Na een jarenlang en bijzonder streng ballingschap gedurende vrijwel de gehele jaren negentig is de synthesizer anno nu allang geen instrumenta non grata meer. Sterker nog, één van de sleutels tot gespitste oren en volle zalen in de jaren ’00 blijkt te liggen in de synthesizers en new wave van de jaren ’80. Bands als Delays, Yeah Yeah Yeah’s, Hot Chip, The Killers, Metric en MGMT bedienen zich allen in meer of mindere mate van de synthesizer en oogsten daarmee breed waardering. Die herontdekking van de synthesizer, van de synthpop en de new wave betekent dat je je inmiddels niet meer aan het instrument hoeft te wagen zonder een aardige invalshoek. De lijst van falenden in de ‘tweede synthgolf’ is minstens zo lang als die van de successen. Want hoe salonfähig het allemaal ook mag zijn met onze betoetste electro-vriend, kromme tenen liggen al snel op de loer. Wave Machines is één van de nieuwste soldaten aan het synthpop-front. Er wordt op Wave If You're Really There dapper gevochten, en ze weten een aantal keer mooi raak te schieten, maar uiteindelijk wordt het potlood toch richting het vakje ‘ongeschikt’ getrokken. Meest opvallend is dat Wave Machines zónder synthesizers nog het best te pruimen is. Op Punk Spirit hoor ik Eels met hitpotentie, en op Dead Houses echo’s van José Gonzales en een gladdere versie van The Knife. Dus, Wave Machines. Als zo nu en dan pijnlijk duidelijk wordt dat je eigenlijk beter bent zonder datgene waar je je album omheen hebt gebouwd, wordt het tijd om je eens af te vragen waar je mee bezig bent.

Piano Magic is nooit een band geweest waarbij je bang hoeft te zijn voor meer van hetzelfde. Het Britse kwartet blinkt uit in het ontlopen van verwachtingen en recalcitrante live-optredens. Van het kwartet is Glen Johnson de enige overgebleven oprichter van de band, en hij omschreef zijn doel met Piano Magic ooit als het ‘soundtracken van herinneringen.’ Piano Magic grijpt nooit naar de kortste weg om die herinneringen te voorzien van een soundtrack. Debuut Popular Mechanic kenmerkte zich door doodsimpele bliepjes-ambient en een wrange tegenstelling tussen kille elektronica en warme klankkleuren. Alsof Sneeuwwitje met een Casio om haar nek door de wereld van Ridley Scott’s Blade Runner dartelt. En nu is er Ovations, studioplaat nummer 10. Sinds, pak ‘m beet, Low Birth Weight uit 1999 zijn er steeds meer conventionele popstructuren op Piano Magic-platen te ontwaren. De experimenteerdrang bleef, maar soms maakte Piano Magic zowaar nummers met kop en staart. Dat is hier niet anders. De fascinatie voor donkere jaren ’80 pop wordt verder uitgewerkt, vooral in de sterke opener. Het hele album luistert als een ode aan eighties-helden als The Cure, Joy Division, en consorten. Johnson krijgt het voor elkaar om die referenties dienend te laten werken, zodat duidelijk blijft dat we hier met Piano Magic van doen hebben en niet met een vergeten parel uit de eighties. Ovations is een sterke aanvulling op hun oeuvre. Een oeuvre waarin de enige constante de aandacht voor klankkleur en instrumentatie is, en de platen kriskras tegen elkaar in druisen. En dat is, ondanks het toch wat conventionele karakter van Ovations, hier niet anders.

