Wie wel eens naar een auditie voor een band is geweest, weet dat het doorgaans op prijs wordt gespeeld als je in ieder geval in de maat weet te spelen. Zo niet bij Rolo Tomassi. Bij deze band, die zich nog het best laat omschrijven als metalcore-met-synthesizers, is uit de maat spelen tot een kunst verheven. Sowieso trekt de band zich niets aan van conventies; ook aan toonladders heeft de band geen boodschap. Op zijn nieuwste plaat, Cosmology, doet de band net als op zijn debuutalbum weinig moeite om structuur aan te brengen in zijn nummers. Neem bijvoorbeeld het nummer “Agamemnon”, dat werkelijk een samenraapsel van tempo’s, muziekinstrumenten en melodieën lijkt te zijn. Zelfde geldt voor “French Motel”; ik schat dat de componist minstens drie verschillende drugs nodig had om tot dit nummer te komen. De overige nummers zitten iets begrijpelijker in elkaar, maar dat is relatief: ook creaties als “Party Wounds”, “House House Casanova” en “Sakia” zijn op zijn minst vernieuwend te noemen. Dan is een traditioneler nummer als “Tongue in Chic” bijna een verademing; niets tegen vernieuwende muziek, maar mij werkt dit op de zenuwen. Ook “Unromance”, dat sterk doet denken aan de Arctic Monkeys, is opvallend luisterbaar. Op dit nummer komt de schreeuwstem van frontvrouw Eva Spence bovendien beter tot zijn recht dan op de meer eigenzinnige liederen van de band. Al met al zit Cosmology goed in elkaar en zijn de nummers - anders dan je bij de eerste keer luisteren misschien denkt - goed doordacht, maar voor mij is deze dit een brug te ver. En dat heb ik niet vaak.

#| |

| Gastschrijver | 27 augustus 2010 - 14:57 | reacties (1)

Donderdag, de dag van de-Affaire met de Very Special Guest. Die uiteindelijk niet zou komen. De Staat dus. Maar helaas, de gemeente Nijmegen en de politie - en nog wat instanties - vonden het niet verantwoord. De Staat is te populair en zou op het Valkhof teveel publiek trekken, waardoor de veiligheid niet gegarandeerd kon worden. (Dat Caro Emerald op de Waalkade wél doorging en voor vergelijkbare krantenkoppen zorgde, zien we maar even door de vingers.) Wat we wel zien is een hele vette DJ-set van Scrambled, en dat maakt het afpilsen op het Valkhof er niet eens minder gezellig om.

Maar ik spreek toevallig wel iemand die speciaal voor De Staat naar het Valkhofpark was gekomen. En die wist nog niet dat het geannuleerd was. Moest ik het hem toch nog even vertellen. Jammer. Teleurstelling. Daarna gelukkig toch nog een lach.

De donderdag stond nou niet in mijn boekje als opzienbarend. Toch weet Sarah Blasko de harten van het publiek te stelen met haar betoverende, bezwerende stem en pakkende indiepop. De zangeres uit Australië heeft een prima band meegenomen naar het Valkhof. De luchtige muziek is treffend gevuld met aangename pianoklanken, folky/jazzy drums, contrabas, synthesizer, banjo en/of Spaanse gitaar. De set begint sprookjesachtig om daarna het tempo op te schroeven tot een beetje folk-achtige pop. Sarah heeft het naar haar zin, en praat voluit met het publiek. Ze stelt de band voor, maar dan aan het begin van de set. Want waarom zou je dat pas achteraf doen? Het is toch fijn om elkaar alvast te leren kennen, aldus de sympathieke Sarah. Als het gaat regenen, schuift het aanwezige publiek gezellig samen onder de luifel van het Saddlespan-podium en dat maakt het geheel een stuk intiemer. Goh wat zou het toch leuk zijn als iedereen in de regen gaat dansen en door de modder gaat glijden, dan zou het helemaal Woodstock zijn. Sarah is leuk. De band is aangenaam. De geluidsmix is heerlijk en vol. Mooi optreden. De pakkende, luchtige, radiovriendelijke songs maken het geheel tot een fijne ervaring. De doorbraak tot een groter publiek laat vast niet lang op zich wachten.

