Door de speakers knalt het zesde album van de Zweedse band Naglfar, dat tegenwoordig als trio opereert waar het gaat om creatieve input. Het openingsnummer en tevens de titeltrack Téras zet je nog even op het verkeerde been, met een langzaam tempo en vrij uitgesponnen gitaarmelodieën om tot een duister sfeervol geheel te komen. Maar dit is slechts van korte duur: in "Pale Horse" gaat sessiedrummer Dirk Verbeuren (de Belg die eerder met Soilwork en Scarve opnam) vanaf het allereerste begin helemaal los op z’n kit. Hij komt ook tijdens de rest van het album flink op stoom met geregeld in een minuut meer slagen op z’n drums dan in sommige genres op een heel album staan. Zanger Kristoffer Olivius is intussen nog verbazingwekkend verstaanbaar voor een blackmetal-vocalist (niet dat het van een niveau is dat je makkelijk meezingt, maar er zijn behoorlijk veel woorden te onderscheiden en dat is ook wel eens anders). De teksten zelf verbazen echter niet: misantropie, sterfelijkheid, de dood zelf, en wat daarna komt; geen vrolijke boel. Het is welhaast een logisch uitvloeisel van de muziekkeuze van Naglfar: black metal die redelijk doorspekt is met deathmetal-invloeden, blastbeats en spookachtige melodieën. Het album zit strak in elkaar, klinkt verzorgd en duurt met 44 minuten ook niet te lang, maar uiteindelijk blijft het wel een extreme vorm van muziek die zodoende niet voor iedereen is weggelegd. Maar fans van de band hebben hier, vijf jaar na Harvest, een prima toevoeging van de discografie mee in (digitale) handen.

#

|

| Jarvs | 23 oktober 2012 - 12:53 | reacties (0)

De Amerikaanse band High on Fire brengt met het door Kurt Ballou van Converge geproduceerde album De Veriis Mysteriis hun zesde langspeler uit, de tweede op Century Media na eerdere releases bij Relapse. De groep draait al even mee: in 1998 hebben zanger/gitarist Matt Pike (tevens gitarist van doommetalband Sleep) en drummer Des Kensel de band opgericht in Californië samen met bassist George Rice, die later vervangen werd door Joe Preston en weer later door Zeke’s Jeff Matz. Het stonermetal-trio doet zoals van het genre te verwachten is niet aan hapsnap nummers die ongewijzigd de radio kunnen halen: de tien tracks klokken in tussen de 03.43 en 07.10 en laten binnen die tijd in de meeste nummers de oren van de luisteraar eens goed suizen. Judas Priest en Mastodon komen het eerst in gedachten als opener "Serums of Liao" de speakers uit blaast maar er zijn ook duidelijke trashinvloeden (bijvoorbeeld in ‘Fertile Green’, inclusief Slayeresque solo) en Sabbath-achtige doommomentjes. De band neemt eigenlijk pas wat gas terug in de frutselminuut aan het begin van vierde track "Madness of an Architect" en in het instrumentale "Samsara" dat als een soort zee over de luisteraar heen spoelt. Een prettig gekozen opzet zo halverwege het album, voordat Kensel een actieve hoofdrol opeist in ‘Spiritual Rites’. De productie is overall goed, op een manier die de verschillende aspecten van High On Fire ondersteunt en op alle fronten (riffs, drums, grooves, vocalen) het beste in de band naar buiten brengt. Alsof ze live voor je staan te spelen.

#

|

| Jarvs | 16 oktober 2012 - 20:53 | reacties (0)

