1. Kate Bush - 50 Words For Snow
2. Dream Theater - A Dramatic Turn Of Events
3. Jon Anderson - Survival & Other Stories
4. Alison Krauss & Union Station - Paper Airplane
5. Yes - Fly From Here
6. Peter Gabriel - New Blood
7. Steve Earle - I'll Never Get Out Of This World Alive
08. Jeremy Soule - Skyrim (game soundtrack)
09. Greg Endmonson - Uncharted 3 (game soundtrack)
10. John Williams - The Adventures of Tintin (film soundtrack)

# |

|

| ForestSounds | Jaarlijst 2011 | 25 december 2011 - 14:00 | reacties (0)

Het zijn zware tijden voor platenmaatschappijen, dat is bekend. Dat dit zich niet beperkt tot populaire muziek blijkt uit het feit dat ook klassieke labels hard op zoek zijn naar nieuwe markten. Zo kan het gebeuren dat de laatste van Herman van Veen op Harmonia Mundi verschijnt, of dat Tori Amos zomaar opeens een nieuw album op Deutsche Grammophon uitbrengt. Maar wacht, zo vreemd is dat laatste niet: Amos nam een veertiental klassieke thema's en gebruikte die als basis voor haar eigen composities. Bovendien liet ze de muziek arrangeren voor strijkkwartet en houtblazers. Piano en zang nam ze voor eigen rekening. Op papier zou dat kunnen werken, maar helaas zijn er redenen genoeg waarom dit project jammerlijk is mislukt. De belangrijkste is wellicht dat Amos te letterlijk de melodieën citeert die nooit bedoeld zijn om tekst te bevatten. Dat geeft de nodige kromme, schurende zinnen waarbij de klemtoon nét even verkeerd ligt; muzikale accenten zijn nou eenmaal niet hetzelfde als taalkundige accenten. Hierdoor doen bijvoorbeeld "Your Ghost" of "Battle of Trees" bijna amateuristisch aan. Daar waar ze zich op een vrijere manier laat inspireren door de klassieken werkt het beter, zoals in het op een thema van Debussy gebaseerde "Carry". Dat soort nummers staat echter te weinig op de cd: het is er maar één. Een ander groot nadeel van de behoorlijk lange cd is dat elk nummer dezelfde bezetting kent en op eenzelfde manier is gearrangeerd. Dan ligt saaiheid al snel op de loer. Ik heb Amos hoog zitten als pianiste, maar hier blijkt pijnlijk dat haar kwaliteiten zich niet laten vertalen naar het klassieke genre: één beluistering van een Bach-thema dat nu opeens "Seven Sisters" heet, is genoeg. Als het geheel dan ook nog eens is verpakt in een uiterst pretentieus concept waarin een vrouw in de loop van een etmaal zichzelf als vrouw leert kennen na het verdwijnen van haar man (en geloof me, ik weet alleen dat het hier over gaat omdat Amos dat zelf in interviews herhaaldelijk heeft uitgelegd), is mijn aandacht voorgoed afgeleid.

# |

|

| ForestSounds | 03 oktober 2011 - 20:57 | reacties (2)

In 2008 werd ik aangenaam verrast door Karmakanic's vorige CD Who's the Boss in the Factory. Leest u hier nog even waarom ik dat zo'n prachtige muziek vond. Dus toen Storm me onlangs vroeg de opvolger In a Perfect World te bespreken, lag ik al likkebaardend bij de brievenbus op de cd te wachten. Nou ja, bij de computer wachtend op de digitale download dan, want dat is waar we het als schrijvertjes mee moeten doen tegenwoordig. Dank u, platenmaatschappij! Affijn, we zijn inmiddels een flinke week vrijwel onafgebroken draaien verder, en ik moet zeggen dat ik erg geniet van deze nieuwe muziek. De cd is wederom zwaar symfonisch zonder al te pielerig te worden; liedjes krijgen altijd voorrang op solo's. Meer nog dan zijn voorganger klinkt deze cd alsof-ie zo uit de jaren zeventig stamt. Een beetje zoals Yes klonk rond Going for the One, ook al zo'n favoriet in huize ForestSounds. Grootste verschil met de voorganger is wel dat de nadruk nu meer ligt op rock (behoorlijk stevig ook) en er nauwelijks nog soepele jazz-invloeden te horen zijn. En ergens vind ik dat toch wel jammer, want het was precies dat element van ontspannenheid die hun muziek zo uniek maakte. Slechte plaat dan maar? Welnee! Maar toen ik ze beiden op mijn Digitale Dingetje had gezet, merkte ik dat ik toch steeds meer nummers van de vorige cd wilde horen in plaats van dit nieuwe materiaal. Dat is een vreemd gevoel: je luistert naar muziek die je mooi vindt, maar voelt toch een soort onrust om naar iets anders te willen luisteren… Nou ja, als dat dan al gebeurt, kan dat nog maar het beste werk van dezelfde artiest zijn. Gelukkig is dat hier het geval.

