Zoeken


Web www.fileunder.nl

Laatste reacties

Stonehead: Lady Gaga geeft geen kik bij de ALS Ice Bucket Challenge. Ze...
Stonehead: Camo & Krooked verpestten hun eigen set op Lowlands door een...
Stonehead: Mooie missing link via @basvanduren: Gesaffelstein is groot ...
Stonehead: Ja HE HE want jullie VORIGE shirts met die 48:13 opdruk ware...
Stonehead: Overigens heeft de VPRO vandaag tot mijn grote plezier toch ...
Stonehead: Hiphopremix van "Monument" door Kindness: https://soundcloud...
Stonehead: Hele liveset van Temples, laatst op Rock en Seine: https://w...
theleonking: http://www.pukkelpop.be/nl/nieuws/thurston-moore-met-nieuwe-...
Stonehead: Mijn held Todd Edwards vindt bovenstaand stuk shit, vanwege ...
Stonehead: Nooit gedacht ooit nog eens de volgende reactie onder mijn e...
Stonehead: Vintagevideo bij "Voorbeeldfunctie": https://www.youtube.com...
Stonehead: Orgaanklap doet interview met 3voorHAHAHA http://3voor12.vpr...
Stonehead: Had ik even gemist: Only Seven Left stopt ermee in december....
Stonehead: Video bij "Try It Out" slaat nergens op. Wat willekeurige We...
Stonehead: Ooit, OOIT komt London Grammar een keer op Lowlands. If You ...

Laatste recensies

Black Trip - Goin' Under
Breakaway - Breakaway (reissue)
Radar Men From The Moon - Strange Wave Galore
Anna van Riel - Whistle And Hum
Fair Warning - The Box
Morrissey - World Peace Is None Of Your Business
Conor Oberst - Upside Down Mountain
Ages And Ages - Divisionary
Pierce Brothers - The Night Tree
St. Vincent - St. Vincent
Deel:  1  |  2  |  3  |  4  |  5 

Eleanor Friedberger - Personal Record

(Merge)

Eleanor Friedberger - Personal RecordHet is alweer bijna twee jaar geleden dat ik aangenaam verrast werd door Last Summer, het eerste soloalbum van de New Yorkse Eleanor Friedberger. Hierop maakte de experimentele indiefolk die ze met broer Matthew als Fiery Furnaces maakte plaats voor goede popliedjes met een sterk jaren '70/'80 geluid. De liedjes op haar debuutalbum waren persoonlijk en gingen over haar terugkeer naar New York vanuit Londen. De twaalf liedjes op Personal Record zijn minder persoonlijk dan de titel doet vermoeden, want het zijn persoonlijke verhaaltjes waar veel mensen zich in zullen herkennen. Allen geschreven met een flinke dosis humor, cynisme en zelfspot. Zoals ze in "I'll Never Be Happy Again" stelt dat het na dat ene perfecte moment alleen maar slechter wordt, ze graag haar eigen ding doet en niet gestoord wil worden in "My Own World" en dat wat je ook doet, je verleden je zal blijven achtervolgen in "I Am The Past". De jaren '80 sound is nog steeds aanwezig, alleen hebben de synths plaatsgemaakt voor new wave-achtige gitaren. Personal Record lijkt een album vol zonnige popliedjes te zijn. LIJKT, want schijn bedriegt, het venijn zit hem bij Friedberger in de teksten waarin ze er geen doekjes om windt en zegt waar het op staat. De thema's zijn zo herkenbaar dat dit tweede album voor velen een 'personal record' zou kunnen worden. Het enige wat ik er op aan zou kunnen merken is dat twaalf liedjes ietwat lang is vanwege de minieme muzikale variatie. Staat tegenover dat die liedjes zo aanstekelijk zijn en zonnig klinken dat ik dat eigenlijk meteen vergeet en het jammer vind dat ik ze pas ná de zonnige zomer hoor.

Meer op File Under over Eleanor Friedberger (2)

File: Eleanor Friedberger - Personal Record
File Under: Wolken voor de zon
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [When I Knew]
File Twitter: [Tweets van Eleanor Friedberger]



JJ Grey & Mofro - This River

(V2 / Alligator)

JJ Grey & Mofro - This RiverBij mijn vorige baan was ik in de gelukkige omstandigheid dat er een pc met iTunes beschikbaar was die als radio dienst deed. Geen Radio 2 of 3FM of nog erger op de werkvloer, maar net zo lang struinen door de iTunes radiolijst totdat er een leuk internetradiostation gevonden was. Uiteindelijk bleven daarvan een aantal favorieten over, meest Amerikaans en met non-stop 'eclectic music'. Zodoende hoorde ik regelmatig muziek die hier in Nederland nooit gedraaid werd maar in Amerika wél populair was. Een van de bands die ik regelmatig voorbij hoorde komen was JJ Grey & Mofro. Een grote naam in Amerika maar hier totaal onbekend. En dat is niet zo heel gek, de mix van soul, blues, rock en funk die ze maken klinkt typisch Amerikaans. Maar dat wil niet zeggen dat het hier helemaal niet aan zou kunnen slaan. Dit zevende album van de uit Florida afkomstige singer-songwriter JJ Grey en zijn band Mofro klinkt gewoon erg lekker. Tien groovy liedjes, niets meer en niets minder. Van uptempo soulnummers met goede blazers zoals in "99 Shades Of Crazy", stampende funksoul in "Florabama", en smachtende ballads als "This River" en "The Ballad Of Larry Web". Live komt deze muziek volgens mij nog beter tot zijn recht maar bij gebrek aan optredens hier is de cd een prima alternatief. JJ Grey & Mofro reizen op This River in ruim vijftig minuten langs de overbekende Amerikaanse muzikale wegen en nodigen daarbij zeer uit om je bij hen te voegen en mee te reizen.

File: JJ Grey & Mofro - This River
File Under:Play that funky music white boy!
File Video: [99 Shades Of Crazy]
File Facebook: [JJ Grey & Mofro op Facebook]



Neko Case - The Worse Things Get, The Harder I Fight, The Harder I Fight, The More I Love You

(Anti)

Neko Case - The Worse Things Get, the Harder I Fight, the Harder I Fight, the More I Love YouSoms vraag ik me weleens af hoe het toch mogelijk is dat sommige artiesten relatief onbekend zijn en blijven. De Amerikaanse zangeres Neko Case is zo iemand. Ze heeft een krachtige en prachtig heldere stem en goede liedjes, die ze zowel solo als met haar band The New Pornographers vertolkt. En toch kent slechts een enkeling haar naam. Haar voorlaatste album Middle Cyclone uit 2009 was haar succesvolste tot nu toe. Ik geloof dat haar nieuwe en zesde album The Worse Things Get, The Harder I Fight, The Harder I Fight, The More I Love You dit gaat overtreffen. Een album met zo'n lange en zware titel, daar moet een reden voor zijn. In de vier jaar die tussen deze twee albums liggen verloor Case verschillende dierbaren, waaronder haar beide ouders. Een gelukkige jeugd heeft ze nooit gehad want naar eigen zeggen hebben haar ouders haar nooit gewild. Neko Case raakte na deze opeenvolgende tegenslagen in een diepe depressie waaruit ze heel langzaamaan weer opkrabbelde. Deze worsteling is te horen op The Worse Things Get.... Haar songs zijn directer en persoonlijker dan ooit en het geluid is bij tijd en wijle vol en pompeus zodat het wel aan moét komen. En dat doet het. Songs over de zwarte periode, het hardst in "Nearly Midnight, Honolulu", waarin Case zingt over een moeder die haar kind toesnauwt 'Get the fuck away from me, why don't you ever shut up'. Het gaat over een voorval waarvan Case op straat getuige was maar wat bij Case óók hard binnenkwam als gevolg van haar eigen ellendige jeugd. Maar er zijn ook liedjes waarin er weer licht gloort aan de horizon, het mooist verwoord in "Where Did I Leave That Fire" waarin Case haar uitweg uit de depressie vindt. Neko Case heeft met haar zesde album met de onmogelijk lange titel haar meest persoonlijke, emotionele en mijns inziens beste album gemaakt. Geen music for the masses, maar wel muziek die een groter publiek kan bereiken en raken dan enkel de trouwe fans.

Meer op File Under over Neko Case (4)

File: Neko Case - The Worse Things Get, the Harder I Fight, the Harder I Fight, the More I Love You
File Under: Neko Case's loutering
File Audio: [Luisterpaal]
File Video: [Album trailer]
File Twitter: [Tweets van Neko Case]



Garciaphone - Constancia

(Munich/Talitres Records)

Garciaphone - ConstanciaEen tijdje geleden ging ik een beetje tekeer tegen de muziek die er op de Franse radiostations te horen is. Tijdens mijn vakantie constateerde ik dat er daar voornamelijk slappe popmuziek en eurodance de ether in wordt geslingerd. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik Constancia van de Franse indieband Garciaphone in mijn stapel te recenseren cd's aantrof. Indie uit Frankrijk, hoe klinkt dat? Ik kan me namelijk niet heugen ooit een Franse indieband gehoord te hebben. Garciaphone is een trio waarvan zanger/gitarist Olivier Gomez de frontman is. Oorspronkelijk was hij drummer totdat hij besloot om liedjes op de gitaar te gaan componeren en de drumstokjes over te geven aan Raphaël Brou. Met bassist Matthieu Lopez was het trio compleet en dat resulteerde in 2011 in de eerste EP Divisadora. Met behulp van producer Peter Deimel, die zijn sporen ondermeer verdiende bij The Wedding Present en dEUS, is het debuutalbum Constancia opgenomen. En dat bevalt me een stuk beter dan de Franse radio. En toch is het het nèt niet. Het album bevat twaalf melodieuze indieliedjes waarbij het lekker wegdromen is. Maar misschien is dat nu juist wel het probleem, ik droom er iets te veel bij weg. De variatie is namelijk ver te zoeken en zo mijmer ik de hele plaat lang lekker door maar dwalen mijn gedachten ook af. Olivier Gomez' stem lijkt erg op die van Elliott Smith. Bij laatstgenoemde had ik geen enkele moeite om mijn aandacht er bij te houden, dat krijgt Garciaphone nog nét niet voor elkaar. Desondanks kan ik Constancia een verdienstelijk debuutalbum noemen en zou het een zegen zijn als Franse radiostations het op hun playlist zouden zetten.

File: Garciaphone - Constancia
File Under:Een goed begin...
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Bad Shepherd]
File Twitter: [Tweets van Garciaphone]



Deadstring Brothers - Cannery Row

(Bloodshot Records)

Deadstring Brothers - Cannery RowThe Band, The Rolling Stones ten tijde van Exile On Main Street en Gram Parsons. Deze grote namen uit de countryrock komen allemaal in mij op bij het luisteren naar Cannery Row, het vijfde album van het oorspronkelijk uit Detroit afkomstige, maar tegenwoordig vanuit Nashville opererende Deadstring Brothers . Niet de minsten om mee vergeleken te worden maar het moet gezegd, ze komen qua sound en kwaliteit aardig dicht in de buurt van bovengenoemde voorbeelden. Opper-Deadstring Brother is Kurt Marschke, die voor Cannery Row zijn band opdoekte en sessiemuzikanten inhuurde die ervaring opdeden bij onder anderen Ryan Adams, Poco en Willie Nelson. Het resultaat is een countryrockplaat die klinkt alsof hij ergens in de jaren zeventig in een rokerige bar is opgenomen. Ouderwets of gedateerd klinkt het echter nergens. Marschke zingt tegen het valse aan, maar zodanig dat het nèt niet irriteert. Net zoals Mick Jagger eigenlijk. Hun stemmen lijken erg op elkaar, in "The Lonely Ride" is het dat ik wist dat ik een cd van Deadstring Brothers op had staan, anders had ik zo geloofd dat het The Rolling Stones waren. Cannery Row is een hele fijne countryrockplaat, niets meer en niets minder. Een groot compliment wil ik geven aan zangeres Kim Collins die de nummers door haar fijne tweede stem net dat beetje extra geeft waardoor ze wat meer sprankelen. Net zoals Emmylou Harris dat destijds bij Gram Parsons deed. Parsons wordt gezien als de grondlegger van countryrock, wat hij zelf 'cosmic American music' noemde. Daar kan gerust het begrip 'tijdloos' aan toegevoegd worden. Het is nu ruim veertig jaar later en Cannery Row is een 'cosmic American record' dat een verademing is in dit Auto-tune-tijdperk en volgens mij over veertig jaar nog steeds niet verveelt.

Meer op File Under over Deadstring Brothers (3)

File: Deadstring Brothers - Cannery Row
File Under: Cosmic American music never dies
File Facebook: [Deadstring Brothers op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Deadstring Brothers]



Mélissa Laveaux - Dying Is A Wild Night

(PIAS / No Format)

Mélissa Laveaux - Dying Is A Wild NightAfgelopen week was ik in Frankrijk om mijn schoonouders te bezoeken die daar sinds een aantal jaren prachtig wonen in een klein dorpje in het zuidwesten van het land. Vanaf het vliegveld was het nog ruim 2 uur rijden naar hun huis. Nu wist ik van eerdere bezoeken dat de muziek op de Franse radiostations dramatisch slecht is. Overwegend slappe eurodance en pop, in het Engels én Frans, die uitblinken in eenvormigheid. Ik dacht dus slim te zijn door het nuttige met het aangename te verenigen en een recensie-cd mee te nemen voor de rit in de huurauto. Het was Dying Is A Wild Night, de tweede cd van Mélissa Laveaux. Hee, een Franse naam, hoe toevallig! Dat zit zo, Mélissa komt uit Ottawa, Canada, en is kind van Haïtiaanse immigranten. Rond de opname van haar eerste album in 2008 verhuisde Mélissa naar Parijs. Dying Is A Wild Night gaat over die tijd, die voor haar niet altijd al te plezierig was en haar moeite met het schrijven van de songs en is een citaat van de Amerikaanse dichteres Emily Dickinson ("Dying Is A Wild Night And A New Road"). De moeite die Laveaux ondervond bij het maken van haar album ervaar ik bij het luisteren ervan. Opener "Postman" is nog best een aardig soulrockliedje en aan Weezers "Hashpipe" geeft ze ook een eigen en originele draai. Maar daarmee heb ik alle lichtpuntjes van dit album wel benoemd. Laveaux heeft een lekkere soulstem, die verdacht veel op die van Macy Gray lijkt, maar buiten bovengenoemde pluspuntjes kan ik werkelijk niks zinnigs over deze cd zeggen. Ik vraag me zelfs af of ik nu die cd op heb staan of toch weer die eenvormige Franse radio. Eenmaal thuisgekomen draai ik hem nog eens en weer pakken de net niet vonkende soulrockliedjes me niet. Om dan toch positief af te sluiten denk ik dat Mélissa Laveaux er goed aan gedaan heeft om zich in Frankrijk te vestigen. Ze past namelijk prima in het format van de radiostations aldaar.

