Zomertijd, festivaltijd! En de ware festivalliefhebber komt niets te kort! Iedere verzameling van minimaal drie huizen, een kroeg en een kerk organiseert tegenwoordig zijn eigen festival en dat is goed voor de Nederlandse muziekscene. Want iedere Tim Knol, Blaudzun of Go Back to the Zoo van Nederland toert zich helemaal suf in de zomer. Allemaal gesubsidieerd natuurlijk, want een festival kan zichzelf amper bedruipen. Maar laten we wel wezen, het zijn welbestede belastingcenten. En om je subsidie helemaal veilig te stellen geef je je festival er een multicultureel tintje en haal je exotische bands uit het buitenland. Nou ja, exotisch? De laatste jaren wordt Nederland overspoeld voor balkan/gypsy-bandjes die allemaal in de voetsporen van Gogol Bordello willen treden. Helaas staan ze mijlen af van Eugene Hütz en zijn mannen en zijn het meestal brave, netjes tussen de lijntjes kleurende bandjes. Zo ook La Caravane Passe uit het fictieve Plechti. Alle vertrouwde elementen, blazers, viool, accordeon, etc. zijn aanwezig op Ahora in da futur, maar echt spannend wordt het niet. Ze zingen in een mengelmoes van Frans, Engels, Duits, Romani en nog wat talen, wat eventjes een gimmick is, maar de volledige risicoloosheid van de meeste nummers staat een echt feestje in de weg. Spannend wordt het even als ze overschakelen op de dub, maar dat breken ze vervolgens weer af om een hele foute disco-invalshoek te kiezen. Kortom, eigenlijk is dit een bandje waar geen festival een buil aan kan vallen. Maar ik ga ondertussen wel even wat eten...

#| |

| Gr.R. | 20 augustus 2010 - 08:57 | reacties (0)

Je laatste reguliere cd is van 2008, al was er na die tijd nog de b-kantjes compilatie. Zelfs voor een band die een geduchte livereputatie heeft, wordt het dan toch tijd dat je de studio in gaat. Echter, met die studio heb je nogal ruzie. Na de briljante eerste, Natural History, heb je, in de studio, nooit dat niveau meer gehaald. Dus je vraagt die knakkert, een ouwe vriend, die je eerste plaat produceerde, maar weer eens, om te kijken of je de magie weer terug kunt brengen. Laat nou die kerel, Guy Garvey, in de tussentijd met zijn bandje Elbow wél de stap gemaakt hebben die bij jou maar niet wil lukken. Nu had Elbow natuurlijk nooit het potsierlijke label 'New Acoustic Movement' op zich geplakt. Daar wordt het ineens een ander verhaal van. Want een beetje platenmaatschappij melkt die naam onmiddellijk uit en dat genereert de nodige publiciteit. Wellicht dat ik daarom nu ineens meer hoor over I Am Kloot dan de afgelopen vijf jaar bij elkaar. Is niet erg, is helemaal niet erg. Want wat mij betreft verdient I Am Kloot dat stapje extra. Want hoewel het op de plaat er niet altijd even goed uitkomt, hoor je op het podium dat er kwaliteit gebracht wordt. Op Sky at Night is dat wederom niet anders. Al is de koers ietwat verlegd. Naast het liedje, is er dit keer extra gelet op de invulling. Er zijn hier en daar wat blikken strijkers opengetrokken, er wordt niet gekeken op een arrangementje meer of minder. En het tempo is wat gezakt zo hier en daar. Dat zal ongetwijfeld ook de invloed zijn van Guy Garvey. Het voordeel is wel dat ze nu eindelijk loskomen van dat 'new acoustic movement'-stickertje. Wat gebleven is, is in ieder geval de prachtige stem van John Bramwell. En live zal het allemaal wel weer fenomenaal zijn. Maar dat gaat u op Lowlands missen dit jaar. I Am Kloot staat namelijk zo oneigenlijk vroeg op de vrijdag, dat gezien Lowlands bedenkelijke reputatie inzake het toegangsbeheer - twee uur wachten voor de ingang is eerder regel dan uitzondering - waarschijnlijk nog niet op het festivalterrein bent als I Am Kloot begint. Gelukkig komen ze in het najaar nog eens terug. Op een avond, als het donker is…

