Het is niet moeilijk om te horen waardoor de twee vrouwen en een man van folkrocktrio Girlyman uit Atlanta geïnspireerd zijn. Hun debuutcd Remember Who I Am brachten ze in 2003 in eigen beheer uit. Indigo Girl Amy Ray bracht het album een jaar later opnieuw uit op haar eigen label Daemon Records. Girlyman is hoorbaar beïnvloed door The Indigo Girls. Een kopie zijn ze echter allerminst. Kenmerkend zijn de prachtige, driestemmige vocalen van Doris, Ty en Nate en de goed gearrangeerde songs. Supernova is de vijfde cd van Girlyman en het trio is inmiddels een kwartet geworden door de toevoeging van drumster JJ Jones. De cd was er bijna niet geweest. Aan het eind van 2010 werd leukemie gediagnosticeerd bij zangeres Doris Muramatsu. Een periode van chemotherapie en behandelingen volgde en deze wierp vruchten af want na negen maanden werd ze genezen verklaard. Supernova gaat over deze moeilijke en onzekere periode. Desondanks is het geen somber album geworden, de songs gaan vooral over hoop. Hoogtepunten zijn het krachtige "Nothing Left", het rootsy "See To See" en het emotionele "Long Time Gone". Maar eigenlijk is Supernova in zijn geheel een prachtig document geworden over de ziekte en genezing van Doris. Heel klein puntje van kritiek is dat de nummers allemaal keurig binnen de lijntjes zijn. Het album was nóg mooier geweest als Girlyman iets meer een vent was geweest.

# |

|

| Janineka | 21 mei 2012 - 08:58 | reacties (0)

Het leuke van recenseren is dat je soms kennis maakt met muziek waarvan je je afvraagt waarom je er nog niet eerder van gehoord hebt. Zo bleek The Life You Never Planned On van het Maastrichtse duo Jodymoon al hun vierde album te zijn. Ook wonnen ze in 2008 de Publieksprijs Singer-songwriter van de Grote Prijs van Nederland. Digna Janssen en Johan Smeets, zowel muzikaal als privé een duo, hebben in de loop van de vier albums steeds meer instrumenten terzijde geschoven en op The Life You Never Planned On blijven enkel nog zang, piano, een keur aan snaarinstrumenten, van banjo tot dobro, en viool en cello over. De plaat is deels in New York opgenomen met producer Bryce Goggin, hij produceerde onder anderen Antony & The Johnsons en Joan As Policewoman. Jodymoon laat op haar vierde album dertien melancholieke liedjes horen die qua stijl een mix zijn van folk, pop, americana en jazz. Digna Janssen heeft een warme stem waarmee ze haar persoonlijke teksten goed over kan brengen. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat het me in de eerste zes nummers een beetje als teveel van hetzelfde klinkt. Maar dan is daar ineens "Close Your Eyes" dat wat meer varieert in melodie en daardoor meteen meer boeit. "Oh My" wordt enkel begeleid door handgeklap en gestamp op de vloer en dat werkt. Zo is de tweede helft van The Life You Never Planned On gevarieerder en spannender en laat het horen wat een getalenteerd duo Jodymoon is. Janssen en Smeets treden alleen in theaters op omdat ze vinden dat hun muziek daar beter tot haar recht komt. Bovendien worden ze live nog eens versterkt door Wim Spaepen op viool en Marie-José Didderen op cello. Jodymoon is daardoor een zeldzaamheid in Nederland, een klein orkest met rijk en sfeervol geluid.

# |

|

| Janineka | 07 mei 2012 - 08:57 | reacties (0)

Wanneer je vader jazz-zanger Leon Bibb is en je oom de beroemde jazzpianist en componist John Lewis, dan ligt het voor de hand dat je muzikale genen erft. Eric Bibb heeft zijn talent dus duidelijk niet van een vreemde. Al vanaf de jaren '70 brengt de inmiddels zestigjarige en in Helsinki wonende Amerikaan regelmatig albums uit waarop voornamelijk blues te horen is. Voor Deeper In The Well reisde Bibb naar Louisiana waar hij met een aantal lokale muzikanten in de rijke geschiedenis van de Amerikaanse muziek dook. Invloeden van blues, gospel, folk, cajun, bluegrass en country zijn te horen op de cd. Bibb schreef zeven van de dertien nummers zelf. Alle dertien nummers worden akoestisch uitgevoerd en mixen op verbluffende wijze de eerder genoemde Amerikaanse muziekstijlen. Op "In My Time", een mooie bluesballad, speelt Jerry Douglas mee op dobro. "Money In Your Pocket" is dan weer een blues/countrysong met viool en mondharmonica en "Movin' Up" is bluegrass. De covers op het album worden niet klakkeloos nagespeeld maar worden verrassend eigen gemaakt door Bibb. De traditional "Sinner Man" is bezwerend zoals 'ie hoort te zijn en Dylans "The Times They Are A Changin'" wordt in Bibbs uitvoering afgestoft en krijgt een geheel nieuwe glans. Eric Bibb neemt je op Deeper In The Well mee op een trip langs de rijke Amerikaanse muziekgeschiedenis en laat horen dat deze anno 2012 nog steeds springlevend is.