De soundtrack voor vampierenfilm New Moon bevat een indrukwekkende reeks artiesten, die hiervoor bijna zonder uitzondering ook nog speciaal nieuwe nummers op zijn gaan nemen. Grote namen als Muse, Bon Iver, Death Cab For Cutie en Thom Yorke kropen speciaal voor de film achter hun piano’s, namen hun gitaren ter hand en doken de studio’s in. Televisieshows als Grey´s Anatomy en The O.C. trokken de afgelopen jaren handenvol indiebandjes uit de obscuriteit, door ze een plek te geven als achtergrondmuziek bij hun sleutelscenes. Toegegeven, over die obscuriteit valt te twisten bij bands als Muse, Editors en The Killers. Toch lijkt de soundtrack van New Moon eveneens te bewijzen dat wat voorheen doorging voor ´indie music´ nu salonfähiger is dan ooit. Is dat erg? Behoudens de gebruikelijke puristische bezwaren niet echt. Bezwaren als ‘nu ze groot zijn vind ik ze minder leuk’, ‘toen ik ze vorige keer zag waren de kaartjes goedkoper’ zul je altijd houden. Of een band nu meelift met een soundtrack of niet. De muziek dan. Meest in het gehoor springt de samenwerking tussen Bon Iver en St. Vincent. Die levert een mooi spokende samenzang op die ongetwijfeld goed aan zal sluiten bij de film. Beide stemmen huilen mooi om elkaar heen. Death Cab For Cuties "Meet Me On The Equinox", eerste single, is echter een weinig verheffend stuk muziek met een te voor de hand liggend refrein. En daarmee is DCFC geen uitzondering. Naast Bon Iver en St. Vincent weet enkel Lykke Li het middelmatige niveau te ontstijgen met een bijna koortsachtige hymne. Het lijkt me dat er op de eigen albums van de artiesten genoeg moois te vinden was. Volgende keer die maar gewoon gebruiken.

Athlete is een van die bands die nog altijd gebukt gaat onder een onovertroffen debuutalbum. Vehicles & Animals, in 2003 genomineerd voor een Mercury Music Prize, was een speels en uitgelaten album met goede liedjes. Met zowel Tourist (2005) als Beyond The Neighbourhood (2007) lukte het ze niet dat album te overtreffen. Op die platen klonk Athlete als een stadionband, terwijl ze dat bij lange na nog niet waren. Nummers als "Wires" en "Hurricane" doen wellicht een succesvolle gooi naar die status, maar de rest van het oeuvre blijft te ver bij die nummers achter. En nu is er album #4; Black Swan. Het verhaal dat aan de plaat ten grondslag ligt is in ieder geval groots, zie het interview elders op deze site. Net als op de vorige albums is ook nu weer vroeg in het album een potentiële hit te horen ("Superhuman Touch"). En waar voorgaande albums na die hit voortkabbelden richting de vergetelheid, blijft Black Swan het luisteren waard. Wellicht is dat omdat de stadionaspiraties dit keer binnen de perken blijven. Een mens mag dromen, toegegeven, maar van hoogmoed houdt niemand. Dat lijkt Athlete ook in te zien, en dus is Black Swan een mooi uitgebalanceerde plaat, met een aantal gedragen meezingers die arm in arm gaan met uitgeklede luisterliedjes. Athlete is geen stadionband en zal dat ook nooit worden. Dat inzicht komt nogal laat, na twee albums waarop te hoog van de toren werd geblazen. Of het ook té laat is, moet de tijd uitwijzen. Black Swan is in ieder geval een bewonderenswaardige pas op de plaats.

Elfin Saddle is vernoemd naar de favoriete paddenstoel van Emi Honda en Jordan McKenzie. Het is een paddenstoel die lijkt op een kleffe oliebol. Zo eentje waar kabouter Spillebeen weigert op te zitten. Maar genoeg over paddenstoelen, want het samenzijn van Emi en Jordan is interessanter. Emi komt oorspronkelijk uit Japan en vloog helemaal naar Canada nadat ze Jordan via internet ontmoet had. In Canada verdeelden ze een stapel instrumenten. Emi kreeg de ukelele, de zingende zaag en drums. Jordan de accordeon, de banjo en de xylofoon. Ze begonnen in kleine zaaltjes te spelen, maar maakten daarnaast ook beeldende kunst. Indrukwekkende sculpturen die lijken op decors van jaren zeventig sci-fi films, gemaakt van plukken wol, stukken touw en printplaten. Leuk voor de tuinier met smetvrees. Hun muziek is echter minder vlekkeloos. Hoewel het regelmatig spannend, verontrustend en gedesoriënteerd klinkt, vraag ik mij af wat ze nu precies willen. Mijn vermoeden is dat het wellicht helemaal niet de bedoeling is dat Japanse en Canadese muzikanten zich in nabijheid van elkander begeven. Toegegeven, van "The Hammer Song" word ik direct vrolijk. En de combinatie van de zang van Emi en Jordan en een ogenschijnlijk groot orkest, dat klinkt als een stel schizofrenen met kapotte instrumenten die er plots wat Klezmerdeunen uit jagen, is prima geschikt als soundtrack bij de eerder genoemde sculpturen. Maar hoe vaak begeef je je tussen geknutselde miniatuurlandschappen van oud speelgoed?

