Zoeken


Web www.fileunder.nl

Laatste reacties

Stonehead: Tron 3 komt er niet. http://consequenceofsound.net/2015/05/g...
vonx: nieuwe single ook weer heel fijn m.i. https://soundcloud.c...
Stonehead: Wil je nog meeeeeeeeer ontuitstaanbare Thom Yorke-ambient? K...
Stonehead: Een welgemeende rectificatie. Intussen heeft Junkie XL zijn ...
Maarten de Jong: Klinkt wel goed, net piratenmuziek ...
Maarten de Jong: Klinkt goed!...
Maarten de Jong: Apart maar wel mooi ...
Gerard de Boer: Geweldige artiest, zonder kapsones maar met enorme liefde vo...
Jacco van Opmeer: Intens genoten van concerten Yorick van Norden en Drivin' 'n...
Stonehead: Naaah! RIP de drummer :( http://www.factmag.com/2015/05/21/...
Stonehead: Ook lekker trippy; Legowelts Vaporware Tracks https://clone....
Stonehead: http://speld.nl/2015/05/20/u2-deed-mee-aan-het-songfestival-...
Stonehead: Mooie foto's van het concert in Doornroosje gisteren; http:/...
Stonehead: Dat zijn wel veel vragen in één keer. Er zijn nu eenmaal vee...
Emmereend: Is dit een serieuze review? Acid-effecten? Basgitaar-boogiel...

Laatste recensies

Belle Of Louisville - Delta Blues & Southern Country EP
Brian Jonestown Massacre - Musique De Film Imaginé
King Automatic - Lorraine Exotica
October Equus - Live at R.I.O. Festival 2014
Metz - II
Blur - The Magic Whip
Whitesnake - The Purple Album
Palma Violets - Danger in the Club
Ghold - Of Ruin
Jodymoon - All Is Waiting
Deel:  1  |  2  |  3  |  4  |  5 

Lydia Loveless - Somewhere Else

(Bloodshot Records)

Lydia Loveless - Somewhere ElseSoms zijn artiestennamen erg goed gekozen. De 23-jarige Lydia Ankrom had geen beter pseudoniem dan Lydia Loveless kunnen kiezen. Loveless vat namelijk in één woord samen hoe haar muziek op mij overkomt: vrij rechttoe-rechttaan en emotieloos. De boerendochter uit Columbus, Ohio ontvluchtte al snel haar roots en verhuisde naar de grote stad waar ze probeerde haar countrywortels van zich af te schudden door Hank Williams senior te laten liggen en zich te verdiepen in het werk van zijn ruige kleinzoon, Hank Williams III. Op haar eerste twee albums doet ze ook wild en voegt ze een flinke scheut punkrock aan de country toe. Maar het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan en dus keert ze op haar derde album Somewhere Else weer terug naar de country. Geen gladde country, maar stevige countryrock met dito teksten. Loveless neemt geen blad voor de mond en spuit haar gal over haar mislukkingen in de liefde. Het is alleen jammer dat de liedjes zo consequent hetzelfde klinken en dat Loveless haar teksten op zo'n monotone manier zingt, dat het op den duur wel érg eenvormig en zelfs onverstaanbaar wordt. Pas bij het tiende en laatste liedje bespeur ik eindelijk een pakkende melodie. Maar dat is dan ook een cover van Kirsty MacCols "They Don't Know". En zelfs hier presteert mevrouw Loveless het om van dit briljante liedje een zeiknummer te maken. Het blijkt dat lijzig en monotoon zingen een kunst is, Lucinda Williams en Mary Gauthier zijn voorbeelden van zangeressen die dat als geen ander kunnen en er mee weten te boeien en raken. Lydia Loveless heeft dat niveau (nog) niet bereikt.

File: Lydia Loveless - Somewhere Else
File Under: What's in a name?
File Video: [Really Wanna See You]
File Facebook: [Lydia Loveless op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Lydia Loveless]



Withered Hand - New Gods

(Fortuna Pop!)

Withered Hand - New GodsLaatbloeier Dan Wilson, alias Withered Hand, bracht pas op zijn dertigste, in 2009, zijn eerste album uit nadat hij een gitaar voor zijn verjaardag kreeg van zijn vrouw. Dit cadeau gaf Wilson het laatste zetje om af te rekenen met zijn beladen verleden als Jehova's getuige, zijn hart te volgen en voor een muzikale carrière te gaan. Op zijn tweede cd New Gods krijgt de Schot hulp van landgenoten. Onder anderen bandleden van Belle & Sebastian, The Vaselines en singer-songwriter King Creosote zijn te horen. Dan Wilson blijkt een prima liedjesschrijver te zijn die over de belangrijke dingen in het leven als liefde, dood, vriendschap en alles wat daarbij komt kijken licht cynische teksten schrijft. De elf liedjes op New Gods zijn sprankelend en catchy. Rootspop in de ruimste zin van het woord. Soms neigt het meer naar de country van Neil Young ("Life Of Doubt"), dan breekt de zon weer door in vrolijke westcoast-achtige liedjes ("King Of Hollywood, "Black Tambourine") maar de Schotse indieroots zijn ook nooit ver weg ("Heart Heart", "Fall Apart"). Wilson zet deze stijlen naar zijn eigen (withered) hand en maakt er een soort americana van die niet Amerikaans is, maar typisch Brits. Overtuigend en veelbelovend.

File: Withered Hands - New Gods
File Under: Schotse indieroots
File Video: [Horseshoe]
File Facebook: [Withered Hand op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Withered Hand]



First Aid Kit - Stay Gold

(Columbia)

First Aid Kit - Stay GoldHet zat er natuurlijk dik in. Het prachtige folkpopalbum The Lion's Roar uit 2012 zorgde voor een bescheiden doorbraak van de Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg, beter bekend als First Aid Kit. Hun derde album Stay Gold kon daarom verschijnen op het grote label Columbia. Johanna en Klara zijn met hun 23 en 21 jaar nog steeds jong, maar ze hebben in de afgelopen twee jaar iets van hun jeugdige onschuld verloren en ze zien er ook wat gelikter uit. Hetzelfde geldt voor Stay Gold. De productie, wederom in handen van Mike Mogis, klinkt gladder, de arrangementen zijn voller en de songs neigen meer naar pop dan naar folk.In eerste instantie leek me dat dat de doodsteek zou zijn voor hun mooie en eigenzinnige liedjes . Maar hoe vaker ik luister, hoe meer blijkt dat dat reuze meevalt . De messcherpe samenzang en de goede liedjes zijn namelijk gebleven. Dat dit album zeer waarschijnlijk met airplay in Amerika in het achterhoofd gemaakt is, hindert dus ook niet. Het levert aanstekelijke en meezingbare songs op zoals de prima single "My Silver Lining", "Master Pretender" en titeltrack "Stay Gold", waarvan het refrein zo van landgenoten Abba had kunnen zijn. Echt kippenvel krijg ik van schitterende weemoedige songs als "Cedar Lane", "The Bell" en "Fleeting One". Alle liedjes op dit album zijn onweerstaanbaar door het handelsmerk van First Aid Kit, hun bloedmooie samenzang die raakt en, in goede zin, door merg en been gaat. Radiovriendelijk is dit album zeker, maar niet luchtig. Geen zonnige niets-aan-de-hand-teksten zoals veel van hun leeftijdsgenoten, maar donkere teksten over verloren liefdes, onbereikbare dromen en foute types op plekken waar je eigenlijk liever niet wil komen. Met Stay Gold heeft First Aid Kit een kleine stap in de richting van de commercie gedaan zonder daarbij hun eigen, eigenzinnige identiteit te verliezen.

Meer op File Under over First Aid Kit (9)

File: First Aid Kit - Stay Gold
File Under: Gouden keeltjes
File Video: [Stay Gold]
File Facebook: [First Aid Kit op Facebook]
File Twitter: [Tweets van First Aid Kit]



Twin Forks - Twin Forks

(Dine Alone Records)

Twin Forks - Twin ForksWat raar dat ik dit nooit op de radio gehoord heb, denk ik bij het luisteren naar Twin Forks' gelijknamige debuutalbum. De muziek van deze Amerikanen kun je grofweg omschrijven als het resultaat van een scheutje Mumford & Sons, een flinke hoeveelheid 'ho hey' The Lumineers en een druppeltje Of Monsters And Men. Folkpop dus, en dat is onder anderen door eerder genoemde bands populair en hip gemaakt. Spil van Twin Forks is Chris Carrabba, in het begin van deze eeuw frontman van Dashboard Confessional, een emorockband die in het thuisland erg populair was maar hier in Nederland niet zo veel deed. Té Amerikaans en te glad geproduceerd voor onze nuchtere Nederlandse oren. Met Twin Forks wil Carrabba terug naar de muziek waar hij mee opgroeide, de klassieke folk en country, en wil hij écht contact met een dansende en klappende menigte. Ik denk dat het met dit debuutalbum voor de helft gelukt is. Het album is namelijk, bewust of onbewust, verdeeld in twee delen. De nummers één tot en met zes zijn hele vrolijke uptempo en prettig in het gehoor liggende folkpopliedjes die volgens mij net zo makkelijk hits zouden kunnen worden als al die andere folkpophits. En ja, ik zie hier ook wel een groot publiek op een zomers festival heel blij van worden, helemaal van prijsnummer "Scraping Up The Pieces", dat net iets rauwer klinkt dan de rest. Maar dan deel twee, vanaf nummer zeven, "Danger", tot en met het twaalfde en laatste nummer,schieten Carrabba en consorten in de emopop-modus. Weg vrolijkheid, weg tempo en weg is mijn aandacht. De producer heeft deze liedjes iets te glad afgeleverd. Dat is zonde,want zonder die finetuning had het vast veel beter geklonken. Dit debuutalbum krijgt van mij dan ook een krappe voldoende voor de lekker in het gehoor liggende eerste helft. De tweede helft kun je wat mij betreft gerust overslaan.

File: Twin Forks - Twin Forks
File Under: Half werk
File Video: [Scraping Up The Pieces]
File Facebook: [Twin Forks op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Twin Forks]



Capgras - Capgras / Reena Riot - Stop/Reverse

(Eigen Beheer / Hendrik 71/Rough Trade)

Capgras-Capgras'Wie aan het het syndroom van Capgras lijdt, heeft het waanachtige idee dat partners, familieleden of bekenden niet echt zijn, maar vervangen zijn door dubbelgangers met hetzelfde uiterlijk en gedrag. De meeste Capgraspatiënten beschouwen de dubbelganger wel als een mens, maar soms menen ze dat de dubbelganger een robot of buitenaards wezen is', aldus Wikipedia. Je band noemen naar dit vervreemde syndroom, daar moet een reden voor zijn. Ik kan slechts gissen naar de reden, maar kan wel constateren dat ik na beluistering van de gelijknamige EP van het Utrechtse Capgras me afvraag waar ik nu eigenlijk naar geluisterd heb. Ik hoor invloeden van triphop ("Portraits"), indierock ("Feelings Back","Shattered Sight")en symfo ("Xenofobia", "Spring"). Maar het is vooral VEEL, de nummers zitten propvol ideeën en het wordt daardoor een beetje een losgeslagen bende. Geen duidelijke eigen identiteit dus en dat stoort mij een beetje. Kennelijk waren ze zelf ook niet helemaal content met het resultaat. Frontvrouw Sophie Platenkamp deed mee aan het televisieprogramma 'De beste singer-songwriter van Nederland' als Sophie Veline. Zij heeft besloten solo verder te gaan, haar debuutalbum De Zwarte Deken is net verschenen. De rest van de band maakt binnenkort bekend wie hun nieuwe zangeres is. Ik ben benieuwd of ze daarmee ook een eigen identiteit gevonden hebben.

Reena Riot-Stop/ReverseDe Vlaamse Reena Riot heeft meer eigen smoel. Achter deze naam gaat de 27-jarige Naomi Sijmons schuil. Zij is de dochter van wijlen Fons Sijmons, bassist van The Scabs die muzikaal vaak vergeleken werden met The Clash. En deze Fons was de drinkebroeder van schrijver Herman Brusselmans in de jaren dat hij nog stevig dronk. Brusselmans schrijft haar in de bijgeleverde biografie bij Reena Riots tweede EP Stop/Reverse dan ook de hemel in. Op haar debuut-EP uit 2013 vertolkte ze op indrukwekkende wijze de blues, ditmaal is haar pop/rockkant aan de beurt. Het zijn vijf sterke songs met goede teksten geworden. Mijn favoriet is het mooie "The Needle" dat rustig begint en langzaam naar een zinderende climax toegaat. Mauro Pawlowski heeft er als producer voor gezorgd dat het geheel prima klinkt. Dat Riots stem af en toe doet denken aan die van Jacqueline Govaert hindert niet, Riot is onderscheidend genoeg om niet met haar Nederlandse collega verward te worden. Met een vader en een producer die in alle geschiedenisboeken van de Belgische muziekhistorie voorkomen en de jubelende aanbeveling van de oppergod van de Vlaamse letteren kan het niet anders dan dat Reena Riot de aandacht krijgt die ze verdient. Haar talent en uitstekende songs doen de rest.


File: Capgras - Capgras
File Under:Te veel ideeën
File Video: [Portraits]
File Facebook: [Capgras op Facebook]
File Twitter: [Tweets Capgras]

File: Reena Riot - Stop/Reverse
File Under: Rijp voor een volwaardig album
File Video: [Army Boots]
File Facebook: [Reena Riot op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Reena Riot]


John Fullbright - Songs

(Blue Dirt)

John Fullbright - SongsIn Okemah, Oklahoma, zag singer-songwriter John Fullbright 26 jaar geleden het levenslicht. Wat is daar nu zo bijzonder aan, hoor ik u denken. Nou, in 1912 werd in datzelfde gehucht folklegende Woody Guthrie geboren. Of Fullbright net zo legendarisch zal gaan worden als zijn beroemde plaatsgenoot valt nog te bezien, maar met zijn tweede album Songs zet hij een hele grote stap in de goede richting. Op zijn debuut From The Ground Up uit 2012 wist hij al te overtuigen met zinderende countryrock, hier en daar afgewisseld met wat rustigere pianoballads. Hele goede liedjes met dito teksten, en het album werd dan ook terecht genomineerd voor een Grammy. Bonnie Raitt ging toen met de prijs naar huis, maar het was een flinke opsteker voor de jonge Fullbright. Twee jaar later is daar Songs en de titel zegt eigenlijk alles. Op dit album is John Fullbright geëvolueerd van een goed songschrijver tot maker en vertolker van briljante en melancholische prachtsongs. De rustige kant van Fullbright overheerst op dit album, de meeste van de twaalf songs zijn Fullbright met zijn prachtige, luie stem met schor randje, enkel begeleid door piano, Wurlitzer of gitaar. Saai wordt dat niet want het zijn stuk voor stuk meesterwerkjes waarin John Fullbright zijn ziel blootlegt, hier en daar wat verluchtigd met de nodige, relativerende, cynische humor. 'What's so bad about happy?', zingt hij bijvoorbeeld in opener "Happy". Niet zwaar op de hand dus. Het hele album is van begin tot eind prachtig, maar bevat met melancholische "When You're Here", de goede tekst van "Write A Song", het verhalende "High Road" en de hoopvolle afsluiter "Very First Time" een aantal klassiekers in de dop. Ik draai hem nu voor de zevende keer in twee weken en bij elke luisterbeurt vind ik Fullbrights Songs mooier. Het is een zeldzaam mooi album wat je meteen grijpt en steeds weer wil horen, en zeg nou zelf, hoe vaak gebeurt dat nu nog? Over een aantal jaren zal duidelijk worden, ongeacht of Fullbright dan een gevestigde naam is of al lang weer vergeten, dat Songs een klassieker in zijn genre is.

