"No Rain", van Blind Melon, zegt u dat wat? De popquizzert wel, hoogstwaarschijnlijk, maar als u niet popquizt, dan kan ik me voorstellen dat u het niet weet. Het was toch een hitje in 1993. Hoogste positie nr. 25, 5 weken in de Top 40. Maar die clip met dat dikke meisje in dat bijenpakje? Kijk, daar heb ik u, als lid van de MTV generatie! Beelden blijven ook langer hangen dan titels en dergelijke. "No Rain" stond op de aanvankelijk slecht verkopende debuut plaat van Blind Melon. Ze mochten de plaat opnemen omdat zanger Shannon Hoon een vriendje was van W. Axl Rose. "No Rain" redde de band, maar tijdens de tour van van hun tweede plaat, Soup, snoof Hoon zich dood en dat was het einde van de band. Totdat de band , in 2008 besloot weer bij elkaar te komen, met een nieuwe zanger, Travis Warren. En dat kan ik ergens wel begrijpen. Warrens stem heeft wel iets van die van Hoon. Alleen, en dat is meteen mijn bezwaar tegen For my Friends, de derde plaat dus van Blind Melon. Er hangen wel een hoop effecten overheen. Het echoechoecho apparaat wordt veelvuldig ingezet. En eigenlijk is dat niet nodig. Want voor de rest is For my Friends eigenlijk best een goede plaat. Traditionele Amerikaanse rock met een roots tintje. Redelijk wat jaren zeventig invloeden dus. Denkt u aan bands als Thelonious Monster of een Counting Crows. Alleen dan met dubbele gitaren. Warren is om onduidelijke redenen alweer uit de band geflikkerd, dus For My Friends zullen live niet komen ondersteunen. En dat is best jammer, want vooral het muzikale gedeelte zit goed in elkaar. Zo goed, dat je zelfs met die echo'ende zangert leert leven. Maar ze zullen ongetwijfeld wel weer ergens anders een Hoonkloon opduiken. Ik kijk er in ieder  geval naar uit...

Hij is een beetje ondergesneeuwd in het mediageweld rondom De Wissel 2.0, maar Bob de Jong haalde toch, met dank aan de coach van zijn concurrent, een bronzen medaille. Hij heeft het trio goud, zilver en brons nu compleet. Voorwaar een bijzondere prestatie voor een man die eigenlijk maar een kunstje kan: 25 rondjes achter elkaar heel hard schaatsen, en daar zijn beroep van gemaakt heeft. Ik mag ’m wel, die Bob. Heerlijk eigenwijs en niet te coachen, maar toch presteren. Hij kan zo in de recensentenpool van File Under. Zijn bronzen race schoot me in gedachten toen ik vanochtend op de fiets naar Kollaps Tradixionales van Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra luisterde, The Tralala Band doet deze keer niet mee, luisterde. Deze plaat is namelijk te vergelijken met de race van De Jong. Kollaps Tradixionales komt namelijk niet op gang. Vooral de Metal Bird-cyclus is hard werken de band. Het recept van de Canadezen is vertrouwd: post-rock gedragen door violen en de licht valse zang van Efrim. Ze raken echter nergens in hun slag. Dit komt pas bij de Kollaps-cyclus. De band vindt ineens weer de lange bochten en kan ook doortrekken op de rechte einden. Met Piphany Rambler maken ze het vervolgens geroutineerd af, waardoor de eindtijd acceptabel is, maar niet meer dan dat. Een medaille lijkt er niet in te zitten, al blijft er met name in de Kollaps-cyclus steeds meer hangen als je de plaat vaker hoort. Kortom, het was eigenlijk niet wat ik er me van voorgesteld had, net zoals bij de race van Bob de Jong. En bij de nieuwe plaat van Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra. Maar voor Thee Silver Mt. Zion geldt dat ze nog niet te oud zijn om nog een keer voor een medaille te racen. Laten we ons daar dan maar aan vasthouden…