# |

|

| Janineka | 27 april 2012 - 14:57 | reacties (0)

File Under-collega DubbelMono heeft me bij het recenseren van It's Been A Long Night eigenlijk al het gras voor de voeten weggemaaid. Of eigenlijk moet ik zeggen dat wij het wel eens zijn over Sean Riley & The Slowriders. Aan niets is te horen dat deze band uit Portugal komt en dat Sean bij de burgelijke stand bekend staat als Alfonso Rodrigues. "Rootsrock in de breedste zin van het woord", zo omschreef DubbelMono voorganger Only Time Will Tell. Op It's Been A Long Night is dat eveneens zo. De nadruk ligt op dit album op de wat stevigere rocksongs waarin een grote rol is weggelegd voor het (Hammond)orgel. Het doet mij bij tijd en wijle denken aan The Wallflowers. De nummers klinken vol en af en toe zelfs sfeervol door de begeleiding van strijkers. Wat opvalt is dat de nummers bijna allemaal klein beginnen en toewerken naar een climax. Sean Riley zingt lekker loom en The Slowriders spelen strak. Zet de cd na het laatste nummer "Lost In Time" niet uit want na een stilte begint de hidden track, een zwoel rocknummer dat harder is dan de rest van het album, maar te goed is om te missen. Sean Riley & The Slowriders zijn te goed om alleen groot te zijn in Portugal. Ze zouden een welkome aanvulling kunnen zijn voor de komende festivals in Europa.

# |

|

| Janineka | 23 april 2012 - 08:57 | reacties (0)

Tot nu toe asscocieerde ik Bristol met electronische (triphop)bands als Portishead, Massive Attack en Tricky. Dat er ook een hele andere muzikale wind in Bristol waait ontdekte ik na het luisteren van The Pines van de band Phantom Limb. Op het eerste gehoor zou je denken dat deze band uit het diepe Zuiden van Amerika komt. Op hun tweede cd mengen ze country met soul- en gospelinvloeden. En dat doen ze heel erg goed! Frontvrouw Yolanda Quartey is een dijk van een zangeres die gezegend is met een strot om jaloers op te worden. Ze deed ervaring op als achtergrondzangeres bij onder anderen Massive Attack en Adele, maar treedt nu gelukkig zelf op de voorgrond. Openingsnummer "The Pines" is een fantastische countrysoulsong die je wel hard moét zetten en waar de levenslust vanaf spat. Maar de hele cd staat vol met prachtige melodieuze prachtsongs. Zoals de ballad "Tumbling Down" met een grote rol voor het Hammond-orgel, het smekende "I'll Have Mercy" of het adembenemend mooie "It's The Only Way", met een gastrol voor Greg Leisz op pedal-steel. Of neem het supermelodieuze "Laughing Like You're Mad" en het aanstekelijke "Missy". En zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat de nummers allemaal onweerstaanbaar maakt zijn de gospelachtige, meerstemmige koortjes en aanstekelijke refreinen. Er valt weinig op aan te merken, hoogstens dat het aantal stevige songs zoals de titeltrack beperkt is en de nadruk wat meer ligt op de rustigere songs. Het is echter een kleine kanttekening want Quartey zingt geweldig en de songs zijn melancholisch, mede door de sombere toon van de teksten, en daardoor aangrijpend. The Pines is van begin tot eind een lust voor het oor.

# |

|

| Janineka | 16 april 2012 - 08:57 | reacties (1)

De platenmaatschappij waarop de uit Wales afkomstige Davie Lawson zijn drie albums heeft uitgebracht heet Smoked Recordings en is gevestigd in Wageningen. Lawson heeft ook een tijdje in Amsterdam gewoond en deel uitgemaakt van het Amsterdam Songwriters Guild. Ondanks al deze Nederlandse links doet de naam Davie Lawson bij mij geen lichtje branden. Na Amsterdam, Londen en Glasgow is Lawson momenteel neergestreken in Dublin. Even leek het er op dat zijn derde album Rags er niet zou komen en dat hij zou kiezen voor een carrière als leraar. Gelukkig heeft hij toch voor de muziek gekozen. Rags is een album vol melodieuze folkrockliedjes. Lawson begeleidt zichzelf op akoestische gitaar en mondharmonica en wordt ondersteund door muzikanten op viool, mandoline, piano, hammond-orgel en electrische gitaar. Lawsons stem is expressief en doet me bij vlagen denken aan die van Ray LaMontagne. Uptempo-nummers als "Bella's Homemade Dress" en "Poacher" worden afgewisseld met wat meer melancholische, ingetogen nummers waarvan "I Drank The Water" eruit springt om de desolate sfeer die het oproept. Vreemd dat Lawson overwogen heeft om de muziek vaarwel te zeggen want met zijn muzikale kwaliteiten zit het wel snor. Rags is een album wat bij beluistering boeit en je geboeid houdt.