File: John Fullbright - Songs
File Under: Klassieker
File Video: [When You're Here]
File Facebook: [John Fullbright op Facebook]
File Twitter: [Tweets van John Fullbright]


Tommy Ebben - Tommy Ebben

(Goomah )

Tommy Ebben - Tommy EbbenZelfverzekerd kijkt Tommy Ebben je vanaf de hoes van zijn tweede en gelijknamige solocd aan. Na zijn solodebuut Old Masters Painted These Moments uit 2009 maakte hij twee albums met zijn band The Smalltown Villains. Nu doet hij het weer alleen en ik vind dat een goede zet. Op A Whisper To Arms, zijn cd met The Smalltown Villains uit 2011, hoorde ik teveel rechttoe-rechtaan rock en te weinig afwisseling terwijl het talent hoorbaar aanwezig was. Dat talent heeft hij nu goed gebruikt. In tien liedjes laat hij horen dat hij veel meer is dan de rocker die hij met The Small Town Villains is, maar dat hij ook mooi kan zingen met zijn rauwe John Mellencamp-achtige stem. De songs zijn melodieus en zou je kunnen omschrijven als pop met een vleugje folk, americana en zelfs elektronica. Ebben gebruikt subtiel synths en samples op dit album maar dat doet geen afbreuk aan de sound, die wordt er juist vol en warm door. Eervolle vermelding voor het nummer "September Skies" waarin Tommy Ebben alles, van strijkers naar blazers tot elektronica,laat samenkomen zonder dat het een kakofonie wordt. Na twee rockalbums heeft Tommy Ebben er goed aan gedaan om het op dit album klein te houden. Die zelfverzekerde blik op de hoes is dan ook terecht want Tommy Ebben is een album om trots op te zijn.

Meer op File Under over Tommy Ebben (8)

File: Tommy Ebben - Tommy Ebben
File Under: Terug naar de kern
File Video: [Golden]
File Facebook: [Tommy Ebben op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Tommy Ebben]



The Common Linnets - The Common Linnets

(Universal)

The Common Linnets - The Common Linnets'Ik hoop nog altijd dat Ilse DeLange het pad van de productionele perfectie verlaat en een rauwe rock- of bluegrassplaat gaat maken', schreef ik in 2012 in mijn recensie van Ilse DeLanges voorlaatste album Eye Of The Hurricane. Dat Ilse DeLange mijn stukje heeft gelezen lijkt me zeer onwaarschijnlijk, maar ik ben blij dat zij kennelijk dezelfde gedachte heeft gehad. Ineens was daar het nieuws dat ze al maanden met Waylon onder de naam The Common Linnets bezig was met een onvervalst country/bluegrassalbum én dat ze Nederland gingen vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival. Dat meedoen leverde vorig jaar al de beste Nederlandse inzending aller tijden en Anouks mooiste album op. Zouden Waylon en Ilse DeLange nu ook zichzelf overtreffen door eindelijk de muziek te maken waar ze allebei zo van houden? Het antwoord is volmondig ja. Wie "Calm After The Storm" al een goed liedje vond kan in zijn handen wrijven. Het is de opener van het debuutalbum van het (gelegenheids)duo en de rustige opmaat naar de rest van het album met nog veel betere liedjes dan het songfestivalnummer. Ilse en Waylon klinken alsof ze een doorgewinterd duo zijn dat al jaren met elkaar muziek maakt en ze halen het beste in elkaar naar boven. Hun stemmen kleuren wonderschoon samen, zoals in het kleine "Still Loving After You" en het heerlijk uitbundige "Lovers & Liars". Het album ademt soms een prachtig seventiesgeluid. Ilse klonk in jaren niet zo mooi als in het melancholische "Before Complete Surrender", een nummer dat zo door Linda Ronstadt in haar hoogtijdagen opgenomen had kunnen zijn. En Waylon steekt de enige echte Waylon naar de kroon in de countryballad "Where Do I Go With Me". Naast country en bluegrass bevat het album met "When Love Was King" ook een scherpe americanasong, met Hammond, bijtende zang van Waylon en spooky vervormde achtergrondvocalen van Ilse. Ik was even huiverig voor een te gladde productie,het album is in Nashville met sessiemuzikanten opgenomen, maar dat is gelukkig niet gebeurd. Ilse DeLange en Waylon leveren als duo hun beste werk sinds jaren af. Dat hoorde Europa ook, "Calm After The Storm" werd beloond met een prachtige tweede plaats op het Songfestival, het beste resultaat voor Nederland sinds 1975. Dat het kalm wordt voor The Common Linnets na de songfestivalstorm betwijfel ik want Ilse en Waylon verbazen vriend en vijand door muziekgeschiedenis te schrijven. Het album is een week na release al platina,"Calm After The Storm" staat hoog in veel Europese hitlijsten én alle dertien nummers van de cd staan in de Single Top 100. Country is door The Common Linnets een klein beetje van haar suffige imago verlost. Laat dit overweldigende succes en deze prachtige plaat een stimulans voor beiden zijn om hun muzikale hart te blijven volgen en om voortaan nooit, maar dan ook nooit meer een overgeproduceerd hitparadepopalbum te maken. Dit schreeuwt om een vervolg.

File: The Common Linnets - The Common Linnets
File Under: Mooi man!
File Video: [Still Loving After You]
File Facebook: [The Common Linnets op Facebook]
File Twitter: [Tweets van The Common Linnets]



Nicole Atkins - Slow Phaser

(Oh Mercy!)

Nicole Atkins - Slow Phaser'Ik heb je gemist, Nicole Atkins', denk ik al tijdens de eerste minuten van Slow Phaser, Nicole Atkins' derde cd. Atkins maakte namelijk al twee prachtige albums. Debuut Neptune City uit 2007 klonk melancholisch sixties-achtig, als een vrouwelijke Roy Orbison, opvolger Mondo Amore uit 2011 was een hartverscheurend break-up album. Ik houd erg van die albums en dat komt vooral door Atkins' hartstochtelijke zangstijl. Ik ken bijna geen zangeres die zo mooi smachtend kan zingen als dat zij dat kan. Voor haar derde album ging ze wederom in zee met de Zweedse producer Tore Johansson die ook Neptune City produceerde. Johansson laat de plaat grooven door vette baslijnen, synths en (gitaar)effecten. Dat levert disco-achtige popsongs op, zoals "Who Killed The Moonlight?" en "Girl You Look Amazing" en het catchy "Cool People". Atkins blijkt wederom weer een songschrijver van formaat te zijn die dit album voor het eerst op haar eigen label uitbrengt. Kennelijk heeft die nieuwe vrijheid haar geïnspireerd om muzikaal te experimenteren. Er staan catchy popsongs op, maar er zijn ook invloeden van disco, folk, roots, indie(-noir) en een snufje prog te horen.'Desert disco'noemt ze het zelf. Ik vind Atkins nog steeds op haar best wanneer ze haar meest melancholische kant aanspreekt. Zoals in het smekende "Red Ropes", in "Gasoline Bride", met een heerlijk cynische tekst over een niet al te gelukkige bruiloft, en in het sublieme rootsy "The Worst Hangover". Wanneer Atkins daarin op het eind herhaaldelijk 'Operator, get me no. 911, I'm dying' zingt en haar toon en de muziek steeds lager en langzamer worden en uiteindelijk heel luguber stoppen, geloof je bijna dat de hulp écht te laat is gekomen. Slow Phaser is Atkins' experimenteelste plaat geworden en dat is soms even wennen, maar uiteindelijk valt het kwartje wel. Omdat het hele goede liedjes zijn, maar ook omdat Nicole Atkins nog steeds onweerstaanbaar zingt. Wat zou ik dát graag eens live horen..

Meer op File Under over Nicole Atkins (8)

File: Nicole Atkins - Slow Phaser
File Under: Onweerstaanbaar
File Video: [It's Only Chemistry]
File Facebook: [Nicole Atkins op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Nicole Atkins]



Blaudzun - Promises Of No Man's Land

(V2)

Blaudzun - Promises Of No Man's Land"Wie gaat er eigenlijk wat schrijven over de nieuwe Blaudzun?" was de vraag onder File Under-schrijvers afgelopen week. Al gauw bleek dat diverse collega-schrijvers niet zo'n hoge pet ophebben van Johannes Sigmond's vierde cd Promises Of No Man's Land. Arcade Fire-coverbandje, te pompeus en er zou nu zelfs voor het eerst een track van hem op een Hitzone-cd zijn beland, waren enkele niet mis te verstane reacties. Ik was al van plan om de cd te gaan recenseren, maar nu had ik er extra veel zin in. Blaudzuns vorige album Heavy Flowers vond ik prachtig en deze opvolger had ik nog niet gehoord. En ja, ik moet mijn klagende File Under-collega's wel een beetje gelijk geven. Het album begint nog rustig met de spannend repeterende melodielijn in "Euphoria", maar daarna gaan alle remmen los. Single "Promises Of No Man's Land" knalt erin en vanaf dan is het volle kracht vooruit. Bombastische en overvolle arrangementen zetten een overdonderende 'wall of sound' neer. In "Too Many Hopes For July" is het inderdaad net of ik Arcade Fire ten tijde van Funeral hoor. Pas bij nummer zes mindert Blaudzun vaart en kan ik even op adem komen, maar daar hoor ik dan ook meteen het mooiste liedje van het album. "Wasteland" is door de Oosterse melodielijn spannend en een tikje dreigend. "Any Cold Wind" is ook al zo'n fraai liedje met prachtige melodie. Het walsje van "Ocean Floor" en het aanzwellende "Wingbeat" komen door een iets minder vol geluid ook veel beter tot hun recht. Het is jammer dat de helft van het album verzuipt in een muur van geluid. Maar toch, onder die geluidswallen hoor ik prachtige melodieën die ontzettend aanstekelijk zijn, wat mede komt door Blaudzuns intense vertolking ervan. De meer folkachtige subtiliteit van Heavy Flowers beviel mij beter maar desalniettemin is Promises Of No Man's Land een razendgoed album van een singer-songwriter met een volstrekt uniek geluid én met internationale allure.

Meer op File Under over Blaudzun (27)

File: Blaudzun - Promises Of No Man's Land
File Under: Groots en meeslepend
File Video: [Hollow People][Promises of No Man's Land]
File Facebook: [Blaudzun op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Blaudzun]


Barzin - To Live Alone In That Long Summer

(Monotreme)

Barzin - To Live Alone In That Long SummerEen week of twee geleden werd er weer een dikke enveloppe met te recenseren cd's bij me bezorgd. Altijd leuk, zo'n stapel nieuwe muziek waarvan ik het meeste niet ken. Op goed geluk koos ik voor deze week de cd To Live Alone In That Long Summer van de Canadese singer-songwriter Barzin. De hoes deed namelijk vermoeden dat het weleens een rustig plaatje zou kunnen zijn en daar was ik wel aan toe na een druk paasweekend en het verjaardagsfeest van mijn dochter. Mijn vermoeden bleek te kloppen, want de cd is een warm bad van negen rustige melancholische liedjes. Er klinkt geen noot te veel, er wordt niet van de veilige paden afgeweken en de zang is net iets boven fluisterniveau. Daardoor wordt het nergens spannend. Hinderlijk is dat gek genoeg niet, want het hele album klinkt prachtig en mooi. Dat Great Lake Swimmer Tony Dekker meespeelt en -zingt en het album ook nog eens geproduceerd heeft is eigenlijk ook een logische verklaring voor deze gloedvol klinkende plaat. De muziek vertoont gelijkenissen met die van The Great Lake Swimmers, maar doet me ook denken aan de onthaastende muziek van Iron & Wine. Wie, afgaande op de titel, verwacht een album vol zonnige en zomerse liedjes te horen komt bedrogen uit. To Live Alone In That Long Summer is een album voor als de zon onder is gegaan, voor zwoele zomernachten of koude herfst- en winteravonden waarop je snakt naar een beetje warmte en het leven nog eens goed overdenkt.

Meer op File Under over Barzin (3)

File: Barzin - To Live Alone In That Long Summer
File Under: De betere mijmermuziek
File Video: [All The While]
File Facebook: [Barzin op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Barzin]



Justin Nozuka - Ulysees

(Caroline)

Justin Nozuka - UlyseesJustin Nozuka, waar kende ik hem ook alweer van? Dat moest ik echt even opzoeken. Geen goede bekende dus van me, maar een vage kennis die ik enkel blijk te kennen van zijn hitje After Tonight uit 2007. Dit liedje valt grofweg te omschrijven als een akoestische soulsong waarin Nozuka's hoge en zeer zuivere stem wel wat wegheeft van die van Michael Jackson. Of van Bruno Mars, voor de jongere lezer. Daar van uitgaande dacht ik dat het een goed idee was om Nozuka's derde cd Ulysees te beluisteren tijdens een autorit van ongeveer een uur. Dat was geen goed idee. Ulysees is namelijk geen verzameling liedjes met een duidelijke kop en staart maar bevat tien songs die je eigenlijk beter tien soundscapes met zang zou kunnen noemen. In de auto overstemde het geluid van de auto en de weg de cd zodanig dat ik er niet goed naar kon luisteren. Een dag later was ik alleen thuis en in alle stilte ging het luisteren beter. Wat Nozuka op Ulysees laat horen is gedurfd en zijn stem is mooi. Dat is goed te horen doordat hij sommige nummers a-cappella zingt, wat heel goed uitpakt in bijvoorbeeld "Dreaming". Muzikaal is het ook prima in orde. Songs beginnen rustig om toe te werken naar een vol einde. Het is allemaal zo goed verzorgd dat ik er eigenlijk niets op aan kán merken. Je moet alleen wel houden van dromerige soundscapes met een zanger die tegen de R&B aanschuurt en dat doe ik niet. Met dit album, wat je af en toe bijna symfonisch kunt noemen, treedt Nozuka dus niet toe tot mijn 'muziekvriendenkring' maar blijft hij die zanger die ik me vaag herinner van dat ene hitje en dit album. Dat zal Nozuka worst wezen, genoeg mensen die wel warm lopen voor deze rustgevende klanken.

