Zoeken


Web www.fileunder.nl

Laatste reacties

Stonehead: Het is zover: het magistrale "Going to a town" is ein-de-lij...
Jan Peter: En Flip Noorman wint de Wim Sonneveldprijs op het Amsterdams...
Stonehead: 'Akoestisch' Record Store Day-optreden nu als bootleg online...
Stonehead: Record Store Day-optreden nu als bootleg online: https://www...
Ewie: Vette liveband trouwens.......
Stonehead: "Zelfs als de man 'Een Hoedje Van Papier' had gezongen, had ...
Prikkie: Kweenie hoor, blijft toch raar, Guus Meeuwis op FU... ;-)...
Stonehead: De net uitgekomen livesessie-EP "Daytrotter" is verrassend m...
Stonehead: Ter gelegenheid van haar nieuwe plaat "1000 Forms of Fear" d...
tbeest: Hij heeft gelijk :)...
Stonehead: Een vriend van me - die regelmatig naar Wacken gaat en komen...
stn: Walsjes zijn wel het woord bij deze band, iemand noemt het z...
Stonehead: Clip bij "Breng me Drank..": https://www.youtube.com/watch?v...
Storm: Snel nog eens zo'n concert bezoeken in een kerkje....
Ewie: Dat was nou net niet de bedoeling. :-)...

Laatste recensies

MØ - No Mythologies To Follow
Thomas Edisun's Electric Light Bulb Band - The Red Day Album
Truckfighters - Universe
Dearworld - Observe Absorb Evolve
Slumberland - Slumberland
Justin Nozuka - Ulysees
Winger - Better Days Comin'
Tacocat - NVM
Foreigner - I Want To Know What Love Is
Devon Sproule & Mike O'Neill - Colours
Deel:  1  |  2  |  3  |  4 

Franka de Mille - Bridge The Roads

(Chi Wara)

Franka de Mille - Bridge The RoadsEr zijn van die albums waarbij je inspiratie hopeloos zoek is, je geen briljante invallen krijgt en na herhaaldelijk luisteren nog steeds geen letter getikt hebt. Het debuutalbum Bridge The Roads van Franka de Mille uit Londen is er zo een. Het album bevat tien liedjes die zich laten omschrijven als een kruising tussen folk, pop en kamermuziek. Vrijwel alle nummers hebben een akoestische basis van gitaar en piano en worden aangevuld met viool, cello, accordeon en fluit. De liedjes geven een persoonlijk inkijkje in De Milles leven. Er wordt nog luchtig begonnen met "Come On", waarin Franka De Mille een kennis probeert op te beuren die niet zo lekker in zijn vel zit. Daarna worden de liedjes meer ingetogen. De teksten zijn mooi. "Solo" beschrijft de gruwelen van dierproeven en bio-industrie, "Oh My" gaat over het eindigen van een dierbare vriendschap en "Bridge The Roads" over het leren omgaan met en verwerken van obstakels in je leven. Thema's waarin iedereen wel herkenning kan vinden en waar Franka de Mille mooi over zingt. Maar dat is nu net waar het, wat mij betreft, wringt. Op Bridge The Roads wordt keurig gemusiceerd, er klinkt geen noot verkeerd, en De Mille zingt mooi, maar binnen de lijntjes. Dat maakt het tot een album dat voor mij letterlijk kamermuziek is, het goed doet op een rustige avond of ochtend op de achtergrond, maar de naam Franka de Mille is hiermee (nog) niet in mijn lijstje van favoriete singer-songwriters gekomen.

File: Franka de Mille - Bridge The Roads
File Under:Te keurig
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Oh My]
File Twitter: [Tweets van Franka De Mille]


Anouk - Sad Singalong Songs

(Goldilox)

Anouk - Sad Singalong SongsToen Anouk aankondigde mee te gaan doen aan het Eurovisie Songfestival werd er menige wenkbrauw gefronst. Met haar liedje "Birds" wilde ze de strijd aangaan. Een outsider vanaf het eerste moment, want donker, in mineur en supermelancholisch. Niet de vrolijke tralala-troep die je normaal gesproken op een songfestival aantreft, maar een echt liedje. Het duurde even voordat het mij pakte maar gaandeweg hoorde ik de schoonheid van het liedje en vooral de prachtige zang van Anouk. Heel anders dan we van haar gewend zijn, niet vuig en rockend, maar melodieus en sober. "Birds" was de opmaat voor Anouks zevende album Sad Singalong Songs, dat een dag voor de finale van het songfestival uitgebracht werd. Nooit is het mij gelukt om een heel album van Anouk van begin tot eind uit te zitten maar met Sad Singalong Songs heb ik daar geen enkele moeite mee. Sterker nog, ik draai al dagen bijna niets anders meer. In soulvolle opener "The Rules" worden de regels van de liefde duidelijk uitgelegd, waarna Anouk in negen melancholische liedjes bloedmooi en ingetogen zingt over liefdesverdriet, relatiecrisissen en vooral het verlangen naar die ene ware liefde. De instrumentatie is sober en sfeervol en heeft, door de strijkers en blazers, een filmachtige sfeer. Misschien zijn er wel daarom bij het sterke "Kill", het smachtende "Pretending As Always", het dreigende "The Good Life" en het mooie "Birds" videoclips gemaakt die eigenlijk vier minifilmpjes zijn. Uitschieters kan ik niet noemen, Sad Singalong Songs is een album dat je in zijn geheel moet beluisteren en dat je in bijna veertig minuten meeneemt en meesleept in de donkerste krochten van Anouks ziel. Zware kost, maar nergens topzwaar, eerder louterend. Hoe het met "Birds" is gegaan op het songfestival weten we inmiddels, het kwam glansrijk door de halve finale heen en werd uiteindelijk negende in de finale. Ik kan niet anders dan lof hebben voor hoe slim Anouk dit op haar eigenwijze manier heeft aangepakt. Nu snap ik ook haar Symphonica in Rosso-concerten in oktober, de sad singalong songs lenen zich uitstekend voor een uitvoering met groot orkest. Het songfestival heeft haar Europese bekendheid gegeven en dus is besloten om Sad Singalong Songs wereldwijd uit te brengen. Zal mij niets verbazen als die langverwachte buitenlandse doorbraak nu eindelijk van de grond komt met dit album en zelfs voormalige Anouk-haters een klein beetje van haar gaan houden.

Meer op File Under over Anouk (14)

File: Anouk - Sad Singalong Songs
File Under: Twelve points, douze points
File Video: [Kill]
File Twitter: [Tweets van Anouk]



Patty Griffin - American Kid

(New West Records)

Patty Griffin - American KidEen mooie stem, melodieuze liedjes en goede teksten. Voor mij dé basisingrediënten voor een singer-songwriter die mijn hart wil stelen. Dat heeft de Amerikaanse Patty Griffin jaren geleden al voor elkaar gekregen. Het rockende Flaming Red uit 1998, de folkpop van 1,000 Kisses uit 2002, Impossible Dream uit 2005 en het gospel-tribute Downtown Church uit 2010, het zijn hoogtepunten uit de collectie van deze 49-jarige zangeres. Haar zevende album, American Kid, kan daar moeiteloos aan toegevoegd worden. Het overlijden van haar vader in 2009 lag ten grondslag aan dit album. Vader Griffin, zoon van Ierse immigranten, vocht in de Tweede Wereldoorlog in Europa. Na de oorlog trok hij zich een tijdje terug in een klooster om daarna een gezin te stichten met uiteindelijk zeven kinderen en hij werd leraar op een middelbare school. 'Een stille man waarvan je nooit echt precies wist wat er in hem omging', zo omschrijft Patty Griffin haar vader. Met zijn levensloop als leidraad probeert ze hem in haar songs te vatten. Zoals bijvoorbeeld in "Faithful Son" en "Not A Bad Man", waarin haar vader in het reine probeert te komen met zijn oorlogsdaden. En in "Irish Boy", waarin ze teruggrijpt op de Ierse roots van haar vader. Het album bevat twee bloedmooie duetten die Griffin zingt met haar kersverse lover Robert Plant. De broers Cody en Luther Dickinson van The North Mississippi Allstars leggen de basis voor de smaakvolle en prachtige, ietwat bezwerende sound van het album. In twaalf songs brengt Patty Griffin een ontroerende ode aan haar vader, een oorlogsveteraan die na de oorlog maar moeilijk zijn draai kon vinden. Maar eigenlijk kun je de songs ook zien als een beschrijving van vele na-oorlogse American kids en hun worstelingen met het leven van alledag, in een Amerika dat door de jaren heen erg veranderd is. Zo bezien is het een monumentaal album geworden over het leven na de oorlog van veel Amerikanen in het algemeen en Griffins vader in het bijzonder. Nu al een van de mooiste albums van dit jaar.

Meer op File Under over Patty Griffin (2)

File: Patty Griffin - American Kid
File Under: Monument
File Audio: [Album Stream]
File Video: [Ohio]
File Twitter: [Tweets van Patty Griffin]



Toby - Coming Home / Shelby Lynne - Shelby Lynne Live

(Tobe Productions / Everso)

Toby - Coming HomeIn thuisland Australië én in Canada schijnt ze zeer bekend te zijn maar Toby Beard was mij geheel onbekend. Middels haar vorig jaar uitgebrachte live-album Coming Home maak ik kennis met deze singer-songwriter. Speurend naar wat meer informatie over Toby op het internet las ik bijna alleen maar lovende woorden over Coming Home. Het album bevat vijftien nummers, bij elkaar ruim 73 minuten, die een globaal overzicht geven van de vier albums die Toby de afgelopen jaren uitbracht. Misschien ben ik een zeurpiet of is er wat anders met mij aan de hand, maar ik begrijp al die lovende recensies niet. Allereerst vind ik ik Toby's stem niet mooi. Dat zal een kwestie van smaak zijn, maar mij doet het niks. Dan is er nog haar band, bestaande uit ukelele, trompet, viool, mondharmonica, bas en keyboard. Op zich niets mis mee, maar de liedjes missen een beetje een eigen smoel en kabbelen allemaal een beetje voort in een hoempapa-ritme. Mijns insziens was het verstandiger geweest om dit album hooguit dertig minuten te laten duren. De 73 minuten heb ik gehaald omdat het moest, liever had ik het album voor de helft al uitgezet. Ik vermoed dat Toby's muziek het beste aanslaat als je er zelf bij bent, thuis komt de sfeer van het concert niet over. Een ding moet ik Toby wel nageven, toen ik van de week 's nachts een keer wakker werd en niet meteen weer in slaap viel, zong het nummer "Don't Go" de hele tijd rond in mijn hoofd. Dat heeft Toby dan toch weer wél voor elkaar gekregen, al was het de rest van de nacht wel gedaan met mijn nachtrust.

Shelby Lynne - Shelby Lynne LiveOok het live-album dat Shelby Lynne vorig jaar uitbracht kan me maar matig bekoren. In tegenstelling tot Toby vind ik Lynnes nummers wél goed. Met haar album Revelation Road uit 2011, wat een prachtig muzikaal verslag is van haar traumatische verleden, had ze zich voor me gewonnen. Op dit album, opgenomen in een gitaarwinkel in Santa Monica, zingt ze veel nummers van Revelation Road. Maar ook haar oudere nummers komen goed tot hun recht. Je hoort Shelby met haar gitaar, kaal en kwetsbaar. Ondanks de kwaliteit zijn achttien nummers best een lange zit voor een live-album. Saaiheid ligt al snel op de loer. Ook hier moet je misschien zelf bij zijn geweest. De bijgeleverde dvd bevat een opname van een concert in een kerkje in Engeland. Dit had een mooie aanvulling kunnen zijn maar is een aanfluiting. Het concert is in zijn ruwe vorm op dvd gezet, het geluid is niet bewerkt en bevat ruis, en het beeld is af en toe trillerig en schokt. Dit voegt totaal niets toe en had op deze manier beter weggelaten kunnen worden.

Meer op File Under over Shelby Lynne (4)

File: Toby - Coming Home
File Under: Je moet er bij zijn geweest. Denk ik..
File Video: [Temple]
File Twitter: [Tweets van Toby]
File: Shelby Lynne - Shelby Lynne Live
File Under:Overbodig
File Video: [Even Angels]
File Twitter: [Tweets van Shelby Lynne]


Philip Kroonenberg en de Betoverende Tovenaars - Taart

(Eigen beheer)

Philip Kroonenberg en de Betoverende Tovenaars - TaartOuders van jonge kinderen, opgelet! Wees eens eerlijk, wordt u soms ook zo moe van het armoedige muzikale aanbod voor uw kind? Het moet toch beter kunnen dan de muzikale armoede die de Studio 100-stal ons brengt? En wat Rihanna, Nick en Simon en andere Top 40 artiesten uitkramen is best leuk, maar meestal niet echt voor kinderoren bestemd. Bent u het hier hartgrondig mee eens, dan heb ik goed nieuws voor u! De inmiddels 61-jarige, Scheveningse singer-songwriter Philip Kroonenberg maakte in 2007 al een leuke kindercd. Samen met zijn 'Betoverende Tovenaars' maakte hij De Kinderliedjes met 24 originele kinderliedjes. Nu is er de opvolger, Taart, met maar liefst 26 liedjes. Ze hebben grappige teksten over de meest uiteenlopende thema's die kinderen aanspreken, zoals verliefd zijn, boos en blij zijn, poffertjes bakken en X-Factor. Geen elektronische en zielloze muziek uit een computer, maar gemaakt door goede muzikanten met echte instrumenten! Vele stijlen komen voorbij, zoals blues, country, soul en wereldmuziek. Nu hoor ik u denken, die Philip is al 61, die kan zich vast niet in de jeugd van nu inleven. Niets is minder waar; zijn teksten zijn juist actueel, grappig en to the point. Als vader van drie jonge dochters, die allemaal meezingen op dit album, weet hij prima te verwoorden wat kinderen leuk vinden. Mijn dochter werd vorige week acht jaar en ze kreeg deze cd voor haar verjaardag. Ik heb hem al vaak uit haar kamer horen schallen. U denkt nu misschien, wat een snob is deze recensent! Dat valt best mee, u hoeft van mij heus niet alle top 40-muziek en andere kindercd's in de kliko te werpen, ook in dit huis wordt er naar ze geluisterd. Maar als u eens wat anders wil waar uw kinderen én uzelf plezier aan kunnen beleven, dan is deze cd de kers op de kindertaart.