# |

|

| Janineka | 02 april 2012 - 20:57 | reacties (0)

Een tijdelijke breuk van Philip Moore en Beth Tacular, songschrijvers en voornaamste bandleden van Bowerbirds, gebroken ribben en een vervelende ziekte van Beth gingen vooraf aan The Clearing. Beth en Philip vertellen over deze nare periode in een mooie mini-documentaire over hun derde album. Het hippie-achtige stel zie je in de documentaire in hun huis, midden in de bossen van North-Carolina. Het past bij de weidse indiefolk van Bowerbirds. Standaard is deze zeker niet. Verwacht geen rechttoe-rechtaaan kampvuurfolk van Bowerbirds. De songs zijn stuk voor stuk spannend, rijk aan instrumenten en zitten inventief in elkaar. Net wanneer je denkt de melodielijn te pakken te hebben verandert deze ineens helemaal. Desondanks krijgen ze het toch voor elkaar om de liedjes vol onweerstaanbare harmonieën te stoppen zodat meezingen bijna onvermijdelijk is. Dat klinkt soms groots en uitbundig maar in de wat rustigere nummers werkt het net zo goed. Op The Clearing worden de eerder genoemde nare gebeurtenissen van Philip en Beth verwerkt. De tegenslagen hebben ze achter zich gelaten en ze zijn er sterker uitgekomen. De songs klinken letterlijk als een bevrijding en hebben op mij als luisteraar een positieve werking.'Take your time with it, all of it', zingt Philip Moore in het laatste nummer "Now We Hurry On". Zie dit als een advies voor het luisteren naar dit album en geniet.

# |

|

| Janineka | Motel Mozaique 2012 | 19 maart 2012 - 08:57 | reacties (0)

Het hart is misschien wel het meest bezongen deel van het menselijk lichaam in de muziek. Het staat immers voor liefde en passie. Amy Ray, een van de twee Indigo Girls, ziet dat anders en stelt de longen op Lung Of Love, haar vierde solo-cd, centraal. Met the lung of love bedoelt ze haar stem, de mogelijkheid om je te uiten door te praten of zingen of simpelweg door er te zijn door te ademen. Amy Ray gebruikt die longen gelukkig veel. Met Emily Saliers vormt ze al ruim 25 jaar The Indigo Girls en ze maakten veertien prima folkrock-albums. Ray is de meest rockende Indigo Girl en om die energie kwijt te kunnen die bij The Indigo Girls nu eenmaal wat minder past maakt ze zo nu en dan een solo-album. Op Lung Of Love rockt ze ook, "Glow" en "Give It A Go" zijn lekkere powerpop/punksongs. De studio waar Lung Of Love is opgenomen stond in Greensboro, North-Carolina, midden in de Appalachian Mountains. Deze omgeving en Rays zuidelijke afkomst was een inspiratie voor de gospel/bluegrasssong "The Rock Is My Foundation" waarin Ray, bijgestaan door Brandi Carlile, een origineel beeld geeft van de drie-eenheid: 'The rock is my foundation, Jesus is at the bass, God is on the kick drum and the Holy Spirit sings'. Met het titelnummer "Lung Of Love" heeft Ray naar mijn mening het perfecte popliedje gemaakt waarin haar prachtige, donkere stem mooier klinkt dan ooit. Amy Ray laat voor het eerst wat meer verschillende stijlen, zoals rock, pop, gospel/bluegrass en ballads, horen op een solo-album en dat doet ze goed. Het enige minpuntje is "From Haiti" dat alle kanten opwaaiert. Een kniesoor die daar op let want Lung Of Love is het meest gevarieerde en misschien wel beste solo-album van Amy Ray.

# |

|

| Janineka | 04 maart 2012 - 08:57 | reacties (0)

2012 is krap twee maanden oud maar het zou weleens het jaar kunnen worden van het talent van eigen bodem. Eerder verschenen al prachtige platen van Blaudzun en Case Mayfield en nu is daar het debuutalbum van Yori Swart. Deze uit Bergen afkomstige 22-jarige singer-songwriter won in 2010 met haar band de Amsterdamse Popprijs en vorig jaar zette ze de Sena Performers POPnl Award en de de Grote Prijs van Nederland, afdeling singer-songwriter op haar naam. Tel daar de voorprogramma's die ze verzorgde van artiesten van Agnes Obel, Tim Knol en Wende Snijders bij op en torenhoge verwachtingen van dit debuutalbum zijn gewekt. En bij beluistering word ik absoluut niet teleurgesteld. De cd bevat tien folkrock/popliedjes die Yori Swart zelf schreef en allemaal een eigenzinnige twist hebben. Ze doen me qua melodie en zang denken aan een kruising tussen Joni Mitchell en Feist en een vleugje Ilse DeLange. Maar ze zijn vooral heel erg Yori Swart. Nummers als "Rest Your Eyes", "I Say Nothing" en "Give You All" beginnen rustig en sfeervol, en werken toe naar een mooie climax. "Oh Lord" is een stampende bluesrocksong waarin Yori even losgaat en afsluiter "Come On Over" is een prachtig duet met Okke Punt. Yori Swart beschikt over het talent om je tien nummers lang te boeien met haar goede en spannende songs die nét even te alternatief zijn om een groot publiek te bereiken. Voor de liefhebbers dus. Wat mij betreft is dat een groot pluspunt en geeft het aan dat Yori Swart met haar debuutalbum een plaat heeft gemaakt die ver boven de middelmaat uitstijgt.

