Nederlanders hebben de eigenaardige gewoonte om neerbuigend te doen naar onze zuiderburen, de Belgen. Het zal wel een historische achtergrond hebben en wij doen dus waarschijnlijk hetzelfde als onze voorouders al eeuwen hebben gedaan. De Belgen of eigenlijk de Walen en de Vlamingen zorgen er ook deels zelf voor dat we hun land niet echt serieus nemen. Maar dan hebben we het over de politieke situatie. Als je naar de cultuur van de Belgen kijkt, doen ze helemaal niet onder voor onze cultuur. Sterker nog, ze doen het naar mijn idee vaak beter. Studio Brussel maakt betere radio dan 3FM, Canvas zendt betere cultuurprogramma's uit dan onze publieke zenders en er komen meer interessante bands uit België dan uit Nederland. Dead Souls is één van die bands. De vier heren uit Vlaams-Brabant begonnen een jaar of vijf geleden als tributeband. Van wie dan wel? Ga naar de pagina van Dead Souls op MySpace en luister bijvoorbeeld naar "Zen for Birds". Een beetje muziekkenner zal direct de invloed van Joy Division herkennen en dat is natuurlijk ook niet vreemd als je jarenlang alleen maar covers van Ian Curtis c.s. speelt. Joy Division is op geen enkel nummer van Cognac and Coffee ver weg, maar je hoort ook dat Dead Souls hun best doen om Joy Division achter zich te laten. Je hoort ook andere invloeden zoals Sonic Youth, Spacemen 3 en Jesus & the Mary Chain. Dead Souls hebben een prima debuutalbum gemaakt, maar dat vind ik misschien omdat ik een fan van Joy Division ben. Als ze de komende tijd nog meer los kunnen komen van die invloeden, dan zou een volgend album wel eens een nog interessanter eigen geluid kunnen laten horen.

# |

|

| Heet Stof | 10 mei 2008 - 21:06 | reacties (1)

Eigenlijk hoort het zo te gaan: eerst hoor je de single enkele malen op de radio en dan word je nieuwsgierig naar het album. Soms hoor je dan bij toeval een tweede track en als die je ook bevalt dan ga je het album ook daadwerkelijk kopen. Zo ging dat vroeger toen ik nog jong was en soms ontdek ik een nieuwe band nog steeds op die manier. Internet heeft bij mij vaak de plaats van de radio ingenomen, maar voor de rest is er niet zo veel veranderd. Dan moet het album natuurlijk wel een of meer nummers bevatten die de aandacht kunnen trekken. Op het tweede album van de Noorse groep Grand Island staan wel een paar nummers die aantrekkelijk genoeg zijn om iemand nieuwsgierig te maken naar de rest van het album. Bijvoorbeeld de eerste single "Wish It Was Summer Always", alhoewel dit nummer niet helemaal representatief is voor de rest van Boys & Brutes. Dit nummer heeft wat duidelijkere Americana-invloeden dan de andere tracks. Dat is overigens ook niet zo vreemd, want de gebroeders Gustavsen, de oprichters van de band, hebben enkele jaren in de Appalachen gewoond en de banjo is een belangrijk instrument op dit album. Toch is het zeker geen Americana-album, je moet eerder denken aan de New Pornographers of Arcade Fire. De banjo is in de meeste songs goed verstopt. Andere aantrekkelijke songs zijn de albumopener "Ass and Disco", Behemoth" en "Please Consider". Grand Island maakt drukke, snelle muziek die op de radio wel zou opvallen, tenminste als het op de radio gedraaid zou worden...

# |

|

| Heet Stof | 26 april 2008 - 12:21 | reacties (0)

Hoe belangrijk is het voor een band om origineel te zijn? Ik zou die vraag zelf niet kunnen beantwoorden, maar het lijkt me onmogelijk om nog met iets volledig nieuws te komen. Alles is al eens gedaan. Als er dan eens een band komt die rockmuziek een geheel nieuwe draai geeft, gaat men toch op zoek naar vergelijkingsmateriaal. Waar lijkt het op? Meestal worden er dan wel een paar namen gevonden. Alles is inderdaad al eens gedaan. Je kunt als band natuurlijk ook gewoon openlijk gebruik maken van je invloeden en favoriete muziek en er misschien zelfs de nadruk op leggen, zoals The Singles uit Detroit doen. De laatste vier namen van de personen die ze bedanken op de hoes van hun nieuwe cd Start Again zijn John, Paul, George & Ringo en daarmee is direct duidelijk gemaakt door wie ze het meest beïnvloed zijn. Natuurlijk zijn veel meer bands beïnvloed door The Beatles, maar bij de meeste ligt het er niet zo dik bovenop als bij The Singles. Zelfs de titels van de songs zouden zo van de hoes van een lp uit 1963 kunnen komen: "I Want You Back Now", "When Will She Be Mine?", "Cryin' Over You", "Goodbye Little Girl" en "I Don't Wanna Be The Last To Know". Op enkele tracks hoor je ook nog andere invloeden, zoals Buddy Holly en The Kinks, maar het lijkt allemaal uit de periode tussen 1958 en 1964 te komen. Sommige van deze tracks zou je zonder problemen kunnen draaien op een sixtiesfeest en ik denk dat weinig mensen zullen horen dat het gewoon muziek uit de 21ste eeuw is. Deze muziek hoort eigenlijk ook helemaal niet op een compact disc te staan, maar op een vinyl langspeelplaat. Zes songs op kant A en zes songs op kant B.

# |

|

| Heet Stof | 30 maart 2008 - 12:21 | reacties (0)

Zo'n anderhalf jaar geleden kreeg ik een e-mail van FileUnder-opperhoofd Storm met de vraag of ik geen zin had om cd's te bespreken. Ik heb er niet echt lang over na hoeven denken, want dat was iets wat ik eigenlijk al heel lang wilde doen. Nadat ik dit had laten weten, kreeg ik binnen enkele dagen de debuut-cd van Headlights thuis. Mijn eerste recensie was misschien geen sensationeel begin, maar dat was dat eerste album van Headlights eigenlijk ook niet. Het was een aardige cd met leuke popliedjes. Nu zit hun tweede album Some Racing, Some Stopping in de lade van mijn cd-speler en mijn verhaal zou vrijwel hetzelfde kunnen zijn. De lichtvoetige popliedjes van het drietal Tristan Wraight, Erin Fein en Brett Sanderson klinken heel aardig en dat betekent in ieder geval dat het geen slechte cd is. Een aantal tracks waaronder de single "Cherry Tulips" en "On April 2" zijn eigenlijk gewoon regelrechte bubblegum en daar heb ik al een hele tijd een zwak voor. Ongecompliceerde en vrolijke muziek voor in de lente. Ik las dat Headlights was uitgebreid met de nieuwe bandleden Nick Sanborn en John Owen omdat ze de songs met z'n drieën niet live zouden kunnen brengen. Nou dat geldt zeker niet voor de titelsong en "So Much for the Afternoon", twee niemendalletjes die me niets zeggen en die ik normaal snel zou overslaan. Ik hoor er niet de bezieling die toch uit de andere vrolijke songs klinkt. Mijn conclusie moet dus zijn dat dit een redelijk onderhoudende cd is, maar ik ben er weer niet ondersteboven van.

