Tonbandgerät - Heute ist für immer
Min vijf aan de grond. In Leeuwarden. Nog nooit was het zo koud in mei! Nee, met die paar lekkere dagen kunnen we nog zeggen dat we een geslaagde lente hebben. Weertechnisch gezien dan. Muzikaal daarentegen is het al een tijdje lente in mijn hoofd. Het is sowieso al een lekker muziekjaar tot nu toe, met de nieuwe Cave, de plaat van Daughter en Olafur Arnalds. Maar één plaat springt er bovenuit. Dat is de debuutplaat van Tonbandgerät. Tonbandgerät is eigenlijk in niets vergelijkbaar met de eerder genoemde bands. Tonbandgerät haalt de inspiratie uit de Hamburger Schule waar bands als Blumfeld en Wir Sind Helden in zitten. De band is opgericht door de gezusters Poppensiekers (bas en gitaar) en Oli Specht (zang). Zoals het een goed bandje betaamt hebben ze even liggen klooien met de drummers, maar de bandbezetting is stabiel nu. Debuutsingle "Irgendwie Anders" is al een half jaartje uit en is eigenlijk meteen ook het beste nummer van de plaat. Zo her en der staat er wel een missertje op de plaat, maar goed, het is dan ook een debuut. De fijnste liedjes zoals het genoemde "Irgendwie Anders", het titelnummer Heute ist für immer, "Auf Drei" en slotnummer "Raus Hier" trekken de plaat naar een goed niveau. Een niveau dat alleen maar beter kan worden. En als Wir Sind Helden hier door kan breken, waarom Tonbandgerät dan niet...
File: Tonbandgerät - Heute ist für immer
File Under: Tolles album!
Spot Festival Voorpret
Natuurlijk wist je dat dat het komen ging, ik had het immers vorig jaar meegemaakt. Op het moment dat je als muzieksite de zogenaamde accreditatie rond hebt voor Spot Festival in Aarhus (Denemarken), dan word je platgespamd, door boekers, platenmaatschappijen en andere belanghebbenden in de muziekwereld om toch vooral naar hun bandjes te komen kijken of om bij hun standje, bijeenkomst, borrel of ontbijt langs te komen. Bij Spot is dat vooralsnog het enige festival dat het mijzelf gebeurt, maar goed, zo heel veel showcasefestivals zie ik niet. Het doel van Spot is dan ook letterlijk het promoten van Scandinavische bandjes in het algemeen en Deense in het bijzonder. Dus ieder jaar weer een mooie staalkaart van wat er in de Noorden gebeurt.
Bill Janovitz - Walt Whitman Mall
Iets meer dan een jaar geleden zette Bill Janovitz, van Buffalo Tom-faam, een nummer online over zijn jeugd in Huntington, Long Island. Het online zetten van nummers was niet ongewoon voor Janovitz, want hij had al zijn Cover of the Week project. Maar in een vlaag van nostalgie besloot hij nummers te gaan schrijven over zijn jeugd op Long Island. Want hoewel vooral geassocieerd met Boston, komt Janovitz daar dus niet vandaan. Het project, met de werktitel Long Island of the Mind, zou duren zolang hij inspiratie had. Dat bleek veel enthousiasme te creëren en genoeg nummers voor een album. Na een dik een jaar nummers online zetten, met de mogelijkheid om een cd'tje te kopen, rechtstreeks bij hem, besloot hij het project op te schalen. Er kwam een heuse Pledge-campagne om ervoor te zorgen dat het album op (oranje!) vinyl kon komen. En deze was succesvol. De platen zullen binnenkort opgestuurd worden, maar de muziek is nu beschikbaar via Bandcamp. U ziet, Janovitz maakt gebruik van alle hedendaagse mogelijkheden om muziek uit te brengen en er wat aan te verdienen. Maar, is dit enthousiasme voor Walt Whitman Mall, de uiteindelijke titel, terecht? Nou en of! Was de laatste Buffalo Tom al een mooie combinatie tussen de elektrische jaren negentig indiesound en een wat akoestische benadering, op Walt Whitman Mall trekt Janovitz die lijn door. Janovitz bespeelde alle instrumenten zelf, op de drums na en nam uiteindelijk een nummer van zijn soloplaat Up Here, getiteld "Long Island", opnieuw op, met band. Dat levert een mooie afwisselende plaat op, die in tegenstelling met wat verwacht kan worden, niet druipt van nostalgie. Gewone observaties over opgroeien in de suburbs van de VS, in de jaren zeventig en tachtig, zonder pretenties en hoogstens een lichtelijk sepiagekleurd. Zoals gezegd, zonder pretenties en dat maakt de plaat heerlijk genietbaar voor een ieder die liefhebber is van jaren negentig indie in het algemeen en Buffalo Tom in het bijzonder. En dan valt er uiteindelijk maar een conclusie te trekken: puike plaat!
File: Bill Janovitz - Walt Whitman Mall
File Under: Een uit de hand gelopen nostalgisch project
Dutch Uncles - Out Of Touch In The Wild
Dansen. Ik kan het niet. Ik heb een soort van ingebakken houterigheid, die voorkomt dat ik de blits maak op de dansvloer. Ik doe het dan ook niet zo heel vaak. Ok, bij een concert wil ik wel eens lichtjes meebewegen met de muziek, maar dan heb je het wel gehad. Behalve bij Dutch Uncles. Daar kan ik wel op dansen. En goed ook. Bij Dutch Uncles treft u namelijk geen vierkwartsmaten aan, maar alle maatsoorten, behalve de standaardmaten. Gedreven elektronica gedreven gitaarpop met een prominente plek voor een glockenspiel. Denkt u aan Everything Everything, ook al uit Manchester, maar dan wat meer stuiterend. En minimalistischer, want op de derde plaat Out of Touch in the Wild, lijken zelfs invloeden van Steve Reich om de hoek te kijken. Ten opzichte van de vorige plaat Cadenza heeft Dutch Uncles weer een stap gezet, met een wat toegankelijkere productie. Zanger Duncan Wallis falset kan nog steeds een wat “aquired taste” zijn, maar past perfect in de wat vreemde ritmes. Enig minpuntje is dat, hoewel de heren een nummertje kunnen schrijven, het ze nog steeds niet gelukt is om die ene hook / riff / single te schrijven die echt blijft hangen. Voor de rest, een puike plaat!
File: Dutch Uncles - Out of Touch in the Wild
File Under: Rare maten voor rare dansers...
Josh Ritter - The Beast In It's Tracks
Nee. Nee, dit is’m niet. Er zijn weinig artiesten waarbij ik zo verwachtingsvol naar een nieuwe plaat kan verlangen als Josh Ritter. De man heeft een zeldzaam hoog niveau, op zijn platen staan meestal geen missertjes, slechts uitschieters naar boven. Maar met The Beast In It’s Tracks doorbreekt hij die lijn. De verkeerde kant op. Ritter komt uit een niet zo heel gelukkige periode, zijn relatie ging naar de knoppen, en hij heeft het leed verwerkt met deze nieuwe plaat. En waar een beetje echtscheidingsplaat het goede in een artiest naar boven wil halen, lukt dat bij Ritter niet. Het is een hele persoonlijke plaat geworden, maar het lijkt dat Ritter uiteindelijk niemand pijn heeft willen doen. De negatieve nummers die hij geschreven heeft tijdens deze periode zijn dan ook allemaal geskipt. En dat is jammer. De plaat kabbelt daardoor teveel en komt nergens van de grond. Ook al omdat zijn, normaliter ijzersterke teksten, nu wat gewoontjes aandoen. Let wel, een slechte, of laten we het anders noemen, een minder goede plaat van Ritter is nog altijd vele malen beter dan het gros van wat er zo dagelijks uitkomt aan werk van singer/songwriters, maar in het oeuvre van Ritter valt The Beast In It’s Tracks op. Helaas niet in positieve zin. Maar goed, hij heeft inmiddels nieuwe verkering, dus wie weet, voor de volgende plaat…
File: Josh Ritter - The Beast In It’s Tracks
File Under: Een minder geslaagde echtscheidingsplaat
Stereophonics - Graffiti on the train
Waar zou dat omslagpunt liggen? Dat punt dat het allemaal niet meer uitmaakt wat je uitbrengt. Dat punt, zeg maar, dat AC/DC, Motörhead en de Stones allang bereikt hebben en waar Danko Jones hard naar op weg is. Dat punt dat Prikkie mompelend opkijkt en zich afvraagt: “was dat een vierde akkoord?” Dat punt dat iedere plaat gewoon goed is. Niet super, maar ook niet slecht. Ik denk dat Stereophonics dicht tegen dat punt aan zitten. Degelijke FM-rock, op zijn Brits, met een Welsh kantje. Echt verrassen doen ze niet meer, maar hun truukje is goed genoeg om het weer te horen. Vooral als je het titelnummer van de nieuwe plaat Graffity on the train hoort of "Violins or Tambourines" hoort. Beide lekker vet aangezet met wat strijkers. Die laatste is trouwens uw periodieke Tragically Hip-referentie, want het zijn en blijven fans. Het vierde akkoord in deze kwestie is het bluesje "Been Caught Cheating", maar voor de rest is het op en top Stereophonics en zolang ik nog behaaglijk tegen de stem van Kelly Jones aan kan hangen hoeft er voor mij niet veel te veranderen. Niks nieuws dus, vanuit Cwmamam, maar wat klinkt het weer fijn…
File: Stereophonics - Graffiti on the train
File Under: Als vanouds…
The Arkells - Michigan Left
Hoe zou dat gaan? Je brengt in 2011 je tweede plaat uit. Je toert je suf door Canada en dat houdt vooral in dat je hele schijteinden in de bus zit, het grote niets doorkruisend, om in een of andere negorij je kunsten te vertonen, voor een groep mensen die ook van heinde en ver komen. Want veel is er niet in de binnenlanden van Canada. Afijn, het werkt wel, want je haalt wat prijzen als beste live-act en beste nieuwkomer op. En het voorprogramma van The Tragically Hip. Maar dan bedenkt ineens iemand: weet je wat, we gaan naar Europa, want daar is The Gaslight Anthem ook een hit geworden. Owja, dan moeten we dus wel eerst die plaat van 2011 daar uitbrengen. Zo gezegd, zo gedaan dus luister ik nu naar Michigan Left van The Arkells. Of bij de keuze de naam The Gaslight Anthem genoemd is, dat weet ik overigens niet, maar dat was mijn eerste referentie. The Arkells zitten overigens wel aan de poppy, minder getatoeëerde kant. Maar de heren gooien tevens een degelijke portie bleu-eyed soul in de mix. Wat het geheel een gelikt, maar o-zo lekker, plaatje oplevert. Hall & Oates zijn nooit ver weg en zanger Max Kerman heeft soms wel wat weg van The Call’s Michael Been, die ook wel weg wist met soul. Maar vooral de koortjes en de hoorbare pret maken dit een erg genietbaar plaatje, dat ook zomaar door 3FM opgepikt zou kunnen worden als ze de oorkleppen eens afdoen. Kodaline stellen ze in de schaduw. In april komen ze touren in Duitsland, Oostenrijk en Nederland. Dat ze van München via Amsterdam naar Wenen gaan zal ze niet deren. Lekker kilometers maken, zoals thuis…
File: The Arkells - Michigan Left
File Under: Prettige pop
Nordic Delight Napret
Je kunt je festival in de zomer organiseren en dan concurreren met tientallen festivals, of je doet het gewoon begin maart en zoekt vervolgens een goede indoorlocatie. Dat deed Nordic Delight. Het is bij aankomst even zoeken naar de juiste ingang, maar dan blijkt al snel dat Nordic Delight het noordelijke thema heel serieus genomen heeft. Alle zalen hebben namen die aan de oude Vikingen doen denken en je moet als je je jas opgehangen hebt even langs het GWK om je Euro’s in te ruilen voor Kroner. NUtrecht is een oude bedrijfsloods en met een aantal grote open ruimtes een goede plek voor een festival. Dat is in ieder geval al een geslaagde keuze.