# |

|

| ForestSounds | 01 september 2011 - 08:57 | reacties (0)

Ik ben de afgelopen twee jaar al enige malen zwaar teleurgesteld in een release van een 'grote' artiest; er staan al snel een stuk of tien cd's in de kast die nauwelijks gedraaid worden. Maar wat blijkt? Een in eigen beheer uitgebracht plaatje van een Nederlandse hobbyband vindt met regelmaat de weg naar mijn cd-speler en digi-dingetje. Hoe kan dat nou weer? Het antwoord is simpel: omdat onafhankelijke artiesten dingen durven te doen die gevestigde namen niet snel meer zullen ondernemen. Zoals creatief nadenken. Want wat maakt muziek spannend? Of - om het woord toch maar te gebruiken - vernieuwend? Voor mij is dat al snel de combinatie van genres die je niet snel met elkaar zou associëren, en dan uitgevoerd zonder al te veel zorgen of de fans of de platenmaatschappij er wel blij mee zijn. Nederlandse studioband Longshanks doet dat uitstekend op The Return of Longshanks. Deze eerste volwaardige cd na een reeks van losse releases bevat een bijzondere mix van symfonische rock en folk, zoals ik dat eigenlijk alleen nog maar kende van Gentle Giant in de beginperiode. Bovendien trappen ze nergens in die enorme valkuil om maar zo goed mogelijk te lijken op 'een grote naam'; Longshanks durft zichzelf te zijn. Dat uit zich in niet voor de hand liggende arrangementen (waaronder bijvoorbeeld het gebruik van een straatorgel), en een productie die lekker 'ruw' en 'niet af' klinkt. Dat hoor je in het doorgaans kapotgepoetste symfo-genre nog maar zelden. Niet dat de plaat slecht klinkt, integendeel. Door de scherpe randjes niet virtuoos weg te poetsen blijft er een frisse eigenzinnigheid over die heerlijk wegluistert, en waar elk detail de ruimte krijgt om vrijuit te ademen. Hierdoor staat de plaat vol met mooie momenten: opener "The Web of Life" bijvoorbeeld, dat meteen alle registers open trekt, of het sfeervolle "In Dreams". De absolute klapper is wat mij betreft het spannend gearrangeerde en uitgevoerde "In the Desert". Ook chaotische complexiteit wordt niet geschuwd, zoals "Leave me Alone” laat horen. Als tenslotte in "I love the Road" ook nog eens kundig Tolkien wordt geciteerd is de puzzel compleet: The Return of Longshanks is een episch avontuur, groots in zijn onbekendheid.

# |

|

| ForestSounds | 30 juni 2011 - 08:57 | reacties (0)

Tommy Emmanuel is een adembenemend goede akoestische finger-picking gitarist. Om te zien dan... als je hem alleen hoort, blijft er helaas weinig van over. Neem nou zijn laatste dubbel-cd Little by little: gedurende anderhalf uur laat hij horen dat hij puur technisch gezien heel wat in zijn mars heeft, maar het heeft op te veel plaatsen behoorlijk last van bloedarmoede. Mij lukt het in ieder geval niet om de aandacht er goed bij te houden. En dan zijn twee cd's lang. Erg lang. De muziek is te middle of the road, te zoetjes, te voorspelbaar, en vooral veel te veel "kijk eens wat ik allemaal kan". Tommy zet de trukendoos namelijk wijd open, laat geweldige gastmuzikanten figureren (zoals Doyle Dykes en Victor Wooten), speelt zowel eigen werk als covers van grote namen als Chet Atkins en Carole King, maar het wil nergens echt vlammen of verrassen. Als je de beste man ziet, kun je nog ademloos proberen zijn vingers te volgen, of genieten van zijn guitig-brutale podium-act. Dat ontbreekt op cd uiteraard allemaal. Wat overblijft is - ik val in herhaling maar dat zal wel komen omdat ik deze muziek net iets te vaak heb mogen horen de afgelopen weken - een weinig verrassende lauwe kroket die ook zonder slikken vanzelf naar binnen glijdt. Bah!

# |

|

| ForestSounds | 13 mei 2011 - 19:27 | reacties (0)

Ze timmeren al jaren aan de weg en worden omschreven als 'first and foremost a progressive-rock band in the tradition of 70s giants YES, ELP, Genesis, and Kansas'. En ik had nog nooit van ze gehoord: Glass Hammer. Dat moest natuurlijk veranderen, maar of hun laatste cd Three Cheers for the Broken-Hearted nou zo'n goed uitgangspunt is om ze te leren kennen? Ik betwijfel het. Want daar waar fans enthousiast verhalen over symfonische muziek met de sfeer van Tolkiens epos The Lord of the Rings, hoor ik iets heel anders. Allereerst onevenwichtigheid: nummers als "Come on, come on" of "A Rose for Emily" zijn van een popperige truttigheid die ik niet verwacht bij een progressieve rockband, en stampers als "Sleep On" of "Hyperbole" zijn lomp en lawaaierig. De band probeert intellectueel uit de hoek te komen met titels als "Schrodinger's Lament" (oehhh� moeilijk!) maar schaamt zich blijkbaar ook niet voor teksten als 'Yet springtime turned to summer, then to fall / And I never saw the writing on the wall'. De zang wordt afgewisseld tussen Susie Bogdanowicz en Fred Schendel, maar beiden hebben een ietwat vlak en vooral erg saai klinkend stemgeluid, hetgeen het Tolkien-gevoel ook niet echt ten goede komt. Kortom: ik ben niet erg gecharmeerd van deze muziek. Wellicht hebben ze op eerdere albums een geluid laten horen dat me beter zou zijn bevallen, maar deze laatste is nou eenmaal de cd die op mijn deurmat viel een paar weken geleden. Jammer voor Glass Hammer, maar ook een beetje jammer voor mij. Want ik was er zo aan toe, een spannend muzikaal avontuur.