# |

|

| Heet Stof | 19 maart 2008 - 16:22 | reacties (0)

Toen ik van de pabo kwam, ben ik een tijd werkloos geweest en heb ik ook enige tijd als uitzendkracht gewerkt. Waarom ook niet? Je verdiensten zijn in ieder geval al iets hoger dan met alleen een bijstandsuitkering. In elke branche vind je uitzendkrachten, sinds enige jaren ook in mijn werk, het onderwijs aan volwassenen. Het werk is niet altijd zeker en daarom krijgen nieuwe collega's vrijwel nooit een vaste aanstelling. Dat is vervelend. In mijn zoektocht naar nieuwe bands kom ik ook steeds meer 'bands' tegen die maar één vast bandlid hebben. De band wordt naar behoefte aangevuld met 'uitzendmuzikanten' die soms maar voor een of twee songs worden ingehuurd. The Boggs is ook zo'n band. Op het inlegvel bij deze nieuwe cd staan maar liefst drieëntwintig namen: Jason Friedman en tweeëntwintig tijdelijke leden. Na "We Are The Boggs We Are" uit 2002 en "Stitches" uit 2003 is Forts het derde album van The Boggs. De muziek op Forts is meestal lekker swingend en dat zal wel te maken hebben met de twee drummers. Ik heb sowieso het idee dat een flink aantal muzikanten een ritme- of een percussie-instrument bespeelt. De muziek van The Boggs lijkt dan ook regelmatig op de muziek van bands die in de jaren tachtig furore maakte zoals Adam & The Ants en Bow Wow Wow. Dat hoor je zeer duidelijk in "Arm In Arm", "So I So You" en "If We Can't (We Can)". Normaal geef ik de voorkeur aan dit soort snellere songs, maar deze keer kies ik toch voor de rustiger songs zoals "One Year On", "The Passage" en beide versies van "After the Day". Ze bevatten minder percussie en zullen me waarschijnlijk minder snel vervelen. Maar er zijn nog wel wat meer aardige songs te vinden. "Remember the Orphans" bevat een interessante interactie tussen de zanger en het achtergrondkoortje en "Little Windows" is een eenvoudige rock 'n roll-song in de traditie van Buddy Holly.

# |

|

| Heet Stof | 13 maart 2008 - 20:22 | reacties (0)

Het heeft enkele jaren geduurd voordat de compact disc zijn entree in mijn woning maakte. Niet dat ik tegen deze nieuwe ontwikkeling was en maar vast bleef houden aan de vinylplaat, maar ik had in die tijd gewoon geen geld om een cd-speler en schijfjes te kopen. Af en toe kocht ik een LP, maar meestal nam ik de nieuwe platen van mijn broers en vrienden op cassette op. Zo kon ik mijn verzameling toch aanvullen en zo heb ik bijvoorbeeld "Crooked Rain, Crooked Rain", het tweede album van Pavement leren kennen. Waarschijnlijk zou ik die plaat niet zelf gekocht hebben, maar mijn broer had hem en van hem kreeg ik een gekopieerde cassette. Veel meer ken en weet ik niet van deze toch wel toonaangevende band uit de jaren negentig. Natuurlijk weet ik dat Stephen Malkmus verantwoordelijk was voor een groot deel van de songs en dat deze zanger/gitarist in dit decennium ook gemiddeld elke twee jaar een nieuw album heeft gemaakt. De ene keer onder zijn eigen naam en de andere keer onder de naam Stephen Malkmus & The Jicks. Dit is ook de bandnaam op Real Emotional Trash, het nieuwe album. De band is sinds kort uitgebreid met drummer Janet Weiss (ex-Sleater-Kinney) die samen met bassiste Joanne Bolme zorgt voor een zeer strak ritme. De rol van toetsenist Mike Clark lijkt bescheiden, zeker in vergelijking met het zeer nadrukkelijke gitaarspel van Malkmus. Het gitaargeluid is ook wat me naast de prachtig geschreven songs en teksten het meest bevalt aan deze cd. Het feest begint al direct met de voortreffelijke opener "Dragonfly Pie" en track twee "Hopscotch Willy" zorgt voor nog meer enthousiasme bij mij. Dan volgen even later de tien minuten durende titeltrack, "Baltimore" en "Wicked Wanda", nog een paar hoogtepunten van deze boeiende cd. Een cd met een mooie afbeelding op de hoes, zoals we trouwens van Malkmus gewend zijn.

# |

|

| Crossing Border 2009 | Heet Stof | Le Guess Who? 2011 | 04 maart 2008 - 16:22 | reacties (0)

Zelf ben ik geen muzikant, maar ik denk dat de meeste mensen wel een muziekinstrument zouden kunnen leren bespelen. Dat heb ik trouwens ook ooit gedaan. Ergens in een kast ligt nog een tenorblokfluit die ik op de Pabo moest leren bespelen en ik heb heel lang geleden ook nog enige gitaarlessen gehad. Maar zingen is toch een ander verhaal. Je kunt natuurlijk wel zanglessen nemen, maar er zijn nu eenmaal mensen die geen mooie (zang)stem hebben. Dat hoor je zelfs regelmatig zeggen van Bob Dylan en Neil Young. Dit zijn dan wel wereldsterren, maar er zijn genoeg mensen die niet van hun zanggeluid houden. Ter verdediging roepen fans dan dat "die stem bij de muziek past" en ikzelf heb dat ook wel eens gezegd tegen vrienden die niet begrepen waarom ik graag naar Bob en Neil luister. P.L. Noon heeft misschien wel hetzelfde probleem. Ruim een jaar geleden besprak ik het debuutalbum van zijn nieuwe band The Low Lows en ik was toen niet helemaal kapot van de stem van Parker. Nu zit de nieuwe cd Shining Violence in mijn cd-speler en alhoewel ik de meeste nummers heel aardig vind, is het toch die stem die me ervan weerhoudt om enthousiaster te zijn. Deze van oorsprong New Yorkse band is intussen van Athens, Georgia naar Austin, Texas verhuisd en dat kun je horen in tracks als "Tigers" en "Five Ways I Didn't Die". Deze hebben zeer duidelijke country-invloeden. Op andere songs hoor je soms ook nog invloeden van shoegaze. Op "Elizabeth Pier" is dat zelfs overduidelijk. De cd opent redelijk vrolijk met "Sparrows", maar de muziek van The Low Lows klinkt voor de rest vaak behoorlijk triest en melancholiek. Slecht is het echter absoluut niet en toen ik "Modern Romance" hoorde, had ik zelfs voor het eerst het gevoel dat de stem bij de muziek past. Dus toch.