Meer op File Under over Justin Nozuka (2)

File: Justin Nozuka - Ulysees
File Under: De rust zelve
File Video: [Right By You]
File Facebook: [Justin Nozuka op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Justin Nozuka ]



The SelfEmployed - Treehouse / Dotan - 7 Layers

(C-nine / Eigen Beheer / Domestic)

The SelfEmployed - TreehouseThe SelfEmployed uit het Noordhollandse Waarland heeft bij het tweede album Treehouse letterlijk gehandeld volgens hun bandnaam, ze hebben alles zelf gedaan. Na het winnen van de Amsterdamse Popprijs in 2010 produceerde Moke-drummer Rob Klerkx debuutalbum Highway Society, maar ditmaal hebben ze de touwtjes in eigen hand gehouden. Ze zullen gedacht hebben er dan ook maar alles eruit te halen wat er inzit. De twaalf liedjes zijn stuk voor stuk groots en meeslepend, alsof ze geschreven zijn voor volle stadions. Flink rockend met meerstemmige koortjes en op sommige tracks geven strijkers en gospelachtige koren de songs nog meer bombast. Ik vind het een beetje te veel van het goede. "If So" is een goede song en het gospelkoor op het eind is mooi. Helaas wordt het outtro zó lang uitgesponnen waarbij zanger Jos van Geffen, die trouwens een prima rockstem heeft, steeds meer over the top gaat zodat het bijna potsierlijk wordt. Zo verzuipen meer songs in overvloedige dramatiek. De liedjes waarin wat gas terug genomen wordt beklijven meer, zoals het melancholische en ook erg op Elbow lijkende "Control", het folkrockende "The Odds" en het kleine "Flee With Me", waarin de akoestische gitaar een verademing is na alle donderende gitaarsolo's. Het is duidelijk dat The SelfEmployed groot denkt en dus ook groot uitpakt, maar mijn advies zou zijn: less is more.

Dotan - 7 LayersNa het grote geluid van The SelfEmployed is het aangenaam bijkomen met 7 Layers, de tweede cd van singer-songwriter Dotan. Een documentaire over het menselijk lichaam, waarin werd verteld dat de huid uit zeven lagen bestaat en je steeds dichter bij de kern komt wanneer je de huid laag voor laag afpelt, vatte voor hem het thema van dit album samen: dichter bij de kern komen door te onderzoeken wie je nu echt bent. Daarvoor ging de zoon van kunstenares Patty Harpenau en een Israëlische vader op reis naar voor hem onbekende bestemmingen. De reizen leverde hem veel zelfinzichten op en twaalf melodieuze en verstilde liedjes. Hij laat de overgeproduceerde sound van zijn eerste album achter zich en klinkt nu sober, maar intiem. Alsof hij voor je neus staat te spelen. Dotan zingt erg mooi en zijn hoge stem en de stijl van zijn liedjes heeft wat weg van de songs van Bon Iver en James Vincent McMorrow. Dieptepunten kan ik absoluut niet noemen maar hoogtepunten eigenlijk ook niet, het album is van begin tot eind heel sterk. Tot de kern komen, had Dotan zichzelf tot doel gesteld met dit album. Ik vind dat hij, door zichzelf te onderwerpen aan stevige zelfreflectie, daar uitstekend in is geslaagd. Onder al de afgepelde lagen van Dotan openbaart zich een zeer talentvolle singer-songwriter waarvan 7 Layers het welluidende bewijs is.


Meer op File Under over Dotan (4)

File: The SelfEmployed - Treehouse
File Under: Groot, groter, grootst
File Video: [Flee With Me]
File Facebook: [The SelfEmployed op Facebook]

File: Dotan - 7 Layers
File Under: Tot de kern komen
File Video: [Let The River In]
File Facebook: [Dotan op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Dotan]


Robert Ellis - The Lights From The Chemical Plant

(New West)

Robert Ellis - The Lights From The Chemical PlantIk kan me goed voorstellen dat je geneigd bent om teleurgesteld te stoppen met luisteren naar Robert Ellis' tweede album The Lights From The Chemical Plant na het horen van het eerste nummer "TV Song". Die neiging had ik namelijk ook. Was dit nu het album waarover vol lof geschreven werd? Ik hoorde een knauwende countryzanger een song zingen over tv kijken. Maar dan begint het tweede nummer, "Chemical Plant", een ballade over twee geliefden die elkaar vinden in de buurt van, hoe romantisch, een chemische fabriek. Nu is die knauwende stem ineens niet meer irritant maar mooi. En wat een bijzondere mineurwisselingen gebruikt Ellis in deze song. Vervolgens blijf ik van de ene verbazing in de andere vallen. Elke keer wanneer het geknauw van Ellis me te veel dreigt te worden gooit hij het liedje radicaal om met een bloedmooie wending of verrast hij met een scheut jazz bij de country. Zoals in het croonende "Steady As The Rising Sun", wat gemakkelijk een kwijlende ballade had kunnen zijn, maar het niet is door de jazzy gitaararrangementen. En dan dat schitterende intermezzo in het toch al zo mooie "Pride", de countryjazzuitvoering van Paul Simons "Still Crazy After All These Years", de scheurende gitaarsolo die ineens uit het niets opdoemt aan het eind van "Houston" en dan uiteindelijk adembenemend afsluiten met het ruim zeven minuten durende "Tour Song" dat geen seconde te lang duurt. En dan heb ik het nog niet eens over zijn teksten gehad die ook nog eens ijzersterk zijn. Robert Ellis heeft met The Lights From The Chemical Plant een van de meest bijzondere albums gemaakt die ik in tijden gehoord heb. Hij vermengt country met jazz en het werkt ook nog. Zulke gedurfde albums zou je verwachten van een oude rot in de muziek maar Ellis komt met zijn 25 jaar net kijken. Dat moet wel van groot talent getuigen.

File: Robert Ellis - The Lights From The Chemical Plant
File Under: Country en jazz samen, het kan!
File Video: [Good Intentions]
File Facebook: [Robert Ellis op Facebook]
File Twitter: [Robert Ellis op Twitter]



Dawn Landes - Bluebird

(Western Vinyl)

Dawn Landes - BluebirdAchter sommige albums schuilt soms veel meer dan je in eerste instantie hoort. Zo lijkt Bluebird, het vijfde album van de Amerikaanse Dawn Landes, aanvankelijk een rustige singer-songwriterplaat te zijn in de stijl van Shawn Colvin. Dawn Landes was mij geheel onbekend, maar speurend naar informatie kwam ik te weten dat ze getrouwd is geweest met Josh Ritter. In 2011 zijn ze gescheiden. Ritter verwerkte dit op The Beast in Its Tracks uit 2013 en was zeer duidelijk en persoonlijk in zijn teksten: hij was verlaten en diep treurig maar had gelukkig ook weer een nieuwe liefde gevonden. Dawn Landes verwerkt de scheiding op Bluebird en is een stuk abstracter in haar teksten, blikt weinig terug, zet de schouders eronder en wil vooruit. De koek is duidelijk op, zoals ze zingt in "Try To Make A Fire Burn Again" en dat is pijnlijk, ze moet helemaal opnieuw beginnen, verwoord in het mooie "Heel Toe". Maar op een gegeven moment zijn de tranen op, zingt ze samen met Norah Jones in het country-achtige "Cry No More", het leven gaat verder, al blijft dat verlangen naar iemand om bij thuis te komen ("Home"). Bluebird is kant B van het echtscheidingsverhaal van Josh Ritter en Dawn Landes. Tien mooie singer songwriterliedjes die minder persoonlijk zijn dan die van Ritter en dus zomaar op je eigen situatie zouden kunnen slaan. De liedjes klinken warm,intiem en kraakhelder, maar dat mag je verwachten van iemand die vroeger studiotechnicus was bij ondermeer Ryan Adams. Verwacht geen verwijten, modder gooien of schelden op deze break-up plaat maar leun achterover en geniet van deze melancholische afsluiting van een nare periode.

Meer op File Under over Dawn Landes (6)

File: Dawn Landes - Bluebird
File Under: Haar kant van het verhaal
File Video: [Try To Make A Fire Burn Again]
File Facebook: [Dawn Landes op Facebook]
File Twitter: [Dawn Landes op Twitter]



Eriksson Delcroix - For Ever

(Waste My)

Eriksson Delcroix - For EverHet zal ongetwijfeld geheel terecht zijn dat La Grande Belezza dit jaar de Oscar voor beste buitenlandse film in de wacht sleepte. Ik heb de film nog niet gezien dus ik kan het zelf niet beoordelen. Wel zag ik een andere genomineerde in deze categorie: The Broken Circle Breakdown was de Belgische inzending en is een prachtige en tegelijkertijd schrijnende film . De hoofdpersonen zijn twee geliefden die samen in een bluegrassband spelen en het noodlot zien toeslaan wanneer hun dochtertje heel ernstig ziek wordt. Björn Eriksson, die je kunt kennen van Zita Swoon, bewerkte country- en bluegrassklassiekers voor deze film. Dat smaakte kennelijk naar meer want met zijn partner Nathalie Delcroix (Laïs) borduurt hij als Eriksson Delcroix voort op het succes van The Broken Circle Breakdown. Vier covers en acht zelfgeschreven countrysongs telt het debuut For Ever. Countrysongs met een duister en melancholisch randje. Eriksson en Delcroix nemen beurtelings de solozang voor hun rekening en zingen samen de mooiste duetten in de stijl van June Carter/Johnny Cash en Lee Hazlewood/Nancy Sinatra. Hoogtepunten zijn het spannende "Home Is Where The Angels Roam", het donkere "The Valley" en gek genoeg het geheel instrumentale en ruim acht minuten durende "Riding On A Snake With A Bottle Of Tequila In My Hand" wat geen moment verveelt. For Ever is een cd die spannend, melodieus en melancholisch is en daardoor zijn naam eer aandoet. Men zegt soms weleens dat country oubollig is maar niets is mijns insziens minder waar. De duetplaten van Gram Parsons en Emmylou Harris vervelen mij bijvoorbeeld 40 jaar na release nog steeds niet. Ik vermoed dat deze cd van Eriksson Delcroix ook een hele lange houdbaarheidsdatum heeft.

File: Eriksson Delcroix - For Ever
File Under: Country noir
File Video: [Walking]
File Facebook: [Eriksson Delcroix op Facebook]
File Twitter: [Eriksson Delcroix op Twitter]



Marina Zettl - Watch Me Burn

(Coast To Coast)

Marina Zettl - Watch Me BurnDenkend aan Oostenrijk schieten mij zeer weinig namen van popmuzikanten te binnen. Falco en de groep Opus, bekend van hun (enige?) hit "Live Is Life" uit 1985, met dat irritante nanananana-refreintje dat je niet meer uit je kop krijgt, zijn de enigen die ik kan bedenken. Ze hadden er veel succes mee, maar om nu te zeggen dat het muzikale hoogstandjes waren... nee. Marina Zettl is een Oostenrijkse zangeres en heeft mijns inziens een beetje hetzelfde probleem als haar landgenoten. Op haar derde cd Watch Me Burn mengt ze pop en een vleugje rock met wat rustigere jazzy songs. Zettl zingt goed en haar band speelt onberispelijk. Opener "Monsters & Beasts" is bijvoorbeeld zo'n goed popliedje en titeltrack "Watch Me Burn" een zwoel jazzy liedje in de stijl van Caro Emerald. Maar hoewel de titel van de cd anders doet vermoeden vlamt het nergens. Dat komt door de strakke productie waardoor het niet sprankelt en alles heel dof klinkt. Naarmate de cd vordert vliegt Frau Zettl ook steeds meer uit de bocht door oeverloos te oe-en en aah-en op een manier die mij al heel snel irriteert. Juist ja, hetzelfde effect als dat Falco en Opus op mij hebben. Wellicht is de jazzpop van Marina Zettl wél geschikt voor een avond in een donkere kroeg, thuis zal ik cd zal ik vrijwel zeker nooit meer opzetten.

File: Marina Zettl - Watch Me Burn
File Under: Gaat als een nachtkaars uit
File Facebook: [Marina Zettl op Facebook]
File Video: [For God's Sake]
File Twitter: [Tweets van Marina Zettl]



Temples - Sun Structures

(Heavenly )

Temples - Sun StructuresIk houd er zo mijn eigen gewoonten op na bij het luisteren van nieuwe muziek. Veel luister ik via Spotify, waarin ik een mapje '2014' heb gemaakt waar ik alle albums inzet die dit jaar uitkomen en die mij interessant lijken. Ik speel de inhoud vaak op de shufflestand af zodat ik zoveel mogelijk van alles wat hoor voordat ik hele albums van begin tot eind ga beluisteren. Omdat het mapje met nog 'maar' 565 nummers nog niet zo heel vol is, hoorde ik regelmatig een aantal liedjes voorbij komen die meteen mijn aandacht grepen. Het bleek het debuutalbum Sun Structures van het Britse Temples te zijn. Noel Gallagher en Johnny Marr noemden hen vorig jaar al de beste nieuwe band van Groot-Brittannië. Nu vind ik dat ietwat overdreven want nieuw klinkt Temples absoluut niet. Hun sound klinkt heel erg sixties, als een kruising tussen de prachtige melodieën van The Beatles en de psychedelica van Pink Floyd. Niet erg origineel dus, Jacco Gardner en Tame Impala deden dat ook al. Maar waar Tame Impala me niet heel lang bij de les houdt door te ingewikkeld te doen en Jacco Gardner naar mijn smaak iets te veel in hogere sferen verkeert weet Temples me wel te boeien. En dat komt omdat zij ijzersterke en melodieuze liedjes maken. En daar houd ik van. Toegegeven, twaalf liedjes die bij elkaar bijna 50 minuten duren is ietwat lang maar telkens wanneer het een beetje begint in te kakken komt er een supergoed en aanstekelijk liedje als "The Golden Throne", "Mesmerise" of "The Guesser" voorbij. Of het stempel wat de heren Marr en Gallagher op de band hebben gedrukt klopt en of ze dus een lange houdbaarheidsdatum hebben zal moeten blijken. Voorlopig bezorgt Sun Structures mij keer op keer een goed humeur en dat is ook heel wat waard.

