Omdat tradities er zijn om in ere te houden, lijn ik voor FU de beste reissues en compilaties op die ik het afgelopen jaar hoorde. Toegelicht, natuurlijk, want enkel tien titels op een rijtje zetten kan mijn zoon van vijf ook.

1. Serge Gainsbourg - L'Histoire de Melody Nelson (Universal)
Inkoppertje, zou je denken, maar eerder dit jaar lieten Universal en de erven Gainsbourg zich van een minder mooie kant zien met de Intégrale box. Die er mooi uitzag, maar de extra tracks, waar je 't als fan toch van moet hebben, waren weinig bijzonder. Toch gekocht, natuurlijk, want zo gek ben ik wel. Het enige merkwaardige aan de 'Melody Nelson'-box is dat op de bijgesloten dvd niet de tv-special staat die indertijd (1971) van alle nummers is gemaakt. Nu staat die wel compleet op YouTube en op eerder verschenen dvd's, maar toch. Verder niets dan lof. Uitstekende toelichting (onder meer door Andy Votel van het Finders Keepers-label, die uitvogelde wie de muzikanten zijn die meespelen op de plaat), fraaie documentaire en een cd met outtakes om van te watertanden. Eigenlijk geen outtakes, maar de oorspronkelijke, langere opnames van de nummers die ingekort op het album terecht gekomen zijn. Dat moest toen he, vinyl en zo. Eens te meer blijkt wat een meesterwerk Gainsbourg en zijn arrangerende compaan Jean-Claude Vannier met minimale middelen hebben gemaakt. Driewerf hurrah!

2. Candi Staton - Evidence: The Complete Fame Records Masters (Ace/Kent)
Mijn droombaan is archivaris bij het Britse conaisseurs-label Ace/Kent. Week in, week uit naar goud graven in archieven van legendarische labels, de schatten zo glimmend mogelijk oppoetsen en perfect geannoteerd de wereld in sturen. Vrijwel alles wat Ace/Kent uitbrengt is om door een ringetje te halen, maar deze verpletterend mooie, complete reissue verdient een voetstuk. Zoals Candi over stukgelopen relaties, slechte mannen en verdovende middelen zong, zo zongen er maar heel weinig. Ellende, uitgesmeerd over twee cd's, die louterend werkt.

3. Diverse Artiesten - Leo Blokhuis presenteert The Sound of the South (Universal)
Over ellende gesproken, mijn theorie is dat Leo Blokhuis (ook vanwege zijn protestantse achtergrond) het meest geniet als er veel drama in liedteksten zit. En de muziek doordacht, afgewogen en met gevoel is ingespeeld. Cases in point: de Sound of the Westcoast-box, die vorig jaar uitkwam, en deze dik belegde soulboterhammen. Vier cd's met genoeg gebroken harten en dikke tranen om wel dertig soaps van input te voorzien, met liefde en eigen indrukken toegelicht. Blokhuis zwelgt niet in ellende, maar begrijpt dat wit nog mooier is als er zwart naast hangt.

4. Jimmy Donley - In the Key of Heartbreak, the Complete Tear Drop singles and more (Ace/Kent)
Nou vooruit, nog een Ace/Kent compilatie dan. 'A poor excuse for a human being' wordt Jimmy Donley in het boekje genoemd, een Amerikaanse songschrijver en zanger die zijn echtgenotes geregeld in elkaar timmerde, of bezoekers van zijn concerten na afloop beroofde. En daar geregeld een fles of twee teveel bij dronk. Maar godallemachtig wat een prachtige liedjes. Een nummer staat ook op de Blokhuis-box, hier zijn twee cd's met nog meer fraais. Zelfs als Donley er een beetje met de pet naar gooide, hoor je hoe talentvol hij was.

5. Diverse Artiesten - Bambara Mystic Soul (Analog Africa)
Ook van Analog Africa koop ik vrijwel alles. Dit is afrofunk uit Burkina Faso, opgenomen in het midden van de jaren 70. Het klinkt soms wat brak, maar wat een power, wat is dit dansbaar, wat moeten dat geweldige feesten zijn geweest en wat is het terecht dat deze muziek van onder het stof is gered. Minstens zo goed trouwens is de prachtige Life Stories compilatie van Ebo Taylor, op Strut. Ongeveer uit dezelfde tijd, maar dan uit Ghana.

6. Diverse artiesten - Our Lives Are Shaped By What We Love; Motown's MoWest Story 1971-1973 (Light in the Attic)
Het had zo mooi kunnen worden, maar het mocht maar twee jaar zo zijn, de vooruitgeschoven Californische post van Motown Records. MoWest bracht een handvol platen uit die zongebruind en goed ingesmeerd klinken. LitA verzamelde de beste nummers van de albums van Odyssey (hoogtepunten), Frankie Valli & the Four Seasons, The Sisters Love en Syreeta. Soul met krullen, linten en strikken.

7. Kashmere Stage Band - Texas Thunder Soul 1968-1974 (Now&Again)
Dondersoul, da's inderdaad goed omschreven. Deze Texaanse schoolband ging tekeer alsof de muren van Jericho neergehaald moesten worden. Over twee cd's, en een mooie dvd, laten deze jongens geen kuit onberoerd. Geen wonder dat James Brown een beetje bang was voor de Kashmere Stage Band.

8. Diverse artiesten - Bospurus Bridges 2 (Black Pearl Records)
Enkel op vinyl, net als de eerste aflevering. Turkse pysch-funk uit de sixties en seventies is al vaker gecompileerd (door Finders Keepers, onder andere), maar de samenstellers van deze serie weten toch net de ekte, ekte funky shit tevoorschijn te toveren.

9. Diverse artiesten - Chicas! Spanish Female Singers 1962-1974 (Vampisoul)
Ja hoor, het hoeft echt niet enkel in het Frans voor mij, mijn hart is groot genoeg voor een contigent Spaanse chicas. Die veel coverden, daar nog behoorlijk funky bij uit de hoek kwamen maar ook oh zo caliente konden kirren.

10. Diverse artiesten - Early Rappers (Trikont)
Al vaker gedaan, maar nog niet eerder zo compleet: de wortels van hiphop blootgelegd. Via Dave Bartholomew langs Cab Calloway naar U-Roy en de Last Poets. Goed uitgelegd weer, mooi opgepoetst en geen slecht liedje te bekennen.

# |

|

| Guuzbourg | Jaarlijst 2011 | 25 december 2011 - 10:00 | reacties (2)

Het schijnt een saai plaatsje te zijn, Muscle Shoals. Een handvol inwoners, wat bedrijventerreintjes. Geen bijzondere natuur, geen geweldige restaurants. Het dorpje in Alabama is tevens naamgever van de gemeente Muscle Shoals, waaronder ook Florence, Sheffield en Tuscambia vallen. Ergens tussen Nashville en Memphis, tussen de hoofdsteden van de country en de soul. In de jaren zestig en zeventig werd hier muziek gemaakt die, in de woorden van Leo Blokhuis, ‘de allermooiste muziek is die ik ken’. Of dat zo is mag iedereen voor zichzelf uitmaken, maar dat er in de Fame Studios (eerst in Florence, later in Muscle Shoals) en de Muscle Shoals Sound (Sheffield) prachtige, invloedrijke en onverwoestbare liedjes zijn opgenomen, lijkt mij eerder een feit dan een mening.