# |

|

| Janineka | 27 februari 2012 - 08:57 | reacties (0)

Ik kan niet goed tegen zeuren. Mijn dochter weet dat heel goed, wat haar er overigens niet van weerhoudt om het bij tijd en wijle toch te doen. En om eerlijk te zijn, natuurlijk doe ik het zelf ook wel eens, me vaak niet realiserend dat het voor degene tegen wie je aanzeurt weleens heel vervelend kan zijn. Op dit moment zeurt Amelia White via haar cd Beautiful And White tegen mij aan. De vijfde cd van de uit Virginia afkomstige maar in Nashville wonende zangeres pakt me niet echt. Het ligt niet aan haar liedjes, dat zijn elf prima alt.country-songs waarin ze het heeft over verlies en foute relaties, zoals in "Sidewalks" en "Beautiful And Wild", dat gaat over Whites goede vriend en muzikale voorbeeld Duane Jarvis, die in 2009 stierf. Twee nummers springen er echt uit, dat zijn "Saxophone Trains" en "Mercy", een prachtig duet met A.J. Croce en gloedvolle achtergrondzang van de McCrary Sisters. White wordt ook nog eens door niet de minste muzikanten bijgestaan zoals gitarist Doug Lancio, bassist Frank Swart en producer Marco Giovino. Dat Beautiful And White mij dan toch niet volledig kan boeien komt door Amelia White's stem. Die klinkt als een dreinend en zeurend kind. En, zoals ik al zei, ik kan niet goed tegen zeuren.

# |

|

| Janineka | 13 februari 2012 - 08:57 | reacties (0)

De Canadese Kathleen Edwards heeft het in vele opzichten over een andere boeg gegooid. Ze scheidde na een huwelijk van zeven jaar van gitarist Colin Cripps en wilde het na drie alt.country albums muzikaal ook over een andere boeg gooien. Voor haar nieuwe plaat Voyageur riep ze de hulp in van Bon Ivers frontman Justin Vernon. Schot in de roos, Edwards en Vernon produceerden het album tezamen en werden en passant nog verliefd ook. Alles op Voyageur staat in het teken van verandering. Allereerst kun je dit album niet meer klakkeloos in het alt.country hokje stoppen maar heeft Kathleen Edwards zich muzikaal verbreed. Invloeden van Bon Iver zijn hoorbaar, de muziek is sfeervoller en gaat meer in de richting van pop/rock/singer-songwriter. In songs als "A Soft Place To Land" vertelt Edwards over haar scheiding die voor beide partijen zeer pijnlijk was en in het prachtige "Pink Champagne" ziet ze in dat haar huwelijk eigenlijk vanaf het begin gedoemd was te mislukken. In het heerlijk rockende "Mint" heeft ze het over haar nieuwe liefde en in "Sidecar" over de vrijheid die ze ervaart in haar nieuwe leven. De wonden zijn echter nog niet geheeld wat in hoogtepunt "Going To Hell" verwoord wordt, een song met een prachtige gitaarsolo als climax. In de zeven minuten durende afsluiter "For The Record" zingt Edwards: 'Hang me up on your cross, for the record, I only wanted to sing songs'. Schuldgevoel, schaamte en verlies zijn hoofdthema's op Voyageur maar ook vrijheid en nieuwe kansen. Maar wat gebleven is, is de prachtige melancholische stem van Edwards die ook op deze nieuw ingeslagen muzikale weg je het gevoel geeft dat alles wel goedkomt. Het is even wennen, maar dat het goedkomt met Voyageur is mij wel duidelijk. Prachtplaat.

# |

|

| Janineka | 30 januari 2012 - 08:57 | reacties (6)

Gekunsteldheid en arty-farty gedoe, ik heb het er niet zo op. Wanneer ik naar de hoes van God Is My Bike van Maïa Vidal kijk, zie ik een wat kinderlijk uitziende vrouw en wanneer ik lees dat ze op deze cd allerlei speelgoedinstrumenten gebruikt gaan bij mij alle alarmbellen rinkelen. Toch blijkt het bij beluisterinng allemaal niet zo erg te zijn als dat het op het eerste gezicht lijkt. Voordat Maïa Vidal God Is My Bike opnam, bracht ze onder de naam Your Kid Sister een ep uit waarop ze nummers van punkband Rancid had omgevormd tot slaapliedjes en walsen. De 23-jarige Amerikaanse zangeres is half Frans, half Japans, studeerde in Montreal en woont afwisselend in New York en Parijs. Ze nam haar debuutcd in Barcelona op waar ze ook nog een tijdje gewoond heeft. De invloeden uit deze culturen zijn te horen op God Is My Bike. Zo zingt ze afwisselend in het Engels en Frans en is de muziek te omschrijven als een mix van folk, pop en theaterachtige muziek. Vidal speelt niet alleen op speelgoedinstrumenten maar ook accordeon, gitaar, viool en percussie. De Spaanse producer Gius Cobelli voegt daar drums en trompet aan toe en ze worden bijgestaan door niemand minder dan gitarist Marc Ribot. Haar liedjes liggen aangenaam in het gehoor wat mede te danken is aan Vidals zwoele stemgeluid. De plaat begint veelbelovend met als hoogtepunt titelnummer "God Is My Bike". Maar zo halverwege de cd valt op dat de muziek wat minder spannend wordt en wel heel erg voortkabbelt en helaas blijft dat zo tot het einde van de plaat. Jammer, want origineel en veelzijdig is deze muzikante zeer zeker.