Meer op File Under over Temples (3)

File: Temples - Sun Structures
File Under: Ouderwets goed
File Facebook: [Facebookpagina van Temples]
File Video: [Keep In The Dark]
File Twitter: [Tweets van Temples]



Leyla McCalla - Vari-Colored Songs

(Dixiefrog)

Leyla McCalla - Vari-Coloured Songs'A tribute to Langston Hughes' is de ondertitel van deze cd. Deze Hughes (1902-1967) was een Amerikaanse schrijver en dichter die streed voor Afro-Amerikaanse bewustwording en emancipatie en tegen racisme en discriminatie. Leyla McCalla, dochter van Haïtiaanse immigranten, kreeg als kind al boeken van Langston Hughes van haar ouders en vond zijn werk zo mooi dat het haar wens werd om zijn teksten ooit eens op muziek te zetten. De New Yorkse studeerde af in klassieke cello en verhuisde vervolgens naar New Orleans om daar dichter bij haar Creoolse roots te komen. Tim Duffy, een van de initiatiefnemers van het Music Maker Relief Foundation, een project dat de muzikale tradities van het zuiden van Amerika wil beschermen en promoten, zag haar daar op straat cellostukken van Bach spelen en nam haar onder zijn hoede. Ze trad vervolgens op met Carolina Chocolate Drops en via het financieringsproject Kickstarter kon ze uiteindelijk haar gewenste cd met een muzikale hommage aan Langston Hughes maken. Het resultaat mag er zijn. McCalla vertolkt Hughes' werk prachtig maar draagt zelf ook een aantal teksten bij. De instrumentatie is akoestisch en buiten dat er incidenteel een shaker het ritme aangeeft zijn er enkel snaarinstrumenten te horen. De cello van McCalla is vaak leidend en klinkt door het plukken aan de snaren vaak heel jazzy en groovy. McCalla vertolkt ook enkele Creoolse traditionals die ze in het Frans zingt. Bij elkaar vormen deze songs een boeket veelkleurige songs, zoals de titel heel juist aangeeft, die tegelijkertijd een mooi beeld geven van de poëzie en muziek van de Afro-Amerikaanse en Creoolse cultuur.

File: Leyla McCalla - Vari-Colored Songs
File Under: Tradities in ere houden
File Video: [Heart Of Gold]
File Twitter: [Tweets van Leyla McCalla]



Mark Lotterman - Year Without Summer

(Harlem)

Mark Lotterman - Year Without SummerHet is donker op het vierde album van de Rotterdamse singer-songwriter Mark Lotterman. Geen zonnestraaltje te bekennen in de tien liedjes op Year Without Summer. Maar dat verwacht je eigenlijk ook niet bij de donkerbruine stem van Lotterman. Zijn stijl en toon worden vaak vergeleken met Johnny Cash, Leonard Cohen en Nick Cave. Lotterman heeft inderdaad veel weg van de toon van Cash, de verhalende stijl van Cohen en de cynische grimmigheid van Cave. Mooie combinatie voor een singer-songwriter, dat moét wel mooie liedjes opleveren. Dat is ook zo, Year Without Summer bevat tien verhalende en melancholische songs die soms bloedserieus zijn maar ook nuancerende en cynische humor bevatten. Zoals in "Rolling Stones" waarin Mark zingt dat hij bij de Rolling Stones wil spelen als hij later groot is. Of "Indie" waarin Lotterman een duet zingt met Tessa Douwstra (Wooden Saints, Orlando) waarin ze klinken als Lee Hazlewood en Nancy Sinatra en ze een sneer geven naar de muziekpers en de verzamelterm indie. Het mooist vind ik Lotterman echter in de verstilde songs waarin alle hoop vervlogen lijkt. Alleen zijn akoestische gitaar en zijn donkere stem trekken je mee in zijn verhaal. In "I Woke Up (Thinking That They Hate Me)" laat hij letterlijk stiltes vallen die bijna pijnlijk zijn. Heavy stuff op deze donkere plaat vol zwaarmoedigheid maar o, wat levert dat een schitterend album op. Het laatste nummer "Watch The Seasons Change" sluit mooi af met een weemoedige jazzy bugelsolo waardoor je niet helemaal lamgeslagen achterblijft na het luisteren van Year Without Summer maar je toch het gevoel hebt dat er nog een sprankje hoop gloort in Lottermans donkere krochten. Prachtplaat.

Meer op File Under over Mark Lotterman (4)

File: Mark Lotterman - Year Without Summer
File Under: De ondraaglijke zwaarte van het bestaan
File Facebook: [Mark Lotterman op Facebook]
File Video: [Indie]
File Twitter: [Tweets van Mark Lotterman]



Dent May - Warm Blanket

(Paw Tracks)

Dent May - Warm BlanketToen ik acht jaar oud was, zo oud als mijn dochter nu is, zag de wereld er heel anders uit. Iets opsteken deed je voornamelijk nog uit boeken want internet was er nog niet. Op tv hadden we De Wondere Wereld van Chriet Titulaer. Deze flink bebaarde en met zachte G pratende wetenschapper presenteerde in dit populair wetenschappelijk programma de nieuwste technologische snufjes. Tegenwoordig zouden we Titulaer een nerd noemen. Ik herinner mij een aflevering waarin hij iets uit probeerde te leggen, zittend in een bad. Geen idee meer waar hij het over had want het beeld van de sullige wetenschapper in dat bad overheerste alles en werkte me behoorlijk op de lachspieren. Diezelfde reactie heb ik bij het zien van de hoes van Warm Blanket van Dent May uit Mississippi. May ziet er, met zijn grote bril en nette kapsel, uit als een nerd. Ook hij zit in bad en kijkt treurig naar zichzelf in de spiegel. Zou het water koud zijn of is hij echt zo sip als op de foto? 'Turn up the speakers, I've got something on my mind' kondigt hij in opener "Turn Up The Speakers" aan. May lijdt aan forse weltschmerz, zo blijkt. De boodschap is pessimistisch en vol zelfmedelijden in alle liedjes. De meisjes zien hem niet staan maar hij hunkert naar de ware liefde. Het huidige leven is helemaal niet leuk en kan maar net zo goed snel voorbij zijn, laat hem maar ouder zijn, dan wordt het vast beter, hoopt hij in "I'm Ready To Be Old". Niet echt een zonnestraaltje, die Dent May. Maar ironisch genoeg heeft hij deze sombere gedachten gevat in elf zeer zonnige liedjes. Ik vermoed dat Brian Wilson het onderwerp van zijn nerd-zijn is, zijn liedjes klinken heel erg Beach Boys-achtig. En verdraaid, ze zijn nog goed ook, sommigen zijn zelfs heel aangenaam. "Let Them Talk" is catchy, "Born Too Late" zing je meteen mee en "It Takes A Long Time" is een heel fijn en puntig popliedje. Maar zo tegen het eind begint de vergelijking met Brian Wilson een beetje te overheersend te worden. Mays stem lijkt akelig veel op die van Wilson. Iets meer eigenheid had deze plaat goed gedaan en had May zelf waarschijnlijk ook op kunnen beuren, nu blijft hij die wat sullige nerd die zo op Brian Wilson lijkt en daar vallen de meisjes echt niet voor.

File: Dent May - Warm Blanket
File Under: Brian Wilsons heeft een zoon!
File Facebook: [Dent May op Facebook]
File Video: [Babylon]
File Twitter: [Tweets van Dent May]



Amy Ray - Goodnight Tender

(Daemon )

Amy Ray - Goodnight TenderSchrijven over een muzikale heldin is lastig. Toch waag ik me eraan omdat ik vind dat haar muziek veel te onbekend is. Ik heb het over Amy Ray, één van de twee Indigo Girls. Ray maakte de afgelopen tien jaar al vier prima solo-albums waarop ze wat meer kon rocken dan bij The Indigo Girls. Op haar vijfde solo-album Goodnight Tender wordt echter nauwelijks gerockt. Ray gaat hierop terug naar haar 'southern roots' (ze komt uit Georgia en woont daar op het platteland) en houdt het puur en klein. Sterker nog, we kunnen gerust stellen dat Goodnight Tender een onvervalste countryplaat met bluegrass- en gospelinvloeden is geworden. Country is nu niet echt het genre wat je meteen aan Amy Ray zou koppelen. Ze is lesbisch, ziet er allesbehalve uit als een barbiepop en heeft politieke opvattingen waar menig Republikein meteen zijn pistool voor zou trekken. In Nashville kunnen ze dan ook niets met Goodnight Tender en dat is maar goed ook. Want dit is geen zielloze en inwisselbare country, maar prachtige rootsmuziek waar Ray haar ziel en zaligheid in heeft gelegd. En wat past het genre goed bij haar! Haar mooie lage stem komt heel goed tot zijn recht in twaalf mooie liedjes waarvan de teksten heel autobiografisch zijn. Ze gaan over alledaagse dingen als haar hond ("My Dog"), een eerbetoon aan Duane Allman ("Duane Allman") en natuurlijk het onvermijdelijke gebroken hart maar ook over meer spirituele zaken. Ray zingt over haar manier van geloven in "The Gig That Matters" en in het bloedmooie "Let The Spirit" waarin Justin Vernon (Bon Iver) de bijna engelachtige koortjes verzorgt. Het zijn de perfect gekozen tweede stemmen die Goodnight Tender en Ray extra glans geven. Naast de bijdrage van Vernon zingt Susan Tedeschi mee op "Duane Allman" en Heather Mcentire (Mount Moriah) schittert in "More Pills" en mag haar eigen geschreven song "When You Come For Me" zelf zingen, Ray neemt daarin de tweede stem voor haar rekening. De grootste verrassing was de tot nu toe voor mij onbekende Kelly Hogan wiens krachtige stem prachtig kleurt bij die van Ray in "Time Zone" en in "Goodnight Tender", een lief liedje voor Rays in oktober geboren dochter. Over Amy Rays vorige solocd Lung Of Love zei ik twee jaar geleden dat het misschien haar beste soloplaat was. Alsof ik aanvoelde dat deze nog moest komen want Goodnight Tender is niet alleen Amy Rays beste solowerk maar bovenal een prachtige rootscd. Na Rosanne Cash's The River & The Thread mijn tweede muzikale hoogtepunt van 2014.

Meer op File Under over Amy Ray (2)

File: Amy Ray - Goodnight Tender
File Under: Goin' back to the country
File Video: [More Pills]
File Facebook: [Amy Ray op Facebook]
File Twitter: [Amy Ray op Twitter]



Felix van Cleeff - The Crimson Sea

(Eigen Beheer)

Felix van Cleeff - The Crimson SeaVals zingen is een kunst die maar door enkelen beheerst wordt. Dat klinkt tegenstrijdig en dat is het natuurlijk ook, want eigenlijk is vals zingen natuurlijk ten allen tijde verboden. Toch weten sommigen in hun valsheid te ontroeren, raken of overtuigen. Voorbeelden van toegestane valsszingers zijn ondermeer Neil Young, Nick Cave en Gram Parsons. Een dissonant die ik liever nooit meer hoor zingen is bijvoorbeeld Lucky Fonz lll. Hij zingt zo hemeltergend vals, dat is gewoon niet leuk meer. De Amsterdammer maar al geruime tijd in New York wonende Felix van Cleeff is ook niet erg toonvast. Mijn wederhelft vroeg zelfs bijna smekend of ik wat anders op wilde zetten. Toch heb ik keurig tot het einde geluisterd, maar eerlijk gezegd viel het me niet mee. Want Van Cleeff zingt inderdaad VALS. En dat is jammer. De nummers op zijn tweede cd The Crimson Sea zijn eigenlijk best mooi. Negen donkere maar sfeervolle songs, vaak mooi opgeluisterd met strijkers en piano. Ter contrast staan daar een aantal indierockers tegenover. Niks mis mee, ware het niet dat Van Cleeff ze zingt. Zijn onvaste stem verpest de liedjes. Een gedragen nummer als "Sometimes A Man" had heel mooi kunnen zijn maar Van Cleeff zingt zo tenenkrommend uit de toon en maakt het zo bijna niet om aan te horen. Of titelnummer "The Crimson Sea", een goed indierockliedje maar zowat ondraaglijk door het zeurende gekweel van Van Cleeff. Mijn advies zou dan ook zijn: ga vooral door met liedjes schrijven, want dat kun je, maar zing ze alsjeblieft niet zelf, Felix! Maar goed, ik ben dan ook een groot liefhebber van liedjes met mooie melodieën en harmonieën, misschien had een File Under collega van mij wel een heel andere mening over The Crimson Sea gehad en is het gewoon domme pech dat deze cd op mijn stapeltje recensiecd's terechtgekomen is.

Meer op File Under over Felix Van Cleeff (4)

File: Felix van Cleeff - The Crimson Sea
File Under: Sfeervolle songs worden om zeep gezongen
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Babylon]


Rosanne Cash - The River And The Thread

(Blue Note)

Rosanne Cash - The River & The ThreadKind zijn van een legendarisch iemand als Johnny Cash, ik weet niet of dat nu een vloek of een zegen is. Zeker als je zelf ook nog eens muzikant bent zul je eeuwig vergeleken worden worden met je vader. Rosanne Cash is de oudste dochter van Johnny Cash en zijn eerste vrouw Vivian Liberto. 58 is ze inmiddels en sinds haar debuutplaat in 1979 heeft ze met regelmaat platen gemaakt die je grofweg zou kunnen omschrijven als nét iets te gelikte country. Dat veranderde in 2003 toen haar vader, stiefmoeder June Carter en later in 2005 haar eigen moeder overleden. Het inspireerde haar tot het maken van een bloedstollend mooie plaat over het verlies van haar dierbaren. Dit Black Cadillac uit 2006 is een persoonlijk favoriet van mij en markeert Rosannes overstap van gelikte country naar rootsmuziek met hart en ziel. Daarop volgde in 2009 The List met Rosannes vertolking van twaalf countrysongs, gekozen van een lijst van 100 essentiële countrysongs die vader Johnny voor haar maakte en aan haar gaf toen ze 18 was. En nu is er The River & The Thread waarmee Rosanne Cash definitief uit de schaduw van haar vader stapt. Zelf noemt ze The River & The Thread het derde deel van een trilogie. Black Cadillac ging over rouw en verlies, The List eerde de muzikale erfenis van haar familie en The River & The Thread brengt verleden en heden bij elkaar door de verhalen van mensen uit haar verleden die ze voor lange tijd achter zich gelaten had. Voor dit album reisde Cash met echtgenoot John Leventhal, met wie ze al jaren in New York woont, naar het zuiden van Amerika waar haar roots liggen. De reis leverde haar een diepere connectie dan ooit tevoren op met deze streek en elf songs voor haar beste album sinds Black Cadillac. Over elk liedje kan ik alleen maar positief zijn. Wat zingt Cash prachtig en wat een goede liedjes. Neem nu opener "A Feather's Not A Bird" met de twangy gitaar van Leventhal, het gloedvol gezongen "Tell Heaven" en "The Long Way Home", het gospelachtige "When The Master Calls The Roll" met een koor van countrysterren Kris Kristofferson, ex-man Rodney Crowell, John Prine en Tony Joe White en de schitterende afsluiter "Money Road" waarin Allison Moorer en Cash het beste in elkaar naar boven halen. Met The River & The Thread maakt Rosanne Cash met prachtige verhalen over het zuiden een persoonlijke cirkel rond en scoort ze mijn eerste muzikale hoogtepunt van 2014.