Met Zwart Licht heeft Top Notch weer een zeer interessante act in huis gehaald. Zwart Licht is een samenwerking tussen producer Hayzee en MC Akwasi, die beiden al hun sporen verdienden in de hiphopscene. Sinds november 2007 werken ze samen en nu is er al een album, getiteld Bliksemschicht. Met deze debuutplaat geven Hayzee en Akwasi een mooi visitekaartje af. Stevige beats en sterke teksten, precies zoals ik hiphop graag hoor. Niet alle tracks zijn overigens door Hayzee geproduceerd. Ook Siroj, Reverse en JLS mochten een track produceren en FS Green nam er zelfs twee voor zijn rekening. Uiteraard doet er ook een flinke stoet gastrappers mee, waaronder Jae (Stropstrikkers), Juiceisdunaam (Colombiaanse Bloedgroep) en Leeroy. De laatstgenoemde doet ook mee op het sterke "Back-Up Staat klaar" en dit is zeer toepasselijk want bij de liveshows van Zwart Licht is hij de back-up rapper. Zoals gezegd zijn de teksten op Bliksemschicht vaak erg sterk. Zo stelt Akwasi racisme aan de kaak in "Links / Rechts / Midden" en in "Wat Sorry / Nereid", dat begint met een indrukwekkend stuk a-capella rap (zonder beat dus). Ook braggen en boasten gebeurt in stijl. Vooral de regel 'de game heeft last van onkruid en ik kom tuinieren' vind ik erg goed gevonden. Bliksemschicht heeft eigenlijk maar een skip-momentje en dat is "Blind / Hoog Tempo". Dit soort loverap kan mij echt niet bekoren, zelfs bij Opgezwolle trek ik dat niet. Verder is dit debuut van Zwart Licht echter een topplaat.

Op tijd vertrekken we richting Den Haag. We zijn er veel te laat. Files. Dat we op onze telefoon kunnen zien waar die files staan, maakt zelfs dat we bijna omdraaien, maar toch zetten we door. Bekenden sms'en waar we blijven. Wij zijn al lang blij dat we om negen uur dan toch ons polsbandje hebben. Frightened Rabbit, Ra Ra Riot en Alela Diane (met orkest) hebben we dan al gemist. Frightened Rabbit schijnt leuk geweest, Ra Ra Riot een andere versie van Los Campesinos! (en dus vind ik het jammer dat ik ze gemist heb) en Alela Diane was er met band. Wij stormen binnen bij Jaap Robben om nog naar een paar van zijn gedichten te luisteren, maar we zijgen pas echt neer als we ons in een overvolle schouwburg klaarmaken om naar Van Dyke Parks en Inara George te gaan luisteren.

Het moet ergens begin vorig jaar geweest zijn dat ik ze voor het eerst hoorde. De kennismaking moet plaatsgevonden hebben rond de tijd dat Battles Mirrored ter wereld bracht. En terwijl ik "Atlas" een dijk van een single vond kon de rest van dat album me op de een of andere manier niet bekoren. Met een gevoel van onbehagen ging ik op zoek naar genre-genoten, want er móest meer wiskundig verantwoorde indiedansrock zijn op deze aardkloot. Om vervolgens tegen een live EP van Foals aan te lopen. Ik was meteen onder de indruk van dit korte, enigszins gejaagde setje van zes nummers. Losjes werden ambient-achtige gitaarlijntjes aan elkaar verweven terwijl er lustig aan werd gerommeld op drums en met toetsen. Het spelplezier was hoorbaar aanwezig. Vervolgens kwam ik hen een half jaar later opnieuw tegen als voorprogramma van Bloc Party, waar ze net als naar Battles ook goed naar geluisterd hebben. Tot mijn grote verbazing stond het vijftal uit Oxford in een cirkeltje met de gezichten naar elkaar toe de zaal plat te spelen met een gigantische bak hyperactieve muziek. Zo ver als ze zich van het publiek distantieerden, zo hard kwamen de bliepjes en riffs en andere fijne herrie op de trommelvliezen terecht. Nog niet vaak was ik zo onder de indruk van een band die zo weinig interactie met het publiek vertoont. Een gebrek aan ambitie valt ze ook niet te verwijten, want de succesvolle singles "Hummer" en "Balloons" die op de EP stonden zijn op hun eerste echte album Antidotes niet terug te vinden. En hoezeer ik het prijs dat ze hun fans niet tweemaal laten betalen voor hetzelfde materiaal zouden die nummers nou net dat scherpe randje wat ik aan de plaat mis kunnen zijn. Want het klinkt allemaal zo gepolijst, zo vloeiend. Ik mis de foutjes, de anomalieën, de uitzonderingen, de asynchroniciteit in het soundscape dat Foals live zo fantastisch neerzet. Het is allemaal een tikkeltje te glad en te geproduceerd, er is iets gewoon net iets teveel gas teruggenomen bij het maken van de plaat. Mocht na beluisteren het kwartje nou niet vallen (en je was niet op Motel Mozaïque): ga ze dan voor je je oordeel plaatst vooral live zien. Of in ieder geval aanschouwen, want oogcontact maken blijft toch lastig...

