Het Deense Aarhus, da’s niet de eerste plek waar je aan denkt als je het over bruisende festivals hebt. Toch staan er op Spot, in dit Deense provinciestadje in twee dagen, een dikke honderd bands op het podium. Spot wil een podium bieden voor de beginnende bands in de Deense scene, maar biedt ook plek voor andere Noordelijke acts. Opener Soley komt uit IJsland, maar werkt vandaag samen met het Deense Darkness Falls. Ze spelen werk van elkaar, waarbij opvalt dat het werk van Soley sterker is dan dat van Darkness Falls. De gitaren, vermengt met synthpartijen, maken het wel een goede festivalact en een puike opener. Akat komt van de Faeröer. Anna Katrin, zoals haar moeder haar noemt speelt met elektronica, laat zich begeleiden door een cellist. Dat is een goede aanvulling voor het kille geluid van Akat. Het tilt Akat boven de elektronicamiddelmaat uit. Opvallend is wel, dat Akat, zoals zoveel vrouwen uit die regio, klinkt als Björk. Het stoort in dit geval echter niet.

# |

|

| Artikel | Gr.R. | 07 mei 2012 - 12:57 | reacties (0)

Eigenlijk hoop je als muziekrecensent bij iedere nieuwe plaat die je opzet, dat je dat pareltje ontdekt. Dat je al je collega’s en concullega’s voor bent en kunt roepen: dit gaat’m helemaal worden, dit jaar! En keer op keer word je toch teleurgesteld. Zoveel pareltjes worden er per jaar niet uitgebracht, zie de overeenkomsten in de jaarlijstjes, en menig collega is je voor. Terwijl er toch amper reden is om echt teleurgesteld te zijn, want hoewel er weinig echte pareltjes uitkomen, komen er wel veel gewoon goede platen uit. Zoals Artificial Madness van Chris Connelly. Connelly, van Schotse komaf, maar al jaren residerend in Chicago, heeft meegeholpen om de industrial metal op de kaart te zetten, in ieder geval door mee te doen in minimaal de helft van alle bands in het genre, met als uitschieters Ministry en Revolting Cocks. Hij brengt met de regelmaat van de klok ook onder eigen naam werk uit dat goed beschouwd wat ondergewaardeerd is. Het is niet helemaal industrial metal meer, maar Connelly dendert op hoog tempo binnen, met de titelsong en weet de aandacht elf nummers lang vast te houden. Staccato gitaren, doorgalopperende drums en Bowieaanse zang, afgewisseld met praatzingen op zijn Lou Reeds. Nergens vernieuwend edoch zeer onderhoudend. Daarmee is het stiekem toch ook wel een pareltje…

# |

|

| Gr.R. | 10 februari 2012 - 08:57 | reacties (0)

Trends komen en gaan in de muziekwereld, maar de hang naar de jaren tachtig die blijft toch erg lang, eeeh, hangen. Blijkbaar was deze periode muzikaal toch niet zo beroerd als eerder wel eens beweerd werd. Ook Holloys en Gauntlet Hair halen daar hun inspiratie vandaan.
 
Wat de laatste betreft, daar moet u wel wat moeite voor doen, om daar achter te komen. De plaat verzuipt namelijk in een ontzettende bak effecten en met goed luisteren hoor je ergens achter in de mix nog de liedjes. En die liedjes zijn op zich niet verkeerd. Jaren tachtig wave, met referenties aan een vroege Tears for Fears en The Police. Maar die ruis, die echo, die geeft de plaat een heel klein shoegazetintje, ook al hip, maar haalt toch de angel uit wat een veel betere plaat had kunnen zijn. Heren, laat gewoon de liedjes de volgende keer spreken.
 
Nee, dan is Sun Lungs van Holloys beter te verteren. Elektropop vol met stuiterende ritmes, protosynthersizer bliepjes en plastieken blazers. Denkt u aan het betere dansbare werk van Talking Heads en PiL, maar dan gezongen door Perry Farrell. Dansbare postpunk dus, gezongen door een maniakale zanger, die net niet over het randje van het valse heen kukelt. En met de eerder genoemde blazers uit een doosje als toetje. Het enige bezwaar van Sun Lungs is dat er geen hitje op staat. De plaat is beslist aangenaam, maar zo licht als de wind. Er blijft niet veel hangen. Maar ach, het hoeft natuurlijk niet altijd zware kost te wezen?

# |

|

| Gr.R. | 27 januari 2012 - 11:57 | reacties (0)

Er is geen betere plek om de Eurosonic-vrijdag te starten dan bij de Coffee Company. We zijn net op tijd om het Noorse Philco Fiction een enigszins onwennige set te zien spelen. Dit is duidelijk geen band voor op klaarlichte dag. Even later in een stampvolle Plato spelen de Britse bleekneusjes van Veronica Falls wel een bijzonder leuke set. Nog nooit eerder meegemaakt dat het publiek de band een toegift geeft. Terwijl de bandleden de spullen alweer aan het inpakken zijn, komt er vanuit de Plato spontaan nog even een flink applaus opzetten.