Een handgeschreven briefje voor de recensent (dat zie je ook niet vaak meer), een overzichtelijke bandduiding, een merchlijstje en alle teksten van het album: de full-length ‘Paradise’ van het uit Benthuizen/Alphen a/d Rijn afkomstige Fokkum wordt doordacht aangeleverd. En is, zoals het een Do-It-Yourself band betaamt, in eigen beheer uitgebracht. Het DIY-concept wordt zover mogelijk doorgetrokken: van artwork tot merch en van management tot studio. Dat laatste hoor je ook wel aan de opnamekwaliteit, die naar de huidige standaarden behoorlijk aan de brakke kant is, maar op zich past dat ook wel weer bij de ‘skate-punk-crust-core’ dat het trio onder leiding van Ries Willemse (Within Temptation-drummer in hun oprichtingsjaar) maakt. De goedbedoelde teksten hebben veelal een politiek randje of schoppen tegen de gang van zaken waar de meeste mensen niet eens meer over nadenken danwel bij stil staan, maar blijven ook wel aan de simplistische kant (“don’t play with animal cruelty”, “I don’t approve, everything sucks, I need support or we are fucked”). De energie en de hoop om toch enige verandering te bewerkstelligen bij de luisteraar komt echter wel over. De zeventien liedjes zijn door de bank genomen kort en to-the-point zonder moeilijke poespas, een verdwaalde gitaarsolo hier en daar nagelaten. Versterkers aan en gaan is het devies en voor de rest is de boodschap belangrijker dan de muziek. Die zit simpelweg niet goed genoeg in elkaar om een groot publiek te bereiken. Maar dat lijkt niet het punt van Fokkum, getuige ook de exploderende planeet op de cover.

#

|

| Jarvs | 22 augustus 2012 - 08:53 | reacties (0)

Bij het lezen van de bandnaam is het gemakkelijk te denken dat deze Engelse groep jazz maakt. Immers, in die muziekstijl komen vaak kwartetten en kwintetten voor. Maar hoewel er zeker her en der jazzinvloeden zijn te horen op deze debuut-LP is dat maar het topje van de ijsberg. Als een soort poppier versie van Dillinger Escape Plan maken de mannen van het James Cleaver Quintet namelijk een originele brij van punk, hardcore, mathcore, en trash met hier en daar ook nog wat funk (onder andere blazers) er door heen gestrooid. Na enkele mooie songtitels (“Golfing Pros, Bitches And Hoes” of de verwijzing naar American Psycho in de vorm van “Don’t Just Stare At It, EAT IT!”) komt de albumtitel terug in ‘the JCwho’ dat begint als een soort jazz rustpunt, dan halverwege volledig in hyperdrive gaat en weer terugkeert naar meer Caribische sferen, waarbij zowel catchy melodietjes als vreemde maatsoorten je bij de les houden. Absoluut origineel maar ook chaotisch en op een bepaalde manier afstompend: in de praktijk leuk voor even maar het is geen muziek voor elk moment van de dag. Een album van ongeveer 50 minuten is dan een lange zit, hoe knap in elkaar gestoken ook. Maar als je er wel voor in de stemming bent is het een zeer afwisselend album waarvan de mix prima in elkaar zit; alle instrumenten en daarmee de verschillende details (fijne slapbass-stukjes bijvooorbeeld) zijn goed te horen. Eén track uitproberen? Kies dan voor samenvattende albumsluiter ‘Lower Than A Bastard’.

#

|

| Jarvs | 16 augustus 2012 - 12:53 | reacties (0)

Asphyx laat er op het tweede album sinds hun reünie in 2007 geen gras over groeien. Niets introductie of aanloop, maar onmiddellijk de beuk erin. De band, opgericht in 1987, staat nog steeds ferm voor old school deathmetal en geeft dan ook aan dat Deathhammer bedoeld is om de ketters uit de huidige deathmetalscene een flinke corrigerende tik te geven. De scene hoeft volgens deze Twentse groep namelijk niet te verzanden in technisch gecompliceerde solo’s en over elkaar heen buitelende polyritmes. Nee, Asphyx houdt het overzichtelijk: gitaar, bas, drums en Martin van Drunen die zijn keel schor brult. Hoewel er hier en daar wat gas terug wordt genomen qua tempo (bijvoorbeeld in het vrij logge "Minefield" waar de doominvloeden van vroeger in doorklinken), boet de plaat nergens in aan intensiteit. De zware gitaarriffs vliegen kraakhelder om je oren, iets waar het masteren door Dan Swäno ongetwijfeld een aardig steentje aan heeft bijgedragen. Er wordt net zo makkelijk weer een paar tandjes bijgeschakeld om uiteindelijk in iets minder dan vijftig minuten tien stevige tracks door de speakers te rossen. Een speciale vermelding is gereserveerd voor "We Doom You To Death" dat uitstekend tentoonspreidt hoe de vier mannen van Asphyx zowel doom als death tot in de puntjes beheersen. Deathhammer is daarmee een prima visitekaartje van een band die aan de wieg van de scene stond in Nederland en met een militaire precisie laat horen hoe het ook alweer hoorde, met die old school deathmetal. Bow down to the Deathhammer!

