Een promo-cd in de bus, louter gehuld in een doorzichtig plasticje. Buiten naam en albumtitel geeft de disc geen informatie prijs. Tabula rasa beluister ik de minimale folkmuziek: twee stemmen, piano, een strijkje en hier en daar wat percussieaccenten. Klassiek geschoold, die Rachel Unthank, dat hoor je wel. Ook fan van musicals. Stem is niet denderend, beetje vals zelfs. En na het zoveelste epos waarin een "me laddy" het weer eens verprutst door te sterven, te verdwijnen of Rachel dronken in elkaar te slaan heb ik het wel gehoord in elfenland. The Bairns duurt sowieso veel te lang. Toch nummer 6 blijft beklijven, "Blackbird", onvervalste country. Stem(men) hier wel prachtig, van velours. Strategische tips voor de eventuele promopraatjesmaker: roem niet Unthanks Epische Kwaliteit en maak geen gewag van Filosofische Diepgang, halveer het album en prijs haar eenvoud.

#| |

| GvA | 10 februari 2009 - 14:57 | reacties (3)

Terwijl regen en natte sneeuw het oude huis geselen en gure nawinterse winden er door alle gaten en kieren gieren, ontwaakt Beef - Neerlands hoop in donkere dagen - over mijn stereo uit een jaarlange winterslaap. En zoals een regendans nooit de oorzaak zal zijn van een eventueel losbarstende plensbui, zo zullen ook de zonnige klanken van Beef dat niet zijn voor de komende zomer, maar als markering van de seizoensovergang komt The Original precies op tijd. In de permanente wederkeer van het zomerseizoen ligt een grote geruststelling besloten. Een dergelijke geruststelling speelt ook bij het beluisteren van het vierde studioalbum. Zo zal zanger Pieter Both, die steevast een zuigje van de heliumballon heeft genomen, op de zomerfestivals ongetwijfeld weer stralend middelpunt zijn van massa's deinende feestgangers en zal de opnieuw gebeefte Krezip-tearjerker "I Would Stay" vast nog weer een keer een hit worden. Origineel is The Original niet, maar goed, goed is het wel: Both's boerenwijsheden in one-liners als 'A lie is a try to deny the truth', de muzikanten uit de strakke band die hier en daar fijne stempeltjes drukken - de drumfills in opener "The Original", Zappa's beroemde gitaarsolo "Black Napkins" in "Intrudah", de blaaspartijen van The Special Request Horns op "Rich Man". "Goddank ben ik geen recensent, want dan zou ik niet weten waar ik mijn azijn moet uitgieten", heeft Peter Slager van Bløf volgens de bio gezegd. Hoewel deze uitspraak vooral Slager's indruk van recensenten tot uitdrukking brengt, zou ik inderdaad ook niet weten waar enig kritisch venijn te moeten spuien. Muziek waarin de zon schijnt onttrekt zich vandaag de dag aan iedere neerslachtigheid.

#| |

| GvA | 08 april 2008 - 12:22 | reacties (0)

De eerste vier maten denk ik nog met een verloren gegaan Radiohead-album te maken te hebben (In Shamrainbows of zo), zelfs het artwork wekt sterk de suggestie. Gelukkig blijkt dat schijn, want het zou schrijnend zijn gesteld met Yorke en consorten. Zanger Mika Tauriainen van het Finse Shamrain zeikt namelijk. Over vriendinnen die hem zeggen dat de hemel zwart is, over dat we de aarde niet meer kunnen dragen, over dat de dood hem op kousenvoeten komt halen, over regendruppels die hij met gebogen hoofd tegen de ruiten hoort kletteren. "Sham"rain? Niks sham, het gaat gewoon de hele tijd over regen. Ook op metaniveau: vrijwel identieke composities volgen elkaar op, als druilerige dagen in een Hollandse winter. In "Silent Lullaby" zeikt het: 'you're not the only one in pain, a life under pouring rain.' Ik zit me nog te identificeren ook met dit tenenkrommende gezeik, omdat ik het moet aanhoren. "Nobody remembers your name" is de druppel. Wat een gezeik. Ontsnappen naar een plek waar de vogels nog wel fluiten en waar iemand misschien zelfs je naam onthoudt. Shamrain is het treurige bewijs van de effecten van de poolnacht op de psyche van de noordelijke volken. Dat de zomer toch gauw komen moge! Dan kruipt Shamrain maar weer lekker in hun depressieve onderaardse hol en gaan we weer lekker luisteren naar Sam the Sham and the Pharaohs.