File: Mélissa Laveaux - Dying Is A Wild Night
File Under:De Fransen zijn er vast dol op
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Postman]
File Twitter: [Tweets van Mélissa Laveaux]


Young Galaxy - Ultramarine

(Paper Bag / Factor)

Young Galaxy - UltramarineIk vind het leuk als mensen een grote passie voor muziek hebben en daar gepassioneerd over praten en/of schrijven. Mijn File Under-collega André is zo iemand. Ik volg hem op Facebook en lees met plezier hoe hij als een kind zo blij kan zijn met een aangeschafte cd of een concertbezoek. Zijn smaak laat zich, zeker de laatste tijd, grofweg omschrijven als vrouwelijke singer-songwriters en electropop. Toen ik dan ook Ultramarine, het vierde album van het Canadese Young Galaxy, opzette moest ik meteen aan André denken. Het album bevat namelijk tien synthpopliedjes, gezongen door zangeres Catherine McCandless. Het album begint goed met "Pretty Boy", een aanstekelijk popliedje. Daarna volgt helaas "Fall For You", een slap reggea-achtig liedje om daarna weer hoopvol verder te gaan met het melodieuze "New Summer". Maar daarmee hebben we het beste liedje van de cd gehad. De volgende zeven nummers dreutelen voort met flauwe en saaie electropop. Nergens hoor ik een nummer wat me opvalt, me mijn oren doet spitsen of me bij zal blijven. De muziek doet het goed op de achtergrond maar daar zal het toch niet voor gemaakt zijn. Ik verblik of verbloos niet van Ultramarine. Ben benieuwd wat Andrés oordeel hierover zal zijn en of ik er binnenkort een enthousiast verhaal van hem over zal lezen op zijn Facebookpagina. Ik vrees echter van niet..

Meer op File Under over Young Galaxy (3)

File: Young Galaxy - Ultramarine
File Under:Electroflop
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [New Summer]
File Twitter: [Tweets van Young Galaxy]



The Cave Singers - Naomi

(Jagjaguwar)

The Cave Singers - NaomiNadat gitarist Derek Fudesco in 2007 post-punkband Pretty Girls Make Graves opdoekte, startte hij samen met zanger Peter Quirk en drummer Marty Lund de indiefolkrockband The Cave Singers. Drie albums met bezwerende indiefolk zijn er sindsdien verschenen. Er is weinig tot niks aan te merken op de rauwe en scherpe stem van Quirk en de prima musicerende Fudesco en Lund. The Cave Singers hebben echter wel een probleem. Al drie albums lang kabbelen de songs rond hetzelfde gitaarmelodietje door waardoor saaiheid al snel op de loer ligt. Ik hoopte dat dit patroon op het vierde album Naomi eindelijk eens doorbroken zou worden. Dat bassist Morgan Henderson zich bij The Cave Singers had gevoegd was in ieder geval een hoopvol teken. Henderson is parttimer bij de band, daarnaast is namelijk hij ook nog eens multi-instrumentalist bij Fleet Foxes. Zijn melodieuze basspel is inderdaad een aangename toevoeging aan het geluid van The Cave Singers. Maar helaas kabbelt de monotone trein op Naomi verder. De twaalf songs dreutelen vrijwel allemaal voort in hetzelfde gitaarloopje dat al drie albums meegaat. Het album kent slechts drie enigszins afwijkende en uitstekende liedjes: het dreigende "Have To Pretend", het scherpe "It's A Crime" en het mooie "Evergreens". En toch, ondanks de eenvormigheid pakt de muziek me wel en dat is voornamelijk te danken aan de prima zang van Peter Quirk. Desondanks ken ik het trucje na vier albums wel en raad ik de band aan om de monotone trein op het volgende album flink te laten ontsporen en om nieuwe wegen in te slaan.

Meer op File Under over The Cave Singers (2)

File: The Cave Singers - Naomi
File Under:Kan iemand hier de boel eens flink door elkaar rammelen?
File Video: [Canopy]
File Facebook: [The Cave Singers op Facebook]
File Twitter: [Tweets van The Cave Singers]



Christopher Paul Stelling - False Cities

(Dollartone/Sonic Rendezvous)

Christopher Paul Stelling - False CitiesBevlogenheid, gedrevenheid en passie zijn eigenschappen die ik zeer waardeer in een muzikant. Velen proberen het wel maar het is ze helaas niet gegeven. Er zijn er maar weinig die dit dit van nature in zich hebben en klinken alsof ze nooit iets anders gedaan hebben en alsof ze niet anders lijken te kunnen. Iemand die het zeer zeker wél heeft is de New Yorkse singer-songwriter Christopher Paul Stelling. Zijn tweede cd False Cities is mijn eerste kennismaking met hem en deze is zeer aangenaam. In tien liedjes varieert Stelling van stampende bluesfolk naar rustige americana, folk en gospel. Allemaal gezongen met zijn rasperige stem die doet denken aan een kruising tussen John Fogerty en Marcus Mumford en zichzelf begeleidend op akoestische gitaar. Stelling kan als een bezetene tekeer gaan, zoals hij dat heel lekker doet in "Brick x Brick", "Every Last Extremist" en "How Long". Het meest overtuigt hij mij toch in de wat rustigere nummers. "You Can Make It" is mooi maar "Who I Am" is werkelijk bloedmooi. Christopher Paul Stelling steekt niet onder stoelen of banken dat hij in God gelooft, iets wat hij gemeen heeft met nog een artiest waarbij bevlogenheid op zijn voorhoofd geschreven staat. Het is altijd een genot om David Eugene Edwards, want daar heb ik het over, live te zien spelen. Ik heb zo'n idee dat Christopher Paul Stelling een concertzaal ook muisstil kan krijgen. Dat heeft hij vast in april voor elkaar gekregen, toen was hij voor een paar optredens in Nederland en die zijn geheel aan mij voorbijgegaan, ik had toen immers nog nooit van hem gehoord. Hopelijk komt hij snel eens terug. Tot die tijd heb ik False Cities, en dat is een grote ontdekking en persoonlijke favoriet van dit jaar.

Meer op File Under over Christopher Paul Stelling (2)

File: Christopher Paul Stelling - False Cities
File Under:Het heilige vuur
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Brick By Brick]
File Twitter: [Tweets van Christopher Paul Stelling ]



Texas - The Conversation

(PIAS)

Texas - The ConversationIn 1989 was ik 18 jaar. Best een belangrijk jaar, achteraf bezien. Ik zat in het laatste jaar van het VWO, leerde mijn grote liefde kennen, en mijn muzikale smaak begon zich te vormen. Ik kwam in contact met mensen die ook naar andere muziek luisterden dan wat er op dat moment in de hitparade stond en begon, zoals dat toen nog ging, verwoed platen te lenen in de bibliotheek en op te nemen op een cassettebandje. Een van die platen was Southside, het debuut van de Schotse band Texas uit 1989. De soulvolle stem van zangeres Sharleen Spiteri en de slidegitaar van Ally McErlaine creeërden een soort melancholische soulbluesrock. Het werd een van mijn favoriete cassettebandjes. Die sound hielden ze daarna nog twee albums vast om op de volgende vier albums jammerlijk te vervallen in gladde en kleurloze hitparadepop. Eigenlijk had ik ze al afgeschreven maar zie hier, acht jaar na het voorlaatste album Red Book is daar ineens het achtste album van Texas, The Conversation. Op dit album vermengt Texas radiovriendelijke pop met de melancholische sfeer van de begindagen. Hulp van Bernard Butler en Richard Hawley zorgt ervoor dat wat afstand genomen is van de gladde sound van de laatste albums en de sixtiessoulsound van Southside wat meer naar voren komt. The best of both sounds is op dit album samengevoegd, wat een prima album oplevert met zowel catchy nummers als "The Conversation" en "Dry Your Eyes", als de wat soulvollere retronummers zoals het erg mooie "Maybe, I" en het sterke "Be True". Texas is geen stille dood gestorven maar heeft zichzelf in haar bijna 25ste bestaansjaar opnieuw gevonden. Na al die jaren is het ze in ieder geval gelukt om een album te maken wat ik weer regelmatig zal draaien en wat het ook, zo heb ik de afgelopen week gemerkt, prima doet op stralende zomerse dagen.

Meer op File Under over Texas (3)

File: Texas - The Conversation
File Under: Welkom terug!
File Video: [The Conversation]
File Twitter: [Tweets van Texas]



Georgia's Horse - Weather Codes

(Fire)

Georgia's Horse - Weather CodesDe uit Texas afkomstige singer-songwriter Teresa Maldonado heeft pech. De tweede cd van haar band Georgia's Horse heet Weather Codes en kwam onder op mijn stapeltje te recenseren cd's terecht. En ik heb het doorgaans niet zo op vaag geneuzel, geef mij maar een melodieus liedje met kop en staart. Goede uitzonderingen zijn er natuurlijk altijd maar daar is deze schijf van Georgia's Horse er mijns inziens niet één van. De songs zijn uiterst sober en kaal en worden begeleid door akoestische gitaar, drums, harmonica en een krassende viool. Maldonado fluisterzingt en kermt daar haar sombere teksten overheen. Bijna elk liedje kabbelt in hetzelfde monotone gedreutel voort. Daarbij komt nog dat de plaat met veertien nummers veel te lang duurt en mij, wanneer hij eindelijk afgelopen is, tot het uiterste getergd heeft. Ik word heel ongemakkelijk van deze sombere shit en raak er zelfs door geïrriteerd. Ik denk dat Georgia's Horse wel vergeleken gaat worden met PJ Harvey. Hàd Georgia's Horse daar maar op geleken. Harvey krijgt het voor elkaar haar songs grillig, spannend en boeiend te houden maar dat lukt Georgia's Horse op Weather Codes bijlange na niet. En daarom is het jammer voor de band dat ik mij over deze cd gebogen heb, ik denk dat een liefhebber van de wat alternatievere muziek milder geweest zou zijn. Wie zich aangesproken voelt, de cd is gratis af te halen.

File: Georgia's Horse - Weather Codes
File Under: Onbehaaglijk
File Audio: [Soundcloud]
File Facebook: [Georgia's Horse op Facebook]


The Leisure Society - Alone Aboard The Ark

(Full Time Hobby / Konkurrent)

The Leisure Society - Alone Aboard The Ark Speurend naar wat meer informatie over de Britse band The Leisure Society, stuitte ik op een website van het merk Leisure Society dat brillen en sportkleding op de markt brengt. Niet echt hippe en moderne modellen maar klassiek en een beetje stijfjes. Het merk en de band hebben waarschijnlijk niets met elkaar te maken, maar op een bepaalde manier vertonen ze wel overeenkomsten. The Leisure Society maakt folkrock met uitgebreide arrangementen, daarbij ook gebruikmakend van minder voor de hand liggende instrumenten als dwarsfluit en klarinet. Denk qua stijl aan Fleet Foxes of Grizzly Bear. Deze twee varen nog weleens in woelige baren en van de route af en dat is niet het geval bij The Leisure Society wiens ark voortkabbelt op stille wateren. De twaalf liedjes op hun derde cd Alone Aboard The Ark zijn mooi en zitten goed in elkaar, maar daarmee is eigenlijk alles wel gezegd. De songs gaan allemaal keurig en foutloos van begin tot eind, zonder een verrassende wending, pakkend refreintje of andere briljante ingeving. Kleine uitzonderingen zijn opener "Another Sunday Psalm", dat gewoon een goed popliedje is. En op "Tearing The Arches Down" klinkt zowaar even een elektrische gitaar die de boel een héél klein beetje ontregelt. File Under-collega Ewie vroeg zich in zijn recensie van The Leisure Societys tweede cd Into The Murky Water af waarom deze band nog niet in navolging van Elbow en Fleet Foxes op de grote festivals staat, dat zou met een beetje goede PR toch moeten lukken. Ik zie dat na beluistering van Alone Aboard The Ark niet gebeuren. The Leisure Society maakt knappe en goede folkrockliedjes, maar ze zijn net zo keurig en beschaafd als het gelijknamige merk.

Meer op File Under over The Leisure Society (2)

File: The Leisure Society - Alone Aboard The Ark
File Under: Onberispelijk
File Video: [Fight For Everyone]
File Twitter: [Tweets van The Leisure Society]



Mavis Staples - One True Vine

(ANTI)

Mavis Staples - One True VineEen match made in heaven. Beter kan ik de samenwerking tussen Jeff Tweedy en Mavis Staples niet omschrijven. De frontman van Wilco produceerde in 2010 al Staples' album You Are Not Alone. Dat bleek een gouden greep te zijn en zodoende nam Tweedy voor Mavis Staples' dertiende soloalbum, One True Vine, weer plaats achter de knoppen. Het moge duidelijk zijn dat de inmiddels 74-jarige telg van de beroemde Staple Singers muziek met een missie maakt. Mavis Staples bezingt haar liefde voor de Heer in bijna alle liedjes en doet dat met een overtuiging die niet opdringerig is. In de gospelmuziek van nu gaat het dikwijls om het zo hard en vaak mogelijk schreeuwen van de boodschap en niet of nauwelijks om de muziek. Zo niet bij Mavis Staples. Haar donkere en gruizige stem, en natuurlijk haar leeftijd, laten horen dat ze alles al een keer heeft meegemaakt en dat ze staat voor wat ze zingt. Jeff Tweedy maakt van haar geen schreeuwerige gospelzangeres, maar houdt het sober en ingetogen. En dat werkt. Staples trekt de prachtige Low-song "Holy Ghost" geheel naar zich toe, swingt in de Funkadelic-cover "Can You Get To That" en blinkt uit in "Jesus Wept" en "One True Vine", twee van de drie songs die Tweedy voor haar schreef. Op dit tweede album onder de leiding van Jeff Tweedy komen blues, gospel en soul smaakvol bij elkaar. Mavis Staples hoeft nog lang niet met pensioen en kan met One True Vine jong en oud voor zich winnen met haar prachtige songs die goed genoeg zijn om ook niet-gelovigen te overtuigen.


