Steven Wilson is al sinds 1989, toen de eerste cassette uitkwam, de spil in Porcupine Tree. Derhalve een naam die menig sympho hart sneller laat kloppen. Zeker in de begintijd van Porcupine Tree was echter al de drang tot enig experiment goed te horen, en Wilson heeft hiervoor sinds 1998 het alter ego Bass Communion. Waar Porcupine Tree meer en meer de pure symphonische rock kant opging, lijkt Bass Communion hoe langer hoe meer het experiment op te zoeken. Cenotaph, uitgekomen op het uitstekende en eigenzinnigeTonefloat Records, is opgebouwd uit vier langgerekte tracks van elk rond de twintig minuten, met spooky soundscapes als basis. Wat al na enkele momenten opvalt is de inkomende langzame beat. Bij mij roept dit herinneringen op aan een act als GAS, ofwel Wolfgang Voigt, die met zijn albums hele diepe ambient techno maakte. Wilson is zeker schatplichtig aan GAS albums als Zauberberg en Königsforst, destijds uitgegeven door Mille Plateaux. Is dat erg? Welnee. GAS zwijgt alweer sinds 2000 dus Cenotaph is meer dan welkom. Alle vier de tracks brengen je in een soort trance door de weinig bewegende patronen waarop het uitstekend wegdromen is. Slechts in de derde track is er geen sprake van een beat, daar rest de pure ambient. Cenotaph is door mij al betiteld als het beste Bass Communion-album ooit, en zeker aanwezig in de overigens nog te maken eindejaar lijst. En let op: de LP versie heeft een andere mix. De beat op track 1 is op het vinyl niet aanwezig, terwijl op de eerder genoemde derde ambient track juist een beat is toegevoegd. Ik zeg, trek je knip en schaf beiden aan.

# |

|

| Gastschrijver | 08 december 2011 - 08:57 | reacties (0)

Jaren geleden maakte ik samen met een paar andere muziekliefhebbers elke week een radioprogramma op het lokale station van Groningen. We lieten veel nieuwe muziek horen en dan wilde het nog wel eens voorkomen dat op de valreep de playlist nog een gaatje bevatte. Snel pakte je dan een nieuwe plaat, maar ja: welk nummer? Een collega leerde mij dat het eerste of tweede liedje vaak geschikt is als radiomateriaal; artiesten denken daar blijkbaar over na. Sindsdien ben ik er op blijven letten en het klopt wonderwel. Zeker bij The Rip Tide van Beirut. Opener “A Candle’s Fire” is erg fijn, maar blijft heel erg kort in je hoofd hangen, want direct daarna volgt namelijk het prijsnummer van deze plaat: “Santa Fe” (de woonplaats van Zach Condon, de spil van Beirut). Afwijkend van de norm is trouwens het feit dat het afsluitende “Port Of Call” ook euforiehormonen losweekt. Overigens is dit mijn eerste kennismaking met het werk van Beirut. Dat maakt mij bijkans tot een aberratie, maar het geeft me ook de gelegenheid om volledig onbevooroordeeld deze schijf te recenseren. Het veelvuldige gebruik van blazers maakt deze slechts 33 minuten durende plaat tot een vrolijk muzikaal reisje. Condon haalt veel invloeden uit de Balkan en daarmee zijn er zeker raakvlakken met A Hawk And A Hacksaw. “Goshen” tapt dan weer uit een Jiddisch vaatje en in het enige solonummer “The Peacock” zijn er Phil Ochs invloeden te ontwaren. Beirut wordt vaak in een adem genoemd met Bon Iver. Begrijpelijk, maar wat mij betreft wint meneer Condon het glansrijk van meneer Vernon.

# |

|

| Gastschrijver | 13 oktober 2011 - 08:57 | reacties (3)

Mijn eerste kennismaking met deze band uit New York was in 2009 toen ze samen met het Nadja van Aidan Baker een split uitbrachten getiteld Primitive North. De reden dat ik die plaat kocht had niets te maken met A Storm Of Light: nooit van gehoord destijds. Een hernieuwde luisterbeurt leert mij dat de twee ASOL nummers weliswaar apocalyptisch klinken, maar ook vlak en eendimensionaal. Hoe anders vergaat het Josh Graham (onder andere van Red Sparowes) en consorten op déze langspeler, de derde volwaardige. Daar waar ASOL twee jaar geleden nog bijna plichtmatig de 10 minuten grens probeerde te halen met te lang uitgesponnen gevaartes, komen ze op As The Valley Of Death Becomes Us, Our Silver Memories Fade uit een beduidend meer rockende, en derhalve pakkende, haven zeilen. Niet alleen het geluid is een stuk voller geworden, maar de songs zitten ook technischer en tevens aansprekender in elkaar. Het bloed van Neurosis vloeit duidelijk nog door Grahams aderen; voeg daarbij de hemoglobine die Mastodon voortbracht ten tijde van pak-em-beet Leviathan en het plaatje begint vorm te krijgen. Ook midden jaren 90 metalen riffs worden niet geschuwd en de smeltkroes die daaruit ontstaat maakt dit album tot een herkenbare openbaring, als u begrijpt wat ik bedoel.Gastverschijningen zijn er onder andere van voormalig Swans lid Jarboe (“Death’s Head”) en Soundgardens KimThayil, op het megalomaan fantastische “Black Wolves”. De plaat sluit af middels een dwingend epos van 10+ minuten met de toepasselijke titel “Wasteland”. Ook al zijn dit soort praktijken schering en inslag, ASOL bewijst dat er wel degelijk een reden voor is om het langgerekte tot het laatst te bewaren. Dit album is een gewaagde stap richting rock met een hoofdletter R. Eén die A Storm Of Light niet onverdeeld in dank afgenomen zal worden. Maar ik juich.