RNDM - Acts
Supergroepen. Je zet een aantal artiesten van verschillende bands en/of signatuur bij elkaar en hoopt maar dat het geheel meer is als de som der delen. En dat blijkt meestal niet zo te zijn. Want het moet al wel meteen heel goed klikken, wil het een meesterwerkje opleveren. De synergie ontstaat vaak pas na veel en lang doorbrengen in het oefenhok en veel toeren. Zoals bij een band als Pearl Jam. De muzikale basis van die band, Stone Gossard en Jeff Ament, kent elkaar al heel lang en speelt al heel lang samen. Maar dat wil niet zeggen dat ze altijd met elkaar spelen. Gossard hobbyt wat bij in Brad en Ament doet dat tegenwoordig in RNDM. En laat daarvan nu onlangs de eerste cd, Acts, verschenen zijn. Ament werkt hierin samen met singersongwriter Joseph Arthur (vandaar “supergroep”) en oude vriend Richard Stuverud. Of je wilt of niet, bij een eerste beluistering ga je het toch onwillekeurig vergelijken met Pearl Jam en Brad. En dan is de conclusie al snel: een leuke hobby, dat RNDM. Maar net zoals bij Brad hadden we er nooit van gehoord als er niet een paar bekende artiesten in de band gezeten hadden. Hiermee niet gezegd hebbende dat Acts een slechte plaat is. Het is Amerikaanse radiorock met referenties aan Foo Fighters en U2 en als Ament wat meer rootsy met de gitaar wordt, dan is Big Country niet ver. Maar het kabbelt het ene oor in en het andere oor weer uit en is eigenlijk gewoon muziek voor bij het stofzuigen. Je krijgt er goede zin van, maar wilt als je klaar bent wel eens goede muziek horen. Een Pearl Jamplaatje bijvoorbeeld. Alhoewel…
File: RNDM - Acts
File Under: Poetsmuziek
Nordic Delight - Voorpret
Dat wij hier op File Under het muzikale werk uit het Hoge Noorden niet versmaden, dat is u vast al eens opgevallen. Vooral Storm mag zijn voorliefde voor Scandinavische zuchtmeisjes graag belijden. Ikzelf trok al eens de conclusie dat iedereen in die contreien een instrument moet bespelen, gezien de stroom muziek die van boven naar ons toe komt. En vaak ook nog eens van bovengemiddelde kwaliteit. Als er dan vervolgens in het Utrechtse een festival georganiseerd wordt, Nordic Delight, waar Noord-Europa in het algemeen en de muziek uit de noordse contreien in het bijzonder centraal staat, dan staan wij van File Under natuurlijk vooraan!
Jesse Jarnow - Big Day Coming / Yo La Tengo - Fade
Rockbiografieën. Een prachtig genre. Toen Life van Keith Richards uitkwam, een dik jaar geleden, hoopte men dat de beerput openging. En hij ging open. Mötley Crue’s The Dirt is ook zo’n klassieker. Maar hoe schrijf je een biografie over een band waarin de gitarist en de drumster al jaren gelukkig getrouwd zijn en er na 1991 al geen bezettingswisseling is geweest, omdat die bassist wel beviel. De band gebruikt geen drugs, drinkt zo af en toe een biertje en brengt ondertussen plaat na plaat uit. Ow ja, ze zijn verwoede platenverzamelaars, maar dat had een beetje beluisteraar van hun oeuvre al wel reeds vermoed. Het enige rabiate is in hun hele carrière is, dat de naam van de band constant verkeerd gespeld werd. Wat dan weer de reden was voor "The Story of Yo La Tango", het slotnummer van I’m Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass. Goed, Ira Kaplan en Georgia Hubley houden van lekker eten en weten van elke plaats waar ze optreden, waar dat te vinden. James McNew is het midden tussen het soms wat eigenwijze karakter van Ira Kaplan en de rust van Georgia Hubley. En ze zijn enorme honkballiefhebbers! Maar dan heb je het, wat ontboezemingen betreft, ook wel gehad met Yo La Tengo. En veel meer is er over de band ook niet te vertellen, ook al omdat Kaplan en Hubley hun privéleven buiten alle schijnwerpers houden. Nee, het verhaal van Yo La Tengo, dat Jesse Jarnow vertelt in Big Day Coming, Yo La Tengo and the Rise of Indie Rock is meer het verhaal van een band die, in een tijd dat indie nog indie was en niet alternative, ontstond en niet de schijnwerpers in gekatapulteerd werd. Al heeft Matador dat geprobeerd!. Het is een verhaal over Hoboken, waar al de juiste voorzieningen waren, van de opkomst van de indie, de bescheiden rol van Kaplan hierin als journalist van een van de vele fanzines die overal uit de grond schoten, de oprichting van Matador en een band waarvan de gitarist in eerste instantie niet durfde te soleren. De opkomst van het internet en de gevolgen voor de muziekbusiness. En de boodschap dat een investering in de lange termijn ook geen kwaad kan als band. Al was het maar omdat ze zelfs Gilmore Girls gehaald hebben, met "The Story of Yo La Tango", overigens. Mede omdat Yo La Tengo vanaf eind jaren negentig op eigen benen stond, de indie inmiddels ontploft was en er ook niet zo heel veel nieuws meer over de band te vertellen was, Jarnow lijkt niet al te dicht bij Kaplan en Hubley hebben kunnen komen waardoor hun relatie wat ongewis blijft, wordt vooral het bandgedeelte wat afgeraffeld. Maar voor de liefhebbers van Yo La Tengo en een stukje New Yorkse muziekgeschiedenis is Big Day Coming een aangenaam verpozen.
Big Day Coming eindigt zo ongeveer aan de eind van de tour van Popular Songs, de voorlaatste plaat van Yo La Tengo. Een plaat die ook alweer een dikke drie jaar geleden uitkwam. Maar nummer dertien ligt er inmiddels: Fade. Eerste punt dat opvalt, de plaat is niet geproduceerd door vaste producer Roger Moutenot, maar door John McEntire, van Tortoise. Of dat de reden is dat Fade de meest gelaagde plaat van Yo La Tengo tot nu toe is, durf ik niet met zekerheid te zeggen, maar wel dat Fade de beste plaat van Yo La Tengo sinds jaren is! De band grijpt terug op hun hoogtijdagen, de trits die de doorbraak van Yo La Tengo betekende: Painful, Electr-o-pura en I Can Hear The Heart Beating As One. De periode, waarin de band eindelijk een vaste bezetting had, de leden bewust werden wat ze allemaal konden op hun instrumenten en die omgevallen platenkast eindelijk weerklonk in de muziek. Door de jaren heen is de band wat meer gaan experimenteren, zonder het geluid van Yo La Tengo uit het oog te verliezen. Dat culmineert zich op Fade als bijna de perfecte Yo La Tengo-plaat. Indie, zoals indie ooit bedoeld was, kleine shuffle-uitstapjes, lichte, bijna ambientachtige (toch Tortoise?) nummers, waarbij je ondertussen wel een gitaar- en orgeldrone hoort en prettige omfloerste samenzang, van een stel dat de echtelijke sponde op het podium gezet heeft. Het enige dat nog ontbreekt is zo’n lekkere kwartier durende psychedelische uitbarsting, maar met de dikke zes minuten van "Ohm" en "Before We Run" (oh, die strijkers en blazers!) ben ik dik en dik tevreden. Fade is in ieder geval de meest compacte Yo La Tengoplaat. En jaarlijstjesvoer. Op zeker!
File: Jesse Jarnow - Big Day Coming
File Under: Verhalen van een doodnormale band
File : Yo La Tengo - Fade
File Under: Yo La Tengo op zijn best!