File: Rosanne Cash - The River & The Thread
File Under: De appel valt niet ver van de boom
File Spotify: [The River & The Thread]
File Video: [The River & The Thread trailer]
File Facebook: [Rosanne Cash op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Rosanne Cash]



Lily & Madeleine - The Weight Of The Globe / Lily & Madeleine - Lily & Madeleine

(Asthmatic Kitty )

Lily & Madeleine - The Weight Of The GlobeDe zusjes Lily en Madeleine Jurkiewicz uit Indianapolis zijn respectievelijk zestien en achttien jaar maar klinken in tekst en toon alsof het leven in al haar heftigheid al ruimschoots over ze heen is gegaan. Vorig jaar zomer schreven ze de vijf nummers van hun debuut-EP The Weight Of The Globe. Het zijn prachtige indiefolkliedjes met een sixtiessound en met spaarzame maar mooie arrangementen. Handelsmerk zijn de bloedmooie stemmen en harmonieën van de zusjes die zichzelf begeleiden op gitaar en piano. De liedjes variëren van folk in "In The Middle", folkpop in "These Great Things" en "Tired" en melancholieke pracht in "Things I'll Later Lose". Het absolute hoogtepunt van deze EP is het bloedstollende "Back To The River", dat je meteen bij je strot grijpt. Een debuut-EP met vijf topnummers van twee jonge meisjes, ik ben ervan onder de indruk en overtuigd dat ik hier nog veel meer van ga en wil horen.

Lily & Madeleine - Lily & MadeleineLang hoefde ik niet op een vervolg van de EP te wachten want enkele maanden later is daar al de debuut-cd van Lily & Madeleine. Toegegeven, vergelijkingen met die andere zusjes - die uit Zweden, van First Aid Kit - dringen zich meteen op. Maar waar het Zweedse duo nog weleens scherp en venijnig klinkt blijft het bij Lily & Madeleine altijd beheerst en harmonieus. Dan kunnen twaalf nummers best een lange zit zijn wanneer het almaar rustig en braaf blijft. Ik moet eerlijk toegeven dat dat inderdaad wel zo is. De vijf nummers van hun EP waren allemaal raak maar tussen de twaalf liedjes op hun debuut-cd zitten helaas ook wat mindere goden. "Nothing But Time" en "I've Got Freedom" zijn wat meer uptempo liedjes die een luchtigheid hebben die minder bij de zusjes lijkt te passen. Tegen het eind van de cd neemt het verzadigingspunt enigszins toe omdat er niet bijster veel variatie in de indiefolkliedjes zit. Desalniettemin is dit slechts een lichte schaduw die over deze debuut-cd valt. Wanneer je als zestien- en achttienjarige al in staat bent om melancholische parels als "Sounds Like Somewhere", "Devil We Know" en "Disappearing Heart" te maken beschik je over een zeldzaam natuurtalent. Ben nú al benieuwd waar ze mee komen als ze een aantal jaren ouder en wijzer zijn. Afgaande op wat ik op Lily & Madeleine heb gehoord kan dat nog weleens heel bijzonder gaan worden.


Meer op File Under over Lily & Madeleine (2)

File: Lily & Madeleine - The Weight Of The Globe / Lily & Madeleine - Lily & Madeleine
File Under: Natuurtalenten
File Video: [Hun Youtubekanaal]
File Facebook: [Lily & Madeleine op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Lily & Madeleine]


Royal Wood - We Were Born To Glory

(Maple Music)

Royal Wood - We Were Born To GloryZijn naam doet vermoeden dat hij hofleverancier van hout is. Maar Royal Wood, het is nog eens zijn echte naam ook, levert geen hout maar puntgave popliedjes. In zijn thuisland Canada is hij al een grote. Zijn derde album We Were Born To Glory kwam daar vorig jaar al uit en was een groot succes. Wood werd genomineerd voor een Juno, zeg maar de Grammy's van Canada, voor songwriter van het jaar. Deze prijs zag hij eerder in 2011 aan zijn neus voorbij gaan want Arcade Fire won hem. Ik begrijp dat wel. We Were Born To Glory bevat, zoals eerder gezegd, veertien puntgave popliedjes. Ze klinken alsof Paul McCartney en Billy Joel samen liedjes hebben geschreven. Niet de minsten om mee vergeleken te worden. Maar Royal Wood klinkt als de mindere liedjes van McCartney en Joel. Nog altijd heel acceptabel en klinkend als een klok maar nét niet je van het. Bovendien is Wood ook nog vergeten de broodnodige variatie in zijn liedjes aan te brengen. Ze klinken alle veertien akelig hetzelfde met als toppunt de nummers "The Thick Of It" en "When The Sun Comes Up" die bijna identiek zijn. Veertien liedjes zonder veel verrassends die bij elkaar ruim 55 minuten klokken is dan dus ook echt veel te lang. Halverwege ben ik al afgehaakt. Dat zijn muziek gebruikt wordt in hitseries als "Grey's Anatomy" snap ik dan weer wel, een half minuutje van zo'n gaaf popliedje is eigenlijk meer dan genoeg. Voor een heel album hoop ik de volgende keer op meer variatie en wat meer splinters die mister Wood en zijn songs iets weerbarstiger zullen maken.


Meer op File Under over Royal Wood (4)

File: Royal Wood - We Were Born To Glory
File Under: Zoethout
File Video: [The Thick Of It]
File Facebook: [Royal Wood op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Royal Wood]



Jan Henk de Groot - Weerom

(Eigen Beheer)

Jan Henk De Groot - WeeromBijna een jaar geleden verwonderde ik me er nog over dat de Hoogezandse muzikant Jan Henk de Groot slechts wereldberoemd in Groningen is. Ik was erg enthousiast over zijn debuutcd Riff, een prachtig muzikaal verslag van het moeilijke eerste levensjaar van zijn jongste zoon. Nu is er al een tweede cd, Weerom, maar deze is volledig in het Gronings! In eerste instantie lijkt dat een beperking voor mensen buiten deze provincie maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn. Omdat De Groot in zijn eigen taal zingt worden ze op de een of andere manier persoonlijker. En ook passend want de dertien liedjes op Weerom gaan over gebeurtenissen uit zijn jeugd en zijn huidige leven in het Groningse. En dat doet hij heel goed. De liedjes hebben door het gebruik van dobro, mandoline, akoestische gitaar, mondharmonica, mooie koortjes en het vioolspel van vriendin Paulien van der Wal een folk-rootsy tintje. Hij zingt over herkenbare dingen zoals het eeuwige gepiel met cassettebandjes vroeger in "Dubbelcassettedeck", de dorpsgenoot die iedereen kent in "Janneke" en de eerste erotische ervaring van een kleine jongen in "Mamme van Michel". Mooi is het titelnummer "Weerom", De Groots eigen "With Or Without You", en het lieve slaapliedje "Sloap Mor Mien Wichtje". De Groot is naast muzikant docent songwriting op Het Noorderpoortcollege. Gezegend zijn degenen die les van hem hebben want liedjes schrijven kan hij als de beste. Weerom bevat dertien ijzersterke popliedjes die ook voor niet-Gronings sprekenden, desnoods met het tekstboekje erbij, onweerstaanbaar aanstekelijk en goed zijn.

Meer op File Under over Jan Henk De Groot (2)

File: Jan Henk de Groot - Weerom
File Under: Er gaat niets boven Groningen
File Video: [Dubbelcassettedeck]
File Facebook: [Jan Henk de Groot op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Jan Henk de Groot]


Amos Lee - Mountains Of Sorrow, Rivers Of Song

(Blue Note)

Amos Lee - Mountains Of Sorrow, Rivers Of SongHet is derde kerstdag. Na twee gezellige dagen, met familie, met lekker eten en iets meer wijn dan normaal, is dit een dag om weer even pas op de plaats te maken. Eerst lekker lang uitslapen dus en dan rustig ontbijten en chillen voordat er weer boodschappen gedaan moeten worden en andere verplichte klusjes. Maar het is nog steeds vakantie, dus alles gaat op z'n elfendertigst. Op de achtergrond speelt Mountains Of Sorrow, Rivers Of Song, de vijfde cd van singer-songwriter Amos Lee. De perfecte soundtrack voor zo'n lome dag. Amos Lee begon op zijn gelijknamige debuutalbum uit 2005 als een mannelijke Norah Jones maar is in de loop der jaren steeds meer opgeschoven richting roots en americana. Met de mannen van Calexico maakte hij in 2011 het prachtige Mission Bell. Op Mountains Of Sorrow, Rivers Of Song gaat hij door op deze ingeslagen weg. Het album begint goed, "Tricksters, Hucksters And Scamps" klinkt zowaar bijna als hillbillycountry, maar kakt helaas bij het vierde nummer even in. Drie nummers lang kleurt Amos Lee té braaf en té netjes binnen de lijntjes. Zelfs Alison Krauss, die meezingt in "Chill In The Air", kan dat niet goedmaken, je hoort helaas nauwelijks dat ze meedoet. In het grillige "High Water" laat Lee dan toch zijn tanden zien en vanaf dan gaat het gelukkig weer beter, met "Mountains Of Sorrow" als hoogtepunt, een duet met Patty Griffin. Mountains Of Sorrow, Rivers Of Song is niet zo goed als Mission Bell maar toch erg goed gelukt. Vandaag fungeerde deze cd als achtergrondmuziek bij een chilldag en dat zal bij velen ook zo zijn, maar eigenlijk zijn de liedjes daar te goed voor. Lee mag wel ietsje minder vaak de braverik uithangen en buiten de veilige grenzen treden, dan worden de liedjes volgens mij nóg beter en krijgen ze de plek op de voorgrond die ze verdienen.

Meer op File Under over Amos Lee (3)

File: Amos Lee - Mountains Of Sorrow, Rivers Of Song
File Under: Gooi je haar los, Amos!
File Video: [The Man Who Wants You]
File Facebook: [Amos Lee op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Amos Lee]



Arcade Fire - Reflektor

(Merge)

Arcade Fire - ReflektorHeel lang durfde ik het niet aan om een recensie te schrijven over Arcade Fires Reflektor. De Canadese band behoort tot een van mijn favoriete bands waarvan ik bij wijze van spreken alles meteen goed vind. Zo ging dat althans bij de eerste drie albums. Maar bij het vierde album Reflektor wilde dat maar niet lukken. De bombastische rock had namelijk plaatsgemaakt voor pompende en dance-geörienteerde ritmes, geïnspireerd door Haïtiaanse muziek. De invloed van producer James Murphy (LCD Soundsystem) was duidelijk hoorbaar. Ik was enigszins teleurgesteld dat het maar niet wilde klikken met deze muziek en mij. En om daar dan over te schrijven stelde ik maar uit en uit. Want hoe verwoord je dat je een van je grote muziekliefdes wat minder ziet zitten? Alsof je een goede vriend moet verraden. Ondertussen gaf ik niet op en bleef het album een kans geven. Meer tijd, dat was precies wat het album nodig had en langzaamaan kwam het weer helemaal goed tussen Arcade Fire en mij. Gaandeweg hoorde ik hoe briljant de liedjes weer in elkaar zitten en hoe fris deze koerswijziging was. Het lijkt alsof de dertien liedjes zonder samenhang alle kanten op springen maar niets is minder, de volgorde waarin ze gezet zijn is volgens mij niet toevallig maar heel bewust zo gekozen. Het album kun je onderverdelen in twee delen waarover je grofweg kunt zeggen dat het eerste deel hard en opzwepend is en het tweede deel iets rustiger. Al met al in totaal zo'n 75 minuten. Dat is lang, maar echt niet té lang. Reflektor is geen gemakkelijk album maar wel een heel gedurfd en briljant album dat zijn gelijke niet kent en je na het luisteren happend naar adem achterlaat door de overvloed aan geniale dingen die je gehoord hebt. Ik kan nu allemaal voorbeelden gaan noemen maar dat doe ik niet omdat ik vind dat je dit het beste zelf kunt ondergaan. Als je dat doet hoor je mijns inziens de meest originele, ingenieuze en intelligente plaat van 2013.

Meer op File Under over Arcade Fire (8)

File: Arcade Fire - Reflektor
File Under: Briljant
File Video: [Hun kanaal op Youtube]
File Facebook: [Arcade Fire op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Arcade Fire]



Miss Molly & Me - Travelers

(V2)

Miss Molly & Me - TravelersHet valt me niet mee, het luisteren naar Travelers, de tweede cd van het Nederlandse duo Miss Molly & Me. Ik denk onwillekeurig toch steeds aan Danni Lowinski, de rol die zangeres Marlijn Weerdenburg vertolkt in de gelijknamige serie op SBS6. Haar muzikale partner Helge Slikker is naast frontman van de band Storybox succesvol met het componeren van film- en theatermuziek. In 2012 won hij zelfs een Gouden Kalf voor zijn muziek voor de film Kauwboy. Dit film- en theaterleven van Weerdenburg en Slikker loopt als een rode draad door de 13 liedjes van Travelers. De liedjes vertellen samen een verhaal wat zich uitstekend leent voor een theatervoorstelling. Ik vind het dan ook meer dan logisch dat ze momenteel optreden in theaters en niet in concertzalen. Al in opener "Gotta See It All" leidt Slikker de reis in die Miss Molly & Me vervolgens op de daaropvolgende twaalf liedjes voortzet, geïnspireerd door de buitenlandse tour die ze in de eerste helft van het jaar maakten. Als cd op zich, zonder voorstelling, slaat het toch minder aan. Aan de liedjes ligt het nog niet eens zozeer, het zijn prima melodieuze kleine popliedjes, om en om gezongen door Helge en Marlijn, wier kraakheldere stem me overigens weer vaak doet denken aan die van Ricky Koole. Maar ze zijn kaal gearrangeerd en iets te theatraal naar mijn smaak. Prima voor een avond in de schouwburg waar het verhaal bij de liedjes verteld wordt, als cd met alleen de liedjes mist het net wat overtuigingskracht. Overigens las ik vandaag in ons plaatselijke sufferdje dat Miss Molly & Me afgelopen donderdag nog in mijn woonplaats in het theater stond. Als ik dat had geweten zou ik serieus overwogen hebben om te gaan kijken, nu heb ik het gevoel dat ik met alleen het luisteren naar de cd een helft gemist heb.