Meer op File Under over Mavis Staples (3)

File: Mavis Staples - One True Vine
File Under: Oh my God!
File Audio: [One True Vine op de luisterpaal]
File Video: [I Like The Things About Me]
File Twitter: [Tweets van Mavis Staples]



Orlando - The Early Warning Company

(Silence Du Monde)

Orlando - The Early Warning CompanyOver goede, vrouwelijke muzikanten in Nederland hebben we momenteel niet te klagen. Naast het magnum opus van Anouk kwamen er dit jaar al prachtige platen uit van Janne Schra, Stevie Ann en Mister And Mississippi, waarin Maxime Barlag als frontvrouw voor een groot deel hun mooie sound bepaalt. Tessa Douwstra uit Rotterdam kan zich bij deze rij aansluiten. Ervaring deed ze op bij Chef's Special en Wooden Saints maar nu is het tijd voor haar eigen band en liedjes. The Early Warning Company is het debuut van haar band Orlando. Dit album had als werktitel 'het wilde blazersplan' waarbij het idee was de harmonieën, vaak gedragen door piano of Hammond, te verdelen over een aantal blazers. Zo gezegd, zo gedaan, er werd een groep koperblazers gevormd waarvoor hoornist Morris Kliphuis een aantal arrangementen schreef. De blazers dragen dus de sound van het merendeel van de negen liedjes en dat klinkt erg lekker. Orlando maakt frisse popliedjes met door de blazers een vleugje soul, zoals de knallende opener "Put Me On The Light Box", het melodieuze "Monday Is For Drawing Lines" en het erg aanstekelijke "Show Me Where The Bullets Go". Douwstra zingt beheerst en lekker, met een mooi ruisje in haar stem die schittert in de wat rustigere nummers zoals in het melancholische "The Early Warning Company" en "Know You Might Not". Eric Corton is fan en noemde Orlando tijdens Eurosonic/Noorderslag een van de 'upcoming' Nederlandse bands van 2013. Orlando kan zowel op 3FM gedraaid worden als een wat meer alternatief publiek aanspreken en is volgens mij als live-band heel goed in staat om beide doelgroepen mee te krijgen. Na deze festivalzomer zou het wat mij betreft niet meer dan logisch zijn dat Orlando niet meer upcoming is maar een gevestigde naam in de Nederlandse muziekscene is geworden.

Meer op File Under over Orlando (5)

File: Orlando - The Early Warning Company
File Under: Frisse en eigenzinnige pop met 'wilde blazers'
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Show Me Where The Bullits Go]
File Twitter: [Tweets van Orlando]



Janice - Little Clouds Of Trust / Kim Janssen - The Lonely Mountains

(Eigen beheer / Snowstar Records)

Janice - Little Clouds Of TrustDe Friese zangeres Janneke Brakels en gitarist Raoul Bakker begonnen eind 2011 met het duo Janice. Janneke is dan al wereldberoemd in Friesland, Raoul deed ervaring op bij artiesten als Candy Dulfer en Waylon en is tevens druk met de pop/rockband Van Huys Uit en rockcoverband Trots. Er wordt momenteel hard gewerkt aan een album, tot die tijd kunnen we kennismaken met Janice via de EP Little Clouds Of Trust, waarop Brakels en Bakker versterkt worden met een bassist, drummer en toetsenist. De zes liedjes op de EP zou je kunnen omschrijven als pop met een soulrandje. Prettig in het gehoor liggende liedjes, maar eigenlijk ook niet meer dan dat. Janneke Brakels zingt goed, maar ik denk de hele tijd dat ik Anita Meijer hoor zingen. Wat ik overigens geenszins slecht bedoel, Meijer liet laatst in het EO-spektakel The Passion horen dat zij als veteraan het best en zuiverst zong van de gehele cast. Janice laat op Little Clouds Of Trust horen waartoe zij in staat is in zes soulpopliedjes die variëren van jazzy/soul naar wat meer rockende soul. Ze missen alleen nog een eigen smoel waardoor ze me niet echt bijblijven en zich niet onderscheiden van wat ik zoal op Sky Radio hoor. Ik hoop dat ze dat op hun komende album goed gaan maken. Wel nog mijn complimenten voor de cd die er uitziet en aanvoelt als een grammofoonplaat.

Kim Janssen - The Lonely MountainsWat Kim Janssen laat horen op de EP The Lonely Mountains is intrigerend en spannend. Janssen is voornamelijk bekend van de melancholische folkband The Black Atlantic, maar bracht solo ook al twee albums uit. Op deze EP verwerkt hij wederom ervaringen uit een deel van zijn jeugd, die hij doorbracht op een Britse kostschool in Nepal. Stukken van de componisten Chopin en Britten en gedichten van Robert Herrick en W.N. Hodgson vormden daarbij een grote inspiratiebron. Zoals in het rustig beginnende maar pompeus orkestraal aanzwellende "Britten", dat doet denken aan Sufjan Stevens. Dat is niet zo gek, want Maria Hansen zingt hier als een engeltje en dat deed ze al vaker bij onder andere Stevens. De prachtige bewerking van Chopins "Op.15, no.3" mag er ook zijn. In de overige vier liedjes laat Kim Janssen ingetogen en verstilde folk horen. Mooie, breekbare liedjes, gezongen met zijn gevoelige stem. Ondanks de bewerkingen van eerder genoemde componisten en dichters heb ik geen moment het idee dat ik luister naar gemakzuchtige nadoenerij. Integendeel, Janssen houdt het klein en drukt er zijn eigen, bijzondere stempel op. Dit is muziek om in alle rust tot je te nemen en je door te laten meevoeren. En om na de krap twintig minuten die het duurt gewoon weer van voren af aan te beginnen.


Meer op File Under over Kim Janssen (9)

File: Janice - Little Clouds Of Trust
File Under: Ik heb er (nog) weinig vertrouwen in
File Video: [Song For You]
File Twitter: [Tweets van Janice]
File Spotify: [Little Clouds Of Trust op Spotify]

File: Kim Janssen - The Lonely Mountains
File Under:Hemels
File Video: [Drift]
File Twitter: [Tweets van Kim Janssen]
File Spotify: [The Lonely Mountains op Spotify]


Field Report - Field Report

(PIAS)

Field_Report - Field_ReportDe vijf mannen van de folk/americanaband DeYarmond Edison uit Wisconsin besloten in 2006 dat het na vier jaar, twee cd's en één EP genoeg was. Muzikale meningsverschillen dreven de vijf uiteen. Drie van hen gingen verder in de freakfolkband Megafaun en zanger/gitarist Justin Vernon werd erg succesvol met Bon Iver. Het overgebleven vijfde bandlid, Chris Porterfield, hield zich al die tijd stil maar is nu terug als frontman van Field Report, wat een anagram is van zijn achternaam. Op zijn gelijknamige debuutalbum blijkt al snel dat Porterfield veel meer down to earth is dan zijn voormalige collega's. Geen abstracte folk, zoals bij Megafaun, en ook niet die verstilde, breekbare, dromerige melancholie à la Bon Iver, maar verhalende singer-songwritersongs. Porterfield vertelt mooie verhalen over het leven in het Midwesten van Amerika met alle persoonlijke beslommeringen die daarbij horen. Opener "Fergus Falls" begint als een kale folksong maar werkt langzaam toe naar een uitbundig, meerstemmig eind. Prachtig. Dromerige synths vormen de opmaat voor het tweede nummer, "The Year Of The Get You Alone", dat qua sfeer best een Bon Iver-song had kunnen zijn, ware het niet dat Porterfield niet zo hoog en ijl zingt als Justin Vernon, maar scherp, zuiver en een tikje rasperig. Zijn stem doet me denken aan die van Tom Robinson. Zijn stijl doet denken aan de Nebraska-Bruce Springsteen en de jaren zeventig-Paul Simon. In tien prachtige liedjes worden kleine verhalen verteld en bezweert Porterfield zijn demonen. Alcoholmisbruik is een terugkerend thema, zoals prachtig is verwoord in "Incommunicado" en "Chico The American". Field Report nam zijn debuutalbum op in de huisstudio van Justin Vernon. De verleiding om te vergelijken met Bon Iver is groot, maar niet nodig. Field Report heeft een prachtig, authentiek debuutalbum gemaakt waarbij deze vergelijking, die door het gebruik van synths wel af en toe opspeelt, al snel naar de achtergrond verdwijnt. De band DeYarmond Edison heeft uiteindelijk dus drie grote namen voortgebracht: het eigenzinnige Megafaun, het succesvolle Bon Iver en nu dan ook Field Report, misschien wel de meest talentvolle van de drie.


File: Field Report - Field Report
File Under: Desolate schoonheid
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Chico The American]
File Twitter: [Tweets van Field Report]



Tom Morgan - Orange Syringe

(Fire / Konkurrent)

Tom_Morgan - Orange_Syringe.jpgAussie Tom Morgan heeft een uitgebreid muzikaal cv waarvan het zwaartepunt in de jaren negentig ligt. Hij is frontman van de indieband Smudge, die nog steeds bestaat, en hij was ook actief in de wat minder bekende band Godstar en gelegenheidsband Givegoods, die hij samen met Lemonheads' Evan Dando vormde. Morgan speelde tevens mee op enkele Lemonheadsplaten en later op de solocd's van Evan Dando en schreef samen met Dando enkele nummers, waaronder de Lemonheadsklassieker "It's A Shame About Ray". Een door de wol geverfde indiemuzikant dus die het na EP Taste For Blood uit 2012 nogmaals solo probeert. Orange Syringe is een singer-songwriterplaat maar is overgoten met een sterk indiesausje. Je kunt goed horen waar en bij wie Morgan ervaring heeft opgedaan. Dit album had zo in de jaren negentig verschenen kunnen zijn. Ondanks de redelijke composities en de teksten die in orde zijn, kan ik me niet over de gedachte heen zetten dat ik graag had willen horen hoe dit geklonken zou hebben wanneer bijvoorbeeld Evan Dando het gezongen had. Tom Morgan is namelijk een zeer matige zanger die bij tijd en wijle vals zingt. Nu hoeft dat niet altijd bezwaarlijk te zijn, maar in dit geval is dat het zeer zeker wel. Vooral wanneer hij wat hoger probeert te zingen wordt het bijna tenenkrommend. Twee nummers schieten er wat mij betreft uit, het rockende "Taste For Blood" en het emotionele "Final Final The One The One". Het is jammer dat Morgans matige stem zijn debuutalbum, wat qua liedjes een ruime zeven had kunnen scoren, degradeert tot een krap zesje. Componeren kan Tom Morgan, maar zingen, dat moest hij maar niet meer doen.

File: Tom Morgan - Orange Syringe
File Under: Oude indierocker
File Facebook: [Tom Morgan op Facebook]



Lisa Germano - No Elephants

(Badman)

Lisa Germano - No ElephantsIk denk dat bijna iedereen wel een cd in de kast heeft staan waarop Lisa Germano meedoet. De singer-songwriter en multi-instrumentalist speelt op vele albums van grote artiesten mee, uiteenlopend van David Bowie tot Yann Tiersen. Zelf tel ik al drie albums in mijn cd-kast waar Germano op meespeelt. Lisa Germano maakt zelf ook cd's waarvan ik vermoed dat deze een stuk minder vaak opduiken in muziekcollecties. No Elephants is al haar negende album en mijn eerste kennismaking met haar werk. Ik moet eerlijk zeggen, het valt niet mee. De twaalf songs zijn verstild, sober en minimalistisch. Lisa Germano fluisterzingt en begeleidt zichzelf voornamelijk op piano en viool. Geen duidelijke melodieën en teksten, maar tekstflarden die te raden over laten en composities in mineur die alle kanten op schieten zonder naar een duidelijk doel toe te werken. Alsof dat al niet ongemakkelijk genoeg is, worden de liedjes vaak ondersteund door effecten van elektronica, dierengeluiden, telefoongeluiden en andere vreemde klanken. Het geeft mij, als liefhebber van melodieuze liedjes, een beetje een onbehaaglijk gevoel om naar No Elephants te luisteren. Ik weet niet zo goed wat ik er mee moet. Toch doe ik Lisa Germano te kort door haar muziek simpelweg als 'te vaag en te moeilijk' af te schilderen. Intrigerend is het zeker, maar donker en zwaar. Niet geschikt voor tere zieltjes en liefhebbers van liedjes met kop en staart, maar een mooie ontdekkingsreis voor abstracte denkers.

Meer op File Under over Lisa Germano (5)

File: Lisa Germano - No Elephants
File Under: Voor doorbijters
File Video: [...And So On]
File Twitter: [Tweets van Lisa Germano]



Franka de Mille - Bridge The Roads

(Chi Wara)

Franka de Mille - Bridge The RoadsEr zijn van die albums waarbij je inspiratie hopeloos zoek is, je geen briljante invallen krijgt en na herhaaldelijk luisteren nog steeds geen letter getikt hebt. Het debuutalbum Bridge The Roads van Franka de Mille uit Londen is er zo een. Het album bevat tien liedjes die zich laten omschrijven als een kruising tussen folk, pop en kamermuziek. Vrijwel alle nummers hebben een akoestische basis van gitaar en piano en worden aangevuld met viool, cello, accordeon en fluit. De liedjes geven een persoonlijk inkijkje in De Milles leven. Er wordt nog luchtig begonnen met "Come On", waarin Franka De Mille een kennis probeert op te beuren die niet zo lekker in zijn vel zit. Daarna worden de liedjes meer ingetogen. De teksten zijn mooi. "Solo" beschrijft de gruwelen van dierproeven en bio-industrie, "Oh My" gaat over het eindigen van een dierbare vriendschap en "Bridge The Roads" over het leren omgaan met en verwerken van obstakels in je leven. Thema's waarin iedereen wel herkenning kan vinden en waar Franka de Mille mooi over zingt. Maar dat is nu net waar het, wat mij betreft, wringt. Op Bridge The Roads wordt keurig gemusiceerd, er klinkt geen noot verkeerd, en De Mille zingt mooi, maar binnen de lijntjes. Dat maakt het tot een album dat voor mij letterlijk kamermuziek is, het goed doet op een rustige avond of ochtend op de achtergrond, maar de naam Franka de Mille is hiermee (nog) niet in mijn lijstje van favoriete singer-songwriters gekomen.