# |

|

| Janineka | 23 januari 2012 - 08:57 | reacties (0)

Aan het begin van elk jaar maakt de BBC een lijstje met grote muziekbeloftes voor het komende jaar, BBC Sound Of. Dat de voorspellingen van de omroep niet uit de lucht gegrepen zijn, bewijzen artiesten als Adele en Mumford & Sons die al eerder op deze lijst stonden en daarna wereldwijd doorgebroken zijn. Op de lijst van 2012 staat onder andere de zanger Jamie N Commons. Nu zou ik deze naam meteen weer vergeten zijn, ware het niet dat laatst op Pinguin Radio, de non-stop voortzetting van het ter ziele gegane KINK FM, een nummer voorbij kwam wat me echt opviel. Het was "The Preacher" van deze Jamie N Commons, een bluesrocksong die deed denken aan een combinatie van Nick Cave en 16 Horsepower. Het wordt gezongen door een man met een ruige stem waarbij je een persoon verwacht die een leven vol sigaretten en drank achter de rug heeft en er nog steeds wel raad mee weet. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik er achter kwam dat deze zanger pas 22 jaar is. Commons is geboren in Bristol maar woonde vanaf zijn zesde jaar in Chicago waar hij aangestoken werd door de blues. Wanneer hij 16 is, keert hij terug naar Engeland en in Londen neemt hij in 2011 zijn debuutplaat The Baron EP op. Inderdaad, een ep, dus slechts 5 nummers die bij elkaar maar een kwartier duren. Maar in die vijftien minuten overrompelt Commons me met intense bluesrocksongs."The Preacher" bouwt naar bloedstollende climaxen toe, "Nina" is een lekkere bluesrocksong met mondharmonica en hammondorgel, "Now Is Not The Time" en "Hold On" hebben gospelinvloeden en in "Lola" doet Commons het iets rustiger aan. Jamie N Commons mixt op The Baron EP het beste van gospel, country, blues en (southern) rock en laat horen dat hij een talent is naar wiens volwaardig album ik reikhalzend uitkijk.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Janineka | 13 januari 2012 - 08:57 | reacties (0)

Het is derde kerstdag. Na twee gezellige kerstdagen met lekker eten en samenzijn met vrienden en familie is de rust wedergekeerd. Geen kerstliedjes meer op de achtergrond maar terug naar de 'gewone' muziek. Clutching Stems van The Ladybug Transistor past zowel wel als niet bij deze hangdag. Als achtergrondmuziek doet dit zevende album van de band rondom singer-songwriter Gary Olson het goed. De rustig voortkabbelende indiepop dient prima als sfeermuziek waarbij je een boek kunt lezen, een potje Wordfeud kunt spelen of een ander klusje in je huis kunt doen. Wanneer je wat beter gaat luisteren hoor je een album waarop het ene nummer bijna ongemerkt in de ander overloopt. Olsons zang is monotoon en zelfs een tikkeltje saai en zijn composities zijn dat ook. Nergens hoor ik een echte uitschieter en langzaam maar zeker kruipt het album naar zijn einde en blijf ik over met het gevoel niets bijzonders gehoord te hebben. Maar wel met een heleboel slaap.

# |

|

| Janineka | 02 januari 2012 - 08:57 | reacties (0)

1. Gillian Welch - The Harrow & The Harvest
2. Wilco - The Whole Love
3. Low - C'Mon
4.Indigo Girls - Beauty Queen Sister
5. The Black Keys - El Camino
6. Jonathan Wilson - Gentle Spirit
7. Other Lives - Tamer Animals
8. Laura Marling - A Creature I Don't Know
9. Israel Nash Gripka - Barn Doors And Concrete Floors
10. Amos Lee - Mission Bell

# |

|

| Jaarlijst 2011 | Janineka | 26 december 2011 - 07:00 | reacties (0)

Samen met haar broer Matthew maakte Eleanor Friedberger de afgelopen tien jaar als The Fiery Furnaces een aantal albums die je zou kunnen omschrijven als experimentele indiefolk. Hun laatste cd I'm Going Away stamt alweer uit 2009. Friedberger vond het na al die jaren tijd worden voor iets nieuws en probeert het op Last Summer in haar eentje. Na een tijd in Londen gewoond te hebben is ze na tien jaar weer terug in New York en de stad was de inspiratiebron voor haar solo-album. Zoals de titel al zegt zijn de songs last summer geschreven, in de zomer van 2010 dus. De experimenten van The Fiery Furnaces hebben op Last Summer plaatsgemaakt voor warme, toegankelijke popsongs die klinken alsof ze eind jaren '70, begin jaren '80 zijn gemaakt. Friedberger mixt een jaren '80 geluid door haar popliedjes, die over het leven in New York en Brooklyn in het bijzonder gaan. En dat klinkt heel prettig. "Roosevelt Island", een van de beste nummers, heeft een disco baslijn als basis en in "Inn Of The Seventh Ray" spelen synthesizers een grote rol en zet Friedberger een echo op haar zang. Synthesizers zijn sowieso prominent aanwezig op dit album waarop Friedberger de stijl van Chrissie Hynde en Patti Smith vermengt met een aanstekelijke discopopsound. Wat mij betreft is dit debuut het begin van een mooie solocarrière van Eleanor Friedberger.