# |

|

| Heet Stof | 19 februari 2008 - 12:22 | reacties (0)

Een van de betekenissen van 'smaak' is volgens Van Dale 'persoonlijke waardering'. Dat het persoonlijk is, is duidelijk. Smaken verschillen nou eenmaal, om er maar eens een lekker cliché tegenaan te gooien. Smaken zijn niet alleen per persoon verschillend, maar smaken kunnen soms ook per uur of dag verschillen. Niet zo erg dat er ooit een moment zal komen dat ik de muziek van Jamie Cullum (om maar eens iemand te noemen) mooi zal vinden, maar sommige muziek klinkt nou eenmaal beter op bijvoorbeeld een winteravond dan op een zonnige lenteochtend. Ik zal de muziek van Evangelicals ook niet op elk moment van de dag opzetten. Die psychedelische popmuziek op hun tweede album The Evening Descends is me daar vaak te druk voor. Te veel muziek en geluidjes. Je zou kunnen zeggen dat er te veel te horen is. Toch luister ik op sommige momenten graag naar dergelijke muziek want ik hoor de muziek van Associates en The Flaming Lips ook graag en beide bands hoor ik soms terug in Evangelicals. Als je luistert naar de single "Skeleton Man" of naar "Party Crashin'" dan zul je begrijpen wat ik bedoel met 'te druk'. Hyperactieve muziek zou een goede omschrijving zijn. Misschien dat Josh Jones, Kyle Davis en Austin Stephens er daarom bewust voor hebben gekozen om het rustpuntje "Snowflakes" precies in het midden te zetten. Maar ook hier is de rust schijn en van korte duur want de volgende track "How Do You Sleep" is geen slaapliedje zoals de titel zou kunnen doen vermoeden. Ik ben geen langeafstandsloper, maar ik zou me kunnen voorstellen dat je met deze muziek op je mp3-speler een lekker tempo kunt maken.

# |

|

| Heet Stof | 10 februari 2008 - 12:22 | reacties (3)

Het gezegde `Vakmanschap is meesterschap' is in de jaren zeventig bekend gemaakt door Grolsch. In de foto's en filmpjes die bij die reclamecampagne hoorde, zag je vaklui als een klompenmaker, een koperslager, een sigarenmaker en dergelijke. Ambachten die je alleen nog ziet op jaarmarkten en braderieën. Uit de tijd dat beroepen nog van vader op zoon werden doorgegeven. Bij muzikanten gebeurt het ook zeer regelmatig dat kinderen in de voetsporen van vader of moeder treden. Ze krijgen de techniek met de paplepel ingegoten. Dat is ook gebeurd bij singer/songwriter en multi-instrumentalist Jonathan Czerwik uit Cambridge. Zijn vader was ook muzikant en zijn kinderen leerden al zeer vroeg alle in huize Czerwik aanwezigen instrumenten te bespelen. Jonathan heeft nu een mini-album met zes songs uitgebracht onder de naam Tall Tree 6ft Man. Na de eerste keer beluisteren kom je tot de conclusie dat het een ep is met een klein half uur aan vakkundig in elkaar gestoken muziek. Prima geschreven, gespeelde en geproduceerde songs, van het tamelijk vrolijke openingsnummer "The Woods Song" tot het melancholieke sluitstuk "Traces of Our Lives". Maar is dat wel genoeg? Voor sommige muziekliefhebbers misschien wel, maar ik wil toch wel iets meer. Tall Tree 6ft Man zou best een beetje spannender mogen zijn. In de omschrijving op de website van de platenmaatschappij wordt naar Pink Floyd verwezen. Dat zou een uitstekende referentie kunnen zijn, maar als Tall Tree 6ft Man al als deze wereldberoemde stadsgenoten klinkt (zoals op het nummer "Humdrum"), dan wel als Pink Floyd ten tijde van hun laatste album "The Division Bell". Ook dat was een zeer bekwaam gemaakt album, maar het bevatte nauwelijks verrassende momenten. De muziek van Tall Tree 6ft Man is net zoals de naam: er is waarschijnlijk te lang over nagedacht.

# |

|

| Heet Stof | 28 januari 2008 - 16:22 | reacties (0)

In de tweede helft van de jaren zeventig kwam de omslag. In de jaren daarvoor was popmuziek steeds complexer geworden. Bands als Pink Floyd, Steely Dan, Genesis en Electric Light Orchestra waren op het toppunt van hun roem en ze brachten toen volgens mij ook hun beste albums uit. Een LP met een lengte van 45 minuten bevatte in die tijd vaak minder dan tien tracks en de songs waren dus minstens een minuut of vijf lang. Veel albums waren conceptalbums en er was lang over de muziek en de verpakking nagedacht. De nieuwe generatie bands die toen opstond wilde het allemaal anders doen: kort en simpel. Punk was geboren en symfonische rock (zoals dat toen nog heette) was een vies woord geworden, net zoals bijvoorbeeld baarden en lange haren. We zijn nu dertig jaar verder en de baard is weer 'in'. Symfonische rock heet tegenwoordig progrock of artrock en een band als The Most Serene Republic kan ook weer moeilijke muziek maken. Moeilijke songtitels, diepzinnige en donkere teksten en alhoewel met 'the wall of sound' de muziek van Phil Spector wordt bedoeld, komt er bij de muziek van The Most Serene Republic toch een hele muur van muziek op je af. Deze zeven Canadezen uit de stal van Broken Social Scene hebben vrijwel elk gaatje gevuld met muziek. Je kunt niet naar hun tweede album Population luisteren als je tegelijk ook iets anders aan het doen bent. The Flaming Lips ontmoet Yes, maar dan in tienvoud. Deze muziek is in ieder geval veel te druk voor mij. Alsof je met de auto een fietskoerier moet volgen die tijdens de spits door het verkeer van Manhattan rijdt. Af en toe kom je op een stukje waar het iets rustiger is, zoals "Humble Peasants" en "Neurasthenia", het eerste en laatste nummer. De laatste minuut van de cd is zelfs uitermate rustgevend, maar de drukte in mijn hoofd is daarmee nog niet verdwenen. Bij een serene republiek stel ik me toch echt iets anders voor!