Deze drie compilaties bieden overtuigend bewijsmateriaal. De focus is net even anders gelegd, zodat ze elkaar eerder complementeren dan overlappen. De drie-cd-box The Fame Studios Story geeft een overzicht van liedjes die daar in de periode 1961-1973 zijn opgenomen. Veel soul, Otis Redding, Wilson Pickett, Arthur Conley. Maar ook The Osmonds, in 1970. De liedjes zijn chronologisch verdeeld, het eerste nummer van cd 1 is uit 1961, het laatste op cd 3 uit 1973. Het sterkste jaar was 1967, toen nummers als "I Never Loved A Man (The Way I Love You)" van Aretha Franklin en Sweet Soul Music van Arthur Conley werden opgenomen. Tevens het jaar waarin Otis Redding in december bij een vliegtuigongeluk overleed. En het laatste jaar waarin blanke en zwarte muzikanten, zodra ze de studiodeuren waren gepasseerd, elkaars kleur niet meer zagen. In 1968 veranderde dat met de moord op Martin Luther King, en volgens de toelichtende boekjes bij deze compilaties werd daarna alles anders. Zwart zelfbewustzijn, hoe nodig ook, zorgde ook voor onrust en achterdocht. En toen moest disco nog geboren worden, dat de carrières van veel soulartiesten de nek omdraaide.

Laat The Fame Studios Story vooral de zwarte artiesten weer schitteren, op Delta Swamp Rock is nauwelijks een zwarte muzikant te vinden. Op deze compilatie, die een paar maanden geleden uitkwam, staan artiesten als Johnny Cash, Tony Joe White en Bobbie Gentry. Maar ook Big Star en Waylon Jennings. Door eerder op lokatie dan op genre te focussen, willen de samenstellers van Delta Swamp Rock vooral laten horen hoe rijk en (tamelijk) divers muziek uit het zuidoosten van Amerika was in de periode 1967-1971.

Leo Blokhuis heeft zich als samensteller van The Sound of the South het meest beperkt: muziek die tussen 1961-1976 in Muscle Shoals, New Orleans of Memphis is opgenomen door artiesten die balanceerden tussen country en soul. Zijn box is ondanks de beperking toch de rijkste, en telt ook de meeste cd’s (vier). Blank, zwart, vrouw, man, Blokhuis maakt geen onderscheid, zolang hij de genoemde twee elementen maar terughoort in de nummers. Solomon Burke trapt af, met een ingehouden, maar toch soulvolle cover van het countrynummer "Just Out of Reach". Het was niet Burke’s eigen keuze om dat nummer te coveren, maar het sloeg wel aan. Het laatste nummer van cd 4 is van Bobby Womack, een zwarte soulheld die gretig zijn liefde voor country uitte met een geweldig album, B.W. goes C.W., waarbij de laatste afkorting natuurlijk voor ‘country and western’ staat. Daartussen horen we heldinnen als Bobbie Gentry en Candi Staton, kanonnen als Elvis, Bob Dyla en Little Richard en obscure parels als Sami Jo, Tony Borders en Mac Davis, wat de originele uitvoerder blijkt te zijn van de Elvis-hit "A Little Less Conversation".

Blokhuis is de enige die zich enigszins ongemakkelijk lijkt te voelen bij zijn voorkeur, zoals bijvoorbeeld Leendert van der Valk dat ook beschreef in zijn boek Duivelsmuziek. In de jaren zestig was gesanctioneerd racisme in het Amerikaanse zuiden heel gebruikelijk, de levensstandaard van veel, met name zwarte muzikanten, lag niet heel hoog. Blokhuis schrijft: ‘De artiesten hier zingen over - of vanuit - het grote verlangen, de drang naar vrijheid. Dat is logisch. Als ze om zich heen kijken, zien ze een maatschappij die knelt en schuurt. Tegelijkertijd zien ze amper hoe bijzonder de vrijheid is die ze op datzelfde moment in de studio ervaren.’ Even verderop concludeert hij dat countrysoul een belangrijke functie van kunst raakt, ‘met andere ogen naar de werkelijkheid kijken. Ik vind dat inspirerend. En troostrijk.’
Hoewel er heel wat tekstuele ellende voorbij komt in de nummers in zijn box, zinkt de moed je nergens in de schoenen. Geldt trouwens ook voor de andere twee compilaties. Het is schitterende, rijke en eerlijke muziek. Die eigenlijk een steviger behuizing verdient dan in de nogal kwetsbaar vormgegeven boxjes. Met zorg behandelen dus.

# |

|

| Guuzbourg | 03 december 2011 - 14:57 | reacties (0)

Hammond- en fluitfunk die klinkt alsof het in de jaren zestig en zeventig is opgenomen in een stoffige studio ergens diep in het Amerikaanse zuiden. Nou ja, de titel van het album van de Duitse Mighty Mocambos geeft aan dat de blik wel iets verder reikt dan de navel van de rare groove. Zo halen de Mocambos er hiphopheld Afrika Bambaataa bij, voor twee gastoptredens, en coveren ze Grandmaster Flash’s The Message. De meeste tracks zijn instrumentaal en kennen, bijvoorbeeld in de overdonderende opener "Calling The Shots", een onweerstaanbare dansgroove. De hi-hat flink naar voren gemixed, more cowbell en hard stotend koper, lekker hoor. Toch slaat de verveling naarmate het album vordert wel toe: Bambaataa wordt bijgestaan door een paar heule matige rappers, de tracks waarop hij meedoet komen maar niet los en ook de legendarische Duitse Funk-Mutti Su Kramer tilt het zaakje niet boven de middelmaat uit. Het wordt pas echt spannend als de Franse zangeres Carolyn Lacaze zich meldt. Het verbeten gezongen "Physique" laat geen kuit onberoerd, het stinkt zoals funk moet stinken. Omdat er in het Frans wordt gezongen (en nee, Lacaze is zeker geen zuchtmeisje) zit je meteen recht, dat geile blazerslijntje helpt ook enorm.
Op Burn! van Eddie Roberts (ook lid van New Mastersounds, een Britse band die in hetzelfde retro-vijvertje vist) en zijn vuurvreters wil het, eh, vuur ook maar zelden echt oplaaien. Wel in "Lope Song", waarin fluitist Chip Wickham zijn instrument zowat lijkt op te vreten. En in de twee door diezelfde Wickham opgepompte dansvloerversies van Eazy Rider en The Skunk. Probleem is vooral dat de eigen nummers en de vele covers (van onder meer Hank Mobley, Sam Dees en Big John Patton) mij wat te gezapig klinken. Niet opwindend genoeg. Een zangeres à la Lacaze had voor broodnodige peper kunnen zorgen.