#| |

| Artikel | Gastschrijver | 24 juli 2010 - 12:57 | reacties (0)

Jawel, het gratis festival de-Affaire op en rond het Valkhof in Nijmegen gaat gewoon de hele week door. Na een paar mooie dagen volgde de dag van het vuurwerk… De dinsdag…. Foto’s hier.

Vlak voor het begin is het nog niet heel druk bij Fucked Up maar het aantal mensen groeit snel. Het contrast tussen de frontman en de band kan niet groter zijn. De grote Damian Abraham, alias Concentration Camp, is de grote vetklep terwijl de band zelf bestaat uit nette kereltjes en een fatsoenlijke bassiste. We horen degelijke punk rock, maar de band staat voornamelijk als een achtergrondkoortje te spelen. De zanger trekt al snel zijn shirt uit, slaat een vol bierbekertje tegen zijn hoofd en duikt het publiek in om voorlopig niet meer terug te komen op het podium. Op zoek naar ongein, en ehm… interactie met het publiek. Hoewel Fucked Up op de plaat best aardig en tikkie vernieuwend kan zijn, gaat de aandacht hier volledig naar de show en speelt de band verder een weinig opzienbarende set standaardpunkrock. Hoe vermakelijk de zanger ook is, na een half uur hebben we het wel gezien en dalen de trappen af van het Valkhof.

#| |

| Artikel | Gastschrijver | 22 juli 2010 - 14:57 | reacties (0)

Drie jaar hebben we moeten wachten op het nieuwe album van Parkway Drive. Dat is fors langer dan op Horizons, het tweede album van de Australische metalcoregroepering, dat een jaar na debuutalbum Killing With a Smile verscheen. De Aussies hebben dus drie jaar lang aan het album kunnen sleutelen - het is er niet aan af te horen. De band probeert duidelijk een stuk volwassener, en wellicht ook wat duisterder, te klinken dan op zijn vorige platen. En op "Sleepwalker" is dat ook nog wel enigszins te horen; dat nummer begint zeer sterk en klinkt aanvankelijk steviger en serieuzer dan oude nummers van Parkway Drive. Jammer dat het halverwege inkakt. De rest van het album wordt gekenmerkt door eenvoudig beukwerk en dito breakdowns. Waar zijn de pakkende gitaarriffs die we kennen van Killing With a Smile? Het is allemaal net iets te makkelijk gecomponeerd. Dieptepunt op het album is "Wreckage"; wie dat nummer luistert, heeft de neiging te wachten tot het nummer echt losbarst - maar dat gebeurt niet. Dat geldt ook voor "Home Is For the Heartless", waar de band met een ooh ooh-refrein à la Bad Religion of Pennywise aan komt zetten. Eigenlijk staan er maar drie nummers op de cd die afzonderlijk de moeite van het luisteren waard zijn, daaronder "Unrest" en "Set to Destroy": de enige nummers waarop de ADHD-metalcore van Parkway Drive tot zijn recht komt. Ook het wat rustigere "Alone" is met zijn niet al te ingewikkelde maar fijne gitaarpartij een lichtpuntje. Vervelend om te luisteren is Deep Blue zeker niet, maar ik zie niet in waarom je niet gewoon een oud Parkway Drive-album in je cd-speler zou stoppen.