The Joy Formidable - Wolf's Law
Die vier, die staat er al een tijdje bij mij. Niet dat ik al jaren 24 ben, al voel ik me wel zo. Maar ik loop dus al een tijdje rond op deze aardkloot en ik heb al een pak goede muziek langs horen komen. En soms verlang ik wel eens terug naar de tijd dat er een één stond. Of een vroege twee. Die tijd dat ik me nog onbekommerd helemaal kon verliezen in een nieuwe band. Alles kocht van die band wat los en vast zat en de band zo vaak mogelijk probeerde te zien. Enthousiast worden, dat lukt nog wel steeds, maar helemaal lyrisch? Nee, dat niet. Tot ik op Eurosonic 2011 ineens The Joy Formidable tegen kwam, in die barre benedenzaal van Vindicat. De bliksem sloeg met donderend geweld in en het was liefde op het eerste gezicht. Kamerbrede gitaarpartijen, als ware het een progband, gespeeld door een lieftallige gitariste, ondersteund door een heimachine die het gros van de speedmetal/hardcore-drummers van schaamte weg doet kijken. Shoegaze met popmelodieën klonk nog nooit zo goed en zag er nog nooit zo sexy uit. Met de tong op de knieën verliet ik Vindicat. En onderwijl werd het alleen maar beter, zoals deze briljante versie van Whirring laat zien en horen. Het zeer adequaat getitelde debuut The Big Roar kwam vlug en kopte de bal snoeihard in de kruising.
We zijn inmiddels een kleine twee jaar verder en Wolf’s Law zag het daglicht. En ja, zelden heb ik zo verlangend op een album zitten wachten. Het periodieke checken of het album al gelekt is, alle nieuws en video’s oppikken, afijn, u kent het wel. Een aantal nummers van Wolf’s Law waren ook live al eens langs gekomen, dus enigszins op de hoogte was ik al. Overigens is het best bijzonder dat de plaat er uberhaupt is, want de band speelt dermate veel live dat je je afvraagt hoe ze die plaat ooit op hebben kunnen nemen! Na de initiële beluisteringen moest ik toch even kauwen op de plaat. Wolf’s Law is wat puntiger dan The Big Roar. Aan de debuutplaat is best lang gewerkt en aan veel nummers is lang gesleuteld. Nummers die op oudere EP’s staan blijken uiteindelijk veel langer en groter te zijn gemaakt. Wolf’s Law grijpt op een of andere manier weer terug naar die oude EP’s met kortere nummers en hooks en riffs die belangrijk zijn. De band heeft echter ook goed geluisterd naar Muse, waar ze mee getoerd hebben, want her en der is de bombast toegenomen. En waar The Big Roar als een denderende trein doorging, wordt er nu zo af en toe wat gas terug genomen. Voordeel: de plaat wordt er wat toegankelijker van, wat het voor degenen die The Joy Formidable nooit live zagen makkelijker maakt om erin te komen. En er ligt ruimte genoeg voor improvisatie tijdens de concerten. Het knettert nog steeds her en der, maar dat kan ook komen omdat de relatie tussen gitariste Ritzy Bryan en bassist Rhydian Dafydd knalde, tijdens de opnames. Afijn, het punt alleen is nu: hoe gaan ze het grotere geluid op het podium weergeven. Muse is daaraan ten onder gegaan naar mijn gevoel en The Joy Formidable is ook nog steeds maar met zijn drieën. Maar dat gaan we volgende week testen, als de band vier keer in Nederland speelt (twee keer als headliner en twee keer met Bloc Party) en daarna ongetwijfeld weer ieder festival aan zal doen in het onbarmhartige tourschema dat ze al hadden. Laat u meeslepen zoals ik mij dat heb laten doen. Volledige overgave is soms fijn…
File: The Joy Formidable - Wolf’s Law
File Under: Puntige bombast van de buitencategorie!
Noorderslag Napret
Ik moet heel eerlijk zeggen, ik zag een beetje op tegen Noorderslag. Na drie dagen met een hoop fijne bands kun je met de neus op de Nederlandse muzikale feiten gedrukt worden. En die zijn niet altijd even gunstig. Dat blijkt 's middags al op de Noordermiddag, waar Universal een aantal bands showcaset. Het laat in het kort zien, waar de platenmaatschappij denkt dat we staan. Kensington speelt een routineuze en weinig opvallende set, The Opposites laten horen dat het ze niet uitmaakt of ze voor 100 of 10000 man staat, De Kraaien is veel meer ongein dat ik hebben kan en Kane doet een charmeoffensief met een duetje met een meisje van elf. Kane speelt voor het eerst sinds een jaar of tien weer op een heel klein podium, met het publiek op een halve meter, en dat bevalt ze wel.
Eurosonic Vrijdag - Napret
Dag drie van Eurosonic. De wallen worden wat donkerder. De baard groeit en de bril blijft moeilijk. Kortom, we worden per minuut hipper. Nog even en we gaan op echte muziekjournalisten lijken! En dat kan nooit de bedoeling wezen.
Nog mannen zonder baarden. Dat zijn ze, die van Tonbandgerät. Alhoewel, niet alleen mannen, want de bassist en de gitarist zijn van vrouwelijke kunne. Maar het ziet er allemaal fris en fruitig uit. Want zoals zovele bands op Eurosonic zijn ze nog piepjong. Of wij worden ouder, dat kan ook. Tonbandgerät speelt frisse popmuziek in de traditie van de Hamburger Schule. Maar zoals gezegd, ze zijn nogal jong. Hitje "Irgendwie Anders" is bijzonder aanstekelijk, maar voor de rest van het oeuvre geldt dat de band nog wat moet rijpen.
Ook uit Duitsland komt Honig. Honig is de band van Stefan Honig, uit Dusseldorf. Het eerste wat opvalt, als Honig opvalt, is dat hij net zo met de billen naar achteren staat als Blaudzun. En die connectie is helemaal niet zo gek. Want Honig is de perfecte band voor die mensen die vinden dat Blaudzun te ver doorgeslagen met zijn laatste werk. Honig speelt een kale versie van de indierock zoals Blaudzun die brengt en dat geeft veel ruimte voor dynamiek. Dat maakt dat Honig een van de betere optredens van Eurosonic geeft.
Lees verder..Eurosonic Donderdag - Napret
Om ons heen wakkert de eerste schaatskoorts aan en stroomt Pension WeeDeBee helemaal vol. Was de eerste dag van Eurosonic nog een opwarmertje, op dag twee, de donderdag, gaat het echt beginnen. Het aantal locaties waar bands optreden is ten opzichte van de zaterdag verdrievoudigd, maar er zijn ook navenant meer mensen. De rijen worden langer en het wordt steeds belangrijker om goed te plannen. Waarbij we ons soms laten leiden door niet meer dan een aparte naam…
We trappen in ieder geval af in Simplon. Simplon is een van de popzalen in Groningen en heeft twee minpuntjes. Het ligt nogal uit de route en het licht is er matig. Maar als startpunt is het ideaal. In een akelig leeg Simplon mag Stabil Elite het spits afbijten. Stabil Elite is een jonge Duitse band uit krautrockhoofdstad Dusseldorf en de band poetst het genre aardig op. Voortgestuwd door een groovende ritmesectie gaan twee toetsenisten met vintage spul en een gitarist aardig los. Het is allemaal wat losser dan op hun (debuut)plaat en er wordt aardig geëxperimenteerd en geïmproviseerd. Maar het is er wel dansbaarder op geworden en dat is een pre.
Lees verder..Eurosonic Woensdag - Napret
Eurosonic Noorderslag. Het jaarlijkse feestje in Groningen. Vier dagen lang uitzoeken welke bandjes hip gaan worden, in kroegen die eigenlijk te klein zijn voor de bands die er spelen. Maar wees eerlijk, dat is de charme van Eurosonic Noorderslag, het festival waar je het zweet van de hardwerkende muzikant nog kunt ruiken. Je struikelt er ook over de bandjes. Wachtend in de stationsrestauratie op fotograaf Dennis worden we al verrast op een optreden van Landmark 105. De puike, op americana gestoelde muziek van Liesbet Scholte is een mooie aftrap van Eurosonic. En terwijl we onze polsbandjes ophalen komen we al een van onze favorieten tegen, Honig. Maar die is ook niet te vermijden, want hij speelt drie keer op Eurosonic.
Eurosonic Noorderslag Voorpret
Het zijn van die kleine dingetjes waardoor je weet dat ze bij Eurosonic / Noorderslag weten waar ze mee bezig zijn. Je kunt bijvoorbeeld op de site je favoriete programma samenstellen. Nou is dat nog niet zo raar, want dat kan bij meer festivals, maar je kunt de volgorde van de line-up ook sorteren op populariteit. Kijk! Dat vind ik nu een stukje meedenken met het publiek. Want zoals bekend geldt ook in Groningen vol is vol, Ook een Groningse kroeg is niet oneindig groot. Het aantal Groningse kroegen dan wel weer. Je weet dus van tevoren of je er op tijd bij moet zijn, of dat je rustig wat later binnen kunt lopen. Dat maakt het maken van keuzes wat makkelijker.