# |

|

| Guuzbourg | 09 november 2011 - 08:57 | reacties (0)

‘Ik ga muziek maken/zoals Doctor John. Uit mijn mouw schudden/longen uit mijn lijf. Ziel en zaligheid/Want mij zit alles mee, mij zit alles mee.’ En ze voegt de daad bij het woord, zangeres Ricky Koole en haar heerlijke bandje in het nummer "Dr. John". Geïnspireerd door een concert van de goede dokter, en met hulp van de blazers van Kyteman gaan zangeres en band lekker los op zo’n hinkelend Mardi Gras-ritme. ‘Ik ben een zondagskind’, zingt Koole ook in dat nummer, en daar is geen woord van gelogen. Naast een gewaardeerd actrice (Sonny Boy, series als Verborgen gebreken) maakt Koole ook muziek met haar lief Leo Blokhuis, voor zeer onderhoudende theatershows. Ze stelt met Blokhuis compilatie-cd’s samen, moedert over hun vrolijke peuterzoon en blijkt nu ook nog ‘s uitstekende liedteksten te kunnen schrijven. In het Nederlands, na een aantal albums waarin ze Engelstalige covers zong. Geen voordehand liggende keuze, zeker als je weet dat Ricky het liefst ergens tussen country en soul heen laveert. De Dijk is eigenlijk de enige Nederlandse band die overtuigend Nedersoul brengt. Ik heb me altijd afgevraagd waarom niemand hen navolgde, Koole laat in "De Nacht" (waarvoor ze de muziek leende van Aretha’s zus Carolyn Franklin) horen dat Huub van der Lubbe wel degelijk school heeft gemaakt. Twee liedjes leende ze van Maarten van Roozendaal, waaronder het prachtige "De olielamp", wat bezoekers van Blokhuis’ en Koole’s theatershow Laagland al eerder kippenvel bezorgde. De Kyteman-blazers stuwen "Regen", het bewerkte gedicht van J.C. van Schagen, op naar hemelse hoogten, zodat een al te kleinkunsterige valkuil handig wordt omzeild. Het zondagskind is het meest overtuigend in hartebreekliedjes als het al genoemde "De nacht" en het met mooie Hammond-vegen versierde "Net zo lief alleen". Ook als het Koole niet mee zit, zit het blijkbaar toch mee.

# |

|

| Guuzbourg | 01 november 2011 - 14:57 | reacties (0)

Mooie zangeres met soulful stemgeluid die zichzelf op gitaar begeleidt, en hulp krijgt van een aantal giganten uit de muziekwereld - het gebeurt niet alleen in de Westerse wereld. De in Mali opgegroeide Diawara heeft Led Zeppelin-bassist John Paul Jones en drummer Tony Allen te gast op haar album. Verder ontkomt ze met haar hese stem niet aan een vergelijking met de Malinese superster Oumou Sangaré, al vind ik de laidback sfeer in de liedjes van Diawara net wat prettiger. Ze zingt over vrouwenzaken (anti-besnijdenis, tegen uithuwelijken), maar ook over de liefde. Tenminste, dat staat in de biografie, want ik versta het Malinese dialect waarin ze zingt natuurlijk niet. Geeft verder niks, het superlieve "Kanou", het afrofunkende "Mousso" (waarop Tony Allen drumt) en de fraaie afsluiter "Clandestin" zijn ook zonder dat je de teksten verstaat, wonderschone liedjes.

# |

|

| Guuzbourg | 18 oktober 2011 - 08:57 | reacties (0)

The Stepkids komt uit Connecticut, de drie leden speelden in jazzbands, in een reggaegroep en als lid van de touring bands van onder meer Alicia Keys en Lauryn Hill. Ze houden van Sun Ra, John Coltrane, The Temptations, Sly & The Family Stone, The Band of Gypsies en van meerstemmige samenzang à la Fleet Foxes. Als je de lavalamp en je spijkerbroek met wijde pijpen nog niet aan had, dan is dit het moment dus. Met name die meerstemmige, zonnige samenzang geeft de psychedelische soul van The Stepkids een eigen gezicht.Hoewel dit album natuurlijk hartstikke retro is. Het is heerlijk meedobberen op de spacey effecten in "Shadows on Behalf", net als op z’n Minnie Ripertons mee-lalalaën in "La La" en je ondertussen afvragen wat een Brain Ninja nu precies is (een opmerking die je na een week of wat ineens overvalt, las ik in een interview). Waar de liedjes over gaan? Vraag het me nog eens als ik met wat chemische hulp heb geluisterd. Live staan The Stepkids hun mannetje, naar het schijnt. Ik steek vast een blokje wierook aan in de hoop dat het hun komst naar Holland versnelt.

# |

|

| Guuzbourg | 12 oktober 2011 - 20:57 | reacties (0)

Na enig aandringen zegt een van je grote helden ‘ja’ op je vraag of hij je debuutplaat wil produceren. Dat niet alleen, hij laat ook nog ‘s een jazz-kanon langskomen voor een saxpartij. Tot slot neem je, als eerbetoon, ook nog een nummer op van een van je grote voorbeelden. Wat een recensent daarvan vindt, zal je dan een rotzorg wezen lijkt me. Rob Mostert mocht in de Englewood Cliff-studio van Rudy van Gelder in New Jersey zijn plaat opnemen. Van Gelder, die Nederlandse voorouders heeft, produceerde een treinlading aan legendarische jazzplaten. Ook voor Houston Person, die te gast is op tenorsax. Er staan een aantal covers op de plaat, maar die van Jimmy Smith’s "Back at the Chicken Shack" is wel heel erg op zijn plaats, aangezien Mostert de, eh, muzikale mosterd duidelijk haalde bij Smith. En Van Gelder produceerde het origineel natuurlijk. Mostert is zuinig met de inzet van de zwiepende Leslie-versterker. Waardoor hij wat meer binnen de lijntjes kleurt dan, zeg, Sven Hammond Soul of Lefties Soul Connection. Maar vergis je niet, Mostert kan prachtig soleren, zoals in het gedragen "Song for my Daddy". Echt jammer zijn de nummers die worden gezongen door Charlotte Coppola. Haar versies van "Summertime" en "Black Coffee" verbleken bij vele eerdere versies, het zelfgeschreven "You Sexy Thang" is allesbehalve sexy. Dan liever die bronstige opener van de plaat "The Dutch Organ Gospel" zoals gepredikt door voorganger Mostert.

# |

|

| Guuzbourg | 05 oktober 2011 - 14:57 | reacties (1)

Het valt pas op als je de bezetting van dit Nederlandse kwartet bekijkt: baritonsax, tenorsax, drums, Hammond B3. Dus geen bas. Die hoor je wel, want Wolfgang Roggenkamp bespeelt met zijn voeten de baspedalen van zijn orgel. Iets wat de grote jongens van Hammond (McGriff, Smith, Holmes, etc) ook deden, funk- of souljazz-bands met een Hammondspeler hebben tegenwoordig vaak een bassist. Tinez Roots Club maakt jumpjazz en rauwe rhythm and blues, en verwerkt daar ook gospelinvloeden in. Muziek die zo ouderwets klinkt, dat het wel een statement lijkt. Bewust afzetten tegen nieuwlichterij, tegen progressie. Geen idee of dat zo is, maar in dit geval mag het. De saxen klinken als bronstige misthoorns, het orgel bruist als een geiser en de drummer slaat biefstukken plat. Vooral het nerveuze "Frenzy" en het al even enthousiaste "Full Tilt Boogie" zullen het in zweterige kroegen en op knusse dorpsfestivals goed doen. Alle stukken zijn geschreven door tenorsaxofonist Martijn ‘Tinez’ van Toor, die misschien toch ‘s moet kijken of hij voor de twee Engelstalige nummers een betere zanger kan vinden dan organist Roggenkamp. Die klinkt als George Baker, met een nog vetter Hollands accent. Vettig is bij de muziek van Tinez Roots Club wel een aanbeveling, maar die zang kan toch echt beter.