#| |

| Gastschrijver | 17 juli 2010 - 20:57 | reacties (0)

De live-shows van het Britse Brakes zijn een ervaring. Zoals punkrock ooit bedoeld was, worden instrumenten tot het uiterste gedreven, klopt de slagader het volle optreden lang op de nek, wentelen de voorste drie rijen zich in het speeksel van de zanger en balanceert de zang op de grens van de schreeuw. Op het live-album Rock Is Dodelijk vallen een aantal van de fysieke ervaringen van die optredens weg. Dat gemis doet Brakes moeiteloos vergeten, want hier klinken ze urgenter dan ooit. De stem van zanger Eamon Hamilton is flink naar voren gedraaid, wat samen met de weinig subtiele maar o zo effectieve riffs van gitarist Marc Beatty voor een bij-de-keel-grijpende directheid zorgt. Eigenlijk doet Brakes hier gewoon waar ze goed in zijn. De studioplaten van Brakes waren tenslotte weinig memorabele episodes. Dat wil niet zeggen dat er geen goeie liedjes waren, maar het kwam zelden goed over. Deze liveplaat is echter ijzersterk. Slechts vijf van de twintig nummers overstijgen de drie minuten, er is nauwelijks tijd om adem te halen. Als luisteraar krijg je het gevoel met dodelijk tempo in een heel klein autootje door een drukke stad gechauffeurd te worden. Brakes heeft de perfecte vorm voor de eigen inhoud gevonden. Vaak zijn liveplaten dé manier om een megaconcertreeks nog iets verder uit te melken, een platencontract op de sloffen uit te dienen, of het gat tussen twee studioplaten te overbruggen. Zo niet bij Brakes, dit is een schot in de roos. Dus jongens, kappen met die studioplaten en neem voortaan nog enkel live-albums op.

#| |

| Gastschrijver | 24 november 2009 - 16:55 | reacties (2)

De naam Zoey van Goey is, volgens de band , afgeleid van een in een Amish-gemeenschap geboren (1969) meisje dat op haar zestiende richting New York vluchtte en onder de vleugels van Keith Haring een succesvol kunstenares werd. Maar, met zo'n mooie mythe en twee zwaargewicht-producenten alleen kom je er niet. Dat blijkt uit debuutplaat The Cage Was Unlocked All Along. Die dondert namelijk halverwege als een kaartenhuis in elkaar. De teksten zijn goed verzorgd: elk nummer vertelt een verhaaltje, waarin terugkerende thema's gevangenschap en bevrijding zijn. De eerste drie nummers zijn een mooi samengaan van tekst en muziek, en vooral opener "The Best Treasure Stays Buried" is een pracht. Iedereen die The XX inmiddels heeft afgeschreven wegens aanhoudende saaiheid kan hier poging twee wagen. Aangekomen bij "Foxtrot Vandals", de door Stuart Murdoch (Belle & Sebastian) geproduceerde debuutsingle, komt ook de eenheidsworst op tafel. Waar de eerste vier nummers ademden en ruim baan schiepen voor de mooie verhalen wordt hier te veel van stal gehaald. De instrumentatie doet de nummers dichtslibben. Doodzonde, want het openingsnummer beloofde écht heel veel. Met de plaat dondert ook de mythe in elkaar: een uitvoerige speurtocht naar Zoey van Goey via krantenarchieven en Google levert niets op. En dat terwijl ze naar verluidt toch een vrij prominente rol in Keith Harings New York, en later Wim Wenders' Berlijn speelde. Zoey van Goey zou er goed aan doen zich te ontdoen van mythes en grote producers en te vertrouwen op het eigen kunnen. Dan komt die goede plaat vanzelf.