#

|

| Jarvs | 06 juni 2012 - 14:57 | reacties (0)

Krush The Enemy, de debuutplaat van Warbeast (voorheen Texas Metal Alliance), is in april 2010 uitgebracht op het label van Pantera-frontman Phil Anselmo, tevens de producer van de plaat. Hieruit valt al enigszins af te leiden dat het muziek met ballen is. Het vijftal dat Warbeast vormt, speelt tien nummers lang old school trashmetal, doorspekt met invloeden van death- en blackmetal. Dit komt in zowel muziek als uitstraling terug. In tegenstelling tot veel andere bands die zich in dergelijke muzikale contreien begeven, is vocalist Bruce Corbitt (ook zanger bij de speedmetalband Rigor Mortis) goed verstaanbaar. Dat maakt de teksten natuurlijk niet automatisch beter, maar dat terzijde. Het gitaristenduo Rick Perry en Scott Shelby (beiden uit Gammacide en tevens gitaristen in diverse andere bands) spuwt strak een batterij aan agressieve riffs en gierende solo’s door de speakers terwijl tegelijkertijd bassist Alan Bovee laat horen bepaald niet de langzaamste te zijn. Hij krijgt zelfs een eigen momentje om te shinen in de intro van “Self Will Run Riot”. Het spel van de voorgenoemde drie heren wordt ondersteund middels energieke grooves en blastbeats door Demonseed-drummer Joe Gonzalez. Hoewel alle ingrediënten voor een topplaat aanwezig zijn, is het niet een instant classic. Er is een constant hoog niveau met een goede energie maar meerdere nummers duren gevoelsmatig wat te lang waardoor de spanning afneemt. Voor een debuutplaat echter een goed visitekaartje en zeker de moeite om in ieder geval een keer te proberen voor (oudere) metalheads die graag weer eens wat kwaliteitstrash horen.

#

|

| Jarvs | 15 december 2011 - 08:57 | reacties (0)

Death, een van de belangrijkste deathmetalbands en vormers van het genre, is het geesteskind van de in 2001 tragisch overleden Chuck Schuldiner. Waar de band in de jaren tachtig nog vrij eenvoudige deathmetal maakte met voornamelijk teksten over zombies, bloed en gore, werd in de jaren negentig een omslag gemaakt naar meer technisch en melodisch spel in liedjes vol kritiek op de maatschappij. Het vijfde album Individual Thought Patterns uit 1993 is Death’s eerste plaat met notering in de Nederlandse album top 100. Net als voorganger Human is dit album nu in een modern jasje uitgebracht door Relapse, opnieuw gemixt op basis van aanwijzingen die Schuldiner bij latere platen gaf. Dit maakt het geluid echter nog niet perfect: hoewel de overcompressie van het origineel nu een stuk minder aanwezig is, zijn de gitaarsolo’s nu meer naar de achtergrond gedrongen in plaats van dat ze er uit springen. De bas is wat meer naar voren gehaald wat als voordeel heeft dat je beter hoort wat er voor technische hoogstandjes worden afgeleverd, maar als nadeel dat het geheel soms eerder een progmetal- dan een deathmetalfeel krijgt. Op de tweede CD (voor de liefhebber is er nog een derde met allerhande demo-takes) staat een in Duitsland opgenomen live-registratie uit 1993, van twee maanden voor de release van ITP, en ook nog een studio outtake. Deze bonusschijf is een tof extra-tje, hoewel de gitaren helaas wel enigszins ontstemmen in het tweede deel van de - gevarieerde - set. Maar zo kan dat gaan: live en Death.