# |

|

| Gastschrijver | 20 juli 2011 - 08:57 | reacties (0)

Dit gezelschap is afkomstig uit Belfast en ragt een plaat bij elkaar waar ik op mijn blote knieën u tegen zeg. Toegegeven, ik loop hopeloos achter, want dit is mijn eerste kennismaking met And So I Watch You From Afar, maar vergeten doe ik ze niet snel. De band bewandelt paden die de erven van post-rock en mathrock doorkruisen, zonder er ook maar een woord aan vuil te maken, en het klopt van start tot finish. Ik tweette: ‘Gangs bevat een aantal riffs waar ik kriebelbuikend blij van word’ en dat gevoel verlamt mij meteen al bij "Gang (Starting Never Stopping)”. Simpele loopjes heersen nog immer. Wat volgt is een portie ADHD-rock waar de honden geen brood van lusten. (Ik wel trouwens, met boter en heel veel jonge kaas.) Het springt van hot naar her en hoteldebotelt er op los gelijk een Lightning Bolt na een krap uurtje goedkope muziekles. En als ik dan toch met namen aan het gooien ben: 65daysofstatic met een vleug Battles. Voila, dat hebben we gehad. De neurotische behoefte tot chaos wordt overigens wel fijn gedoseerd. "7 Billion People All Alive At Once” biedt u even respijt middels een melodieuze meezinger (‘pa pa, pa pa, pa pa, pa pa, pa pa, pa pa, pa pa, pa da da da’). Daarop volgt "Think:Breathe:Destroy” en de kriebelbuik- en hyperactiviteitsmodus wordt gereactiveerd. Dan: het breekpunt. De resterende 18 minuten fungeren als een avontuurlijke afterparty van een geschift en hectisch feest. Met andere woorden: het voegt daadwerkelijk iets toe. Ik hoor flarden progrock, folk, post-rock (Sickoakes schiet me te binnen), zelfs een vleugje funk. En natuurlijk weer een aantal van die riffs! U weet wel, met die buik en zo. Na drie minuten "Homes - …Samara To Belfast” valt alles op diens plek. De puzzel is perfect, niets meer aan doen. Of toch nog een glanslaag? Dat zou bijna uitmuntend zijn…

# |

|

| Gastschrijver | deBeschaving 2011 | 09 juni 2011 - 19:57 | reacties (0)

Grails is een gezelschap uit Portland dat geregeld in de postrockhoek geduwd wordt en dat is zeker niet geheel onterecht. Maar het viertal kan en is absoluut meer dan het zoveelste slappe aftreksel van Mogwai. Dat heeft dit album mij wel duidelijk gemaakt. Acht nummers in krap 47 minuten telt Deep Politics: een snelle rekensom leert ons dat lang uitgesponnen nummers dus niet de boventoon voeren (krap negen minuten is het maximum). En toch zijn ze stuk voor stuk af. "Future Primitive" is een toegankelijke binnenkomer met een paar verdwaalde Arabische klanken en het bereidt u voor op een cinematografische luistertrip. "All The Colors Of The Dark" lardeert beelden in mijn hoofd van een reis in een afgeragde pick-up truck door desolate landschappen bij het krieken van de ochtend. Dat doet u natuurlijk onmiddellijk denken aan een zekere Ennio Morricone. En voorwaar, zijn ziel en zaligheid is alomrtegenwoordig op deze plaat. Maar er is meer: het titelnummer doet herinneringen aan Rachel’s opleven en laat een langzaam evoluerende sc&eagrave;ne van innnerlijk verdriet zien, met de onvermijdelijke, tragische uitbarsting. "Almost Grew My Hair" (de titel is niet toevallig gekozen) neemt u weer mee de weg op, maar nu lijkt de reis een stuk avontuurlijker, als een dollemansrit, door een schijnbaar slapende stad pardoes de woestijn in. Afsluiter "Deep Snow" is met z’n Oosters aandoende riff het laatste hoogtepunt. Als geheel is dit een filmische plaat die weinig hoorbare erupties kent, maar juist het emotionele geweld alsmede de aanslag op mijn visualisatievermogen maken dit nu al tot een kandidaat voor m’n 2011 jaarlijst.

# |

|

| Gastschrijver | 31 mei 2011 - 20:57 | reacties (0)

De tijd dat albums van de Beastie Boys de wereld even deden stilstaan is allang vervlogen maar je kunt moeilijk zeggen dat ze geen invloed hebben gehad op het poplandschap van de laatste dertig jaar. Revolutionair is misschien te vergezocht maar je kunt je geen jaren '80 feestje voorstellen zonder het meeblèren van "Fight for your Right" of een jaren '90 feestje zonder "Sabotage", als we het toch over feestjes hebben. De mannen zijn ouder geworden en regelmatig een album uitbrengen heeft geen prioriteit meer. Het moet wel leuk blijven. Dat is ook wat Hot Sauce Committee Pt. 2 vooral uitstraalt, dit zijn oude knarren die veel plezier hebben in het maken van muziek en zichzelf ook realiseren dat ze te oud zijn om dagenlang in de ballenbak van Ikea rond te hangen ('Oh, my God / just look at me / Grandpa been rapping since '83'). Een dikke knaller &aagrave; la "Sabotage" is op dit album helaas niet te vinden. Single "Make Some Noise" is vintage Beastie Boys maar niet meer dan dat. Snerpende gitaren en een beukbeat op het beestig rockende "Lee Majors Comes Again" beloven meer. De rockroots en punkspirit van de Beasties zaten altijd al in de lo-fi beats maar zo rauw als hier zijn ze nog niet vaak geweest. De gastbijdrages zijn kleine hoogtepuntjes op dit album, Santogold komt langs voor de dubby dancehallkraker "Don't Play No Games That I Can't Win" en Nas leent zijn raps voor inmiddels al twee jaar oude "Too Many Rappers". De Boys klinken ineens wel pijnlijk oud naast deze 'jonkies', of beter gezegd; verouderd, gedateerd. Alleen Ad Rock kan met zijn hese grom af en toe nog echt indruk maken al beginnen de puberale woordgrapjes ook een beetje op de zenuwen te werken. 'Can't do me nothing / can't tell me nada / don't quote me now because I'm doing the lambada' is wel de meest droevige van het stel. Het is misschien een shtick en eentje die ze door de jaren heen veel successen heeft gebracht, de formule is aan het einde van zijn latijn. Het lijkt me sterk dat er op dit album nog jarenlang gefeest wordt.