#| |

| GvA | 04 februari 2008 - 16:22 | reacties (1)

Wat is het toch mooi als twee distorted gitaren door elkaar heen scheuren terwijl elk zijn eigen klankkleur behoudt. Het getuigt van een bewonderenswaardig inzicht in de equalization van het geluidsspectrum. Nog meer bewondering voor de Hollywood Porn Stars' -sound krijg ik als ik erachter kom dat alles live (door Christine Verschorren) in de Brusselse Caraïbes Studio is opgenomen. Verschil tussen studio en podium is er niet als we de geluidsbeelden moeten geloven die in het filmpje Satellites the Making naadloos overgaan van de liveopnames in een Luikse club naar de liveopnames in de studio. Ik geloof ze. "Het zijn meer de nummers dan het muzikale genre dat de doorslag geeft", zegt bassist Eric Swennen even daarvoor. Toch bewegen de Hollywood Porn Stars zich op Satellites voornamelijk in het bomvolle segment van catchy poprock met een vleugje emo. Het enigszins gothic -intro van "Young Girls" valt nog het meest uit de toon. De stem van zanger Anthony Sinatra doet sterk denken aan Feargal Sharkey van The Undertones. Hier en daar klinkt Sinatra ietwat uitgeblust, maar ondersteunende gitaarlijnen en vocale versterking van medegitarist Redboy geven de nodige boost in de harde nummers. In de sterke afsluiter "There is a God" getuigen de Hollywood Porn Stars hun voluntaristische overtuigingen aangaande de Almachtige: 'he loves us, he hates us, he's trying to save you, he kills us, he fools us, he feeds us, he eats us, he leads us... (etc.)' De Heere is alomtegenwoordig bij de Porn Stars. En Hij zag dat het goed was. Niet omdat Hij goed is, maar omdat Hij het wil. Zeker en vast.

#| |

| GvA | 21 januari 2008 - 08:52 | reacties (2)

Het heeft even geduurd voordat ik het in de muzikale wereld van Picastro kon uithouden. Het is alsof je het universum van de Canadese geesteszieke sonische jeugd binnenstapt. Het buitenaardse piepstemmetje (van een vrouw, Liz Hysen, zo bleek), de jankende viooltjes, pomporgeltjes, het minimalistisch getokkel op brakke snaarinstrumenten; tegen een achtergrond van zachte, distorted noise schept dat alles een lugubere, fluweel ondergrondse sfeer. Dit is geen ondergangsmuziek, maar muziek van ver na de Apocalyps. Alles klinkt gebroken, vals. Maar vol stemming. "Friend of Mine", het derde nummer van de plaat, is juist mede door het tingeltangelende pianootje prachtig en heeft zelfs een zweem van toegankelijkheid voor een breder publiek. Maar vanaf dan luidt de diagnose onverbiddelijk "ernstig gestoord" en volgt het ene abnormale toonkunstgewrocht de ander op. Als het autistische "If You Have Ghosts" - cover van paranoïde schizofreen Roky Erickson - al niet in een inrichting is opgenomen, dan het claustrofobische getokkel van "Stair Keeper" toch zeker op de gesloten afdeling daarvan. En helemaal aan het einde van de lange witte gang, in de isoleercel, weet Hysen met het schuren van strijkstokken langs verroeste snaren treffend het zwoegend bestaan van een "Towtruck" te evoceren. Zelfs een dergelijke machine zal haar nog niet uit het moeras van krankzinnigheid kunnen takelen. Maar dat hoeft ook niet. Laat haar maar juist verder aftakelen; het komt die muziek alleen maar ten goede.

#| |

| GvA | 05 januari 2008 - 16:22 | reacties (0)

Voor mij ligt Volume 6 van de Pet Series, met het thema The Mouse. Wederom krijgen twaalf naar cont(r)act zoekende indiebandjes een kans van zich te laten horen. Ik zet de plaat op en vertrouw mijn eerste indrukken meteen toe aan dit stukje. Raphelson's "Starling Birds" is een prachtig rêverietje, voorbij voor ik het door heb. De galmende kopstem van Marcus Forsgren van The Lionheart Brothers herken ik direct van de Ten-DVD en "The Nut" is weer zo'n fantastisch sferisch spacenummer. LPG priegelt een atmosfeertje in elkaar waarin alles gezellig kraakt en klingelt totdat een monotoon ge-aahh het enigszins smoort, maar het dan gelukkig nog omslaat in een hemels koortje. Marten de Paepe en Chantal van der Leest horten en stoten klanken uit die naar woorden neigen - "Mole In The Ground" kabbelt geruisloos voorbij. Sylvain Chauveau beperkt zich in "The Phonecall" tot het strijken van wat viool-en cellosnaren. Fauve trekt zich in het sterke "Retreat" terug in een sprookjesachtige soundscape vol oosterse getokkel, getjirp en gefluit. Stafraenn Hákon evoceert in "Sullaveiki" een veel monotoner muzikaal landschap, de reis er doorheen is langdradig. Ndromeda brengt in "Lurelei" niet de sirene waar ik nu toch wel naar begin te verlangen. Met het vrolijke "Lisa's House" doorbreekt Hero Horns de melancholische Weltschmerz waarmee Volume 6 tot nog toe is gevuld. De lange jam van The Retail Sectors is even interessant als de branche waarnaar de band zich heeft vernoemd. Mama's Homemade Dress brengt in "I stand corrected" met een stem van velours de langverwachte vocale verlossing. Summer Darling's "Hip Charade" sluit Pet Sounds 6 pittig af met de puntige drumritmes van Todd Spitzers remix.