# |

|

| Artikel | Blink | Eurosonic / Noorderslag 2012 | Gr.R. | 14 januari 2012 - 14:57 | reacties (4)

1. Death Cab For Cutie - Codes and Keys
2. Efrim Manuel Menuck - Plays High Gospel
3. Gorki - Research & Development
4. The Joy Formidable - The Big Roar
5. Office of Future Plans - Office of Future Plans
6. Elbow - Build A Rocket Boys!
7. My Morning Jacket - Circuital
8. Wilco - The Whole Love
9. Houses - Clean Life
10.Buffalo Tom - Skins

# |

|

| Gr.R. | Jaarlijst 2011 | 25 december 2011 - 17:00 | reacties (0)

Een goed vooroordeel is nooit weg. De laatste plaat van The Mission, die ik moest recenseren, vond ik, in tegenstelling tot de fans, niet zo’n succes. Met een lichte huiver begon ik daarom, verder onvoorbereid, aan Curios van Hussey - Regan, terwijl ik in het donker naar het station liep. Bij het eerst nummer trok ik lichtjes een wenkbrauw op, want het nummer kwam me bekend voor. Maar het arrangement en de samenzang van Hussey en Regan (All About Eve) klonk typisch Hussey / The Mission, al klonk het me teveel naar Anathema. Maar dan muzikaal een stuk goedkoper. Ik vermoedde een gewijzigde koers, hoewel dat best lastig is met die galm van Hussey. Bij het tweede nummer kwam er meteen een knetterende vloek. Duran Duran’s Ordinary World. Een coveralbum, god betere het! De muzikale variant van de Mediamarktreclame en het teken dat je carrière in het slop zit. En een heel slecht coveralbum ook. Obligate keuzes, alles in een tempo, overal die goedkope cheesy elektronica. Gooi er wat belletjes onder en het album kan verkocht worden als kerstalbum. Met als absoluut dieptepunt de versie van "Where the Wild Roses Grow", waarop Hussey amechtig als Nick Cave probeert te klinken. Als ik dan toch iets positiefs moet zeggen over dit album, dat als Julliane Regan meezingt, er nog enige hoop is. Maar voor de rest klinkt dit album, waar naar eigen zeggen sinds 2006 aan gewerkt is, als een goedkoop album, dat in een achternamiddag in elkaar gedraaid is. In deze tijd van jaarlijstjes weet ik in ieder geval zeker: dit is het slechtste dat ik dit jaar gehoord heb. Waar had ik The Mission's Children ook alweer staan?

# |

|

| Gr.R. | 16 december 2011 - 08:57 | reacties (0)

Het werd rap tijd dat ik mijn muziekcollectie eens ging uitmesten. Ik woon niet zo heel ruim en dan komt, door een veel te brede smaak, ongebreidelde kooplust en recensiemateriaal al snel de kasten op je af, zo gezegd. De collectie is inmiddels gesplitst in een courant en een incourant gedeelte, het gedeelte dat rustig de opslag in kan omdat ik het toch niet meer draai. Bij het incourante gedeelte zitten op zijn minst honderd samplers, van diverse pluimage. Er zit er zelfs eentje bij, die nog ouderwets op cassette is! En die sampler, hij zat bij de Oor, als ik het me goed herinner, was het begin van mijn fascinatie met J. Robbins. Er stond een nummer van Jawbox op, dat even tijd nodig had om te grijpen, maar dat dat uiteindelijk wel deed. Post-hardcore met schurende riffs en toch veel melodie. Na Jawbox ging Robbins verder met Burning Airlines, een band die er maar mee stopte omdat zalen hun naam, na 11 september 2001, niet meer op de gevel wilde zetten. Tussendoor is er een plaat uitgebracht onder de naam Channels, maar nu ligt er de eerste plaat van Office of Future Plans. Het recept is bekend, want typisch Robbins: post-hardcore, met veel riffs, al zijn ze wat minder gaan schuren in de loop der tijd. Maar daarvoor is nog meer melodie teruggekomen. Dat wordt ondersteund door de regelmatig terugkerende cello van Gordon Withers. Het verhoogt de toegankelijkheid en zorgt ervoor dat de nummers nog gemakkelijker in je kop blijven hangen. Het is hiermee een puike plaat in het consistente oeuvre van J. Robbins en een onverbiddelijke aanrader voor eenieder die (net als ik) Jawbox al in de armen sloot.

# |

|

| Gr.R. | 02 december 2011 - 08:57 | reacties (0)