Meer op File Under over Miss Molly & Me (3)

File: Miss Molly & Me - Travelers
File Under: Soundtrack zonder voorstelling
File Video: [For Life]
File Facebook: [Miss Molly & Me op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Miss Molly & Me]



Kathryn Williams - Crown Electric

(One Little Indian)

Kathryn Williams - Crown Electric'Daar is er weer een', denk ik. En met 'een' bedoel ik een van de vele folkzangeressen die er tegenwoordig zijn en waarvan er maar een enkeling zich echt in positieve zin onderscheidt van de massa. Daar hoort deze Kathryn Williams zeker niet bij, besluit ik aanvankelijk. Ik luister naar haar album Crown Electric, genoemd naar het bedrijf waar Elvis Presley werkte voordat hij tot The King gekroond werd, en verbaas me erover dat dit al haar tiende album is. Die zijn in de loop der jaren dus onopgemerkt aan mij voorbij gegaan. Crown Electric lijkt ook dit effect op mij te hebben. Lijkt. Want ondanks de onschuldig klinkende liedjes hebben ze wel verdraaid goede teksten. En de meisjesachtige fluisterstem van Williams heeft wel een heel lekker hees ruisje. En de prachtige strijkersarrangementen geven de dertien liedjes een heerlijk melancholische sfeer mee. Zo'n liedje als "Heart Shaped Stone" bijvoorbeeld is er een om je vingers bij af te likken. Of "Monday Morning", wat een jammerklacht tegen de altijd moeilijke maandagochtend is. Prijsnummer is het warme en sfeervolle "Morning Twilight" waarin Williams vocaal en op de piano wordt bijgestaan door Ed Harcourt. Crown Electric mag dan in eerste instantie als een braaf en zoet folkalbum klinken, maar niets is minder waar. Laag voor laag ontvouwt zich bij goed luisteren een verzameling goede en knap in elkaar zittende liedjes, zowel muzikaal als tekstueel. Ik denk dat dit zowel de kracht als de zwakte van Kathryn Williams is en dat daarom haar naam, na tien albums, nog bij weinigen een belletje doet rinkelen. Geheel ten onrechte.

Meer op File Under over Kathryn Williams (3)

File: Kathryn Williams - Crown Electric
File Under:Schijn bedriegt
File Video: [Heart Shaped Stone]
File Facebook: [Kathryn Williams op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Kathryn Williams]



Lukas Batteau - Wasteland

(RNR)

Lukas Batteau - WastelandHoe kan dit nou? Had ik vorig jaar december iets heel anders gehoord? Ik recenseerde toen de gelijknamige EP van de Utrechtse singer-songwriter Lukas Batteau waarover ik zeer te spreken was. Ik keek dan ook uit naar zijn eerste volwaardige cd. Die is er nu maar ik ben na de eerste beluistering helemaal niet zo enthousiast. Ik geef me echter niet meteen gewonnen en na wat vaker luisteren en herbeluistering van de EP kan ik de vinger op de, voor mij, zere plek leggen. Batteau was op zijn EP een melodieuze singer-songwriter, op zijn debuutcdWasteland is hij de frontman van een band geworden. Althans, op het eerste deel van de plaat. Het begint nog mooi met het melodieuze "Enchanted" maar de vier liedjes die erna komen zijn strakke pop/rocksongs. De soulvolle stem van Batteau doet me daarin teveel denken aan die van Niels Geusebroek. Ook een goede zanger, maar net iets te mainstream naar mijn smaak. Het zal toch niet zo zijn dat Batteau voor het scoren van hits gaat in plaats van het maken van mooie liedjes? Het antwoord is gelukkig nee want Batteau heeft het beste voor het laatst bewaard. Na vijf nummers komt er een omslagpunt met het drieluik "The Still/The Storm/The Wake". "Prelude (The Still)" is de inleiding, een sfeervol akoestisch stuk met akoestische gitaar, gevolgd door "The Storm", melodieus, akoestisch, prachtig gezongen en begeleid door de strijkers van het Red Limo String Quartet (bekend van Janne Schra en Kyteman) die het drieluik schitterend afsluiten in "Reprise (The Wake)". Dit was precies wat de cd nodig had want daarna volgen er nog drie hele mooie nummers die weer bevestigen waarom ik vorig jaar zo positief was over Lukas Batteau. Hij schrijft namelijk verdraaid goede liedjes en heeft een hele aangename en soulvolle stem. Ik vind hem als singer-songwriter beter tot zijn recht komen dan als rockzanger maar toegegeven, na wat vaker luisteren zijn die rockliedjes toch ook zo slecht nog niet en wordt mijn verwachting wel waargemaakt. Wasteland is een veelbelovend debuut.

Meer op File Under over Lukas Batteau (3)

File: Lukas Batteau - Wasteland
File Under: Een goed begin!
File Video: [The Storm]
File Facebook: [Lukas Batteau op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Lukas Batteau]



Scud Mountain Boys - Do You Love The Sun

(Ashmont / One Little Idian / Konkurrent)

Scud Mountain Boys - Do You Love The SunDat was een rare gewaarwording..Ik was ervan overtuigd naar een onvervalste bluegrassplaat of dan toch op zijn minst wel naar een echte countryband te gaan luisteren toen ik Do You Love The Sun van Scud Mountain Boys opzette. Zo'n bandnaam doet dat tenminste heel erg vermoeden. Mis! Hoewel je, als je heel goed luistert, kleine snippertjes bluegrass in de muziek van Scud Mountain Boys kunt ontdekken en er onmiskenbaar country-invloeden te horen zijn, zou ik de muziek op Do You Love The Sun eerder willen omschrijven als melancholische americana. Geen wonder dat het allemaal zo melodieus klinkt, de (voor mij) bekendste Scud Mountain Boy is Joe Pernice die met zijn Pernice Brothers al een aantal heel fraaie indiepopplaten heeft gemaakt. Nooit geweten dat deze Pernice ook nog in een andere band zat. En dat is ook niet zo gek want ondanks dat Scud Mountain Boys al drie platen hebben gemaakt stamt hun laatste cd Massachusetts uit 1996. Zeventien jaar later besluiten ze om, na verschillende andere projecten, toch gewoon weer een plaat te maken. De boys zijn intussen mannen van middelbare leeftijd geworden, dat is wel te horen. Maar in al die jaren hebben ze genoeg levenservaring op kunnen doen om negen mooie melancholische indiefolkliedjes te maken plus een prima cover van het instrumentale "Theme From Midnight Cowboy". Do You Love The Sun doet zijn naam eer aan, zelfs in de meest melancholische nummers sijpelt nog een sprankje melodieuze zon door. Over de gehele linie mooi, maar onweerstaanbaar in het slepende "Crown Of Thorns", het aanstekelijke "The Mendicant" en het schrijnende "Orphan Girl".

File: Scud Mountain Boys - Do You Love The Sun
File Under: Licht in de duisternis
File Facebook: [Scud Mountain Boys op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Scud Mountain Boys]



Town Of Saints - Something To Fight With

(Snowstar / Rough Trade)

Town Of Saints - Something To Fight WithIn de film Once vinden, heel kort gezegd, een straatmuzikant (Glen Hansard) en Tsjechische immigrante (Markéta Irglová) elkaar door de muziek. Ik moest aan deze prachtige film denken toen ik de biografie las van het Groningse Town Of Saints. Zanger/gitarist Harmen Ridderbos en de Finse Heta Salkolahti (zang/viool) ontmoetten elkaar in Oostenrijk bij een cursus songwriting. Ze hadden een muzikale en romantische klik en begonnen samen nummers te schrijven die ze als straatmuzikanten door heel Europa ten gehore brachten. Het Utrechtse label Snowstar Records zag er wel wat in en tekende de band die met drummer Sietse Ros inmiddels een trio was geworden. Something To Fight With is het debuutalbum en wat voor een! De liefde en het enthousiasme voor muziek spatten er vanaf. De viool van Salkolahti is de rode draad op de elf indiefolkliedjes, die een mooie mix zijn van lekker uitbundig, zoals in knallende opener "Stand Up", en de folkpunkachtige tracks "Something To Fight With" en "Euphrates", en wat meer kalmere folkballads zoals het mooie "Direction" en "New Skin". Ridderbos zingt gedreven en wordt in toom gehouden door de kalme en heldere stem van Salkolahti. De sound van de band wordt weleens vergeleken met die van Arcade Fire en hoewel dat wel een hele hoge lat is hoor ik zeker overeenkomsten met de gedrevenheid van de Canadezen die ze ten tijde van Funeral hadden. Live klinkt de band nog opzwepender dan op cd, zoals ze onlangs het bewijs leverden in slechts één overrompelende minuut in De Wereld Draait Door. Town Of Saints heeft al in heel Europa gespeeld en is op dit moment bezig met een Italiaanse tour. Het kan niet lang meer duren voordat Nederland ook voor de bijl gaat door deze ijzersterke debuutplaat.

Meer op File Under over Town Of Saints (12)

File: Town Of Saints - Something To Fight With
File Under: Energy boost
File Video: [Something To Fight With]
File Facebook: [Town Of Saints op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Town Of Saints]


Maarten van Praag - Shells And Stones / JP Den Tex - Storyteller

(Moreland /Cavalier)

Maarten van Praag - Shells And StonesVan Praag, bij die achternaam denk ik meteen 'zou hij familie zijn van..?' En ja hoor, singer-songwriter Maarten van Praag is de kleinzoon van volkszanger Max van Praag en zoon van voormalig Veronica-presentator Chiel van Praag. Maarten van Praag is ook de ene helft van het duo City To City dat met The Road Ahead, een mierzoet popliedje bij een reclame, in 1999 een enorme hit hadden. Nu niet meteen afhaken want het wordt vanaf nu alleen maar beter. Na deze monsterhit, een Edison en drie jaar viel City To City wegens uitblijvend succes uiteen. Sandro van Breemen, de andere helft van het duo, had nog enig succes met zijn band Plaeto maar Maarten van Praag verdween compleet van het toneel. In 2011 begon zijn muzikale wederopstanding met debuutcd Between Space & Time onder de naam M*arten. Op EP Shells And Stones presenteert hij onder zijn eigen naam zes persoonlijke nummers. De zoetigheid van City To City is ingeruild voor melodieuze pop die doet denken aan Crowded House. Van Praags stem heeft wat weg van die van Neil Finn en dat is heel prettig om naar te luisteren. Er is geen slecht liedje te bespeuren op Shells And Stones. Van Praag is goed in melodieuze pop ("Shells And Stones", "Rise All Ya Crazy Lovers"), akoestische en intieme songs ("Dear Jessica", "Enfilading Fire") maar kan ook wat meer losgaan en rocken (("Poor Boy's Heart", "Pigeons And Crumbs"). Maarten van Praag laat op Shells And Stones horen dat hij een goede singer-songwriter is met prima liedjes. Het doet je verlangen naar een volwaardige cd die twee keer zo lang duurt.

JP Den Tex - StorytellerEen wat oudere rot in het vak is JP Den Tex die in 1971, mijn geboortejaar, zijn eerste plaat uitbracht, toen nog met de groep Tortilla. In de daaropvolgende 42 jaar heeft de inmiddels 63-jarige singer-songwriter met enige regelmaat platen gemaakt, eerst nog in verschillende bands maar vanaf medio jaren tachtig solo. Na al die jaren werd het dus eens hoog tijd voor een overzicht van zijn beste liedjes uit al die jaren. Uit zijn imposante oeuvre mochten fans via Facebook hun favoriete liedjes kiezen. Het werden er uiteindelijk 17 en deze werden op twee avonden in december in 2012 live opgenomen in Le Perron in Amsterdam. Den Tex liet zijn band thuis en vertolkte zijn liedjes alleen, zichzelf begeleidend op gitaar en piano. Storyteller is het resultaat en het woord zegt het al, verhalen vertellen, dat is wat JP Den Tex doet met zijn liedjes. Of het nu over onmogelijke liefdes, jeugdherinneringen, een ode aan Amsterdam of een pleidooi voor meer tederheid gaat, Den Tex weet het als een boeiend verhaal in een song te vatten. Tussen de liedjes door vertelt hij ook nog smakelijk over de verhalen achter de liedjes. Wat nieuwsgierig maakt naar het boek Morgen Wordt Het Beter waarin deze en andere verhalen opgetekend zijn. Het boek heb ik nog niet gelezen, de cd geeft een mooi beeld van een van Nederlands volhardendste storytellers die in 42 jaar veel interessante, leuke, ontroerende en boeiende verhalen heeft verzameld en heeft omgezet in mooie liedjes.


Meer op File Under over JP Den Tex (5)

File: Maarten van Praag - Shells And Stones
File Under: The road ahead is promising
File Video: [Shells And Stones]
File Facebook: [Maarten van Praag op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Maarten van Praag]
File Spotify: [Shells And Stones op Spotify]

File: JP Den Tex - Storyteller
File Under: Zijn beste verhalen
File Video: [The Man, The Woman And The Dog]
File Facebook: [JP Den Tex op Facebook]
File Twitter: [Tweets van JP Den Tex]
File Spotify: [Storyteller op Spotify]


Bettens - Waving At The Sun

(Wallaby)

Bettens - Waving At The SunIk zal altijd een zwak blijven houden voor K's Choice. Nadat ik ze in 1994, toen nog als The Choice, als voorprogramma van The Indigo Girls zag was ik fan van hun prachtige sound en vooral van de schitterende stem van Sarah Bettens. Hun tweede cd Paradise In Me is nog altijd één van mijn favoriete platen van de jaren negentig. Ik kocht trouw hun cd's en heb tig concerten van ze gezien maar na ruim vijf jaar bekoelde de liefde een beetje. Sarah en Gert Bettens' inspiratie was namelijk een beetje opgedroogd en na de vierde cd Almost Happy uit 2000 trokken ze de stekker uit K's Choice en richtten ze zich op solowerk. Dat miste toch dat ene speciale wat zij als broer en zus wél voor elkaar kregen. Kennelijk zagen ze dat zelf ook in want in 2010 herrees K's Choice uit haar as en verscheen Echo Mountain. Een dubbelalbum met een 'harde' en 'zachte' kant, voor de helft geslaagd omdat de harde kant mijns inziens beduidend beter was dan de ietwat saaie zachte kant. Broer en zus Bettens hadden een hele andere uitdaging nodig. Die kregen ze onlangs van Dixie Dansercoer. Deze Belgische poolreiziger vroeg hen om muziek te schrijven voor "Beyond The Challenge", een documentaire over zijn laatste Zuidpoolexpeditie. Omdat dit project afweek van hun eigen muziek en het specifiek voor een film was, besloten ze het om het onder de naam Bettens uit te brengen. Het resultaat heet Waving At The Sun en is erg geslaagd. Het kan gerekend worden tot het beste wat Sarah en Gert uitbrachten sinds 2000. Zeker, de gezongen liedjes wijken niet erg af van hun K's Choice materiaal, maar "Surrender", "Hell Like Heaven" en "The Sound Of Nothing" klinken frisser en beter dan K's Choice in jaren klonk. Het album bevat ook een paar prachtige instrumentale stukken zoals de mooie opener "Dark Day" en het spannende Sigur Ros-achtige "We Are Glaciers". Wat ze ook doen, ik zal zoals gezegd altijd een zwak houden voor de muziek van broer en zus Bettens. Ik hoop dan ook dat dit prima uitstapje onder hun familienaam een goede boost zal zijn voor een blijvende heropleving van hun muziek.