File: Franka de Mille - Bridge The Roads
File Under:Te keurig
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Oh My]
File Twitter: [Tweets van Franka De Mille]


Anouk - Sad Singalong Songs

(Goldilox)

Anouk - Sad Singalong SongsToen Anouk aankondigde mee te gaan doen aan het Eurovisie Songfestival werd er menige wenkbrauw gefronst. Met haar liedje "Birds" wilde ze de strijd aangaan. Een outsider vanaf het eerste moment, want donker, in mineur en supermelancholisch. Niet de vrolijke tralala-troep die je normaal gesproken op een songfestival aantreft, maar een echt liedje. Het duurde even voordat het mij pakte maar gaandeweg hoorde ik de schoonheid van het liedje en vooral de prachtige zang van Anouk. Heel anders dan we van haar gewend zijn, niet vuig en rockend, maar melodieus en sober. "Birds" was de opmaat voor Anouks zevende album Sad Singalong Songs, dat een dag voor de finale van het songfestival uitgebracht werd. Nooit is het mij gelukt om een heel album van Anouk van begin tot eind uit te zitten maar met Sad Singalong Songs heb ik daar geen enkele moeite mee. Sterker nog, ik draai al dagen bijna niets anders meer. In soulvolle opener "The Rules" worden de regels van de liefde duidelijk uitgelegd, waarna Anouk in negen melancholische liedjes bloedmooi en ingetogen zingt over liefdesverdriet, relatiecrisissen en vooral het verlangen naar die ene ware liefde. De instrumentatie is sober en sfeervol en heeft, door de strijkers en blazers, een filmachtige sfeer. Misschien zijn er wel daarom bij het sterke "Kill", het smachtende "Pretending As Always", het dreigende "The Good Life" en het mooie "Birds" videoclips gemaakt die eigenlijk vier minifilmpjes zijn. Uitschieters kan ik niet noemen, Sad Singalong Songs is een album dat je in zijn geheel moet beluisteren en dat je in bijna veertig minuten meeneemt en meesleept in de donkerste krochten van Anouks ziel. Zware kost, maar nergens topzwaar, eerder louterend. Hoe het met "Birds" is gegaan op het songfestival weten we inmiddels, het kwam glansrijk door de halve finale heen en werd uiteindelijk negende in de finale. Ik kan niet anders dan lof hebben voor hoe slim Anouk dit op haar eigenwijze manier heeft aangepakt. Nu snap ik ook haar Symphonica in Rosso-concerten in oktober, de sad singalong songs lenen zich uitstekend voor een uitvoering met groot orkest. Het songfestival heeft haar Europese bekendheid gegeven en dus is besloten om Sad Singalong Songs wereldwijd uit te brengen. Zal mij niets verbazen als die langverwachte buitenlandse doorbraak nu eindelijk van de grond komt met dit album en zelfs voormalige Anouk-haters een klein beetje van haar gaan houden.

Meer op File Under over Anouk (14)

File: Anouk - Sad Singalong Songs
File Under: Twelve points, douze points
File Video: [Kill]
File Twitter: [Tweets van Anouk]



Patty Griffin - American Kid

(New West Records)

Patty Griffin - American KidEen mooie stem, melodieuze liedjes en goede teksten. Voor mij dé basisingrediënten voor een singer-songwriter die mijn hart wil stelen. Dat heeft de Amerikaanse Patty Griffin jaren geleden al voor elkaar gekregen. Het rockende Flaming Red uit 1998, de folkpop van 1,000 Kisses uit 2002, Impossible Dream uit 2005 en het gospel-tribute Downtown Church uit 2010, het zijn hoogtepunten uit de collectie van deze 49-jarige zangeres. Haar zevende album, American Kid, kan daar moeiteloos aan toegevoegd worden. Het overlijden van haar vader in 2009 lag ten grondslag aan dit album. Vader Griffin, zoon van Ierse immigranten, vocht in de Tweede Wereldoorlog in Europa. Na de oorlog trok hij zich een tijdje terug in een klooster om daarna een gezin te stichten met uiteindelijk zeven kinderen en hij werd leraar op een middelbare school. 'Een stille man waarvan je nooit echt precies wist wat er in hem omging', zo omschrijft Patty Griffin haar vader. Met zijn levensloop als leidraad probeert ze hem in haar songs te vatten. Zoals bijvoorbeeld in "Faithful Son" en "Not A Bad Man", waarin haar vader in het reine probeert te komen met zijn oorlogsdaden. En in "Irish Boy", waarin ze teruggrijpt op de Ierse roots van haar vader. Het album bevat twee bloedmooie duetten die Griffin zingt met haar kersverse lover Robert Plant. De broers Cody en Luther Dickinson van The North Mississippi Allstars leggen de basis voor de smaakvolle en prachtige, ietwat bezwerende sound van het album. In twaalf songs brengt Patty Griffin een ontroerende ode aan haar vader, een oorlogsveteraan die na de oorlog maar moeilijk zijn draai kon vinden. Maar eigenlijk kun je de songs ook zien als een beschrijving van vele na-oorlogse American kids en hun worstelingen met het leven van alledag, in een Amerika dat door de jaren heen erg veranderd is. Zo bezien is het een monumentaal album geworden over het leven na de oorlog van veel Amerikanen in het algemeen en Griffins vader in het bijzonder. Nu al een van de mooiste albums van dit jaar.

Meer op File Under over Patty Griffin (2)

File: Patty Griffin - American Kid
File Under: Monument
File Audio: [Album Stream]
File Video: [Ohio]
File Twitter: [Tweets van Patty Griffin]



Toby - Coming Home / Shelby Lynne - Shelby Lynne Live

(Tobe Productions / Everso)

Toby - Coming HomeIn thuisland Australië én in Canada schijnt ze zeer bekend te zijn maar Toby Beard was mij geheel onbekend. Middels haar vorig jaar uitgebrachte live-album Coming Home maak ik kennis met deze singer-songwriter. Speurend naar wat meer informatie over Toby op het internet las ik bijna alleen maar lovende woorden over Coming Home. Het album bevat vijftien nummers, bij elkaar ruim 73 minuten, die een globaal overzicht geven van de vier albums die Toby de afgelopen jaren uitbracht. Misschien ben ik een zeurpiet of is er wat anders met mij aan de hand, maar ik begrijp al die lovende recensies niet. Allereerst vind ik ik Toby's stem niet mooi. Dat zal een kwestie van smaak zijn, maar mij doet het niks. Dan is er nog haar band, bestaande uit ukelele, trompet, viool, mondharmonica, bas en keyboard. Op zich niets mis mee, maar de liedjes missen een beetje een eigen smoel en kabbelen allemaal een beetje voort in een hoempapa-ritme. Mijns insziens was het verstandiger geweest om dit album hooguit dertig minuten te laten duren. De 73 minuten heb ik gehaald omdat het moest, liever had ik het album voor de helft al uitgezet. Ik vermoed dat Toby's muziek het beste aanslaat als je er zelf bij bent, thuis komt de sfeer van het concert niet over. Een ding moet ik Toby wel nageven, toen ik van de week 's nachts een keer wakker werd en niet meteen weer in slaap viel, zong het nummer "Don't Go" de hele tijd rond in mijn hoofd. Dat heeft Toby dan toch weer wél voor elkaar gekregen, al was het de rest van de nacht wel gedaan met mijn nachtrust.

Shelby Lynne - Shelby Lynne LiveOok het live-album dat Shelby Lynne vorig jaar uitbracht kan me maar matig bekoren. In tegenstelling tot Toby vind ik Lynnes nummers wél goed. Met haar album Revelation Road uit 2011, wat een prachtig muzikaal verslag is van haar traumatische verleden, had ze zich voor me gewonnen. Op dit album, opgenomen in een gitaarwinkel in Santa Monica, zingt ze veel nummers van Revelation Road. Maar ook haar oudere nummers komen goed tot hun recht. Je hoort Shelby met haar gitaar, kaal en kwetsbaar. Ondanks de kwaliteit zijn achttien nummers best een lange zit voor een live-album. Saaiheid ligt al snel op de loer. Ook hier moet je misschien zelf bij zijn geweest. De bijgeleverde dvd bevat een opname van een concert in een kerkje in Engeland. Dit had een mooie aanvulling kunnen zijn maar is een aanfluiting. Het concert is in zijn ruwe vorm op dvd gezet, het geluid is niet bewerkt en bevat ruis, en het beeld is af en toe trillerig en schokt. Dit voegt totaal niets toe en had op deze manier beter weggelaten kunnen worden.

Meer op File Under over Shelby Lynne (4)

File: Toby - Coming Home
File Under: Je moet er bij zijn geweest. Denk ik..
File Video: [Temple]
File Twitter: [Tweets van Toby]
File: Shelby Lynne - Shelby Lynne Live
File Under:Overbodig
File Video: [Even Angels]
File Twitter: [Tweets van Shelby Lynne]


Philip Kroonenberg en de Betoverende Tovenaars - Taart

(Eigen beheer)

Philip Kroonenberg en de Betoverende Tovenaars - TaartOuders van jonge kinderen, opgelet! Wees eens eerlijk, wordt u soms ook zo moe van het armoedige muzikale aanbod voor uw kind? Het moet toch beter kunnen dan de muzikale armoede die de Studio 100-stal ons brengt? En wat Rihanna, Nick en Simon en andere Top 40 artiesten uitkramen is best leuk, maar meestal niet echt voor kinderoren bestemd. Bent u het hier hartgrondig mee eens, dan heb ik goed nieuws voor u! De inmiddels 61-jarige, Scheveningse singer-songwriter Philip Kroonenberg maakte in 2007 al een leuke kindercd. Samen met zijn 'Betoverende Tovenaars' maakte hij De Kinderliedjes met 24 originele kinderliedjes. Nu is er de opvolger, Taart, met maar liefst 26 liedjes. Ze hebben grappige teksten over de meest uiteenlopende thema's die kinderen aanspreken, zoals verliefd zijn, boos en blij zijn, poffertjes bakken en X-Factor. Geen elektronische en zielloze muziek uit een computer, maar gemaakt door goede muzikanten met echte instrumenten! Vele stijlen komen voorbij, zoals blues, country, soul en wereldmuziek. Nu hoor ik u denken, die Philip is al 61, die kan zich vast niet in de jeugd van nu inleven. Niets is minder waar; zijn teksten zijn juist actueel, grappig en to the point. Als vader van drie jonge dochters, die allemaal meezingen op dit album, weet hij prima te verwoorden wat kinderen leuk vinden. Mijn dochter werd vorige week acht jaar en ze kreeg deze cd voor haar verjaardag. Ik heb hem al vaak uit haar kamer horen schallen. U denkt nu misschien, wat een snob is deze recensent! Dat valt best mee, u hoeft van mij heus niet alle top 40-muziek en andere kindercd's in de kliko te werpen, ook in dit huis wordt er naar ze geluisterd. Maar als u eens wat anders wil waar uw kinderen én uzelf plezier aan kunnen beleven, dan is deze cd de kers op de kindertaart.

Meer op File Under over Philip Kroonenberg (2)

File: Philip Kroonenberg en de Betoverende Tovenaars - Taart
File Under: Algemene muzikale vorming
File Twitter: [Tweets van Philip Kroonenberg]


Mariecke Borger - Through My Eyes

(Volkoren)

Mariecke Borger - Through My EyesZe komt uit een muzikaal nest, de zesentwintigjarige Mariecke Borger uit Ermelo. Vader Jan speelt piano en broers Jesse en Johan spelen gitaar. In huize Borger werd veel naar muziek geluisterd van grote songwriters als Joni Mitchell, Neil Young en Leonard Cohen. Johan Borger bracht al twee singer-songwriteralbums uit maar Mariecke vond het lange tijd wel veilig om in de schaduw van broer Johan en Kim Janssen en Minco Eggersman op de achtergrond mee te zingen. Ze wist niet of ze wel geschikt was voor de spotlights. Deze angst heeft ze overwonnen en met debuutalbum Through My Eyes stapt ze uit de schaduw, in het voetlicht. Familie en goede vrienden omringden en begeleidden Mariecke in de tot studio verbouwde woonkamer en in deze intieme setting werd het album opgenomen. Dat is terug te horen in de elf liedjes die afzonderlijk en als geheel wonderschone, kleine en breekbare folkliedjes zijn. Prachtig gearrangeerd met een licht countrytintje, door het mooie dobrospel van Bertolf, en melancholisch door Kyteman's Red Limo String Quartet. En dan heb ik het nog niet eens over Marieckes stem gehad. Zo helder, mooi en zuiver zingen als Mariecke Borger is een zeldzaamheid tegenwoordig. Intieme en persoonlijke teksten over vriendschap en liefde worden breekbaar en pakkend gebracht. Ontroerend in "Not Too Late", sfeervol in "Through My Eyes" en smachtend in "Hope You Understand". Maar eigenlijk is bij elk liedje wel een superlatief op zijn plaats. Nooit is, wat mij betreft, iemand in de buurt gekomen van het hemels mooie stemgeluid van Alison Krauss. Op haar debuutalbum komt Mariecke Borger met elf liedjes om te koesteren heel dicht in de buurt van de klasse van Krauss.