Meer op File Under over Philip Kroonenberg (2)

File: Philip Kroonenberg en de Betoverende Tovenaars - Taart
File Under: Algemene muzikale vorming
File Twitter: [Tweets van Philip Kroonenberg]


Mariecke Borger - Through My Eyes

(Volkoren)

Mariecke Borger - Through My EyesZe komt uit een muzikaal nest, de zesentwintigjarige Mariecke Borger uit Ermelo. Vader Jan speelt piano en broers Jesse en Johan spelen gitaar. In huize Borger werd veel naar muziek geluisterd van grote songwriters als Joni Mitchell, Neil Young en Leonard Cohen. Johan Borger bracht al twee singer-songwriteralbums uit maar Mariecke vond het lange tijd wel veilig om in de schaduw van broer Johan en Kim Janssen en Minco Eggersman op de achtergrond mee te zingen. Ze wist niet of ze wel geschikt was voor de spotlights. Deze angst heeft ze overwonnen en met debuutalbum Through My Eyes stapt ze uit de schaduw, in het voetlicht. Familie en goede vrienden omringden en begeleidden Mariecke in de tot studio verbouwde woonkamer en in deze intieme setting werd het album opgenomen. Dat is terug te horen in de elf liedjes die afzonderlijk en als geheel wonderschone, kleine en breekbare folkliedjes zijn. Prachtig gearrangeerd met een licht countrytintje, door het mooie dobrospel van Bertolf, en melancholisch door Kyteman's Red Limo String Quartet. En dan heb ik het nog niet eens over Marieckes stem gehad. Zo helder, mooi en zuiver zingen als Mariecke Borger is een zeldzaamheid tegenwoordig. Intieme en persoonlijke teksten over vriendschap en liefde worden breekbaar en pakkend gebracht. Ontroerend in "Not Too Late", sfeervol in "Through My Eyes" en smachtend in "Hope You Understand". Maar eigenlijk is bij elk liedje wel een superlatief op zijn plaats. Nooit is, wat mij betreft, iemand in de buurt gekomen van het hemels mooie stemgeluid van Alison Krauss. Op haar debuutalbum komt Mariecke Borger met elf liedjes om te koesteren heel dicht in de buurt van de klasse van Krauss.

File: Mariecke Borger - Through My Eyes
File Under: Heaven must be missing an angel
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Today]
File Twitter: [Tweets van Mariecke Borger]



Tangarine - Seek & Sigh

(Excelsior)

Tangarine - Seek & SighHet is onvermijdelijk, wanneer je naar Tangarine luistert komen Simon & Garfunkel in je gedachten. De Drentse tweeling Sander en Arnout Brinks zingt samen net zo loepzuiver als het Amerikaanse duo en de twaalf liedjes op dit vierde album zijn een mooie mengeling van melodieuze folk, pop en country met een zweem van de sixties- en seventiessound, de decennia waarin Simon & Garfunkel hun grootste triomfen vierden. Toch doe je Tangarine tekort door ze simpelweg met dit duo te vergelijken. Op Seek & Sigh laten ze horen wel degelijk een eigen smoel te hebben. Door het eigen geluid van de scherpe samenzang van de broers. Maar ook door de teksten, die bij elkaar de weerslag zijn van hun persoonlijke zoektocht in dit leven door het verleden wat ze gevormd heeft. "Waters On The Rise" gaat bijvoorbeeld over hun christelijke opvoeding en geeft weer hoe ze hun eigen weg in hun geloof en het leven gevonden hebben. De liedjes zijn goed, mooi van opbouw en heel erg melodieus. De eerste vijf nummers zijn in de zonnige westcoast- en sixtiessfeer. Het intro van "The Past in Us" laat al even een andere invloed horen die in het daaropvolgende liedje, "Walking On A Dead End Street", helemaal uitgewerkt wordt. De invloed van Gillian Welch en David Rawlings is hier duidelijk hoorbaar in het gitaarspel, de zang en de compositie. File Under-collega DubbelMono vroeg zich in zijn recensie van het vorige album van Tangarine, Wintersongs: The December Sessions, af of er zich bij een volgend album een groot label over Tangarine ontfermd zou hebben. Dat is gebeurd, Seek & Sigh is het eerste album van het duo op het Excelsiorlabel en is geproduceerd door Frans Hagenaars en Matthijs van Duijvenbode. Het is een prachtplaat geworden, waarop het beste van folk, pop en country door de melodieuze mixer gehaald wordt. Een must-have voor iedere liefhebber van onweerstaanbare liedjes.

Meer op File Under over Tangarine (9)

File: Tangarine - Seek & Sigh
File Under: Troubadourstweeling
File Audio: [Seek & Sigh op de luisterpaal]
File Video: [The Wasted Times]
File Twitter: [Tweets van Tangarine]


Fortunate Holders - Introspection / Treetop Flyers - Things Will Change

(Eigen Beheer / Communion Records)

Fortunate Holders - IntrospectionHarmonic folk/pop. Zo omschrijft de van oorsprong Groningse band Fortunate Holders haar muziek. Enerszijds beïnvloed door artiesten als Fleet Foxes, dEUS, The Shins en Ben Howard en anderszijds geïnspireerd door liefde, vrijheid en geluk. Dat klinkt nogal hoogdravend dus ik wil wel eens horen hoe dat klinkt. EP Introspection kwam al in de zomer van 2012 uit maar is destijds aan mijn aandacht ontsnapt. De EP bevat vijf liedjes die je inderdaad onder de noemer melodieuze folkpop zou kunnen scharen.Niet zoals de nu mateloos populaire Mumford & Sons maken, maar meer sfeervol zoals Fleet Foxes en Midlake. Het moet gezegd, het klinkt als een klok wat de band laat horen. De muziek is helder en fris en de samenzang is mooi. Fortunate Holders slaagt er in om ingetogen en meeslepend te klinken, zoals ze laten horen in "Care" en "Utopia". Het intro van "Wonderland" is echt wonderschoon. Jammer dat de band in "Sea-Bow" en "Introspection" iets té uitbundig wil zijn en daardoor een beetje uit de bocht vliegt. Het zijn echter twee smetjes die ik graag door de vingers zie. Radiozender 3FM riep Fortunate Holders vorig jaar maart uit tot winnaar uit van Demo Donderdag, met een volwaardig album en de aandacht van bijvoorbeeld een Giel zou dat zomaar eens een 3FM Award kunnen worden.

Treetop Flyers - Things Will Change'Treetop Flyer' is een nummer van Stephen Stills waarover Ray LaMontagne zei dat dit nummer de reden was dat hij een carrière in de muziek begonnen is. Dat de Britse band Treetop Flyers zichzelf hiernaar vernoemd heeft, vind ik eigenlijk niet meer dan logisch. De folkrock op hun EP Things Will Change ademt de westcoastsfeer van de zeventiger jaren, zoals Stills solo en met zijn maatjes Crosby en Nash en incidenteel Young maakte. Daar tegenover staat de wat ingetogener americanafolk met een vleugje soul waar Ray LaMontagne heel goed in is. In vier nummers laat de band horen een aangename toevoeging aan de momenteel heersende nu-folkrage te zijn. Titelnummer "Things Will Change" klinkt zonnig en fris als America's "Ventura Highway", "Long Cold Winter" en "Rose Is In The Yard" zijn wat meer ingetogen, en zouden zo ballads van LaMontagne of Ryan Adams kunnen zijn. De EP sluit af met "Disappearing Kind", een wat steviger countrysoulnummer. Treetop Flyers gooide begin dit jaar al hoge ogen op Eurosonic en ze zouden het deze zomer heel goed kunnen doen op de festivals. Met Things Will Change geeft de band een goed visitekaartje af wat heel nieuwsgierig maakt naar debuutalbum The Mountain Moves dat eind april uitkomt.

Meer op File Under over Treetop Flyers (2)

File: Fortunate Holders - Introspection
File Under: Levensgenieters
File Audio: [Player op hun eigen website]
File Video: [Sea Bow]
File Twitter: [Tweets van Fortunate Holders]
File: Treetop Flyers - Things Will Change
File Under: Things might change!
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Things Will Change (akoestisch)]
File Twitter: [Tweets van Treetop Flyers]


AnnaMy - Woodpecker

(Subliminal)

AnnaMy - WoodpeckerSinger-songwriters, ze schieten tegenwoordig als paddenstoelen uit de grond en dreigen daardoor te verzuipen in het grote aanbod. Om echt indruk op mij te maken moet hij of zij zich kunnen onderscheiden van de massa door goede composities, sterke teksten en een goede stem. Het liefst natuurlijk alle drie, maar één van deze drie kán al genoeg zijn. De Zweedse AnnaMy heeft me met haar debuutalbum Woodpecker op geen van de drie punten kunnen overtuigen. De acht liedjes op haar album zijn net zo mysterieus en vaag als de hoes van Woodpecker waarop de zangeres in het halfdonker voor een groot raam in een huis staat. AnnaMy is een folkmeisje, maar dan wel old school zoals Melanie en Joan Baez, ze doet niet mee aan de nu-folk trend van Mumford & Sons en volgelingen. De liedjes zijn zwierig en weelderig en gaan eigenlijk niet echt ergens heen. Daarom blijven ze bij mij niet hangen en verslapt mijn aandacht al heel snel. Het enige liedje met kop en staart en mooie melodie, "Dig My Grave", valt me wél op. Daar had ze er meer van mogen maken. In AnnaMy's bio lees ik dat ze op zestienjarige leeftijd in een trashmetalband gespeeld heeft. Onvoorstelbaar, wanneer je naar Woodpecker luistert. Terug naar de trashmetal hoeft AnnaMy van mij absoluut niet maar een trashfolkplaat als opvolger van Woodpecker lijkt mij een uitstekend idee.

File: AnnaMy - Woodpecker
File Under: Flauwe folk
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Stegen]
File Twitter: [Tweets van AnnaMy]



Cody - Fractures

(NMS)

Cody-FracturesIk ben nog nooit in Denemarken geweest maar krijg inmiddels een aardig inkijkje in het land via de serie Borgen. In deze serie wordt het wel en wee van de eerste vrouwelijke premier van het land gevolgd, met alle intriges en politieke machtspelletjes die daar bijhoren. Het is natuurlijk niet mogelijk om op basis van een serie een algemeen beeld van de Denen te krijgen, maar iets wat me wel opgevallen is, is het nuchtere, koele en afstandelijke van de personages. Ik moest daar aan denken bij het luisteren naar Fractures van het Deense Cody. Deze zevenmansformatie trekt op hun tweede volwaardige album alles uit de kast om een warm en sfeervol folkpopgeluid neer te zetten. Strijkers, blazers en koortjes moeten de twaalf liedjes naar grote hoogten stuwen. Er wordt kundig gemusiceerd en keurig gezongen, maar die grote hoogten worden nergens gehaald. De songs worden te lang uitgesponnen waardoor ze nergens echt pieken en daarbij komt dat de zang van zanger Kasper Kaae nogal vlak en kil is. Na opener "Disharmony" was ik nog wel aangenaam verrast door het warme geluid van de band maar vervolgens borduurt de rest van de cd een beetje in de sound van dat nummer voort. Hetzelfde gevoel heb ik ook bij de muziek van The National. Goed en mooi, maar het heeft een zekere kilheid waardoor het me niet echt raakt. Jammer dat ik bij deze Denen weer aan koel en afstandelijk moet denken terwijl hun intentie waarschijnlijk warm en intiem moet zijn geweest. Helaas is Fractures een elektrisch haardvuur wat wel licht geeft, maar niet verwarmt.

File: Cody - Fractures
File Under: Ik krijg het maar niet warm
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Disharmony]
File Twitter: [Tweets van Cody]



Low - The Invisible Way

(Sub Pop)

Low - The Invisible WayVelen zullen niet begrijpend hun hoofd schudden wanneer ik zeg dat ik in tijden waarin het niet zo lekker gaat en ik wel wat opbeurends kan gebruiken vaak een cd van Low opzet. De muziek van het trio, bestaande uit het Mormonenechtpaar Alan Sparhawk en Mimi Parker en bassist Steve Garrington, wordt wel omschreven als slowcore wat zoveel wil zeggen als traag, minimalistisch en somber. Low is in de loop van de twintig jaar waarin ze inmiddels actief zijn ietwat 'faster' geworden, maar hun muziek is onverminderd slepend en somber. Niet muziek die voor de hand ligt om aan te horen in donkere dagen, zou je denken. Toch weet Low het altijd voor elkaar te krijgen om mij enorm op te beuren. De rustige muziek die toch erg melodieus is met de prachtige stemmen van Sparhawk en Parker, solo of in perfecte harmonie, heeft een bijna troostende werking op mij. The Invisible Way is het tiende album van het trio en is geproduceerd door Wilco's Jeff Tweedy. Zijn invloed is hoorbaar, nog nooit was er zoveel piano te horen op een plaat van Low, de akoestische gitaar wint het van de elektrische en het geheel klinkt iets warmer dan we van ze gewend zijn. Mimi Parker zingt vijf van de elf liedjes, meer dan ze ooit op een Low-album zong. Goede keuze, Parkers ijle, heldere stem is van hemels niveau en ontroert mij altijd. Dat doet ze in het verstilde "Holy Ghost" en het apocalyptische "To Our Knees". Maar ook in de meest poppy song van het album, "Just Make It Stop", wat heel luchtig klinkt maar een enorme innerlijke strijd beschrijft. Ouderwets slow klinkt Low eigenlijk nog het meest in het prachtige "Amethyst" en "Four Score" maar verder lijkt er iets meer licht in de duisternis te schijnen. Low klinkt bijna toegankelijk op The Invisible Way. Toegankelijk, maar zonder hun bijzondere eigenheid te verliezen waar ik zo van houd, want ze hebben mij wederom helemaal ingepakt. Probeer het eens, zet in sombere tijden The Invisible Way op en laat je verkwikken. De muziek van Low is als een medicijn, je moet het de tijd geven om het in te laten werken, maar als het werkt is het bijzonder doeltreffend.