Soms valt bij mij het kwartje laat. Dat kan diverse redenen hebben. Ik heb het niet zo op hypes, dus wil een gehypte plaat nog wel eens een tijdje negeren. Maar soms hoor ik in eerste instantie iets niet in de muziek, wat ik later wel hoor. Kan een kwestie van acquired taste zijn, maar soms staat je hoofd niet naar een bepaalde plaat. In het geval van Jane’s Addictions Ritual de lo Habitual was het een combinatie van alle drie. Mijn huisgenoten gingen plat voor die plaat en band, ze gingen zelfs naar een Neil Young-concert waar Jane’s Addiction in het voorprogramma speelde om na het derde nummer van Young te verdwijnen en mijn kop stond er toen even niet naar. Maar omdat ik die plaat zo vaak door het huis hoorde schallen, is er wel wat blijven hangen. Vooral "Been Caught Stealing" was een nummer dat in mijn kop bleef hangen, mede door de absurde clip. Het bericht dat er een nieuwe Jane’s Addiction aankwam deed me nu dus wel opveren, want nu stond mijn hoofd er wel naar. En gelukkig maar, want wat een plaat. De band keert terug naar het geluid van Nothing Shocked en Ritual de lo Habitual, maar klinkt toch opvallend fris. Wellicht is dat de bijdrage van TV on the Radio’s David Sitek en door het opvallende gitaarwerk van Dave Navarro. Maar het klinkt vooral alsof Perry Farrell weer eens een echt Jane’s Addiction wilde maken. Geen pogingen om de klappers naar de kroon te steken, maar gewoon tien nummers zonder echte uitschieters naar boven en naar beneden. En soms heb je dat gewoon even nodig, zo’n degelijk potje gitaarherrie. Puike plaat!

# |

|

| Gr.R. | 18 november 2011 - 10:27 | reacties (0)

Ik ben hier al vaker enthousiast over festivals geweest. De programmering is nooit 100 procent jouw smaak, dus in die uren dat er, volgens je eigen planning, niets interessants staat, kun je zwerven om eens wat nieuws te luisteren. En zo werd ik op Werchter volledig overrompeld door Florence + the Machine. Jubelend kwam zij tot mij, want jubelen dat kan ze, die lieftallige harpiste Florence Welch. Ze stond nog maar op het bijpodium, maar een korte wijle later nam die ouwe snoepert van een Bono haar, en de Machine, al mee op tournee met U2. Daar moeten haar de ogen zijn open gegaan en als ze al een droom had om een wereldberoemd rockartieste te worden, dan zag Welch, toch al een liefhebber van "Big American Pop" daar de weg. En die weg is dus naar groot, groter, grootst. Daar waar debuut Lungs, toch niet bepaald geen ondergeproduceerde plaat, nog zijn ingetogenere momenten had, zijn die op opvolger Ceremonials verdwenen. Het echoechoecho-apparaat staat vol open, alle studiotrukjes zijn uitgeprobeerd en de hele plaat ademt grote zalen! En dat pakt toch nog redelijk goed uit. Want zoals gezegd, Florence kan jubelen en zet daar een goed geoliede, op toetsen gedreven, band achter en uw festivalweide gaat plat! Ceremonials is over het geheel een minder coherente plaat dan Lungs, mede door de wat eenzijdige opbouw van de nummers, rustig refrein, bruggetje en vervolgens vol uit de kast met veelvuldige gedubde refreinen, maar de uitschieters, "Shake it Out" en "Water The Water Gave Me", vergoeden heel veel. De harp is helaas opgeborgen, maar dat ding is toch nauwelijks hoorbaar achter op de festivalweide. Florence Welch denkt groot en ik hoor geen enkele reden om haar ongelijk te geven!

# |

|

| Gr.R. | 04 november 2011 - 14:57 | reacties (13)

Zou ik dan toch milder worden, zo op mijn ouwe dag? Vroegah, toen ik nog jong en wild was, toen bliefde ik geen vrouwenstemmen. Althans, de meeste vrouwenstemmen deden mij niets. Maar sinds begin dit jaar heb ik al staan te genieten van Ritzy Bryan (The Joy Formidable), Kata Mogensen (Mammut), Judith Holfernes (Wir Sind Helden) en heb ik Bettie Serveert met Carol van Dijk weer herontdekt. En nu Juanita Stein, zangeres van Howling Bells. Grote gemene deler bij al deze dames: heldere stem en ze spelen ook gitaar, in plaats van de obligate bas. En vaak niet onverdienstelijk. En dat is nu het sterke punt van The Loudest Engine, de nieuwe plaat van Howling Bells. Het is weer een gitaarplaat. Weg zijn de toetsenfratsen die van Radio Wars weliswaar een fijne popplaat maakten, maar die op den duur toch klonken als een niet ingeloste belofte. Die belofte wordt nu wel ingelost. Howling Bells tourden met The Killers en met de al eerder genoemde The Joy Formidable en beseften daar waarschijnlijk dat het beste wat ze konden, het schrijven van puntige gitaarliedjes was. En die staan op The Loudest Engine, twaalf stuks in een kleine 42 minuten, de perfecte lengte dus ook. Met afwisselend een ballad en een King Crimsonachtig miniatuurtje. Inderdaad, dit is wat ze goed kunnen. Puike plaat!