# |

|

| ForestSounds | 04 maart 2010 - 08:57 | reacties (0)

Een van de grote teleurstellingen van 2009 was voor mij de laatste van Dream Theater. Niet iedereen was het daarmee eens, en dus zal ik ook wel commentaar krijgen op de stelling dat Ripples van Aspera w�l grotendeels laat horen wat ik op Black Clouds and Silver Linings zo miste. Ripples is - na wat in eigen beheer uitgebrachte muziek - het officiële debuut van deze Noorse progressieve rockformatie. De muziek klinkt avontuurlijk, speels maar toch heftig, en het geheel maakt een uiterst verzorgde en volwassen indruk. Met name dat laatste is een hele prestatie, omdat alle bandleden bij het opnemen van deze cd jonger waren dan twintig. Goed werk, mannen! De leadzanger heeft een prettige stem en laat zijn stemgeluid variëren van licht poppy tot vervaarlijk brullend. De samenzang is op sommige momenten wellicht iets te gelikt maar is prachtig gearrangeerd, de solo's op toets of snaar zitten de muziek nergens in de weg, en de soepelheid waarmee de band met tempowisselingen tovert dwingt respect af. Maar het meest onder de indruk ben ik nog van de composities zelf. De tien stukken zijn melodieus, goed van structuur, hebben een mooie kop en staart, en blijven van de eerste tot de laatste seconde boeien. Op een enkele fade-out na dan, maar het mag onderhand bekend zijn hoezeer ik die techniek verfoei. Ook bij geweldige debuut-cd's van Noorse progressieve rockbands.

# |

|

| ForestSounds | 19 januari 2010 - 16:57 | reacties (0)

Net als je denkt dat je alles wel gezien hebt op het gebied van bandnamen, valt dit op je deurmat: The Murder of my Sweet. Ach, what's in a name� Hun debuut Divanity, volgens het promopraatje een samenvoegsel van 'diva', 'divine' en 'vanity', laat een bombastische mix van melodieuze rock en gothic horen zoals we dat vaker mogen beluisteren van rockbands met een blikvangende zangeres. Angelica Rylin heet ze ditmaal, en ziet ze er uit alsof ze net op weg is naar een auditie bij de Army of Lovers. Hopelijk wordt ze daar afgewezen, want het muzikale jasje van deze band zit haar als gegoten. En zingen kan ze: haar stem klinkt spannend, helder, krachtig en lenig. Hiermee houdt ze zich prima staande tussen van alle scheurende gitaren en symfonische toetsen. Tekstueel tapt de band uit bekende vaatjes: duisternis, moeilijke liefdes, kracht vinden in jezelf, tragische sterfgevallen, noem maar op. Bij de eerste twee luisterbeurten gebeurde er weinig tussen mij en de band, maar opeens klikte er iets. Ik merkte dat ik steeds vaker begon mee te zingen en sommige nummers stiekem nog een keer draaide. En nog een keer. Kortom: de muziek doet iets met me, hoewel ik nog niet echt kan omschrijven wat dat precies is. Al met al vind ik deze cd een geslaagd debuut van een band waarvan ik hoop dat ze de volgende keer wel iets meer avontuur in hun muziek durven toe te laten. Waarschuwing aan de heren en dame vooraf: weet wel je plaats in de muziekhistorie, want om het slotnummer "Death of a Movie Star" te omschrijven als 'onze eigen Bohemian Rhapsody'? Ik zou er mee oppassen...

# |

|

| ForestSounds | 05 januari 2010 - 08:57 | reacties (5)

01: Muse - The Resistance
02: Tori Amos - Abnormally Attracted to Sin
03: Nits - Strawberry Wood
04: Astra - From Within
05: Rodrigo y Gabriela - 11:11
06: Greg Edmonson - Uncharted 2 Among Thieves soundtrack
07: Morrissey - Years of Refusal
08: Marillion - Less is More
09: Steve Earle - Townes
10: Mama Roux - Mest & Mist

# |

|

| ForestSounds | Jaarlijst 2009 | 25 december 2009 - 08:57 | reacties (0)

Terugkijkend op ruim honderd recensies voor File Under moet ik bekennen dat ik best wel kritisch schrijf. Ook kan ik het niet laten om hier en daar een ongenuanceerde sneer uit te delen. Daar moet dan natuurlijk wel een reden voor zijn. Soms dient zo'n reden zich vanzelf aan: van die muziek die simpelweg niet kan, en waarvan het gebrek aan kwaliteit niets meer met persoonlijke smaak te maken heeft. Tenminste, dat denk je dan als recensent. Maar ja, je moet objectief blijven, constructief kritisch schrijven en vooral niet afzeiken. Maar het liefst zou je volledig los gaan op dat gedrocht. Gewoon omdat dat af en toe best lekker is. Maar meer nog omdat sommige muziek dat gewoon verdient. De zweep er over! Maar cd's die zo'n 'special treatment' verdienden zaten er toch maar weinig tussen het afgelopen jaar. Gelukkig hebben we er op de valreep van het jaar nog ��n te pakken. Jawel, de vrouw die verantwoordelijk is voor - wat mij betreft - een van de beste cd's van 2009 (Abnormally Attracted to Sin) komt nu opeens op de proppen met Midwinter Graces. En woorden schieten te kort om te beschrijven hoe fout deze release is. Waar praten we over? Tori Amos, die religie vaak als kapstok heeft gebruikt voor scherpe, kritische teksten, besluit anno 2009 opeens een Kerstalbum uit te brengen. En nee, geheel zonder cynische knipoog of scherpe randjes, waar ik aanvankelijk wel nieuwsgierig op hoopte. Al wat we horen zijn clich�matige winterdeuntjes met een zoetheid waar werkelijk geen enkel tandglazuur tegen bestand is. Alle uitgekauwde standaarden komen voorbij: sleebelletjes, dwepende gristenteksten over kindeke Jezus, duetje met je eigen schattige kindeke en natuurlijk wat evergreens (Stille Nacht, Heilige Nacht - ik verzin het niet). Dat de arrangementen en instrumentkeuze bij tijd en wijle erg origineel zijn kon me na een aantal luisterbeurten ook al niet meer bekoren. Want tegenover dat sprankje originaliteit in een genre dat bijna per definitie geen goede cd's kan opleveren staat vooral heel veel ongeloofwaardigheid. En zeker voor Tori Amos is dat een Zonde in de ware zin van Het Woord.