# |

|

| Heet Stof | 02 januari 2008 - 16:22 | reacties (0)

Toen ik een jaar of zestien was, wilde ik leraar óf grafisch ontwerper worden. Maar wat weet je nu van de wereld en van je eigen mogelijkheden als je zestien bent? Iemand die nu zestien is, zal misschien denken dat hij genoeg weet. Maar geloof me, je weet nog niets! Ik heb absoluut geen spijt dat ik voor het beroep van docent heb gekozen, ik geniet echt als ik anderen iets kan leren. Toch vraag ik me wel eens af wat ik mis omdat ik die keuze heb gemaakt. Ook iemand die redelijk succesvol is als muzikant, kan die twijfel hebben. Tenminste dat denk ik na het lezen van wat achtergrondinformatie over Mike Strallow alias Mike Bones. Volgens de citaten die de release van zijn debuutalbum The Sky Behind The Sea vergezellen, is Mike Bones in New York een zeer gewaardeerde gitarist. Toch voelt hij zichzelf veel meer een songschrijver en eerlijk gezegd vraag ik me af waarom. Ik kan niet oordelen of hij zo'n uitstekende gitarist is want The Sky Behind The Sea is geen gitaarplaat geworden. Er staan zeker wel een paar leuke gitaarstukjes op, maar de gitaar verzorgt hier eigenlijk alleen maar de begeleiding. Ik kan echter wel oordelen over de songs en ik vind die niet echt geweldig klinken. Negen nauwelijks opvallende songs die zelfs geen verrassende stukjes muziek bevatten. Nou ja, op een minuutje op het einde van "Pope John Paul" na. Deze liedjes worden ook nog eens met een zeurderige, eentonige stem gezongen en dus is het niet echt een plezier om er ruim veertig minuten naar te luisteren. De songs hebben heel in de verte soms iets weg van het werk van Leonard Cohen of Nick Cave, maar dan zijn het waarschijnlijk de songs die bij deze songschrijvers aan het einde van de opnamesessie op de plank blijven liggen. Het beste nummer is misschien "My Love For You Is All But Gone" en hierop is de piano het belangrijkste instrument. Dat zegt misschien ook wel iets.

# |

|

| Heet Stof | 20 december 2007 - 13:12 | reacties (0)

Als ik mijn cd-verzameling bekijk, heb ik er in verhouding misschien wel heel veel debuutalbums tussen staan. Waarom? De band is nieuw en het geluid klinkt nieuw en fris. Het is niet altijd zo dat een tweede of derde album minder fris klinkt, maar die allereerste cd heeft toch iets aparts. Zo herinner ik me heel goed dat ik de debuut-cd van The Feelies voor het allereerst hoorde, of "Murmur" van REM of de eerste cd van Kings of Leon. Al deze bands hebben ook daarna nog uitstekende albums uitgebracht, maar die eersteling vergeet ik nooit. Het is niet toevallig dat ik deze drie bands als voorbeeld heb genomen want bij het beluisteren van het debuut van The Shaky Hands moest ik aan hen denken. De stem van zanger Nick Delffs klinkt zelfs zoals die van Caleb Followill van Kings of Leon. The Shaky Hands is een band uit Portland, Oregon en ze maken muziek die ik alleen maar kan omschrijven als 'ingetogen wild'. Snelle, korte songs die klinken alsof de lont er net voor de explosie is uitgetrokken. Met die explosie was het misschien net te veel van het goede geweest en nu klinkt het precies goed. Het zijn stuk voor stuk hele fraaie rocksongs die me het gevoel geven dat er nog heel veel leuks aan zit te komen. The Shaky Hands is duidelijk met veel plezier opgenomen zoals je heel goed kunt horen aan "Why & How Come", "Another World" en "Hold It Up". Deze cd zal niet zo snel in de kast verdwijnen want het hoort op het stapeltje 'regelmatig te draaien cd's' thuis.

# |

|

| Heet Stof | 12 december 2007 - 17:30 | reacties (0)

Het is natuurlijk logisch dat een popband een naam wil verzinnen die opvalt. Wat mij betreft blijft de allerbeste naam nog steeds The Beatles. Niet alleen omdat popmuziek in feite bij hun is begonnen, maar ook om de leuke toepassing van het woordje `beat'. Er zijn sinds die tijd heel wat bands geweest die het woordje `beat' ook in hun naam gebruikte. Zo had je in de jaren tachtig twee bands die The Beat heette, de ene werd toen The English Beat en de andere The Paul Collins Beat. Beat Farmers, Bronski Beat en Beatless zijn nog een paar andere versies. Nu kreeg ik een cd van The Beatitude in huis en in eerste instantie dacht ik dat dit wel een erg vergezochte naam met `beat' was (`beat' met `attitude'). Het is echter een bestaand Engels woord en het betekent `zaligheid'. The Beatitude is een pop-punkband uit Kopenhagen met vijf zangers, gitaar, bas, drums en een elektrische viool. ...And The Bag of Cacophony is hun debuutalbum met twaalf, vrijwel allemaal korte powerpop songs, waarvan de leuke en frisse single "Jump (on this Hierarchy)", "Cacophony" en "New Species" het meest opvallen. "Blown Away" is een cover van The Pixies en dat is het laatste goede nummer van de cd. Daarna volgt nog het bijna zes minuten durende "Age is Strange", een niet zo geslaagde poging om als Patti Smith te klinken. Dat proberen ze ook op het allerlaatste nummer, de bonustrack waarop de elektrische viool een hoofdrol speelt. Je kunt de muziek van The Beatitude misschien niet zalig noemen, maar lekker is voor de meeste songs toch een prima omschrijving. The B-52's meet The Ramones.