Meer op File Under over Low (14)

File: Low - The Invisible Way
File Under: Antidepressivum
File Audio: [Albumstream op Drowned In Sound]
File Video: [Live-optreden voor KEXP-Radio]
File Twitter: [Tweets van Low]



Adrian Crowley - I See Three Birds Flying

(Chemikal Underground / Konkurrent)

Adrian Crowley - I See Three Birds Flying'De beste singer-songwriter die niemand kent'. Zo omschreef Ryan Adams de Ierse singer-songwriter Adrian Crowley een tijd geleden. Ik ken Adrian Crowley inderdaad niet, maar word wel nieuwsgierig van deze aanbeveling van Adams, die ik hoog heb zitten. I See Three Birds Flying is het zesde album van Crowley en is al even uit, maar getriggerd door Ryan Adams' opmerking maak ik alsnog graag kennis met deze Ier. Ik maak echter de fout om het album op klaarlichte dag te beluisteren. Adrian Crowley maakt melancholische muziek met een hoofdletter M. En op de een of andere manier komt dat niet zo binnen wanneer het licht is, je eigenlijk nog tig andere dingen moet doen en er andere mensen om je heenlopen die je gedachten en aandacht van de muziek afhouden. Dus nog een keer geprobeerd op een avond waarop dochter slaapt en man weg is en ja hoor, in de stilte van de avond hoor ik wél hoe mooi Crowleys muziek is. Zo weemoedig en desolaat als hem hoor je ze zelden, zonder dat het overigens té zwaarmoedig wordt. Daarin zit tegelijktertijd de kracht en de zwakte van Adrian Crowley. Met zijn donkerbruine stem, die raakvlakken heeft met die van Sivert Hoyem van Madrugada, croont hij prachtig in sfeervolle songs als "The Saddest Song" en "The Mock Wedding". Het jammere is echter dat de liedjes weinig variatie hebben en dat het geheel op den duur een beetje somber en monotoon klinkt. De titel beste singer-songwriter zou ik hem dan ook niet geven. Desondanks leent I See Three Birds Flying zich uitstekend als muziek waarbij je op een rustige avond in je eentje, desnoods onder het genot van een glas Ierse whisky, je leven eens goed kunt overdenken om daarna opgelucht te concluderen dat het altijd erger kan.

Meer op File Under over Adrian Crowley (3)

File: Adrian Crowley - I See Three Birds Flying
File Under: Muziek om bij te mijmeren
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [The Saddest Song]
File Twitter: [Tweets van Adrian Crowley]



David Philips - December Wine (4 Track Tapes)

(Black And Tan)

David Philips - December Wine (4 Track Tapes)Het is niet iedere singer-songwriter gegeven om in zijn of haar eentje te kunnen boeien. Bij live-optredens lukt dat meestal nog wel, maar voor de cd's wordt voor de broodnodige variatie vaak de hulp ingeroepen van andere muzikanten. Die heeft de al geruime tijd in Barcelona wonende Engelsman David Philips niet nodig. Net als op voorganger The Rooftop Recordings produceerde en schreef hij alle songs en speelde hij alle instrumenten op zijn derde cd December Wine(4 Track Tapes) zelf. Niet opgenomen in een dure opnamestudio maar simpelweg thuis met een Tascam Portastudio 4 track Cassette Recorder met TDK SA90 cassettes! En dat klinkt niet dof of gedateerd maar verrassend goed. Philips' folk/bluessongs zijn sterk. Variatie is er genoeg, zoals het mooie "A Sailor's Song", de fraaie ballad "All Is Lost" of de melodieuze songs "Life On The Wing" en "The Man In The Moon Looks Scared" die qua sfeer teruggrijpen naar de zestiger jaren. Philips is een uitstekende gitarist, wat nog eens onderstreept wordt in het instrumentale "Ruby" en "Flamingo, en gezegend met een warm en relaxed stemgeluid. The Rooftop Recordings was een akoestische plaat, December Wine(4 Track Tapes) klinkt al ietsje voller door gebruik van bas en drums en wat meer (zang)effecten. Vol of kaal, het maakt eigenlijk weinig uit hoe je David Philips hoort, wat overheerst is het talent van een solist die in staat is om met weinig middelen grote indruk te maken.

Meer op File Under over David Philips (2)

File: David Philips - December Wine (4 Track Tapes)
File Under:Doe-het-zelver
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [December Wine]
File Twitter: [Tweets van David Philips]



Night Beds - Country Sleep

(Dead Oceans / Konkurrent)

Night Beds - Country SleepGerard Ekdom vroeg in een uitzending van Toppop3 aan Maxime Barlag van Mister And Mississippi hoe ze hun muziek zou omschrijven. 'Dreampop' was haar antwoord, en ik vind dat die term de lading goed dekt. Rustig, folky en een beetje zweverig, zoals ook te horen is bij bijvoorbeeld Bon Iver, Patrick Watson en, met iets meer dromerig- en zweverigheid, bij Sigur Ros. Dreampop was ook het eerste wat in mij opkwam bij het luisteren naar Country Sleep, het debuutalbum van Night Beds. Maar dan wel met een licht countryrandje. Dat zal komen doordat Winston Yellen, de 23-jarige frontman van Night Beds, Nashville als thuisbasis heeft. Persoonlijke sores als het verbreken van een relatie en stoppen met een studie lagen ten grondslag aan Country Sleep. In een huis wat ooit eigendom was van Johnny Cash en June Carter schreef hij de songs voor dit debuutalbum. Het bleken de ideale omstandigheden en omgeving te zijn voor een album vol melancholische, ingetogen en licht sombere liedjes. Yellen brengt ze overtuigend met zijn hoge en ijle stem. Vaak rustig en breekbaar, zoals in het mooie "Even If We Try" en "22", het country-achtige "Borrowed Time" en het melodieuze "Cherry Blossoms", maar ook door de wat meer poppy songs als "Ramona" en "Lost Springs" word ik geraakt. Country Sleep bevat tien prachtige liedjes die als geheel nét niet een droomdebuut vormen, maar me wel bij zullen blijven en die ik vaker zal gaan beluisteren. Volgens mij gaat dit de opmaat vormen voor een mooie toekomst voor Night Beds.

Meer op File Under over Night Beds (2)

File: Night Beds - Country Sleep
File Under: Breekbare melancholie
File Audio: [Grooveshark]
File Video: [Ramona]
File Twitter: [Tweets van Night Beds]



Kyla La Grange - Ashes

(Sony Music)

Kyla La Grange - AshesAfrikaanse roots heeft ze, de 27-jarige, Engelse singer-songwriter Kyla La Grange. Vader komt uit Zimbabwe en moeder uit Zuid-Afrika, maar voor Kyla's geboorte verhuisde het gezin al naar Engeland. Het Afrikaanse bloed in haar aderen kan de reden zijn voor de sound van haar debuutalbum Ashes. In de elf liedjes schuwt La Grange het grote gebaar niet. Alles is vol, opzwepend en dramatisch op dit album, inclusief de hoes. De toon wordt meteen gezet met "Walk Through Walls", een popnummer wat we in de jaren tachtig nog wel slikten, maar nu weten we beter, het verzuipt in bombastische en opzwepende ritmes. "Courage" klinkt gewoon lelijk door te veel echo en in "To Be Torn" gooit La Grange het over een andere boeg door ijl en hoog te zingen, zoals Sharon den Andel van Within Temptation. Zingen kan ze best wel, maar de liedjes op Ashes worden finaal om zeep geholpen door de overdadige arrangementen en bombast. Jammer, want in kleine liedjes als "Heavy Stone" en "Catalyst" laat ze horen dat ze al die poespas niet nodig heeft. Na het laatste nummer "Lamb" is het even wachten voordat de hidden track "Sympathy" begint. Het wachten waard, daarin laat La Grange al haar kwaliteiten horen in een goed liedje wat nu eens niet verzuipt in een muur van geluid. Drie goede liedjes van de elf is echter een te magere score en ik kan dan ook niet anders dan concluderen dat het debuutalbum van Kyla La Grange één groot, slecht melodrama is.

File: Kyla La Grange - Ashes
File Under: Drama queen
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Heavy Stone]
File Twitter: [Tweets van Kyla La Grange]



Friska Viljor - Remember Our Name

(Crying Bob / Sonic)

Friska Viljor - Remember Our Name'Daar gaan we weer' dacht ik bij de eerste nummers van Remember Our Name, het vijfde album van het Zweedse duo Friska Viljor. Ze hebben bij mij het imago van een vrolijke, niets-aan-de-hand band. Op het eerste gehoor gaan ze op Remember Our Name dan ook verder met hun erg aanstekelijke en meezingbare indiefolk. In "Stalker" zit een gek fluitje en in "Bite Your Head Off" een zwierig orgeltje, wat het geheel nog luchtiger en springeriger maakt. Nu is daar op zich weinig mis mee maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het best prettig zou vinden als Friska Viljor eens liet horen dat ze ook wat anders kunnen. Dat hebben ze misschien zelf ook gedacht, of ze hebben deze 'klacht' vaker gehoord want vanaf de vierde track, "Boom Boom", wordt het beter. Het is een synthpopliedje met een jaren tachtig-geluid en daarna volgt het melodieuze popliedje "Easy Is Hard". Vanaf de ballad "I'm Not Done" lijkt een tweede helft van het album te beginnen. De songs zijn minder olijk en wat serieuzer van toon dan in de eerste helft waardoor wat meer opvalt dat het hele album eigenlijk hele sterke liedjes bevat. Het 'lalala' in "Until The End" werkt me dan ook niet op de zenuwen, sterker nog, het is een van de beste liedjes van de plaat met een ijzersterke gitaarsolo als outro. De cd sluit af met voor mij het tweede hoogtepunt, "Remember My Name", een melancholisch popliedje wat langzaamaan toewerkt naar een mooie climax. De jongens van Friska Viljor zullen altijd wel blije eikels blijven maar zijn er op Remember My Name in geslaagd om hun muziek te verdiepen en hebben mij daarmee nu ook voor zich gewonnen.

File Under geeft in samenwerking met Paradiso kaarten weg voor het concert van Friska Viljor in Bitterzoet. Wil je er graag naartoe? Vul dan snel dit formuliertje in

Meer op File Under over Friska Viljor (9)

File: Friska Viljor - Remember Our Name
File Under: Vrolijke melancholie
File Video: [Bite Your Head Off]
File Twitter: [Tweets van Friska Viljor]



The Dark Flowers - Radioland

(Lojinx / Bertus)

The Dark Flowers - RadiolandProducer Paul Statham werd vooral bekend van zijn productiewerk voor onder anderen Kylie Minogue en Dido. Peter Murphy was frontman van gothic-rockgroep Bauhaus en heeft de welluidende bijnaam 'The Godfather Of Goth'. Verschil van dag en nacht, zou je denken, maar toch vinden deze twee uitersten elkaar in het project The Dark Flowers. Geïnspireerd door de autobiografie The Motel Chronicles van scenarist en (toneel)schrijver Sam Shepard kreeg Statham het idee voor een conceptalbum rondom dit boek. Het duurde ruim drie jaar voordat dit project van de grond kwam. Peter Murphy doet dus mee en is ook verantwoordelijk voor veel van de songs op Radioland. Verder horen we Jim Kerr, Dot Allison, Shelly Poole, Helicopter Girl, Catherine A.D. en Kate Havnevik zingen op dit album. Het resultaat van deze samenwerking is een plaat met twaalf rustige en melancholische popliedjes die allemaal een mysterieus en donker kantje hebben. Opper-Simple Mind Jim Kerrs stem past prachtig bij deze donkere songs, net als die van Peter Murphy. Voor mij was Radioland de eerste kennismaking met alle zangeressen die op deze plaat meedoen. Hun stemmen smachten, zuchten en en geven de liedjes, bedoeld of onbedoeld, een zwoel tintje. Al met al is Radioland een boeiend project wat mij nieuwsgierig heeft gemaakt naar het eerdere werk van de zangeressen en naar het boek van Sam Shepard. De cd als geheel is mij echter iets te dromerig en fungeert al snel als aangename achtergrondmuziek waarbij ik mijn gedachten bij heel andere dingen heb.

File: The Dark Flowers - Radioland
File Under: Soundtrack voor donkere nachten en rustige ochtenden
File Audio: [Myspace]
File Video: [Fast Forest Rain]
File Facebook: [Facebookpagina van The Dark Flowers]



Bhi Bhiman - Bhiman

(Tummy Touch /Bertus / V2)

Bhi Bhiman - BhimanBhi Bhiman (spreek uit als Bie Bie-man) is geen pseudoniem maar de echte naam van deze zoon van emigranten uit Sri Lanka. Zijn naam is een karakter uit een belangrijk religieus en filosofisch epos uit India, de Mahabharata. De naam en zijn voorkomen, hij ziet eruit als een keurige Aziatische zakenman, zijn de enige verwijzingen naar zijn afkomst. De in St. Louis geboren en getogen Amerikaanse singer-songwriter groeide op in de negentiger jaren en luisterde veel naar Nirvana en Soundgarden. Zijn eigen songs zijn een kruising van country, blues, folkrock en een vleugje soul, door Bhimans soulvolle stem waarin je grofweg een mix zou kunnen horen van de stemmen van Nina Simone en Richie Havens. In 2008 kwam zijn solodebuut Cookbook uit en vorig jaar verscheen zijn tweede cd die simpelweg Bhiman heet. Bhiman zegt zelf over dit album dat hij de songs zo akoestisch mogelijk wilde houden en de sfeer en sound van Dylans Blood On The Tracks wilde grijpen. In elf sobere, akoestische liedjes vertelt Bhiman kleine verhaaltjes. Zoals dat van de rondreizende zwerver in "Guttersnipe", dat van de bedrogen echtgenoot in "Crime Of Passion" of van de verliefde en jaloerse man in "Eye On You". Maar ook maatschappelijke thema's zoals in "Kimchee Line", waarin een Noordkoreaanse gevangene bitter vertelt over zijn volgevreten leider terwijl hij sterft van de honger in zijn cel, of in "Cookbook" dat een aanklacht is tegen de corruptie van het Amerikaanse bedrijfsleven. Opvallend zijn de vaak humoristische en tegelijkertijd cynische teksten. "Ballerina" begint bijvoorbeeld met de briljante zin 'We got married in a Walmart, down by the Wrangler Jeans' wat het begin is van subtiel maar grappig commentaar op deze supermarktketen. Bhi Bhiman laat op Bhiman alles horen wat een goede singer-songwriter in huis zou moeten hebben: goede liedjes met dito teksten en een prachtige stem. Aanstaande zondag kun je checken of je dit met me eens bent, dan treedt Bhi Bhiman op in het MC Theater in Amsterdam.