# |

|

| ForestSounds | 18 december 2009 - 08:57 | reacties (25)

Toen Matthijs van Nieuwkerk in "De Wereld Draait Door" onlangs de drie zangeressen van Three-Ality onthaalde alsof ze met hun moderne vertolking van Middeleeuwse liederen iets compleet nieuws brachten, was hij even vergeten dat een gezelschap uit België daar al zo'n 15 jaar geleden mee was begonnen. Jorunn Bauweraerts, Annelies Brosens en Nathalie Delcroix lieten toen al onder de naam La�s hun vocale kunsten horen. Op hun eerste drie cd's La�s, Dorothea en Douce Victime werden oude teksten en melodieën in een nieuw jasje van harmonieuze samenzang gestoken. Maar toen sloeg de verandering toe: La�s wilde een andere kant op, en met het verschijnen van The Ladies' Second Song bleek hoezeer ze durfden af te wijken van hun eerdere werk. Onlangs verscheen La�s Lenski, waarop ze in samenwerking met cellist Simon Lenski de wil van hun publiek om met hen mee te groeien wederom zwaar op de proef stellen. File Under sprak met Annelies Brosens over verandering, groei en loslaten, maar vooral waartoe dat alles kan leiden.

# |

|

| ForestSounds | Interview | 10 december 2009 - 12:57 | reacties (0)

Mimes of Wine is officieel een band, maar is toch voornamelijk een project van zangeres en pianiste Laura Loriga. De debuut-cd Apocalypse Sets In bevat tien door Loriga geschreven mijmeringen op piano, waarbij ze over de haast vormeloze pianopartijen heen mompelt, zucht, praat en zingt. In de achtergrond spelen hier en daar wat muzikanten mee, die op een prachtig verstilde manier de toch al erg ijle sfeer weten te benadrukken. Echt structuur kijgt het nergens, de muziek blijft dromerig voortkabbelen, maar dat is zeker geen nadeel te noemen: Loriga is in staat om de aandacht direct vanaf de eerste tonen op te eisen om deze vervolgens ruim 50 minuten vast te houden. Voor een cd waarop nauwelijks echte liedjes voorkomen, is dat een hele prestatie. Wat maakt het dan zo bijzonder? Ik heb eerlijk gezegd geen idee. De piano klinkt een beetje vals, als een slecht gestemde honky-tonk uit een oude film, zelf zit ze er in de hoge noten ook nogal eens vol overtuiging naast, en toch zit ik ademloos te luisteren. Geen muziek voor elk moment van de dag, trouwens. Over het algemeen gold voor mij: hoe later op de dag, hoe beter. Maar ook hiervan weet ik niet goed wat dat nou precies betekent... U merkt het al, uw recensent heeft het moeilijk gehad met deze muziek, die boven alles de luisteraar in verwarring achterlaat. Ik heb er vaak naar geluisterd de afgelopen weken, kon daar ook moeilijk mee stoppen, maar toch verwacht ik de cd niet in mijn jaarlijstje terug te vinden. Deze muziek beter leren kennen was een vreemde ervaring, waarbij ik haast als een mot naar een vlam getrokken werd door de betoverende onzuiverheid... Vraag me over een paar maanden nog maar eens of het ook een prettige ervaring was.

# |

|

| ForestSounds | 30 november 2009 - 16:57 | reacties (0)

Een cd met slechts ��n instrumentaal nummer van bijna veertig minuten, dat gedomineerd wordt door akoestische gitaar en piano: dan heb je aan mij geen kind meer. Amerikaanse jazz-improvisator Jim O'Rourke schotelt het me voor, en het is voor mij meteen de eerste kennismaking met zijn muziek. Nou ben ik niet 's werelds grootste liefhebber van jazz, vooral omdat ik al snel vind dat al dat ge�mproviseer uiteindelijk helemaal nergens toe leidt, en dat geldt in zekere mate ook voor The Visitor. Want de compositie is weliswaar constant aan verandering onderhevig, alsof je door een caleidoscoop kijkt, maar een echte lijn of ontwikkeling kon ik er niet in herkennen. Moet dat dan? Nou, om muziek te laten beklijven is een beetje structuur toch wel aan te raden. Zoals de muziek nu is, is het heerlijk om naar te luisteren, maar valt het ook als water onder een warme douche langs je af. Maar eerlijk is eerlijk: het voelt zalig zolang je er onder staat. O'Rourke heeft het geheel zelf in de studio in elkaar geknutseld, en toont zich een bescheiden meester op veel instrumenten. Virtuoos wordt het nergens, smaakvol en creatief is het vanaf de eerste tot de laatste seconde. Stylistisch stuitert het geval alle kanten op, langs bluegrass banjo, Gershwin-melodieën en Oldfield-achtige gitaartokkels. Nou deed Lars Horntveth eerder dit jaar iets soortgelijks, maar die hield in eenzelfde tijdsbestek de boog toch wel beter gespannen. Ik hoorde in zijn compositie meer een samenhangend verhaal dan in deze pistache van ideeën. Maar de ruimte die O'Rourke aan de akoestische gitaar geeft, raakt mij op een zwakke plek, waardoor ik de cd stiekem veel beter vind dan dat dit verhaal misschien doet vermoeden. Kortom, ik heb echt wel mijn bedenkingen bij het gebrek aan samenhang en het speelse jongehonden-gevoel dat het werk uitstraalt, maar nogmaals: wat voelt het lekker zolang je erin ondergedompeld bent.