# |

|

| Gr.R. | 21 oktober 2011 - 20:57 | reacties (0)

Supergroep. Leuk fenomeen. Je ziet ze regelmatig in de progwereld, maar ook elders krijgen ze voet aan de grond. Het idee erachter is leuk: zet een aantal talenten/creatievelingen uit verschillende bands bij elkaar en kijk wat er gebeurt. Soms pakt het goed uit en soms blijkt de som niet eens het geheel der delen. En dan gaat de band weer uit elkaar. Want dat is de grote gemene deler der supergroepen. Echt lang blijven ze niet bestaan. En een normale band worden, dat zit er al helemaal niet in. En toch is dat wat er gebeurd is met The Tangent. Begonnen als samenwerking tussen Parallel or 90 Degrees en The Flower Kings, aangevuld met de saxofonist van Van der Graaf Generator, is The Tangent uitgemond in een nieuw vehikel van Andy Tillison, overigens de oprichter van The Tangent. De band kende vele bezettingswisselingen: Flower Kings eruit en Beardfish erin, Jackson eruit en Travis erin, Beard Fish eruit en diverse sessiemuzikanten erin, maar is redelijk stabiel met Tillison, Travis en Burgess en brengt een gestage stroom platen uit. COMM is al nummer zeven sinds 2003! Tillison weet van doorwerken en dat pakt niet altijd even goed uit. Op COMM verdwijnen de canterburyinvloeden, de reden om The Tangent op te richten, weer iets naar achter. Wat overblijft is een toetsengedomineerde progplaat met veel saxofoonwerk. Niet gek met een blazer en toetsenist als kernleden. Maar helaas sprankelt de plaat niet. Het zit degelijk in elkaar, de nummers vervelen nergens, maar je hoopt regelmatig dat ze het gas even net iets dieper intrappen. Daarbij helpt het ook niet dat Tillison geen slechte zanger is, maar ook geen bijzondere. Het geheel komt daardoor dit keer niet van de grond. Al met al dus geen slechte plaat, maar wel eentje die alweer vooruit doet kijken. Als Tillison daar nu eens meer tijd voor neemt en een echt goede zanger zoekt, dan tuigen we de term supergroep weer op. Maar dan in een andere betekenis…

# |

|

| Gr.R. | 30 september 2011 - 08:57 | reacties (0)

Als er één band trouw aan zijn fans geweest is, dan is het wel Pearl Jam. Als er dus een reden is voor een feestje, de band wordt twintig, dan vier je dat ook met je fans. De band nam, samen met Cameron Crowe een documentaire op over 20 jaar Pearl Jam en deze werd in de hele wereld, zo’n beetje rond hetzelfde tijdstip uitgezonden. En gezien de vrijwel volle zaal in de bioscoop in Ede zaten fans van over de hele wereld erop te wachten. Nou kun je als een beetje Pearl Jam fan deze film ook niet missen, want alles wat ook maar een beetje naar social media riekt werd ter promotie uit de kast getrokken. En dat voor een documentaire. Een alleraardigste documentaire, dat wel. In twee uur komt meer dan twintig jaar Pearl Jam aan bod, beginnend met Mother Love Bone, de dood van Andy Wood en de komst van Eddie Vedder. Vervolgens wordt in grote stappen de rest van de carrière van de band belicht met als focuspunten de doorgeslagen roem (volgens de band), het Ticketmaster-proces en de ramp op het Roskilde-festival. Leuke punten zijn het "nee-moment", nee leren zeggen, want de band speelt een show teveel en verkloot die helemaal en het "wat-moment", na Roskilde; wat zijn we in godsnaam aan het doen? Tussendoor zijn er veel oude interview- en livebeelden, de capriolen van een klauterende Eddie Vedder zijn angstaanjagend en is er ruime aandacht aan het Pinkpopoptreden. Minpuntjes zijn dat de band de regie strak in handen houdt, waardoor de documentaire weinig kritisch is. De overname van de band door Vedder, terwijl Gossard en Ament de leiders waren in het begin, wordt schouderophalend behandeld en de crisis die ontstaat als de band inmiddels als rockartiesten rond tourt, maar terwijl Vedder wanhopig probeert de do-It-yourself-mentaliteit vast te houden door met een busje achter het vliegtuig aan te rijden, komt slechts in één zin aan bod. De film is een puike combinatie van oud en nieuw, relevante beelden van Dylan en The Who, en is ondanks de kritiekloze houding erg vermakelijk. Vooral voor de fans, want daar doen ze het allemaal voor. Kortom, over twintig jaar zitten we weer in de bioscoop, voor PJ40, en pakken we rest van de carrière mee. Hopelijk is dan wel het geluid iets beter dan in Ede…

Naast de documentaire die gisteren in premiere ging verschenen er gisteren ook een cd en een boek met dezelfde titel. Waarover later wellicht meer.

# |

|

| Gr.R. | 21 september 2011 - 08:57 | reacties (5)

Zo vlak voor een festival, maken we bij File Under een speciale lijst aan. Daarop verzamelen we, per festival, al onze artikelen van de bandjes die er optreden. Dat zijn makkelijke overzichten, om met het blokkenschema ernaast, je route over het festivalterrein te bepalen. Al verzamelend kwamen erachter dat we de nieuwe plaat van La Pegatina nog niet besproken hadden. Wellicht ook niet zo gek, want hij was ook niet binnengekomen. Ik was toch nieuwsgierig naar de plaat, want ik zag de band dit jaar in het Julianapark op het Wereldfestival en vond het alleraardigst. Maar de plaat was nergens te vinden, behalve op de laatste plek waar we keken: de website van La Pegatina zelf. Want de plaat is namelijk gratis te downloaden op hun site. Net zoals al het andere werk dat ze uitbrengen. Ook opvallend: hun merchandise heeft acceptabele prijzen (een T-shirt voor een tientje!) en ze hebben een app, om je op de hoogte te houden. Dat is natuurlijk de manier van doen voor een band die het vooral van de livereputatie moet hebben. La Pegatina ramt er op Xapomelön in nog geen 50 minuten 21 nummers door en mengt zo’n beetje alle latijnse stijlen die je kunt bedenken. Inclusief bedenkelijke disco. Niet alles is even goed, maar de nummers zijn net niet lang genoeg om je eraan te ergeren. Zoals alle bands in het genre is ook bij deze Catalanen Mano Negra nooit ver weg, maar ach, als het om een feestje gaat, zien we veel door de vingers. Het gaat om het feestje, straks op Vlieland…