File: Bhi Bhiman - Bhiman
File Under: Scherpe storyteller
File Audio: [Fragmenten op zijn site]
File Video: [Guttersnipe]
File Twitter: [Tweets van Bhi Bhiman]



77 Bombay Street - Oko Town

(Gadget)

77 Bombay Street - Oko TownEr waren eens vier broers uit Zwitserland. Ze besloten op een goede dag om samen muziek te gaan maken maar vonden The Buchli Brothers geen leuke naam en besloten zich te noemen naar het adres in Australië, waar ze als kind een poos gewoond hebben. 77 Bombay Street dus. Ze waren er al snel over uit dat hun muziek vooral niet te zwaar op de hand moest zijn maar vooral luchtig, poppy en aanstekelijk moest klinken. Een beetje zoals de muziek waar ze de mosterd vandaan haalden, The Beatles en The Beach Boys, maar dan natuurlijk wel anno 2013. Maar niet te moeilijk hoor, het moest wel leuk blijven. Zo treedt 77 Bombay Street ook steevast op in felgekleurde Sgt. Pepper-jasjes. Hun inspiratiebronnen slaagden er tenminste nog in om spannende, mooie en onvergetelijke composities te maken, 77 Bombay Street klinkt als een inhoudsloos en simplistisch slap aftreksel van Mumford & Sons. De veertien folkrockliedjes op hun tweede album Oko Town blinken uit in eenvormigheid. Ze klokken bij elkaar ruim 51 minuten en dat is echt te lang als er geen enkele uitschieter tussen zit en het ene liedje bijna niet van het andere te onderscheiden is. In thuisland Zwitserland zijn ze desondanks al mateloos populair en de rest van Europa toont interesse. De muziek van 77 Bombay Street zal het ongetwijfeld goed doen op de radio, ik hoorde single "Angel" gisteravond al op de autoradio voorbij komen, en live zal de niets-aan-de-hand-muziek van de broers ook best een groot publiek kunnen trekken. 77 Bombay Street is dan ook een band voor een gezellige, ongedwongen avond uit waarbij je een leuke avond met je vrienden hebt. De cd zou ik snel ruilen voor een exemplaar van een betere folkrockband.


File: 77 Bombay Street - Oko Town
File Under: Kauwgom waar de smaak heel snel vanaf is
File Audio: [Grooveshark]
File Video: [Angel]
File Twitter: [Tweets van 77 Bombay Street]



Hans Chew - Tennessee & Other Stories

(Dying Giraffe)

Hans Chew - Tennessee & Other StoriesHans wie? Hans Chew. Nederlandse jongen met Amerikaanse of Engelse vader, denk ik meteen. Mis, deze Hans Chew is zo Amerikaans als zijn muziek op Tennessee & Other Stories klinkt. De 37-jarige Chew heeft jarenlang in het zuiden van de Verenigde Staten de kost verdiend als boogiewoogie-pianist en speelde in diverse bands, waaronder die van Jack Rose. Inmiddels woont Chew in New York en treedt hij zelf op de voorgrond. In 2010 kwam dit debuutalbum in Amerika en Engeland uit, waar het door de liefhebbers van rootsmuziek meteen omarmd werd. Het Britse muziektijdschrift Uncut verkoos Tennessee & Other Stories zelfs tot een van de beste albums van 2010. Nu, bijna drie jaar later, is het album ook in Nederland uitgekomen. De cd trapt af met een trilogie over Tennessee, waar Hans opgroeide. Drie onvervalste americanaliedjes die zo uit de zeventiger jaren lijken te komen. Chew's stem is een mix van die van John Fogerty, Leon Russell en Eddie Vedder, zonder een kopie van een van deze drie te zijn. Na dit sterke begin schotelt Chew ons nog een variëteit aan stijlen voor. Van boogiewoogie in "New Cypress Grove Boogie"en "Forever Again" via murder ballad "Long Time Man" (een cover van Tim Rose), langs de countryrock van "Magnet Moon", om te eindigen met de gospel van "Only Son". Hans Chew kan het allemaal en speelt ook nog bijna eens alle instrumenten op Tennessee & Other Stories zelf. Hoofdrol op de plaat is voor de (boogiewoogie) piano waarop Chew een meester is. Tennessee & Other Stories is een dijk van een countryrockplaat waarvan ik zo zou geloven dat ie in 1975 in een rokerige kroeg is opgenomen in plaats van in 2010 in een studio in New York. Het is een van de beste americana-albums die ik sinds tijden gehoord heb.

File: Hans Chew - Tennessee & Other Stories
File Under:Countryrock klassieker
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Only Son]
File Twitter: [Tweets van Hans Chew]


I Am Kloot - Let It All In

(Shepherd Moon)

I Am Kloot - Let It All InEr zijn van die zangers die technisch misschien niet tot de top behoren maar het vermogen hebben om zó melancholisch te zingen dat het je vanaf de eerste noot raakt. Ryan Adams bijvoorbeeld en ook Guy Garvey van Elbow. John Bramwell van het uit Manchester afkomstige I Am Kloot heeft het ook. Met zijn knerpende stem, die in de verte heel soms wat doet denken aan John Lennon, zingt hij overwegend sombere, beschouwende en licht ironische teksten die recht uit zijn hart komen. Let It All In is het zesde album van het trio en heeft de moeilijke taak om het magnum opus Sky At Night uit 2010 op te volgen. Op dit album zaten de 'mates' Guy Garvey en Craig Potter van Elbow achter de productieknoppen en voegden ze arrangementen en een tikkeltje bombast aan de I Am Kloot-sound toe die de de muziek naar een hoger plan tilt en van Sky At Night het beste album van I Am Kloot maakten. Let It All In wordt wederom door de vrienden uit Manchester geproduceerd en dat is te horen in de arrangementen die doen denken aan die van Elbow, maar met behoud van de eigen melancholische I Am Kloot-sound. Opener "Bullets" begint rustig om te eindigen met een zinderende gitaarsolo, "Hold Back The Night" werkt toe naar een climax van strijkers en in "These Days Are Mine" is de samenwerking het mooist tot bloei gekomen in een wisselwerking tussen het mooie liedje van het trio enerzijds en het arrangement met een batterij aan strijkers en blazers van de producers anderszijds. Let It All In is desondanks geen bombastische Elbow-achtige plaat geworden, er is ook gewoon ruimte voor het mooie, pure liedje, zoals in "Mouth On Me" en het prachtige "Masquerade". En altijd is daar weer die schitterende stem van John Bramwell die je het gevoel geeft dat alles wel goed komt. Wie met Sky At Night nog niet voor de bijl was gegaan voor I Am Kloot kan zich in deze koude dagen verwarmen en laten ontroeren door deze tien prachtige liedjes en I Am Kloot voor altijd in het hart sluiten.

Meer op File Under over I Am Kloot (14)

File: I Am Kloot - Let It All In
File Under: Komt heel erg binnen
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Hold Back The Night]
File Twitter: [Tweets van I Am Kloot]



Joost Dobbe - Times Like These / Jan Henk De Groot - Riff

(Kletter & Rough Trade)

Joost Dobbe - Times Like TheseAfgaande op de hoes van Times Like These van de Haarlemse singer-songwriter Joost Dobbe zou ik het meteen geloofd hebben als deze cd ergens in de zeventiger jaren opgenomen was. Dat vermoeden wordt bevestigd wanneer ik de cd opzet. Dobbe klinkt als een rasechte Amerikaanse singer-songwriter uit de seventies en zingt in elf melodieuze popliedjes met een licht countrytintje over de zonnige en donkere kanten van liefde en vriendschap. Hij wordt vakkundig begeleid door zijn vaste band The Rolling Bombers, met Haarlemse mede-muzikanten in de gelederen, en vocaal wordt hij bijgestaan door Edgar Koelemeijer, Naomi Bais en Kristel de Haak. Ik ben blij dat ze Dobbe bijstaan want hoewel hij verdienstelijk zingt, is zijn stem niet echt heel uitgesproken. Kristel de Haak maakt het het countryliedje "Time Will Tell" erg catchy en "You" zingt ze in duet met Joost, wat het liedje meteen ook een stuk beter maakt. Dit is echter opbouwende kritiek, want het album staat vol met goede liedjes. "Hungry For Your Love" is de enige cover, van Van Morrison, maar wordt niet klakkeloos nagespeeld maar op Dobbes eigen wijze gespeeld. Dat dit album is geïnspireerd door de platenkast van zijn ouders, dat moge duidelijk zijn, maar het heeft eigen smoel genoeg om ook in 'times like these' aan te slaan.

Jan Henk De Groot - RiffDat singer-songwriter Jan Henk de Groot alleen wereldberoemd in Groningen is, is een schande. De muzikant uit Hoogezand kun je kennen van de popband Henkus, waarmee hij tussen 1999 en 2007 bescheiden succes had. Vanaf 2010 treedt hij solo op en zijn debuutalbum is meteen een voltreffer. Het is een plaat met een zeer persoonlijk verhaal. In 2010 wordt De Groots zoon Riff geboren en meteen na de geboorte blijkt het jongetje ernstige slokdarmproblemen te hebben en wordt hij in het ziekenhuis opgenomen. Een heftig jaar vol onzekerheid volgt. Riff is het verslag van dit jaar waarin Riff voor zijn leven vocht. In tien liedjes bezingt Jan Henk de Groot chronologisch dit eerste jaar van zijn zoon. Tien prachtige popliedjes met een roots-achtig tintje en Beatles- en Westcoastinvloeden. Qua stijl doet hij me soms aan Bertolf denken, die toevalligerwijs (of niet) lapsteel speelt op "Fireworks Over Amsterdam". Op Riff speelt De Groots hele gezin mee, vrouw Paulien zingt en speelt viool en kinderen Myrthe en Midas zijn te horen in "Blockbuster Of The Summer (Shine On)" en "Happy Boy". In dat laatste nummer is Riff zelf ook te horen. Riff is een prachtige cd met tien parels van liedjes geworden die een emotioneel inkijkje geven in het moeilijke eerste levensjaar van Riff de Groot. De ultieme manier voor een muzikant om zoiets ingrijpends te verwerken en een ontroerende ode van een vader aan zijn zoon. Met Riff gaat het inmiddels goed, de artsen voorspellen dat hij voor zijn veertiende jaar volledig zal genezen.

Meer op File Under over Jan Henk De Groot (2) Joost Dobbe (2)

File: Joost Dobbe - Times Like These
File Under:Talent dat gekoesterd en gehoord moet worden
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Johnny]
File Twitter: [Tweets van Joost Dobbe]
File: Jan Henk De Groot - Riff
File Under:IJzersterk en persoonlijk solodebuut
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Fireworks Over Amsterdam]
File Twitter: [Tweets van Jan Henk de Groot]


Jesca Hoop - The House That Jack Built

(Bella Union)

Jesca Hoop - The House That Jack BuiltZo op het eerste gehoor zou Jesca Hoop best in de Mega Top 50 kunnen staan. Het eerste deel van het derde album van de Amerikaanse, maar inmiddels in Manchester wonende, singer-songwriter begint met het catchy "Born To" en daarna volgen er nog drie zeer hitgevoelige liedjes. Maar schijn bedriegt, want dit voormalige kindermeisje van de kinderen van Tom Waits en Kathleen Brennan en de gewezen achtergrondzangeres van Peter Gabriel is te eigenzinnig om muziek te maken voor de massa. Haar teksten zijn allesbehalve simpel en nietszeggend en het tweede deel van het album laat de wat meer grillige kant van Jesca Hoop horen. Het titelnummer, "The House That Jack Built", is een mooie ballad die nog wel aardig binnen de lijntjes kleurt, maar daarna vliegt ze in "Ode To Banksy" en "Dig This Record" alle kanten op. Spannende arrangementen zorgen ervoor dat het nergens voorspelbaar wordt. Jesca Hoop heeft een lekker ruisje in haar stem, wat vooral zeer aangenaam klinkt in de wat lagere stukken. Toch breekt al die grilligheid en inventiviteit me op den duur een beetje op. Overdaad kan ook schaden en sommige nummers zitten te vol met ideeën, tempowisselingen en geluidjes. Op haar best vind ik Jesca Hoop dan ook in de prachtige ballad "Deeper Devastation" waarin ze laat horen dat ze al die drukte eigenlijk niet nodig heeft. Dit zal een kwestie van smaak zijn, Jesca Hoop heeft genoeg talent in huis om zich aan te sluiten bij collega's die ook lekker hun eigen ding doen, zoals Feist, Cat Power en Lykke Li.