Lees verder..Jaarlijst 2012: Gr.R
1. Olympic Swimmers - No Flags Will Fly
2. Wallis Bird - Wallis Bird
3. Silversun Pickups - Neck Of The Woods
4. Die Heiterkeit - Herz Aus Gold
5 The Tragically Hip - Now for Plan A
6. Field Music - Plumb
7. Nachtpost - Licht
8. I Like Trains - The Shallows
9. Ani DiFranco - Which Side Are You On?
10. Frank Ocean - Channel Orange
Dark Dark Dark - Who needs who
Kamerfolk. Ik liet het woord even op mijn tong smelten en besloot dat een genrenaam zelden zo treffend gekozen was voor de muziek van Dark Dark Dark. Zo wilde ik deze recensie beginnen. Totdat ik de recensie van het debuut van Dark Dark Dark er eens bijpakte en ik zag dat ik destijds exact zo begonnen ben. Grappig vond ik dat en ik moest een beetje gniffelen. Punt alleen is, de term kamerfolk is de meest adequate voor de muziek van Dark Dark Dark. Dat was op Wild Go / Bright Bright Bright zo en dat blijft op Who Needs Who ook. Niet dat er niets veranderd is. Dark Dark Dark heeft veel getoerd en heeft daar wat zelfvertrouwen van gekregen. De band is nog steeds niet echt uitbundig, maar juist in dat intieme blinkt ze steeds meer uit. Zangeres Nona Marie Invie heeft een prettig rauw randje om haar stem, de koortjes vullen haar omfloerst aan, op de achtergrond klinken een accordeon of wat gedempte blazers en de buren zullen de drummer niet horen. Maar met die middelen weet Dark Dark Dark wel een plaat vol prachtige minisymphonietjes met een twist neer te zetten. Kamerfolk blijft het, maar wel kamerfolk met meer vertrouwen. “Jaarlijstjesvoer”, fluisteren wij ondertussen…
File: Dark Dark Dark - Who Needs Who
File Under: Intieme symphonietjes…
Olympic Swimmers - No flag will fly
Zaterdagmiddag. Kloteweer. De boodschappen zijn binnen en geen zin om nog weer naar buiten te gaan. Dus ik keek maar eens naar die berg administratie die er nog lag en zette mij zuchtend aan het werk. Op de achtergrond draaide Spotify over de luidsprekers en ik besloot om het werk maar eens te veraangenamen door mij aan wat nieuwe muziek te laven met de line-up van Le Guess Who als leidraad. Op een of andere manier kwam ik langs een hoop bandjes die het shoegazen weer eens heruitvonden en vooral dachten dat shoegazen inhield dat je matige nummers langs een stofzuigerfilter instagramt. En daar wordt het niet beter van. Of je doet het zoals A Place To Bury Strangers, middels de tactiek van de verschroeide aarde. Of je doet het als Olympic Swimmers en schrijft mooie nummers, kiest een puike zangeres en laat de gitaar verder het werk doen. Want daar wordt het namelijk beter van. Goed, Olympic Swimmers shoegazet niet de gehele tijd, ze halen ook inspiratie uit de post-rock, want ze hebben ook duidelijk wel eens geluisterd naar mede Glaswegians The Twilight Sad. En op hun poppiest is een band als Bettie Serveert niet heel ver weg! Nee, No Flags Will Fly is een caleidoscopisch plaatje, dat de randjes op zoekt van de hippe trends, maar er uiteindelijk ver genoeg van wegblijft om om een eigen smoel te hebben. Puike plaat!
File: Olympic Swimmers - No Flag Will Fly
File Under - Eigenwijze Glaswegians…
Asia - Resonance
Hier had een recensie van het live-album Resonance van Asia kunnen staan. Maar die komt er niet. We zijn het namelijk zat dat Geoff Downes de ooit goede naam van Asia misbruikt om zijn laffe muzikale scheten uit te brengen. Wij willen er niet meer naar luisteren. Als Downes weigert om ook maar enige moeite en energie in zijn muziek te steken, dan steken wij geen energie in een recensie. Kortom, hier had een recensie van Resonance kunnen staan. Hij staat er echter niet.
File: Asia - Resonance
File Under: Natte wind
The Orb featuring Lee "Scratch" Perry - THE OBSERVER in the star house
Het is zo’n combinatie waar je van tevoren niet aan denkt, maar als hij langskomt je zegt: volstrekt logisch! The Orb, het ambientvehikelvan Dr. Alex Patterson en Thomas Fehlman, samen met Lee “Scratch” Perry. The Orb heeft er al wat experimenten in dub opzitten en Perry rommelt al jaren met elektronica. Het resultaat, getiteld THE OBSERVER In the star house, is een resultaat van een samenwerking van een acht jaar geleden, in Mexico. Patterson deed een DJ- en toasterset met Perry en dat wakkerde het vlammetje aan. Patterson en Fehlmann leverden vervolgens een redelijk standaard muzikale Orbset af, waaroverheen Perry kan excelleren. Zijn toasting zijn bestaat vooral uit vooral flarden van nummers, die vaak herhaald worden. Perry klinkt omfloerster en relaxter dan ooit en dat komt, de soms wat obligate Orbmelodieën - vooral op de tweede, instrumentale cd - ten goede. Helemaal als ze aan de haal gaan op twee klassiekers van beiden, Little Fluffy Clouds, omgedoopt tot Golden Clouds, en Police and Thieves. THE OBSERVER In the star house is hiermee een heerlijke Orbplaat geworden die net even iets afwijkt van het standaard Orboeuvre. Er is nog steeds veel mogelijk in The Orbspace...
File: The Orb feut. Lee “Scratch”Perry - The Orbserver in the Star House
File: Twee legendes halen het beste uit elkaar…
Benjamin Gibbard - Former Lives
“These songs span eight years, three relationships, living in two different places, drinking then not drinking”. Ja, dat somt het inderdaad wel een beetje op. Was getekend: Benjamin Gibbard. Frontman van Death Cab For Cutie en niet bang om er een projectje of wat er bij te doen. Een bezig mannetje dus. Want een van die drie relaties hield ook nog een huwelijk in met Zooey Deschanel, actrice en She van She en Him, een huwelijk overigens dat slechts twee jaar stand hield. Veel van het werk dat Gibbard voor Death Cab For Cutie schrijft (en voor andere projecten), schrijft hij on the spot en in de studio. Maar, het talent van een singer/songwriter wil ook wel eens buiten de reguliere werktijden naar buiten komen en die nummers zijn nu verschenen op Former Lives. Dat ze gedurende een periode van acht jaar geschreven zijn, dat hoor je. Want hoewel alle nummers voor de release van deze plaat zijn opgenomen, is het geheel toch minder coherent dan een Death Cab for Cutie-plaat. Gibbard heeft voor een meer akoestische insteek gekozen en dat geeft wel lucht, maar weinig nummers blijven echt beklijven. Uitzondering is "Bigger Than Love", een duet met Aimee Mann, en wellicht juist wel daardoor. Former Lives is daarmee geen slechte plaat, maar het voelt aan als een tussendoortje; het wegwerken van wat losse flarden. Naar eigen zeggen heeft hij ook geen restjes meer liggen en kan het wel tien jaar duren voor er weer een soloplaat komt. Ach, zolang hij maar niet zo lang wacht met een nieuwe Death Cab for Cutie…
File: Benjamin Gibbard - Former Lives
File Under: Aangenaam tussendoortje
Gaz Coombes - Here Come The Bombs
Die had ik dus even gemist: Supergrass uit elkaar was. Maar ik mis wel vaker wat sinds de Oor niet meer tweewekelijks op mijn deurmat ploft en 3FM louter DJ’s in een Glazen Huis stopt, die opvallen door een totaal gebrek aan kennis van muziek. Maar dat is een andere discussie, die we hier niet gaan voeren. Supergrass dus uit elkaar. Typisch zo’n (britpop)bandje dat eigenlijk het debuut, I Should Coco, nooit meer overtroffen heeft en dat het vooral goed deed op festivals. Supergrass had namelijk wel de gave om de ene na de andere catchy melodie uit de mouw te schudden. Met als hoogtepunt "Alright". Een gave die Gaz Coombes, voormalig voorman van Supergrass nog steeds heeft. Want Here Come The Bombs, Gaz Coombes' eerste soloalbum, staat er ook weer vol mee. Maar er is ondertussen wel wat veranderd. Coombes heeft de synthesizer ontdekt en Here Come The Bombs is dientengevolge veel elektronischer dan het Supergrass-werk. En dat staat’m wel. Here Come The Bombs doet soms wat denken aan het vroege werk van Muse of The Killers. Een tijd dat beide bands nog niet bombastisch uit de hoek kwamen. Echt catchy singels staan er niet op Here Come The Bombs, maar het niveau ligt over de hele linie wel vrij hoog en dat maakt dit debuut tot een bijzonder aangename plaat. Wat dan weer in de lijn ligt van het Supergrasswerk. Is er dus toch niet zoveel veranderd. Behalve dan dat ik de Oor niet meer lees…
File: Gaz Coombes - Here Come The Bombs
File Under: Ouderwets Alright
File Audio: [MySpace]
Herbert Grönemeyer - I Walk
Hebben wij in Nederland eigenlijk een vergelijkbare equivalent van Herbert Grönemeyer? Wat populariteit betreft, zou ik meteen Marco Borsato zeggen, maar die mag muzikaal en tekstueel de veters van Grönemeyer nog niet strikken. De enige die artistiek gewaardeerd wordt door een groot deel van de goegemeente en nog wel eens een zaaltje uitverkoopt, dat is Huub van de Lubbe. De Dijk verkoopt steevast minimaal tweemaal het clubcircuit uit per tour en van de Lubbe's Melkboer met de Blues wordt alom geprezen. Maar hoe goed zou van der Lubbe's "Nobody in the City" worden ontvangen in de UK? Want dat is wat Grönemeyer gedaan heeft op I Walk, zijn nieuwste plaat. Twaalf nummers vertaald in het Engels en opnieuw ingespeeld en opgenomen. Kijk, ik snap die keuze wel, Grönemeyer woont in London en is het rondje langs voetbalstadions in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland ook wel een keer zat. Dan moet je op zoek naar nieuwe horizonnen en die zijn er niet veel als je in het Duits zingt. Alleen Rammstein komt er echt mee weg en daar is het toch vooral een gimmick. Maar toch gaat Grönemeyer het in het Engels weer niet redden. Het is net of de angel uit de muziek getrokken is. De arrangement van de nummers op I Walk zijn breed en gedragen, maar wat cliché en eigenlijk is Duits poëtisch een veel mooiere taal dan Engels ("Flugzauge im Bauch" klinkt zoveel beter dan "Airplanes in my head"). Grönemeyer lijkt zich ook veel meer in te houden met zijn vocalen. Het Engels is nog net niet native genoeg. En juist de kracht van zijn stem is wat hem zo goed maakt. Het is jammer, want ik gun het een rasartiest als Grönemeyer echt wel om eens elders op de wereld te kijken. Maar met I Walk gaat hem dat niet lukken, vrees ik. Jammer, maar helaas…
File: Herbert Grönemeyer - I Walk
File Under: Shoe maker, stay with your mould...