# |

|

| Gr.R. | Into The Great Wide Open 2011 | 30 augustus 2011 - 12:57 | reacties (0)

“Keys To The Kingdom is a celebratory declaration of life in the face of death”. Zelden werden in één zin de intenties van een plaat zo duidelijk weergegeven. Want Keys to the Kingdom is een viering van leven en dood. Het is ook de nieuwe plaat van North Mississippi Allstars. Bezige jongens overigens. Met de regelmaat van de klok komen er studio- of livereleases uit. Ze leveren hand- en spandiensten bij andere artiesten (John Hiatt) of spelen zelfs ondertussen bij andere bands (Luke Dickinson bij The Black Crowes). Tussendoor wist Luke ook nog een kind te verwekken (het 'life' in de openingszin). Luke en zijn broer Cody zijn zoons van Jim Dickinson, veelgeroemd muzikant en producer uit de Memphis-scene en de Jim is onlangs overleden. Om dit gegeven, en de geboorte van Luke’s zoon, hebben de North Mississippi Allstars een plaat gemaakt, samen met een aantal goede vrienden als gastmuzikanten (Mavis Staples, Ry Cooder, Spooner Oldham) en die klinkt voor een plaat waar ook op getreurd wordt behoorlijk monter. Zoals we gewend zijn van de heren is de plaat gedrenkt in de muziek van het zuiden van de VS (southern rock, blues, gospel) en het toont dat de heren daarin nog steeds de meesters zijn, maar mede door de lading klinkt het allemaal net iets gedrevener. De beste wijze om het leven te vieren, ook al zit het soms even tegen. Puike plaat!

# |

|

| Gr.R. | 12 augustus 2011 - 08:57 | reacties (0)

Het is zomer. Althans, dat zou het moeten zijn. Maar het wil nog niet meevallen, eigenlijk. Ik ben echter chronisch optimist, dus maak ik het gewoon zomer in mijn hoofd. Ik plan tripjes naar leuke festivals, waar ik dan ongetwijfeld weer in de regen sta en ik luister naar zomerse plaatjes. Nee, geen reggae deze keer, maar gezellige niets-aan-de-hand-pop. Van het Canadese Mother Mother. Ooit goedgekeurd door Perez Hilton en je hoort onmiddellijk waarom. Indierock met hooks en roots noemt collega Rene het nog, maar Mother Mother is inmiddels opgeschoven richting de pop. De Mika en Scissor Sisters kant, zeg maar. Vrolijke dissonant zijn de koortjes, die het geheel een Dirty Projectors-feel geven. Het zit allemaal bijzonder vernuftig in elkaar, je wordt er erg blij van, maar het is allemaal bijzonder licht en vluchtig. Als een glaasje prosecco. Maar dat mag in de zomer. En in de herfst, want dan komen ze optreden in Nederland. Eens kijken of ze live de zomer nog een beetje kunnen verlengen. En of Paradiso prosecco schenkt…

# |

|

| Gr.R. | 29 juli 2011 - 08:57 | reacties (0)

Eind jaren tachtig. Ineens dook ik vol de hardrock/metal in. Ik vond wat vrienden die daar in geïnteresseerd waren en ineens waren die top40-deuntjes totaal niet interessant meer. Regelmatig op het fietsje naar Gronau, want daar waren, bij Karstadt, de platen goedkoper. En hadden ze een goede metalbak, want hardrock/metal ging er bij de Duitsers altijd al in als zoete koek. Een van de bands waar ik veel naar luisterde en waarvan ik vol trots een t-shirtje droeg was Whitesnake. Al was het maar omdat Adje van den Berg, de enige superster in Enschede en omstreken, meedeed. Vandaar dat ik ook met belangstelling uitkeek Live At Donington. David Coverdale had op dat moment wellicht de sterkste line-up van Whitesnake ooit, Adje van den Berg en Steve Vai, ondersteund door Rudy Sarzo en Tommy Aldridge, om zich heen verzameld en was eigenlijk op het hoogtepunt van zijn roem, met Whitesnake. Ze waren dan ook headliner op Donington. Deze show is dus nu uitgebracht en het is een mooi moment om eens af te vragen of ik destijds wat gemist heb, want ik zag ze helaas nooit. Het antwoord is teleurstellend: nee. Want hoe sterk de line-up ook, ik hoor nergens een hechte band. De beide gitaristen buitelen om elkaar heen, de solostukken zijn zelfs erg goed, en pakken alle ruimte die ze krijgen, waardoor Coverdale zich meer dan eens moet overschreeuwen om er over heen te komen. Maar mede door de vlakke mix (waar is de bas?) krijg je nooit gevoel dat je bij het concert getrokken wordt. Alsof je op afstandje aan de bar, met een biertje goedkeurend staat te knikken op de muziek. Want spelen kunnen ze. Voor wie er bij was, is het een must have. Voor de rest hoogstens leuke voetnoot in de geschiedenis van Whitesnake.