#| |

| Gr.R. | Lowlands 2010 | 06 augustus 2010 - 08:57 | reacties (6)

Wanneer houdt een band op een band te zijn en wordt het een coverband? Als je het Goud van Oud-circuit zo eens door kijkt spelen daar voldoende bands waarvan de bassist nog het enige originele lid is en die al decennia geen nieuwe nummers meer geschreven hebben. Van mij mogen ze, als ik maar niet hoef. Maar hoe zit het met een band waar zoonlief de rol van Pa heeft overgenomen en doorgaat waar Pa gestopt is. Zij het dan, dat Dweezil nog niet aan nieuwe nummers toegekomen is. Want eerst het werk van Pa in de vingers krijgen. In Zappa Plays Zappa spelen wel een hoop leden die ook al met Pa op de planken stonden, in ieder geval. Noemen we dit een coverband? Of een poging om Frank Zappa’s muziek weg te trekken bij de steeds kleiner, maar wel enger wordende groep van Zappanerds, die iedere scheet die Gail uitbrengt al in bezit heeft. Van mij mag je het een coverband noemen. Maar het is wel een verdomd goede coverband en veel dichter bij Zappa kun je niet meer komen. Ik kreeg in ieder geval kippenvel toen Cosmik Debris ingezet werd, de eerste keer dat ik Zappa Plays Zappa live zag spelen. Een nummer dat niet op Return of the Son... of staat. Een plaat uitgebracht onder de Dweezil Zappa’s naam, niet onder Zappa Plays Zappa. Het eerste dat je doet is het vergelijken met het werk van Pa. Dat is toch de referentie. En daarbij blijft Return.. fier overeind staan. Het is allemaal net iets minder virtuoos, maar Frank stond natuurlijk op eenzame hoogte wat dat betreft. De plaat klinkt ook wat losser en ontspannender. Wellicht omdat dit echte live-opnames zijn, die niet bewerkt zijn, zoals Pa regelmatig deed. Het geeft iets meer een livegevoel. En hoe vaak hoor je vrouwen meezingen op een Zappa plaat, niet vaak, maar hier zijn ze ruim vertegenwoordigd. En ik vind het een pluspunt. De ware Zappanerd zal hier ongetwijfeld wat over te zeuren hebben, maar voor diegenen die Zappa nooit zagen is Dweezil Zappa AKA Zappa Plays Zappa een welkome aanvulling. Gaat dat zien (en horen)!

#| |

| Gr.R. | 23 juli 2010 - 08:57 | reacties (4)

Soms zijn er van die albums waar je naar uitkijkt. Het moment dat je een klein berichtje ergens leest, dat de betreffende band de studio ingedoken is en dat je denkt: "Yes!" Ik had het toen ik hoorde dat Anathema, eindelijk!, de studio weer eens inging. Tussendoortje Hindsight was namelijk al van 2008 en de laatste echte plaat, A Natural Disaster is van 2003! Natuurlijk, het was ook een heel gevecht om de plaat uit te brengen, want weinig platenmaatschappijen zagen wat in de nieuwe koers van Anathema. Bij het kleine K-Scope, dat ook al fijne acts als Anekdoten en The Pineapple Thief onder zijn hoede heeft, zijn ze echter precies op hun plek. De plek van de bands die het experiment niet schuwen. De geschiedenis van Anathema is bekend: death metal-orkestje met voorliefde voor Pink Floyd besluit beide te combineren. Het leverde spannende muziek op. Maar is daar, na zeven jaar wachten nog iets in veranderd? Vooral in het begin van We’re here because we’re here teleurstellend weinig eigenlijk. Het geluid is bekend en vertrouwd, maar er blijft niet veel hangen. Het klinkt allemaal iets te gemakkelijk. Dat verandert echter naar mate we verder geraken op We’re here because we’re here. De nummers worden langer en het experiment wordt niet geschuwd. En zo hier en daar schurkt de band tegen het geluid van een band als Tool aan, maar dan zonder de 12/14de maatsoorten van de drummer. De climax komt met het voorlaatste nummer "Universal", waarin grootst wordt uitgepakt, met orkest en al, terwijl de band in afsluiter "Hindsight", de Pink Floyd in zich nog eens loslaat. Steven Wilson mixte de hele plaat bij elkaar en hoorde uiteindelijk dat het toch nog goed kwam. Want dit is de Anathema waar ik naar uitkijk. Nu maar eens de concertagenda in de gaten houden…