#| |

| Gastschrijver | 17 november 2009 - 17:57 | reacties (0)

‘Gorgoroth is without doubt the truest Norwegian black metal band which ever existet' (sic), zo meldt het bij deze schijf aangeleverde informatievelletje vol trots als ‘selling point'. Mooi, weten we dat ook weer… In combinatie met de onbegrijpelijke Latijnse titel Quantos Possunt Ad Satanitatem Trahunt, die natuurlijk direct herinnert aan het klassieke De Mysteriis Dom Sathanas album van Mayhem - een band die het dus blijkbaar qua waarachtigheid moet afleggen tegen Gorgoroth, maar dat terzijde - zijn de verwachtingen vanzelfsprekend hooggespannen. Of deze ook worden waargemaakt? De monotoon militaristisch voortmarcherende opener "Aneuthanasia" doet wat dat betreft niet veel goeds vermoeden, maar gelukkig blijkt de rest van het album gevuld met oergezellige, veelal op een gematigd tempo gebrachte black metal hymnen, op "Satan-Prometheus" zelfs verrijkt met die epische hohoho-zang die je ook vaak op viking metal platen tegenkomt. Hemelbestormend of verrassend is het echter allemaal niet te noemen en als mij gevraagd zou worden aan de hand van dit album het typische Gorgoroth geluid te beschrijven, zou ik (op wat opmerkingen over het redelijk afwisselende karakter van het materiaal en de hoge kwaliteit van de liederen na) met mijn mond vol tanden staan. Al met al een fijne, zij het niet buitengewone schijf, die bewijst dat een Gorgoroth zonder Gaahl maar met stamvader Infernus zeker nog wel bestaansrecht heeft.

#| |

| Gastschrijver | 30 oktober 2009 - 12:57 | reacties (0)

The Shy Volcanic Society At The Bear And Bird Parade kan ik het beste benaderen als een doosje vol met snoep, maar wel een doosje dat er onalledaags uitziet. Gevuld met snoepgoed dat vreemd, maar zeer prikkelend smaakt. Volcano The Bear zijn degenen die beginnen mij met snoepjes te voeren op hun gebruikelijke manier, door etnische folkinvloeden te vermengen met onlogische structuren en geluiden. Ik laat ze het eerste snoepje uitpakken en in mijn mond stoppen om mij mee te laten voeren in hun geniale gekte. Ze zijn nooit een band geweest die bekend stond om hun toegankelijke muziek, maar op deze split-cd gaan ze nog een stukje verder. De snoepjes veranderen al snel in een zoektocht naar zaken die zo bizar zijn dat ik de bomen waaraan ze groeien niet meer durf aan te raken. Ik luister naar de geluiden en weet dat ik terrein betreed dat nog bevolkt wordt door goden, monsters en andersoortige wezens. Bijna naadloos neemt La Societe des Timides a la Parade des Oiseaux het stokje over van Volcano the Bear. We struinen verder door het oerwoud waar Volcano the Bear ons heen geleid heeft. Al snel komen we in dieper struikgewas terecht, waar de dieren zich verschuilen achter boom en struik, maar ons aanstaren alsof wij de vreemde eend in de bijt zijn. De hele zoektocht is vergeten en we kunnen nog alleen ronddwalen tussen de bomen. Een kakafonie van drums, geschreeuw en andere geluiden ontvouwt zich voor ons, terwijl La Societe des Timides a la Parade des Oiseaux ons aan de hand meesleept door het oerwoud. Langzaam voel ik haren op mijn rug groeien, die zich als een volwassen vacht naar beneden verspreiden. Misschien moet ik hier maar ophouden: dat doet de cd ook.

#| |

| Gastschrijver | 15 oktober 2009 - 17:57 | reacties (0)