# |

|

| Guuzbourg | 04 augustus 2011 - 14:57 | reacties (2)

De raciale spanningen en de rassenrellen van 1967 in Detroit droegen bij aan de drang van Motown-baas Berry Gordy om zijn zaken te verplaatsen naar Los Angeles. Ook Hollywood lonkte. Er zat sinds 1963 al een klein Motown-bruggenhoofd in LA, begin jaren zeventig werden de zaken serieus aangepakt. MoWest werd opgericht, een heus label met een eigen studio, een huisproducer (Bob Glaudio) en artiesten die meer naar zon, zee en strand geurden dan naar de assembly line van General Motors. Franki Valli & the Four Seasons, Odyssey, The Sisters Love, The Commodores en Syreeta Wright, voormalig echtgenote van Stevie Wonder, maakten prachtige platen voor MoWest. Maar zoals de jaartallen in de titel van deze compilatie al verraden, was het maar van korte duur. De hits bleven uit, geld om er een flinke promotiecampagne tegenaan te gooien was er niet en het hoofdkantoor had ook wel wat anders te doen dan zich bemoeien met het zusterlabel. De stekker ging eruit, de platen verdwenen naar de uitverkoopbakken en artiesten met potentie werden naar andere labels verplaatst (zoals Commodores en Thelma Houston). In de jaren negentig werden MoWest-albums van onder meer Odyssey en The Sisters Love herontdekt door dj’s als Danny Krivit. Deze pas verschenen compilatie herbergt parels als "Our Lives Are Shaped By What We Love" van de blanke, licht-psychedelische soulband Odyssey, de briljante Curtis Mayfield-cover "Give Me Your Love" van The Sisters Love en het voor mij compleet nieuwe, schitterend gezongen "You’re A Song" van Franki Valli. Motown zou later, net als MoWest, de muzikale blik verbreden. Dit voorproefje smaakt ook veertig jaar na dato nog prima.

# |

|

| Guuzbourg | 26 juli 2011 - 14:57 | reacties (1)

Misschien ben ik er extra gevoelig voor, maar als Fridolijn van Pol het heeft het over ‘la route du solaaij’, krommen mijn tenen. Het steenkolenfranglish is wel de enige keer dat mijn teenspieren zich spannen tijdens het luisteren naar dit debuut van Finn Silver. De jazzy muziek is dromerig, de aardbeien-met-slagroom-stem van Fridolijn kriebelt op alle fijne plekjes. Op foto’s is Finn Silver een duo (Fridolijn en Mark Berman), live en in de studio een band van frisse nieuwkomers en ervaren helden. In de laatste categorie zitten bijvoorbeeld jazzbassist Ernst Glerum en Zuco 103-toetsenist Stefan Schmid, saxofonist Ben van Gelder, pianist Daan Herweg en bassist Glenn Gaddum zijn al even bezig om zichzelf in de kijker te spelen. En dan hebben ze ook nog opgenomen in de Berlijnse studio van Jazzanova. Met zoveel kwaliteit en klasse achter je is het lastig om een slechte plaat te maken. Toch heb ik het gevoel dat Crossing the Rubicon klinkt als een lentezon die door de openslaande deuren naar binnenvalt omdat Fridolijn en Mark wilden dat hun debuut zo klonk. Ze hebben de ervaring van de rest van de band naar hun hand gezet. Voor een standard-achtige ballad als "Fertile Soil" (geweldig pianospel van Herwig) en voor een ingehouden breakbeat-jazztrack als"Kidnapped by Butterflies", waarin van alles knispert, zoemt en ruist. Crossing the Rubicon is loom, maar niet lui. Zoet, maar niet van suiker. Er blijft altijd iets haken.

# |

|

| Guuzbourg | 30 mei 2011 - 16:57 | reacties (5)

U weet, in Frankrijk wordt er niet moeilijk gedaan over actrices die ook een zang carrière nastreven. Dat streven leidt niet automatisch tot geweldige platen, maar vaak wel. Melanie Laurent speelde in de laatste Quentin Tarantino-film en was eerder al zingend te horen op een soundtrack en als duetpartner van de Franse zanger Jerome Attal. Ze is ook de teergeliefde van Damien Rice, die een paar keer opduikt op deze debuutplaat En T'attendant. Engelstalig zingend in twee heerlijk geëxalteerde nummers, als muzikant en als achtergrondzanger. Melanie zelf speelt vibrafoon, klokkenspel en piano en schreef mee aan alle liedjes. Naast Rice is Joel Shearer de andere belangrijke co-auteur. Hij is zanger/gitarist van de band Pedestrian, de andere bandleden spelen ook mee. Pedestrian toerde al eens met Rice, de leden waren eerder hired guns voor onder meer Alanis Morissette en Dido. Dan weet u gelijk uit welke hoek de wind waait: zoete liedjes met veel akoestische instrumenten en spreekzang, veelal midtempo. Alleen "Kiss", dat ondanks de Engelstalige titel toch in het Frans wordt gezongen, is wat steviger. En in single "En t'attendent" gaat op het einde even de keel open. Hier worden geen bakens verzet, nieuwe wegen ingeslagen of opmerkelijke keuzes gemaakt. Gelukkig maar: dit is zuchtmeisjespop par excellence.

# |

|

| Guuzbourg | 12 mei 2011 - 11:57 | reacties (1)

The Souldiers kent u uit De Wereld Draait Door, waar ze eventjes de huisband waren. Blikvangers zijn de zusjes Cato en Sofie van Dijck, die de luisteraar vanaf de hoes broeierig aankijken. De muziek is dat maar bij vlagen, het wordt nergens zo sexy als in "Crazy", een nummer van de debuut-EP. Op die EP lieten The Souldiers, die dit album opnamen in de Ardent Studios in Memphis, al horen dat ze hun soul graag mengen met rock en pop. Dat gebeurt opnieuw op These Times. De mengsmering werkt het best in het prachtig gezongen, door elektrische piano aangedreven titelnummer. Dat is een van de mooiste blue-eyed soultracks die ik dat jaar hoorde. Het tekstueel nogal onbenullige Sarah (sowieso zijn de teksten van The Souldiers op Sinterklaasgedichtniveau) en evenknie "One Night Betty" vallen in negatieve zin op. Die worden gezongen door drummer Joost van Dijck en dat had producer J-B Meijers nooit mogen toestaan: veel te weinig profiel op zijn stembanden. Dat Van Velzen enthousiast twitterde over single "Down on me" zegt iets over de positie van de band. Er is teveel pop versneden door hun soul, wat overigens geen verwijt is. Zolang we maar niet volhouden dat dit wél soul is. Of funk. Mamas Gun of, uit het verleden, Swing Out Sister zijn muzikale geestverwanten en die maken en maakten best catchy liedjes. Toch: onverbiddelijke hits hoor ik hier niet.