File Audio: [MySpace]
Nachtpost - Licht
Het zal voor u als een luxeprobleem klinken, maar we krijgen nogal wat cd’s die we moeten bespreken. Een deel ervan komt niet aan bod, vanwege te veel of gewoon niet goed genoeg. Er is maar zo weinig tijd en zoveel goede muziek. Maar desondanks komt er ook wel goede muziek die gewoon even blijft liggen. Vanwege urgente en relevante releases elders in het muzikale spectrum. Bijvoorbeeld een cd als Licht van Nachtpost. De releaseparty was al op 12 mei jl. Toen kon ik niet vanwege jarig, maar ik had er bij willen zijn. Want als u een Nederlandstalige cd wilt kopen, dit jaar, koop die van Nachtpost. U krijgt daarvoor een puike cd van een band die zijn invloeden haalt uit de begin jaren tachtig. Nachtpost, van Haagse origine, maar heden ten dage residerend in het Amsterdamse, haalt haar muzikale inspiratie uit de new wave en heeft teksten waar The Lau nog een puntje aan kan zuigen. Zelfs de productie is, - bewust? -, navenant, wat het geheel een gedateerdheid geeft die ergens wel weer hip is. Zie een band als Rats on Rafts. De jaren tachtig blijven in de mode immers. Maar door de kwaliteit van de nummers haalt Nachtpost een band als Doe Maar rechts in en hopen we dat Toontje Lager in godsnaam niet weer bij elkaar komt. Nee, op Nederlandstalig gebied is dit het beste wat vooralsnog uitgekomen is. En aldus jaarlijstjesvoer. Puike plaat!
File: Nachtpost - Licht
File Under: Licht in de nederlandstalige duisternis…
File Audio: Luister Licht
Godspeed You! Black Emperor - Allelujah! Don't Bend! Ascend!
Tja. Je kon het verwachten dat het op deze manier zou gebeuren. Tijdens de concerten van vorig jaar werd al een nieuw nummer gespeeld, maar gezien de lange tijd die verstreken is sinds Yanqui U.X.O., had het ook nog rustig even kunnen duren. Maar begin oktober werd de vinylversie van Allelujah! Don't Bend! Ascend! gewoon op de merchandisetafel gelegd. Onaangekondigd. En nu, twee weken later, is de plaat ook officieel uit. Maar goed, Godspeed You! Black Emperor was toch al geen conventionele band. “No singer, no leader, no interviews, no press photos” was het adagium altijd en dat geldt eigenlijk min of meer nog steeds. Al hebben ze onlangs een interview gegeven aan The Guardian. Maar dan wel weer met het verzoek om ook de hele transcriptie van het gesprek te publiceren. Inderdaad, de eigenzinnigheid blijft. Veel lijkt er niet veranderd in het universum van GY!BE. Een drummer vertrok omdat hij voor zijn kind wilde zorgen, de cellist doet ook niet meer mee, maar voor de rest bleef de groep bij elkaar. En dook de studio in om maar eens te kijken hoe ver men zou komen. Nou, ver genoeg voor een nieuwe plaat. Een plaat die verrassend genoeg wat conventioneler is dan de rest van hun oeuvre. Ascend bestaat uit twee lange nummers, beide een minuut of 20 lang, afgewisseld door drones. Opener "Mladic" werd al gespeeld in Amsterdam vorig jaar en is verworden tot een schitterend stuk muzikale woede. Er zal altijd een politieke lading in de muziek van GB!YE zitten en die explodeert hier totaal om te eindigen in de trommelgeluiden van een protestdemonstratie. Een drone van een minuut of zes scheidt Mladic van het tweede lange nummer: "We Drift Like Worried". Wat direct opvalt is dat de nummers een stuk traditioneler zijn opgebouwd dan eerdere nummers in het oeuvre van GB!YE. Het is een lange, trage opbouw. De nummers bestaan ook niet uit verschillende delen, zoals op een Lift Your Skinny Fits Like Antenna’s To Heaven. Dat maakt dat vooral "We Drift Like Worried" bijna conventioneel aandoet en moeite heeft om de spanning vast te houden. Je begint haast te hopen dat Menuck een zangpartijtje inzet halverwege. De nummers missen ook het speelse, het experimentele van Thee Silver Mount Zion. Na een aantal luisterbeurten ebt dan ook de euforie over een nieuwe GB!YE-plaat weg en blijft er een goede, maar niet bijzondere plaat over. Op het nummer "Mladic" na dan. Postrock is nog steeds niet dood, gezien de heisa om de release van deze plaat en het het feit dat ze dit keer niet in Nederland komen spelen, maar ik moet toch tot de conclusie komen dat deze Canadezen onder het alias Godspeed You! Black Emperor de grenzen van het genre niet meer oprekken. Desalniettemin toch de beste plaat in het genre, dit jaar…
File: Godspeed You! Black Emperor - Allelujah! Don't Bend! Ascend!
File Under: Het uitroepteken van de postrock…
The Tragically Hip - Now for Plan A
Storm riep het al: schrijven over je favoriete band kan een linke bedoening wezen. Het schrijven over plaatjes is dat überhaupt, want hoe objectief is een recensent nu eenmaal. Maar daarover gaan we het een ander keertje hebben. Deze favoriete band is The Tragically Hip, dat zal genoegzaam bekend zijn. Ik heb mijn liefde voor die band hier regelmatig beleden. Vanaf de Up to Here-tour (1991) heb ik ze gezien op iedere tour waarbij Europa werd aangedaan. Vooral het optreden dat ik zag in Hengelo is legendarisch, want het wordt voor altijd gememoreerd in “At the 100th Meridian”. Vraagt u wederom Storm naar de details. Het eerste dat opvalt als ik de nieuwe plaat Now For Plan A draai, is het geluid. Het klinkt veel opener en helderder dan de vorige platen. The Hip is in Canada nog steeds erg groot en op de vorige twee platen wilde de Canadese producer Bob Rock samen met The Hip “The Great Canadian Record” opnemen. Of dat gelukt is, dat laat ik aan u, maar ik ben wel blij met het nieuwe geluid. Het klinkt iets intiemer en laat vooral de gitaartandem Bobby Baker/Gord Sinclair goed naar voren komen. Plan A is hiermee meer een gitaarplaat geworden dan de vorige platen en dat vind ik voor de afwisseling wel eens erg fijn. Vooral ook omdat Gordon Downie altijd een goede wedstrijd speelt en daarom soms de focus bij het vernuft van Baker/Sinclair weghaalt. Ook de toevoeging van Sarah Hammer in The Lookahead laat weer een andere kant van The Hip zien. And Now For Plan A is geproduceerd door Gavin Brown en is een stap in een andere richting dan de vorige platen (met Rock). Door het opener, maar intiemere geluid, terug lijkt te grijpen op klassiekers als Day For Night en Trouble in the Henhouse. Het is in ieder geval een plaat die al luisterend groeide van “mwaoh”, naar “hey, dit klinkt interessant en dat is eigenlijk ook een mooi nummer”. En die groei is nog niet voorbij. Waarmee The Tragically Hip na 25 jaar nog niets aan relevantie verloren heeft. Puike plaat!
File: The Tragically Hip - Now For Plan A
File Under: The Great Canadian Band…
Cannibales & Vahines - N.O.W.H.E.R.E.
“Punk’s not dead, they only smell that way.” De punkers schopten destijds de progrockers de obscure niches in, een enkele uitzondering daargelaten, maar trapten, hoe ironisch, ondanks dat de genres haaks op elkaar stonden, toch in dezelfde val: door een gebrek aan vernieuwing doofde de punkvlam al snel uit. En je kunt tenslotte ook niet je hele leven kwaad blijven, wederom een enkele uitzondering daargelaten. Toch is er één man die zich min of meer aan beide malaises onttrokken heeft: Peter Hammill. Zijn werk met Van der Graaf Generator was al niet altijd even makkelijk te behappen, maar zijn solowerk, met Nadir’s Big Change voorop, werd zelfs door Johnny Lydon de hemel ingeprezen. Veel dichter konden progrock en punk niet bij elkaar komen. Dit was de eerste gedachte die mij te binnen schoot toen ik N.O.W.H.E.R.E van Cannibales & Vahines beluisterde. Dit Franse trio dook namelijk met G.W. Sok de studio in en deed mij in veel dingen denken aan experimentelere werk van Van Der Graaf Generator. Gedreven sax, ritmes waarop het wat lastiger dansen is en een zanger die het midden houdt tussen zingen en declameren. Daar waar gitaar gespeeld wordt is Shellac niet ver weg en valt op dat Sok en Albini eenzelfde manier van declameren hebben. De baritonsax doet echo’s van Morphine opklinken. Maar gesteld moet worden dat de hele band zich dienstbaar opstelt aan G.W. Sok en zijn immer politieke teksten. De afwisseling, van wild naar poëtisch binnen enkele momenten, is bijzonder groot en maakt dat deze plaat echt geen moment gaat vervelen. De plaat is bijzonder open opgenomen, er is geen producer, Albini komt dus hier weer om de hoek kijken, en de meeste nummers lijken in een take te zijn opgenomen. Het is een constant zoeken naar aangrijpingspunten en bij iedere luisterbeurt hoor je weer nieuwe verrassingen, zoals het cliché wil. Nu al de meest verrassende plaat van het jaar en een jaarlijstkandidaat voor eenieder die wat verder durft te luisteren. Aanrader!
File: Cannibales & Vahines - N.O.W.H.E.R.E.
File Under: Puike plaat!