Mocht je interesse hebben Pet Sounds gratis en voor niks aan je muziekcollectie toe te voegen, doe dan mee aan de prijsvraag. Ik heb geen idee hoe die in z'n werk gaat, maar klik op de volgende link en dan zal alles tot in de puntjes worden uitgelegd.

#| |

| GvA | Prijsvraag | 29 november 2007 - 16:23 | reacties (0)

Therapy? zag en hoorde ik enkele malen in levenden lijve live, en dat was toch altijd wel indrukwekkend. Vooral staat me nog een concert in Paradiso bij, ergens halverwege de jaren '90, waar de combinatie van drugs en rookgordijnen mij in de pogopit allerlei oriėntatieproblemen opleverde. Als ik op televisie de Therapy?'s festivaloptredens terugzag waarbij ik aanwezig was geweest, vielen die echter altijd tegen: zanger Andy Cairns kwam op het grote podium gewoonweg niet echt lekker uit de verf. De "je had erbij moeten zijn-factor" is op Therapy? sterk van toepassing. The BBC Sessions, waaronder die van het pre-Troublegum tijdperk natuurlijk door wijlen John Peel, overtreffen de enigszins laaggespannen verwachtingen: de opnames moeten tussen '91 en '98 uit de cheap transistors geknald hebben. Cairns is in de Britse studio's uitstekend bij stem - ongetwijfeld dankzij een eindelijk wel eens goed afgestelde monitorbox - en tilt nummers als "Nausea", "Disgracelands" en Joy Divisioncover "Isolation" boven de albumopnames uit. De vraag rijst een beetje voor wie de box een interessante aankoop is; het is geen Best-of ("Totally random man" staat er bijvoorbeeld drie keer vrijwel identiek op - let wel: de laatste versie klokt 5 seconden eerder af), het is niet echt live (met desoriėnterende rookgordijnen enzo) en er staat nog geen handjevol niet eerder gebrachte nummers op (lekker melig is Hank Williams' "Lost Highway" dat ook al eens gecovered werd door The Daltons, een aftreksel van de band waarmee Therapy? ooit nog wel eens is vergeleken, maar daar zelf in de verste verte geen aftreksel van is gebleken... Hint: schaarse gemeenschappelijke grond van beide bands is hun geboortegrond). Fijne plaat voor de echte fan dus.

#| |

| GvA | 27 oktober 2007 - 16:23 | reacties (0)

Meteen vanaf de eerste maten van opener "Out of the Highway" is het duidelijk: Kula Shaker is terug en niet echt weggeweest. Een kleine decennium geleden viel de band uiteen in het beginstadium van wat Strangefolk zou moeten worden, hun derde album. Nu, al enige tijd gereïncarneerd en al enkele korte tourneetjes achter de rug is dit album uiteindelijk gematerialiseerd. De uit duizend-en-één te herkennen Kula Shaker-sound blijkt bijkans volledig behouden. Het milde stem- en gitaargeluid van Crispian Mills, de pompende bas en achtergrondvocalen van Alonza Bevan klinken als vanouds tegen de achtergrond van Paul Winter-Harts opzwepende drumpartijen. Mooi zijn het mystieke "Ol' Jack Tar" en het zoete "Fool that I am"; "Super CB operator" rockt als tevoren. Toch is er een aantal voelbare accentverschuivingen. Nieuwkomer Harry B. Broadbent (Jay Darlington verkoos de voortzetting van zijn sessiemuzikantenbestaan als toetsenist van Oasis) laat zijn Hammondorgel hier en daar wel erg hard de seventies in gieren. Zijn introductie in de videoclip van de eerste single "Second Sight" getuigt dan wel weer van enige moed: met ontbloot bovenlijf trekt hij ten strijde tegen een figuur in konijnenpak. De ironische insteek heeft ietwat de overhand op Strangefolk - culminerend in de protestsong "I'm a dic, I'm a dic, dictator of the free world". Dit soort flauwiteit gaat helaas ten koste van de oosterse invloeden die zich beperken tot het sterke "Song of love/Narayana" (het laatste deel van dit nummer verscheen in '97 al op het Prodigy-album The fat of the land), een spraakgebrekkig verteld sprookje ("Strangefolk") en een verdwaald sitartje op "Hurricane season". Een reïncarnatie naar een verhoogde staat van klankvoordracht is Strangefolk niet, maar Kula Shaker keert zeker niet terug als wormvormig aanhangsel van haar korte doch imposante eerste manifestatie.