# |

|

| ForestSounds | 22 november 2009 - 17:57 | reacties (0)

Vrijwel alle akoestische gitaristen die ik bewonder mengen bepaalde percussietechnieken door hun gitaarspel. Dus ik kon niet anders dan ademloos luisteren naar de nieuwe cd van Rodrigo Sanchez en Gabriela Quintero, samen optredend als Rodrigo y Gabriela. Zij bewijzen wederom dat je op de Spaanse gitaar niet alleen romantische tokkeltonen voort kan brengen, en voeren hun virtuoze ritmiek ditmaal tot in het extreme door. Want waarom zou je je beperken tot conventionele technieken als je ook op de kast kan slaan, roffelen, beuken en wrijven, of over de snaren kan raspen, of deze kletterend tegen de hals kan laten slaan? Nou zijn dit technieken die ook al veel worden gebruikt in Flamenco of Zuid-Amerikaanse muziek, maar dit duo voert het allemaal uit met een drift en energie die ik eerder met rock of zelfs house zou associeren dan met welk akoestisch genre dan ook. De zware, beukende ritmes zullen gitaarpuristen wellicht wat afschrikken, maar voor mij wordt deze muziek daardoor juist naar een hoger plan getild, en vormt het daarmee bijna een eigen genre. Elk van de elf nummers is opgedragen aan een muzikant die het duo ooit ge�nspireerd heeft. Zo komen uiteraard de bekende gitaristen als Paco de Lucia of Al Di Meola voorbij, maar ook voor het akoestische genre minder voor de hand liggende namen als Pink Floyd en Jimi Hendrix mogen op een ode rekenen. Gitaarmuziek voor gitaristen dan maar? Nou, toch niet helemaal. Juist omdat het ritmisch zoveel weg heeft van moderne genres verwacht ik dat deze cd een breder publiek kan bereiken dan, bijvoorbeeld, de laatste van Leo Kottke. Of Steve Vai.

# |

|

| ForestSounds | 16 november 2009 - 08:57 | reacties (1)

Neal Morse, Roine Stolt, Pete Trewavas en Mike Portnoy. Oei, dat zijn Grote Namen. Daar hoort een nog grotere bandnaam bij, en gelukkig hebben ze die: Transatlantic. The Whirlwind is hun met veel bombarie aangekondigde derde album na een pauze van zo'n zeven jaar. Bij zoveel grootsheid past natuurlijk geen enkele vorm van bescheidenheid, hetgeen Morse keurig laat zien door over dit project te praten in termen als 'I think this is truly the epic of all epics', of - nog leuker - deze: 'It is the War and Peace of prog'. Toe maar. Helemaal uit de lucht vallen komt die epische omschrijving natuurlijk niet, want �The Whirlwind bevat slechts ��n nummer van ruim 77 minuten. Wel voor de vorm onderverdeeld in twaalf 'chapters', maar die vloeien zo naadloos in elkaar over dat echt wel gesproken kan worden van ��n grote compositie. Bovendien blijft het vrijwel over de gehele linie spannend en avontuurlijk, en dat is een hele prestatie. Drums, keyboards, gitaar en bas wervelen wild om elkaar heen (sorry, ik kon het even niet laten) zonder dat ze elkaar ook meer ergens in de weg zitten, de meerstemmige zang klinkt ontspannen en opgewekt, en een geoliede productie zorgt voor een mooi samenhangend geheel. Tekstueel kon het me allemaal wat minder bekoren, daarvoor hoorde ik net iets te vaak woorden als 'wind', 'storm', 'blowing', en inderdaad 'whirlwind'. Bovendien kan Morse het toch niet laten om op het eind van de suite nog even de 'giver of life' aan te halen, en we weten allemaal wie hij daarmee bedoelt. Ach, het zij zo. Al met al heb ik - ondanks de voice-overs die mijn promo-cd volledig voor hergebruik verpesten - erg genoten van deze grootse en meeslepende muziek. Prog-junkies kunnen hem vrijwel blind aanschaffen, en de echte fanaten schaffen gewoon alle drie de versies aan die de marketingboys van InsideOut bedacht hebben. Daarmee zijn ook de inkomsten episch!

# |

|

| ForestSounds | 02 november 2009 - 11:57 | reacties (6)

Een nieuw album van Nits is altijd weer een vertrouwde verrassing. Vertrouwd omdat het steeds weer dat typische Nits-geluid laat horen, en verrassend omdat de band zichzelf op elk nieuw album opnieuw lijkt uit te vinden. Meer 'verandering' dan 'groei' of 'ontwikkeling' trouwens, want een duidelijke lijn (bijvoorbeeld 'steeds verstilder' of 'een nog volwassener geluid') is niet te ontdekken. De band doet keer op keer iets �cht nieuws, en verdomd, het is ze weer gelukt om dat niet ten koste te laten gaan van spontaniteit of identiteit. Strawberry Wood heet het nieuwste kunstwerkje, en wat direct opvalt is hoe groot het verschil is met voorganger Doing the Dishes. Nits anno 2009 klinkt soepel, ontspannen en ontroerend. Henk Hofstede's zang kon nog wel eens wat scherpe kantjes hebben, hier zingt hij met een ingetogen souplesse die bij elk nummer opnieuw verbaast. Robert Jan Stips, toch al ��n van mijn favoriete toetsenisten ooit, lijkt op het eerste gehoor alleen op de achtergrond aanwezig te zijn, maar na verschillende luisterbeurten blijkt hij op uiterst subtiele wijze de muziek langs alle kanten bijna stiekem in te kleuren. Tot slot speelt Rob Kloet bescheiden en innovatief als vanouds. Extra punten ditmaal voor het prima gitaarspel van Hofstede, die akoestisch en elektrisch prachtig weet te combineren. Er zitten geen echte zwakke broeders tussen de twaalf aangeboden pareltjes, hoewel "La Petite Robe Noir" toch wel enig incasseringsvermogen vergt van de luisteraar. Uitschieters naar boven zijn er wel: "Tannenbaum" geeft rillingen over de rug en is opzwepend tegelijk, en "Departure" sluit het beste aan bij de sprookjesbos-sfeer die de hoes uitstraalt. Live gaan ze vast weer veel materiaal van de nieuwe cd laten horen, en ik ben benieuwd hoe de nummers dan klinken. Vast als een vertrouwde verrassing.