# |

|

| Gastschrijver | 25 mei 2011 - 20:57 | reacties (0)

Een rapper krijgt zelden een tweede kans, en als je opgroeit als eeuwige belofte in de No Limit stal van Master P en daarna Cash Money en het dan niet helemaal maakt, dan kun je nog zo hard watertrappelen, je komt niet meer bovendrijven. Curren$y is de uitzondering op die regel, blijkt, en na een succesvol 2010 kun je zeggen dat hij zijn comeback succesvol heeft aangepakt. Het verschil zit in de, niet zo subtiele, details. Voorheen een grote gouden ketting slingerende No Limit-soldaat, nu de chillende wietroker zonder zorgen aan zijn hoofd, behalve dan dat zijn volgende joint beter gerold moet zijn dan de laatste. Alsof het allemaal komt aanwaaien, Dat is natuurlijk niet zo, Covert Coup is de laatste in een streng van ijzersterke albums, mixtapes en ep's. Ditmaal is niet Ski Beatz (van o.a. Camp Lo-faam) maar Alchemist de man achter de beats en waar Ski Beatz Curren$y omringde met een volle wolk van organische live gespeelde beats geeft Alc meer om de klassieke, soulbeat en ook dat is weer een droomcombinatie. Het is sowieso een goede move van de man om voor zijn album steeds gebruik te maken van één sterke producer, zo creëert hij een constante sfeer waarin hij zijn makkelijk te verteren teksten steeds opnieuw uit kan vinden. Teksten die soms ook verrassend beeldend zijn, zoals in 'The Type': "Let the little homie kick it in the auto shop with us / Long as he can make store runs and keep his mouth shut / Same way I came up / All my triple o's was hood famous / Nice guy surrounded by wolves, wild dangerous that's where I gained this cool". Het is overigens Mobb Deeps Prodigy die na drie jaar brommen hier een van zijn eerste guestverses aflevert, en die zijn per definitie beeldender dan die van Curren$y, de man kan gewoon niet anders. "Everything is not strategic, sometime we risk our life / Sometime we risk our love, our money and our freedom / Fuck that bullshit we feed it, to see if you gone eat it/In new york we manipulate naive dummies / We beat you on the head it's just game we be running". Wat Alchemist ons met "Scottie Pippens" voorschotelt is een soort spaceage loungesoul waarover je een chimpansee kan laten boeren; het klinkt nog steeds goed. Curren$y weet die kwaliteit op waarde te schatten en flowt lekker staccato op de beat terwijl rechtdoorzee gangsterrapper Freddie Gibbs zijn gastvers tot een van de hoogtepunten van het album maakt. Wie had dat gedacht, weer een onwaarschijnlijke combo die ineens meer dan de som van zijn delen is. Klein minpuntje aan deze e.p.; de nummers zijn te kort, bijna allen onder de drie minuten en al heeft Curren$y vaak niet meer nodig om zijn punt te maken, je snakt naar meer.

# |

|

| Gastschrijver | 21 mei 2011 - 18:35 | reacties (0)

Opmerkelijk hoe vaak de meest memorabele momenten in het leven te maken hebben met een eerste keer: je eerste keer seks, de geboorte van je eerste kind of voor mijzelf onlangs het lopen van mijn eerste halve marathon. En nu is daar een volgend speciaal moment bijgekomen; het verschijnen van dit eerste stukje pennenvrucht op File Under. Nu had ik al eens een tijdje voor een andere website gerecenseerd, plaatsing op een weblog als deze geeft toch wel even een speciaal gevoel. Het album waar het voor mij allemaal mee begint is de nieuwe Beardfish. Het zesde album alweer voor de retro progrockers die zich het beste (en met alle plezier) laten vergelijk met de groten als Yes, Genesis en King Crimson. En net als voorgaande namen moeten de Zweden het vooral hebben van de combinatie van sterke composities en muzikaal vakmanschap afgewisseld met sferische passages. Natuurlijk heb je nu en dan een rustpuntje nodig, maar wat mij betreft is de band op zijn sterkst als ze zich wat meer laten gaan. Mede door de voor huidige begrippen korte speelduur luistert dit album na een aantal draaibeurten gewoon heerlijk weg. Als je dan nog overal op internet leest dat Mike Portnoy een groot fan is wordt het misschien wel tijd dat de band nog wat meer op eigen benen gaat staan?