Ieder jaar worden er weer meisjes veertien. En ieder jaar schieten die meisjes “in de publiciteit” zoals mijn oma dat plachtte te zeggen, met alle problemen van dien. Meisjes die, zoekende in een, voor hun, nieuwe wereld, zich vastklampen aan idolen. En dat kunnen natuurlijk niet de idolen van je oudere broer of zus zijn, dus wordt er ieder jaar wel weer een blik artiesten losgetrokken die die tienermeisjes moeten troosten. Bij de lichting van deze generatie hoort Dommin. En moet Dommin, geleid door Kristofer Dommin, kwijt zich voorbeeldig van zijn taak. Deze zelfverklaarde gothrockers kleuren heel precies binnen de lijntjes van het genre (veel toetsen, beetje vervormde gitaar, maar wel ver naar de achtergrond gemixt en “diepzinnige” teksten over gebroken harten en miskende liefdes) en voldoen zo sterk aan de eisen van de Amerikaanse markt dat zelfs Him er nog spannend bij is. Dommin’s enige pluspuntje is Kristofer Dommin’s puike huilstem (denk aan Life of Agony), maar die zet hij eigenlijk te weinig in. Single en openingstrack "My Hearts, Your Hands" is het hoogtepuntje van Love Is Gone, en voor de rest vraag ik me vooral af hoe je als volwassen vent al die kleffe vanilleseksteksten uit je strot krijgt. Maar goed, er is een markt voor. En tegen de tijd dat voor de doelgroep het ergste leed geleden is en ze naar echte muziek gaan luisteren staat er vast wel weer een volgende gothrocker klaar. Er worden immers ieder jaar meisjes veertien…

Ik had deze recensie willen beginnen met een vooruitblik voor 2010. Waarin ik mijn licht zou laten schijnen over wat hot gaat worden en wat niet. En ik zou eindigen met de enige voorspelling waarvan ik zeker wist dat die uit zou komen: ook in 2010 komt er geen hype rond een progband en worden er geen progsingles gedraaid de reguliere radio. Maar toen liep ik op Eurosonic Vera binnen bij Gösta Berling's Saga en werd ik omver geblazen werd door een progband. Een zeer goede progband. Als zelfs een hip festival als Eurosonic al prog programmeert, dan zou er zomaar nog meer in het vat kunnen zitten. Bijvoorbeeld voor het Amerikaanse Ajalon. Ik recenseerde hun vorige plaat en die was goed, ondanks de stichtelijke teksten. En laten de heren van Ajalon nu net aan dat punt gewerkt hebben, bij het opnemen van The Good Place. Goed een enkele keer komt zijn Naam nog wel eens langs, maar het prekerige is eraf. Wat gebleven is, is het hoogstaande muzikale niveau. De plaat opent met een AOR-achtige niemendalletje dat even doet terugschrikken, maar dan gaat de beuk er goed in. Met als hoogtepunt het negentien minuten durende Redemption, met puike gastvocalen van Robyn Dawn. Goede ouderwetse prog, die muzikaal een beetje tussen beide Tillison vehikels PO90 en The Tangent zit. Degelijke kwaliteit die in ieder geval niet de hype van het jaar zal worden. Maar na die gedenkwaardige vrijdag weet ik in ieder geval niets zeker meer…

Er zit een klein bezwaar aan Eurosonic/Noorderslag. Je moet plannen, schema’s maken, afstemmen en afspraken maken. Vooral als je met twee ploegen door Groningen zwerft. Het helpt dan niet als je het verkeerde restaurant uitkiest, in ons geval de Mexicaan Four Roses. Nochtans anderhalf uur voor de eerste act van de avond zaten we aan tafel, we kregen het hoofdgerecht een kwartier voor aanvang. En toen hadden we ook al drie keer moeten zeuren om het voorgerecht. So much voor de planning, we liepen al achter bij aanvang.