Bij muziek uit Zweden denkt men tegenwoordig al snel aan überhippe bandjes of breekbare zangeresjes. Truckfighters uit Örebro past in geen van beide hokjes. Zij brengen namelijk stonerrock met een vleugje progressive. Op Mania, het derde album van dit trio, is dit goed te horen. Naar eigen zeggen heeft Truckfighters nu eindelijk het geluid gevonden waar ze naar zochten. De titel, Mania, dekt de lading van deze cd uitstekend. Een wilde rit langs een breed scala aan emoties met de heren van Truckfighters achter het stuur. Mania telt slechts acht tracks, maar geeft toch zo'n vijftig minuten luisterplezier. Opener "Last Curfew" had geen betere plaats in de tracklist kunnen krijgen. In dit nummer bouwt de band rustig op naar het stevigere gitaarwerk. De ambitie van de Zweden om te spelen voor grote massa's komt naar voren in het nummer "The New High". Duizenden meeklappende fans moeten ze in gedachten hebben gehad bij het schrijven van deze song. De donkere kant van Truckfighters uit zich in het dertien(!) minuten durende "Majestic". Een kant die veel Scandinavische bands niet vreemd is. Gelukkig weten Ozo, Dango en Peto veel variatie in deze song te stoppen. Hierdoor verveelt "Majestic" niet snel, maar is het wel een nummer om, in positieve zin, in te verdrinken. Mania is een album vol heerlijke gitaarriffs en basloopjes, waarmee Truckfighters bewijst zich makkelijk staande te kunnen houden tussen grootheden als Foo Fighters en Queens Of The Stone Age.

#| |

| Gastschrijver | 18 mei 2009 - 08:57 | reacties (0)

Wel file, maar minder verlaat. Ons is een bijna perfecte Crossing Border-avond beloofd, die natuurlijk nog wel waargemaakt moet worden. Nog met onze jassen aan, zonder koffie na het eten, stormen we binnen bij The Swell Season: Glenn Hansard samen met Marketa Irglova, uit de muziekfilm Once. Het was een prachtig optreden, maar duidelijk is wel dat Hansard ondanks alles de frontman blijft, waardoor Irglova naar de achtergrond gedreven wordt en meer deel lijkt uit te maken van de band, dan dat ze dezelfde rol bekleedt als Hansard. Dat wordt pijnlijk duidelijk bij solostukjes van beide zangers. Als Irglova de gitaar opneemt en als voorvrouw bij de microfoon haar liedje mag zingen, is de zaal stil uit beleefdheid. Als Hansard vervolgens in zijn eentje zijn kapotte gitaar ter hand neemt en vanuit zijn tenen een erg ontroerend en indrukwekkend lied tot een climax brengt, is de zaal stil uit betovering. En dat is te merken aan het in eerste instantie obligate en daarna pas echt wervelende applaus. Hoe dan ook: heel erg mooi.

#| |

| Artikel | Crossing Border 2008 | Gastschrijver | Jnnk | 22 november 2008 - 14:57 | reacties (6)

Voor een recensent is het altijd lastig op welke punten je de net beluisterde cd gaat beoordelen. Hecht de een meer waarde aan de naamsbekendheid, zo zal mijn fijne collega zich meteen een reactie toe-eigenen over het feit dat het schijfje geen originaliteit bevat. Ziet het artwork er ook wel netjes uit, maken de tekenvaardigheden van de band een plaat beter - het artwork ziet er tegenwoordig verzorgd uit, of kunnen we door de amateuristische tekeningen een demo cd niet meer voor lief nemen. Zo'n boekje wat je in en uit het doosje kunt schuiven is een must- have voor de echte fan van originele cd's. Hierin staan een paar enkele patserfoto's van de band samen met de bedankjes aan God, papa en mama en de partners en de tegenwoordig steeds minder voor zich sprekende teksten. Heb ik even geluk dat er bij deze cd een mooi persbericht zit- zoals bij zovele dezer dagen, dan hoeven we de cd al haast niet meer te beluisteren en alleen maar het fantastische, overdreven, vol met spelfouten staande stukje van de promotieman te lezen. The Legacy is namelijk de beste hardcore punk band van dit moment en wederom gaat deze band het helemaal maken. Wederom omdat hun vorige mini- cd Solitude dit ook al voor deze band ging bewerkstelligen en ze nog geen stap verder zijn dan eerst. Mogen we dan ook nog het prachtige boekje- ik hecht waarde om een origineel schijfje van een band vast te houden, uit het cd hoesje schuiven om vervolgens geen een originele tekst terug te zien maar wel twee kantjes vol bedankjes tegenover jan en alleman dan zit de tijd voor deze cd er toch wel op. Nietszeggend, niet-vernieuwend, een cd die snel vergeten zal worden tussen de hoop hardcore punk, emo- core en al die andere scenebandjes die er op dit moment rondlopen.