Hits staan ook niet op Sugar Fix, het tweede album van Laura Vane & the Vipertones. Een samenwerkingsverband van doorgewinterde muzikanten die alle kneepjes van de soul en funk door en door kennen. Dat zorgt ervoor dat er geen uitgesproken slecht nummer op Sugar Fix staat, met het titelnummer, ballad "Just Keep Smoking" en het met rockabilly geïnjecteerde "Capsize" als meest geslaagde tracks. Tot grote hoogten stijgen Vane en Vipertones echter nergens. Neo-soul is een drukbevolkt genre, wil je daarin opvallen heb je betere nummers of een opvallender geluid nodig.

The Jig heeft dat geluid wel. Het grotendeels instrumentale Brooklyn Blowout werd opgenomen in New York, door zeven muzikanten die hun sporen verdienden bij onder meer Caro Emerald. James Browns begeleidingsband The JB's is de grootste invloed, maar er komen ook likjes afrobeat, boogaloo en New Orleans-funk voorbij. Het wat flauwig getitelde (Sweat in the)Butt Crack is toch een onweerstaanbare meebruller, in de beste James Brown-traditie. Standoff is een winnende combinatie van loeiende Hammond, pedal-steel en stotende funk. The Jig hoeft geen hit, The Jig wil geen droge draad aan het lijf van het publiek en van zichzelf. Die pretentie maken ze waar.

# |

|

| Guuzbourg | 07 april 2011 - 08:57 | reacties (4)

In de clip van Marike Jagers "Honey, Honey", een liedje van haar album Celia Trigger, werpt ze een paar keer een steelse blik naar haar tegenspeler. Op 1 minuut 12, als Marike een drakendoder speelt die een prins beschermt tegen een monster, is die blik onverholen geil. Dat wordt neuken, denk je als kijker. De scène schoot me te binnen tijdens het luisteren naar Here Comes The Night, het derde album van Jager. Op de eerste twee klonk ze lief, opgeruimd of aangedaan. Maar niet opgewonden. Het lijkt alsof Marike voor de opnames van Here Comes The Night een paar zwarte kousen en jarretelles heeft aangetrokken onder een strak jurkje, nadat de styliste niet zuinig was geweest met nepwimpers, kohlpotlood en lipstick. Jager zingt met een stem van rood velours, terwijl ze zwoel met haar heupen wiegt. Knappe jongen die weerstand kan bieden aan Marike wanneer ze "Keep Me Warm" zingt. Maar na de verleiding komt de afrekening. In "Rusty" zingt ze: 'Nobody knows what happened to you', en lijkt er vilein bij te lachen. Het sensuele "Covered" is opnieuw een nummer waarin ze de vermoorde onschuld speelt. Maar ondertussen lakt ze haar nagels vuurrood. "Don't Erase Me", gilt ze verderop, als PJ Harvey in haar wildste dagen. Ik zou niet durven.

# |

|

| Guuzbourg | 31 maart 2011 - 08:57 | reacties (3)

Dit kwartet heeft zich genoemd naar een oude bioscoop in Den Haag, waar de mannen elkaar vonden in een voorliefde voor oude politiefilms (veel achtervolgingen) en oude jazzfunk. De gitaar en het Hammond-orgel hebben dan ook een prominente plek in de instrumentale muziek van Euro Cinema. Waar hun voorbeelden Grant Green en Rusty Bryant graag uitpakten met nummers die acht, negen minuten duurden, daar houdt Euro Cinema het puntig. Geen ballads, maar breakbeats en gejaagde ritmes. Waar Nederlandse collegae als Sven Hammond Soul en Lefties Soul Connection niet bang zijn voor vuil op de voorruit of krasjes op de lak, daar neemt Euro Cinema gas terug in de bochten en geven ze keurig richting aan. Dat maakt de stukken (liedjes zou ik het niet willen noemen) wat clean. Maar zeker niet suf. Juist die puntigheid zorgt ervoor dat je als luisteraar erbij blijft. In het afsluitende nummer "Jazz Dog" lijken de naden van de maatpakken van de heren toch wat te knellen. De Leslie-versterker trapt het Hammond-orgel eens lekker op de staart, de drummer gooit er achteloos zijn vetste break uit en ook de gitarist lijkt gruis tussen de snaren te hebben. De jazzhond blikkert met zijn tanden.

# |

|

| Guuzbourg | 16 maart 2011 - 16:57 | reacties (0)

Wie ben ik om iemand anders zijn pleziertje te ontzeggen? Als je als muzikanten de aandrang voelt om eens diep in elkaars naveltje te loeren, alle knopjes in te drukken van de effectenapparaten en een doorgeblowde rapper eens lekker te laten schuddebuiken in de microfoon: doen! Die rapper mag van mij gerust quasi-diepzinnigheden fluisteren als 'Where is that god that you promised us'. Weet je wat: trek er een heel koor bij en doe alsof je over de aftiteling van een heroïsche zeeheldenfilm speelt - ik houd je echt niet tegen. Maar als je je sessie gaat omschrijven als 'gesprekken' en uit pure gekkigheid het resultaat omschrijft als 'We tuimelen over elkaar heen, we roetsen van de glijbaan en springen in de lucht', mag ik daar dan wel hardop om lachen? En krijg ik dan ook een zalfje voor de uitslag die bij mij opkomt tijdens het gewriemel met die effecten? Mag ik die fusionsynthesizers ook enorm lelijk vinden? Sterker, mag ik je plaatje hoofdschuddend terzijde schuiven? Echt, ik kan een hoop hebben, ik ben niet eenkennig. Maar fusion, ik hou d'r niet van. Agharta van Miles Davis (of een van zijn andere platen na In a Silent Way), het esoterische gekeutel van Nils Petter Molvaer, de kruidenbuiltjesjazz van Jon Hassell, alle Gatecrash-platen van Vloeimans: Niet. Te. Doen. Kytecrash, de samenwerking tussen trompettist Eric Vloeimans en Colin "Kyteman" Benders, bevestigt mij in mijn afkeer van quasi-diepzinnige 'in-gesprek'-muziek. Wie wat dat betreft een beter en spannender voorbeeld wil horen, zoekt naar de cd die Vloeimans een paar jaar geleden maakte met gitarist Erik Voermans. Die is ook plezierig voor anderen.

# |

|

| Guuzbourg | 10 maart 2011 - 08:57 | reacties (14)