Maar die achterstand werd fluks ingehaald door Orka. Orka stond vorig jaar al op het programma en mijn planning, maar ze annuleerden hun optreden. Ik denk dat de boot vanaf de Faeröer Eilanden wat vertraging had, want daar komen de heren en dame vandaan. Ze zingen ook in het Faeröers (noem je dat zo?). En ze spelen op Faeröerse instrumenten, want een groot deel is namelijk zelfbouw. Een beetje zoals bij Einstürzende Neubauten. Muzikaal is het meer een kruising tussen Sigur Rós en Einstürzende Neubauten, waarbij er gerust gedanst mag worden. Er wordt flink kabaal gemaakt, want er komt behoorlijk wat herrie van zo’n olievat. Een puike aftrap van de avond. Als je eenmaal op de Faeröer bent, dan is het nog maar een klein eindje zwemmen naar IJsland. Of in dit geval Vera, waar het IJslandse Agent Fresco speelt. Hoewel, speelt? Stuitert, schreeuwt, ragt, springt, duikt, valt, opstaat en vervolgens de piano afbreekt. Want zanger Arnor Arnarson mag dan een gouden emo/screamo-strot hebben, van techniek heeft hij geen verstand. Iedere keer als hij aan de piano komt, gaat het ding kapot. Niet dat de band zich erdoor laat weerhouden om een puike show neer te zetten. King Crimson meets Boy Set Fire zeg maar. Polyritmes en regelmatige hardcore uitbarsting. De band dendert als een stoomwals door Vera en na afloop staan zowel publiek als band naar adem te happen. Geweldig!

Every little thing you do is magic lately
Every single thing that you do is cool
Every little thing you do is tragically hip
Even when you tend to play the fool

Ik moest even glimlachen toen ik de eerste regels van "Could you be the one" hoorde. Ze zijn ze dus toch nog niet vergeten, hun ouwe helden. Als u hier vaker komt dan weet u ongetwijfeld dat Storm en ondergetekende ook gek zijn op The Tragically Hip. Daarnaast houden wij nog van veel meer bandjes. Ik ben bijvoorbeeld ook gek op Stereophonics en tot mijn stomme verbazing las ik ooit dat de heren van Stereophonics dat ook waren. Zo bekend zijn de Canadezen hier namelijk niet. Ze waren er zelfs zo gek op dat de eerste incarnatie van Stereophonics Tragic Love Company heette, naar hun drie favoriete bands (The Tragically Hip, Mother Love Bone en Bad Company). Van The Tragically Hip namen ze ooit een puike versie op van "Fiddler's Green". Daarom kan ik het glimlachen niet onderdrukken als ik bovenstaande tekst hoor. In bovendien het beste nummer van Keep Calm and Carry On. Dat ook doet concluderen dat ze wel eens naar The Police luisterden. Die hoor je afgezien daarvan niet terugkomen in de muziek. The Hip wel een beetje. En voor de rest is het vooral Stereophonics wat je hoort. Al spelen ze hier en daar wel wat met stijlen, de stem van Kelly Jones zorgt ervoor dat alle nummers lekker comfortabel als Stereophonics naar binnen glijden. Wereldschokkend is het allemaal niet, maar in het oeuvre hoort het toch in het linkerrijtje. al was het maar omdat ze hun oude helden niet vergeten...

Ik zit met een serieus probleem nu. Aan het eind van het jaar maken we bij File Under, net zoals op iedere andere muzieksites, onze jaarlijstjes. De platen die op de jaarlijstjes staan en nog niet gerecenseerd zijn, worden nog snel even gerecenseerd. Zodat we een mooi compleet overzicht kunnen maken. Toen ik mijn jaarlijstje klaar had, zag ik tot mijn schrik dat ik nog vier recensies moest maken. Die kwamen relatief snel uit de pen cq. Apple, maar de vierde, dat wil maar niet vlotten. En dan hebben we het nog wel over de nr. 1 van mijn jaarlijst! De nr.1 waarvan ik wist, toen ik de plaat voor het eerst hoorde, dat wordt mijn nummer 1. En ik hoorde hem voor het eerst in mei! En inderdaad, er is geen plaat ook maar in de buurt gekomen van Dananananaykroyd’s Hey Everyone. Mijn meest gedraaide plaat van het jaar. De plaat waar ik het meest op meegegild heb, de plaat waarop ik meest en het hardst door mijn woonkamer gestuiterd heb. De band die bijna het beste concert van het jaar gaf (alleen de decibellen van A Place To Bury Strangers waren beter). Maar ik krijg mijn enthousiasme niet op papier! Ik zou zo graag willen zeggen dat de eerste keer Dananananaykroyd vergelijkbaar was met de eerste keer Pixies (met Surfer Rosa destijds), de band die mij echt op het indiepad zette. De geniale gekte! Nu zit Dananananaykroyd in een ander genre, die van de posthardcore, met hun stuiterende ritmes, drie gitaristen en twee zangers waarvan er een zeer nauwgezet een mager speenvarken imiteert, maar toch, iedere keer moet ik weer aan de Pixies denken. Magoe, de Pixies zijn dood, althans dat wat ze dit jaar in de Heineken Music Hall deden had niet veel levends, dus leve Dananananaykroyd dan maar. Ik had ze meer op de festivals verwacht, zodat u ook overstag had kunnen gaan. Maar ondertussen zult u het met Hey Everyone moeten doen. En daar ben ik ook mee begonnen, dus het komt allemaal wel goed met u…