Meer op File Under over Jesca Hoop (9)

File: Jesca Hoop - The House That Jack Built
File Under:Niet in een hokje te vangen
File Audio: [Grooveshark]
File Video: [Deeper Devastation]
File Twitter: [Tweets van Jesca Hoop]



Marry Waterson & Oliver Knight - Hidden

(One Little Indian)

Marry Waterson & Oliver Knight - Hidden Zelden heb ik zo'n lelijke albumhoes gezien als die van Hidden van Marry Waterson & Oliver Knight. Verveeld staart het duo naar iets wat buiten beeld is, gestoken in bloemetjesjurk en bloemetjespak, staande voor een muur met exact hetzelfde bloemetjesmotief. Alleen al afgaande op de hoes zakt de zin om naar hun muziek te gaan luisteren tot het nulpunt, de lusteloosheid en lulligheid straalt er vanaf. Eerst maar eens even uitzoeken met wie ik hier te maken heb. Marry Waterson en Oliver Knight blijken de zoon en dochter van folklegende Lal Waterson te zijn, onder andere bekend van het folktrio The Watersons, wat ze met met broer Mike en zus Norma vormde. Lal is de tante van folkmuzikante Eliza Carthy en schoonzus van Martin Carthy, ook al geen onbekende in de Britse folkwereld. Met zo'n folkfamilie is de kans groot dat Marry en Oliver zich ook op het folkpad begeven. En inderdaad, Hidden bevat elf folky liedjes. Marry en Oliver gaan echter wel met hun tijd mee en trekken het wat breder en voegen er invloeden van pop, swing en zelfs een beetje ska aan toe. Al deze pogingen ten spijt, de nu-folk van dit duo kan me niet bekoren. Het wordt nergens spannend, sterker nog, hoe verder de plaat vordert, hoe meer de muziek inzakt en je je afvraagt of elf liedjes niet een beetje te veel van het goede zijn. Marry zingt ijl en monotoon, wat ik bij bijvoorbeeld Tracey Thorn en Beth Orton wel mooi vind, maar wat me bij Marry Waterson op den duur een beetje gaat irriteren. Uiteindelijk moet ik concluderen dat de muziek van Marry Waterson en Oliver Knight voor mij net zo onopvallend en onbeduidend is als hoe de broer en zus zichzelf presenteren op de hoes van Hidden.

File: Marry Waterson & Oliver Knight - Hidden
File Under: Muurbloempjes
File Audio: [Grooveshark]
File Video: [Sustained Notes]
File Twitter: [Tweets van Marry Waterson]


Dispatch - Circles Around The Sun

(Bomber Records / Munich)

Dispatch - Circles Around The Sun "Dispatch is de beste band waar niemand van gehoord heeft", aldus Brad Corrigan, een van de drie bandleden van de groep uit Boston. Dat dit geen grootspraak is blijkt uit de geschiedenis van de band. Dispatch begon in 1996 en bracht tot 2000 vier cd's op hun eigen label uit en deze kregen niet of nauwelijks aandacht van de media. Dat dit niet hoeft te betekenen dat je als band dan automatisch geen succes hebt, bewijst de enorme fanschare van de band. In 2000, na het uitbrengen van de vierde cd Who Are We Living For?, stopt Dispatch ermee. De fans vinden dit geen goed idee en in 2004 geeft de band een afscheidsconcert in Boston waar 110.000 fans vanuit de hele wereld op afkomen. Daarop volgen nog drie uitverkochte shows in 2007 in Madison Square Garden in New York en een akoestisch concert in 2009 in Washington op verzoek van de minister president van Zimbabwe. Tegen zoveel lof kan de band niet op en men besluit om Dispatch weer nieuw leven in te blazen en na twaalf jaar stilte verschijnt het vijfde album, Circles Around The Sun. En dat is een heel lekker album met tien alt.country/popliedjes. De plaat trapt prima af met het catchy "Circles Around The Sun" en bevat meer uiterst aanstekelijke liedjes, zoals "Not Messin'", "Get Ready Boy" en "Flag", maar ook wat spannendere en ingetogener liedjes als "Sign Of The Times" en "We Hold A Gun". Kenmerkend is de samenzang van de drie bandleden en het gebruik van akoestische snaarinstrumenten. Dispatch klinkt op hun vijfde album als een kruising tussen het beste van R.E.M en Dave Matthews Band. Nu R.E.M gestopt is kan Dispatch de leegte vullen die zij hebben achtergelaten en zo wellicht niet de beste, maar wel een band worden die iedereen wél kent.

File: Dispatch - Circles Around The Sun
File Under: Inderdaad, een beste band!
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Circles Around The Sun]
File Twitter: [Tweets van Dispatch]



Eleni Mandell - I Can See The Future

(Yep Roc / Munich)

Eleni Mandell - I Can See The Future Er kunnen nog zoveel talentenjachten gehouden worden die op zoek gaan naar die ene perfecte stem, maar uiteindelijk zijn het meestal de minder technisch geschoolde stemmen die mij weten te raken. Dat gebeurde ook toen ik naar I Can See The Future, het achtste album van de uit LA afkomstige Eleni Mandell luisterde. In haar leven was ten tijde van het maken van deze plaat genoeg aan de hand om er een album mee te vullen. Haar relatie ging uit en gezien haar leeftijd werd het hoog tijd om de beslissing te nemen of ze wel of geen kinderen wilde. Mandell wilde wel maar zat zonder man en besefte dat de voorspelling van een waarzegster, die ooit in haar kaarten zag dat Eleni Mandell op haar 32ste gelukkig getrouwd zou zijn, kwakzalverij was. Nu of nooit, dacht Mandell, en ze nam het heft in eigen hand en raakte via een zaaddonor zwanger van een tweeling. Dit zou een heel verbitterd album over gemiste kansen op kunnen leveren, maar Mandell bekijkt het liever van de zonnige kant. I Can See The Future bevat dertien lome, melancholische popliedjes waarin ze met haar warme stem zingt over oude liefdes ("Magic Summertime"), vooruitblikt op eventuele nieuwe liefdes ("The Future") en zich afvraagt welke man deze moeder van twee in zijn armen zal nemen ("Bun In The Oven"). Maar het wordt nergens zielig of zwaarmoedig, Eleni Mandell bekijkt alles van de positieve kant. Ze krijgt muzikale hulp van niet de minsten, Inara George (The Bird And The Bee) en Becky Stark (Lavender Diamond), met wie Mandell als The Living Sisters ook platen maakt, zorgen voor de achtergrondvocalen, de pedal-steel gitaar van Greg Leisz geeft "Desert Song" de desolate sfeer die de titel doet vermoeden en Los Lobos saxofonist Steve Berlin geeft "Who You Gonna Dance With" een flinke portie soul. I Can See The Future is een knappe, persoonlijke plaat geworden die nergens somber wordt maar juist hoopvol vooruit blikt.

Meer op File Under over Eleni Mandell (2)

File: Eleni Mandell - I Can See The Future
File Under: Good vibrations
File Audio: [Grooveshark]
File Video: [Magic Summertime]
File Twitter: [Tweets van Eleni Mandell]



Izaline Calister - Kandela

(EZC)

Izaline Calister - KandelaOp de koude zaterdagmiddag van 8 december baande ik mij in Hilversum een weg door de sneeuw naar poppodium De Vorstin om een opname van het radioprogramma Tros Muziekcafé bij te wonen. Normaal gesproken zou ik daar niet over peinzen, maar toen ik hoorde dat Phantom Limb, mijn favoriete band van dit moment, er zou spelen was ik snel om. Het blijft echter wel de Tros en dus moest ik me ook door drie nummers van volkszanger René Schuurmans heen worstelen. Ook de uit Curacao afkomstige maar al jaren in Groningen wonende Izaline Calister trad op. Dat kwam goed uit, haar nieuwste cd Kandela lag op mijn stapeltje nog te recenseren cd's. Kandela blijkt al de zesde cd van deze zangeres te zijn, voor haar vorige album Speransa ontving ze zelfs een Edison in de categorie wereldmuziek. Toch had ik nog nooit van Izaline Calister gehoord. Als haar optreden in het muziekcafé begint, begrijp ik waarom. Calister zingt zonnige mix van latin, jazzy en Caraïbische liedjes, gezongen in het Papiamento en Spaans. Heel gezellig en smaakvol voor op de achtergrond wanneer je op een warm strand ligt en best om aan te horen tijdens zo'n radio-opname. Maar verder niet echt wereldschokkend en vooral niet mijn smaak. Dat wordt ook niet beter als ik thuis de cd beluister. De plaat kabbelt als een tropische zomerbries aan me voorbij maar verwarmt me maar matig. Leuk is het gastoptreden van rapper Fresku in "Sírkulo" waarin hij in het Papiamento rapt. Maar verder doet dit album mij eigenlijk niets. Dat zal een kwestie van smaak zijn, want Calister zingt goed, en er zullen dus vast genoeg liefhebbers voor deze warme klanken zijn. Zoals bijvoorbeeld mijn moeder, zij had geluisterd naar de uitzending en vond Izaline Calister heel mooi zingen. Kan ik tenminste nog iemand blij maken met deze cd.

File: Izaline Calister - Kandela
File Under: Tropische liedjes laten mij koud
File Video: [Damelo Aqui]
File Twitter: [Tweets van Izaline Calister]
File Facebook: [Facebookpagina van Izaline Calister]



Dry The River - Shallow Bed

(RCA)

Dry The River - Shallow BedZo tegen het eind van het jaar ga ik altijd driftig albums luisteren die in aanmerking zouden kunnen komen voor mijn jaarlijstje. Zo ook dit jaar en ik kwam er achter dat ik Shallow Bed van Dry The River bijna over het hoofd had gezien. De cd is al in maart uitgekomen maar lag nog steeds op mijn stapel nog te recenseren albums en was op de een of andere manier tussen de wal en het schip geraakt. Door het mooie liedje "New Ceremony", wat ik regelmatig op afspeellijsten op Spotify en op de radio voorbij hoorde komen, werd ik geattendeerd op deze Britse band en herinnerde ik mij dat ik hun cd nog had liggen. En wat een ontdekking bleek het te zijn! Het is even wennen aan de hoge stem van zanger Peter Liddle, maar eenmaal gewend was ik helemaal om. Dry The River maakt folkrock in de breedste zin van het woord. Soms rustig en sfeervol, zoals in "History Book" en "Shaker Hymns". Maar Dry The River is op zijn best in de exploderende songs die qua muzikale intensiteit in de buurt komen van Arcade Fire. Het prachtige "Demons" gaat over in het krachtige "Bible Belt" en "Shield Your Eyes", "The Chambers & The Valves" en "Weights & Measures" werken allemaal toe naar een meeslepende climax. Kenmerkend zijn de prachtige zangharmonieën en de viool die het geheel allemaal nét nog even wat meer melancholie geeft. Met afsluiter "Lion's Den" sluit de band Shallow Bed af met een geweldige en zinderende climax waarin de band compleet losgaat. Het gevaar van constant zoveel gas geven als dat Dry The River doet is dat het geheel verzuipt in teveel pathos en bombast. De band weet dat mijns insziens binnen de perken te houden, zo goed dat het zelfs onweerstaanbaar wordt. Inmiddels is er een akoestische versie uit van Shallow Bed waarop goed te horen is hoe mooi en prachtig deze elf liedjes zijn. Ik geef toch de voorkeur aan de reguliere versie die mij overdonderde en op de valreep nog werd toegevoegd aan mijn tien favoriete albums van 2012.

Meer op File Under over Dry The River (5)

File: Dry The River - Shallow Bed
File Under: Meeslepend mooi
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Shield Your Eyes]
File Twitter: [Tweets van Dry The River]


Dave Stewart - The Ringmaster General

(Suburban)

Dave Stewart - The Ringmaster GeneralNa het lezen van de uitgebreide biografie van Dave Stewart is het eigenlijk wonderlijk dat ik de man nog steeds als eerste met Eurythmics associeer. Het duo met Annie Lennox behaalde de grootste successen in de jaren tachtig en stopte in 1990, alweer 22 jaar geleden. Sindsdien heeft Stewart niet stilgezeten. Een blik op zijn zeer uitgebreide cv leert dat hij ondermeer na 1990 zeven soloalbums heeft gemaakt en productieklussen heeft gedaan voor Stevie Nicks, Mick Jagger en Joss Stone. Met de laatste twee maakte hij vorig jaar deel uit van de supergroep Superheavy, maar dat is iedereen eigenlijk alweer vergeten. En eigenlijk is dat bij zowat alles wat de man na Eurythmics heeft gedaan het geval, het heeft zich niet in je geheugen gegrift. Dat zal met zijn zevende solo-album The Ringmaster General weer niet lukken. De inmiddels 60-jarige Stewart is tegenwoordig een Englishman in the USA en op dit album lonkt hij met een mix van country, blues en soul naar Nashville, waar het album ook opgenomen is. Dave Stewart is een zeer matige zanger en de nummers die hij alleen zingt zijn ronduit saai en kabbelend en gewoon niet goed. Net als bij Eurythmics gaat op dit album de aandacht uit naar de dames die een duet zingen met Stewart, uitgezonderd "I Got Love" waarin Joss Stone irritant schreeuwt alsof haar leven er vanaf hangt. "Just Another Fall" met Diane Birch is een lekker popnummer dat de mooie, soulvolle stem van Birch weer eens onder de aandacht brengt (wanneer komt er een opvolger van Bible Belt uit 2010?), "Drowning In The Blues" is een prachtige ballad met de altijd hemelse Alison Krauss en "God Only Knows You Now" is de ultieme countryballad met de voor mij onbekende maar uitstekende Jessie Baylin. Wanneer je solo-album het moet hebben van de bijdragen van de zangeressen moet je mijns insziens je conclusies trekken en misschien onder ogen zien dat de solorol niet voor je is weggelegd en je het beter doet als songwriter, muzikant en producer.

Meer op File Under over Dave Stewart (2)

File: Dave Stewart - The Ringmaster General
File Under: Dit album is geheel mogelijk gemaakt door Diane, Alison en Jessie
File Video: [God Only Knows You Now]
File Twitter: [Tweets van Dave Stewart]



Caroline Keating - Silver Heart

(Canada/Glitterhouse)

Caroline Keating - Silver Heart Wanneer de Canadese pers je vergelijkt met grande dames als Regina Spektor en Feist en je ook nog een van de meest veelbelovende singer-songwriters van Montreal noemt, dan schept dat verwachtingen. Deze lofuitingen waren gericht aan Caroline Keating en haar debuutcd Silver Heart. De vergelijkingen snap ik deels wel. Qua stemgeluid doet ze inderdaad denken aan deze zangeressen. Maar dat is eigenlijk ook alles. Keatings eerste cd bevat tien eigenzinnige liedjes waarbij de piano het hoofdinstrument is, sporadisch ondersteund met strijkers, bas en drums. En dat is jammer. Tien liedjes met alleen pianobegeleiding worden op den duur een beetje saai. Waar Regina Spektor en Feist er in slagen om het spannend te houden, verzanden de liedjes van Caroline Keating in eenvormigheid. Het album bevat toch een paar liedjes die deze middelmaat ietwat ontstijgen zoals "Ghosts" en "Ghatsby" waarin de piano dus niet het enige instrument is, en dat werkt. In "The Pier" wordt helemaal uit de band gesprongen met scheurende elektrische gitaren, en die muzikaal aangeklede Caroline Keating bevalt mij het best. Drie goede songs van de tien liedjes is echter te weinig om Caroline Keating in mijn geheugen te griffen en haar cd nog eens op te zetten. De vergelijkingen met Regina Spektor en Feist vind ik op dit moment nog te hoog gegrepen. Ik zou haar adviseren om de volgende keer niet het merendeel van het album alleen in te spelen. Hierdoor zou de variatie toenemen met als resultaat dat ik de cd na het schrijven van het stukje ook nog eens uit de kast zou halen.