# |

|

| Gr.R. | 15 juli 2011 - 08:57 | reacties (2)

Peter Murphy! De Godfather of Goth! Man, dat is lang geleden! Ik geloof dat ik mijn Bauhaus-bandjes wegens versleten ooit weggedonderd heb en het zooitje nooit vervangen heb met de cd’s. Jaja lieve lezertjes, muziekdiefstal is van alle tijden. Maar goed, Peter Murphy dus, die leeft dus nog. En ik moet zeggen, ik heb dit jaar nog niet zoveel plezier beleefd aan het schrijven van deze recensie. "Bela Lugosi’s Death" weer eens opgezocht op de YouTubes en de WIKI eens doorgespit. Want om nou te zeggen dat ik bij was, betreffende de man, nee niet echt. Dat de man tot de islam bekeerd was en tegenwoordig in Turkije woont, wist ik niet. En dat hij al die jaren best actief geweest was, wist ik ook niet. Zelfs de Bauhausreünie, van een jaar of wat geleden, ik keek even de andere kant op. Maar Peter Murphy dus. Hij brengt inmiddels zijn negende studioplaat uit, heel toepasselijk Ninth geheten. En eerlijk is eerlijk, het is een alleraardigst plaatje. Ergens tussen Sisters of Mercy en Echo and the Bunnymen laveert de man met de karakteristieke Gothicstem. Een stem die me, bij vlagen, ineens aan Neil Diamond doet denken! Niet bepaald een gothheld, maar wel een adequaat zanger. Het niveau is alleszins acceptabel en verderop op de plaat wordt het zelfs ouderwets heerlijk onheilspellend. Geen plaat wakker van te liggen, maar mocht u een ouwe new wavert zijn, met gothictendenzen dan zou ik uw ouwe held toch even een luisterbeurt geven. Er zijn oude helden op minder artistiek verantwoorde wijze op leeftijd geraakt.

# |

|

| Gr.R. | 23 juni 2011 - 08:57 | reacties (1)

Het was een van de betere vakanties. We wilden naar Bonnaroo en daarna een roadtrip maken door het zuidoosten van de Verenigde Staten. Langs alle locaties aldaar die muzikaal relevant zijn. Het begon al goed, want Bonnaroo is een van de beste festivals waar ik ooit geweest ben. Lowlands komt niet eens in de buurt. Een van de optredende artiesten aldaar was My Morning Jacket. Ze speelden geen standaard festivalsetje, maar gingen tot diep in de nacht door. Veel werk van Evil Urges, dat net uit was, maar het hele oeuvre kwam langs, inclusief een hoop covers, waaronder Erykah Badu’s "Tyrone". Evil Urges werd flux aangeschaft en heeft nog vaak opgestaan tijdens de 3500 km die we afgelegd hebben. Desalniettemin heb ik’m toch na die tijd niet veel meer gedraaid, dit in tegenstelling tot een plaat als Okonokos. Onlangs beluisterde ik’m weer, in het kader van de research ten behoeve van deze recensie en ik hoorde eigenlijk wel waarom. De plaat was best gladjes. Iets teveel Amerikaanse FM Rock. De heren van My Morning Jacket moeten dat onbewust ook gevoeld hebben want Circuital heeft dat een stuk minder. Het is nog steeds een soort van FM Rootsrock, maar de composities en kwaliteit van de opnames zijn beter. Met meer gevoel voor de nummers. Tuurlijk, het is niet meer de band die het was ten tijde van The Tennessee Fire, maar gezien de opkomst bij het concert destijds, het was ramvol voor het podium, in Tennessee overigens, zou dat ook raar zijn. Maar ik vind het weer een stap voorwaarts sinds Evil Urges. En daar ben ik al blij mee. En ik zit in gedachten meteen weer in die rode PT Cruiser. Op weg naar Memphis. Ook al in Tennessee...