Ik ben zelf nogal een fan van liedjes. Nou heb je liedjes in alle soorten en maten, maar ik bedoel eigenlijk ambachtelijk gemaakte liedjes; op het eerste gehoor simpele liedjes, met een verhaaltje. In alle liedjes die Daniel Lohues ooit schreef zit een verhaaltje. Ik weet dat, want ik ken vrijwel alle liedjes die hij opnam uit mijn hoofd. Nou zijn er mensen die die verhaaltjes niet willen horen. Omdat de heel veel van die liedjes in het Drents gezongen zijn. En dan kunnen ze het zogenaamd niet verstaan. 'Ze' zijn de zwijnen voor wie de pareltjes op Allennig II niet bedoeld zijn. Was zijn eerste soloplaat Allennig de winter, deze tweede plaat is de lente. En lente wordt het wel als je naar Allennig II luistert. Met meestal alleen een piano of gitaar en zijn stem verhaalt Lohues met de kracht der eenvoud over zijn oma, een pastoor, de liefde die het verschil tussen wereld en planeet maakt, de Drentse horizon en natuurlijk muziek; een van de weinige dingen die ons allemaal bindt. De ene keer bijna Dylanesk ("'t Is En Blef 'n Gevecht"), de andere keer als een Ben Folds pianoliedje ("Angst Is Mar Veur Eben, Spiet Is Veut Altied") en één keer zelfs helemaal zonder woorden ("De Ganzenkoning Wul Met"). En of die liedjes door een Amsterdamse bovenwoning schallen of door een Ikea-huiskamer op een Vinex-locatie bij Zoetermeer, of je nou onder de rivieren geboren bent, of dat je wiegje aan een Drents kanaal stond; dat maakt dan allemaal niet meer uit. Die verhalen begrijp je wel. Als je maar wil.

Ik kan er niet echt aan wennen, moet ik zeggen. Ik weet dat het heel hip is om Beach House leuk te vinden, en echt, ik heb het geprobeerd. Ik wil zo graag hip zijn! Ja, ik hoor best wel de Mazzy Star-gelijkenissen. Maar echt, die zijn leuker. En ja, lo-fi droompop als die van Beach House past prima bij het einde van de winter en het begin van de lente. Maar ook daar zijn nog talloze andere cd's voor te vinden (ik denk aan de nieuwe Goldfrapp bijvoorbeeld, om het even bij dromerige muziek te houden). Het dromerige en het softe begint me na een poosje te vervelen, al doet Beach House hun best om de muziek interessant te houden, door de toevoeging van orgeltjes en leuke drumritmes. Plus, niet te vergeten, het feit dat ze een cover doen van Daniel Johnston's "Some Things Last A Long Time". Alleen: het origineel is echt beter. Nee, voor mij werkt het niet, ik verwacht uiteindelijk toch wat meer pit, wat meer bruisen, wat meer energie. Dat laat niet onverlet dat ik ook wel hoor dat een hele hoop lo-fi liefhebbers hier wel heel blij van gaan worden, dus mocht je Mazzy Star een toppertje vinden, laat mijn recensie je dan vooral niet tegenhouden om ook deze plaat te gaan kopen!