# |

|

| Janineka | 19 december 2011 - 14:57 | reacties (0)

Naar de standaard radiozenders als Radio 1 ,2 en 3FM luister ik al heel lang niet meer. Ik zit niet te wachten op het geouwehoer van de dj's die zichzelf vaak belangrijker vinden dan de muziek, wat bij commerciële zenders al helemaal een drama is. Gelukkig zijn er talloze goede internetradiostations waar muziek wel belangrijk is. Ik heb enkele stations gevonden waar ik regelmatig naar luister en heb zo al flink wat leuke muziek mogen ontdekken. Een van de bands die ik vorig jaar ontdekte is het Amerikaanse Deer Tick, via het mooie liedje "20 Miles", afkomstig van The Black Dirt Sessions. Dat is een plaat vol ingetogen rootsrockliedjes, uit de tenen gezongen met raspende stem door zanger John McCaulley. Laatst hoorde ik op de radio een nieuw liedje van Deer Tick en hoera, ze hebben een nieuwe cd! Op Divine Providence probeert de band dicht bij het gevoel en geluid van hun optredens te blijven. De ingetogenheid van The Black Dirt Sessions heeft inderdaad plaatsgemaakt voor stampende rootsrock. Met "The Bump" en "Funny Word" gaan ze meteen los. Het zijn twee heerlijk aanstekelijke rocksongs, tegen de garagerock aan, waarin McCaulley's stem weer geweldig raspt en kraakt. "Let's All Go To The Bar" is hét nummer om in de stemming te komen voor een lange nacht in, jawel, het café. Soms wordt even wat gas terug genomen, zoals in het mooie "Chevy Express" en "Clownin'Around", een nummer over seriemoordenaar John Wayne Gacey jr., waarin opvalt dat McCauley ineens heel wat minder rauw klinkt. Het blijkt drummer Dennis Ryan te zijn die zingt, wat hij ook op nog twee andere nummers doet. Divine Providence is een heerlijke rootsrockplaat geworden, niets meer en niets minder. John McCauley vat de cd in openingsnummer "The Bump" in de eerste twee zinnen eigenlijk perfect samen: 'I got a lust for life and a dangerous mind'. Levenslustige songs met een rauw randje. Ik houd er van!

# |

|

| Janineka | 05 december 2011 - 08:57 | reacties (0)

Toen James Blake eerder dit jaar een hit had met zijn uitvoering van "The Limit To Your Love" ben ik gaan zoeken van wie hij dit mooie liedje gecoverd had. Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van de Canadese Leslie Feist, haar album The Reminder heb ik vervolgens veel gedraaid. Het bevat mooie en nèt even wat andere popliedjes en het zorgde voor haar doorbraak bij een groter publiek. Over opvolger Metals heeft ze vier jaar gedaan en daarop gooit ze het over een hele andere boeg. Weg zijn de vrolijkheid en toegankelijkheid van The Reminder, de songs op Metals zijn sober en donker. Het tempo is laag en de sfeer kaal en somber met veel ruimte voor de prachtige stem van Feist, verfraaid met gospelachtige koortjes en blazers en strijkers. Het heeft mij drie luisterbeurten gekost voordat ik hoorde wat een mooie cd Metals is. De teksten gaan over verlies en vertwijfeling maar daar zet Feist berusting tegenover, waardoor het geen depressief geheel geworden is, maar een verslag van een persoonlijke zoektocht die door dalen ging maar een positief resultaat heeft. In "Caught A Long Wind" zingt ze 'I caught a long wind, a long life wind'. Het is te prijzen dat Feist na het commerciële succes van The Reminder niet op dezelfde voet is doorgegaan maar trouw is gebleven aan zichzelf. Dat heeft een gepassioneerd album opgeleverd dat haar schoonheid langzaam aan je openbaart. Neem er de tijd voor!

# |

|

| Janineka | 20 november 2011 - 08:57 | reacties (0)

De muziek van Shelby Lynne heeft mij nooit echt kunnen raken, uitgezonderd haar plaat waarop ze nummers van Dusty Springfield prachtig naar haar eigen hand zette. Ik had altijd het idee dat ze nooit helemaal voluit ging en het resultaat zodoende een beetje mat bleef. Op Revelation Road rekent ze daar radicaal mee af. Het is een zeer persoonlijke cd geworden waarop ze voor het eerst over de dramatische gebeurtenis zingt die haar leven ingrijpend heeft veranderd. Toen Lynne zeventien was schoot haar aan alcohol verslaafde vader haar moeder voor de ogen van Lynne en haar jongere zus Allison Moorer dood en sloeg daarna de hand aan zichzelf. De zussen werden opgevangen door familieleden, maar het moge duidelijk zijn dat dit een levenslang trauma heeft opgeleverd. In "I'll Hold Your Head" zingt ze over de ruzies tussen haar ouders en hoe zij als oudste zus haar zusje Allison opvangt en troost. In "Heaven's Only Days Down The Road" zingt Lynne op schrijnende wijze over de moord op haar moeder en zelfmoord van haar vader. 'Can't blame the whiskey or my mammy's ways, two little girls are better of this way, oh yeah'. Het nummer eindigt met twee knallen, de twee schoten die een einde maakten aan het leven van haar ouders. Huiveringwekkend, maar intens en prachtig, en dat geldt voor alle nummers. Tezamen vormen ze een afrekening met demonen uit het verleden. Shelby Lynne bewandelde haar Revelation Road helemaal alleen, ze schreef alle nummers zelf, speelde alle instrumenten op de cd en produceerde de plaat voor haar eigen label Everso Records. Het resultaat is een emotionele en ontroerende cd die louterend werkt op mij als luisteraar en dat effect hopelijk ook heeft op Lynne zelf.