# |

|

| Gr.R. | 17 juni 2011 - 08:57 | reacties (2)

Een licht gevoel van euforie maakte zich meester van mij, toen de ik de eerste klanken van "Beautiful Ride" hoorde, het eerste nummer van de nieuwe cd van Heather Nova. Het zal toch niet, dacht ik, het zal toch niet dat we gewoon weer een ouderwetse Heather Nova cd krijgen? Want laat ik het zo zeggen, iedere artiest mag zijn eigen artistieke keuzes maken, maar de keuzes van Nova waren niet de mijne. Mijn interesse in haar muziek verflauwde dientengevolge. Maar zoals dat gaat met oude vriendinnetjes, ik was echt dol op op haar eerste platen, je blijft toch altijd benieuwd wat er van ze geworden is. Daarom hapte ik toe toen ik de 300 Days mocht recenseren. En man o man, alsof ze nooit is weg geweest is! De eerste tonen waren dus al raak en we zijn constant in gesprek gebleven. En we hadden een hoop te vertellen! Heather Nova schreef een aantal nummers en had er onmiddellijk een bandgevoel bij. Wat oude maatjes werden opgetrommeld en na bijna een jaar lag die plaat er dus. Opnemen gaat niet zo snel op Bermuda. Maar het resultaat is dus een ouderwetse Nova-plaat in een goede Oyster/Siren-stijl. Degelijke singer/songwritermuziek, met een klein rauw randje. En de goddelijke stem van Nova dus die in al die jaren niets ingeboet heeft. De perfecte combinatie dus. Heerlijke plaat!

# |

|

| Crossing Border 2011 | Gr.R. | 10 juni 2011 - 08:57 | reacties (0)

Het is een van de eerste mooie dagen in de lente en de zon begint Amsterdam op te warmen. Het voorstel om interview buiten te doen, in de binnentuin van het hotel neemt Will Sheff dan ook met beide handen aan. Hij neemt wel een kop thee, met honing. Dit is vooral om zijn keel te smeren en zijn stem te sparen. Een dikke week van interviews, door Europa, aangevuld met wat persoptredens, lijkt zijn tol te gaan eisen. Zozeer zelfs dat Will vraagt of bandlid Pat Pestorius een van de interviews over kan nemen. Al grappend, 'Als hij mijn bril opzet zien ze toch het verschil niet,. En met de volle baard, die beide bandleden hebben, is het verschil ook niet zo groot.  Will: 'Ik zing nogal geforceerd, dus ik moet gewoon uitkijken met mijn stem. En dan is zelfs een uurtje of zes praten ten behoeve van de interviews inspannend, vooral als je ’s avonds nog moet optreden (Okkervil River speelt een korte set op het feestje van 40 jaar Oor (Gr.R.)).

# |

|

| Gr.R. | Haldern 2011 | Indiestad 2011 | Interview | 17 mei 2011 - 16:57 | reacties (0)

De tweede editie van Walk The Line begint met een aantal showcases in de tent midden op De Grote Markt. Als ik aankom staat Marcus Foster het terrasjesvolk te entertainen met degelijke kop en staartliedjes. Met nadruk op degelijk, want in azijnpissers termen betekent dat meestal ‘goede liedjes, dito uitvoering maar niets wat ik niet eerder heb gehoord.’ Zijn stem is te vergelijken met bijvoorbeeld David Gray, een artiest die ietwat conventionele popliedjes met ijzingwekkende bezieling kan vertolken. Bij Foster blijft het kippenvelmoment uit, maar de zoete pap die hij de luisteraar voert smaakt best lekker.

Little Trouble Kids mag het festival officieel openen in De Zwarte Ruiter. Dit tweetal hanteert bij hun eigenzinnige garagepunk een soort lo-fi-insteek, met slechts een kleine percussieset en gitaar. Gitarist Thomas Werbrouck gaat weliswaar uit zijn plaat, in zijn spel ontbreekt echter de dynamiek en het nodige vuur. Goede punksongs mogen overigens best een beetje rammelen, maar Eline Adam laat in ritmisch opzicht wel erg veel steekjes vallen. Dit optreden voelt iets te veel als een gimmick om langer dan tien minuten te boeien.

# |

|

| Artikel | Gr.R. | Jasper | Walk The Line 2011 | 14 mei 2011 - 20:57 | reacties (1)

Ergernis, bakken vol met ergernis! Iedere keer als je naar de site van het Walk the Line festival wilt, begint het ermee dat je wel de goede URL moet intikken want anders kom je op een kattensite uit), dan moet je door een zuchtend en puffend intro heen en vervolgens duurt het nog uren voor je alle informatie hebt. Alles beweegt, tintelt en kraakt, maar functioneel is het niet en bloedirritant wel. Ik vind dat zo’n enorm minpunt voor een festival dat verder tot een van de leukere van Nederland behoort! Zelfs het blokkenschema is door toedoen van veel en veel te ver doorgeslagen artwork bijzonder slecht leesbaar. Ik kom voor voor de bandjes en de sfeer, niet voor een absurde egotrip van van een webbouwer! Overigens kunt u deze tekst ook één op één kopiëren voor een festival als Lowlands. Het zou zowaar een zinnige bezuiniging op het cultuurbudget zijn. Leest u mee, Halbe Zijlstra?

Anyway, dat is er uit en we gaan ons nu focussen op datgene wat wel goed is. En er is me een hoop goed aan Walk the Line. Het is een betrekkelijk nieuw festival, vorig jaar voor het eerst georganiseerd, maar het was meteen een schot in de roos. In de binnenstad van Den Haag - alles is gesitueerd rondom de Grote Markt - werden op meerdere locaties op kruipafstand van elkaar leuke bandjes geprogrammeerd. Vóór het festival had u er nog nooit van gehoord, aan het eind van het festivalseizoen waren ze de hype van het jaar. We noemen een Warpaint, een The Crookes, een Sleigh Bells, als ik zo eens naar de line-up van vorig jaar kijk. Lopen dat soort ontdekkingen er dit jaar ook weer bij? We gaan eens kijken...