File: Bettens - Waving At The Sun
File Under: Warme soundtrack voor ijskoude documentaire
File Video: [Surrender]
File Facebook: [Bettens op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Gert Bettens]



Alela Diane - About Farewell

Alela Diane - About FarewellBijna was het vijfde album van Alela Diane hier tussen wal en schip geraakt. About Farewell kwam al in juli uit maar is toen geheel langs mij heen gegaan. Het is echter nooit te laat om kleine parels onder de aandacht te brengen. Want dat is About Farewell. De titel dekt de lading van deze cd volledig, het gaat over de scheiding van Diane en Tom Bevitori, gitarist van haar vormalige band The Wild Divine. Met deze band maakte ze in 2011 Alela Diane & The Wild Divine waarmee ze afweek van het verstilde folkgeluid van haar eerdere platen en ze meer de pop/rock-kant opging. Ik vond dat een niet zo geslaagde stijlwisseling en ben dan ook blij dat Diane op About Farewell de band aan de kant heeft geschoven en zich slechts laat begeleiden door fluit, piano, cello, viool en haar eigen akoestische gitaarspel. Het is misschien wat wrang dat er een scheiding voor nodig was om Diane weer een prachtig album te laten maken maar ellende levert heel vaak de mooiste muziek op. Alela Diane neemt in tien mooie liedjes op beeldende wijze afscheid van haar huwelijk. Alle tien prachtig, maar beeldschoon in "About Farewell" en "Rose & Thorn". Maar goed dat About Farewell nu pas onder mijn aandacht kwam, het melancholische album doet het veel beter met stormachtig weer en vallende bladeren dan op hete, zomerse dagen waarbij er geen wolkje aan de lucht is.

Meer op File Under over Alela Diane (9)

File: Alela Diane - About Farewell
File Under: Pijn omzetten in schoonheid
File Video: [About Farewell]
File Twitter: [Tweets van Alela Diane]



Katy Perry - Prism

(Capitol)

Katy Perry - PrismIedereen heeft denk ik wel als kind een artiest gehad die hij of zij mateloos bewonderde maar waar je je als volwassene een klein beetje voor schaamt. Dan noem je het liever een muzikale jeugdzonde of guilty pleasure. Zo durf ik nu wel toe te geven dat ik als kleine Janineka enorm fan was van de Dolly Dots. De toekomstige muzikale jeugdzonde van mijn achtjarige dochter is Katy Perry. Volgens haar is er geen enkele andere artiest die aan de genialiteit van Perry kan tippen. Nu moet ik haar daar een héél klein beetje gelijk in geven. Katy Perry is een meesteres in het maken van zeer catchy en sterke popnummers. Haar voorlaatste album Teenage Dream staat er vol mee, we kunnen ze hier in huis allemaal meebrullen. Daar had ze moeiteloos mee door kunnen gaan, ware het niet dat er een kink in Perry's vrolijke kabel kwam. Na een huwelijk van nog geen veertien maanden dumpte komiek Russell Brand Katy via een sms'je. Katy was compleet van de kaart, werd depressief en vroeg zich op haar zwartste moment af of ze nog wel verder wilde leven. Dat is enigszins terug te horen op Prism, Perry's derde cd. Gebleven zijn de catchy popdeuntjes, maar Perry kwam er achter dat het leven niet één groot feest is, er zijn toch enkele wolken voor de zon gekropen. Zo is "Dark Horse" donkerder dan we van Perry gewend zijn met lome en zware beats. In "Ghost"krijgt ex Brand er goed van langs en in "By The Grace Of God" vertelt ze hoe ze bijna aan haar depressie ten onder ging maar er toch weer bovenop kwam. Ik had gehoopt dat deze persoonlijke ellende Perry had geïnspireerd tot het schrijven van meer van deze persoonlijke songs en dat het geheel anders zou klinken dan de vrolijkheid op Teenage Dream. Dat is niet gelukt, sterker nog, qua stijl liggen ze bijna exact in elkaars verlengde. Dan zijn dertien liedjes nèt iets te veel, zeker als de kwaliteit niet overal even hoog is en er mindere liedjes als "International Smile" "Walking On Air" en "Double Rainbow" tussenzitten. Maar eerlijk is eerlijk, hoewel net iets minder catchy dan Teenage Dream, bevat Prism toch weer erg aanstekelijke popsongs als "Roar", "Legendary Lovers", "This Is How We Do" en "Ghost". Mijn dochter zal het allemaal een zorg zijn, voor haar, en ik denk met haar vele andere jonge fans, is Prism de plaat van het jaar. Ikzelf hoop dat Katy Perry op een volgende plaat meer vertrouwt op haar kwaliteiten van maker en performer van goede en catchy popliedjes dan op het willen en moeten scoren van hits.

Meer op File Under over Katy Perry (5)

File: Katy Perry - Prism
File Under: De meeste teenage dreams zijn bedrog
File Video: [Roar]
File Twitter: [Tweets van Katy Perry]



Israel Nash - Israel Nash's Rain Plains

(Loose)

Israel Nash - Israel Nash's Rain PlainsIk zal het maar meteen zeggen: Neil Young. Ongetwijfeld zal deze naam door ieders hoofd schieten bij het luisteren naar Israel Nash's Rain Plans, de derde cd van Israel Nash, the artist formerly known as Israel Nash Gripka. De vergelijking met dinosaur Sr. is dan ook niet te missen maar is niet hinderlijk, het is beslist geen na-aperij. Op zijn eerste album was Nash een akoestische singer-songwriter, op het tweede een onvervalste countryrocker en op deze derde schijf wanen we ons terug in de jaren zeventig. Israel Nash gaat op de psychedelische toer met negen weids uitgesponnen countryrockers. De heuvels rond zijn nieuwe woonplaats Austin, Texas, vormden de inspiratie voor de songs. Meteen al in opener "Woman At The Well" wordt afgesloten met een sfeervolle gitaarsolo, in "Through The Door" zit een psychedelisch, maar o zo mooi intermezzo, in "Who In Time" wordt er in het refrein meerstemmig op de Westcoast-manier gezongen en "Myer Canyon" lijkt een heel goed countryrockliedje totdat het op het eind nóg beter wordt wanneer er een toonhoogte omhoog gegaan wordt en er een bombastisch einde volgt. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Israel Nash's Rain Plans gaat van hoogtepunt naar hoogtepunt. Negen sublieme countryrockparels met een flinke scheut sfeervolle psychedelica er overheen. Alleen al het intro van "Iron Of The Mountain" is om je vingers bij af te likken, zo mooi. Met "Rexanimarum" wordt uiteindelijk stuiterend afgesloten. Israel Nash heeft met Israel Nash's Rain Plans een subliem derde album gemaakt waarbij het drie kwartier non-stop genieten is. Vernieuwend en origineel is het niet maar o zo bevlogen, mooi en aanstekelijk. De naam Neil Young zal tot in den treure hierbij genoemd worden maar voorlopig kan de oude meester wat opsteken van het heilige vuur van Nash wat bij hem langzaam aan het doven is.

Meer op File Under over Israel Nash (2) Israel Nash Gripka (5)

File: Israel Nash - Israel Nash's Rain Plains
File Under: De dinosauriërs zijn nog niet uitgestorven
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Woman At The Well]
File Twitter: [Tweets van Israel Nash]


Patty Griffin - Silver Bell

(Universal)

Patty Griffin - Silver BellHet verhaal van Silver Bell is een typisch voorbeeld dat kwaliteit niet onopgemerkt kan blijven. Dit album had al in 2000 uitgebracht moeten worden als derde cd van de singer-songwriter Patty Griffin. Na het akoestische debuut Living With Ghosts en de rockende opvolger Flaming Red zouden deze hardere en zachte kant van Griffin samenkomen op het derde album Silver Bell. De cd was al klaar en opgenomen in de studio van Daniel Lanois in New Orleans. Maar vlak voor de release was er een wisseling van de wacht bij platenmaatschappij A&M Records. Universal Music had het voortaan voor het zeggen en zij vonden de plaat niet goed genoeg. Ze besloten hem niet uit te brengen en voor onbepaalde tijd op de plank te leggen. Patty Griffin liet zich daar niet door vermurwen, kwam onder haar contract bij Universal uit, tekende bij ATO Records en bracht in de daaropvolgende dertien jaar vijf prachtige albums uit, dit jaar nog het monument voor haar overleden vader American Kid, waarmee ze zich definitief vestigde in de eredivisie van vrouwelijke americana singer-songwriters. In die dertien jaar is Silver Bell niet onopgemerkt gebleven en als bootleg onder de fans verspreid. Zelf kreeg ik hem destijds via een fan in Duitsland op een, jawel, cassettebandje. Dixie Chicks, Natalie Maines, Joan Osborne en Griffin zelf coverden nummers van Silver Bell. Gelukkig heeft dit verhaal nu geheel onverwacht uiteindelijk toch een happy en rechtvaardig end gekregen. Ironisch genoeg kwamen ze er bij notabene Universal zelf, na weer een machtswisseling, achter dat Patty Griffin in 2000 een heel mooi album gemaakt had dat te goed was om op de plank te blijven liggen, en is besloten om Silver Bell alsnog uit te brengen. Dertien jaar na dato kan iedereen eindelijk horen dat het eigenlijke derde album van Patty Griffin een sleutelplaat in haar oeuvre is. Haar vermogen tot het schrijven van prachtige, verhalende liedjes, waar ze op haar eerste twee platen nog naar zoekt, krijgt echt vorm op Silver Bell. Van rockende songs als "Silver Bell", Boston" en het bezwerende "Little God", tot kleine, prachtige liedjes als "Sooner Or Later", "Top Of The World" en het snijdende "One More Girl". Dat talent heeft zich op de vijf albums die erna kwamen verbeterd en bevestigd maar het is mijns inziens echt begonnen met Silver Bell. Alleen daarom al is deze prachtplaat onmisbaar in Griffins discografie.

Meer op File Under over Patty Griffin (2)

File: Patty Griffin - Silver Bell
File Under: Sleutelplaat
File Video: [Silver Bell]
File Twitter: [Tweets van Patty Griffin]



Jessica Pratt - Jessica Pratt

(Birth)

Jessica Pratt - Jessica PrattHet is zaterdagmiddag en met ruim 20 graden belachelijk mooi weer voor begin oktober. Maar ik kom maar niet op gang. Ik voel me niet fit, heb het zelfs koud en vrees dat er een griepje aan zit te komen. Ik leg me er maar bij neer, maak een kopje thee en ga onder een dekentje op de bank liggen en luister naar de debuutcd van de 25-jarige singer-songwriter Jessica Pratt uit San Francisco. Even denk ik dat ik naar een onontdekt talent uit de jaren zestig of zeventig luister. Ik hoor prachtige en verstilde folkliedjes die me doen denken aan de klasse van Joni Mitchell en de stemmen van Joan Baez en Melanie. Dit debuutalbum is weliswaar vijf jaar op de plank blijven liggen, maar is toch echt in 2013 uitgebracht. Tim Presley, de man achter de band White Fence, vond dat deze liedjes gehoord moesten worden en startte hiervoor speciaal met het platenlabel Birth en produceerde de cd. De liedjes van Jessica Pratt zijn stuk voor stuk prachtige folksongs en klinken alsof ze met haar gitaar naast je zit en ze speciaal voor jou zingt. Rustgevend, troostend en louterend, maar ook een beetje mysterieus. Dat de productie heel kaal is en je soms hoort dat Jessica een akkoord net even niet goed pakt op haar gitaar is niet storend maar juist heel passend. Er hangt iets geheimzinnigs om deze Jessica Pratt heen, de albumhoes is een hele grote zwart-wit close-up van haar gezicht maar desondanks toch vaag en op het internet is ook al vrijwel niets over haar te vinden. En misschien is dat maar goed ook, laat haar liedjes maar voor zichzelf spreken. Overigens voelde ik me een dag later weer helemaal goed en waren alle griepverschijnselen verdwenen. Of de liedjes van Jessica Pratt daaraan bijgedragen hebben? We zullen het nooit weten, maar ik wil het graag geloven.


File: Jessica Pratt - Jessica Pratt
File Under:Ongrijpbare schoonheid
File Audio: [Grooveshark]
File Video: [Akoestische sessie]
File Twitter: [Tweets van Jessica Pratt]



Tom White - Opposing Forces

(Marista)

Tom White - Opposing ForcesNaar verluidt is de 42-jarige Amerikaan Tom White in 2002 naar Nederland verhuisd om hier muziek te gaan maken. Dit blijkt echter een gerucht te zijn, naar eigen zeggen is hij hier voor de liefde gekomen en later pas muziek gaan maken. Ik vraag me af of het hem zal gaan lukken met zijn Opposing Forces. Het album lijdt namelijk aan een gebrek aan goede liedjes. Geen pakkende melodieën, matige composities, een middelmatige stem en zwakke teksten. Ik kan gerust zeggen dat het een uitermate saai album is. Tom White is duidelijk fan van Coldplay en van bombastische rock zoals Muse die maakt. Hij heeft die twee stijlen geprobeerd samen te smeden, maar mijns insziens is dat volledig mislukt. Ik hoor nergens een echt eigen geluid maar slechts een album vol goedbedoelde pogingen. Even dacht ik aan het begin van "Unique" dat dit nog weleens een aardig liedje kon worden, totdat Tom in het refrein losbarst in de niet zo originele tekst "unique, that's you" en dat vervolgens maar blijft herhalen, compleet met zoetsappige koortjes. Mijn verzadigingspunt is dan al bereikt maar dat was pas nummer 9, nog drie nummers te gaan! Het moet gezegd, "Level 15" is zowaar een aardig nummer met een verrassend eind, maar één klein lichtpuntje tussen twaalf nummers is echt te weinig.