# |

|

| Gastschrijver | 27 maart 2011 - 20:57 | reacties (0)

Up On The Roof is weliswaar zijn meest toegankelijke langspeler tot nu toe, Jelle Paulusma mijdt dubieuze thema�s nog altijd niet. ��Something In Return�� klinkt misschien oh zo joviaal in het gehoor, in feite gaat dit nummer over ontucht met kinderen binnen de katholieke kerk. Niet bepaald een achtergronddeuntje waarbij je jouw vriendin ten huwelijk wilt vragen, zoals Billy Corgan van The Smashing Pumpkins dat ooit deed bij het nummer ��Friends��. Voor Up On The Roof is deze gouwe ouwe uit het Daryll-Ann-repertoire opnieuw afgestoft en opgenomen. Dat een bijna twee decennia oud liedje zonder problemen binnen de context van het nieuwe materiaal past is in dit geval niet zo vreemd. De leidmotieven binnen het oeuvre van Paulusma zijn bij Up On The Roof weer uitgebreid aanwezig. Die karakteristieke dubbele gitaarloopjes en de dissonante zangharmoniën met broer Coen hoor je bijvoorbeeld veelvuldig terug. Uitblinkers zijn de opzwepende sixties-walts ��Waiting For Howard To Board�� en opener ���Back Of Your Car��, een ode aan wijlen Alex Chilton van de band Big Star. De originaliteitsprijs zal deze plaat wat mij betreft nooit winnen, maar de �kop en staart�-modus operandi in contrast met de scherpe dialogen maakt Up On The Roof een prima staaltje vakmanschap. Door dicht bij zijn roots te blijven bewijst Jelle Paulusma zich wederom als een consistente, onverslijtbare songwriter en muzikant.

# |

|

| Gastschrijver | 21 februari 2011 - 12:57 | reacties (0)

Ik ken Michael Jackson pas sinds hij dood is. Dat is misschien raar. Maar ik ben nog maar 9 jaar. En de laatste jaren had hij niet zoveel succes. Nu was hij groot nieuws. Mijn moeder heeft toen er veel over verteld. Zij was vroeger fan van Michael Jackson. Ze heeft er veel platen van. Die heeft ze mij laten horen. Ik vond die erg mooi. Mijn favoriete liedje was �A B C�. Dat deed hij samen met zijn broers. Van zijn eigen nummers vond ik �Earth Song� erg mooi. Al is de clip wel heel zielig. Ik vond het wel raar dat er een nieuwe cd kwam terwijl Michael Jackson al dood was. Dan weet je nooit of hij het wel goed had gevonden. Ik denk het wel. De liedjes klinken wel heel erg als Michael Jackson. Ik vind het bijna net zo mooi als zijn andere cd�s. Deze nummers vond ik heel leuk: �Keep Your Head Up�, �Boy Of Joy� en �Behind The Mask�. Ik vind vooral de saxofoon aan het begin van �Behind The Mask� leuk. En natuurlijk als Michael Jackson zingt. Ik drum heel veel mee met de liedjes. Vooral met �Monster�. Dat lijkt een beetje op �Thriller�. De clip van "Thriller" vond ik eng. Het was leuk geweest als Michael hier zelf nog een clip bij had kunnen maken. Want ik vind niet alleen zijn muziek heel goed, ook zijn videoclips zijn heel mooi.

# |

|

| Gastschrijver | 24 januari 2011 - 12:57 | reacties (12)

Max Richter houdt het op zijn nieuwste album simpel: er staan dertien nummers op die eigenlijk maar twee titels hebben: "Journey" (1-5) en "Infra" (1-8). Wat muzikaliteit betreft is er ook niet per se bijster veel te beleven, er is de altijd terugkerende piano, er zijn wat strijkers, en we horen tekstsamples en gebliep en gepiep op de achtergrond. Dit gezegd hebbende moet ik bekennen dat ik het album toch gewoon weer een meesterwerkje vind. Waarom dat is? Omdat Richter de meester is van de balans. Hij geeft niets voorrang, alles krijgt zijn eerlijk verdiende plek toebedeeld. En daarom is de piano af en toe een minuutlang niet te horen. Komen de samples hier en daar wat meer naar voren en hebben de strijkers soms de hoofdrol. Richters composities zitten vol gevoel, en of dat nu gehuicheld is of niet kan me eigenlijk niets schelen. Zeker zijn pianostukken maken me verliefd. Zijn overgangen zijn elke keer weer gelikt (en dat bedoel ik inderdaad niet alleen positief). En zijn samples zijn wat aan de eentonige kant. Desalniettemin vertelt Richter met dit album weer een prachtig verhaal dat ik met mijn oren lezen mag en blijven lezen wil. Ik reis met Richter mee. Zo trekken we over heuveltjes en door ondiepe dalen, want nergens spatten de vonken er �cht vanaf. Met uitzondering van "Infra 5" dan. Al met al een album voor wie sowieso al van de muziek van Max Richter hield. Niet het album waarmee hij veel mensen zal verrassen. Gewoon heel mooi, maar meer van waar al zoveel van bestaat.

# |

|

| Gastschrijver | 29 september 2010 - 20:57 | reacties (0)

Een album met zo�n geniale titel als de nieuwe van Boduf Songs is voer voor literati. Nu wil ik niet beweren dat ik daartoe behoor, maar ik moet zeggen dat ik deze plaat al niet kon weerstaan vanaf het moment dat ik zijn naam kende. En op dertig seconden luisteren afgegaan ben ik zo goed als verkocht. En verknocht. Het intro doet me denken aan het intro van de plaat Sekunden van Swod. De piano klinkt ver weg en ietwat dof. Maar dan gaat Mat Sweet zingen, zijn eigen stem gedubd, en weet ik het zeker: aan deze plaat ga ik veel plezier beleven. Ik word alleen maar gesterkt in deze opvatting door het nummer "Decapitation Blues". Evenals de opener muzikaal ogenschijnlijk simpel, maar des te sterker doordat er zoveel poespas is weggelaten. In deze song toont Sweet zich bekwaam in de opbouw van een lied. Met een post-rocky climax als hardste bewijs daarvan. Er gaat kilheid uit van Sweets zang, en de muziek kan afstandelijk overkomen. Toch is er ook warmte en genegenheid en ik hoef niet eens moeite te doen om het te vinden. Het zit onder een laagje roest, dat in deze overigens van een heel mooie kleur rood is. Tekstueel is er weinig vrolijkheid te vinden: de teksten zijn duister en zo worden ze ook gebracht. En als Sweet dat niet al deed, toont hij zich met afsluiter "I Am Going Away And I Am Never Coming Back" wel een heus melancholicus.