#| |

| Gastschrijver | 07 juli 2008 - 12:21 | reacties (0)

Elke zichzelf respecterende band lanceert zijn nieuwste album tegenwoordig middels een stunt waarbij je zelf kunt bepalen hoeveel het je gaat kosten of waarbij er gratis bonusmateriaal van een site valt te trekken. Een nieuwe variant is je album schijnbaar vanuit het niets binnen een week wereldwijd in de winkels hebben liggen. Was getekend, de band die twee jaar geleden schijnbaar vanuit het niets het strijdperk der blues- en rockmuziek betrad: The Raconteurs. Jack White's hobbydingetje bleek voor herhaling vatbaar en na het alleraardigste, maar niet wereldschokkende Broken Boy Soldiers ligt daar ineens Consolers Of The Lonely. En die mag er zijn! Wat een sterke plaat! White zet de stevige lijn die hij tijdens zijn doordeweekse werkzaamheden heeft ingezet op Icky Thump door en smijt die daarna met het warme geluid van Brendan Benson in de blender. Waar je roekeloosheid het handelsmerk van White zou kunnen noemen houdt Bensons aanwezigheid deze stoomtrein stevig tussen de rails. De dienstdoende machinisten besluiten echter dat deze reis wel wat spectaculairder mag dan de eerste, om vervolgens de wissel om te gooien en achteloos een berg extra kolen op het vuur te scheppen. Resultaat is een grootse en gevarieerde bluesrockplaat waarbij de trein onder begeleiding van breed aangezette songs als "Salute Your Solution", het kitscherige "The Switch" and "The Spur" en absolute knaller "Five on the Five" door het woeste Amerikaanse binnenland dendert, maar evengoed oog heeft voor adembenemende natuur onderweg getuige ingetogen juweeltjes als "Many Shades of Black" en de prachtige epiloog "Carolina Drama". En terwijl het eindstation dichterbij komt is er slechts één conclusie mogelijk: deze reis verdient het om nog eens gemaakt te worden!

#| |

| Gastschrijver | 15 april 2008 - 08:51 | reacties (2)

Na het geweldige Midnight In America besloot Modern Life Is War er mee te nokken. Stoppen op je hoogtepunt heet dat. De ultieme plaat is gemaakt, beter wordt het niet, tijd voor iets nieuws. Met Sundowning maakte ook This Is Hell een geweldige plaat. Hier en daar was er een puntje van kritiek, maar als de sound iets verder werd uitgekristalliseerd zou opvolger Misfortunes zonder twijfel de plaat van het jaar worden. Dat is niet gebeurd. Daarvoor is de plaat teveel een logisch vervolg op het jubelend ontvangen debuut. Daarmee wil ik overigens niet zeggen dat Misfortunes een slechte plaat is, nee nee nee. Integendeel. De plaat zit sterk in elkaar, luistert als een tierelier, heeft een ongekende power en kent met "You Are The Antithesis" en "End Of An Era" twee van de vetste nummers van dit moment. This Is Hell is een intelligente band, die zich nog altijd weet te onderscheiden in het ietwat saaie hardcorelandschap. Alleen bekruipt me telkens het gevoel dat ik naar Sundowning Part II aan het luisteren ben. This Is Hell blijft een geweldige band die live elke zaal aan gort speelt en - eerlijk is eerlijk - een sterk tweede album heeft afgeleverd. De Amerikanen moeten voor hun volgende plaat wel een keuze maken: of met echt iets nieuws komen, of de weg van Modern Life Is War volgen. Laten we hopen dat ze voor het eerste kiezen. Als het al een keuze is.

#| |

| Gastschrijver | 31 maart 2008 - 08:51 | reacties (0)