#| |

| Crossing Border 2007 | GvA | Haldern 2008 | 07 oktober 2007 - 09:35 | reacties (0)

Sally Forth Records viert haar tweede lustrum door middel van een dvd met tien videoclips van bands die zij de afgelopen jaren in haar stal heeft verzameld. In deze regionen een videoclip opnemen betekent onherroepelijk te maken krijgen met de uitdaging: hoe met weinig geld zoveel mogelijk te doen. De resultaten van dit creatieve proces zijn op Ten! wat eenvormig. Vrijwel iedere band is in een decor beland dat bestaat uit één, meer of minder aangeklede ruimte waarin, opgesteld in liveformatie, de nummers worden geplaybackt. Binnen deze eendere setting zijn verder ruwweg twee insteken te onderscheiden: bands als The Lionheart Brothers (met het mooie "Time River Floaty"), Blackstrap ("In Colored Ways") en This Beautiful Mess ("Don't Go There") komen tot arty farty clips vol close-ups van serieuze gezichten in onderaardse gewelven en kunstenaarsstudios. In "Clean" komt This Beautiful Mess zelfs tot een rudimentaire verhaallijn. Bands als Campsite ("In Case You Want To Talk It Out") en The Hot Stewards (Wham-cover "Edge Of Heaven") gooien het daarentegen op de camp-toer met foute zonnebrillen, discolichten en gekke bekken trekken. De computeranimatie van Magnusson Arrived From Fjörnebö ("Mary Go Round") is de enige uitzondering op de regel. In de extra's is nog een aantal live-registraties opgenomen. Eendimensionaliteit is hierbij nog sterker de gemene deler, maar de geluidskwaliteit is over het algemeen goed (vooral Blackstrap). De liveregistraties van de hard- en emocorebands van Sally beginnen professioneel met The Spirit That Guides Us, maar zakken langzaam tot het niveau van door meereizende vrienden handgeschoten opnames in krakershonken (Soapbox). Ten! zal al met al nog wel eens in mijn dvd-speler belanden, maar de televisie hoeft daarbij niet perse aan.

#| |

| GvA | 15 september 2007 - 16:23 | reacties (0)

Als ik mijn ouderwetse analoge cassettetaperecorder installeer kijkt Conor Oberst geïnteresseerd toe. "Analog tape is the best", merkt hij droogjes op. Hij kan het weten. Al op zijn dertiende maakte hij in de kelder van zijn ouders opnames van zijn eigen nummers op een viersporenrecorder. Op het nieuwste album, Cassadaga, lijkt het analoge stramien van voorheen vaarwel te zijn gezegd. In vergelijking met de doorgaans sobere opnames van eerdere albums vallen nu de immense sound en de weelderige orkestratie op.

Oberst: Bij Wide Awake en Digital Ash [de twee albums die in 2005 gelijktijdig uitkwamen] hadden we heel sterk de insteek twee homogene, los van elkaar staande platen te maken waarin de verschillende aspecten van onze muziek scherp tot uiting konden komen. Met Cassadaga deden we eigenlijk het tegenovergestelde. We gingen de studio in en namen zo’n dertig nummers op, om op een gegeven moment eens terug te kijken welke daarvan bij elkaar op een album zouden kunnen horen. En wat betreft de orkestratie: we hadden altijd al wel wat strijkers in onze nummers, maar we probeerden meer een orkest te imiteren door middel van multitracking. Voor Cassadaga heeft [pianist, trompettist] Nate Walcott alle arrangementen thuis geschreven en mij daar telkens demootjes van gestuurd. Aan die opnames zijn we flink gaan sleutelen en huurden we uiteindelijk een ensemble in om alles echt op te nemen. De benadering van dit album was al met al minder doordacht en we hebben in vergelijking met vorige opnames meer tijd voor het hele proces genomen.