Mark Knopfler - Privateering
Op een reünie van Dire Straits hoeven we niet meer te rekenen. Mark Knopfler heeft geen zin meer in dat gedoe. En laten we eerlijk zijn, hij is inmiddels ook te oud om nog met een zweetband om zijn kop Sultans of Swing te spelen. Nee, ik vermoed dat Knopfler liever oud wordt zoals een van zijn helden: JJ Cale. Zo af en toe een plaatje uitbrengen, wat toeren en dan weer lekker thuis zitten. Het hoeft allemaal niet meer. En dat lijkt ook een beetje de teneur op Privateering, de nieuwe plaat van Mark Knopfler. Lekker een beetje nummers schrijven en daar in de studio een arrangementje om heen bouwen. Soms een bluesje, soms wat Keltische invloeden en soms gewoon Mark Knopfler. De bluesjes zijn onberispelijk, maar Knopfler lijkt soms net te Engels om het genre echt naar zich toe te trekken. Dat gaat met de Keltische nummers al wat beter, maar het zit allemaal net iets teveel dicht gesmeerd met tierelantijntjes. En er staan er nogal wat op dit dubbelalbum. Maar het wordt pas echt goed op een nummer als "Go, Love". Knopfler, in een kleine bezetting en met zijn fenomale gitaarspel op de Strat. Dan is het meteen meer blues dan alle andere bluesjes bij elkaar. Het nummer is kleiner dan dat hij ooit met Dire Straits had kunnen spelen, maar van typische old skool Knopflersignatuur. Privateering is ondanks alles een van de betere soloplaten van Knopfler, het heeft iets aangenaam behaaglijks, maar het doet blijven verlangen naar een kale Knopflerplaat: bas, drum, een beetje piano en Knopfler met zijn Strat. Misschien moest hij toch maar eens met JJ Cale gaan babbelen…
File: Mark Knopfler - Privateering
File Under: Als een warme trui…
The Killers - Battle Born
Hij kwam, zag en overwon, Brandon Flowers, de Las Vegian met een britpoptic. Met de debuutplaat van zijn band The Killers, Hot Fuss, veroverde hij de wereld en die status bevestigde hij door sterke platen uit te blijven brengen en vooral te blijven touren. Vandaar dat ook na een jaartje of zes de koek op was en de band zich even terugtrok om bij te tanken. Al brachten diverse leden van de band, waaronder Flowers zelf, soloplaten uit. Maar goed, na een kleine twee jaar begon het Killersbloed toch weer te kriebelen en werd het tijd voor een nieuwe plaat. En naar eigen zeggen moesten de heren even op gang komen. Wellicht heeft dat ook te maken met het feit dat dat de beoogde producers niet altijd evenveel tijd hadden. Daardoor werkten er uiteindelijk vijf verschillende producers aan het album en namen ze zelf ook nog een nummer voor hun rekening. Flowers heeft zijn britpoptic door de jaren heen wat losgelaten door de jaren heen en is opgeschoven naar Amerikaanse FM-rock, al lijken de toetsenpartijen gebaseerd op invloeden van de New Romantics-stroming uit het begin van de jaren tachtig. Dat maakt dat Battle Born een wat tweeslachtige plaat is. Flowers weet dat hij groot moet klinken om het einde van de festivalweide te bereiken, hij is immers gegroeid tot headliner, maar heeft ook zijn ingetogen kant. Maar voor een plaat vol grootste Teenage Symphonies klinkt Battle Born niet dramatisch genoeg en de ingetogenere kant van The Killers is weer te rijk georkestreerd. Het helpt daarbij ook niet dat de toetsen nogal voor in de mix zitten en de bas wat naar achteren. Perfect voorbeeld is "Deadlines and Commitments", dat klinkt als een nog niet eerder ontdekte outtake van Fleetwood Mac’s Rumourssessies, maar zo dichtgesmeerd is met toetsenpartijen dat het aan (Münchener) Freiheit doet denken. Terwijl het nummer schreeuwt om een akoestische benadering! De vele producers hebben op deze plaat niet meegeholpen met het maken van duidelijke keuzes. The Killers bevestigen met Battle Born hun nummer één-positie op de festivalposter, maar het is niet de gewenste stap voorwaarts in hun carrière. Daarvoor zullen de volgende keer toch keuzes gemaakt moeten worden. Hmmmm, Teenage Symphonies zei ik? Wat doet Jim Steinman tegenwoordig?
File: The Killers - Battle Born
File Under: Keuzes maken
El Doom & The Born Electric - El Doom & The Born Electric
Er wordt over ons geroddeld. We zouden namelijk ouderwets en uit de tijd zijn. Terwijl wij eigenlijk alleen maar doen dat waar we goed in zijn. Het u attenderen op goede plaatjes, die meestal buiten de gebaande paden liggen. Voor het laaghangend fruit weet u de weg immers wel. Voor de rest hebben we kekke plaatjes van concerten waar u bij had willen zijn en bespreken festivals waar u toch ook eigenlijk ook was. En eens in de zoveel tijd is er een idioot die zich beijvert voor de definitieve doorbraak van de progrock in onze contreien. Namelijk ondergetekende! En. We. Komen. Weer. Een. Stapje. Dichterbij! Daartoe vliegen we, vanuit Noorwegen, El Doom & the Born Electric binnen. Maar Gr.R., waarom zouden El Doom en zijn vriendjes dat dan wel bewerkstelligen, daar waar het anderen niet lukt? Nou, dat zal ik je vertellen. Die El Doom, dat is namelijk Ole Petter Andreassen, gitarist van de Noorse stonerbands als Thulsa Doom, The Cumshots en Black Debbath, maar die wilde wel eens een stukkie verder. Daar haalde hij onder andere Supersilents Ståle Storløkken (hey, kennen we die ook niet van zijn samenwerking met Motorpsycho?) bij. Wat je dan krijgt is een partij heerlijke teringherrie die ergens in het midden ligt tussen Kyuss, Motorpsycho en laten we eens gek doen, King Crimson. En ik ga gewoon door met namen strooien! Soundgarden? Check! Opeth? Check! Rush? Check! Deep Purple? Check! Ouwe Flower Kings? Check! Over mekaar buitelende gitaarpartijen, gelardeerd met lagen mellotron en ritmewisselingen waar menig progband een hele carrière voor nodig heeft. En net als het u allemaal even teveel dreigt te worden, dan boogiet en bluest men even recht vooruit zodat u op adem kunt komen. Andreassen heeft ook net dat donkere randje aan zijn stem (en het juiste effect), om de plaat aan de heavy rock kant te houden en zingt vooral verrassend goed. Dat komt allemaal bij elkaar in prijsnummer "Subtle as a Shithouse". Okee, okee, de plaat is al even uit, maar hey, we kunnen niet altijd megapegasuperduperhip wezen, maar het lijkt me sterk dat u al ergens een recensie gelezen had! (Echte proggerds zijn even uitgesloten van mededinging). Magoe, alles is geoorloofd, zolang die doorbraak er maar komt…
File: El Doom & The Born Electric - El Doom & The Born Electric
File Under: Het kan nu niet meer lang duren…
Into The Great Wide Open Zondag Napret
Sloeg de melancholie al hard toe bij het Vlielandse folkduo Drijfhout op de zaterdag, dan helemaal op de zondag. Zonder dat er muziek bij betrokken was. Want na het ontbijt en de stukjesschrijverij wordt de tent afgebroken. En dat is eigenlijk de laatste keer, in dit rijke festivalseizoen. Hij wordt gelukkig droog ingepakt, zodat we daar geen gedoe meer hebben. De zondag van Into The Great Wide Open is een beetje een vreemde dag. In de programmering is er rekening mee gehouden dat er veel mensen met de boot alweer naar het vasteland moeten. Het hoofdprogramma eindigt dus ook tegen zessen en is wat korter dan de vorige dagen.
Lees verder..Into The Great Wide Open 2012: Zaterdag Napret
Keuzes. Alles in het leven draait om keuzes. De keuze bij welk podium we vandaag weer eens gaan staan bijvoorbeeld. De zaterdag van Into The Great Wide Open zit zo tjokvol met goede acts dat die keuze niet zo evident is. De eerste keuze is om de Vuurboetsduin over te slaan. Dat betekent dat we Adrian Younge missen. De helft van de mensen op de Vuurboetsduin roept dat we het optreden van ons leven gemist hebben, de andere helft geeft toe dat die Duin best ver weg is en de moeite van het fietsen niet waard. Wisselende reacties die haaks op elkaar staan, dat betekent in ieder geval dat een artiest iets goed doet. Ik sta ondertussen bij Janne Schra. Janne deed eerder haar ding bij Room Eleven en Schradinova, maar toert nu onder haar eigen naam. En volgens mij bevalt haar dat wel, want ze zit duidelijk goed in haar vel. Begonnen in de jazzhoek, permitteert ze zich tegenwoordig ook uitstapjes richting pop en blues; vooral dat laatste gaat haar prima af. Als toetje doet Ben Caplan nog een nummertje mee en beide stemmen mengen zich heel erg goed.
Lees verder..Into The Great Wide Open 2012 - Napret Vrijdag
Sereen. Dat is het gevoel van de dag. Sereen, dat moment dat je van de Vuurboetsduin naar het Sportveld loopt en dat een fazant oversteekt. Kijk, dat gebeurt dus niet als je van de Alpha naar de Bravo loopt. Dat je ondertussen ook de teken van je af moet kloppen is een ander verhaal, maar dat nemen we voor lief! Into The Great Wide Open, dus, op Vlieland. Uw favoriete festival, als u van festivals houdt waar je over de kinderen struikelt. Maar daar waar de organisatoren nog liefde hebben voor muziek.
Hjálmar - Orar / Will and the People - Will and the People
Je hebt zo van die vooroordelen soms. Dat je een IJslandse bandnaam ziet en zonder te luisteren daar maar naar toe stiefelt, op een festival. De foto in het programmaboekje bracht je ook in de veronderstelling dat het goed zou komen, want ze zien er wel uit als de heren van voorgenoemde Sigur Ros. Want de klaterende sonische watervallen van Sigur Ros willen we altijd wel toch? Maar nee dus. Want Hjámar brengt niets van dat. Hjálmar is onversneden old skool reggae en dan nog wel in het IJslands gezongen. En dat is nu net het pluspuntje van de band. Zoals alle bands uit IJsland beheersen ze hun instrumenten, inclusief blazers, uitstekend en Hjálmar voegt in dit geval een toetsenist toe die meer aan de paddo’s dan aan de joint gezeten heeft, maar echt gloeien wil het niet. Het is meer leuk uit curiositeit, eigenlijk.