File: Mariecke Borger - Through My Eyes
File Under: Heaven must be missing an angel
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Today]
File Twitter: [Tweets van Mariecke Borger]



Tangarine - Seek & Sigh

(Excelsior)

Tangarine - Seek & SighHet is onvermijdelijk, wanneer je naar Tangarine luistert komen Simon & Garfunkel in je gedachten. De Drentse tweeling Sander en Arnout Brinks zingt samen net zo loepzuiver als het Amerikaanse duo en de twaalf liedjes op dit vierde album zijn een mooie mengeling van melodieuze folk, pop en country met een zweem van de sixties- en seventiessound, de decennia waarin Simon & Garfunkel hun grootste triomfen vierden. Toch doe je Tangarine tekort door ze simpelweg met dit duo te vergelijken. Op Seek & Sigh laten ze horen wel degelijk een eigen smoel te hebben. Door het eigen geluid van de scherpe samenzang van de broers. Maar ook door de teksten, die bij elkaar de weerslag zijn van hun persoonlijke zoektocht in dit leven door het verleden wat ze gevormd heeft. "Waters On The Rise" gaat bijvoorbeeld over hun christelijke opvoeding en geeft weer hoe ze hun eigen weg in hun geloof en het leven gevonden hebben. De liedjes zijn goed, mooi van opbouw en heel erg melodieus. De eerste vijf nummers zijn in de zonnige westcoast- en sixtiessfeer. Het intro van "The Past in Us" laat al even een andere invloed horen die in het daaropvolgende liedje, "Walking On A Dead End Street", helemaal uitgewerkt wordt. De invloed van Gillian Welch en David Rawlings is hier duidelijk hoorbaar in het gitaarspel, de zang en de compositie. File Under-collega DubbelMono vroeg zich in zijn recensie van het vorige album van Tangarine, Wintersongs: The December Sessions, af of er zich bij een volgend album een groot label over Tangarine ontfermd zou hebben. Dat is gebeurd, Seek & Sigh is het eerste album van het duo op het Excelsiorlabel en is geproduceerd door Frans Hagenaars en Matthijs van Duijvenbode. Het is een prachtplaat geworden, waarop het beste van folk, pop en country door de melodieuze mixer gehaald wordt. Een must-have voor iedere liefhebber van onweerstaanbare liedjes.

Meer op File Under over Tangarine (9)

File: Tangarine - Seek & Sigh
File Under: Troubadourstweeling
File Audio: [Seek & Sigh op de luisterpaal]
File Video: [The Wasted Times]
File Twitter: [Tweets van Tangarine]


Fortunate Holders - Introspection / Treetop Flyers - Things Will Change

(Eigen Beheer / Communion Records)

Fortunate Holders - IntrospectionHarmonic folk/pop. Zo omschrijft de van oorsprong Groningse band Fortunate Holders haar muziek. Enerszijds beïnvloed door artiesten als Fleet Foxes, dEUS, The Shins en Ben Howard en anderszijds geïnspireerd door liefde, vrijheid en geluk. Dat klinkt nogal hoogdravend dus ik wil wel eens horen hoe dat klinkt. EP Introspection kwam al in de zomer van 2012 uit maar is destijds aan mijn aandacht ontsnapt. De EP bevat vijf liedjes die je inderdaad onder de noemer melodieuze folkpop zou kunnen scharen.Niet zoals de nu mateloos populaire Mumford & Sons maken, maar meer sfeervol zoals Fleet Foxes en Midlake. Het moet gezegd, het klinkt als een klok wat de band laat horen. De muziek is helder en fris en de samenzang is mooi. Fortunate Holders slaagt er in om ingetogen en meeslepend te klinken, zoals ze laten horen in "Care" en "Utopia". Het intro van "Wonderland" is echt wonderschoon. Jammer dat de band in "Sea-Bow" en "Introspection" iets té uitbundig wil zijn en daardoor een beetje uit de bocht vliegt. Het zijn echter twee smetjes die ik graag door de vingers zie. Radiozender 3FM riep Fortunate Holders vorig jaar maart uit tot winnaar uit van Demo Donderdag, met een volwaardig album en de aandacht van bijvoorbeeld een Giel zou dat zomaar eens een 3FM Award kunnen worden.

Treetop Flyers - Things Will Change'Treetop Flyer' is een nummer van Stephen Stills waarover Ray LaMontagne zei dat dit nummer de reden was dat hij een carrière in de muziek begonnen is. Dat de Britse band Treetop Flyers zichzelf hiernaar vernoemd heeft, vind ik eigenlijk niet meer dan logisch. De folkrock op hun EP Things Will Change ademt de westcoastsfeer van de zeventiger jaren, zoals Stills solo en met zijn maatjes Crosby en Nash en incidenteel Young maakte. Daar tegenover staat de wat ingetogener americanafolk met een vleugje soul waar Ray LaMontagne heel goed in is. In vier nummers laat de band horen een aangename toevoeging aan de momenteel heersende nu-folkrage te zijn. Titelnummer "Things Will Change" klinkt zonnig en fris als America's "Ventura Highway", "Long Cold Winter" en "Rose Is In The Yard" zijn wat meer ingetogen, en zouden zo ballads van LaMontagne of Ryan Adams kunnen zijn. De EP sluit af met "Disappearing Kind", een wat steviger countrysoulnummer. Treetop Flyers gooide begin dit jaar al hoge ogen op Eurosonic en ze zouden het deze zomer heel goed kunnen doen op de festivals. Met Things Will Change geeft de band een goed visitekaartje af wat heel nieuwsgierig maakt naar debuutalbum The Mountain Moves dat eind april uitkomt.

Meer op File Under over Treetop Flyers (2)

File: Fortunate Holders - Introspection
File Under: Levensgenieters
File Audio: [Player op hun eigen website]
File Video: [Sea Bow]
File Twitter: [Tweets van Fortunate Holders]
File: Treetop Flyers - Things Will Change
File Under: Things might change!
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Things Will Change (akoestisch)]
File Twitter: [Tweets van Treetop Flyers]


AnnaMy - Woodpecker

(Subliminal)

AnnaMy - WoodpeckerSinger-songwriters, ze schieten tegenwoordig als paddenstoelen uit de grond en dreigen daardoor te verzuipen in het grote aanbod. Om echt indruk op mij te maken moet hij of zij zich kunnen onderscheiden van de massa door goede composities, sterke teksten en een goede stem. Het liefst natuurlijk alle drie, maar één van deze drie kán al genoeg zijn. De Zweedse AnnaMy heeft me met haar debuutalbum Woodpecker op geen van de drie punten kunnen overtuigen. De acht liedjes op haar album zijn net zo mysterieus en vaag als de hoes van Woodpecker waarop de zangeres in het halfdonker voor een groot raam in een huis staat. AnnaMy is een folkmeisje, maar dan wel old school zoals Melanie en Joan Baez, ze doet niet mee aan de nu-folk trend van Mumford & Sons en volgelingen. De liedjes zijn zwierig en weelderig en gaan eigenlijk niet echt ergens heen. Daarom blijven ze bij mij niet hangen en verslapt mijn aandacht al heel snel. Het enige liedje met kop en staart en mooie melodie, "Dig My Grave", valt me wél op. Daar had ze er meer van mogen maken. In AnnaMy's bio lees ik dat ze op zestienjarige leeftijd in een trashmetalband gespeeld heeft. Onvoorstelbaar, wanneer je naar Woodpecker luistert. Terug naar de trashmetal hoeft AnnaMy van mij absoluut niet maar een trashfolkplaat als opvolger van Woodpecker lijkt mij een uitstekend idee.

File: AnnaMy - Woodpecker
File Under: Flauwe folk
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Stegen]
File Twitter: [Tweets van AnnaMy]



Cody - Fractures

(NMS)

Cody-FracturesIk ben nog nooit in Denemarken geweest maar krijg inmiddels een aardig inkijkje in het land via de serie Borgen. In deze serie wordt het wel en wee van de eerste vrouwelijke premier van het land gevolgd, met alle intriges en politieke machtspelletjes die daar bijhoren. Het is natuurlijk niet mogelijk om op basis van een serie een algemeen beeld van de Denen te krijgen, maar iets wat me wel opgevallen is, is het nuchtere, koele en afstandelijke van de personages. Ik moest daar aan denken bij het luisteren naar Fractures van het Deense Cody. Deze zevenmansformatie trekt op hun tweede volwaardige album alles uit de kast om een warm en sfeervol folkpopgeluid neer te zetten. Strijkers, blazers en koortjes moeten de twaalf liedjes naar grote hoogten stuwen. Er wordt kundig gemusiceerd en keurig gezongen, maar die grote hoogten worden nergens gehaald. De songs worden te lang uitgesponnen waardoor ze nergens echt pieken en daarbij komt dat de zang van zanger Kasper Kaae nogal vlak en kil is. Na opener "Disharmony" was ik nog wel aangenaam verrast door het warme geluid van de band maar vervolgens borduurt de rest van de cd een beetje in de sound van dat nummer voort. Hetzelfde gevoel heb ik ook bij de muziek van The National. Goed en mooi, maar het heeft een zekere kilheid waardoor het me niet echt raakt. Jammer dat ik bij deze Denen weer aan koel en afstandelijk moet denken terwijl hun intentie waarschijnlijk warm en intiem moet zijn geweest. Helaas is Fractures een elektrisch haardvuur wat wel licht geeft, maar niet verwarmt.

File: Cody - Fractures
File Under: Ik krijg het maar niet warm
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Disharmony]
File Twitter: [Tweets van Cody]



Low - The Invisible Way

(Sub Pop)

Low - The Invisible WayVelen zullen niet begrijpend hun hoofd schudden wanneer ik zeg dat ik in tijden waarin het niet zo lekker gaat en ik wel wat opbeurends kan gebruiken vaak een cd van Low opzet. De muziek van het trio, bestaande uit het Mormonenechtpaar Alan Sparhawk en Mimi Parker en bassist Steve Garrington, wordt wel omschreven als slowcore wat zoveel wil zeggen als traag, minimalistisch en somber. Low is in de loop van de twintig jaar waarin ze inmiddels actief zijn ietwat 'faster' geworden, maar hun muziek is onverminderd slepend en somber. Niet muziek die voor de hand ligt om aan te horen in donkere dagen, zou je denken. Toch weet Low het altijd voor elkaar te krijgen om mij enorm op te beuren. De rustige muziek die toch erg melodieus is met de prachtige stemmen van Sparhawk en Parker, solo of in perfecte harmonie, heeft een bijna troostende werking op mij. The Invisible Way is het tiende album van het trio en is geproduceerd door Wilco's Jeff Tweedy. Zijn invloed is hoorbaar, nog nooit was er zoveel piano te horen op een plaat van Low, de akoestische gitaar wint het van de elektrische en het geheel klinkt iets warmer dan we van ze gewend zijn. Mimi Parker zingt vijf van de elf liedjes, meer dan ze ooit op een Low-album zong. Goede keuze, Parkers ijle, heldere stem is van hemels niveau en ontroert mij altijd. Dat doet ze in het verstilde "Holy Ghost" en het apocalyptische "To Our Knees". Maar ook in de meest poppy song van het album, "Just Make It Stop", wat heel luchtig klinkt maar een enorme innerlijke strijd beschrijft. Ouderwets slow klinkt Low eigenlijk nog het meest in het prachtige "Amethyst" en "Four Score" maar verder lijkt er iets meer licht in de duisternis te schijnen. Low klinkt bijna toegankelijk op The Invisible Way. Toegankelijk, maar zonder hun bijzondere eigenheid te verliezen waar ik zo van houd, want ze hebben mij wederom helemaal ingepakt. Probeer het eens, zet in sombere tijden The Invisible Way op en laat je verkwikken. De muziek van Low is als een medicijn, je moet het de tijd geven om het in te laten werken, maar als het werkt is het bijzonder doeltreffend.

Meer op File Under over Low (14)

File: Low - The Invisible Way
File Under: Antidepressivum
File Audio: [Albumstream op Drowned In Sound]
File Video: [Live-optreden voor KEXP-Radio]
File Twitter: [Tweets van Low]



Adrian Crowley - I See Three Birds Flying

(Chemikal Underground / Konkurrent)

Adrian Crowley - I See Three Birds Flying'De beste singer-songwriter die niemand kent'. Zo omschreef Ryan Adams de Ierse singer-songwriter Adrian Crowley een tijd geleden. Ik ken Adrian Crowley inderdaad niet, maar word wel nieuwsgierig van deze aanbeveling van Adams, die ik hoog heb zitten. I See Three Birds Flying is het zesde album van Crowley en is al even uit, maar getriggerd door Ryan Adams' opmerking maak ik alsnog graag kennis met deze Ier. Ik maak echter de fout om het album op klaarlichte dag te beluisteren. Adrian Crowley maakt melancholische muziek met een hoofdletter M. En op de een of andere manier komt dat niet zo binnen wanneer het licht is, je eigenlijk nog tig andere dingen moet doen en er andere mensen om je heenlopen die je gedachten en aandacht van de muziek afhouden. Dus nog een keer geprobeerd op een avond waarop dochter slaapt en man weg is en ja hoor, in de stilte van de avond hoor ik wél hoe mooi Crowleys muziek is. Zo weemoedig en desolaat als hem hoor je ze zelden, zonder dat het overigens té zwaarmoedig wordt. Daarin zit tegelijktertijd de kracht en de zwakte van Adrian Crowley. Met zijn donkerbruine stem, die raakvlakken heeft met die van Sivert Hoyem van Madrugada, croont hij prachtig in sfeervolle songs als "The Saddest Song" en "The Mock Wedding". Het jammere is echter dat de liedjes weinig variatie hebben en dat het geheel op den duur een beetje somber en monotoon klinkt. De titel beste singer-songwriter zou ik hem dan ook niet geven. Desondanks leent I See Three Birds Flying zich uitstekend als muziek waarbij je op een rustige avond in je eentje, desnoods onder het genot van een glas Ierse whisky, je leven eens goed kunt overdenken om daarna opgelucht te concluderen dat het altijd erger kan.

Meer op File Under over Adrian Crowley (3)

File: Adrian Crowley - I See Three Birds Flying
File Under: Muziek om bij te mijmeren
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [The Saddest Song]
File Twitter: [Tweets van Adrian Crowley]



David Philips - December Wine (4 Track Tapes)

(Black And Tan)

David Philips - December Wine (4 Track Tapes)Het is niet iedere singer-songwriter gegeven om in zijn of haar eentje te kunnen boeien. Bij live-optredens lukt dat meestal nog wel, maar voor de cd's wordt voor de broodnodige variatie vaak de hulp ingeroepen van andere muzikanten. Die heeft de al geruime tijd in Barcelona wonende Engelsman David Philips niet nodig. Net als op voorganger The Rooftop Recordings produceerde en schreef hij alle songs en speelde hij alle instrumenten op zijn derde cd December Wine(4 Track Tapes) zelf. Niet opgenomen in een dure opnamestudio maar simpelweg thuis met een Tascam Portastudio 4 track Cassette Recorder met TDK SA90 cassettes! En dat klinkt niet dof of gedateerd maar verrassend goed. Philips' folk/bluessongs zijn sterk. Variatie is er genoeg, zoals het mooie "A Sailor's Song", de fraaie ballad "All Is Lost" of de melodieuze songs "Life On The Wing" en "The Man In The Moon Looks Scared" die qua sfeer teruggrijpen naar de zestiger jaren. Philips is een uitstekende gitarist, wat nog eens onderstreept wordt in het instrumentale "Ruby" en "Flamingo, en gezegend met een warm en relaxed stemgeluid. The Rooftop Recordings was een akoestische plaat, December Wine(4 Track Tapes) klinkt al ietsje voller door gebruik van bas en drums en wat meer (zang)effecten. Vol of kaal, het maakt eigenlijk weinig uit hoe je David Philips hoort, wat overheerst is het talent van een solist die in staat is om met weinig middelen grote indruk te maken.