# |

|

| ForestSounds | 19 oktober 2009 - 08:57 | reacties (0)

Toen Steve Morse zo'n dertien jaar geleden ermee instemde om Deep Purple te versterken, was mijn eerste gedachte 'oh jee, dit gaat ten koste van zijn solo-albums'. En ja hoor, daar waar er eerst om het jaar een cd verscheen, moesten we sindsdien veel langer wachten op een nieuwe release. Ditmaal duurde het zelfs vier jaar. Maar goed, genoeg geklaagd, Out Standing in Their Field is eindelijk uit en het resultaat mag er wederom zijn. Biedt de cd iets dat we nog niet eerder van hem hebben gehoord? Welnee! Vinden we dat een probleem? Welnee! Morse is al sinds jaren ��n van mijn favoriete gitaristen en ook hier laat hij weer horen waarom. Bijgestaan door zijn trouwe virtuoze vriendjes Dave LaRue op bas en Van Romaine op drums trakteert hij de luisteraar op een bonte mix van snelle, compacte en griezelig strak gespeelde rock-instrumentals, afgewisseld met rustigere lyrische nummers, en zelfs een opzwepend country-uitstapje alsof zijn oude band Dixie Dregs nooit uit elkaar is gegaan. Tot slot laat Steve (is het u ook opgevallen dat zoveel goede gitaristen Steve heten?) nog even fijntjes horen waartoe hij in staat is op de akoestische gitaar. Het zwaar op barokmuziek leunende slotstuk is vooral een lesje in nederigheid voor akoestische amateurgitaristen zoals ikzelf. Een les waar ik de komende maanden nog regelmatig wanhopig aan zal terugdenken als ik 's avonds laat in mijn muziekkamer weer zit te zwoegen op de zoveelste onmogelijke passage in een luit-suite van Bach. En bedankt, Steve!

# |

|

| ForestSounds | 02 oktober 2009 - 08:57 | reacties (0)

Je hoort het muzikanten zo vaak zeggen in interviews: muziek is in staat over grenzen van ras, geloof en cultuur heen te kijken. Als gesproken taal tekort schiet, neemt muziek die taak vlekkeloos over en begrijpt iedereen elkaar opeens zonder problemen. Onzin natuurlijk, maar goed, het is mooi om erin te geloven. David Reece doet dat ook, blijkens de titel van zijn eerste solo album Universal Language. Reece (onder andere 'bekend' van Dare Force, Accept en Sircle of Silence) is een hardrock-zanger van top tot teen: zijn ietwat hese stemgeluid is krachtig en dynamisch, hij heeft een behoorlijk bereik en is ook in staat om af en toe wat gas terug te nemen. De twaalf stukken op deze cd laten dat prima horen, maar dan wel twaalf keer op precies dezelfde manier. Daar wringt namelijk de schoen: de cd is niet afwisselend genoeg om gedurende de volle speelduur de aandacht vast te houden. Nou zijn het stuk voor stuk nummers van de categorie 'bral maar lekker mee dan hoor je niet hoe slecht het eigenlijk is', dus een kniesoor die daar op let. De band om Reece heen speelt prima, en speciale aandacht gaat daarbij uit naar gitarist (en producent van het geheel) Andy Susemihi. Zijn afwisselende spel, dat zwaar leunt op blues-technieken, tilt de cd nog net boven de middelmaat uit. Hierdoor heb ik stiekem best wel van de muziek genoten� Universal Language is een typische cd uit de stal van Metal Heaven: toegankelijke rock die door werkelijk iedereen te begrijpen is. H�... is dat nou juist niet de definitie van een universele taal?

# |

|

| ForestSounds | 24 september 2009 - 16:57 | reacties (0)

Met The Resistance heeft Muse h�t album afgeleverd waarvan ik al sinds Origin of Symmetry hoopte dat ze het ooit nog zouden maken. Zo, da's eruit! Net zoals de cd vanaf de eerste seconde vol vuur van start gaat met Doctor-Who-on-the-dancefloor-stamper "Uprising", zo gooi ik er ook maar meteen mijn conclusie tegenaan. Maar hoe kom ik tot dit besluit? Welnu, de cd is avontuurlijk, afwisselend, eclectisch, melodieus, energiek, intens, bombastisch, eh� ik bedoel BOMBASTISCH!!!, en vooral compleet muzikaal ontremd. Fans van het eerste uur die Muse waardeerden om hun compacte, energieke rocknummers met veel overstuurde gitaar en hysterische zang zouden het wel eens moeilijk kunnen krijgen: de nadruk ligt ditmaal meer dan ooit op toetsen, en dan vooral de piano. Hoewel er hier en daar nog wel een gitaar-riff te horen is, en als je goed luistert zelfs een heuse solo, zijn het toch de symfonische klanken die hoogtij vieren. Compleet met orkest, Arabische toonladders, Chopin �n een klarinet. Hierdoor is het bandgevoel wel een beetje naar de achtergrond geschoven: dit is vooral knutselmuziek uit de studio. Ach het zal wel... Ik kan als luisteraar niets anders dan mezelf overgeven aan deze frontale aanval op je muzikale gestel. Zo resulteerde de eerste luisterbeurt 's avonds laat in een compleet slapeloze nacht waarin alles weer even op zijn plaats moest vallen. "Wat lag jij te spoken vannacht?", klaagde mijn echtgenoot 's ochtend nog bij het ontbijt. "Beetje gammel en een droge keel" stamelde ik ter verdediging. Maar de waarheid is dat mijn strijd in het verzet meer van me vergt dan ik wellicht wil toegeven...