File: Caroline Keating - Silver Heart
File Under: Te veel betere concurrenten
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Ghosts]
File Twitter: [Tweets van Caroline Keating]


Oscar And The Wolf / Lukas Batteau

(PIAS / It's All Happening)

Oscar And The Wolf - Summer SkinEr zijn van die cd's waarvan je niet zo goed weet wat je er nu mee moet. Het is niet wereldschokkend mooi maar ook niet hemeltergend slecht. Dat gevoel bekruipt mij bij het beluisteren van de EP Summer Skin van het Belgische Oscar And The Wolf. De band zonderde zich voor hun tweede EP vier weken af in een verlaten kerk in Lommel. De band wist Robin Proper-Sheppard, vroeger actief in cultband The God Machine en nu muziek makend als Sophia, als producer vast te leggen en liet Kenny Jones, die zijn sporen heeft verdiend bij onder anderen The Smiths, Dead Can Dance en Bauhaus, de eindmix doen voor Summer Skin. Hun invloeden zijn terug te horen in de vijf sfeervolle indiefolkliedjes op de EP waarbij het heerlijk wegdromen is. Alhoewel, niet helemaal, want ondanks dat de vijf liedjes stuk voor stuk muzikaal mooie klanktapijtjes zijn, stoort de stem van zanger Max Colombie mij een beetje. Hij zingt monotoon en dat klinkt zeurderig, bij tijd en wijle is het zelfs onverstaanbaar en dat maakt dat deze EP voor mij nèt niet prettig wegluistert en ik niet heel erg vind dat hij na ruim twintig minuten afgelopen is.


Lukas Batteau - Lukas BatteauDan bevalt de tweede EP van de uit Utrecht afkomstige singer-songwriter Lukas Batteau mij beter. Deze zoon van een Amerikaanse vader en Nederlandse moeder groeide op in Zuid-Korea, Amerika en Nederland en raakte als tiener geïnspireerd door bands als U2, Radiohead en Pearl Jam. Vorig jaar dook Batteau al de studio in om te werken aan deze EP, opvolger van debuut All Dressed Up And Nowhere To Go uit 2008. Hij was niet tevreden met het resultaat en besloot opnieuw te beginnen en nam de plaat bij hem thuis in de woonkamer op. Het resultaat mag er zijn. De EP bevat vier mooie, melodieuze popliedjes die een snufje soul krijgen door Lukas' warme stem. "Go" is een mooi folkpopliedje, "Snowflake" klinkt wat meer jazzy en groovend, single "The Substance Of Things" gaat meer in de richting van de (akoestische) singer-songwriterpop en afsluiter "Serenade" is een gloedvol nummer met een mooie tekst. Na twee EP's heeft Lukas Batteau laten horen dat hij een talentvolle singer-songwriter is en dat de tijd nu rijp is voor een volwaardige cd.

Meer op File Under over Lukas Batteau (3) Oscar And The Wolf (2)

File: Oscar And The Wolf - Summer Skin
File Under: Droom wordt verstoord
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Orange Sky]
File Facebook: [Facebookpagina van Oscar And The Wolf]
File: Lukas Batteau - Lukas Batteau
File Under: Vier mooie liedjes zijn te weinig, we want more!
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Go]
File Twitter: [Tweets van Lukas Batteau]


The Bony King Of Nowhere - The Bony King Of Nowhere

(Helicopter)

The Bony King Of NowhereDe uit Gent afkomstige Bram VanParys noemt zichzelf The Bony King Of Nowhere wanneer hij muziek maakt. Zijn artiestennaam komt van het nummer "There, There" van Radiohead waarvan 'The Bony King Of Nowhere' de ondertitel is. Na twee albums met folkachtige muziek in het verlengde van Devendra Banhart ging hij voor zijn derde cd in juli echt naar the middle of nowhere. Hij huurde twee weken een huisje in de bossen van Mirwart, midden in de Ardennen. Slechts zijn gitaar en zichzelf had hij nodig voor negen persoonlijke liedjes voor deze cd, die dan ook logischerwijze The Bony King Of Nowhere heet. Aanvankelijk was hij van plan om elke dag een liedje te schrijven, maar na twee dagen zwerven door de bossen beviel het resultaat hem niet en begon het ook nog eens te regenen. Zo ontstond het nummer "Rain Falls Down On Mirwart". Dat bracht de inspiratie die hij nodig had en hij nam het hele album vervolgens in één nacht op. Het resultaat is een ultiem persoonlijk document geworden waarbij het prima mijmeren is. The Bony King Of Nowhere staat vol met de gevoelens en gedachten van een onrustige ziel die niet lang op één plek kan blijven, zoals verwoord in het nummer "Travelling Man", maar ook verlangt naar een rustig en stabiel leven, opgetekend in "On My Way Home". Deze intieme en bijna minimalistische muziek laat zich op de een of andere manier beter beluisteren in het donker, maar doet het ook goed op donkere herfstdagen, net zoals de debuutplaat van die Amerikaanse loner. Je moet wel stalen zenuwen hebben als deze hartverscheurende herfstplaat je onberoerd laat.

Meer op File Under over The Bony King Of Nowhere (8)

File: The Bony King Of Nowhere - The Bony King Of Nowhere
File Under:Breekbare en persoonlijke zielenroerselen
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Rain Falls Down On Mirwart]
File Facebook: [Facebookpagina van The Bony King Of Nowhere]


Vonder & Bloom / Lenya

(PIAS / Eigen Beheer)

Vonder & Bloom - Shouldn't Say This Gebrek aan creativiteit hebben Nina Ebbenhout en Caroline Ouwendijk, alias Vonder & Bloom, niet. Op weg naar dezelfde talentenjacht kwamen ze elkaar tegen in de tram en Vonder & Bloom was daarna een feit. Het nummer "Do Much Better" van debuutalbum Simple Peace Of Mind uit 2010 werd gebruikt in de Rivella-reclame met Chantal Janzen. Met een als huiskamer ingerichte bestelbus reden ze het hele land door om hun muziek aan de man te brengen, wat hen in maart 2011 op Schiphol bracht voor hun 'Around The World in 80 Days' tour. Passagiers konden hun album kopen en zo verspreidde hun muziek zich wereldwijd. Helaas hoor ik deze originaliteit niet terug op tweede album Shouldn't Say This. Het bevat elf degelijke en ietwat saaie softpopliedjes. De dames zingen goed, maar o zo keurig. Qua muziek idem dito, nergens sprankelt het en spits ik mijn oren, integendeel, het kabbelt allemaal bijna geruisloos aan me voorbij. Misschien doen Vonder & Bloom er goed aan om op een volgend album niet alles tweestemmig te zingen maar het af te wisselen met solostukken van beiden om de eenvormigheid te doorbreken. Gezien hun creatieve ideeën rondom de PR van hun muziek zou dat toch moeten lukken.

Lenya - BackwoodsEen stuk spannender is de debuut-EP Backwoods van de Rotterdamse Julia Reinhold, alias Lenya. De zangeres verdiende haar sporen de afgelopen jaren door medewerking aan albums van onder anderen Goslink en Kim Janssen, het componeren van muziek voor verschillende kunstprojecten en het winnen in 2007 van de publieksprijs van de Grote Prijs van Zuid-Holland. In vier folkrock-achtige liedjes op deze EP laat ze horen wat ze in haar mars heeft. Met opener "In Away Pt. 2" wordt rustig afgetrapt, het is een sfeervol instrumentaal nummer van ruim een minuut. Daarna gaan in "Setting Clocks" de remmen los. Het is een goede, melodieuze uptempo song die knap in elkaar zit. "The Collector" is een dromerige en sfeervolle song en de EP sluit af met het vrolijke popnummer "This Time". Naar verluidt is Lenya bezig met een volledige cd en dat is maar goed ook. Deze prima EP laat horen dat dat debuutalbum weleens heel veelbelovend zou kunnen worden.

File: Vonder & Bloom - Shouldn't Say This
File Under:Beetje saai ondanks schat aan ideeën
File Video: [Alone]
File Twitter: [Tweets van Vonder & Bloom]
File: Lenya - Backwoods
File Under: Smaakvol visitekaartje
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Setting Clocks]
File Twitter: [Tweets van Lenya]


Crooked Brothers - Lawrence, Where's Your Knife?

(Transistor 66 / Sonic Rendezvous)

Crooked_Brothers - Lawrence, Where Is Your KnifeThe Crooked Brothers uit Canada zijn natuurlijk helemaal geen echte broers maar muzikaal gezien hebben singer-songwriters en multi-instrumentalisten Jesse Matas, Darwin Baker en Matt Foster zeker een band. In tien liedjes laten deze muzikale broers het beste horen van wat het brede genre americana te bieden heeft. Grimmig en duister als Tom Waits en 16 Horsepower in "17 Horses" en "Your Love Is A Ghost Town", pure tearjerker country in "Kansas" en "Winter's Come", bluegrass in "Up The Mountain" en singer-songwriterfolk in "Cold As You" en het prachtige "Working For The Government", waarin de hoofdpersoon zich gevangen voelt in zijn saaie overheidsbaan maar het geld nodig heeft, dus stoppen is geen optie. Zoals het echte goede folk- en countrysongs betaamt, is het hoofdthema van de teksten op Lawrence, Where Is Your Knife? dan ook het eenzame en moeilijke leven van alledag en alles wat daarbij hoort. In afsluiter "Good Man" vraagt de hoofdpersoon zich zelfs af waarom zijn liefje bij hem blijft want, 'I ain't nothin' but a good man', zo zingt hij. The Crooked Brothers vertolken dit loner-gevoel in tien prachtige en vooral afwisselende liedjes waardoor de plaat nergens inkakt en je naar één van de spannendste rootsplaten van de afgelopen tijd luistert.

File: Crooked Brothers - Lawrence, Where's Your Knife?
File Under: Alle smaken americana smaakvol op één cd
File Audio: [4 nummers op site Transistor 66]
File Video: [17 Horses]
File Twitter: [Tweets van Crooked Brothers]


Dez Mona - A Gentleman's Agreement

(62TV /PIAS)

Dez Mona - A Gentleman's Agreement'Waarschuwing: Dit is niet de Dez Mona die je gewend bent...', zo luidt de boodschap op een geel post-it stickertje op de promo van A Gentleman's Agreement, het vijfde album van het Belgische Dez Mona. Nu ben ik qua Dez Mona helemaal niets gewend, deze plaat is mijn eerste kennismaking met de band. Na enig research naar het verleden van de band en na beluistering van A Gentleman's Agreement begrijp ik deze waarschuwing wel. De eerste vier cd's waren dwars en experimenteel met invloeden van jazz, tango en gospel. Het vorig jaar verschenen Saga was zelfs een heuse 'concertante opera', zoals de band het zelf omschreef, waarmee ze een opera zonder acteren bedoelen. Op A Gentleman's Agreement gaat het er heel wat minder onstuimig aan toe, Dez Mona klinkt hier bijna als een gewone pop/rockband. Bijna, want de theatrale stem van zanger Gregory Frateur, die lijkt op een kruising van de stem van Brett Anderson van Suede en Stef Kamil Carlens, maakt dat het allesbehalve gewoon klinkt. Denk je in opener "Soon" een klassieke, bombastische rocksong à la U2 en The Killers te horen, dan gaat het toch net even weer anders met een tango-achtige accordeon die er opzwepend doorheen speelt. "The Passing" leunt helemaal op de melodielijn van de accordeon en het zinderende "The Back Door" is spannend door het repeterende ritme van de contrabas. Eigenlijk heeft elk van de tien liedjes iets spannends wat het nèt even wat anders maakt dan een 'gewone' popsong. "We Own The Seasons" is eigenlijk het normaalste nummer van de cd, een rockballad waarin de band vocaal bijgestaan wordt door eerder genoemde Stef Kamil Carlens en Tom 'Admiral Freebee' van Laere. Dez Mona heeft een eigenzinnige en spannende plaat gemaakt die toch toegankelijk is, iets waar de Belgen sowieso al goed in zijn. Ik zal je dan ook niet waarschuwen voor deze cd maar hem je ten zeerste aanbevelen.

Meer op File Under over Dez Mona (8)

File: Dez Mona - A Gentleman's Agreement
File Under:Nèt even anders
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Suspicion]
File Twitter: [Tweets van Dez Mona]


Admiral Fallow - Tree Bursts In Snow

(Nettwerk / Munich)

Admiral Fallow - Tree Bursts In Snow Een van de leukste dingen van het schrijven van recensies voor File Under is dat ik zo muziek hoor die ik anders nooit gehoord zou hebben. In sommige gevallen zou ik ook willen dat ik het nooit gehoord had maar veel vaker ontdek ik zo hele leuke nieuwe muziek. Zo moest ik wel even googlen toen ik Tree Bursts In Snow van het Schotse Admiral Fallow opzette. Het bleek al de tweede cd van deze band uit Glasgow te zijn, debuutalbum Boots Met My Face verscheen vorig jaar. Admiral Fallow maakt indiefolk, en laat dat nu tegenwoordig mateloos populair zijn door het grote succes van Mumford & Sons. Ze hebben zeker raakvlakken met Mumford & Sons maar Admiral Fallow laat een wat gevarieerder geluid horen. Zanger Louis Abotts rauwe stem met Schots accent mixt prima met de hoge en lieflijke stem van zangeres Sarah Hayes die op haar beurt niet verhult dat zij van Engelse komaf is. De zes groepsleden bespelen wat meer ongebruikelijke instrumenten als viool, klarinet, dwarsfluit en accordeon wat een rijk geluid oplevert. Dat klinkt mooi en gedragen in het naar een climax toewerkende "Tree Bursts", in de Elbow-achtige ballad "Old Fools" en het mooie "Burn". Ronduit aanstekelijk zijn meezingbare nummers als "The Paper Trench" en "Guest Of The Government". Deze afwisseling tussen mooie ballads en catchy indiefolk maakt Tree Bursts In Snow tot een album waarvan ik blij ben dat ik het ontdekt heb. Nu jij nog!