# |

|

| Gastschrijver | 18 september 2010 - 16:57 | reacties (0)

De vaandeldragers van de Noorse jazz/improv scène hadden vorig jaar een bittere pil te verwerken. Na zeker vijftien jaar deel uit te hebben gemaakt van Supersilent, legde drummer Jarle de stokken neer bij het jazzcollectief dat nooit oefent maar wel keer op keer spannende werken aflevert. Ik had verwacht dat Arve Henriksen, zelf bekroond trompettist en tevens drummer en zanger, vaker de percussie zou oppakken of een nieuwe drummer zou inlijven. Maar het verlies werd verwerkt met drie Hammondorgels, wat resulteerde in de meest saaie plaat tot nu toe. Gelukkig herpakt het trio zich met plaat nummer 10. Het is een volledig percussieloze plaat geworden, met een glansrol voor trompet en verrassend veel piano. Dat laatste zit me dwars. Piano-improvisaties zijn in de jazz oververtegenwoordigd, zodat het ten koste gaat van het unieke geluid van de groep. Lees dit echter wel met een flinke scheut zout, want ook 10 is op en top Supersilent. Het wegvallen van percussie brengt de 'akoestische ambient' van Helge Sten (Deathprod) verder naar het oppervlak, wat absoluut naar meer smaakt. En het samenspel op "10.6" is zo onaards mooi dat het kan wedijveren met het beste van 6. Dat album staat nog altijd in de boeken als het mooiste, meest harmonieuze album van Supersilent. Met 10 levert het trio misschien niet het beste uit hun langlopende carrière af, maar wel een van hun mooiste. En eind september worden we al verwend met 11.

# |

|

| Gastschrijver | 14 september 2010 - 11:57 | reacties (0)

Bandnamen en namen van artiesten zijn niet altijd even veelzeggend. Ik bedoel, heb jij enig idee aan wat voor soort muziek je bij een bandnaam als Them Crooked Vultures moet denken? En had Pink Floyd niet net zo goed een foute Duitse dance-act uit de 90�s kunnen zijn? Om over The Gaslight Anthem (wat?) en The Bloody Beetroots (hoe?) nog maar te zwijgen. Dan doet de Californische hardcoregroepering Terror het beter. De naam van de band is een prima indicatie van wat je kunt verwachten: snoeiharde muziek, die soms over de grenzen van de heavy metal heengaat. Dat geldt ook voor de nieuwste plaat van Terror, Keepers of the Faith. Zo barsten de nummers "Dead Wrong", "Stay Free" en "The Struggle" werkelijk van de agressie - deze vragen om een stevige moshpit. Rustiger, maar niet minder goed, zijn "Return to Strength" en "Hell and Back". De enige minpuntjes op de cd: titelsong "Keepers of the Faith", dat een beetje een zeurderig melodietje heeft, en "You�re Caught", dat pas op het eind een beetje overtuigend begint te klinken. Afgaande op de kwaliteit van dit album is het verwonderlijk dat Terror nooit echt breed succes heeft weten te boeken; ook op Keepers of the Faith zitten de nummers uitstekend in elkaar en is de repeat-knop een zegen.

# |

|

| Gastschrijver | 20 augustus 2010 - 20:57 | reacties (1)

De soundtrack voor vampierenfilm New Moon bevat een indrukwekkende reeks artiesten, die hiervoor bijna zonder uitzondering ook nog speciaal nieuwe nummers op zijn gaan nemen. Grote namen als Muse, Bon Iver, Death Cab For Cutie en Thom Yorke kropen speciaal voor de film achter hun piano's, namen hun gitaren ter hand en doken de studio's in. Televisieshows als Grey�s Anatomy en The O.C. trokken de afgelopen jaren handenvol indiebandjes uit de obscuriteit, door ze een plek te geven als achtergrondmuziek bij hun sleutelscenes. Toegegeven, over die obscuriteit valt te twisten bij bands als Muse, Editors en The Killers. Toch lijkt de soundtrack van New Moon eveneens te bewijzen dat wat voorheen doorging voor �indie music� nu salonf�higer is dan ooit. Is dat erg? Behoudens de gebruikelijke puristische bezwaren niet echt. Bezwaren als �nu ze groot zijn vind ik ze minder leuk', �toen ik ze vorige keer zag waren de kaartjes goedkoper' zul je altijd houden. Of een band nu meelift met een soundtrack of niet. De muziek dan. Meest in het gehoor springt de samenwerking tussen Bon Iver en St. Vincent. Die levert een mooi spokende samenzang op die ongetwijfeld goed aan zal sluiten bij de film. Beide stemmen huilen mooi om elkaar heen. Death Cab For Cuties "Meet Me On The Equinox", eerste single, is echter een weinig verheffend stuk muziek met een te voor de hand liggend refrein. En daarmee is DCFC geen uitzondering. Naast Bon Iver en St. Vincent weet enkel Lykke Li het middelmatige niveau te ontstijgen met een bijna koortsachtige hymne. Het lijkt me dat er op de eigen albums van de artiesten genoeg moois te vinden was. Volgende keer die maar gewoon gebruiken.