Dit is weer echt eens een CD die vanuit niets lijkt op te komen en een verpletterende indruk achterlaat. Nog helemaal murw geslagen van deze ervaring ben ik gaan lezen over Angel of Eden en kwam erachter dat het hier "slechts" om een bandproject gaat. Maar wat voor een project als je de namen kent! Ik zie Carsten 'Lizard' Schulz voor de zang, Roger Staffelbach op de gitaar, Steve Di Georgio op bas, Mistheria op het keyboard en Rami Ali op de drums. De kracht van deze cd zit dan ook gelijk in dit "all-star dream team" dat zich als een beest uitleeft in de melodische neo-klassieke powermetal. Enkele hoogtepunten zijn nummers als: "Return of the Pharoah (Pt. 1)" en "Towards the Light", waarbij Mistheria en Staffelbach elkaar in een behoorlijk ziek muziekduel lopen uit te dagen. Maar ook de drumpartijen van Rami Ali in het nummer "Stampede" zijn zeker het vermelden waard. Al is het alleen maar vanwege de ongelofelijke snelheid en strakheid waarmee de beste man speelt. Eigenlijk kan er dan ook gewoon worden vastgesteld dat The End of Never enkel hoogtepunten kent, dankzij de perfecte afstelling in de mate van gitaargeweld, pakkende melodieën en voortreffelijk gespeelde instrumentale stukken. The End of Never geldt dan ook als een bijzonder sterk debuut voor een bandproject. En ik hoop dan ook voor Angel of Eden dat het niet alleen bij deze cd blijft. Of er een vervolg komt op een bandproject is altijd onzeker, maar de tijd zal leren of dit hier ook het geval is. In de tussentijd weet ik wel dat Angel of Eden voorlopig de lade van mijn cd-speler niet zal verlaten.

Ancient Creation, oftewel onvervalste stabiele powermetal. Een zegen of een vloek, dat laat ik even in het midden. Want Ancient Creation is een van die bands die voor niets onderdoet maar ook op Evolution Bound nergens bijzonder uitspringt. En dat is jammer, want de heren kunnen volgens mij veel, veel meer dan dat ze laten horen. Vooral in het nummer "Spirit of Darkness" komt dit naar voren: het wordt in een moordend tempo gespeeld en kent een prachtige technische solo. Een ander goed voorbeeld is het sfeervolle intro van "Lost Angels". Dat dit soort interessante stukken op de rest van de cd dan ook niet meer worden teruggevonden is eeuwig zonde. Want wat hierdoor overblijft, is een cd vol met monotone tempo's, weinig afwisselende gitaarpartijen en ingezongen door een zeurderige stem (Steve Bentley). Met als gevolg dat deze cd al snel in de poel der vergetelheid zal ondergaan. Hopelijk zullen de heren op hun volgende cd wat actiever en verrassender te werk gaan.

U ligt op zondag in uw warme bedje en u heeft zin in broodjes. Maar nog geen zin om op te staan, want u ligt lepeltje met uw lief. En zoals men 'tussen 't stad en de grens' zegt, dát is echte liefde. Welkom in Stabroek. Waar?! Stabroek: een onooglijk gehucht in de buurt van Antwerpen. Maar ook en vooral: thuisbasis van Fixkes. Eerste single "Kvraagetaan" stond zestien weken op nummer 1 in België. Een relaas in onvervalst dialect dat nostalgische en warme gevoelens oproept, voortgestuwd door ritme en akkoorden in de trant van het werk van Jack Johnson. Het nummer is één van de vele songs op hun titelloze debuut die appelleren aan het gebrek aan gelukkige mensen in de huidige samenleving. Fixkes drukt ons met de neus op de kleine dingen in het leven. Want die doen het hem immers. Herkenbaarheid boven alles. Rake commentaren op de tijdsgeest en de liefde. 'Ik hoop da ze mij wa mist/da z'een heel klein bitje ongelukkig is' over uw lief die u net verlaten heeft; 'Er zitten nooit geen smileys op tram 3' over het digitaal failliet van de dertigplusser; 'Ik weet da'k gene prins zen maar wel gewoon ne goeie gast' over onbeantwoorde liefde. Voeg daar nog wat jeugdsentiment ("(Ik zen van) Stabroek") en wat machismo ("Vrijdagavond" aan toe, maar zorg ervoor dat het nergens zwaar op de hand wordt door luchtige melodietjes en gevatte woordkeus en viola: een heerlijk nazomeralbum. Of, zoals ze zelf zeggen: 'Kwas nog geen jaar in de zomer van 1976, maar ze zeggen dat die terug mag komen...'