# |

|

| Janineka | 10 november 2011 - 08:57 | reacties (0)

Stel je het letterlijk voor: Lanterns On The Lake. Tien tegen een dat je een warm en sfeervol beeld op je netvlies krijgt. Goed gekozen naam van deze band uit Newcastle dus, want sfeer en melancholie zijn de hoofdbestanddelen van hun debuut Gracious Tide, Take Me Home. Dromerige indiefolk, ondersteund door subtiele loops en synths en mooie strijkersarrangementen die doen denken aan de sfeer van Sigur Rós en de indiefolk van The Sundays en Mazzy Star Mazzy Star. Hazel Wilde zingt met breekbare stem bijna alle nummers, met uitzondering van "If I've Been Unkind", wat gezongen wordt door gitarist Adam Sykes. Ze hadden hem van mij wel iets vaker mogen laten zingen, dat was de afwisseling ten goede gekomen. Een heel album vol met de dromerige stem van Hazel Wilde wordt op den duur een beetje eenvormig. Het is echter het enige en een klein puntje van kritiek wat ik heb. "A Kingdom" kent een mooie climax, "Ships In The Rain" is dan weer een klein, breekbaar liedje en "Lungs Quicken" heeft een spannende opbouw. De teksten zijn niet erg opbeurend, maar desondanks is Gracious Tide, Take Me Home geen sombere plaat geworden maar een melancholisch pareltje. In "Blanket Of Leaves" benadert Wilde zelfs de glans van Beth Gibbons van Portishead . Met Gracious Tide, Take Me Home haal je een prachtig debuut van Lanterns On The Lake in huis.

# |

|

| Crossing Border 2011 | Janineka | 31 oktober 2011 - 08:57 | reacties (0)

Het lijkt wel alsof de klok is teruggezet, wanneer ik naar Nothing Is Wrong van Dawes uit Los Angeles luister. Een vleugje Eagles, een beetje van The Band, een snufje Crosby, Stills & Nash en een boel Jackson Browne heeft de band verwerkt in haar folk/countryrock die zo in de jaren zeventig gemaakt had kunnen zijn. De stem van zanger Taylor Goldsmith lijkt erg op die van Jackson Browne, die zelf ook op "Fire Away" mee schijnt te zingen, maar door de stemgelijkenis is het nauwelijks waarneembaar. Desondanks aapt Dawes bovengenoemde invloeden niet klakkeloos na maar blijken ze zelf prima in staat om pakkende songs te schrijven met mooie teksten. De elf liedjes bevatten prachtige melodieën die, al dan niet meerstemmig, loepzuiver gezongen worden. En dan wordt er ook nog eens vlekkeloos gemusiceerd. In 2009 debuteerde Dawes met North Hills, geproduceerd door Jonathan Wilson, die zich stevig verdiept had in de Westcoastmuziek van de zeventiger jaren. Ook bij Nothing Is Wrong zat Wilson weer achter de knoppen, wat er waarschijnlijk mede voor gezorgd heeft dat Dawes klinkt als een topband uit de seventies. Vernieuwend is het allemaal niet maar wie maalt daar om? Nothing Is Wrong is een lust voor het oor.

# |

|

| Janineka | 20 oktober 2011 - 08:57 | reacties (2)

In 1989 was ik 18 jaar. Op vakantie in Limburg luisterde ik voor het eerst naar Studio Brussel en daar draaiden ze Closer To Fine van Indigo Girls.Het was liefde op het eerste gehoor, ik viel als een blok voor de sublieme samenhang van Amy Ray's donkere rockstem en Emily Saliers heldere en hoge folkstem. Nu, ruim 22 jaar later, volg ik de uit Decatur, Georgia afkomstige vrouwen nog altijd op de voet. Beauty Queen Sister is hun veertiende album. Opvallend is dat Amy en Emily deze keer minder de focus op hun eigen (akoestische) gitaarspel hebben gelegd en de gastmuzikanten meer de ruimte hebben gegeven. Brady Blade drumt en Viktor Krauss en Frank Swart bassen en de viool van bluegrassmuzikant Luke Bulla is de basis van afsluiter "Yoke", een mooie ballad van Amy Ray. Op "War Rugs", een nummer over de revolutie op het Tahrirplein in Egypte, zingt Lucy Wainwright-Roche een prachtige derde stem. Prijsnummer is "Damo" waarin twee Ieren, singer-songwriter Damien Dempsey en fluitist Eamonn de Barra, de song een Celtic tintje geven en Indigo Girls boven zichzelf laten uitstijgen. Als grote bewonderaar zie je de wanklanken doorgaans iets sneller over het hoofd maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat er ook mindere momenten te bespeuren zijn. Zo is "Feed And Water The Horses" nogal saai en had "Beauty Queen Sister" wel wat feller gekund. En zo is Beauty Queen Sister niet het beste album van Indigo Girls geworden, maar wel een waarop ze hun muzikale focus verlegd hebben. Zoals altijd zijn ze vocaal en tekstueel zeer sterk. Ze kunnen op mijn bewondering blijven rekenen.