# |

|

| Gastschrijver | 12 november 2009 - 17:57 | reacties (0)

The Shy Volcanic Society At The Bear And Bird Parade kan ik het beste benaderen als een doosje vol met snoep, maar wel een doosje dat er onalledaags uitziet. Gevuld met snoepgoed dat vreemd, maar zeer prikkelend smaakt. Volcano The Bear zijn degenen die beginnen mij met snoepjes te voeren op hun gebruikelijke manier, door etnische folkinvloeden te vermengen met onlogische structuren en geluiden. Ik laat ze het eerste snoepje uitpakken en in mijn mond stoppen om mij mee te laten voeren in hun geniale gekte. Ze zijn nooit een band geweest die bekend stond om hun toegankelijke muziek, maar op deze split-cd gaan ze nog een stukje verder. De snoepjes veranderen al snel in een zoektocht naar zaken die zo bizar zijn dat ik de bomen waaraan ze groeien niet meer durf aan te raken. Ik luister naar de geluiden en weet dat ik terrein betreed dat nog bevolkt wordt door goden, monsters en andersoortige wezens. Bijna naadloos neemt La Societe des Timides a la Parade des Oiseaux het stokje over van Volcano the Bear. We struinen verder door het oerwoud waar Volcano the Bear ons heen geleid heeft. Al snel komen we in dieper struikgewas terecht, waar de dieren zich verschuilen achter boom en struik, maar ons aanstaren alsof wij de vreemde eend in de bijt zijn. De hele zoektocht is vergeten en we kunnen nog alleen ronddwalen tussen de bomen. Een kakafonie van drums, geschreeuw en andere geluiden ontvouwt zich voor ons, terwijl La Societe des Timides a la Parade des Oiseaux ons aan de hand meesleept door het oerwoud. Langzaam voel ik haren op mijn rug groeien, die zich als een volwassen vacht naar beneden verspreiden. Misschien moet ik hier maar ophouden: dat doet de cd ook.

# |

|

| Gastschrijver | 15 oktober 2009 - 17:57 | reacties (0)

Bij muziek uit Zweden denkt men tegenwoordig al snel aan �berhippe bandjes of breekbare zangeresjes. Truckfighters uit �rebro past in geen van beide hokjes. Zij brengen namelijk stonerrock met een vleugje progressive. Op Mania, het derde album van dit trio, is dit goed te horen. Naar eigen zeggen heeft Truckfighters nu eindelijk het geluid gevonden waar ze naar zochten. De titel, Mania, dekt de lading van deze cd uitstekend. Een wilde rit langs een breed scala aan emoties met de heren van Truckfighters achter het stuur. Mania telt slechts acht tracks, maar geeft toch zo'n vijftig minuten luisterplezier. Opener "Last Curfew" had geen betere plaats in de tracklist kunnen krijgen. In dit nummer bouwt de band rustig op naar het stevigere gitaarwerk. De ambitie van de Zweden om te spelen voor grote massa's komt naar voren in het nummer "The New High". Duizenden meeklappende fans moeten ze in gedachten hebben gehad bij het schrijven van deze song. De donkere kant van Truckfighters uit zich in het dertien(!) minuten durende "Majestic". Een kant die veel Scandinavische bands niet vreemd is. Gelukkig weten Ozo, Dango en Peto veel variatie in deze song te stoppen. Hierdoor verveelt "Majestic" niet snel, maar is het wel een nummer om, in positieve zin, in te verdrinken. Mania is een album vol heerlijke gitaarriffs en basloopjes, waarmee Truckfighters bewijst zich makkelijk staande te kunnen houden tussen grootheden als Foo Fighters en Queens Of The Stone Age.

# |

|

| Gastschrijver | 18 mei 2009 - 08:57 | reacties (0)

Wel file, maar minder verlaat. Ons is een bijna perfecte Crossing Border-avond beloofd, die natuurlijk nog wel waargemaakt moet worden. Nog met onze jassen aan, zonder koffie na het eten, stormen we binnen bij The Swell Season: Glenn Hansard samen met Marketa Irglova, uit de muziekfilm Once. Het was een prachtig optreden, maar duidelijk is wel dat Hansard ondanks alles de frontman blijft, waardoor Irglova naar de achtergrond gedreven wordt en meer deel lijkt uit te maken van de band, dan dat ze dezelfde rol bekleedt als Hansard. Dat wordt pijnlijk duidelijk bij solostukjes van beide zangers. Als Irglova de gitaar opneemt en als voorvrouw bij de microfoon haar liedje mag zingen, is de zaal stil uit beleefdheid. Als Hansard vervolgens in zijn eentje zijn kapotte gitaar ter hand neemt en vanuit zijn tenen een erg ontroerend en indrukwekkend lied tot een climax brengt, is de zaal stil uit betovering. En dat is te merken aan het in eerste instantie obligate en daarna pas echt wervelende applaus. Hoe dan ook: heel erg mooi.

# |

|

| Artikel | Crossing Border 2008 | Gastschrijver | Jnnk | 22 november 2008 - 14:57 | reacties (6)

Voor een recensent is het altijd lastig op welke punten je de net beluisterde cd gaat beoordelen. Hecht de een meer waarde aan de naamsbekendheid, zo zal mijn fijne collega zich meteen een reactie toe-eigenen over het feit dat het schijfje geen originaliteit bevat. Ziet het artwork er ook wel netjes uit, maken de tekenvaardigheden van de band een plaat beter - het artwork ziet er tegenwoordig verzorgd uit, of kunnen we door de amateuristische tekeningen een demo cd niet meer voor lief nemen. Zo'n boekje wat je in en uit het doosje kunt schuiven is een must- have voor de echte fan van originele cd's. Hierin staan een paar enkele patserfoto's van de band samen met de bedankjes aan God, papa en mama en de partners en de tegenwoordig steeds minder voor zich sprekende teksten. Heb ik even geluk dat er bij deze cd een mooi persbericht zit- zoals bij zovele dezer dagen, dan hoeven we de cd al haast niet meer te beluisteren en alleen maar het fantastische, overdreven, vol met spelfouten staande stukje van de promotieman te lezen. The Legacy is namelijk de beste hardcore punk band van dit moment en wederom gaat deze band het helemaal maken. Wederom omdat hun vorige mini- cd Solitude dit ook al voor deze band ging bewerkstelligen en ze nog geen stap verder zijn dan eerst. Mogen we dan ook nog het prachtige boekje- ik hecht waarde om een origineel schijfje van een band vast te houden, uit het cd hoesje schuiven om vervolgens geen een originele tekst terug te zien maar wel twee kantjes vol bedankjes tegenover jan en alleman dan zit de tijd voor deze cd er toch wel op. Nietszeggend, niet-vernieuwend, een cd die snel vergeten zal worden tussen de hoop hardcore punk, emo- core en al die andere scenebandjes die er op dit moment rondlopen.