Meer op File Under over David Philips (2)

File: David Philips - December Wine (4 Track Tapes)
File Under:Doe-het-zelver
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [December Wine]
File Twitter: [Tweets van David Philips]



Night Beds - Country Sleep

(Dead Oceans / Konkurrent)

Night Beds - Country SleepGerard Ekdom vroeg in een uitzending van Toppop3 aan Maxime Barlag van Mister And Mississippi hoe ze hun muziek zou omschrijven. 'Dreampop' was haar antwoord, en ik vind dat die term de lading goed dekt. Rustig, folky en een beetje zweverig, zoals ook te horen is bij bijvoorbeeld Bon Iver, Patrick Watson en, met iets meer dromerig- en zweverigheid, bij Sigur Ros. Dreampop was ook het eerste wat in mij opkwam bij het luisteren naar Country Sleep, het debuutalbum van Night Beds. Maar dan wel met een licht countryrandje. Dat zal komen doordat Winston Yellen, de 23-jarige frontman van Night Beds, Nashville als thuisbasis heeft. Persoonlijke sores als het verbreken van een relatie en stoppen met een studie lagen ten grondslag aan Country Sleep. In een huis wat ooit eigendom was van Johnny Cash en June Carter schreef hij de songs voor dit debuutalbum. Het bleken de ideale omstandigheden en omgeving te zijn voor een album vol melancholische, ingetogen en licht sombere liedjes. Yellen brengt ze overtuigend met zijn hoge en ijle stem. Vaak rustig en breekbaar, zoals in het mooie "Even If We Try" en "22", het country-achtige "Borrowed Time" en het melodieuze "Cherry Blossoms", maar ook door de wat meer poppy songs als "Ramona" en "Lost Springs" word ik geraakt. Country Sleep bevat tien prachtige liedjes die als geheel nét niet een droomdebuut vormen, maar me wel bij zullen blijven en die ik vaker zal gaan beluisteren. Volgens mij gaat dit de opmaat vormen voor een mooie toekomst voor Night Beds.

Meer op File Under over Night Beds (2)

File: Night Beds - Country Sleep
File Under: Breekbare melancholie
File Audio: [Grooveshark]
File Video: [Ramona]
File Twitter: [Tweets van Night Beds]



Kyla La Grange - Ashes

(Sony Music)

Kyla La Grange - AshesAfrikaanse roots heeft ze, de 27-jarige, Engelse singer-songwriter Kyla La Grange. Vader komt uit Zimbabwe en moeder uit Zuid-Afrika, maar voor Kyla's geboorte verhuisde het gezin al naar Engeland. Het Afrikaanse bloed in haar aderen kan de reden zijn voor de sound van haar debuutalbum Ashes. In de elf liedjes schuwt La Grange het grote gebaar niet. Alles is vol, opzwepend en dramatisch op dit album, inclusief de hoes. De toon wordt meteen gezet met "Walk Through Walls", een popnummer wat we in de jaren tachtig nog wel slikten, maar nu weten we beter, het verzuipt in bombastische en opzwepende ritmes. "Courage" klinkt gewoon lelijk door te veel echo en in "To Be Torn" gooit La Grange het over een andere boeg door ijl en hoog te zingen, zoals Sharon den Andel van Within Temptation. Zingen kan ze best wel, maar de liedjes op Ashes worden finaal om zeep geholpen door de overdadige arrangementen en bombast. Jammer, want in kleine liedjes als "Heavy Stone" en "Catalyst" laat ze horen dat ze al die poespas niet nodig heeft. Na het laatste nummer "Lamb" is het even wachten voordat de hidden track "Sympathy" begint. Het wachten waard, daarin laat La Grange al haar kwaliteiten horen in een goed liedje wat nu eens niet verzuipt in een muur van geluid. Drie goede liedjes van de elf is echter een te magere score en ik kan dan ook niet anders dan concluderen dat het debuutalbum van Kyla La Grange één groot, slecht melodrama is.

File: Kyla La Grange - Ashes
File Under: Drama queen
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Heavy Stone]
File Twitter: [Tweets van Kyla La Grange]



Friska Viljor - Remember Our Name

(Crying Bob / Sonic)

Friska Viljor - Remember Our Name'Daar gaan we weer' dacht ik bij de eerste nummers van Remember Our Name, het vijfde album van het Zweedse duo Friska Viljor. Ze hebben bij mij het imago van een vrolijke, niets-aan-de-hand band. Op het eerste gehoor gaan ze op Remember Our Name dan ook verder met hun erg aanstekelijke en meezingbare indiefolk. In "Stalker" zit een gek fluitje en in "Bite Your Head Off" een zwierig orgeltje, wat het geheel nog luchtiger en springeriger maakt. Nu is daar op zich weinig mis mee maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het best prettig zou vinden als Friska Viljor eens liet horen dat ze ook wat anders kunnen. Dat hebben ze misschien zelf ook gedacht, of ze hebben deze 'klacht' vaker gehoord want vanaf de vierde track, "Boom Boom", wordt het beter. Het is een synthpopliedje met een jaren tachtig-geluid en daarna volgt het melodieuze popliedje "Easy Is Hard". Vanaf de ballad "I'm Not Done" lijkt een tweede helft van het album te beginnen. De songs zijn minder olijk en wat serieuzer van toon dan in de eerste helft waardoor wat meer opvalt dat het hele album eigenlijk hele sterke liedjes bevat. Het 'lalala' in "Until The End" werkt me dan ook niet op de zenuwen, sterker nog, het is een van de beste liedjes van de plaat met een ijzersterke gitaarsolo als outro. De cd sluit af met voor mij het tweede hoogtepunt, "Remember My Name", een melancholisch popliedje wat langzaamaan toewerkt naar een mooie climax. De jongens van Friska Viljor zullen altijd wel blije eikels blijven maar zijn er op Remember My Name in geslaagd om hun muziek te verdiepen en hebben mij daarmee nu ook voor zich gewonnen.

File Under geeft in samenwerking met Paradiso kaarten weg voor het concert van Friska Viljor in Bitterzoet. Wil je er graag naartoe? Vul dan snel dit formuliertje in

Meer op File Under over Friska Viljor (9)

File: Friska Viljor - Remember Our Name
File Under: Vrolijke melancholie
File Video: [Bite Your Head Off]
File Twitter: [Tweets van Friska Viljor]



The Dark Flowers - Radioland

(Lojinx / Bertus)

The Dark Flowers - RadiolandProducer Paul Statham werd vooral bekend van zijn productiewerk voor onder anderen Kylie Minogue en Dido. Peter Murphy was frontman van gothic-rockgroep Bauhaus en heeft de welluidende bijnaam 'The Godfather Of Goth'. Verschil van dag en nacht, zou je denken, maar toch vinden deze twee uitersten elkaar in het project The Dark Flowers. Geïnspireerd door de autobiografie The Motel Chronicles van scenarist en (toneel)schrijver Sam Shepard kreeg Statham het idee voor een conceptalbum rondom dit boek. Het duurde ruim drie jaar voordat dit project van de grond kwam. Peter Murphy doet dus mee en is ook verantwoordelijk voor veel van de songs op Radioland. Verder horen we Jim Kerr, Dot Allison, Shelly Poole, Helicopter Girl, Catherine A.D. en Kate Havnevik zingen op dit album. Het resultaat van deze samenwerking is een plaat met twaalf rustige en melancholische popliedjes die allemaal een mysterieus en donker kantje hebben. Opper-Simple Mind Jim Kerrs stem past prachtig bij deze donkere songs, net als die van Peter Murphy. Voor mij was Radioland de eerste kennismaking met alle zangeressen die op deze plaat meedoen. Hun stemmen smachten, zuchten en en geven de liedjes, bedoeld of onbedoeld, een zwoel tintje. Al met al is Radioland een boeiend project wat mij nieuwsgierig heeft gemaakt naar het eerdere werk van de zangeressen en naar het boek van Sam Shepard. De cd als geheel is mij echter iets te dromerig en fungeert al snel als aangename achtergrondmuziek waarbij ik mijn gedachten bij heel andere dingen heb.

File: The Dark Flowers - Radioland
File Under: Soundtrack voor donkere nachten en rustige ochtenden
File Audio: [Myspace]
File Video: [Fast Forest Rain]
File Facebook: [Facebookpagina van The Dark Flowers]



Bhi Bhiman - Bhiman

(Tummy Touch /Bertus / V2)

Bhi Bhiman - BhimanBhi Bhiman (spreek uit als Bie Bie-man) is geen pseudoniem maar de echte naam van deze zoon van emigranten uit Sri Lanka. Zijn naam is een karakter uit een belangrijk religieus en filosofisch epos uit India, de Mahabharata. De naam en zijn voorkomen, hij ziet eruit als een keurige Aziatische zakenman, zijn de enige verwijzingen naar zijn afkomst. De in St. Louis geboren en getogen Amerikaanse singer-songwriter groeide op in de negentiger jaren en luisterde veel naar Nirvana en Soundgarden. Zijn eigen songs zijn een kruising van country, blues, folkrock en een vleugje soul, door Bhimans soulvolle stem waarin je grofweg een mix zou kunnen horen van de stemmen van Nina Simone en Richie Havens. In 2008 kwam zijn solodebuut Cookbook uit en vorig jaar verscheen zijn tweede cd die simpelweg Bhiman heet. Bhiman zegt zelf over dit album dat hij de songs zo akoestisch mogelijk wilde houden en de sfeer en sound van Dylans Blood On The Tracks wilde grijpen. In elf sobere, akoestische liedjes vertelt Bhiman kleine verhaaltjes. Zoals dat van de rondreizende zwerver in "Guttersnipe", dat van de bedrogen echtgenoot in "Crime Of Passion" of van de verliefde en jaloerse man in "Eye On You". Maar ook maatschappelijke thema's zoals in "Kimchee Line", waarin een Noordkoreaanse gevangene bitter vertelt over zijn volgevreten leider terwijl hij sterft van de honger in zijn cel, of in "Cookbook" dat een aanklacht is tegen de corruptie van het Amerikaanse bedrijfsleven. Opvallend zijn de vaak humoristische en tegelijkertijd cynische teksten. "Ballerina" begint bijvoorbeeld met de briljante zin 'We got married in a Walmart, down by the Wrangler Jeans' wat het begin is van subtiel maar grappig commentaar op deze supermarktketen. Bhi Bhiman laat op Bhiman alles horen wat een goede singer-songwriter in huis zou moeten hebben: goede liedjes met dito teksten en een prachtige stem. Aanstaande zondag kun je checken of je dit met me eens bent, dan treedt Bhi Bhiman op in het MC Theater in Amsterdam.

File: Bhi Bhiman - Bhiman
File Under: Scherpe storyteller
File Audio: [Fragmenten op zijn site]
File Video: [Guttersnipe]
File Twitter: [Tweets van Bhi Bhiman]



77 Bombay Street - Oko Town

(Gadget)

77 Bombay Street - Oko TownEr waren eens vier broers uit Zwitserland. Ze besloten op een goede dag om samen muziek te gaan maken maar vonden The Buchli Brothers geen leuke naam en besloten zich te noemen naar het adres in Australië, waar ze als kind een poos gewoond hebben. 77 Bombay Street dus. Ze waren er al snel over uit dat hun muziek vooral niet te zwaar op de hand moest zijn maar vooral luchtig, poppy en aanstekelijk moest klinken. Een beetje zoals de muziek waar ze de mosterd vandaan haalden, The Beatles en The Beach Boys, maar dan natuurlijk wel anno 2013. Maar niet te moeilijk hoor, het moest wel leuk blijven. Zo treedt 77 Bombay Street ook steevast op in felgekleurde Sgt. Pepper-jasjes. Hun inspiratiebronnen slaagden er tenminste nog in om spannende, mooie en onvergetelijke composities te maken, 77 Bombay Street klinkt als een inhoudsloos en simplistisch slap aftreksel van Mumford & Sons. De veertien folkrockliedjes op hun tweede album Oko Town blinken uit in eenvormigheid. Ze klokken bij elkaar ruim 51 minuten en dat is echt te lang als er geen enkele uitschieter tussen zit en het ene liedje bijna niet van het andere te onderscheiden is. In thuisland Zwitserland zijn ze desondanks al mateloos populair en de rest van Europa toont interesse. De muziek van 77 Bombay Street zal het ongetwijfeld goed doen op de radio, ik hoorde single "Angel" gisteravond al op de autoradio voorbij komen, en live zal de niets-aan-de-hand-muziek van de broers ook best een groot publiek kunnen trekken. 77 Bombay Street is dan ook een band voor een gezellige, ongedwongen avond uit waarbij je een leuke avond met je vrienden hebt. De cd zou ik snel ruilen voor een exemplaar van een betere folkrockband.