Ik schrijf dit stukje op de maandag na The Voice of Holland, de dag dat de tv-recensent Jean-Pierre Geelen van De Volkskrant daar een stukje over schrijft en onder meer refereert aan een NTR-documentaire over flamenco. Die de titel draagt Goede zang doet pijn. Het is Geelen opgevallen dat de kandidaten in The Voice of Holland, of eigenlijk elke tv-talentenjacht, binnen dertig seconden in de hoge registers zitten. En dat diepe fronsen een gepijnigde ziel moeten suggereren. Nep, oordeelde Geelen. Even verderop citeert hij Thomas Acda, uit een andere documentaire (Zingen, van de VPRO). Die zegt: 'Als je zingt over iets verdrietigs, is het niet de bedoeling dat je dat op het podium gaat herbeleven. Dan zit je bij couplet drie om je eigen nummer te huilen, zoals Ramses vroeger. Als je net voor die grens weet te blijven, dan gaat het publiek er overheen.' Guido Belcanto heeft geen pijnlijke grimassen nodig. Hij zal ook nooit om zijn eigen liedjes huilen. Voor tv-talentenjachten is hij te oud. Ik zou mijn hart willen weggeven is uit de put der vergetelheid getrokken door Kees de Koning van TopNotch. Het album werd in 2008 uitgebracht, maar in Nederland wilde niemand er over schrijven, laat staan er naar luisteren. Nu hebben Vlamingen die hun zielige liedjes met veel ironie aankleden, neem Gorki's Luc de Vos, het sowieso lastig in Holland. Het is geen cabaret waar Belcanto aan doet, het zijn geen smartlappen, liedjes als Op de pechstrook van het leven of Mijn vrouw is ervandoor hangen er net tussenin. Dat is al jaren het geval bij Belcanto - zijn eerste album kwam uit in 1989. Een van zijn mooiste liedjes vind ik nog altijd "Verjaardag", van zijn tweede cd Plastic rozen verwelken niet uit 1990. Een opgewekt hobbelend countrystampertje over een man die op zijn verjaardag allerlei leuke dingen doet: smoking aan, bos bloemen kopen, uit eten, naar de pornobioscoop. Maar allemaal wel in zijn eentje. Lachen om niet te hoeven huilen, dat kenmerkt Belcanto. De luisteraar zal er soms bij fronsen. Maar aan de oprechtheid en de klasse van Guido hoeft niemand te twijfelen. Dit mag veel en vaak worden herbeleefd.

# |

|

| Guuzbourg | Into The Great Wide Open 2011 | 25 januari 2011 - 12:57 | reacties (1)

Je kunt niet alles horen, natuurlijk. Dus de eerste twee platen die Olivier Alary maakte als Ensemble, zijn me ontgaan. Sterker, ook de platen die hij daarvoor maakte, ken ik niet. God weet dat ik Medulla van Bj�rk wel heb gehoord, maar ik zou u er geen liedje van kunnen voorfluiten - Alary schreef mee aan tracks, en remixte ze later. Hoe dan ook, Excerpts heb ik wel gehoord, vele malen zelfs. Om er achter te komen welk label je op Alary�s muziek plakt (postrock? Modern chanson?), maar ook omdat de gelaagde liedjes, met veel strijkers en blazers, zo mooi zijn. Omdat Alary een fraaie bromstem heeft. Omdat vaste gastzangeres Darcy Conroy uit Montreal (waar Alary ook woont, hij werd geboren in Toulouse) zoet kan zuchten. Toen ik hoorde dat de komende single van Ensemble een track heeft die wordt gezongen door Dominique A, viel mijn franc. Zijn eerste plaat uit 1992 was het startschot voor de moderne Franse, niet enkel op eigen muzikale navel gerichte chanson. De beste platen van Dominique An�, zoals hij volledig heet, hebben datzelfde orkestrale, maar toch lichtvoetige geluid. Ook in zijn platen is ruimte voor elektronica, voor Britrock, voor new wave, voor wat niet eigenlijk. Olivier Alary heeft zich door de tweetaligheid van Montreal laten inspireren, maar ook door het voorwerk van An�. Nouvelle chanson canadienne zullen we �t maar noemen dan. Over de singles van Excerpts gesproken, trouwens: check ook de UB40-cover die als extra track op single "Envies d�avalanches" staat. "Food for thought", een protest-song tegen Thatcher, heeft nog altijd die sax, maar nu eerder magisch dan scheurend. Ook mooi.

# |

|

| Guuzbourg | 14 januari 2011 - 20:57 | reacties (0)

Wie in deze weken van extreem weer ook verlangt naar de Copacabana, maar er het geld niet voor heeft, kan wegdromen met deze drie platen.

Marcos Valle (1943) is een levende bossa nova-legende, hij schreef veelgecoverde hits als "Crickets Sing for Ana Maria" en "Summer Samba". Est�tica bevat drie instrumentale stukken, 1995, 1985 en 1975 die aangeven dat Valle al een tijd meedraait, maar ook diverse stijlen beheerst, Van slap-bass funk tot zoet pianogezwijmel. Het veelvuldig op Radio6 gedraaide "Baiao Maracat�" laat de temperatuur snel oplopen, het titelnummer is een stevige pot Weather Report-achtige fusion. Tegen het einde mis je wat koolzuur, toch is dit een zeer geslaagde plaat.

Stockholm is de thuisbasis van A Bossa Electrica, dat toe is aan haar tweede album. Hier worden geen grenzen opgerekt of, zoals bijvoorbeeld bij Zuco 103, gespeeld met elektronica. Je snapt gelijk waarom ABE met haar knusse seventies-geluid zo geliefd is bij samenstellers van lounge-compilaties. Het klinkt lekker, maar afgezien van de Roy Ayers-cover blijft weinig hangen.

Dan liever het Utrechtse Sensu�l. Zangeres Eva Kieboom is dertig jaar geworden, het album heet naar haar leeftijd. Ook hier vormen de jazzy jaren zeventig een inspiratiebron, maar muzikaal zijn Eva en haar mannen een stuk interessanter dan ABE. Er wordt gestoeid met afrobeat in het titelnummer, arrangeur Sebastiaan Koolhoven schreef prachtige strijkersarrangementen voor de zwoele, voetjes-in-de-branding-ballades en het koper funkt geweldig in hoogtepunt "Nao Vai Dar". Alle tracks zijn met zorg ingekleurd, luister bijvoorbeeld naar de tegenmelodietjes in "Samba Na Cama". Prachtig gezongen ook, trouwens.

# |

|

| Guuzbourg | 03 januari 2011 - 08:57 | reacties (0)

Afgeven op kerstmuziek is in deze weken net zo makkelijk als schelden op het weer, de Top 2000 of je medeweggebruikers. Ik hoor niet tot het kamp dat "Last Christmas" van Wham! of "All I Want for Christmas" van Mariah Carey afdoet als bloedirritant. Ten eerste zijn het zeer geslaagde kerstliedjes (ze hebben de belletjes en de bijbehorende sfeer, ze gaan daadwerkelijk over kerstmis en ze zijn supercatchy), ten tweede zijn ze door coveraars in vele jasjes gestoken en dan blijven het nog steeds goede liedjes. Of ze geven aanleiding tot nieuwe kerstnummers, zoals George and Andrew op de kerstplaat van het Britse duo The Boy Least Likely To. Een zoet liedje met grappige verwijzingen naar de carri�re van de Wham!-leden en een niet-ironische boodschap over vriendschap. Er worden grappen gemaakt op Christmas Special, maar lacherig wordt de (kerst-)sfeer nergens. Gelukkig maar.

Dezelfde vlieger gaat op voor Christmas with the Puppini Sisters, drie Engelse meiden die net zo mooi kunnen zingen als de Andrew Sisters en een pak zeer geslaagde, zeer swingende covers van oude krakers ("White Christmas", "Winter Wonderland") en iets minder oude ("Last Christmas", "All I Want For Christmas") hebben opgenomen.

Countrysoulster Shelby Lynne covert ook kerstclassics, maar schreef zelf "Ain�t Nothing Like Christmas" en het triestige "Xmas". Merry Christmas klinkt als een tussendoortje, en da�s een beetje jammer. Mooi gezongen, eenvoudig gearrangeerd. Hier had meer ingezeten.