# |

|

| Heet Stof | 06 december 2007 - 08:53 | reacties (0)

Ergens in de jaren tachtig kwam ik in aanraking met garagerock. Ik ontdekte bands als The Nomads en The Vipers, maar ook de garagebands uit de zestiger jaren zoals The Seeds en The Chocolate Watchband. Mijn broer woonde destijds in de buurt van Rotterdam en hij ging regelmatig naar de centrale discotheek om platen te lenen. Hij leende ook wel eens platen voor mij en die zette hij dan op cassette. Ik had toen niet veel geld maar zo kon ik toch een hele verzameling van cassettes met garagerock aanleggen. Korte, stevige songs zonder poespas die in korte tijd waren opgenomen. Als je deze beschrijving hanteert dan maken The Pyramids ook garagerock. Niet de surfrockers met die naam die in de jaren zestig een hitje hadden met "Penetration", maar Mark Cleveland en Sam Windett, twee leden van Archie Bronson Outfit. Tijdens een van de sessies voor de cd "DerdangDerdang" besloten ze om samen een plaat op te gaan nemen. De tien songs op deze titelloze cd zijn in een weekend geschreven en in één week opgenomen op een oude 16-track recorder. Het is zelfs aan de verpakking te zien dat ze niet veel tijd voor dit album hebben genomen en dat is toch wel jammer. Met een beetje meer geduld en aandacht had dit misschien wel een aardige cd kunnen worden. Nu is het een cd met een paar leuke en met een paar oninteressante songs geworden. "Guitar Star" is bijvoorbeeld een song die iedereen na twee gitaarlessen had kunnen maken en ook op "Festoons" hadden ze wel een beetje meer hun best kunnen doen. Het is ook jammer dat de beste tracks van The Pyramids zoals "A White Disc of Sun" en "A Gala in the Harbour of Your Heart" weer te lang duren want een garagerocksong van vier of vijf minuten is toch wel te veel van het goede. Met andere woorden: een gemiste kans.

# |

|

| Heet Stof | 30 november 2007 - 16:23 | reacties (0)

De feestdagen komen er weer aan en dat is te zien in de winkels. Je ziet voorlopig nog wel meer Sinterklaasproducten, maar de kerstspullen zijn duidelijk al in aantocht. Nog even en je kunt in de winkels en op de winkelstraten ook al weer kerstmuzak horen. Nu is gewone muzak al erg, maar kerstmuzak is nog veel erger. Vier Deense vrienden zijn zelfs tot de conclusie gekomen dat deze lift- en supermarktmuziek de belangrijkste oorzaak van de problemen van de tegenwoordige mens is. Door deze muziek gedragen mensen zich als dieren. Lasse, Rune, Brian en Bo besloten na een lange discussie om een band te beginnen en het tegenovergestelde van liftmuziek te gaan maken. Ze kozen de passende naam Men Among Animals en begin dit jaar namen ze twaalf lekker positief klinkende popliedjes op. Deze zijn nu verschenen op de cd Bad Times, All Gone en het beluisteren van die songs had op mij in ieder geval een zeer gunstige invloed. "A Story About Lions, Trees And Bridges", "Slow Years" en "Amazing Ronnie" zijn prachtige liedjes en de schitterende ballade "I'm an Architect" steekt daar zelfs bovenuit. Ik weet niet of het de bedoeling is van de titel "Zoo of Montreal", maar Men Among Animals doet me soms denken aan Of Montreal. Of aan Flaming Lips. Het is mij niet duidelijk wat het tegenovergestelde van liftmuziek is, maar ik kan me best voorstellen dat deze muziek aan de voorwaarden daarvoor voldoet. Ik zou deze muziek in ieder geval veel liever uit de luidsprekers van een winkel horen komen.

# |

|

| Heet Stof | 20 november 2007 - 16:23 | reacties (1)

MTV is al vele, vele jaren op de kabel te vinden en omdat ik tegenwoordig digitale tv heb, kan ik ook MTV2, MTV Brand New en nog enkele versies van dit muziekstation zien. Toch kijk ik er zelden of nooit naar. De oorspronkelijke MTV bevat tegenwoordig meer reality-tv dan muziek en ook de andere zenders zie ik alleen voorbijkomen bij het zappen. In de jaren negentig was er één MTV-show die ik wel elke week volgde en dat was 120 Minutes. Twee uur (inclusief reclame natuurlijk) vol met clips van alternatieve en independent bands. Deze show werd in eerste instantie gepresenteerd door Paul King (van de hit "Love & Pride) en daarna door Miles Hunt (van The Wonder Stuff). Dankzij 120 Minutes heb ik toen vele leuke en soms zelfs fantastische bands ontdekt. Bijvoorbeeld Cranes, Pale Saints, Slowdive en nog veel meer. Als Pluramon het album The Monstrous Surplus zo'n vijftien jaar eerder had uitgebracht, zou hij zeker ook in dit rijtje hebben gestaan. De muziek doet me in ieder geval denken aan bovengenoemde bands. Pluramon is de Duitse muzikant Marcus Schmickler en dit is de tweede cd die hij voor een deel heeft opgenomen met zangeres/actrice Julee Cruise die in de jaren negentig bekend werd als de stem op de soundtrack van de tv-serie Twin Peaks. Julee zingt op vier nummers, de Duitse zangeres/actrice Julia Hummer neemt er net zoveel voor haar rekening en performance-artieste Jutta Koether hielp Marcus met nog eens twee tracks. Een daarvan is het meest experimentele en spannende nummer "Fresh Aufhebung". Andere hoogtepunten zijn de Sham 69-cover "If the Kids Are United" en het eerste nummer van het album "Turn In". "The Monstrous Surplus" is een cd met mooie droompop, misschien niet heel erg vernieuwend, maar zeker meeslepend.