#| |

| Gr.R. | 25 juni 2010 - 08:57 | reacties (0)

Ik ben een kind van de jaren tachtig en heb dus een behoorlijke tik van de jaren tachtig-muziekmolen gehad. Doe je niets aan en leer je best mee leven. Vooral nu de jaren tachtig weer overal opduiken. Die jaren tachtig waren naast het muzikale hoogtepunt van het vorige millennium, ook het decennium van de doorbraak van de cd. Ideaal was dat. Je kon nu cd’s lenen bij de bieb, en opnemen, waarbij je dat hinderlijke gedoe met tikken en krassen niet meer had. Daarnaast werd er een hoop oud spul uit de back catalogue in handzamere formaten uitgebracht. Zoals bijvoorbeeld Themes. Themes, er zijn er vier van, is een cd-box.  In iedere box zaten vijf  cd’s met op ieder een 12” versie van een single van Simple Minds. Ze zijn momenteel out-of-print en erg moeilijk te vinden. Vooral Themes 1 en 2, met daarop de vroege 12” singles van Simple Minds waren mijn favoriet. Box 1 en 2 behelzen de periode tot en met Sparkle in the Rain. Spotify heeft ze gelukkig en ik luister ze weer. Prachtig. Deze periode is de periode waar Jim Kerr, de grote man van Simple Minds, naar terug wilde op zijn eerste soloplaat Lost Boy! a.k.a. Jim Kerr. Huh, een solo plaat van Jim Kerr? Was Simple Minds inmiddels niet een soort van solovehikel? Nee blijkbaar niet dus, want Kerr schrijft meer nummers dan dat hij kwijt kon bij Simple Minds. Belangrijkste vraag: is het Kerr gelukt om terug te grijpen naar het begin van de jaren tachtig? Nou nee, niet echt. Hier en daar zijn leuke aanzetjes die het huidige niveau van het werk van Simple Minds overstijgen, maar het blijven aanzetjes. En het solowerk is nu moeiteloos in te passen in ieder Simple Minds-concert. Kerr had wellicht met een strengere producer de studio in gemoeten om meer uit de aanzetjes te halen. Want als ik een "Hunter and the Hunted", "I Travel" of "Theme for Great Cities" wil horen pak ik Themes wel. Dit is een gemiste kans…

#| |

| Gr.R. | 11 juni 2010 - 08:58 | reacties (0)

"Somethings never change", zingt hij zelf in het openingsnummer. Inderdaad, sommige dingen veranderen niet, dus als je een plaat van John Waite langs hoort komen, dan weet je wat je krijgt. Degelijke AOR. Dat was zo in zijn Babys-tijd, in zijn Bad English-tijd en in zijn (vroege) solodagen. Dat waren ook zijn hoogtijdagen overigens, want de man teert al jaren op oude roem. Op zijn laatste studioplaat (uit 2006!) nam hij oud werk opnieuw op en zojuist is er een live-cd verschenen, In Real Time. Die overigens verrassend symphatiek is. Oké, de band klinkt als een veredelde coverband, waarbij de gitaar door een stofzuiger is opgenomen en de tand des tijds heeft ook aan de stembanden van Waite geknaagd. Maar desalniettemin laat Waite zich van zijn beste kant horen. Hij speelt met een kleine bezetting, gitaar, bas en drums en dus zonder (hulde!) een alles dichtsmerende toetsenist. Dat geeft een erg prettig rauw rockrandje aan het geheel. En de band speelt met hoorbaar plezier. Tuurlijk alle hits komen langs en aangezien Waite vooral bekend is van zijn ballads zakt het tempo soms wat in, maar het klinkt alsof het een genoegelijke avond was toen ze deze plaat opnamen. En dat is het grootste makke van deze plaat, en van natuurlijk vele liveplaten: je had erbij moeten zijn. Dat was ik niet, maar voorlopig geniet ik wel van opnieuw het oude werk van Waite, dat een stuk beter te harden is dan op Downtown: Journey of the Heart…