# |

|

| Gastschrijver | 07 juli 2008 - 12:21 | reacties (0)

Elke zichzelf respecterende band lanceert zijn nieuwste album tegenwoordig middels een stunt waarbij je zelf kunt bepalen hoeveel het je gaat kosten of waarbij er gratis bonusmateriaal van een site valt te trekken. Een nieuwe variant is je album schijnbaar vanuit het niets binnen een week wereldwijd in de winkels hebben liggen. Was getekend, de band die twee jaar geleden schijnbaar vanuit het niets het strijdperk der blues- en rockmuziek betrad: The Raconteurs. Jack White's hobbydingetje bleek voor herhaling vatbaar en na het alleraardigste, maar niet wereldschokkende Broken Boy Soldiers ligt daar ineens Consolers Of The Lonely. En die mag er zijn! Wat een sterke plaat! White zet de stevige lijn die hij tijdens zijn doordeweekse werkzaamheden heeft ingezet op Icky Thump door en smijt die daarna met het warme geluid van Brendan Benson in de blender. Waar je roekeloosheid het handelsmerk van White zou kunnen noemen houdt Bensons aanwezigheid deze stoomtrein stevig tussen de rails. De dienstdoende machinisten besluiten echter dat deze reis wel wat spectaculairder mag dan de eerste, om vervolgens de wissel om te gooien en achteloos een berg extra kolen op het vuur te scheppen. Resultaat is een grootse en gevarieerde bluesrockplaat waarbij de trein onder begeleiding van breed aangezette songs als "Salute Your Solution", het kitscherige "The Switch" and "The Spur" en absolute knaller "Five on the Five" door het woeste Amerikaanse binnenland dendert, maar evengoed oog heeft voor adembenemende natuur onderweg getuige ingetogen juweeltjes als "Many Shades of Black" en de prachtige epiloog "Carolina Drama". En terwijl het eindstation dichterbij komt is er slechts ��n conclusie mogelijk: deze reis verdient het om nog eens gemaakt te worden!

# |

|

| Gastschrijver | 15 april 2008 - 08:51 | reacties (2)

Na het geweldige Midnight In America besloot Modern Life Is War er mee te nokken. Stoppen op je hoogtepunt heet dat. De ultieme plaat is gemaakt, beter wordt het niet, tijd voor iets nieuws. Met Sundowning maakte ook This Is Hell een geweldige plaat. Hier en daar was er een puntje van kritiek, maar als de sound iets verder werd uitgekristalliseerd zou opvolger Misfortunes zonder twijfel de plaat van het jaar worden. Dat is niet gebeurd. Daarvoor is de plaat teveel een logisch vervolg op het jubelend ontvangen debuut. Daarmee wil ik overigens niet zeggen dat Misfortunes een slechte plaat is, nee nee nee. Integendeel. De plaat zit sterk in elkaar, luistert als een tierelier, heeft een ongekende power en kent met "You Are The Antithesis" en "End Of An Era" twee van de vetste nummers van dit moment. This Is Hell is een intelligente band, die zich nog altijd weet te onderscheiden in het ietwat saaie hardcorelandschap. Alleen bekruipt me telkens het gevoel dat ik naar Sundowning Part II aan het luisteren ben. This Is Hell blijft een geweldige band die live elke zaal aan gort speelt en - eerlijk is eerlijk - een sterk tweede album heeft afgeleverd. De Amerikanen moeten voor hun volgende plaat wel een keuze maken: of met echt iets nieuws komen, of de weg van Modern Life Is War volgen. Laten we hopen dat ze voor het eerste kiezen. Als het al een keuze is.

# |

|

| Gastschrijver | 31 maart 2008 - 08:51 | reacties (0)

Het is jammer dat we dit soort cd's niet vaker zien voorbijkomen. Want wat blijft dat toch leuk, die traditionele heavy metal! En met een band als Lechery wordt het helemaal een feestje door de zang van Martin Bengtsson (ex-Arch Enemy, ex-Armageddon), strakke melodieën, afwisselende gitaarriffs en een solide ritmische opbouw in de nummers. Nadeel is alleen dat juist door deze melodieën en solide ritmische opbouw de CD wel wat voorspelbaar wordt. Met het beginnummer "Rise With Me" zit je nog op het randje van je stoel, maar vanaf nummer vijf "Your Fate" heb je al meerdere malen het idee dat je naar een herhaling van de vorige nummers luistert. Bovendien merk je in het geluid en de opbouw van de nummers direct dat de heren zijn beïnvloed door bands als WASP, Dokken en Hammerfall. Een echte unieke "band-sound" voor Lechery heb ik daardoor dan ook niet mogen aantreffen. En dat is een gemiste kans, alhoewel dit voor de echte liefhebber van "oude" metal totaal niets zal uitmaken. Het advies is dan ook om deze CD zonder meer te beluisteren. Want ondanks zijn voorspelbaarheid zullen nummers als "Slave Under Passion", "Cynical" en "Attraction" menig metalhart sneller laten kloppen.