Dat geldt in het geheel niet voor Will and the People. Want dat is niet leuk. Althans, de plaat begint lekker met lekkere lome akoestische popreggae. Een beetje zoals Selah Sue in het begin van haar carrière. Dan komt die verschrikkelijke 3FM-hit, "Lion in the Mountain Sun" en is het prompt afgelopen. Dan is het akoestische weg, gaat de stem van Will Rendle irriteren en lijkt de band vooral inspiratie te hebben gehaald bij het latere UB40. En dat is voorwaar geen pré. Gevaarlijk wordt het nooit meer, dus 3FM stonk er volledig in en daarom mocht Will and the People ook overal spelen. Maar uiteindelijk is het waarschijnlijk alleen leuk voor kinderen. Vandaar dat ze ook zo vroeg op het programma staan bij Into the Great Wide Open…
File: Hjálmar - Ora
File Under: Noveltyreggae
File: Will and the People - Will and the People
File Under: K3-reggae
The Darkness - Hot Cakes
Het zal u, als serieus muziekliefhebber, ongetwijfeld niet ontgaan zijn. De band met het grootste speenvarken van het eerste decennium van deze eeuw is terug. En hoe! Ze kwamen met gestrekt been in, door van Radiohead’s "Street Spirit (Fade Out)" het beste nummer te maken dat Iron Maiden nooit geschreven heeft (dixit Pitchfork) en vervolgens op tournee te gaan met, godbetere het, Lady Gaga! Ja, The Darkness is terug en we zullen het weten ook! Het was natuurlijk het klassieke rockverhaal. The Darkness bracht de classic hardrock weer voor het voetlicht en ze deden even alsof de jaren zeventig nooit plaats gevonden hadden. Geheel volgens de geldende rockclichés ging de band aan drank en drugs en ten onder. Justin Hawkins is daar in opener "Every Inch of You" ook best openhartig over. Maar uiteindelijk, toen de deur van verslavingskliniek was dichtgetrokken, kwam toch die ene wens weer terug die The Darkness deed ontstaan. Lekker met een je broer en een stel goede vrienden lol trappen en hardrock maken. En hardrock zullen we krijgen. Hot Cakes opent ijzersterk met de al eerder genoemde "Every Inch of You" (met hints naar Quo en AC/DC) en "Nothing Gonna Stop Us" (meer Queen dan Queen, maar met een puike Thin Lizzy-solo), maar weet vervolgens eigenlijk de aandacht niet vast te houden. De band is wederom oerdegelijk en ijzersterk, maar het songmateriaal houdt over de hele breedte niet bepaald over. En dan kun je nog zo’n goede band hebben en kan je zanger nog zo lekker gillen, maar dan sleept de plaat zich uiteindelijk naar een eind. En blijkt de keuze om vorige plaat One Way Ticket to Hell… And Back! maar een half uur te laten duren niet eens zo gek. De plaat flakkert met "Street Spirit" nog een keer op en dan is het wel gedaan. Maar, er staan genoeg goede nummers op om de liveset aan te vullen en ik kan ondanks alles niet wachten dat ze gewoon eens een clubtoertje doen. Want vooral dat lol trappen, daar leent zich het podium toch het beste voor…
File: The Darkness - Hot Cakes
File Under: Een hoop lol edoch net iets te lang…
Frank Ocean - Channel Orange
Als u een beetje de muziekjournalistiek volgt, dan is het u ongetwijfeld opgevallen dat we een nieuwe hype hebben. Want geen artiest is zoveel in beeld geweest bij de muzikale pers als Frank Ocean. Zoveel dat Kanye West er ongetwijfeld bleek van gaat zien, en die dacht nog wel verzekerd te zijn van de voorpagina’s door het aan te leggen met Kim Kardashian. Nee, Frank demarreerde uit de kopgroep door ouderwets uit de kast te komen. Dit min of meer geholpen door zijn laatste werkje: Channel Orange. Een Engelse recensent ontdekte dat in een aantal nummers het object van de liefde in de mannelijke vorm toegezongen werd en Ocean kon niet anders dan toegeven dan dat dat klopte. Daarmee haal je de headlines en dat is prettig als je een plaat te verkopen hebt. De vraag is echter of hij dat nodig had. Want als ik de recensies zo eens lees, dan had die plaat het op eigen kracht ook wel gered. Lovend is een understatement, lyrisch komt in de buurt en er wordt met zoveel maximumscores gegooid dat, ware Ocean een turner, hij in Londen goud had gepakt op alle toestellen. Als een album zulke scores krijgt, dan wordt mijn interesse gewekt. Het feit dat de huidige single van een van mijn favorieten, The Afghan Whigs, een cover van een Frank Ocean nummer is, namelijk Lovecrimes, al helemaal. Maar die scores mogen mijns inziens alleen maar gegeven worden voor een genreoverstijgend album. En laat ik nu totaal geen R&B-fan wezen, maar wel geïnteresseerd in allerlei muzikale subculturen, dus wellicht kan ik licht schijnen op de stelling dat Channel Orange een superb, genreoverstijgend album is, zoals de recensies doen vermoeden.
File: Frank Ocean - Channel Orange
File Under: Net niet genreoverstijgend…
All The Young - Welcome Home
Veel cd’tjes die wij opgestuurd krijgen worden vergezeld van persinformatie, bio’s etc. Ik vind dat wel prettig. Het is een makkelijke ingang voor nader onderzoek over de band en je leest welke pretenties de band heeft met de plaat. Echter, de meeste bio’s lees ik pas als ik wat wil schrijven, want je wilt wel een klein beetje onbevooroordeeld blijven. Toen ik Welcome Home, de debuutplaat van All The Young in de cd-speler mikte was mijn eerste reactie: Uit Zweden! Of Denemarken. Want als ze ergens kunnen doen alsof ze britpoppers zijn, dan is het wel in die landen. Tot op het absurde af. Maar nee, All The Young komt uit het zeer Britse Stoke on Trent. Vooral bekend van Lemmy Kilmister en Robbie Williams. En dan mag je dus britpop maken en kun je ook britpop maken. Want het is britpop wat de klok slaat. Een beetje in de trant van de Artic Monkeys en de Kaiser Chiefs. De subtiliteiten zijn in Stoke on Trent gebleven en het is een en al grote gebaren. Je ziet en hoort ze bij wijze van spreken al de festivalweide van Glastonbury plat spelen. Een deel van de nummers is er ook sterk genoeg voor, maar All The Young kent maar één versnelling, de hoogste. En dat gaat zich gedurende de plaat wreken, want dan slaat de verveling toe. Al word ik van het slot- en titelnummer wel weer enthousiast. Al met al is deze plaat - had ik al gezegd dat het britpop was?, niet vervelend. Hij kan je in ieder geval helpen als je drie kwartier een goede boost nodig hebt. Hebben ze in ieder geval wat opgestoken van plaatsgenoot Lemmy…
File: All The Young - Welcome Home
File Under: Home is where the Britpop is…
The Men - Open Your Heart
Het verkeerde been. Een onderschat fenomeen in de hedendaagse muziek. Vooral voor iemand als ik die toch al naar veel te veel genres luistert en hokjes vooral gebruikt om anderen te vertellen waarom ik iets goed vind. Maar goed, de heren van The Men, uit Brooklyn, mogen hun luisteraars op Open Your Heart graag op het verkeerde been zetten. Geafficheerd als degelijke punkband, openen ze zoals dat hoort: snel, hard en met raggende gitaren. Om vervolgens met een instrumentaaltje met slide, zeer passend "Country Song" genoemd, naar een zeven minuten durend postrockertje met surfelementen te gaan. Het kon een Tortoisenummer wezen. Vervolgens wordt de open punkdeur weer ingetrapt. Ergens verderop parafraseren ze nog liefdevol The Buzzcocks’ "Ever Falling in Love" en de plaat wordt afgemaakt met nog een rondje langs de voornoemde genres. Da’s geen album voor een hokje. Of het moet het hokje van de excellente gitaarbeheersing zijn. Want dat valt op, voor een punkband wordt opvallend goed gitaar gespeeld. Alhoewel punkband, daar waren we net over eens dat ze nou net niet in dat hokje passen. Anyway, ik vind het mooi en op deze manier word ik graag vaker op het verkeerde been gezet…
File: The Men - Open Your Heart
File Under: Punk For the Open Minded…
Optimus Primavera Sound - Zaterdag
Je ontkomt er niet aan, hier in Porto, Portugal, waarvan men zegt, dat men gelooft in de drie F’en: Fado, Fatima en Football; het EK staat op het punt te beginnen. De Portugezen zelf beschouwen zich als outsider, landen als Nederland, Duitsland en Spanje worden geacht voor de titel te gaan, maar stiekem geloven ze er wel in. Wij Nederlanders doen dat in ieder geval, dus hijsen wij ons, voor aanvang van het festival, in het Oranje en zoeken, samen met een stel Deens muziek- en voetballiefhebbers eerst een kroeg op. Over de wedstrijd zullen we het verder niet hebben, maar Denen waren zo genereus om het bier te betalen. OK, dan nemen wij de taxi voor onze rekening.
De taxichauffeur denkt zelf dat hij Ayrton Senna is, alleen rijdt hij een oude Mercedes en gevaarlijk slippend gaan we met een noodgang vaan het Parque Da Cidade, het festivalterrein. Dat komt goed uit, want Spiritualized is inmiddels al begonnen. De spacerockers staat in een keurig half cirkeltje, dat aan een A Silver Mt. Zion doet denken en verdomd, het valt ineens op dat Jason Pierce eigenlijk al een postrocker was, voordat het genre groot werd! Hippe vogel, die Pierce en als hij in “Ladies and gentlemen, we’re floating in space” de woorden “A Little Bit Of Love To Take The Pain Away” zingt, dan stijgen we inderdaad op en zijn we de wedstrijd alweer vergeten.
Lees verder..Optimus Primavera Sound - Vrijdag
Terwijl het in Nederland herfst schijnt te zijn, schijnt in Porto een aangenaam zonnetje. Dag twee van Optimus Primavera Sound gaat beginnen en het is de eerste dag van het hoofdfestival. Dat betekent dat alle podia nu open zijn, waaronder de ATP Stage. Hoewel de ATP Stage bedoeld is voor de wat kleinere bands, is het veld voor het podium, raar genoeg het grootste. Daardoor staat ook een aanzienlijke groep mensen er soms wat verloren bij. De luidste band van het hele festival, naar eigen zeggen, Tall Firs, kan er niet mee zitten. En in dat zitten, daar zit ook de luiheid in, want de band zegt zelf te lui te zijn om op te staan. Het hoort ook wel een beetje bij de muziek. Hun mooie gedragen elektrische folk, met kabbelende gitaren is een heerlijke aftrap, zo in het zonnetje.