#| |

| Gr.R. | 29 mei 2010 - 20:57 | reacties (0)

Mooi spul is dat, dat Spotify. Vooral als je je in wilt luisteren in de bands die op een komend festival spelen. Bij iedere artiest staan de meest beluisterde nummers opgesomd maakt daar meteen een playlist voor aan. Die op de shuffle en vervolgens maar eens kijken wat er allemaal zo aan interessant spul langs komt. Het eerste dat opvalt: er zijn twee artiesten die Cindy Lauper’s "True Colours" gecoverd hebben. Die van Ane Brun is redelijk bekend, maar die van Caroline Herring is eigenlijk beter. Die eigent zich het nummer meer toe. Ik ben benieuwd of we ze allebei zullen horen op Naked Song 2010.

Want het leukste festival van Eindhoven vindt weer plaats: Naked Song. Een avond lang singer/songwriters in het Muziek Centrum Frits Philips. Zoals ik de vorige keer al concludeerde: goed bereikbaar, helemaal nu Eindhoven aangesloten is op het nachtnet, ruime gangen, mooie zalen en bier uit glas. En goede muziek, wat wil een mens nog meer! Als ik zo door mijn playlist heen loop dan valt de afwisseling op. singer/songwriter saai? Ik dacht het niet! Opvallend is bijvoorbeeld C.W. Stoneking. Net 36 jaar oud, maar hij klinkt als een ouwe bluesknakker van het dubbele van zijn leeftijd. Hij probeert zijn jaren twintig/dertig blues zo oorspronkelijk mogelijk te brengen, met zijn Primitive Sons en als je aanbevolen wordt door Seasick Steve, dan weet je het wel.

#| |

| Artikel | Gr.R. | Prijsvraag | 25 mei 2010 - 20:57 | reacties (0)

Dag twee van het Walk the Line Festival trappen we af op de Grote Markt. In de Zwarte Ruiter staan de drie jonge Haagse rockhonden van Woot en in de Supermarkt de woestijnnomaden van Dirtmusic & Tamikrest. Het is een perfecte illustratie van de gevarieerdheid die dit festival zo leuk maakt. Boven het podium bij Woot had ik eigenlijk een 'Sponsored by Keune' bord verwacht want het haar van de heren ziet er perfect gestyled uit. En eigenlijk geldt dat ook voor de muziek. Natuurlijk, ze zijn jong en lijken op het eerste gezicht een schoolbandje, maar vooral het talent van voorman Tobias Wolring is overduidelijk.

Jong zijn de heren van Dirtmusic allerminst. De heren Eckman, Brokaw en Race hebben hun sporen reeds verdiend in de (alternatieve) rock en besloten met zijn drieen een soort van minimale blues / folk te maken. Tijdens een optreden in de woestijn van Mali kwamen ze de heren en dame van Tamikrest tegen en al jammend bleek het te klikken. Ze namen samen een plaat op en besloten ook maar samen te gaan touren. Dientengevolge staan er op kleine podium van de Supermarkt op een gegeven moment zes gitaristen en die zitten elkaar beslist niet in de weg. Er worden afwisselend nummers van beide bands gespeeld en daardoor ontstaat een prettige afwisseling van Mali Blues en Delta Blues en beide genres blijken verrassend dicht bij elkaar te liggen. Hoogtepuntje is een cover van Velvet Underground’s All Tomorrow’s Parties. Ook in Afrika is een ieder die die plaat kocht een bandje begonnen.

#| |

| Artikel | Blink | Gr.R. | Walk The Line 2010 | 16 mei 2010 - 16:57 | reacties (8)

Sommige cd’s hoef je niet te recenseren. Daarvan hoef je eigenlijk alleen maar te vertellen dat ze uit zijn. De fans weten genoeg, diegene die de band niet kent, leert ze kennen als ze weer eens langs komen om te spelen. Zo ligt voor me, de nieuwe Danko Jones, Below the Belt. We lopen even wat puntjes langs.