Storm en ondergetekende hebben een gezamenlijke vriend. Een wat oudere man, met een wat obscure smaak, en een ongelofelijke collectie. Vooral op gebied van de muziek van voor de jaren tachtig, is hij bijzonder goed op de hoogte en daar maken we graag gebruik van als er soms wat obscuurs gerecenseerd moet worden. Niet dat hij niet op de hoogte is van hedendaagse herrie, maar zijn smaak beweegt zich echt in de marge der muziek. Zo is de man een groot jazzliefhebber en hij mag graag proberen om mij te overtuigen van jazz. Wat tot op heden niet lukt, want ik krijg pukkeltjes op hele nare plekken van jazz. Toch ben ik wel begonnen aan Succubus van The Mt. Fuji Doomjazz Corporation, een zijproject van The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble. Dat kwam door de term doomjazz en Mt. Fuji, de vulkaan die ik dit jaar mocht beklimmen. Succubus heeft ook niet zoveel met jazz te maken. Het lijkt op een soundtrack en is opgenomen terwijl de gelijknamige film van Jesus Franco tegelijk speelde. De plaat is een soort van improvisatie, maar wel van de betere soort. Een soort van postrocksoundstrack waar er wel meer van zijn. Maar dan toch weer niet helemaal postrock, want dan negeer je de drone, met blazers! Onderga het zelf, zou ik zeggen, het liefst in het donker. Geen gemakkelijk plaatje. En dat vond ook bovengenoemde vriend die er dan weer niks mee kon. Heb ik weer, draai ik een keer jazz, wordt het niet erkend...

De laatste dag opende voor ons laatkomers (dank u, voetbalsupporters van FC Utrecht) met William Fitzsimmons, de eerste uit het rijtje droefsnoeten dat Tivoli/De Helling op deze herfstige zondag bevolkte. Drie platen op zak, een zware, zwarte baard en een sombere oogopslag. Wat wil je ook als je kind bent van twee blinde ouders die in jouw pubertijd gaan scheiden. Met een opleiding psychotherapie op zak mislukt ook zijn eigen huwelijk. Met zijn muzikale carrière lijkt het wel crescendo te gaan, afgaand op de volgepakte zaal. De zwartgallige grapjes tussendoor zorgen ervoor dat het geen sombermans kerkdienst wordt, maar een stijlvol, zondags optreden.

Zwarter dan de baard van Fitzsimmons zijn de liedjes van Micah P. Hinson. Afkomstig uit Abilene, Texas en in zijn jongere jaren een groot fan van het na hem optredende South San Gabriel. Hinson doet het alleen met zijn basale gitaarbegeleiding en zijn diepdoorrookte stem. Openend met "Are You Lonesome, Tonight?" bestaat de set verder uit bijna alleen maar mooie, donkere liedjes, vol zelfspot en humor gebracht. Na elk nummer draait hij zich om om in zijn notitieboekje te kijken wat hij nu zal spelen. Zo komt hij tot een niet geheel passende cover van Leonard Cohen’s "Susanne". Niet dat Hinson de meester naar de kroon steekt, maar de naar het zweverige neigende teksten van Cohen passen niet bij zijn oh zo oprechte zieleroerselen.

Dilemma’s zijn het, grote dilemma’s. Want kun je nog een eerlijk verslag doen als een festival opent met je favoriete band? In alle jaren dat ze geweest zijn heb ik geen tour gemist van The Tragically Hip en diverse malen zag ik meerdere optredens in de tour. Deze keer echter niet want het optreden maakt deel uit van Le Guess Who? 2009 en dat betekent dat er meer bandjes gekeken moeten worden. Maar we starten met dus The Tragically Hip.