# |

|

| Heet Stof | 11 november 2007 - 12:23 | reacties (0)

Wat zou je baas ervan zeggen als je ook nog eens in dienst zou treden bij twee of drie concurrenten die vrijwel hetzelfde product maken? Waarschijnlijk zou hij dat niet zo leuk vinden. Je moet dan zowel je tijd als je aandacht verdelen over de verschillende werkgevers. Het ergste is misschien nog wel dat het heel goed mogelijk is dat je een goed idee hebt en daarmee naar een van die andere bedrijven gaat. Ik denk dat zo'n situatie niet erg gezond is en dat er snel een einde aan gemaakt zou worden. Toch is dit in de muziek meestal helemaal geen probleem. Neem nou Spencer Krug. Deze Canadees speelt in drie bands: Wolf Parade, Swan Lake en Sunset Rubdown. Deze laatste band heeft nu zijn derde album Random Spirit Lover uitgebracht. De eerste cd was nog een solo-project van Krug, maar Sunset Rubdown schijnt nu een echte band te zijn. Schijnt, want in het inlegboekje bij de cd staat `Sunset Rubdown is, on this record, Jordan Robson Cramer, Michael Doerksen, Camilla Wynne Ingr en Spencer Krug.' Als je deze cd beluistert valt direct op dat Krug heel veel fantasie heeft en dat komt natuurlijk goed uit als je die fantasie over drie bands moet verdelen. De muziek van deze band lijkt iets meer experimenteel te zijn als die van beide andere bands. Toch zou ik niet durven te zweren dat ik de drie bands in een blinde luistertest uit elkaar zou kunnen houden. Dat komt natuurlijk deels door de herkenbare stem van Krug, maar ik hoor bij alledrie de bands af en toe vergelijkbaar gitaarspel en ook de achtergrondzang klinkt vaak hetzelfde. Op "Up on Your Leopard,..." hoor je een soort gitaar-draaiorgelgeluid en dat ken ik ook al van enkele songs van Swan Lake. Laten we het er gewoon op houden dat Spencer Krug fantastische (in de betekenis van `wonderlijke') muziek maakt en dat het daarbij nauwelijks uitmaakt met welke band hij dat doet. In het bedrijfsleven zou dat al snel tot een fusie leiden.

# |

|

| Heet Stof | 02 november 2007 - 16:23 | reacties (0)

Soms is een rockgroep een kleine familie waarbij de leden niet alleen samen muziek maken, maar ook lief en leed met elkaar delen. Andere bands spelen misschien alleen samen om creatieve redenen en er zullen ook wel heel wat bands zijn die bij elkaar zijn (en blijven) om commerciële redenen. Het lijkt me zo dat de eerste soort het langste bij elkaar blijft, want bij hun gaat het niet alleen om de muziek of om het geld. Volgens mij is Akron / Family zo'n muzikale familie. Aan de naam te zien, zou je het in ieder geval kunnen zeggen en hun muziek is nog een veel sterkere aanwijzing voor die conclusie. De meeste songs op hun nieuwe cd klinken alsof het opnemen een gezellig familiegebeuren was met veel samenzang en soms een fantasierijke combinatie van instrumenten en melodieën. Ik heb dat gevoel het sterkste bij de langere songs zoals "Ed Is A Portal" en "These's So Many Colors". "Of All The Things" is ook zo'n lang nummer en hierbij kreeg ik even het gevoel dat ik naar Frank Zappa and the Mothers of Invention zat te luisteren. Dat geldt trouwens ook voor sommige delen van "Lake Song/New Ceremonial Music For Moms", het vierde lange nummer. Love is Simple is het derde album van Akron / Family . Of eigenlijk het vierde want hun discografie bevat ook nog een split-album met Angels of Light , de band van Michael Gira, ex-Swans en eigenaar van het Young God label. Soms trekt een van de leden van de familie zich even terug en dan krijg je meer ingetogen nummers als "Crickets" en "Pony's O.G.", maar gelukkig is de invloed van de familie groter. Ik houd niet van familiefeesten, maar ik zou best een feestje met Akron/Family willen meemaken.

# |

|

| Crossing Border 2007 | Heet Stof | 23 oktober 2007 - 16:23 | reacties (0)

Jaloezie is een van die eigenschappen die vrijwel elk mens in meer of mindere mate bezit. In een relatie kan het tot vreselijke taferelen leiden, maar ik kan me voorstellen dat jaloezie voor een artiest ook verstikkend kan werken. Stel je voor, je bent een ongeveer 30-jarige muzikant die al jaren zijn eigen liedjes schrijft en opneemt. Liedjes die misschien op een paar in eigen beheer uitgebrachte cd's zijn verschenen en door een paar honderd personen zijn gekocht. Ik denk dat er veel muzikanten zijn die zich hierin kunnen herkennen. Dan hoor je het debuutalbum van Annuals en je ontdekt dat zanger en liedjesschrijver Adam Baker van die band pas negentien jaar oud is. Negentien en dan al zulke liedjes kunnen schrijven? Je zou je pen er gefrustreerd bij neer willen gooien. Adam is er ook niet erg bescheiden over want "Carry Around" begint als volgt: 'I've got magic in my head, magic up my nose, magic coming out my fingers, magic crying out my eyes. I've got magic everywhere I fucking look.' Be He Me staat vol met betoverende liedjes. Nog voller zelfs want het album bevat maar liefst drie bonustracks en duurt precies een uur. Ondanks zijn jonge leeftijd maakt Adam Baker al vele jaren muziek en met de gitarist en de bassist van Annuals al sinds zijn twaalfde. De band waarvan niemand ouder dan 22 is, bestaat ook al enkele jaren. Een aantal van de liedjes die ze met zijn vijven maken, roepen erg vrolijke beelden op. "Dry Clothes", "Complete, or Completing" en "Sway" doen denken aan een zomerse wandeling in het bos. Andere nummers zoals "Brother" en "Chas e You Off" doen sprookjesachtig aan en dat geldt trouwens ook voor de hoestekening en de video van "Brother". Adam Baker houdt ook van zijn familie want anders zou je "Brother", "Mama" en "Father" niet op één cd zetten. Al die vrolijkheid en familieliefde roepen bij mij ook beelden op van de breed lachende zangers van het EO-programma 'Nederland Zingt' en dat is een klein minpuntje.