# |

|

| Gastschrijver | 11 maart 2008 - 16:22 | reacties (0)

Rancid zit in de studio! Hoera, eindelijk! Om het wachten te verzachten brengt Tim Armstrong op zijn Hellcat al jaren klonen van zijn eigen bandje uit. Sommige zijn tenenkrommend slecht (Left Alone), sommige zijn niet onverdienstelijk. Time Again viel met debuut The Stories Are True in de laatste categorie. Opvolger Darker Days is weer een stukje beter. Vooral in streetpunkmeezingers als "Lines Are Faded" en "One Way Are Another" laten de Amerikanen horen tot de betere bands uit het genre te horen. Maar tsja, er is altijd weer die vergelijking met Rancid. De stem van zanger Daniel Dart lijkt niet alleen als twee druppels water op die van Armstrong, deze hele plaat ademt Rancid. Ach, wie maalt er om als er veertien typische rauwe streetpunksongs achter elkaar worden gezet. Time Again heeft een goede plaat gemaakt, maar er gaat nog altijd niets boven het origineel.

Ook het Deense Gob Squad vindt het wiel niet opnieuw uit. Zij pakken alleen invloeden uit verschillende hoeken van het punkspectrum. De agressiviteit van A Wilhelm Scream komt terug op Watch The Cripple Dance, net als de humor van Californische bands als Lagwagon, maar ook de melodieuze riffs vanBi lly Talent Gob Squad weet al die invloeden om te zetten naar sterke songs, vooral de eerste helft van deze plaat is erg sterk. Persoonlijke favorieten zijn opener "Unconscious Souls" en "The White Flag Held Up High". Gob Squad heeft met Thomas Bredal bovendien een zanger in huis die nou eens niet zo verkouden klinkt als zijn Amerikaanse collega's. Het Nederlandse Mascot Records heeft het goed gezien: deze Denen schreeuwen om internationale erkenning.

# |

|

| Gastschrijver | 25 februari 2008 - 08:52 | reacties (0)

Power metal, death metal, progressive en trash, dat zijn de vier kernwoorden voor de band 3HM (3 Headed Monster) uit Amerika. Of liever gezegd: een instrumentele insteek die op smaak wordt gebracht met invloeden van topbands als Iron Maiden en Opeth. Een prachtcombi naar mijn mening, ware het niet dat het in de uitvoering hier en daar mis gaat. Want op de een of andere manier is er onderling soms een verschil van tempo te horen dat de nummers opbreekt. Gelukkig maar dat dit zeer sporadisch voorkomt. Bovendien wordt het ruimschoots gecompenseerd door het stabiele drumwerk, interessante samenspel van akoestische en elektrische gitaar, enerverende solo's en interessante composities. De grootste kracht van deze band is echter het feit dat ze lekker experimenteren. Op het ene moment hoor je in het nummer "Perfect-plex" een kakafonie van geluid die sterk aan Buckethead doet denken, het andere moment begint het met een intro dat wel wat weg heeft van een band als Nile (het nummer "Ultimate Rage") en wordt er een komisch geluidsfragment gebruikt. Kortom: experimentele muziek met de nodige schoonheidsfoutjes die desondanks staat als een huis. Hopelijk zullen we in de nabije toekomst nog veel meer van deze band gaan horen.

# |

|

| Gastschrijver | 24 december 2007 - 09:00 | reacties (0)

Stevie Ann, het meisje met de meest jaloersmakende naam van Nederland, heeft een tweede plaat gemaakt. Nog steeds ben ik persoonlijk niet juichend enthousiast over meisjes met gitaren in het algemeen (in verband met zeuren en janken), maar was ik wel onder de indruk van haar eersteling Away From Here. En dus wilde ik Closer To The Heart ook wel proberen natuurlijk. Omdat ik niet verwachtte dat Stevie Ann ineens een hardcore dansplaat had gemaakt, zette ik 'em aan tijdens het opruimen van de zolder. Ik kan best twee dingen tegelijk. Vind ik. Een dik uur en twee volle vuilniszakken zooi later, kwam ik tot de ontdekking dat de plaat was afgelopen en de iPod automatisch begonnen was het eerste album af te spelen, terwijl ik onbewust in de veronderstelling verkeerde dat het eerste nummer nog steeds bezig was. Waarschijnlijk is dat niet echt goed nieuws voor een muzikant; je wil toch dat mensen een beetje aandachtig luisteren. En waarschijnlijk ook dat je nieuwste plaat weer heel klinkt is dan je debuut. Maar in het geval van Stevie Ann weet ik zo net nog niet of dat wel slecht nieuws is. Want is het eigenlijk wel erg dat je liedjes kennelijk allemaal nogal op elkaar lijken en ze voor het niet helemaal oplettende oor net zo goed op de eerste plaat hadden kunnen staan? Is het wel zo erg dat Stevie Anns stem nog steeds zo lekker weg luistert? Dat haar gitaar en het countrysausje er weer bij zijn? En dat ze dus weer een plaat gemaakt heeft die je best 4x achter elkaar kan draaien zonder dat het irritant wordt, zoals bij al die andere gitaarmeisjes wel altijd gebeurt? Ik vind van nee. Want als je Stevie Ann bent en zo'n stem hebt, zulke kleine dromerige liedjes kan maken, maar her en der ook nog een beetje rocky uit de hoek kan komen, dan maakt dat allemaal niet uit. Dan heb je gewoon wederom een fijne kabbeldekabbelmuziekvooropdezondagochtendplaat gemaakt. En daar is niks mis mee. Ook al heet je stiekem niet eens echt Stevie Ann, maar gewoon Stefanie.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2008 | Gastschrijver | 20 oktober 2007 - 20:40 | reacties (3)