De heren spelen, voor het eerst tijdens een Europese tour, de "An Evening with The Tragically Hip" show, zoals gebruikelijk in Canada en de Verenigde Staten. Dat betekent twee blokken van dik een uur met een pauze ertussen. Dat is even wennen, ook voor de heren, want voor de pauze is het lichtjes routineus. Dat ondanks zeldzame pareltjes als "Pigeon Camera" en "Don’t Wake Daddy" en "New Orleans is Sinking" als opener! Na de pauze starten beginnen de heren "unplugged" en slaat de vlam eindelijk in de pan. Aan het eind zijn we 25(!) nummers verder en hebben we een puike dwarsdoorsnee door het Hip oeuvre gehoord. Een zeer goede opening, al stond het bij tijd en wijlen wat hard.

Voordat we gaan beginnen met het verslag van Crossing Border 2009, allereerst een blijk van hulde aan de NS. Het NS-Nachtnet is dermate verbeterd ten opzichte van de voorgaande jaren dat je al binnen anderhalf uur van Den Haag naar Utrecht kunt komen. Dat is toch een uurtje sneller dan vorig jaar. Kortom, nog minder redenen voor de thuisblijvers om thuis te blijven. Al was het feit dat het weer uitverkocht was, dat natuurlijk wel.

'Grote gebaren voor een groeiend publiek', fileunderde Ludo bij het debuut Fourteen Autums and Fifteen Winters van The Twilight Sad. Van harte ging dat nog niet met dat groeiende publiek, al opende de band wel tijdens een uitverkochte tour van stadsgenoten Mogwai. En daar pasten ze wonderwel bij. Beide bands zitten in de post-rock hoek, maar The Twilight Sad houdt het voor een deel 'poppy', doordat de nummers wat meer in het standaardstramien vallen dan die van Mogwai. Al wordt de postrock-erupties nooit uit het oog verloren. Maar vooral de charmante zang van James Graham, met een straf Schots accent, tilde de band boven de middelmaat uit. Ik hoop in ieder geval dat veel Mogwai-liefhebbers de band opgepikt hebben. En vervolgens hoop ik dat die dan niet teleurgesteld zullen zijn in Forget The Night Ahead, de opvolger van Fourteen Autums and Fifteen Winters, want de nieuwste vind ik toch wat minder. Graham zingt nog even charmant als immer en nog net zo plat (Schots) als een dubbeltje en de versterker kan gaat nog steeds op 11. Maar The Twilight Sad lijkt alvast Ludo’s weg naar het grote publiek ingezet te hebben en heeft het repertoire aangepast door de wat gewone nummers. Nergens blijft er bij mij wat hangen. Het klinkt allemaal vertrouwd, maar datgene dat het debuut uniek maakte ontbreekt op Forget The Night Ahead. Wellicht dat het meer gelikte materiaal wel voor een groeiend publiek zorgt, maar dat is dan ook enige voordeel aan deze plaat. Wat overblijft is dus noisepop met een Schots accent, maar dat vind ik niet voldoende voor een hele nacht die nog komen gaat.

Ze kwamen op in het kielzog van The Pogues en aangezien ik na een Pogues-concert ineens alles vrat dat ook maar enigszins naar The Pogues rook, heb ik dus ook werk van The Men They Couldn’t Hang in huis. Al was het maar om de naam, want een veel betere bandnaam is er niet. Eigenlijk vond ik ze altijd het softere, Engelse, broertje van The Pogues en toen de folkgolf bij mij ging liggen, kwam The Men They Couldn’t Hang eigenlijk niet meer uit de kast. Onterecht eigenlijk, want vooral een plaat als Alive, Alive O is toch best goed, achteraf gezien. Maar daar staan dan ook alle kneiters op. En die worden een beetje gemist op Devil In The Wind, de nieuwe cd van The Men They Couldn’t Hang. Het is geen slechte plaat en het typische geluid dat hun eerdere werk kenmerkt is aanwezig, maar het heilige vuur is eruit. De plaat opent nog wel sterk met het titelnummer en "The Ragged Shoreline", maar daarna zwalkt het van obligate country tot halfzachte pop, met zo af en toe een opleving. Het doet me er vooral aan denken dat ik de band nog nooit live zag en dat ik dat toch eens moet veranderen. Maar dan wel voor "Iron Masters", "Going Back to Coventry" en "The Colours". En wellicht het titelnummer van deze plaat. Misschien dat de duivel dan iets meer los komt…