Optimus Primavera Sound - Donderdag
Waarom zou je een goed idee voor jezelf houden? Dat moeten ze gedacht hebben, bij de organisatie van Primavera in Barcelona. Dus zochten ze een park in Porto, vroegen ze een hoop bands om nog een weekje in het zuiden te blijven en aldus ontstond Optimus Primavera Sound. In het Parque da Cidade. Ik ben eigenlijk wel een voorstander van een festival in de stad. Alles is dichtbij, des avonds keer je weer terug naar een echt bed en als het regent, dan kun je de volgende dag tenminste schone en droge kleren aantrekken. Niet dat het regent in Porto, althans niet zoveel. De weersvoorspellingen waren niet al te best, maar met een buitje van twee minuten valt te leven. Dat gezegd hebbende, was het idee om een festival in dit stadspark te organiseren een puik idee. In Porto is geen meter vlak en dat geldt ook voor het Parque Da Cidade. En de beide hoofdpodia liggen aan de voet van de heuvel en daardoor heb je altijd goed zicht op de podia. Primavera kent in totaal vier podia, maar de eerste dag is vooral een opwarmertje en twee podia worden pas later in gebruik genomen.
Walk The Line 2012: Zaterdag Napret
Zaterdagmiddag, Grote Markt. Het zonnetje is nog steeds waterig en het winkelend publiek slaat de Grote Markt inmiddels over, want de Grote Markt is bezit genomen door muziekliefhebbers. Als epicentrum van Walk The Line is het dan ook een puik dreh-und-angelpunkt. Bovendien is het terras aangenaam, als je uit de wind zit en kun je er goed eten. En dat is belangrijk, want er moet stevig bandjes gekeken worden.
Spot Festival Napret
Het Deense Aarhus, da’s niet de eerste plek waar je aan denkt als je het over bruisende festivals hebt. Toch staan er op Spot, in dit Deense provinciestadje in twee dagen, een dikke honderd bands op het podium. Spot wil een podium bieden voor de beginnende bands in de Deense scene, maar biedt ook plek voor andere Noordelijke acts. Opener Soley komt uit IJsland, maar werkt vandaag samen met het Deense Darkness Falls. Ze spelen werk van elkaar, waarbij opvalt dat het werk van Soley sterker is dan dat van Darkness Falls. De gitaren, vermengt met synthpartijen, maken het wel een goede festivalact en een puike opener. Akat komt van de Faeröer. Anna Katrin, zoals haar moeder haar noemt speelt met elektronica, laat zich begeleiden door een cellist. Dat is een goede aanvulling voor het kille geluid van Akat. Het tilt Akat boven de elektronicamiddelmaat uit. Opvallend is wel, dat Akat, zoals zoveel vrouwen uit die regio, klinkt als Björk. Het stoort in dit geval echter niet.
Agent Side Grinder - Hardware
En de boer, hij ploegde voort. Dezelfde route, dezelfde velden. Jaar na jaar. Oude akkers worden schraal, nieuwe akkers nemen het over. Kortom, Im Westen nichts Neues. En in veel genres hoort dat ook niet. Hokjes zijn een houvast in een woelig leven. Zo ratelen in de Industrial / EBM de synthdrums al jaren lustig voort, terwijl er een zangert met een zware stem overheen declameert. U kent dat wel, niks nieuws, toch zo lekker. De akker van Grootmeester Eldritch is al jaren schraal, maar verderop wordt lustig voortgeboerd met nieuwe landbouwmethodes. Zo citeert het Zweedse Agent Side Grinder op haar laatste werkje Hardware vrijelijk uit het oeuvre van, godbeterehet, Jean Michel Jarre. Ook heeft de band overduidelijk geluisterd naar OMD’s schromelijk onderschatte meesterwerk Dazzle Ships - luistert die plaat nu eens mensen, en koester’m! En zo krijgt het iets van een licht, laidback Depeche Mode uit haar beginjaren. Variatie op een thema, maar eentje dat toch weer nieuw licht brengt op een versleten genre. En daarmee een, eh, puik plaatje...
File: Agent Side Grinder - Hardware
File Under: Variatie op een thema…
File Audio: [Sound Cloud]
Chris Connelly - Artificial Madness
Eigenlijk hoop je als muziekrecensent bij iedere nieuwe plaat die je opzet, dat je dat pareltje ontdekt. Dat je al je collega’s en concullega’s voor bent en kunt roepen: dit gaat’m helemaal worden, dit jaar! En keer op keer word je toch teleurgesteld. Zoveel pareltjes worden er per jaar niet uitgebracht, zie de overeenkomsten in de jaarlijstjes, en menig collega is je voor. Terwijl er toch amper reden is om echt teleurgesteld te zijn, want hoewel er weinig echte pareltjes uitkomen, komen er wel veel gewoon goede platen uit. Zoals Artificial Madness van Chris Connelly. Connelly, van Schotse komaf, maar al jaren residerend in Chicago, heeft meegeholpen om de industrial metal op de kaart te zetten, in ieder geval door mee te doen in minimaal de helft van alle bands in het genre, met als uitschieters Ministry en Revolting Cocks. Hij brengt met de regelmaat van de klok ook onder eigen naam werk uit dat goed beschouwd wat ondergewaardeerd is. Het is niet helemaal industrial metal meer, maar Connelly dendert op hoog tempo binnen, met de titelsong en weet de aandacht elf nummers lang vast te houden. Staccato gitaren, doorgalopperende drums en Bowieaanse zang, afgewisseld met praatzingen op zijn Lou Reeds. Nergens vernieuwend edoch zeer onderhoudend. Daarmee is het stiekem toch ook wel een pareltje…
File: Chris Connelly - Artificial Madness
File Under: Gewoon goed!
File Audio:
Crazy Arm - Union City Breath
Duiding. Dat is wat wij hier doen. Eenieder op zijn eigen manier, want we schrijven gelukkig niet allemaal het hetzelfde, maar we proberen te duiden. En hokjesdenken natuurlijk, want een recensie zonder hokjes is geen recensie, dan kunt u er geen touw aan vast knopen. Met een combinatie van recensent, een stukje duiding en de broodnodige hokjes, kunt u een beeld vormen van het onderhavige plaatje. Maar dan ga ik het U niet gemakkelijker op maken. Want deze recensie, van Union City Breath van de Engelse punkrockformatie Crazy Arm had ook door mijn waarde collega Prikkie geschreven kunnen. Huh? Prikkie, punkrock? Ja, want Crazy Arm besloot de platgetreden punkrockwegen te verlaten, lijfde een toetsenist in en goot een hele dosis classic rock in de mix. En dat pakt verrassend goed uit. De punkroots zijn er, maatschappijkritisch blijven ze, maar muzikaal klinken ze zo af en toe als Thin Lizzy op zijn traditioneelst. Vooral als beide gitaristen loosgaan . Crazy Arm brengt met Union City Breath een zeer afwisselend album, dat niet overal even sterk is, maar je toch met een goed gevoel achterlaat. De passie is oprecht, er wordt goed gemusiceerd en men schuwt de tempowisselingen niet, zodat je zodat je ook nog even na moet denken bij het pogoën. Goed, de classic rock is ook niet meer bijster origineel, net zoals de punkrock, maar op het kruispunt daarvan, daar bloeit nog wel iets leuks. Ben benieuwd of Prikkie dat ook vindt...
File: Crazy Arm - Union City Breath
File Under: Twee platgereden 1’s maken samen een 3...
File Audio: Crazy Arm Space
Holloys - Sun Lungs / Gauntlet Hair - Gauntlet Hair
Trends komen en gaan in de muziekwereld, maar de hang naar de jaren tachtig die blijft toch erg lang, eeeh, hangen. Blijkbaar was deze periode muzikaal toch niet zo beroerd als eerder wel eens beweerd werd. Ook Holloys en Gauntlet Hair halen daar hun inspiratie vandaan.
Wat de laatste betreft, daar moet u wel wat moeite voor doen, om daar achter te komen. De plaat verzuipt namelijk in een ontzettende bak effecten en met goed luisteren hoor je ergens achter in de mix nog de liedjes. En die liedjes zijn op zich niet verkeerd. Jaren tachtig wave, met referenties aan een vroege Tears for Fears en The Police. Maar die ruis, die echo, die geeft de plaat een heel klein shoegazetintje, ook al hip, maar haalt toch de angel uit wat een veel betere plaat had kunnen zijn. Heren, laat gewoon de liedjes de volgende keer spreken.
Nee, dan is Sun Lungs van Holloys beter te verteren. Elektropop vol met stuiterende ritmes, protosynthersizer bliepjes en plastieken blazers. Denkt u aan het betere dansbare werk van Talking Heads en PiL, maar dan gezongen door Perry Farrell. Dansbare postpunk dus, gezongen door een maniakale zanger, die net niet over het randje van het valse heen kukelt. En met de eerder genoemde blazers uit een doosje als toetje. Het enige bezwaar van Sun Lungs is dat er geen hitje op staat. De plaat is beslist aangenaam, maar zo licht als de wind. Er blijft niet veel hangen. Maar ach, het hoeft natuurlijk niet altijd zware kost te wezen?
File : Gauntlet Hair - Gauntlet Hair
File Under: Verzopen liedjes
File Audio: Gauntlet Space
File: Holloys - Sun Lungs
File Under: Lichte elektropop
File Audio: Holloys Space
Noorderslag 2012 - Napret
Met de magen goed gevuld door de fenomenale hamburgers van het Australische eetcafé Pacific stappen we klokslag acht uur de Oosterpoort binnen. In de Foyer staat Gerhardt Heusinkveld al te spelen met zijn oerdegelijke band. Prima optreden, maar wel een beetje braafjes. Een enkele keer zoekt Gerhardt het experiment, maar dat is eigenlijk te weinig om te blijven hangen. Daarom maar snel doorlopen naar de Kleine Zaal, waar MTV-held Ray Cokes zelf geselecteerde Nederlandse bands zal interviewen en laten spelen. Hij is leuk, gevat en neemt vooral zichzelf absoluut niet serieus. De heren van Rats on Rafts zitten keurig op de bank te wachten tot ze twee nummers mogen spelen en ze doen dat fantastisch. Een heerlijke gejaagde sound die fantastisch klinkt in de grote zaal. Het interview met de band levert weinig nieuwe informatie op, behalve dan dat Rotterdam blijkbaar de greatest city in the world is. Yeah right. De volgende band die door Cokes wordt aangekondigd is het Friese Pioneers of Love. Opnieuw een mooi helder geluid maar muzikaal maakt de band niet dezelfde indruk als Rats on Rafts.