# |

|

| Heet Stof | 14 oktober 2007 - 16:23 | reacties (0)

In de jaren tachtig leek er een oneindig aanbod van hele leuke popmuziek uit Nieuw-Zeeland te komen. The Bats, Tall Dwarfs, The Verlaines, The Clean, Able Tasmans en natuurlijk The Chills; het zijn maar een paar namen van bands die toen ook hier aan deze kant van de aarde succes hadden. De meeste van die bands hadden een platencontract bij het Nieuwzeelandse label Flying Nun en de naam van dat label werd toen zelfs altijd in een adem genoemd met popmuziek uit het land van kiwi's. Halverwege de jaren negentig was het afgelopen. Een aantal van de bands bestond nog wel en maakte ook nog platen, maar hun muziek bereikte ons blijkbaar niet meer. Intussen zijn we weer tien jaar verder en Peter Jackson is waarschijnlijk de enige die zorgt dat we het af en toe nog eens over Nieuw-Zeeland hebben. Toch is de vruchtbare muzikale grond er nog niet helemaal uitgeput en dat wordt bewezen door The Situations uit Auckland. Na een aantal singles was het eind 2006 tijd voor hun eerste album Get the Basics en nu, bijna een jaar later, wordt deze cd eindelijk uitgebracht in Europa. Als de muziek op deze cd twintig jaar geleden gemaakt was, dan hadden The Situations nu in het rijtje met bands bovenaan dit stukje gestaan. De meeste nummers klinken net zo luchtig en levendig als de muziek die toen op Flying Nun verscheen en ik hoor ook af en toe iets van Velvet Underground en van The Feelies, een andere van mijn favoriete bands van de jaren tachtig. Sommige songs hebben hetzelfde ongelofelijke tempo dat The Feelies soms konden halen met hun gitaren. Je hoort dit geluid bijvoorbeeld in de titelsong en in "Too Uncool For School", maar ook in het minder snelle "Suburban Love". "Man's World" valt op door zijn lengte van ruim 7 minuten, maar ook omdat het een heerlijk nummer is. Afsluiter "Straightest Roads" valt ook op, maar dan doordat het zo'n rustig nummer is en eigenlijk het enige minpuntje.

# |

|

| Heet Stof | 01 oktober 2007 - 12:53 | reacties (3)

Amerikanen zijn vaak jaloers op ons Europeanen want wij hebben tenminste een echte oude cultuurgeschiedenis. Onze voorvaderen hebben steden, gebouwen, schilderijen, beeldhouwwerken enz. gemaakt die we nu nog kunnen bewonderen. Blanke Amerikanen hebben dat niet zo, hun eigen geschiedenis is nog niet zo oud. Maar als we het hebben over de popmuziek, dan is het juist andersom. De pop- of rockmuziek heeft zijn basis in de country en bluesmuziek uit de Verenigde Staten. Het is dus ook niet zo vreemd dat Amerikaanse rockmuzikanten regelmatig teruggrijpen naar hun roots. In Nederland hebben we zoiets niet of je zou de smartlap of zeemanslied als de voorlopers van de huidige Nederlandstalige popmuziek moeten zien. Jenny Hoyston zou je kunnen kennen als zangers/gitarist van de punkrockgroep Erase Errate of van haar solowerk onder de naam Paradise Island . Vorig jaar ging zij al terug naar haar countryroots op de cd die zij samen met William Elliot Whitmore opnam. Isle Of is haar eerste soloalbum onder haar eigen naam en op deze cd gooit ze al die muziekstijlen op een hoop. Op "Structure" hoor je haar punkachtergrond en "Even In This Day and Age" en "Send the Angels" zijn weer meer beïnvloed door country en blues. Op de meeste andere nummers klinkt Jenny Hoyston als Liz Phair en PJ Harvey en die nummers bevallen met het beste. Geef mij dus maar "Spell D-O-G", "Bring Back Art" en "Novelist". Ik vind het echter jammer dat ze op sommige tracks gebruik maakt van een drummachine. Met een wat minder elektronisch geluid hadden deze songs volgens mij een stuk beter geklonken. Ten slotte is daar nog de instrumentale afsluiter "Babies With Rabies" dat me zowel titel als muziek doet denken aan Phoebe Buffay van Friends. Samenvattend: Jenny laat ons horen wat haar muzikale achtergrond is en dat is soms interessant en soms wat vervelend. Zoals in feite elke geschiedenis.

# |

|

| Heet Stof | 30 augustus 2007 - 20:23 | reacties (0)

In mijn jonge jaren ben ik fan geweest van verschillende bands. Rond mijn vijftiende waren dat Shocking Blue en The Sweet, daarna volgden bijvoorbeeld Golden Earring en The Eagles. Behalve The Kinks en ook wel The Beatles, zijn er weinig bands waar ik al sinds mijn jeugd naar luister. Sinds ik een jaar of achttien was, ben ik geen fan meer van een bepaalde band geweest. Vanaf dat moment luisterde ik naar bepaalde soorten muziek. Toch zijn er ook nu wel eens bands die ik ontdek en die ik zo goed vind dat ik er meer van wil horen. Een jaar of twee geleden hoorde ik voor het eerst een nummer van de Texaanse band Okkervil River. Dit nummer was "For Real" van de cd Black Sheep Boy en ik vond het direct een prachtige song. Van deze cd heb ik een aantal maanden geleden de zgn. Definitive Edition heruitgave gekocht en ongeveer tegelijk verscheen de prachtige single "The President's Dead". Sinds dien zou je mij een fan van deze band kunnen noemen. Nu heeft Okkervil River weer een nieuw album uit en The Stage Names is ook weer een uitstekende aanwinst voor mijn cd-verzameling. Frontman Will Sheff maakt met Okkervil River hele mooie songs. Ze zijn dan wel niet altijd even vrolijk, maar dit nieuwe album bevat ook enkele opgewektere songs. Dat hoor je al direct aan openingstrack "Our Life is Not a Movie or Maybe". De tekst is misschien wel niet zo vrolijk, maar het is in feite gewoon een heel leuk liedje. Ik heb ook voor het eerst sinds lange tijd weer eens teksten meegelezen tijdens het luisteren van de cd. De teksten zijn al net zo interessant als de melodieën. Er staan bijvoorbeeld nog meer van die up-tempo songs met donkere teksten op dit album. Zoals die twee andere met lange titels "A Hand to Take Hold of the Scene" en "You Can't Hold the Hand of a Rock and Roll Man", maar ook "Unless It's Kicks". Het leukste nummer heeft gelijk de leukste tekst. In "Plus Ones" hebben ze bekende songtitels met getallen verwerkt. Bij die getallen tellen ze dan één op en dan krijg je bijvoorbeeld '8 Chinese Brothers', '100 Luftballoons', '51 Ways to Leave Your Lover', '9 Miles High' en 'TVC16'.