# |

|

| Artikel | Gr.R. | Walk The Line 2011 | 10 mei 2011 - 14:57 | reacties (1)

Begin mei is het inmiddels. Koninginnedag zit er net op en op het moment dat ik dit schrijf maakt het land zich op voor de Bevrijdingsfestivals. Overal in het land zijn ze en je kunt je afweging maken van wat je wilt zien. Ik ben lui, ik ga gewoon naar dat in Utrecht, wat het programma ook is. Paaspop is geweest, dus het zomerfestivalseizoen is afgetrapt. Maar goed, begin mei dus. Ik had dit stukje beter eind april kunnen schrijven. Dan had ik kunnen refereren aan de naam van de band. Of wellicht zelfs half november 2010, toen deze plaat uitkwam. Maar ik heb het niet gedaan. En ik heb er zelfs nu, begin mei, moeite mee. Niet omdat Gooey zo'n slechte plaat is. Integendeel zelfs, slechte platen recenseren zichzelf. En Gooey is eigenlijk ook best wel een goede plaat. Maar Gooey is vooral een Last Days of April-plaat. Deze band, afkomstig uit Zweden, verbaasde in het begin van hun carrière met een aantal platen die op het kruispunt van britpop en emo zaten. De emo werd allengs minder, de (brit)pop bleef. Op Gooey zijn de nummers nog steeds goed en ik zette de plaat nooit met tegenzin op. Maar ik weet zeker dat ik Gooey niet meer draai, na deze recensie. Last Days of April is inmiddels een doorsneebandje en dan is het moeilijk nog wat zinnigs over de plaat te schrijven. Gelukkig is het begin mei, de festivals komen. Daar schrijf ik makkelijker over...

# |

|

| Gr.R. | 06 mei 2011 - 08:57 | reacties (0)

Het schijnt bon ton te zijn om te roepen dat je een rockplaat op gaat nemen. De Foo Fighters deden het onlangs nog en U2 doet het regelmatig. Zelfs Bløf ging weer terug naar zijn roots. Van die mega-acts die te ver zijn afgedreven van waar ze vandaan kwamen en die weer ouderwets willen rocken. Maar de marketingafdeling voorkomt toch dat het allemaal echt weer rauw klinkt, want er moet wel verkocht worden. Zo niet bij Gorki. BV'er en trots vader Luc De Vos roept niet, althans, hij roept van alles, maar niet dat hij weer gaat rocken. Hij doet het gewoon. En prompt brengt hij zijn beste plaat uit sinds Monstertje. Toch is er niet zo heel veel veranderd. De melancholie klotst nog steeds over de plinten, een uitmuntend zanger is De Vos nog steeds niet, maar er is niemand die zo kan zingen over het raadsel van de kool en de geit, dat met een klein bootje over moet, of over acetylsalicyzuur dat het  pure rock 'n' roll wordt. Maar De Vos' stem staat iets verder achter in de mix en dat geeft zijn bandleden alle ruimte. Die ze dan ook prompt nemen. Zo af en toe slaat De Vos de plank nog mis ("Grote Stoute Orka"), maar over de hele linie is Research& Development, puike titel ook weer, een ijzersterke plaat. We moeten het in Nederland helaas doen met maar één optreden (en een try-out), maar misschien moest ik maar eens afzakken naar een van de talloze festivals in België. Een Gorki in een dergelijke topvorm kun je niet vaak genoeg zien. Heerlijke plaat!

# |

|

| Gr.R. | 23 april 2011 - 20:59 | reacties (7)

Oeps! Eentje die per ongeluk is blijven liggen. En min of meer onterecht, dus toch maar even aandacht aan besteden aan de plaat van Shane Shu, Let's Burn This Town. Shane, geboren in Nederland uit Nederlandse/Chinese ouders, maar opgegroeid in Canada. Hij was zich al vroeg van muziek bewust en zoog in zijn jonge jaren de gehele radioscene van de jaren tachtig op. 'Every horrible poptune', zong hij, met zijn buurman, een gediplomeerd muziekleraar. En dat hoor je. Sterker nog, dat hoor je enorm! Shane Shu is de Nederlandse Mika, maar hij knipoogt nog explicieter naar de jaren tachtig, dan laatst genoemde. Dat pakt op zijn sterkere nummers goed uit, de eerste drie nummers van de plaat bijvoorbeeld, maar gaat zich wreken als de nummers net iets minder sterk zijn. Desalniettemin is het Let's Burn This Town een uitermate radiovriendelijk 'niets aan de hand' plaatje, dat je gerust op een barbecue voor 30-plussers kunt draaien, als het weer mooi is. En laat het weer nu net weer mooi gaan worden. Gebruiken we de akoestische versie van single "Push me to the ground", met de onvermijdelijke Anneke van Giersbergen voor als het wat later wordt. Wie draait de worstjes nog eens om?

# |

|

| Gr.R. | 19 april 2011 - 08:57 | reacties (0)