File: 77 Bombay Street - Oko Town
File Under: Kauwgom waar de smaak heel snel vanaf is
File Audio: [Grooveshark]
File Video: [Angel]
File Twitter: [Tweets van 77 Bombay Street]



Hans Chew - Tennessee & Other Stories

(Dying Giraffe)

Hans Chew - Tennessee & Other StoriesHans wie? Hans Chew. Nederlandse jongen met Amerikaanse of Engelse vader, denk ik meteen. Mis, deze Hans Chew is zo Amerikaans als zijn muziek op Tennessee & Other Stories klinkt. De 37-jarige Chew heeft jarenlang in het zuiden van de Verenigde Staten de kost verdiend als boogiewoogie-pianist en speelde in diverse bands, waaronder die van Jack Rose. Inmiddels woont Chew in New York en treedt hij zelf op de voorgrond. In 2010 kwam dit debuutalbum in Amerika en Engeland uit, waar het door de liefhebbers van rootsmuziek meteen omarmd werd. Het Britse muziektijdschrift Uncut verkoos Tennessee & Other Stories zelfs tot een van de beste albums van 2010. Nu, bijna drie jaar later, is het album ook in Nederland uitgekomen. De cd trapt af met een trilogie over Tennessee, waar Hans opgroeide. Drie onvervalste americanaliedjes die zo uit de zeventiger jaren lijken te komen. Chew's stem is een mix van die van John Fogerty, Leon Russell en Eddie Vedder, zonder een kopie van een van deze drie te zijn. Na dit sterke begin schotelt Chew ons nog een variëteit aan stijlen voor. Van boogiewoogie in "New Cypress Grove Boogie"en "Forever Again" via murder ballad "Long Time Man" (een cover van Tim Rose), langs de countryrock van "Magnet Moon", om te eindigen met de gospel van "Only Son". Hans Chew kan het allemaal en speelt ook nog bijna eens alle instrumenten op Tennessee & Other Stories zelf. Hoofdrol op de plaat is voor de (boogiewoogie) piano waarop Chew een meester is. Tennessee & Other Stories is een dijk van een countryrockplaat waarvan ik zo zou geloven dat ie in 1975 in een rokerige kroeg is opgenomen in plaats van in 2010 in een studio in New York. Het is een van de beste americana-albums die ik sinds tijden gehoord heb.

Meer op File Under over Hans Chew (2)

File: Hans Chew - Tennessee & Other Stories
File Under:Countryrock klassieker
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Only Son]
File Twitter: [Tweets van Hans Chew]


I Am Kloot - Let It All In

(Shepherd Moon)

I Am Kloot - Let It All InEr zijn van die zangers die technisch misschien niet tot de top behoren maar het vermogen hebben om zó melancholisch te zingen dat het je vanaf de eerste noot raakt. Ryan Adams bijvoorbeeld en ook Guy Garvey van Elbow. John Bramwell van het uit Manchester afkomstige I Am Kloot heeft het ook. Met zijn knerpende stem, die in de verte heel soms wat doet denken aan John Lennon, zingt hij overwegend sombere, beschouwende en licht ironische teksten die recht uit zijn hart komen. Let It All In is het zesde album van het trio en heeft de moeilijke taak om het magnum opus Sky At Night uit 2010 op te volgen. Op dit album zaten de 'mates' Guy Garvey en Craig Potter van Elbow achter de productieknoppen en voegden ze arrangementen en een tikkeltje bombast aan de I Am Kloot-sound toe die de de muziek naar een hoger plan tilt en van Sky At Night het beste album van I Am Kloot maakten. Let It All In wordt wederom door de vrienden uit Manchester geproduceerd en dat is te horen in de arrangementen die doen denken aan die van Elbow, maar met behoud van de eigen melancholische I Am Kloot-sound. Opener "Bullets" begint rustig om te eindigen met een zinderende gitaarsolo, "Hold Back The Night" werkt toe naar een climax van strijkers en in "These Days Are Mine" is de samenwerking het mooist tot bloei gekomen in een wisselwerking tussen het mooie liedje van het trio enerzijds en het arrangement met een batterij aan strijkers en blazers van de producers anderszijds. Let It All In is desondanks geen bombastische Elbow-achtige plaat geworden, er is ook gewoon ruimte voor het mooie, pure liedje, zoals in "Mouth On Me" en het prachtige "Masquerade". En altijd is daar weer die schitterende stem van John Bramwell die je het gevoel geeft dat alles wel goed komt. Wie met Sky At Night nog niet voor de bijl was gegaan voor I Am Kloot kan zich in deze koude dagen verwarmen en laten ontroeren door deze tien prachtige liedjes en I Am Kloot voor altijd in het hart sluiten.

Meer op File Under over I Am Kloot (14)

File: I Am Kloot - Let It All In
File Under: Komt heel erg binnen
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Hold Back The Night]
File Twitter: [Tweets van I Am Kloot]



Joost Dobbe - Times Like These / Jan Henk De Groot - Riff

(Kletter & Rough Trade)

Joost Dobbe - Times Like TheseAfgaande op de hoes van Times Like These van de Haarlemse singer-songwriter Joost Dobbe zou ik het meteen geloofd hebben als deze cd ergens in de zeventiger jaren opgenomen was. Dat vermoeden wordt bevestigd wanneer ik de cd opzet. Dobbe klinkt als een rasechte Amerikaanse singer-songwriter uit de seventies en zingt in elf melodieuze popliedjes met een licht countrytintje over de zonnige en donkere kanten van liefde en vriendschap. Hij wordt vakkundig begeleid door zijn vaste band The Rolling Bombers, met Haarlemse mede-muzikanten in de gelederen, en vocaal wordt hij bijgestaan door Edgar Koelemeijer, Naomi Bais en Kristel de Haak. Ik ben blij dat ze Dobbe bijstaan want hoewel hij verdienstelijk zingt, is zijn stem niet echt heel uitgesproken. Kristel de Haak maakt het het countryliedje "Time Will Tell" erg catchy en "You" zingt ze in duet met Joost, wat het liedje meteen ook een stuk beter maakt. Dit is echter opbouwende kritiek, want het album staat vol met goede liedjes. "Hungry For Your Love" is de enige cover, van Van Morrison, maar wordt niet klakkeloos nagespeeld maar op Dobbes eigen wijze gespeeld. Dat dit album is geïnspireerd door de platenkast van zijn ouders, dat moge duidelijk zijn, maar het heeft eigen smoel genoeg om ook in 'times like these' aan te slaan.

Jan Henk De Groot - RiffDat singer-songwriter Jan Henk de Groot alleen wereldberoemd in Groningen is, is een schande. De muzikant uit Hoogezand kun je kennen van de popband Henkus, waarmee hij tussen 1999 en 2007 bescheiden succes had. Vanaf 2010 treedt hij solo op en zijn debuutalbum is meteen een voltreffer. Het is een plaat met een zeer persoonlijk verhaal. In 2010 wordt De Groots zoon Riff geboren en meteen na de geboorte blijkt het jongetje ernstige slokdarmproblemen te hebben en wordt hij in het ziekenhuis opgenomen. Een heftig jaar vol onzekerheid volgt. Riff is het verslag van dit jaar waarin Riff voor zijn leven vocht. In tien liedjes bezingt Jan Henk de Groot chronologisch dit eerste jaar van zijn zoon. Tien prachtige popliedjes met een roots-achtig tintje en Beatles- en Westcoastinvloeden. Qua stijl doet hij me soms aan Bertolf denken, die toevalligerwijs (of niet) lapsteel speelt op "Fireworks Over Amsterdam". Op Riff speelt De Groots hele gezin mee, vrouw Paulien zingt en speelt viool en kinderen Myrthe en Midas zijn te horen in "Blockbuster Of The Summer (Shine On)" en "Happy Boy". In dat laatste nummer is Riff zelf ook te horen. Riff is een prachtige cd met tien parels van liedjes geworden die een emotioneel inkijkje geven in het moeilijke eerste levensjaar van Riff de Groot. De ultieme manier voor een muzikant om zoiets ingrijpends te verwerken en een ontroerende ode van een vader aan zijn zoon. Met Riff gaat het inmiddels goed, de artsen voorspellen dat hij voor zijn veertiende jaar volledig zal genezen.

Meer op File Under over Jan Henk De Groot (2) Joost Dobbe (2)

File: Joost Dobbe - Times Like These
File Under:Talent dat gekoesterd en gehoord moet worden
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Johnny]
File Twitter: [Tweets van Joost Dobbe]
File: Jan Henk De Groot - Riff
File Under:IJzersterk en persoonlijk solodebuut
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Fireworks Over Amsterdam]
File Twitter: [Tweets van Jan Henk de Groot]


Jesca Hoop - The House That Jack Built

(Bella Union)

Jesca Hoop - The House That Jack BuiltZo op het eerste gehoor zou Jesca Hoop best in de Mega Top 50 kunnen staan. Het eerste deel van het derde album van de Amerikaanse, maar inmiddels in Manchester wonende, singer-songwriter begint met het catchy "Born To" en daarna volgen er nog drie zeer hitgevoelige liedjes. Maar schijn bedriegt, want dit voormalige kindermeisje van de kinderen van Tom Waits en Kathleen Brennan en de gewezen achtergrondzangeres van Peter Gabriel is te eigenzinnig om muziek te maken voor de massa. Haar teksten zijn allesbehalve simpel en nietszeggend en het tweede deel van het album laat de wat meer grillige kant van Jesca Hoop horen. Het titelnummer, "The House That Jack Built", is een mooie ballad die nog wel aardig binnen de lijntjes kleurt, maar daarna vliegt ze in "Ode To Banksy" en "Dig This Record" alle kanten op. Spannende arrangementen zorgen ervoor dat het nergens voorspelbaar wordt. Jesca Hoop heeft een lekker ruisje in haar stem, wat vooral zeer aangenaam klinkt in de wat lagere stukken. Toch breekt al die grilligheid en inventiviteit me op den duur een beetje op. Overdaad kan ook schaden en sommige nummers zitten te vol met ideeën, tempowisselingen en geluidjes. Op haar best vind ik Jesca Hoop dan ook in de prachtige ballad "Deeper Devastation" waarin ze laat horen dat ze al die drukte eigenlijk niet nodig heeft. Dit zal een kwestie van smaak zijn, Jesca Hoop heeft genoeg talent in huis om zich aan te sluiten bij collega's die ook lekker hun eigen ding doen, zoals Feist, Cat Power en Lykke Li.

Meer op File Under over Jesca Hoop (9)

File: Jesca Hoop - The House That Jack Built
File Under:Niet in een hokje te vangen
File Audio: [Grooveshark]
File Video: [Deeper Devastation]
File Twitter: [Tweets van Jesca Hoop]



Marry Waterson & Oliver Knight - Hidden

(One Little Indian)

Marry Waterson & Oliver Knight - Hidden Zelden heb ik zo'n lelijke albumhoes gezien als die van Hidden van Marry Waterson & Oliver Knight. Verveeld staart het duo naar iets wat buiten beeld is, gestoken in bloemetjesjurk en bloemetjespak, staande voor een muur met exact hetzelfde bloemetjesmotief. Alleen al afgaande op de hoes zakt de zin om naar hun muziek te gaan luisteren tot het nulpunt, de lusteloosheid en lulligheid straalt er vanaf. Eerst maar eens even uitzoeken met wie ik hier te maken heb. Marry Waterson en Oliver Knight blijken de zoon en dochter van folklegende Lal Waterson te zijn, onder andere bekend van het folktrio The Watersons, wat ze met met broer Mike en zus Norma vormde. Lal is de tante van folkmuzikante Eliza Carthy en schoonzus van Martin Carthy, ook al geen onbekende in de Britse folkwereld. Met zo'n folkfamilie is de kans groot dat Marry en Oliver zich ook op het folkpad begeven. En inderdaad, Hidden bevat elf folky liedjes. Marry en Oliver gaan echter wel met hun tijd mee en trekken het wat breder en voegen er invloeden van pop, swing en zelfs een beetje ska aan toe. Al deze pogingen ten spijt, de nu-folk van dit duo kan me niet bekoren. Het wordt nergens spannend, sterker nog, hoe verder de plaat vordert, hoe meer de muziek inzakt en je je afvraagt of elf liedjes niet een beetje te veel van het goede zijn. Marry zingt ijl en monotoon, wat ik bij bijvoorbeeld Tracey Thorn en Beth Orton wel mooi vind, maar wat me bij Marry Waterson op den duur een beetje gaat irriteren. Uiteindelijk moet ik concluderen dat de muziek van Marry Waterson en Oliver Knight voor mij net zo onopvallend en onbeduidend is als hoe de broer en zus zichzelf presenteren op de hoes van Hidden.

File: Marry Waterson & Oliver Knight - Hidden
File Under: Muurbloempjes
File Audio: [Grooveshark]
File Video: [Sustained Notes]
File Twitter: [Tweets van Marry Waterson]


Dispatch - Circles Around The Sun

(Bomber Records / Munich)

Dispatch - Circles Around The Sun "Dispatch is de beste band waar niemand van gehoord heeft", aldus Brad Corrigan, een van de drie bandleden van de groep uit Boston. Dat dit geen grootspraak is blijkt uit de geschiedenis van de band. Dispatch begon in 1996 en bracht tot 2000 vier cd's op hun eigen label uit en deze kregen niet of nauwelijks aandacht van de media. Dat dit niet hoeft te betekenen dat je als band dan automatisch geen succes hebt, bewijst de enorme fanschare van de band. In 2000, na het uitbrengen van de vierde cd Who Are We Living For?, stopt Dispatch ermee. De fans vinden dit geen goed idee en in 2004 geeft de band een afscheidsconcert in Boston waar 110.000 fans vanuit de hele wereld op afkomen. Daarop volgen nog drie uitverkochte shows in 2007 in Madison Square Garden in New York en een akoestisch concert in 2009 in Washington op verzoek van de minister president van Zimbabwe. Tegen zoveel lof kan de band niet op en men besluit om Dispatch weer nieuw leven in te blazen en na twaalf jaar stilte verschijnt het vijfde album, Circles Around The Sun. En dat is een heel lekker album met tien alt.country/popliedjes. De plaat trapt prima af met het catchy "Circles Around The Sun" en bevat meer uiterst aanstekelijke liedjes, zoals "Not Messin'", "Get Ready Boy" en "Flag", maar ook wat spannendere en ingetogener liedjes als "Sign Of The Times" en "We Hold A Gun". Kenmerkend is de samenzang van de drie bandleden en het gebruik van akoestische snaarinstrumenten. Dispatch klinkt op hun vijfde album als een kruising tussen het beste van R.E.M en Dave Matthews Band. Nu R.E.M gestopt is kan Dispatch de leegte vullen die zij hebben achtergelaten en zo wellicht niet de beste, maar wel een band worden die iedereen wél kent.