# |

|

| ForestSounds | 11 september 2009 - 08:57 | reacties (11)

De titel dekt de lading natuurlijk volledig, maar is meteen ook een erg afstandelijke, klinische benadering van het materiaal. En tijdens de eerste luisterbeurten bekroop me ook dat gevoel: het is muziek, het begint, het duurt ongeveer drie kwartier, en het is weer weg. Bijna had ik de cd afgeschreven als emotieloos en afstandelijk, een beetje zoals de titel van het werk, maar iets in me besloot de muziek nog een kans te geven. Ditmaal benaderde ik de cd met meer rust en met een koptelefoon en zie daar, de verdorde knop opende zich, en een prachtige bloem kwam tevoorschijn. Jolly, want daar hebben we het over, is een alternatieve rockband uit New York City, en dit is hun eerste volwassen cd (een demo met drie nummers verscheen in 2008). De band speelt avontuurlijke rock en weet daarin perfect de balans tussen gevoel en techniek te vinden. Hierdoor klinken de negen nummers opzwepend en ontroerend tegelijk. Het muzikale vakmanschap is duidelijk hoorbaar maar haalt nergens een �cht verbazingwekkend niveau, dus daar moeten de heren het niet van hebben als ze in een jaarlijstje terecht willen komen. Maar de productie is prachtig: de cd klinkt helder en warm tegelijk, en de muziek is op een uiterst subtiele manier voorzien van vreemde achtergrondgeluiden en effecten, die altijd iets aan het materiaal toevoegen zonder de aandacht ervan af te leiden. Dit geeft de muziek een bijna visuele zeggingskracht. Volgens het promo-verhaal van de platenmaatschappij komt dat niet in de laatste plaats door het toevoegen van zogenaamde 'Binaural Tones' aan de muziek, want die zijn 'scientiffically proven to enrich feelings of happiness'. Lezers die hier meer over willen weten kunnen de omstreden binaurale theorette hier nalezen. Jolly bevindt zich hierbij in, eh, bijzonder gezelschap, want niemand minder dan onze eigen Ad Visser heeft zich ook met deze technieken beziggehouden. En kijk eens hoe die carriere is verlopen!

# |

|

| ForestSounds | 05 september 2009 - 20:57 | reacties (0)

In een eerdere recensie verzon ik voor de grap een nieuw muziekgenre: Garage Symfo. Complete flauwekul bleek dat niet te zijn, want Descending van Gargamel voldoet eveneens aan alle criteria die ik destijds had bedacht. Daarmee is wat mij betreft het nieuwe genre nu dus officieel een feit! Gargamel komt ditmaal niet uit Smurfenland maar uit Noorwegen, en Descending is hun tweede cd. De band laat in ruim drie kwartier vier lange stukken horen, waarbij de nadruk ligt op de instrumentale passages. Er wordt ook wel gezongen, maar laat ik daarover mijn mond houden, op voorwaarde dat de wel erg belabberd klinkende leadzanger dat op een volgende cd ook doet. Geheel volgens het symfo-stramien horen we veel tempowisselingen en verrassende wendingen, en naar goed garage-gebod klinkt het allemaal rauw, spontaan en vooral erg ongepolijst. Juist de combinatie van deze ogenschijnlijk tegenstrijdige elementen zorgt voor iets origineels. De voor het genre obligate geluid van verstoorde gitaar, bas, drums �n low-budget keyboards wordt door Gargamel uitgebreid met trompet, dwarsfluit en saxofoon, en het was voornamelijk tijdens de passages waarin deze instrumenten vrijuit mochten soleren, dat een glimlach op mijn gezicht verscheen. Toch kan ik maar geen beslissing nemen over de weg die ik deze band graag in wil zien slaan. Aan de ene kant hoop ik dat ze de volgende keer uit hun garage stappen en een �cht symfo-album afleveren, omdat ik vermoed dat hun muziek met een meer gepolijste productie beter tot zijn recht zal komen. Aan de andere kant ben ik perfect tevreden over de eigenwijze sound waarvoor ze op dit album gekozen hebben. Maar of dat komt door de muziek zelf, of door het feit dat ik stiekem best wel trots ben op mijn zelfontdekte genre? Geen idee.

# |

|

| ForestSounds | 24 augustus 2009 - 16:57 | reacties (0)

Albums die een op muziek gezet verhaal vertellen; velen kunnen het niet waarderen, maar ik ben er dol op. Dus toen de nieuwe cd van het Duitse gezelschap Eureka op mijn deurmat viel, was ik extra in mijn nopjes. Shackleton's Voyage vertelt namelijk het verhaal van... weet u wat? Dat kunt u op deze website zelf nalezen. Gaan wij het hier over de muziek hebben. Centrale man van Eureka is multi-instrumentalist Frank Bossert. Hier en daar wordt hij bijgestaan door gastmuzikanten, waaronder Billy Sherwood die twee nummers zingt. Dat doet hij prima, maar de kwaliteit van deze stukken wordt flink onderuitgehaald door de behoorlijk gezapige teksten: 'what still can be done is to save everyone', of 'our ship is gone but our will is strong', dat soort werk... Gelukkig zijn de instrumentale stukken beter. De muziek is sfeervol en vertelt inderdaad een verhaal, waarbij je de poolreizigers bijna ziet zwoegen om de enorme ijsvlakten te overleven. Het is een verademing om keyboards te horen zonder dat het als een zoveelste kopie van Jordan Rudess klinkt. Bossert speelt ingetogen en legt zijn hele ziel en zaligheid in elke noot, iets wat me nog het meest aan Vangelis doet denken. Grootste punt van kritiek is echter de manier waarop Bossert gitaar speelt. Hij imiteert namelijk Mike Oldfield tot in de kleinste details. Speelstijl, techniek, klankkleur, het is ��n-op-��n Oldfield, en dat had ook wel wat origineler gemogen. Wellicht was Bossert na al zijn poolavonturen getroffen door sneeuwblindheid en zag daarmee zijn eigen mogelijkheden even niet meer. Het zij hem vergeven: Shackleton's Voyage is een prachtig muzikaal avontuur dat bol staat van gevoel en dramatiek.