Christmas Cover Up is een project van kerstplatenverzamelaar Oscar Smit. Hij vroeg bevriende artiesten als Mist, Cloudmachine en Roald van Oosten om door hem geselecteerde kerstliedjes te coveren. Omdat de originelen er bijna allemaal ook op staan, ligt vergelijken voor de hand. Jaap Boots� "Kerstmis in de tropen" is minstens zo leuk als Big John Greer�s "Santa do the mambo", waarop het is ge�nspireerd. Johnny Cash verbeteren lukt ME niet in "Away in a Manger" en ook Eddy de Clercq kan niet op tegen Mahalia Jackson (maar wie wel?). Kaat Hellings� sensuele "Petit Papa Noel" is eigenlijk leuker dan Tino Rossi�s ruisende origineel, Cloudmachine�s bewerking van de stokoude "Old Waits Carol" (heeft niks te maken met Tom) is prachtig. Niemand gaat echt de mist in, al heeft de house-versie van "Gloria in Excelsis Deo" door Rob Boskamp & Sonya niet mijn voorkeur.

De allermooiste heruitgave is The Complete James Brown Christmas. De titel klopt niet helemaal; de eighties-kerstplaten van James zijn (gelukkig) weggelaten. Mooi geannoteerd (funky drummer Clyde Stubblefield debuteerde op een kerstplaat, Brown moest halsoverkop per ongeluk gewiste vocalen van een nummer opnieuw inzingen), fijne exclusieve extra's en nummers als "Santa Claus Go Straight to the Ghetto", "Soulful Christmas" en "Go Power at Christmas" zetten zelfs de volst gevreten buik nog aan het dansen.

# |

|

| Guuzbourg | 17 december 2010 - 19:57 | reacties (2)

Aanvankelijk was het dat gem�-�-�-kker van Duffy wat me danig op de zenuwen werkte. Maar bij het doorbijten, pardon, doorluisteren bleek het euvel van haar tweede album heel ergens anders te liggen. Het is Amerikaanse klapkauwgum. Endlessly is geproduceerd door Albert Hammond sr. Ja, die van "I Don�t Wanna Die In An Air Disaster" en de vader van Albert �Strokes� Hammond jr. Maar ook de man achter dat hilarisch slechte duet tussen Julio Iglesias en Willie Nelson. The Roots doen mee op single "Well, Well, Well", een liedje dat helemaal kapot wordt gemekkerd. In "Lovestruck" rapt ze als Britney Spears. En dan heeft u popzuurstok "Girl" nog niet eens gehoord. Hou dat zo, zou ik zeggen. Nergens voelt het echt, voelt het gemeend, voelt het vanuit het hart. Losgezongen van fish, chips en bonen is Endlessly een allegaartje dat uiteindelijk naar niks smaakt.

Nee, dan Rumer, het pseudoniem van de in Pakistan geboren Sarah Joyce. Haar stem lijkt ongelooflijk veel op die van Karen Carpenter, maar dan met een posh accent. Haar liedjes zijn door Steve Brown (wellicht bekend uit de komische serie Knowing Me, Knowing You met Steve �Alan Partridge� Coogan) ijzingwekkend keurig geproduceerd. Toch zit in elk liedje in een diepere laag. Je voelt dat hier niet zomaar over gebroken harten en slechte moeders gezongen, omdat dat nu eenmaal hoort. Nee, dit is echt. En in "Come to Me High" likt Rumer nog n�t niet haar vingers af van pure lust. Seasons Of My Soul maakt je week in je knieën, kriebelt op dat lekkere plekje tussen je schouderbladen totdat je niks anders kan dan meeglijden in dit warme bad. Een betere soundtrack voor zondagochtendseks gaat voorlopig niet gemaakt worden.

# |

|

| Guuzbourg | 03 december 2010 - 08:57 | reacties (5)

�Ik zou willen dat m'n smaak wat stoerder was. Ik was geen vleermuis in de vroege jaren tachtig. Ik vond de new wave veel te donker en had niets met de muzikale depressies en regenachtige klaagzang uit het bewolkte Engeland.� Uit de rest van de column van Leo Blokhuis wordt niet duidelijk waarom hij graag een stoerdere smaak wil hebben. Hij is namelijk erg gelukkig met zijn voorliefde voor �fijne koortjes en mooie melodieën� van bands die tussen 1965 en 1979 platen maakten in en rond Los Angeles. Blokhuis zeurt al �zolang als ik mannen ken die aan de touwtjes trekken bij grote platenmaatschappijen� om een box te mogen samenstellen met zijn favoriete muziek. En wie zeurt, krijgt zijn beurt. Hij mocht zijn gang gaan, vroeg advies, ploos boeken en artikelen na en stelde vier cd�s inclusief boekje samen. Aan sommige touwtjes konden die mannen echter niet trekken, want volgens Blokhuis ontbreken er een paar namen: Joni Mitchell, America en opnamen van de The Eagles uit die tijd (vandaar dat er een live-versie van "Desperado" uit 1994 op staat). Leo is een Pietje Precies, dus dat zal bij hem best steken. Bij mij niet. Afgezien van hits als "Good Vibrations" (Beach Boys), "A Song for You" (Leon Russell) en "Guitar Man" (Bread) is veel van wat op deze box staat compleet nieuw voor me. Muziek uit Californië mag de naam hebben zonnig te klinken, ook als de leaves brown en de skies grey zijn is het fijn om naar de (inderdaad) prachtige samenzang en rinkelende melodieën te luisteren. Al snel valt op dat veel liedjes helemaal niet zulke zonnige teksten hebben. �Harten worden bewierookt, bezongen en gebroken�, schrijft Blokhuis. Met name dat laatste, want of het nu "I Ain�t Always Been Faithful" van Linda Ronstadt is, "There�s Nothing More to Say" van The Millennium of "Desperados Under the Eaves" van Warren Zevon, je ogen gaan er vanzelf van tranen. Wat een ellende. Maar wel zo mooi mogelijk gezongen en gespeeld. Beste voorbeeld daarvan is mijn meest favoriete liedje van deze box: "My Man On Love" van Judee Sill. Overleden in 1979 aan een overdosis, in de bak gezeten vanwege gewapende overvallen en ze heeft zelfs even de hoer gespeeld. Haar albums vielen destijds tussen wal en schip en ze krijgt ook nog eens een zwaar auto-ongeluk. Maar godallemachtig wat is dit een parel van een liedje zeg. Hemelse samenzang, ingehouden begeleiding met net de juiste details en een tekst om kippenvel van te krijgen. En zo telt deze box er nog wel meer. Ik was wel een vleermuis in de eighties. Het kon me toen niet donker genoeg zijn. Zo�n liedje van Judee Sill doet nu voor mij niet onder voor het meest depressieve van Joy Division. Da�s een compliment.