# |

|

| Janineka | 10 oktober 2011 - 08:57 | reacties (1)

Zo mistig en desolaat als de foto op de hoes is het verhaal wat verteld wordt op The High Country, het achtste album van de alt.country band Richmond Fontaine uit Portland, Oregon. Zanger Willy Vlautin is naast muzikant ook een verdienstelijk schrijver en deze twee kunstvormen heeft hij op The High Country verenigd. De cd kun je eigenlijk niet beluisteren zonder de teksten erbij te lezen. In zeventien nummers wordt het treurige verhaal verteld van een vrouw die jong en ongelukkig getrouwd is. Ze werkt in een winkel in auto-onderdelen en wordt verliefd op een monteur. De liefde is wederzijds en ze willen ze hun ellendige leven achter zich laten en samen opnieuw beginnen. Dit alles speelt zich af in het troosteloze achterland van Oregon, een wereld vol haat en nijd, jaloezie en drugs. Dat het verhaal een weinig rooskleurig einde heeft laat zich raden. De cd luistert als een boek en komt daardoor het beste tot zijn recht wanneer hij in zijn geheel beluisterd wordt. Variërend van stevige countryrock tot ingetogen, akoestische ballads, met intermezzo's van filmachtige hoorspelen word je meegezogen in dit schrijnende verhaal. Het is een goede keuze geweest om Deborah Kelly van The Damnations TX de verhaallijnen van de vrouw te laten zingen en vertellen. Haar heldere stem vormt een mooi contrast met Vlautins rauwe keel. Echt pakkende, afzonderlijke songs bevat deze cd niet, maar als geheel vormt het een spannend en tragisch liefdesverhaal. En met The High Country heeft Richmond Fontaine tevens de eerste alt.country musical gemaakt.

# |

|

| Janineka | 29 september 2011 - 12:59 | reacties (0)

Ierland en druilerig weer zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het zou me niks verbazen als de gergelde regenval en het prachtige landschap van het land Ierse muzikanten inspireert tot het maken van melancholische muziek. Hiervan word je vanzelf een beetje weemoedig, lijkt me. 100 Acres Of Sycamore is het derde album van de Ierse singer-songwriter Fionn Regan en ademt een en al melancholie. Op zijn mooie debuut The End Of History stonden prachtige akoestische liedjes, op de opvolger The Shadow Of An Empire gooide hij het compleet over een andere boeg door de akoestische gitaar te vervangen door de elektrische en een cd vol stevige rocksongs te maken. Die storm is op 100 Acres Of Sycamore weer gaan liggen. De songs zijn sober, de akoestische gitaar is terug en de piano is toegevoegd aan het instrumentarium. Regans stem is warm en heeft af en toe het mooie timbre wat Ryan Adams ook heeft. De mooi gearrangeerde strijkers maken van 100 Acres Of Sycamore geen standaard singer-songrwriterplaat maar geven het een extra gevoelige sfeer mee die uitstekend bij Regans stem past. Het leek alsof het weer zich vandaag aanpaste aan de muziek van Regan want hoewel het augustus is, was de zon in geen velden of wegen te bekennen wat een uitstekend decor bleek voor het beluisteren van deze plaat. Ooit was Damien Rice Ierlands grote belofte maar sinds het verschijnen van zijn tweede album 9 uit 2006 is (helaas) vrij weinig meer van hem vernomen. Fionn Regan kan met 100 Acres Of Sycamore die rol van hem overnemen en heeft er, en passant nog voor het seizoen begonnen, is de eerste herfstplaat van 2011 mee gemaakt.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Janineka | 19 september 2011 - 08:57 | reacties (4)

De 61-jarige Schot Jackie Leven kan met recht een volhouder genoemd worden. Tussen 1979 en 1982 brengt hij met de groep Doll By Doll vier albums uit die een mix van punk, folk en blues bevatten. Na het stoppen van de band worden zijn eerste stappen op het solopad vertraagd wanneer hij in 1984 ternauwernood een overval overleeft waarbij hij bijna gewurgd wordt. Deze gebeurtenis is zo traumatisch dat Leven twee jaar niet kan praten en verslaafd raakt aan heroïne. Het lukt hem om op eigen kracht af te kicken en in 1994 gaat zijn solo-carrière alsnog van start en brengt hij met regelmaat albums in de singer-songwriter/folkstijl uit. Op Wayside Shrines and the Code of the Travelling Man wordt Jackie Leven bijgestaan door beste vriend en toetsenist Michael Cosgrave. De songs zijn allemaal geschreven in Duitse hotelkamers tijdens hun gezamenlijke optredens aldaar en hebben verdriet als centraal thema, iets waar we in het Westen volgens Leven niet zo goed mee om kunnen gaan. Om dit probleem aan te pakken heeft Leven, naar eigen zeggen, met Wayside Shrines and the Code of the Travelling Man de eerste homeopathische plaat ter wereld gemaakt. Leven en Cosgrave hebben een geluid wat verdriet moet verklanken zo verdund in de songs dat het nauwelijks meer waarneembaar is, maar er toch is. Hoe meer je naar deze cd luistert, des te beter kun je met je verdriet omgaan, aldus Leven. Ik ben daar niet zo zeker van. Leven is een goede storyteller en de songs zijn goed en de keyboards van Cosgrave vullen Levens stem en akoestische gitaar goed aan. Maar wat meer variëteit had geen kwaad gekund. Om in homeopathische termen te blijven, de liedjes klinken soms wel erg dun, de drumritmes blikkerig en de Cosgrave tovert soms wel erg gedateerde geluiden uit zijn keyboard. Een heel album lang is dat op den duur eenvormig en soms zelfs saai. Wanneer je te veel verdunt houd je weinig meer over.

# |

|

| Janineka | 12 september 2011 - 08:57 | reacties (1)