* Eikenhouten Ritmesectie: Check!
* Maar dan toch wel met JC, de beste rockbassist na Cliff Burton en Phil Lynott? Check!
* Danko is nog steeds zo geil als een beer? Check!
* En steekt dat niet onder stoelen en banken? Check!
* Het hoesje laat weinig te raden over, over zijn bedoelingen? Check!
* De cd is net op tijd voor de grote festivals? Check!
* En muzikaal is er niets veranderd? Check, ow wacht! Niet check! Danko put (weer) ietsjes meer uit de jaren zeventig en tachtig hardrock/metal en eerlijk is eerlijk, dat staat ’m bijzonder goed. Het lijkt zelfs of ze het gelukt is om met zijn drieën een nog groter geluid neer te zetten. Dat komt wel goed uit, want dit jaar moet Parkpop veroverd worden. Stiekem gaat dat kleine mannetje nog eens heel groot worden. Lemmy en Angus kunnen gerust met pensioen, de opvolging is geregeld!

#| |

| Gr.R. | 14 mei 2010 - 15:56 | reacties (0)

Die Rick Rubin. Was vroegah, toen ik nog jong en knap was, al baanbrekend en trendsettend in zijn werk als producer. En dat blijft hij, zoveel jaar na dato, nog steeds. Wellicht niet meer in zijn crossover tussen metal en hiphop, maar wel in zijn keuze van artiesten. Of beter gezegd, in zijn werk om uitdovende carrières van ooit grote artiesten weer een nieuw leven in te blazen. Dat bleek succesvol en dus krijgt het navolging. Onder andere door Will Sheff van Okkervil River. Uit Austin. Die besloot de studio in te gaan met cultheld Roky Erickson, voormalig frontman van de band met een van de beste bandnamen ooit: 13th Floor Elevators. Met deze band vond Erickson de Psychedelische Rock zo ongeveer uit en als je de biografie van de man leest, begrijp je wellicht waarom hij er zo goed in was. Zijn levenswandel was psychiatrisch instituut in en uit, en legendarisch is het verhaal dat hij zijn TV oorverdovend hard zette om te kunnen slapen. Zo hoorde hij de stemmen in zijn hoofd niet. Zijn songteksten zijn dan ook beslist niet alledaags. Ook niet op True Love Cast Out All Evil, het resultaat van de samenwerking met Okkervil River en Ericksons eerste plaat in vijftien jaar! En het is een wonderbaarlijk plaatje. Sheff hoorde al snel dat het materiaal uitstekend was en heeft vervolgens het beste bij Erickson boven weten te halen. Het levert een plaat op die muzikaal wellicht niet zo psychedelisch is, maar eerder een dwarsdoorsnee is van vijftig jaar Amerikaanse popmuziek. True Love Cast Out All Evil doet namelijk vaak denken aan het betere werk van mannen als Randy Newman, John Hiatt en Paul Simon. En daar waar de nummers erom vragen laat Okkervil River horen dat ze ook een puik psychedelisch randje hebben. Erickson is puik bij stem en ontspannen, maar laat vooral horen dat hij, op zijn ouwe dag, rustig in een adem genoemd kan worden met de groten van het betere Amerikaanse songschrijverschap. Daarmee kunnen we uit de grond van ons hart zeggen: Welkom terug Roky!