File: Admiral Fallow - Tree Bursts in Snow
File Under: Er is meer dan Mumford & Sons!
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [The Paper Trench]
File Twitter: [Tweets van Admiral Fallow]



Alex Roeka - Gegroefd

(Excelsior)

Alex Roeka - Gegroefd Alex Roeka had geen betere titel voor zijn negende cd kunnen verzinnen. Gegroefd is het gezicht van de 57-jarige zanger, zoals te zien is op de prachtige hoesfoto, maar ook zijn liedjes ,die doordrenkt zijn van de groeven die het leven achterlaten. De in België wonende Nederlander nam deze tweede cd voor platenmaatschappij Excelsior op onder leiding van huisproducer Frans Hagenaars en kreeg muzikale hulp van bandleden van Johan en Tim Knol. Al snel wordt duidelijk dat het bij Alex Roeka om zijn teksten draait en dat de muziek ten dienste van het woord staat. Vanaf zijn eerste plaat, Zee Van Onrust uit 1996, brengt hij zijn liedjes dan ook middels theatershows voor het voetlicht. Die liedjes zijn kleine kunststukjes op zich en verhalen over het leven zelve en al haar geneugten en minder leuke kanten. Een loflied op het leven is "Het Nachtcafé Aan Het Eind Van De Straat", maatschappijkritisch is Roeka in "En Wat Doe Jij?", "De Krant Van Vandaag" en "Het Paradijs Van Het Kwaad" en kwetsbaar over de liefde in "Laat Me Gaan". Prijsnummer is "De Modder Van Mijn Graf" waarin Roeka smeekt 'Laat me nog schreeuwen, nog één keer schreeuwen voordat ik achterover val. In de modder, in de modder van mijn graf'. Alex Roeka is iemand die het leven ten volle leeft en dit op kunstige wijze verwoordt in zijn liedjes. In 2000 ontving hij voor zijn lied "Noem Het Geen Liefde" de Annie MG Schmidtprijs en zijn cd Beet Van Liefde uit 2009 werd bekroond met een Edison. Niet de minste onderscheidingen en daarom is het eigenlijk schandalig dat Alex Roeka relatief onbekend is en men bij kleinkunst genoegen neemt met mindere goden als Acda & De Munnik of, erger nog, Veldhuis & Kemper.

Meer op File Under over Alex Roeka (2)

File: Alex Roeka - Gegroefd
File Under: Woordkunstenaar
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Het Nachtcafé Aan Het Eind Van De Straat]
File Twitter: [Tweets van Alex Roeka]



Azure Ray - As Above So Below

(Saddle Creek)

Azure Ray - As Above So Below Koffie, maandagochtend, een leeg huis en de muziek van Azure Ray. Dit zijn prima ingrediënten om eens helemaal tot rust te komen. Azure Ray is een duo wat bestaat uit Maria Taylor en Orenda Fink. Vanaf 2001 hebben ze vier albums uitgebracht met dromerige folkpop. In 2004 namen ze even een time-out om zich beiden op solowerk te kunnen richten om in 2010 de draad weer op te pakken met Drawing Down The Moon waarop ze op dezelfde voet verdergingen. Voor hun vijfde plaat, de ep As Above So Below wilden ze weleens wat anders. 'We wanted it to be more like Azure Ray in an alternate universe', zei Taylor in een interview. En inderdaad, de zes liedjes op de ep zijn voorzien van een zwoele elektronicasound. Gecombineerd met de vage new-age teksten over moeder aarde en de weidsheid van ons universum zou dat een heel vervelende zweefplaat op kunnen leveren à la Enya. Gelukkig ligt deze ep meer in de lijn van de muziek van Bat For Lashes en James Blake. Persoonlijk ben ik meer gecharmeerd van de folksound van hun eerdere cd's, maar dat is een kwestie van smaak. As Above So Below dompelt je ruim twintig minuten onder in een warm bad van fijne, sfeervolle liedjes. Of ik moet eigenlijk zeggen soundscapes, die in die twintig minuten naadloos in elkaar overgaan. Erg opzienbarend is dat allemaal niet maar ik word er heerlijk relaxed van en dat is ook wat waard.

Meer op File Under over Azure Ray (2)

File: Azure Ray - As Above So Below
File Under:Folktronica
File Audio: [Soundcloud]
File Video:[We Could Wake]
File Twitter: [Tweets van Azure Ray]



Crybaby - Crybaby

(Helium / Coop / V2)

Crybaby - Crybaby "I Cherish The Heartbreak More Than The Love That I Lost". Met dit openingnsnummer is de toon gezet van de debuutcd van Crybaby, het alias van Danny Coughlan uit Bristol. Melancholie, hartzeer en zwelgen in verdriet staan centraal op de tien prachtige liedjes van het gelijknamige album. Crybaby, genoemd naar de soulklassieker van Garnet Mimms uit 1963 en beroemd geworden in de vertolking van Janis Joplin, is dan ook een perfect gekozen naam om deze liedjes vol smart mee te brengen. Coughlan was eerst muzikaal actief in de folkband Babel maar de emotionele muziek van zijn helden Joe Meek, Elvis Presley en Roy Orbison trok hem meer aan. Crybaby klinkt qua sfeer en toon als een kruising tussen de melancholie van Roy Orbison en die van Morrissey, maar authentiek genoeg om niet als een kopie van deze twee zangers te klinken. Dat klinkt smachtend en hartverscheurend in ballades als het eerder genoemde openingsnummer, "Armies Of Darkness" en "What Am I Supposed To Do Without You Now?". Soms komt er een Phil Spector-achtige Wall Of Sound bij, zoals in "We're Supposed To Be In Love" en "Twist Of The Knife", wat het allemaal nog nét even iets weemoediger maakt. Niet alleen het verdriet om een gebroken hart of andere onvermogens in menselijke relaties worden bezongen, "Veils" is aanklacht tegen oorlog. Crybaby is daarom niet alleen een album voor mensen met liefdesverdriet maar kan eenieder die gevoel in zijn donder heeft ontroeren, troosten en laten zwelgen.

File: Crybaby - Crybaby
File Under: Overlopen van emoties
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [When The Lights Go Out]
File Twitter: [Tweets van Crybaby]



Beth Orton - Sugaring Season

(Anti)

Beth Orton - Sugaring SeasonAlsof ze nooit weggeweest is. Zo klinkt het wanneer ik de eerste tonen hoor van Sugaring Season, de vijfde cd van de Engelse singer-songwriter Beth Orton. Toch duurde het zes jaar voordat Orton weer wat van zich liet horen. In die stille jaren kreeg Orton een dochter die ze alleen opvoedde en kwam ze huidige echtgenoot, muzikant Sam Amidon, tegen met wie ze in 2011 een zoon kreeg. Hoewel het vertrouwd klinkt is er wel wat veranderd. Gebleven is de mooie, markante en eigenzinnige folkstem van Beth Orton die je uit duizenden herkent. De invloeden uit de elektronica, die ze vanaf haar doorbraakplaat Trailer Park uit 1996 vermengde met haar folkachtige liedjes, zijn op Sugaring Season geheel verdwenen. De tien liedjes klinken warm en puur en zijn akoestisch van toon, wat mede te danken is aan de band, waarin grootheden als drummer Brian Blade en gitarist Marc Ribot meespelen. Sugaring Season staat voor het seizoen waarin esdoornen worden getapt, de siroop wordt ontdaan van haar bitterheid en er uiteindelijk 'maple syrup' overblijft. Het is een metafoor voor de liedjes die ook allemaal een soort levensproces weergeven. Het is de meest volwassen plaat van Orton geworden, die als zangeres en gitarist gegroeid is. Sugaring Season bevat met "Candles", "Something More Beautiful" en "Mystery" drie van de mooiste liedjes die ze ooit maakte en is als geheel een prachtige folkplaat geworden. Beth Orton klinkt op Sugaring Season alsof ze zichzelf op 41-jarige leeftijd nu echt gevonden heeft.

Meer op File Under over Beth Orton (2)

File: Beth Orton - Sugaring Season
File Under: Aangename terugkomst van oude bekende
File Audio: [Fragmenten op Deezer]
File Video: [Magpie]
File Twitter: [Tweets van Beth Orton]



Band Of Horses - Mirage Rock

(Columbia)

Band Of Horses - Mirage RockEen nieuwe Band Of Horses, daar keek ik naar uit. De band heeft al drie albums met sterke melodieuze rockmuziek gemaakt die opvielen door de mooie harmonieën van de band. Maar op het vierde album, Mirage Rock, is de vaart er ineens uit. De rock heeft plaatsgemaakt voor rustig kabbelende folk/countryrock zoals die in de jaren zeventig werd gemaakt door The Eagles en Crosby, Stills & Nash. Mooi, maar het beklijft niet echt. Het album opent nog veelbelovend met "Knock Knock", wat het vertrouwde rockgeluid laat horen. Vervolgens zakt het als een plumppudding in elkaar, met nog heel even een opleving in het mooie "Slow Cruel Hands". Veel beter wordt het daarna ook niet. "Electric Music" is nog een aardig nummer met Stones-achtige gitaren en "Long Vows" een mooie countryrockballad. Maar echt blijven hangen doen de nummers niet, ze gaan aan me voorbij zonder dat ik er bijna erg in heb. Ik moet tot het laatste nummer wachten om mijn oren weer even te kunnen spitsen. In "Heartbreak On The 101" begint zanger Ben Bridwell met een lagere stem dan normaal om tegen het einde van het nummer pas met zijn wat hogere stem te zingen. Het is het meest verrassende nummer op een verder ietwat saai en kabbelend album. Band Of Horses is een prima band en de harmonieën zijn ook hier weer prima in orde, maar wat heb je daaraan als er geen vuur in zit? Mirage Rock is daardoor een degelijk en aardig album geworden dat een stuk beter had kunnen zijn met wat meer pk's.

Meer op File Under over Band Of Horses (10)

File: Band Of Horses - Mirage Rock
File Under: Hobbelpaarden
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Knock Knock]
File Twitter: [Tweets van Band Of Horses]


Susan Cattaneo - Little Big Sky

(Jersey Girl Music)

Susan Cattaneo - Little Big Sky Muziek is universeel. Althans, dat zou het kunnen zijn. Sommige muziekstromingen of artiesten doen het eigenlijk alleen in eigen land goed. Om een Nederlands voorbeeld te noemen, ik denk dat de muziek van Nick & Simon en Jan Smit, en eigenlijk van alle Volendamse artiesten, té Nederlands is om in het buitenland aan te slaan. Hetzelfde is er aan de hand met de countrymuziek van de Amerikaanse Susan Cattaneo. Haar derde cd Little Big Sky, die met zeven nummers eerder in de buurt van een EP komt, staat vol met country/rockliedjes die het op de Amerikaanse radio heel goed zouden doen maar buiten dat continent het ene oor ingaan en het andere meteen weer uit. Bij mij in ieder geval wel. Aan Susan ligt het op zich niet, ze zingt goed en de composities zijn in orde. Cattaneo is docente liedjesschrijven aan het Berklee College Of Music en wordt op Little Big Sky door gerenommeerde muzikanten uit Nashville begeleid. Dat schrijfvakmanschap en de perfectie van de muzikanten is doorgeslagen in anonieme, commerciële radiocountry wat geen eigen smoel heeft en dat is jammer. Op voorganger Heaven To Heartache liet Susan Cattaneo veel meer een eigen geluid horen. Het wordt misschien tijd voor Susan Cattaneo om een jaar sabbatical te nemen en Nashville en haar muziekscene achter zich te laten en zich te laten inspireren door een nieuwe omgeving. Tien tegen een dat daar een album uit voortkomt dat minder gepolijst en universeler klinkt.

Meer op File Under over Susan Cattaneo (2)

File: Susan Cattaneo - Little Big Sky
File Under:Inwisselbare Amerikaanse radiocountry
File Audio: [Bandcamp]
File Video: [Little Big Sky]
File Twitter: [Tweets van Susan Cattaneo]



Aimee Mann - Charmer

(SuperEgo / V2)

Aimee Mann - CharmerMagnolia is mijn favoriete film. Hoewel deze film al uit 1999 stamt, is er in de dertien jaar erna geen enkele film geweest die mij keer op keer zo weet te raken. Dat is mede te danken aan de soundtrack met de prachtige en perfecte popliedjes van Aimee Mann. Ruim dertig jaar laat zij al horen hoe je een melodieus en pakkend popliedje met sterke tekst maakt. Eerst van 1982-1988 als frontvrouw van 'Til Tuesday en sinds 1993 als solo-artiest. Een slecht album heeft Mann nog nooit gemaakt, hooguit een minder (Lost In Space), maar verder allemaal van hoog niveau en wat mij betreft één meesterwerk, Bachelor No. 2, Or The Last Remains Of The Dodo uit 2000. Vier jaar na laatste album @#%&*! Smilers is daar nu het achtste soloalbum Charmer. Het had niet op een beter tijdstip kunnen komen. Buiten is het ineens afgrijselijk koud maar de warme stem van Aimee biedt troost. Charmer bestaat uit elf liedjes die karakterschetsen vormen van mensen die je met hun charmes op een bepaalde manier inpakken en daar gebruik en/of misbruik van maken. Elf verschillende versies van 'charmeurs' dus eigenlijk, wat volgens Aimee Mann eigenlijk een ander woord is voor narcisten. Aimee zegt geïnspireerd te zijn door de popsound van de jaren zeventig en tachtig en dat is hoorbaar, al zijn de Beatlesinvloeden ook onmiskenbaar aanwezig. Alle songs zijn van een hoog niveau en zijn pakkende popliedjes met onweerstaanbare melodieën. Twee nummers schieten er wat mij betreft uit, "Living A Lie" is een duet met James Mercer van The Shins en de stemmen van Mercer en Mann klinken alsof ze voor elkaar gemaakt zijn. Prijsnummer is "Soon Enough" wat langzaamaan meandert naar een climax met een werkelijk bloedmooie gitaarsolo. Charmer is een prachtige plaat die in tijden met akelige dingen als bijvoorbeeld een naderende winter en een kabinetsformatie het leven weer een beetje mooier maakt.