# |

|

| ForestSounds | 14 augustus 2009 - 16:57 | reacties (0)

'Imagine Evanescence mixed with Enigma goes Kate Bush� enter: Xanima' lees ik in de biografie die bij de promo-cd van Inside Warrior is bijgesloten, en daarmee is meteen mijn interesse gewekt. Evanescence vind ik leuk voor een nummer of twee (de rest is inderdaad allemaal hetzelfde), Enigma doet me weinig tot niets, maar Kate Bush maakte naar mijn smaak met The Dreaming het beste pop-rock album ever ooit. Xanima heeft dus nogal wat te bewijzen. Waar hebben we mee te maken? Xamina's voornaamste ingrediënten zijn de stem van zangeres Jade Ell en de keyboards van Pelle H�nd�n. De band daar omheen (gitaar, bas en drums) doet goed hun best, maar laten nergens een origineel geluid horen, en de muziek komt nog het meest in de buurt van een poppy versie van Evanescence. Jade Ell zingt inderdaad in de verste verte een h��l klein beetje als Kate Bush. Maar dan met een chronische keelontsteking, zeg maar. Qua bereik en lenigheid gaat haar stem werkelijk nergens over. Ik geef toe, ik ben een beetje kort door de bocht en cynisch, maar als je je laat vergelijken met een grootheid word je daar ook op afgerekend. De lauwwarme pop met semi-scherpe gitaarrandjes die Xamina laat horen hapt op zich wel lekker weg, maar door de goedbedoelde stoerheid sijpelt een truttigheid heen die eerder aan Spice Girls doet denken dan aan de 'art rock/electronic' die eerdergenoemde biografie mij beloofde. Toen mijn wederhelft mij in de auto betrapte op het beluisteren van deze cd zette ik die zelfs met een gevoel van plaatsvervangende schaamte uit, om vervolgens de gehele autorit naar Sky Radio te luisteren. En zo werd het toch nog een avontuurlijk tochtje�

# |

|

| ForestSounds | 03 augustus 2009 - 12:57 | reacties (0)

Er zijn veel cd's die sterk beginnen, maar ergens halverwege volledig doodbloeden en dan nog een nummer of vijf doelloos rondstrompelen, wachtend op het genadeschot van de cd-wisselaar als deze naar de volgende cd overstapt. Maar dat het ook andersom kan, bewijst Unreal, de derde cd van de Franse progressieve metalband Spheric Universe Experience. De stijl van de band laat zich nog het best vergelijken met Dream Theater: strak gespeelde, zware rock met een hoog gehalte aan snelle tempowisselingen en tweegevechten tussen gitaar en toetsen. Maar S.U.E. wil meer dan dat, en voegt daarom een extra portie peper aan hun muziek toe. Dit heeft als gevolg dat de eerste helft van de cd erg hard en zelfs wat lawaaierig klinkt. Op mij maakte het in ieder geval een behoorlijk topzware indruk. Ja jongens, jullie zijn stoer en kwaad op de hele wereld, ik snap het wel. Maar dan, halverwege de cd, zorgt het ongekend mooie maar erg korte "Near Death Experience" (wat hebben die Fransen toch met de term 'ervaring'?) voor een enorme omslag. Vanaf dat moment speelt de band soepeler, zingt de zanger met een meer ontspannen stem, krijgen de toetsen meer ruimte om te ademen in rustige passages, en blijkt de gitarist opeens ook met gevoel te kunnen spelen. En ik zit met verbazing en vol aandacht te luisteren naar een geheel nieuwe band, die heftig en sfeervol tegelijk klinkt. Met name nummers als "Dragged" en "Tomorrow" laten dit prima horen. Mocht er een volgende cd komen, dan hoop ik van harte dat ze het pad dat ze op de tweede helft van deze cd inslaan verder gaan verkennen. Want dan ben ik om!

# |

|

| ForestSounds | 21 juli 2009 - 12:57 | reacties (0)

Welkom bij de File Under Academy*, met vandaag een exclusieve kijk in het (opper)hoofd van Storm bij het verdelen van de cd's afgelopen maand.

"Hmmm, eens kijken� The Crystal Caravan� leuke naam� bandje uit Zweden� eerste cd� effe Googlen� ziet er wel een beetje shabby uit. Wie gaan we daar eens mee lastig vallen. Goed, eerst maar eens luisteren. Zo, dat klinkt energiek� puntige, melodieuze liedjes. Schreeuwerige zanger, dat wel, maar ook inventieve gitaarpartijen� Prikkie misschien? Nee, te laag geronto-rock gehalte. Joice dit keer? Nee, tekstueel is het te veel van 'I love you, do you love me too?', vraag me af of ze die simpelheid waardeert. Toe maar. Het lijken wel The Doors on Speed� Maar jee, die gitaarpartijen zijn wel erg goed, beetje countrypicking in de achtergrond, goede wisselwerking tussen ritmepartijen en solo's, veel melodie, leuk Hammond orgeltje� klinkt toch wel lekker rauw en zolderkamertjesachtig. DubbelMono dan maar? Ok�...�Wacht eens, dat laatste nummer, negen minuten? Met een uitgesponnen instrumentaal middenstuk? Dat lijkt wel een soort van garage-symfo. Weet je wat? Ik stuur hem naar ForestSounds, vindt-ie vast leuk. Geen idee of hij die schreeuwende zanger kan waarderen, maar dat lezen we dan wel in de recensie�"

* Deze recensie is een werk van fictie. Iedere overeenkomst met bestaande personen berust op puur toeval.

# |

|

| ForestSounds | 16 juli 2009 - 16:57 | reacties (3)