#| |

| Gr.R. | 23 april 2010 - 08:57 | reacties (0)

In de Grolsch Veste draaien ze voor aanvang van de wedstrijd Springsteens Working on a dream. Als u naar de ranglijst van de Eredivisie kijkt, dan weet u waarom. FC Twente, de bespeler van de Veste, staat vier punten los van nummer twee, met nog vier wedstrijden te gaan. De kans op het kampioenschap van Nederland, het eerste voor de Roodroden, komt dichterbij bij iedere overwinning, tot grote blijdschap van een groot contingent File Under-scribenten. Een droom komt dichterbij. In dit gremium heb ik overigens ook wel eens kond gedaan van die andere droom die ik najaag: werelddominantie van de sympho, dan wel progrock. Tijdenlang ben ik op zoek geweest naar bandjes die in het spoor van It Bites en Marillion de barrière konden slechten en de overstap naar mainstream konden maken. Van een band als Dream Theater zou je kunnen zeggen dat ze toch een heel eind gekomen zijn, al hebben ze nooit een hitje gehad. Maar blijkbaar heb ik de verkeerde kant op gekeken. Dat realiseerde ik me toen, na ettelijke keren draaien, het kwartje viel van Field Musics Field Music (Measure). De aanval komt van de andere kant! Natuurlijk, menig progfan heeft Radioheads OK Computer omarmd en kijkt met smart uit naar de nieuwe Anathema om te controleren hoever deze ex-metallisata nu opgeschoven zijn richting Pink Floyd. Maar iets voorbij de helft van Field Music (Measure) realiseerde ik me ineens dat ik naar een band zat te luisteren die zeer omzichtig knipoogde naar bovengenoemde Pink Floyd en vooral naar Supertramp in hun hoogtijdagen! En dat terwijl ik al vol jubel was over de XTC-invloeden die je zo her en der langs hoort komen. Maar XTC kun je dan weer geen sympho noemen. Field Music (Measure) is geen gemakkelijke kost, het is een album dat meerdere lagen kent (zoals gezegd XTC en Supertramp), die even los moeten komen. Maar dan realiseer je je dat hier een pracht van rockalbum ligt, dat vanuit de mainstreamkant de aanval inzet richting werelddominantie. Zou 2010 dan toch het jaar van de sympho worden?

#| |

| Gr.R. | 09 april 2010 - 08:57 | reacties (0)

Ik heb al een Gamma Ray-plaat!

#| |

| Gr.R. | 19 maart 2010 - 11:57 | reacties (6)

Twee mannen waarvan ik het gevoel heb dat ze er altijd al waren: Jack Poels en Frank Boeijen. Toch ging de een al solo toen de ander pas met zijn bandje doorbrak. De een is Frank Boeijen. Zijn tiende soloalbum alweer, na ook nog eens twaalf albums met de Groep. Met zo'n oeuvre zou je kunnen zeggen dat het geluid uitgekristalliseerd is. En dat blijkt op Camera. Van de eerste tot de laatste noot totaal Frank Boeijen. De popzalen heeft de man inmiddels achter zich gelaten en optredens vinden hoofdzakelijk plaats in het theater. En dat is te horen. Het venijn is er wel af na al die jaren en hij is eigenlijk ook niet verstaanbaarder gaan zingen in de loop van de tijd. Op zich is dat niet zo erg, want als je beter luistert dan merk je dat Boeijen zich er tekstueel er soms wel heel gemakkelijk van afmaakt. Maar als je het toch al niet van de teksten moet hebben wreekt dan het zich dat de plaat volkomen overgearrangeerd is en daardoor aal- en aalglad is. Wellicht dat dat dit live in het theater goed klinkt, maar op cd werkt het niet.

Dat is heel anders bij Jack Poels. Poels doet als frontman van Rowwen Hèze nog steeds zijn rondjes langs de festivals en de popzalen. En laat zien dat hij daar nog steeds een feestje kan bouwen. Maar Poels kan meer. Hij schreef een aantal gedichten voor dagblad De Limburger en kreeg het idee, dat deze best op muziek gezet konden worden. Samen met Rowwen Hèze-kompaan Tren van Enckevort toog hij zich aan dit karwei en het resultaat is onlangs uitgekomen onder de noemer Herberg de Troost. Het resultaat is heerlijk relaxt. In tegenstelling tot Frank Boeijen laat de muziek, geworteld in de americana, de teksten spreken en blijft het geheel heerlijk luchtig. Natuurlijk, met Poels als zanger neig je al gauw om Rowwen Hèze Light te zeggen, maar daarmee diskwalificeer je dit project. Puike plaat!

#| |

| Gr.R. | 05 maart 2010 - 12:57 | reacties (0)