Meer op File Under over Aimee Mann (5)

File: Aimee Mann - Charmer
File Under: Pleisters voor de ziel
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Labrador]
File Twitter: [Tweets van Aimee Mann]



Ilse DeLange - Eye Of The Hurricane

(Universal)

Ilse DeLange - Eye Of The Hurricane Gelukkig! Dat dacht ik toen ik hoorde dat Ilse DeLange haar hele album dat ze met Matthew Wilder als producer in Amerika had opgenomen niet uit zou brengen en gewoon eens in Nederland met haar eigen, uitstekende band aan de slag ging. Single Doluv2luvu was al wel verschenen en eerlijk gezegd had ik nog nooit zo'n slecht en niemendallerig nummer van Ilse gehoord. De oorzaak van deze omslag was minder fraai. DeLanges vader was ernstig ziek en ze vond de frivoliteit van deze plaat niet rijmen met de ernst van haar persoonlijke leven. Ilse dook zelf in de Wisseloord Studios achter de knoppen en nam de touwtjes in eigen handen. Rode draad op het album zijn drie mooie songs over de ziekte en uiteindelijk het overlijden van haar vader. "Time Will Have To Wait" is een ontroerende ballad, "I Need For You" gaat over hoe Ilses moeder verder moet zonder haar man en in het meeslepende "We Are One", laat Ilse DeLange weer eens horen hoe prachtig ze zingt. Eye Of The Hurricane is desondanks geen sombere requiemplaat geworden. De overige zeven nummers zijn sprankelend en Ilse verschuift steeds meer van country naar (hitparade)pop. Dat pakt in twee nummers niet zo goed uit. "Space Cowboy" en "Dance On The Heartbreak" zijn wel erg simpel en hadden zeker twee minuten korter gekund. Maar vaker pakt het wel goed uit zoals in "Magic", "Fold This World" en "We Are Diamonds", dat zijn echt goede en pakkende songs. Eye Of The Hurricane is een goede popplaat geworden maar is erg keurig binnen de lijntjes, echt heel spannend wordt het nauwelijks. Ik hoop nog altijd dat Ilse DeLange het pad van de productionele perfectie verlaat en een rauwe rock- of bluegrassplaat gaat maken. Dat rauwe kantje laat ze tijdens live-optredens wel horen en het past prima bij haar. Of dat ooit zal gebeuren betwijfel ik, het grote publiek vindt het namelijk prima wat ze nu doet, vier dagen na het uitkomen van Eye Of The Hurricane mocht ze er bij De Wereld Draait Door al een gouden plaat voor in ontvangst nemen. Een eerlijk is eerlijk, ik snap het wel, als Ilse zingt ga ik ook onherroepelijk voor de bijl.

Meer op File Under over Ilse DeLange (18)

File: Ilse DeLange - Eye Of The Hurricane
File Under: Bye bye topproducers, Ilse kan het zelf wel!
File Audio: [Eye Of The Hurricane op Spotify]
File Video: [Hurricane]
File Twitter: [Tweets van Ilse DeLange]



Caroline Herring - Camilla

(Signature Sounds)

Caroline Herring - CamillaIn de zomer van 2008 was ik op het Friese folkfestival Folk In De Wâlden. Het speelde zich af op het prachtige landgoed Stania State in het dorpje Oenstjerk. Op het programma stonden Nederlandse artiesten als Lenny Kuhr en Linde Nijland, maar ook de Amerikaanse band Willard Grant Conspiracy en singer-songwriters Chris Smither en Caroline Herring waren naar Friesland gekomen. En op die prachtige zomerdag in 2008 raakte ik verslingerd aan de folk-/countrymuziek van de uit Mississippi afkomstige Caroline Herring. Zij wist mij een uur lang te boeien met haar liedjes die kleine verhaaltjes vertelden over de levens van mensen in het Zuiden van de Verenigde Staten. Inmiddels is er nu haar zesde album, Camilla. Het album bevat tien verhalen over mensen die een lange en vaak zware weg hebben afgelegd en aan het eind van die weg uiteindelijk beloond worden met eigenwaarde, vastberadenheid en goedmoedigheid. Ik zeg nadrukkelijk verhalen omdat Herrings teksten vaak gebaseerd zijn op ware gebeurtenissen. Zoals "Camilla" over de zwangere Marion King die in 1962 op bezoek in de gevangenis in Georgia afgetuigd werd door de sheriff met een miskraam tot gevolg. Of "White Dress" over de zwarte Frances Moultrie die het in 1961 als enige vrouw aandurfde om in Alabama in de bus van de freedom riders te gaan zitten en de bus werd onderweg opgeblazen. Caroline Herring heeft het vermogen om sociale en historische thema's op een bijna literaire manier in haar liedjes te verwerken. De teksten zijn zo mooi dat je ze er bij het luisteren eigenlijk bij moet pakken en mee moét lezen. Herring zingt prachtig met een Joan Baez-achtige trilling in haar stem. Waren haar voorgaande albums al van een ongekende schoonheid, Camilla is het magnum opus van Caroline Herring en heeft alles in zich om tot een (folk)klassieker uit te groeien.

Meer op File Under over Caroline Herring (2)

File: Caroline Herring - Camilla
File Under: Ik worstel en kom boven
File Audio: [Fragmenten op Caroline Herrings site]
File Video: [Black Mountain Lullaby]
File Twitter: [Tweets van Caroline Herring]



Mus - 57 Miles

(Eigen Beheer)

Mus - 57 MilesDe singer-songwriter is in Nederland aan een opmars bezig. Deze zomer was er een heel leuk televisieprogramma aan gewijd, dat een zeer talentvolle winnaar opleverde. Deze scene wordt al lang niet meer gedomineerd door mannen, de vrouwen zijn ook goed vertegenwoordigd. Ik denk daarbij aan het mooie Can I Come By? van Lea uit 2010 of de debuutplaat van Yori Swart, eerder dit jaar. Nieuwkomer in deze wereld is de band Mus uit Utrecht, het project van zangeres/gitariste Anke Timmer en bassist/producer Aart de Jong. Zij startten ruim twee jaar geleden met het schrijven en opnemen van eigen liedjes met als resultaat het debuutalbum 57 Miles. Bij live-optredens worden ze versterkt door drummer Ferdi Schaap en gitarist Niels Onstenk. De cd bevat twaalf frisse popliedjes met een lichte country-inslag. Frontvrouw Anke Timmer zegt geïnspireerd te zijn door Fleetwood Mac en dat is te horen. Af en toe heeft het ook wel wat weg van The Corrs, zoals bijvoorbeeld in het leuke "Lighthouse Man". Het album gaat over het komen en gaan van de liefde, maar zonder zwaarmoedig te klinken. Mijn favoriet is openingsnummer "Clarity", een mooi popliedje met een melancholische ondertoon. Enig punt van aandacht is de Engelse uitspraak van Timmer, die kan nog wat beter. 57 Miles is desondanks een sprankelend debuut. Om in de symboliek van de bandnaam te blijven, Mus heeft de eerste dappere vlieguren buiten het nest gemaakt en zal vanaf nu ongetwijfeld verder gaan groeien.

Meer op File Under over Mus (2)

File: Mus - 57 Miles
File Under: Sprankelende nieuwe band vliegt uit
File Audio: [Luistervink]
File Video: [Clarity]
File Twitter: [Mustwiets]


Benjamin Francis Leftwich - Last Smoke Before the Snowstorm

(Dirty Hit)

Benjamin Francis Leftwich - Last Smoke Before the Snowstorm De Engelse singer-songwriter Benjamin Francis Leftwich, dit weekend te zien op Into The Great Wide Open op Vlieland, is nog maar 23 jaar, maar is nu niet echt een vrolijke, jonge gast. De tien liedjes op zijn debuut Last Smoke Before The Snowstorm zijn sober en somber van toon. Leftwich' verhalende en poëtische songs hebben als algemeen thema verlatingsangst en behoefte aan contact. De muzikale begeleiding is minimaal, Leftwich speelt akoestische gitaar en hier en daar worden er strijkers, piano en drums ingezet. Hayley Hutchinson en Anthony Randall Philips zingen sporadisch met Benjamin mee. De ijle en hoge stem van Leftwich doet denken aan Justin Vernon van Bon Iver en Elliott Smith. Helaas mist Benjamin Francis Leftwich (nog) het vermogen van deze twee om verstilde songs te schrijven die goed genoeg zijn om te boeien. De nummers op Last Smoke Before The Snowstorm trekken als een monotone brij aan mij voorbij. Uitzonderingen zijn "Box Of Stones" en "Atlas Hands", die net even buiten de structuren van de overige songs stappen en daardoor meteen opvallen. Benjamin Francis Leftwich heeft met zijn debuutplaat geen gedenkwaardig album afgeleverd, maar zijn rustige liedjes zullen zich, liggend in het gras op Vlieland, goed laten beluisteren en de festivalganger een rustmoment geven.

File: Benjamin Francis Leftwich - Last Smoke Before the Snowstorm
File Under: Mist de broodnodige variatie
File Audio: [Grooveshark]
File Video: [Box Of Stones]
File Twitter: [Tweets van Benjamin Francis Leftwich]



The Deep Dark Woods - The Place I Left Behind

(Sugar Hill)

The Deep Dark Woods - The Place I Left BehindDe festivalsfeer van eind jaren zestig, begin jaren zeventig herleeft vrijdagavond op Into The Great Wide Open. Het Canadese The Deep Dark Woods klinkt namelijk als een kruising tussen The Band en Grateful Dead. De band komt uit Saskatoon en klinkt zoals ik me voorstel dat het landschap er daar uitziet: weids, melancholisch en beeldend. Zanger Ryan Boldt zingt dertien kleine verhaaltjes op The Place I Left Behind, het vierde album van The Deep Dark Woods. Smachtend en weemoedig zingt hij over de grote zaken des levens zoals de pijn van een gebroken hart, oorlog ("The Banks Of The Leopold Canal"), vervreemding ("Big City Lights") of gewoon het leven zelve dat niet altijd meevalt ("Oh, What A Life"). Boldt wordt vocaal meerstemmig bijgestaan door zijn bandmaatjes en dat maakt de gelijkenis met de genoemde bands nog treffender. Toch klinkt The Deep Dark Woods niet als een kopie maar zijn ze er in geslaagd een eigen, eigentijdse versie van alt.country te laten horen. Veel ruimte is er voor instrumentale intervallen en mooie gitaarsolo's en er is een prominente rol voor het orgeltje van toetsenist Geoff Hilhorst. Het album bevat zelfs een heuse murder ballad ("The Ballad Of Frank Dupree") en een van de mooiste alt.countryliedjes die ik dit jaar gehoord heb ("Never Prove False"). Als locatie voor het optreden op ITGWO staat 'naar buiten' op de website van het festival. Festivalgangers, ga vrijdagavond into the deep dark woods van Vlieland en geniet van de prachtige melodieuze en melancholische alt.country misère van deze Canadezen.

File: The Deep Dark Woods - The Place I Left Behind
File Under: Diepe, donkere schoonheid
File Audio: [Grooveshark]
File Video: [Never Prove False]
File Twitter: [Tweets van The Deep Dark Woods]



Alanis Morissette - Havoc And Bright Lights

(Columbia)

Alanis Morissette - Havoc And Bright Lights Zou Alanis Morissette ooit nog eens in de buurt komen van het overdonderende succes van haar doorbraakalbum Jagged Little Pill? Het is alweer zeventien jaar geleden dat Alanis met deze cd wereldwijd doorbrak. Supposed Former Infatuation Junkie was een waardige en wat rustigere opvolger, die ik stiekem eigenlijk veel mooier vond dan Jagged Little Pill. Daarna leek het muzikaal bergafwaarts te gaan met Alanis en volgden er drie zeer middelmatige albums tot in 2008 Flavors Of Entanglement verscheen, een album wat eindelijk weer een paar ijzersterke songs bevatte. Vier jaar later is daar pas opvolger Havoc And Bright Lights. Alanis is inmiddels 37, gelukkig getrouwd met rapper Souleye en moeder van tweejarig zoontje Ever. Een gelukkige Alanis Morissette, als dat maar goedgaat, hoor ik u denken. Het had goed kúnnen gaan als Alanis sterproducers Guy Sigsworth en Joe Chiccarelli de boel niet vlekkeloos glad had laten strijken. "Guardian", "Woman Down" en "Receive" zijn goede songs maar verliezen hun kracht door de strakke productie. Helemaal uit de bocht vliegt het in de mierzoete ballad "'Til You" waar het slijm bijna afdruipt. Bah. Gelukkig is Alanis talentvol genoeg om niet in alle nummers uit te glijden. "Empathy" en "Lens" zijn mooie popsongs, in "Numb" rockt Alanis zoals het moet en "Havoc" is een van de mooiste ballads die Alanis in jaren heeft gemaakt. De plaat is wat mij betreft voor de helft geslaagd en dat heeft Alanis puur aan zichzelf te danken. Ze is nog steeds een zangeres die mij weet te raken en prachtige en originele teksten schrijft met soms onmogelijke woorden en zinnen. Dit laat ze op Havoc And Bright Lights maar ten dele horen, de helft heeft ze jammerlijk door de producers aalglad laten strijken.

Meer op File Under over Alanis Morissette (3)

File: Alanis Morissette - Havoc And Bright Lights
File Under: Alanis is ruw beter dan glad
File Audio: [Soundcloud]
File Video: [Guardian]
File Twitter: [Tweets van Alanis Morissette]



Pagina  1  |  2  |  3  |  4