#

|

| Jarvs | 01 december 2011 - 21:05 | reacties (0)

11.11.11 is niet alleen de dag van Sint Maarten en de start van het carnavalsseizoen, maar ook de datum dat de tweede plaat van het Eindhovense The Devil’s Blood uitkomt. Anders dan de naam wellicht doet vermoeden, maakt deze band eigenlijk heel toegankelijke hardrock met een occult tintje en een snufje jaren ’70. Tijdens hun optredens - correctie: rituelen - wordt de sfeer mede bepaald door kaarsen, wierook en met dierenbloed besmeurde muzikanten en zangeres, elementen die tijdens het schrijven van dit stukje ontbraken. Puur aan de hand van de muziek weet The Devil’s Blood op The Thousandfold Epicentre echter ook goed een broeierige sfeer neer te zetten, met name op de titeltrack en “On The Wings Of Gloria”. Deze nummers, met een duur van negen respectievelijk zeven minuten toch niet de kortste, voeren je mee en houden de spanning er in. Helaas weet de groep dat niet het hele album te bewerkstelligen. Met ongeveer 75 minuten op de teller is het ook wel een pittige kluif, maar toch is het jammer dat er sprake is van golfbewegingen in het grijpen van de aandacht. Zeker om dan nog eens te eindigen met een slotnummer van 15 minuten is iets te veel gevraagd. Live leidt dit wellicht tot een trance, maar tien (!) minuten de tijd nemen om te komen tot het geluidsniveau van de track ervoor en dán pas echt de spanning opbouwen is een beetje too much. Voor het overige een prima partij gitaarrock die je ook met bezoek kunt aanzetten.

#

|

| Jarvs | Le Guess Who? 2011 | 22 november 2011 - 20:57 | reacties (0)

De bij dit album meegeleverde bandfoto met daarop onder meer sandalen en witte sokken (niet dezelfde persoon) deed me even een wenkbrauw optrekken, maar als je de slepende doom/sludge-metal van dit zestal uit Arkansas hoort, is dat snel vergeten. Intronummer en interlude niet meegerekend, kent Rest vier echte tracks met een gemiddelde duur van zo’n twaalf minuten. De band neemt zodoende op dit vijfde album nog meer dan eerst de tijd zijn muzikale punt te maken. Dit hoeft getuige “An Invisible Thread” niet per se te betekenen dat het tempo laag ligt, maar diverse riffs zijn zo kolossaal ingestoken dat er automatisch het logge van doommetal in zit, bijvoorbeeld op “It Was Beautiful But Now It’s Sour”. Het zal smaakafhankelijk zijn of je dat kunt waarderen of dat het voelt of het nummer maar niet ophoudt. Dat geldt ook voor de vocalen: veel wordt geschreeuwd zoals je dat zou verwachten in sludge maar geregeld schuurt het wel heel dicht tegen een soort black metal gekrijs aan. Het werkt echter wel, in de zin dat het een beleving wordt waarin je muzikaal aan de hand wordt genomen naar Rwake’s duistere wereld. Met name “The Culling” (met 16:36 op de teller het langst) is een track waar je als luisteraar wordt meegevoerd langs een uitgesponnen cleane intro dat langzaamaan omgeven wordt door geluidseffecten en waar pas na ongeveer zes minuten drums hun intrede doen, rustig opbouwend naar een intense tweede helft. Vervreemdende muziek, maar de moeite om eens een keer te proberen.

#

|

| Jarvs | 15 oktober 2011 - 08:57 | reacties (0)

22 februari 2005. Een treurige dag voor fans van poppunkband Blink-182, dat een ‘indefinite hiatus’ aankondigde. Strubbelingen over gitarist Tom DeLonge’s uitstapje Boxcar Racer en later Angels & Airwaves leidden uiteindelijk tot een split tussen hem en mede-vocalist/bassist Mark Hoppus die met drummer Travis Barker vervolgens +44 begon. Al deze zijprojecten hebben er toe bijgedragen dat Blink-182 in alle opzichten veel volwassener klinkt. De band toont zeker de eerste helft van het album nog steeds de gave te hebben om catchy hooks te schrijven, hoewel er ook kunstmatig gerekt wordt: na een fade-out gaat single “Up All Night” toch nog een halve minuut door en “Snake Charmer” had vanaf 03.36 prima zonder outro en interlude kunnen overgaan in “Heart’s All Gone”. Wat verder opvalt, is dat de teksten stukken donkerder zijn geworden. In hun MTV-hoogtijdagen zou je “Blackjack and architect / Let's drink ourselves to death / The crimes of everyone / Passed down from father to son” niet gehoord hebben. Het tweede deel van de plaat beklijft helaas minder. Er zijn nog wel toffe momenten, maar soms wordt het ook dreinerig (synthesizer in “This Is Home”) of voelt het alsof er een beter lied uit te halen was geweest, met name bij “MH 4.18.2011”, toevalligerwijs (?) de demotitel niet ontstegen. Dat de (pop)punkroots steeds minder aanwezig zijn, is begrijpelijk; het experimentele “Fighting The Gravity” als voorlaatste track plaatsen echter een rare stijlbreuk. De band heeft zich duidelijk goed ontwikkeld, maar op Neighborhoods staan niet alle liedjes als een huis.