# |

|

| Guuzbourg | 16 november 2010 - 16:57 | reacties (0)

Onlangs zong Tom Jones alle liedjes van zijn meest recente album Praise & Blame in een klein kerkje in Londen. Volgens deze recensie liet hij tijdens "Run On" de dakpannen klepperen. Ik geloof het onmiddellijk, als dit album iets duidelijk maakt is dat de 70-jarige veteraan nog steeds een stem heeft waarmee je in dichte mist elke tegenligger van kilometers afstand kunt waarschuwen. Wat de thematiek van Praise & Blame betreft was Paradiso (of nog beter, De Duif) een betere locatie geweest voor een concert. Maar het is de Melkweg, op 5 november. Jones zingt gospels en godvrezende blues, geschreven door legendarische namen als John Lee Hooker en Blind Willie Johnson. Wie de zanger uit Wales vooral kent van meedeiners als "It�s Not Unusual" of "Sex Bomb" zal verrast zijn. Maar het repertoire van Jones schuurde wel vaker langs de blues, neem alleen al "Green Green Grass of Home", een liedje dat gaat over een ter dood veroordeelde die van zijn geboortedorp droomt. Jones heeft de ervaring om nummers als "What Good Am I" (origineel van Dylan) of Sister Rosetta Tharpe�s "Strange Things" naar een overtuigend einde te bulderen. Jones zelf noemt dit zijn Johnny Cash-album, een verwijzing naar de American Recordings-serie van Cash. Bij Johnny klopte Magere Hein steeds harder aan de deur, Jones ziet en klinkt nog heel vitaal. Nu ben ik de laatste om iemand als Jones een slechte gezondheid toe te wensen, maar Praise & Blame klinkt mij eerder als een heel knap gezongen kunstje in de oren, dan een hartenkreet die eruit moest.

# |

|

| Guuzbourg | 28 oktober 2010 - 16:57 | reacties (1)

En toen trok Janne Schra de stekker uit Room Eleven. Na twee goed scorende popjazz-albums, tournees door binnen- en buitenland, een optreden in Carr� en de nodige awards. Koek op, uitgekeken op elkaar, olifantje lange snuit. Niet dat de ex-leden elkaar nu met de nek aankijken, sterker, drie ex-Room Eleven-leden spelen vrolijk mee op India Lima Oscar Victor Echo You. Ze kreeg daarnaast nog hulp van Torre Florim (die meebromt in "Take Off"), Tjeerd �Dazzled Kid� Bomhoff en Leine. Johan Lindstr�m, die eerder met Nina Kinert en Ane Brun werkte, produceerde. Helpende handen a-plenty, toch is dit onmiskenbaar een Janne-album. Dat blijkt uit de teksten, waarin Janne zich geamuseerd verbaast over de wereld om haar heen en waarbij ze haar verbeelding lekker de vrije loop laat. Liedjes over potloden, uitgebluste vrachtwagenchauffeurs, een verzonnen Italiaanse familie (wonderschoon nummer trouwens), het weeralarm en woedende geliefden, zoals alleen Janne ze kan schrijven. De sfeervolle muziek, met Balkan-invloeden, Arabische toonladders, zoete elektronica en Calexico-country is minstens zo bijzonder. Maar de zwierigste handtekening zet Janne met haar stem. Daarmee kan ze je ziel aaien, je schrik aanjagen, je laten grijnzen en je verliefd laten voelen. Zonder dat het haar hoorbaar moeite kost. Sterker, Janne weet precies hoe ze haar stem moet inzetten om het liedje op te tillen.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2011 | Guuzbourg | 18 oktober 2010 - 08:57 | reacties (0)

Het is met Duitstalige pop als met Franstalige muziek: er verschijnen schitterende platen net over de grens, maar niemand in Nederland weet dat. Omdat onze blik teveel op Amerika en Engeland is gericht, omdat de beslissers van de Hollandse radio- en tv-zenders het Duits en het Frans (of het Italiaans, of het Spaans, of het Portugees, want daarvoor geldt natuurlijk hetzelfde) te exotisch vinden klinken. Maar gelooft u mij, ten oosten en ten zuiden van Nederland wordt muziek gemaakt die kwalitatief niet onder doet voor het allerbeste uit de VS, de UK of de twaalf provinciën. Philipp Poisel brengt zijn platen uit op het label van Herbert Gr�nemeyer (van "Halt Mich", weet nu nog? Philipp coverde het op zijn debuut), wat gelijk ook een prima referentie is. Maar Coldplay is ook helemaal niet ver weg. Geen namen waarmee je punten scoort bij de meeste lezers van deze site, waarschijnlijk. Zet u er overheen. Poisel schrijft bijzonder intieme liedjes die eenvoudig worden aangekleed met piano, gitaar en drums. Het knappe is vooral dat zijn vlakke stem, waarmee hij eerder praatzingt dan echt uithaalt, nooit gaat vervelen. In der Beschr�nkung zeigt sich der Meister, in dit geval dus Philipp Poisel.

Wir Sind Helden kreeg enige bekendheid in Nederland toen "Wenn es Passiert" dagelijks werd gedraaid in de Studio Sport-uitzendingen over het WK Voetbal van 2006. Er volgde nog een Pinkpop-optreden, daarna zakte de belangstelling weer weg. De band rond zangers Judith Holofernes is toen het vierde album, waarop niet gekeken wordt op een stijlbreuk meer of minder. Zo is daar bijvoorbeeld de prachtige pianoballade �Meine Freundin War Im Koma Und Alles, Was Sie Mir Mitgebracht Hat, War Dieses Lausige T -Shirt�, de scherpgerande rocker �Kreise�, het licht-gebalkande �Was Uns Beiden Geh�rt� en het vrolijke verhoempa�de �23.55 - Alles Auf Anfang�. Het zuchtmeisjesstemmetje van Judith houdt de boel keurig bij elkaar, wat ook helpt is dat de verhalen van de liedjes erg sterk zijn. Helden waren het, helden blijven het.

# |

|

| Guuzbourg | Haldern 2011 | 14 oktober 2010 - 12:57 | reacties (0)

Dansmuziek uit Nieuw Zeeland. Verder dan Recloose (maar Matt Chicoine is eigenlijk een Amerikaan) en Fat Freddy�s Drop kwam ik ook niet. Het trio Electric Wire Hustle heeft elementen van eerder genoemde acts: de drummer van Recloose�s liveband is EWH-lid, en zanger MaraTK is minstens zo zoetgevooisd als FFD�s Joe Dukie. Zeker als de ritmes richting Kingston lonken, is de vergelijking met Dikke Freddy makkelijk gemaakt. EWH is echte meer hiphop dan reggae, de basdrum hamert werkelijk tegen je oorschelpen. Dat geweld, de verleidelijk zang en een felle anti-atoom-aanklacht als �Burn� bewijzen dat EWH wel een sfeertje kan bouwen, maar er is meer nodig voor goeie liedjes.

Die hebben de landgenoten van Fat Freddy�s Drop wel, ze nemen er zelfs behoorlijk de tijd voor. Geen enkel nummer op hun tweede live-plaat klokt onder de tien minuten, dus daar mag je als luisteraar best even bij gaan liggen. In vergelijking met de studioversies duren de live-uitvoeringen twee keer zo lang. Helaas zijn ze niet dubbel zo goed. Zestien minuten meegrooven op het doordenderende Shiverman (het meest house-y nummer hier) is geen straf, als je erbij was in het Londense Roundhouse tenminste. Thuis op de bank weet je het halverwege wel. Of had ik die joint toch helemaal moeten oproken?

# |

|

| Guuzbourg | 30 september 2010 - 08:57 | reacties (0)