# |

|

| Crossing Border 2007 | Haldern 2008 | Heet Stof | 19 augustus 2007 - 09:24 | reacties (2)

Het is heel opvallend hoe vaak ik in mijn recensies voor File Under verwijs naar Mercury Rev en ook naar Flaming Lips. Oké, ik houd wel van de dromerige, psychedelische muziek van het illustere muzikale gezelschap van Jonathan Donahue en ook van de band van Wayne Coyne heb ik meerdere cd's in mijn kast staan. Het is ook duidelijk dat veel andere bands door hen beïnvloed zijn maar toch wil ik eigenlijk wel eens iets anders schrijven. Na het beluisteren van de prachtige openingstrack "In Full Bloom" van Beautiful Targets, het derde album van Hopewell dacht ik weer een Mercury Rev-kloon in huis te hebben. "All Angels Road", het tweede nummer is echter weer helemaal anders, hier klinkt Hopewell veel meer als Franz Ferdinand en dat geldt eigenlijk ook voor track nummer drie. Nummer vier is echter weer veel duidelijker beïnvloed door Mercury Rev en/of Flaming Lips. Zo gaat het in het hele album op en neer. Bij de wat luidere tracks is die invloed wat minder aanwezig of in ieder geval minder duidelijk. Bij de rustigere nummers kun je eigenlijk niet om die vergelijking heen. Ik werd nieuwsgierig en ging op zoek naar wat meer informatie over deze band ui de staat New York. Mijn eerste indruk bleek later toch wel te kloppen want Hopewell-oprichter Jason Russo is/was bassist van Mercury Rev en deze cd is geproduceerd door David Fridmann, ex-lid van Mercury Rev en producer van Flaming Lips. Ten slotte is dit album ook nog eens opgenomen in de bossen van de staat New York en beelden van deze Catskill Mountains herinner ik me ook van een VPRO-documentaire over Mercury Rev uit 2001. Laten we het erop houden dat er dus gewoon wederzijdse beïnvloeding heeft plaatsgevonden tussen Hopewell, Mercury Rev en Flaming Lips. Deze cd kan echter prima op zichzelf staan want hij bevat gewoon een aantal uitstekende songs zoals de al genoemde albumopener, "Monolith", "Are You Anywhere?" en hekkensluiter "To The Slaughter...". Misschien dat ik in een toekomstige recensie wel schrijf over de invloeden van Hopewell.

# |

|

| Heet Stof | 02 augustus 2007 - 15:24 | reacties (0)

De Europese Unie wil digitale fotocamera's een stuk duurder maken omdat je er ook filmpjes mee kunt maken. Of dit terecht is, laat ik even in het midden, maar het is wel vreemd. Je kunt tegenwoordig met bijna elke nieuwe digitale fotocamera, mobiele telefoon en laptop filmpjes maken. Ik heb geen videocamera maar toch heb ik met deze drie apparaten ook drie apparaten in huis waarmee ik videofilmpjes kan maken. Het wachten is nu op de eerste videocamera in bijvoorbeeld een pen en het zal volgens mij niet lang duren voordat elke auto is voorzien van een videocamera zodat er bij ongelukken altijd een direct bewijs voorhanden is. Vrijwel iedereen kan te allen tijden filmen en natuurlijk ook gefilmd worden. Het succes van websites als YouTube is het beste bewijs hiervan. Iedereen kan dus video's maken en het gevolg is dat ook bijna iedereen 'videokunst' zou kunnen maken. Software om die video's te bewerken, kun je ook al voor een paar cent of gratis downloaden. Video Hippos uit Baltimore is een rockband die ook gebruik maakt van video, de naam is dus waarschijnlijk niet toevallig gekozen. Tijdens hun live-shows spannen ze een laken op het podium waarop ze video's projecteren. Hun muziek begeleidt de filmpjes (of is het misschien andersom?), vaak fragmenten van home-movies en tekenfilmpjes. De muziek van gitaar, drums, keyboards en een beetje zang is dus in feite maar de helft van het product. Toch hebben de Video Hippos ervoor gekozen om een gewone audio-cd te maken en geen multimedia-dvd waarop ze de muziek combineren met video. De titel Unbeast the Leash is dan misschien een flauwe woordspeling op 'unleash the beast' maar er staan een stel leuke, eenvoudige rocksongs van gemiddeld net twee minuten op dit album. Nummers als "Tootssub", "The List" en "Wages of Fear" klinken helemaal niet zo gek. Toch heb ik het idee dat je dit eigenlijk live en mét video zou moeten zien/horen.

# |

|

| Heet Stof | 26 juli 2007 - 09:23 | reacties (0)

Natuurlijk horen pop- en rockmuziek ook bij 'de kunsten' en verdient een goede popmuzikant evenveel respect als een goede kunstschilder. Toch heb ik het niet zo op té gekunstelde muziek. Ik vind de melodie het belangrijkste bij een popsong en alhoewel die melodie niet echt eenvoudig hoeft te zijn, moet hij wel duidelijk aanwezig zijn. Na enkele seconden weet ik vaak al of de muziek me bevalt. Met andere woorden: muziek moet me direct aanspreken. Natuurlijk zijn er ook wel uitzonderingen, albums die ik pas na een paar maal luisteren begon te waarderen. Het is misschien niet toevallig dat de leden van dit soort bands elkaar vaak ontmoetten op de kunstacademie. Een voorbeeld van zo'n band was Talking Heads. In eerste instantie wist ik niet wat ik van hun muziek moest denken, maar ondertussen horen ze tot mijn 'all-time favorites'. Ik heb ook zo'n gevoel bij de muziek van Wheat. De band is dan wel niet begonnen op een kunstacademie, maar wel als kunstproject op de universiteit van Massachusetts. De groep debuteerde al in 1997 en deze cd met de lekkere lange titel Everyday I Said A Prayer For Kathy And Made A One Inch Square is de vierde volledige cd. Het album bevat een paar aardige liedjes, het is echter jammer dat de stem van zanger Scott Levesque zijn beperkingen heeft. Dat is normaal niet zo'n probleem, maar bijvoorbeeld het openingsnummer "Closeness" moet door het minimale gebruik van instrumenten in het begin vrijwel helemaal gedragen worden door die stem. Dat lukt dus niet. In andere songs zoals "I Had Angels Watching Over Me" en "Saint In Law" zitten ook stukjes waarbij ik me afvraag waarom ze de zangpartij zo hebben opgenomen. In steviger nummers met een duidelijker rol voor de gitaar en de drums zoals "What You Got" en "An Exhausted Fixer" is dit veel minder een probleem. In de laatste track "Courting Ed Templeton" is die beperkte stem helemaal geen probleem: dit is een instrumentaal nummer.

# |

|

| Heet Stof | 18 juli 2007 - 16:24 | reacties (0)