File: Dispatch - Circles Around The Sun
File Under: Inderdaad, een beste band!
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Circles Around The Sun]
File Twitter: [Tweets van Dispatch]



Eleni Mandell - I Can See The Future

(Yep Roc / Munich)

Eleni Mandell - I Can See The Future Er kunnen nog zoveel talentenjachten gehouden worden die op zoek gaan naar die ene perfecte stem, maar uiteindelijk zijn het meestal de minder technisch geschoolde stemmen die mij weten te raken. Dat gebeurde ook toen ik naar I Can See The Future, het achtste album van de uit LA afkomstige Eleni Mandell luisterde. In haar leven was ten tijde van het maken van deze plaat genoeg aan de hand om er een album mee te vullen. Haar relatie ging uit en gezien haar leeftijd werd het hoog tijd om de beslissing te nemen of ze wel of geen kinderen wilde. Mandell wilde wel maar zat zonder man en besefte dat de voorspelling van een waarzegster, die ooit in haar kaarten zag dat Eleni Mandell op haar 32ste gelukkig getrouwd zou zijn, kwakzalverij was. Nu of nooit, dacht Mandell, en ze nam het heft in eigen hand en raakte via een zaaddonor zwanger van een tweeling. Dit zou een heel verbitterd album over gemiste kansen op kunnen leveren, maar Mandell bekijkt het liever van de zonnige kant. I Can See The Future bevat dertien lome, melancholische popliedjes waarin ze met haar warme stem zingt over oude liefdes ("Magic Summertime"), vooruitblikt op eventuele nieuwe liefdes ("The Future") en zich afvraagt welke man deze moeder van twee in zijn armen zal nemen ("Bun In The Oven"). Maar het wordt nergens zielig of zwaarmoedig, Eleni Mandell bekijkt alles van de positieve kant. Ze krijgt muzikale hulp van niet de minsten, Inara George (The Bird And The Bee) en Becky Stark (Lavender Diamond), met wie Mandell als The Living Sisters ook platen maakt, zorgen voor de achtergrondvocalen, de pedal-steel gitaar van Greg Leisz geeft "Desert Song" de desolate sfeer die de titel doet vermoeden en Los Lobos saxofonist Steve Berlin geeft "Who You Gonna Dance With" een flinke portie soul. I Can See The Future is een knappe, persoonlijke plaat geworden die nergens somber wordt maar juist hoopvol vooruit blikt.

Meer op File Under over Eleni Mandell (2)

File: Eleni Mandell - I Can See The Future
File Under: Good vibrations
File Audio: [Grooveshark]
File Video: [Magic Summertime]
File Twitter: [Tweets van Eleni Mandell]



Izaline Calister - Kandela

(EZC)

Izaline Calister - KandelaOp de koude zaterdagmiddag van 8 december baande ik mij in Hilversum een weg door de sneeuw naar poppodium De Vorstin om een opname van het radioprogramma Tros Muziekcafé bij te wonen. Normaal gesproken zou ik daar niet over peinzen, maar toen ik hoorde dat Phantom Limb, mijn favoriete band van dit moment, er zou spelen was ik snel om. Het blijft echter wel de Tros en dus moest ik me ook door drie nummers van volkszanger René Schuurmans heen worstelen. Ook de uit Curacao afkomstige maar al jaren in Groningen wonende Izaline Calister trad op. Dat kwam goed uit, haar nieuwste cd Kandela lag op mijn stapeltje nog te recenseren cd's. Kandela blijkt al de zesde cd van deze zangeres te zijn, voor haar vorige album Speransa ontving ze zelfs een Edison in de categorie wereldmuziek. Toch had ik nog nooit van Izaline Calister gehoord. Als haar optreden in het muziekcafé begint, begrijp ik waarom. Calister zingt zonnige mix van latin, jazzy en Caraïbische liedjes, gezongen in het Papiamento en Spaans. Heel gezellig en smaakvol voor op de achtergrond wanneer je op een warm strand ligt en best om aan te horen tijdens zo'n radio-opname. Maar verder niet echt wereldschokkend en vooral niet mijn smaak. Dat wordt ook niet beter als ik thuis de cd beluister. De plaat kabbelt als een tropische zomerbries aan me voorbij maar verwarmt me maar matig. Leuk is het gastoptreden van rapper Fresku in "Sírkulo" waarin hij in het Papiamento rapt. Maar verder doet dit album mij eigenlijk niets. Dat zal een kwestie van smaak zijn, want Calister zingt goed, en er zullen dus vast genoeg liefhebbers voor deze warme klanken zijn. Zoals bijvoorbeeld mijn moeder, zij had geluisterd naar de uitzending en vond Izaline Calister heel mooi zingen. Kan ik tenminste nog iemand blij maken met deze cd.

File: Izaline Calister - Kandela
File Under: Tropische liedjes laten mij koud
File Video: [Damelo Aqui]
File Twitter: [Tweets van Izaline Calister]
File Facebook: [Facebookpagina van Izaline Calister]



Dry The River - Shallow Bed

(RCA)

Dry The River - Shallow BedZo tegen het eind van het jaar ga ik altijd driftig albums luisteren die in aanmerking zouden kunnen komen voor mijn jaarlijstje. Zo ook dit jaar en ik kwam er achter dat ik Shallow Bed van Dry The River bijna over het hoofd had gezien. De cd is al in maart uitgekomen maar lag nog steeds op mijn stapel nog te recenseren albums en was op de een of andere manier tussen de wal en het schip geraakt. Door het mooie liedje "New Ceremony", wat ik regelmatig op afspeellijsten op Spotify en op de radio voorbij hoorde komen, werd ik geattendeerd op deze Britse band en herinnerde ik mij dat ik hun cd nog had liggen. En wat een ontdekking bleek het te zijn! Het is even wennen aan de hoge stem van zanger Peter Liddle, maar eenmaal gewend was ik helemaal om. Dry The River maakt folkrock in de breedste zin van het woord. Soms rustig en sfeervol, zoals in "History Book" en "Shaker Hymns". Maar Dry The River is op zijn best in de exploderende songs die qua muzikale intensiteit in de buurt komen van Arcade Fire. Het prachtige "Demons" gaat over in het krachtige "Bible Belt" en "Shield Your Eyes", "The Chambers & The Valves" en "Weights & Measures" werken allemaal toe naar een meeslepende climax. Kenmerkend zijn de prachtige zangharmonieën en de viool die het geheel allemaal nét nog even wat meer melancholie geeft. Met afsluiter "Lion's Den" sluit de band Shallow Bed af met een geweldige en zinderende climax waarin de band compleet losgaat. Het gevaar van constant zoveel gas geven als dat Dry The River doet is dat het geheel verzuipt in teveel pathos en bombast. De band weet dat mijns insziens binnen de perken te houden, zo goed dat het zelfs onweerstaanbaar wordt. Inmiddels is er een akoestische versie uit van Shallow Bed waarop goed te horen is hoe mooi en prachtig deze elf liedjes zijn. Ik geef toch de voorkeur aan de reguliere versie die mij overdonderde en op de valreep nog werd toegevoegd aan mijn tien favoriete albums van 2012.

Meer op File Under over Dry The River (5)

File: Dry The River - Shallow Bed
File Under: Meeslepend mooi
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Shield Your Eyes]
File Twitter: [Tweets van Dry The River]


Dave Stewart - The Ringmaster General

(Suburban)

Dave Stewart - The Ringmaster GeneralNa het lezen van de uitgebreide biografie van Dave Stewart is het eigenlijk wonderlijk dat ik de man nog steeds als eerste met Eurythmics associeer. Het duo met Annie Lennox behaalde de grootste successen in de jaren tachtig en stopte in 1990, alweer 22 jaar geleden. Sindsdien heeft Stewart niet stilgezeten. Een blik op zijn zeer uitgebreide cv leert dat hij ondermeer na 1990 zeven soloalbums heeft gemaakt en productieklussen heeft gedaan voor Stevie Nicks, Mick Jagger en Joss Stone. Met de laatste twee maakte hij vorig jaar deel uit van de supergroep Superheavy, maar dat is iedereen eigenlijk alweer vergeten. En eigenlijk is dat bij zowat alles wat de man na Eurythmics heeft gedaan het geval, het heeft zich niet in je geheugen gegrift. Dat zal met zijn zevende solo-album The Ringmaster General weer niet lukken. De inmiddels 60-jarige Stewart is tegenwoordig een Englishman in the USA en op dit album lonkt hij met een mix van country, blues en soul naar Nashville, waar het album ook opgenomen is. Dave Stewart is een zeer matige zanger en de nummers die hij alleen zingt zijn ronduit saai en kabbelend en gewoon niet goed. Net als bij Eurythmics gaat op dit album de aandacht uit naar de dames die een duet zingen met Stewart, uitgezonderd "I Got Love" waarin Joss Stone irritant schreeuwt alsof haar leven er vanaf hangt. "Just Another Fall" met Diane Birch is een lekker popnummer dat de mooie, soulvolle stem van Birch weer eens onder de aandacht brengt (wanneer komt er een opvolger van Bible Belt uit 2010?), "Drowning In The Blues" is een prachtige ballad met de altijd hemelse Alison Krauss en "God Only Knows You Now" is de ultieme countryballad met de voor mij onbekende maar uitstekende Jessie Baylin. Wanneer je solo-album het moet hebben van de bijdragen van de zangeressen moet je mijns insziens je conclusies trekken en misschien onder ogen zien dat de solorol niet voor je is weggelegd en je het beter doet als songwriter, muzikant en producer.

Meer op File Under over Dave Stewart (2)

File: Dave Stewart - The Ringmaster General
File Under: Dit album is geheel mogelijk gemaakt door Diane, Alison en Jessie
File Video: [God Only Knows You Now]
File Twitter: [Tweets van Dave Stewart]



Caroline Keating - Silver Heart

(Canada/Glitterhouse)

Caroline Keating - Silver Heart Wanneer de Canadese pers je vergelijkt met grande dames als Regina Spektor en Feist en je ook nog een van de meest veelbelovende singer-songwriters van Montreal noemt, dan schept dat verwachtingen. Deze lofuitingen waren gericht aan Caroline Keating en haar debuutcd Silver Heart. De vergelijkingen snap ik deels wel. Qua stemgeluid doet ze inderdaad denken aan deze zangeressen. Maar dat is eigenlijk ook alles. Keatings eerste cd bevat tien eigenzinnige liedjes waarbij de piano het hoofdinstrument is, sporadisch ondersteund met strijkers, bas en drums. En dat is jammer. Tien liedjes met alleen pianobegeleiding worden op den duur een beetje saai. Waar Regina Spektor en Feist er in slagen om het spannend te houden, verzanden de liedjes van Caroline Keating in eenvormigheid. Het album bevat toch een paar liedjes die deze middelmaat ietwat ontstijgen zoals "Ghosts" en "Ghatsby" waarin de piano dus niet het enige instrument is, en dat werkt. In "The Pier" wordt helemaal uit de band gesprongen met scheurende elektrische gitaren, en die muzikaal aangeklede Caroline Keating bevalt mij het best. Drie goede songs van de tien liedjes is echter te weinig om Caroline Keating in mijn geheugen te griffen en haar cd nog eens op te zetten. De vergelijkingen met Regina Spektor en Feist vind ik op dit moment nog te hoog gegrepen. Ik zou haar adviseren om de volgende keer niet het merendeel van het album alleen in te spelen. Hierdoor zou de variatie toenemen met als resultaat dat ik de cd na het schrijven van het stukje ook nog eens uit de kast zou halen.

File: Caroline Keating - Silver Heart
File Under: Te veel betere concurrenten
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Ghosts]
File Twitter: [Tweets van Caroline Keating]


Oscar And The Wolf / Lukas Batteau

(PIAS / It's All Happening)

Oscar And The Wolf - Summer SkinEr zijn van die cd's waarvan je niet zo goed weet wat je er nu mee moet. Het is niet wereldschokkend mooi maar ook niet hemeltergend slecht. Dat gevoel bekruipt mij bij het beluisteren van de EP Summer Skin van het Belgische Oscar And The Wolf. De band zonderde zich voor hun tweede EP vier weken af in een verlaten kerk in Lommel. De band wist Robin Proper-Sheppard, vroeger actief in cultband The God Machine en nu muziek makend als Sophia, als producer vast te leggen en liet Kenny Jones, die zijn sporen heeft verdiend bij onder anderen The Smiths, Dead Can Dance en Bauhaus, de eindmix doen voor Summer Skin. Hun invloeden zijn terug te horen in de vijf sfeervolle indiefolkliedjes op de EP waarbij het heerlijk wegdromen is. Alhoewel, niet helemaal, want ondanks dat de vijf liedjes stuk voor stuk muzikaal mooie klanktapijtjes zijn, stoort de stem van zanger Max Colombie mij een beetje. Hij zingt monotoon en dat klinkt zeurderig, bij tijd en wijle is het zelfs onverstaanbaar en dat maakt dat deze EP voor mij nèt niet prettig wegluistert en ik niet heel erg vind dat hij na ruim twintig minuten afgelopen is.


Lukas Batteau - Lukas BatteauDan bevalt de tweede EP van de uit Utrecht afkomstige singer-songwriter Lukas Batteau mij beter. Deze zoon van een Amerikaanse vader en Nederlandse moeder groeide op in Zuid-Korea, Amerika en Nederland en raakte als tiener geïnspireerd door bands als U2, Radiohead en Pearl Jam. Vorig jaar dook Batteau al de studio in om te werken aan deze EP, opvolger van debuut All Dressed Up And Nowhere To Go uit 2008. Hij was niet tevreden met het resultaat en besloot opnieuw te beginnen en nam de plaat bij hem thuis in de woonkamer op. Het resultaat mag er zijn. De EP bevat vier mooie, melodieuze popliedjes die een snufje soul krijgen door Lukas' warme stem. "Go" is een mooi folkpopliedje, "Snowflake" klinkt wat meer jazzy en groovend, single "The Substance Of Things" gaat meer in de richting van de (akoestische) singer-songwriterpop en afsluiter "Serenade" is een gloedvol nummer met een mooie tekst. Na twee EP's heeft Lukas Batteau laten horen dat hij een talentvolle singer-songwriter is en dat de tijd nu rijp is voor een volwaardige cd.

Meer op File Under over Lukas Batteau (3) Oscar And The Wolf (2)

File: Oscar And The Wolf - Summer Skin
File Under: Droom wordt verstoord
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Orange Sky]
File Facebook: [Facebookpagina van Oscar And The Wolf]
File: Lukas Batteau - Lukas Batteau
File Under: Vier mooie liedjes zijn te weinig, we want more!
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Go]
File Twitter: [Tweets van Lukas Batteau]


Pagina  1  |  2  |  3  |  4  |  5