#

|

| Jarvs | 04 oktober 2011 - 12:57 | reacties (0)

Wakker worden gek! Met het Noorse Djerv, dat zoveel betekent als 'vet(gedrukt)', kun je vanaf de eerste klanken van albumopener "Madman" ook niet anders. Muzikaal gezien zorgen drummer Erlend Gjerde (Stonegard, Wardruna) en gitarist Stian Kårstad (Trelldom) voor een geluidsmuur op de grens tussen zware hardrock en metal met hier en daar wat ijzige verwijzingen naar de typisch Noorse black metal. Maar de schijnwerpers gaan automatisch naar frontvrouw Agnete Kjølsrud. Voorheen de leadzangeres van Animal Alpha en recentelijk in het nieuws vanwege een indrukwekkend gastoptreden bij Dimmu Borgir, maakt ze hier echt het verschil met haar dynamische vocalen. In de onschuldiger zanglijnen is zowaar een vleugje Gwen Stefani te ontwaren, maar in het overgrote deel van de nummers klinkt ze manisch, giftig en bovenal krachtig. Dit combineert goed met de stevige grooves van Gjerde en distorted riffs van Kårstad. Hoewel de nummers soms tegen het hysterische aanzitten, vliegt het nergens uit de bocht. De intensiteit en attitude van deze nieuwe band komen goed over. Djerv brengt op hun debuut een origineel geluid ten gehore en met ‘slechts’ negen nummers houden ze bovendien de aandacht goed vast. Van de teksten ben ik niet altijd even overtuigd (hangt wellicht samen met Engels als tweede taal hebben), maar de muziek zit vol prima hooks, heeft een lekker tempo en kent zowaar catchy refreintjes. Tel daarbij op dat het qua productie en mix tot in de puntjes is verzorgd en je hebt een album dat veel liefhebbers van wat hardere gitaarmuziek zal aanspreken.

#

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Jarvs | 26 september 2011 - 12:57 | reacties (0)

Trivium heb ik om de een of andere reden altijd links laten liggen dus hun nieuwe plaat ‘In Waves’ kon ik met frisse oren aanslingeren. Het is hun vijfde full-length album, drie jaar na Shogun en het eerste zonder drummer Travis Smith. De band uit Orlando heeft een opvolger gevonden in Nick Augusto, voorheen de drumtech van Smith. Vanuit hun metalcore- en trashmetal-achtergrond is dit album zoals bij de genres te verwachten valt redelijk heavy, maar het lijkt of ze toch ook een beetje willen flirten met wat meer radiovriendelijkheid. Wat je dan krijgt zijn vrij cleane maar vooral overwegend niet spannende tracks als "Watch The World Burn" en "Built To Fall". En dat is jammer, want als je het onnodige en betekenisloze intro (en outro) wegdenkt, start In Waves sterk met de titeltrack en "Inception of the End" (waarin Augusto de blastbeat introduceert in het werk van de groep). Zanger Matt Heafy laat horen dat hij van alle markten thuis is - grunts, screams, de occasional squeal, clean, het zit er allemaal in - en zware riffs worden gecombineerd met goede melodieën. Verderop wordt dit nog eens getoond in "Forsake Not The Dream" en beuktrack "Chaos Reigns". De plaat is helder gemixed maar wellicht wat overgeproduceerd: sommige nummers hebben teveel verschillende dingen in zich waardoor het als liedje minder sterk wordt. Trivium houdt op die manier niet het hele album de aandacht vast. Maar uiteindelijk is het een degelijke plaat, met een paar positieve uitschieters.

#

|

| Jarvs | 12 september 2011 - 20:57 | reacties (4)