#| |

| GvA | Interview | 27 augustus 2007 - 16:23 | reacties (4)

Iggy Pop is nog lang niet dood, maar zijn gedoodverfde reïncarnatie staart me al indringend aan: Joe Cardamone, roerganger van The Icarus Line. Op de achterzijde van de hoes grijnst hij zijn gele tanden bloot ter uitnodiging voor het cruiseprogramma van 2007: Black Lives At The Golden Coast. We vertrekken met "Black presents" uit Port Primus. Na deze onstuimige afvaart brengt de monotone basriff in "Fshn fvr" ons diep in de machinekamers waar de mantra's 'anyone who's anyone, someone is anyone, no one is anyone, no one is no one' The Icarus voortstuwen door de experimentele geluidsgolven die gitaristen Jason Descourse en James Striff opwerpen. Op Black Lives zal terra incognita meerdere malen worden aangedaan. Maar met het titelnummer en het uitstekende "Get Paid" koerst The Icarus Line ongegeneerd in het zog van The Stooges. Sinds 1969 heeft de tijd echter niet stilgestaan en onderweg wordt dankbaar proviand ingenomen op historische pleisterplaatsen als Sonic Youth en The Jesus And Mary Chain. De stampende zeeën van garagerock komen tot relatieve rust in een nummers als "Victory Gardens" en "Amber Alert", doldrum van psychedelische schoonheid; hier begint de trip pas echt. The Icarus Line zijn stilistische hoogvliegers, maar nergens branden ze zich aan de lichtende voorbeelden. Zelfs niet als ze in het afsluitende "Kingdom" met trompetten en violen in een Led Zeppelin stappen en met de bijbehorende bombast het sonische luchtruim verlaten. Fantastical voyage.

#| |

| GvA | 08 juli 2007 - 16:27 | reacties (1)

Het omslag oogt alvast veelbelovend. Een vuige vamp met ratelslang om haar nek loert je slinks met één oog aan van onder haar ten gallon hat. Net een poster van een of andere western-klassieker. Op de achterzijde een gruizige foto met The Films, in een soort fusie gezeten aan een tafel vol lege bierblikken, asbakken, etensresten en een ezelsmasker. Vier very verveelde motherfuckers uit de afgoot van de US of A. Junkies. "It's been a circus of a weekend, and I can barely make my knees bend. And I feel like a rat or something dirtier than that and hanging out with my diseased friends. Now I'm dying for a pain kill, and I'm a sucker for a cheap thrill. So I go cash my check and throw out my self respect and find the doctor with the sweet deal..." Aangenaam, dit is het eerste nummer van ons debuutalbum.
De muzikale vertolking van dit smeuïg nihilisme geschiedt gelukkig in levendige, volledig op The Strokes geënte garagerock. Daarvoor is ook in 2007 vast nog ruimte genoeg in westerse portemonnees en concertzalen. Catchy composities als "Belt Loops" en "Black Shoes" kunnen zo maar hitjes worden. Hopen voor de fans dat The Films de tour uitzingen en het circus niet - zoals het album - eindigt in een "Bodybag": "I dreamed we woke up side by side in a bed. Our bodies were both lifeless, the sheets spattered red. There were holes in our chests, looked like bombs had gone off. Our hearts had escaped but our bodies were lost. We can't rely on an alibi, cause our hearts came back in a bodybag."

#| |

| GvA | 15 juni 2007 - 16:24 | reacties (1)

"Who am I? I'm thirty-two years old now and I'm still dreaming about the same thing. So that makes me stupid? funny? or ridiculous? or very very heroic... Am I a stupid asshole who lost thirteen years of his fucking life?"

Met deze retorische vragen opent de korte documentaire van de DVD 100 ways to become cool, die tegelijk met het gelijknamige boekje en CD is uitgekomen ter gelegenheid van het twaalfeneenhalfjarig bestaan van de noiserockband Gone Bald. Aan het woord is Ivica Kosavic a.k.a. Razorblade Jr., oprichter en legendarisch frontman van de oorspronkelijk Kroatische band. Doorgaans is een retorische vraag stellen hem beantwoorden; uit de context is gemakkelijk op te maken of het gestelde hetzij bevestigend hetzij ontkennend is bedoeld. Razorblade's woorden klinken echter vertwijfeld en de onzekerheid die daardoor wordt geopend, zal in de rest van de documentaire(s) niet meer worden weggenomen.

#| |

| Artikel | GvA | 03 juni 2007 - 15:14 | reacties (0)