File: Tom White - Opposing Forces
File Under: Geen eigen smoel
File Video: [Radiate]
File Twitter: [Tweets van Tom White]



Eleanor Friedberger - Personal Record

(Merge)

Eleanor Friedberger - Personal RecordHet is alweer bijna twee jaar geleden dat ik aangenaam verrast werd door Last Summer, het eerste soloalbum van de New Yorkse Eleanor Friedberger. Hierop maakte de experimentele indiefolk die ze met broer Matthew als Fiery Furnaces maakte plaats voor goede popliedjes met een sterk jaren '70/'80 geluid. De liedjes op haar debuutalbum waren persoonlijk en gingen over haar terugkeer naar New York vanuit Londen. De twaalf liedjes op Personal Record zijn minder persoonlijk dan de titel doet vermoeden, want het zijn persoonlijke verhaaltjes waar veel mensen zich in zullen herkennen. Allen geschreven met een flinke dosis humor, cynisme en zelfspot. Zoals ze in "I'll Never Be Happy Again" stelt dat het na dat ene perfecte moment alleen maar slechter wordt, ze graag haar eigen ding doet en niet gestoord wil worden in "My Own World" en dat wat je ook doet, je verleden je zal blijven achtervolgen in "I Am The Past". De jaren '80 sound is nog steeds aanwezig, alleen hebben de synths plaatsgemaakt voor new wave-achtige gitaren. Personal Record lijkt een album vol zonnige popliedjes te zijn. LIJKT, want schijn bedriegt, het venijn zit hem bij Friedberger in de teksten waarin ze er geen doekjes om windt en zegt waar het op staat. De thema's zijn zo herkenbaar dat dit tweede album voor velen een 'personal record' zou kunnen worden. Het enige wat ik er op aan zou kunnen merken is dat twaalf liedjes ietwat lang is vanwege de minieme muzikale variatie. Staat tegenover dat die liedjes zo aanstekelijk zijn en zonnig klinken dat ik dat eigenlijk meteen vergeet en het jammer vind dat ik ze pas ná de zonnige zomer hoor.

Meer op File Under over Eleanor Friedberger (2)

File: Eleanor Friedberger - Personal Record
File Under: Wolken voor de zon
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [When I Knew]
File Twitter: [Tweets van Eleanor Friedberger]



JJ Grey & Mofro - This River

(V2 / Alligator)

JJ Grey & Mofro - This RiverBij mijn vorige baan was ik in de gelukkige omstandigheid dat er een pc met iTunes beschikbaar was die als radio dienst deed. Geen Radio 2 of 3FM of nog erger op de werkvloer, maar net zo lang struinen door de iTunes radiolijst totdat er een leuk internetradiostation gevonden was. Uiteindelijk bleven daarvan een aantal favorieten over, meest Amerikaans en met non-stop 'eclectic music'. Zodoende hoorde ik regelmatig muziek die hier in Nederland nooit gedraaid werd maar in Amerika wél populair was. Een van de bands die ik regelmatig voorbij hoorde komen was JJ Grey & Mofro. Een grote naam in Amerika maar hier totaal onbekend. En dat is niet zo heel gek, de mix van soul, blues, rock en funk die ze maken klinkt typisch Amerikaans. Maar dat wil niet zeggen dat het hier helemaal niet aan zou kunnen slaan. Dit zevende album van de uit Florida afkomstige singer-songwriter JJ Grey en zijn band Mofro klinkt gewoon erg lekker. Tien groovy liedjes, niets meer en niets minder. Van uptempo soulnummers met goede blazers zoals in "99 Shades Of Crazy", stampende funksoul in "Florabama", en smachtende ballads als "This River" en "The Ballad Of Larry Web". Live komt deze muziek volgens mij nog beter tot zijn recht maar bij gebrek aan optredens hier is de cd een prima alternatief. JJ Grey & Mofro reizen op This River in ruim vijftig minuten langs de overbekende Amerikaanse muzikale wegen en nodigen daarbij zeer uit om je bij hen te voegen en mee te reizen.

Meer op File Under over JJ Grey & Mofro (3)

File: JJ Grey & Mofro - This River
File Under:Play that funky music white boy!
File Video: [99 Shades Of Crazy]
File Facebook: [JJ Grey & Mofro op Facebook]



Neko Case - The Worse Things Get, The Harder I Fight, The Harder I Fight, The More I Love You

(Anti)

Neko Case - The Worse Things Get, the Harder I Fight, the Harder I Fight, the More I Love YouSoms vraag ik me weleens af hoe het toch mogelijk is dat sommige artiesten relatief onbekend zijn en blijven. De Amerikaanse zangeres Neko Case is zo iemand. Ze heeft een krachtige en prachtig heldere stem en goede liedjes, die ze zowel solo als met haar band The New Pornographers vertolkt. En toch kent slechts een enkeling haar naam. Haar voorlaatste album Middle Cyclone uit 2009 was haar succesvolste tot nu toe. Ik geloof dat haar nieuwe en zesde album The Worse Things Get, The Harder I Fight, The Harder I Fight, The More I Love You dit gaat overtreffen. Een album met zo'n lange en zware titel, daar moet een reden voor zijn. In de vier jaar die tussen deze twee albums liggen verloor Case verschillende dierbaren, waaronder haar beide ouders. Een gelukkige jeugd heeft ze nooit gehad want naar eigen zeggen hebben haar ouders haar nooit gewild. Neko Case raakte na deze opeenvolgende tegenslagen in een diepe depressie waaruit ze heel langzaamaan weer opkrabbelde. Deze worsteling is te horen op The Worse Things Get.... Haar songs zijn directer en persoonlijker dan ooit en het geluid is bij tijd en wijle vol en pompeus zodat het wel aan moét komen. En dat doet het. Songs over de zwarte periode, het hardst in "Nearly Midnight, Honolulu", waarin Case zingt over een moeder die haar kind toesnauwt 'Get the fuck away from me, why don't you ever shut up'. Het gaat over een voorval waarvan Case op straat getuige was maar wat bij Case óók hard binnenkwam als gevolg van haar eigen ellendige jeugd. Maar er zijn ook liedjes waarin er weer licht gloort aan de horizon, het mooist verwoord in "Where Did I Leave That Fire" waarin Case haar uitweg uit de depressie vindt. Neko Case heeft met haar zesde album met de onmogelijk lange titel haar meest persoonlijke, emotionele en mijns inziens beste album gemaakt. Geen music for the masses, maar wel muziek die een groter publiek kan bereiken en raken dan enkel de trouwe fans.

Meer op File Under over Neko Case (4)

File: Neko Case - The Worse Things Get, the Harder I Fight, the Harder I Fight, the More I Love You
File Under: Neko Case's loutering
File Audio: [Luisterpaal]
File Video: [Album trailer]
File Twitter: [Tweets van Neko Case]



Garciaphone - Constancia

(Munich/Talitres Records)

Garciaphone - ConstanciaEen tijdje geleden ging ik een beetje tekeer tegen de muziek die er op de Franse radiostations te horen is. Tijdens mijn vakantie constateerde ik dat er daar voornamelijk slappe popmuziek en eurodance de ether in wordt geslingerd. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik Constancia van de Franse indieband Garciaphone in mijn stapel te recenseren cd's aantrof. Indie uit Frankrijk, hoe klinkt dat? Ik kan me namelijk niet heugen ooit een Franse indieband gehoord te hebben. Garciaphone is een trio waarvan zanger/gitarist Olivier Gomez de frontman is. Oorspronkelijk was hij drummer totdat hij besloot om liedjes op de gitaar te gaan componeren en de drumstokjes over te geven aan Raphaël Brou. Met bassist Matthieu Lopez was het trio compleet en dat resulteerde in 2011 in de eerste EP Divisadora. Met behulp van producer Peter Deimel, die zijn sporen ondermeer verdiende bij The Wedding Present en dEUS, is het debuutalbum Constancia opgenomen. En dat bevalt me een stuk beter dan de Franse radio. En toch is het het nèt niet. Het album bevat twaalf melodieuze indieliedjes waarbij het lekker wegdromen is. Maar misschien is dat nu juist wel het probleem, ik droom er iets te veel bij weg. De variatie is namelijk ver te zoeken en zo mijmer ik de hele plaat lang lekker door maar dwalen mijn gedachten ook af. Olivier Gomez' stem lijkt erg op die van Elliott Smith. Bij laatstgenoemde had ik geen enkele moeite om mijn aandacht er bij te houden, dat krijgt Garciaphone nog nét niet voor elkaar. Desondanks kan ik Constancia een verdienstelijk debuutalbum noemen en zou het een zegen zijn als Franse radiostations het op hun playlist zouden zetten.

File: Garciaphone - Constancia
File Under:Een goed begin...
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Bad Shepherd]
File Twitter: [Tweets van Garciaphone]



Deadstring Brothers - Cannery Row

(Bloodshot Records)

Deadstring Brothers - Cannery RowThe Band, The Rolling Stones ten tijde van Exile On Main Street en Gram Parsons. Deze grote namen uit de countryrock komen allemaal in mij op bij het luisteren naar Cannery Row, het vijfde album van het oorspronkelijk uit Detroit afkomstige, maar tegenwoordig vanuit Nashville opererende Deadstring Brothers . Niet de minsten om mee vergeleken te worden maar het moet gezegd, ze komen qua sound en kwaliteit aardig dicht in de buurt van bovengenoemde voorbeelden. Opper-Deadstring Brother is Kurt Marschke, die voor Cannery Row zijn band opdoekte en sessiemuzikanten inhuurde die ervaring opdeden bij onder anderen Ryan Adams, Poco en Willie Nelson. Het resultaat is een countryrockplaat die klinkt alsof hij ergens in de jaren zeventig in een rokerige bar is opgenomen. Ouderwets of gedateerd klinkt het echter nergens. Marschke zingt tegen het valse aan, maar zodanig dat het nèt niet irriteert. Net zoals Mick Jagger eigenlijk. Hun stemmen lijken erg op elkaar, in "The Lonely Ride" is het dat ik wist dat ik een cd van Deadstring Brothers op had staan, anders had ik zo geloofd dat het The Rolling Stones waren. Cannery Row is een hele fijne countryrockplaat, niets meer en niets minder. Een groot compliment wil ik geven aan zangeres Kim Collins die de nummers door haar fijne tweede stem net dat beetje extra geeft waardoor ze wat meer sprankelen. Net zoals Emmylou Harris dat destijds bij Gram Parsons deed. Parsons wordt gezien als de grondlegger van countryrock, wat hij zelf 'cosmic American music' noemde. Daar kan gerust het begrip 'tijdloos' aan toegevoegd worden. Het is nu ruim veertig jaar later en Cannery Row is een 'cosmic American record' dat een verademing is in dit Auto-tune-tijdperk en volgens mij over veertig jaar nog steeds niet verveelt.

Meer op File Under over Deadstring Brothers (3)

File: Deadstring Brothers - Cannery Row
File Under: Cosmic American music never dies
File Facebook: [Deadstring Brothers op Facebook]
File Twitter: [Tweets van Deadstring Brothers]



Mélissa Laveaux - Dying Is A Wild Night

(PIAS / No Format)

Mélissa Laveaux - Dying Is A Wild NightAfgelopen week was ik in Frankrijk om mijn schoonouders te bezoeken die daar sinds een aantal jaren prachtig wonen in een klein dorpje in het zuidwesten van het land. Vanaf het vliegveld was het nog ruim 2 uur rijden naar hun huis. Nu wist ik van eerdere bezoeken dat de muziek op de Franse radiostations dramatisch slecht is. Overwegend slappe eurodance en pop, in het Engels én Frans, die uitblinken in eenvormigheid. Ik dacht dus slim te zijn door het nuttige met het aangename te verenigen en een recensie-cd mee te nemen voor de rit in de huurauto. Het was Dying Is A Wild Night, de tweede cd van Mélissa Laveaux. Hee, een Franse naam, hoe toevallig! Dat zit zo, Mélissa komt uit Ottawa, Canada, en is kind van Haïtiaanse immigranten. Rond de opname van haar eerste album in 2008 verhuisde Mélissa naar Parijs. Dying Is A Wild Night gaat over die tijd, die voor haar niet altijd al te plezierig was en haar moeite met het schrijven van de songs en is een citaat van de Amerikaanse dichteres Emily Dickinson ("Dying Is A Wild Night And A New Road"). De moeite die Laveaux ondervond bij het maken van haar album ervaar ik bij het luisteren ervan. Opener "Postman" is nog best een aardig soulrockliedje en aan Weezers "Hashpipe" geeft ze ook een eigen en originele draai. Maar daarmee heb ik alle lichtpuntjes van dit album wel benoemd. Laveaux heeft een lekkere soulstem, die verdacht veel op die van Macy Gray lijkt, maar buiten bovengenoemde pluspuntjes kan ik werkelijk niks zinnigs over deze cd zeggen. Ik vraag me zelfs af of ik nu die cd op heb staan of toch weer die eenvormige Franse radio. Eenmaal thuisgekomen draai ik hem nog eens en weer pakken de net niet vonkende soulrockliedjes me niet. Om dan toch positief af te sluiten denk ik dat Mélissa Laveaux er goed aan gedaan heeft om zich in Frankrijk te vestigen. Ze past namelijk prima in het format van de radiostations aldaar.

File: Mélissa Laveaux - Dying Is A Wild Night
File Under:De Fransen zijn er vast dol op
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Postman]
File Twitter: [Tweets van Mélissa Laveaux]


Young Galaxy - Ultramarine

(Paper Bag / Factor)

Young Galaxy - UltramarineIk vind het leuk als mensen een grote passie voor muziek hebben en daar gepassioneerd over praten en/of schrijven. Mijn File Under-collega André is zo iemand. Ik volg hem op Facebook en lees met plezier hoe hij als een kind zo blij kan zijn met een aangeschafte cd of een concertbezoek. Zijn smaak laat zich, zeker de laatste tijd, grofweg omschrijven als vrouwelijke singer-songwriters en electropop. Toen ik dan ook Ultramarine, het vierde album van het Canadese Young Galaxy, opzette moest ik meteen aan André denken. Het album bevat namelijk tien synthpopliedjes, gezongen door zangeres Catherine McCandless. Het album begint goed met "Pretty Boy", een aanstekelijk popliedje. Daarna volgt helaas "Fall For You", een slap reggea-achtig liedje om daarna weer hoopvol verder te gaan met het melodieuze "New Summer". Maar daarmee hebben we het beste liedje van de cd gehad. De volgende zeven nummers dreutelen voort met flauwe en saaie electropop. Nergens hoor ik een nummer wat me opvalt, me mijn oren doet spitsen of me bij zal blijven. De muziek doet het goed op de achtergrond maar daar zal het toch niet voor gemaakt zijn. Ik verblik of verbloos niet van Ultramarine. Ben benieuwd wat Andrés oordeel hierover zal zijn en of ik er binnenkort een enthousiast verhaal van hem over zal lezen op zijn Facebookpagina. Ik vrees echter van niet..

Meer op File Under over Young Galaxy (3)

File: Young Galaxy - Ultramarine
File Under:Electroflop
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [New Summer]
File Twitter: [Tweets van Young Galaxy]



Pagina  1  |  2  |  3  |  4  |  5