Krush The Enemy, de debuutplaat van Warbeast (voorheen Texas Metal Alliance), is in april 2010 uitgebracht op het label van Pantera-frontman Phil Anselmo, tevens de producer van de plaat. Hieruit valt al enigszins af te leiden dat het muziek met ballen is. Het vijftal dat Warbeast vormt, speelt tien nummers lang old school trashmetal, doorspekt met invloeden van death- en blackmetal. Dit komt in zowel muziek als uitstraling terug. In tegenstelling tot veel andere bands die zich in dergelijke muzikale contreien begeven, is vocalist Bruce Corbitt (ook zanger bij de speedmetalband Rigor Mortis) goed verstaanbaar. Dat maakt de teksten natuurlijk niet automatisch beter, maar dat terzijde. Het gitaristenduo Rick Perry en Scott Shelby (beiden uit Gammacide en tevens gitaristen in diverse andere bands) spuwt strak een batterij aan agressieve riffs en gierende solo’s door de speakers terwijl tegelijkertijd bassist Alan Bovee laat horen bepaald niet de langzaamste te zijn. Hij krijgt zelfs een eigen momentje om te shinen in de intro van “Self Will Run Riot”. Het spel van de voorgenoemde drie heren wordt ondersteund middels energieke grooves en blastbeats door Demonseed-drummer Joe Gonzalez. Hoewel alle ingrediënten voor een topplaat aanwezig zijn, is het niet een instant classic. Er is een constant hoog niveau met een goede energie maar meerdere nummers duren gevoelsmatig wat te lang waardoor de spanning afneemt. Voor een debuutplaat echter een goed visitekaartje en zeker de moeite om in ieder geval een keer te proberen voor (oudere) metalheads die graag weer eens wat kwaliteitstrash horen.

# |

|

| Jarvs | 15 december 2011 - 08:57 | reacties (0)

Death, een van de belangrijkste deathmetalbands en vormers van het genre, is het geesteskind van de in 2001 tragisch overleden Chuck Schuldiner. Waar de band in de jaren tachtig nog vrij eenvoudige deathmetal maakte met voornamelijk teksten over zombies, bloed en gore, werd in de jaren negentig een omslag gemaakt naar meer technisch en melodisch spel in liedjes vol kritiek op de maatschappij. Het vijfde album Individual Thought Patterns uit 1993 is Death’s eerste plaat met notering in de Nederlandse album top 100. Net als voorganger Human is dit album nu in een modern jasje uitgebracht door Relapse, opnieuw gemixt op basis van aanwijzingen die Schuldiner bij latere platen gaf. Dit maakt het geluid echter nog niet perfect: hoewel de overcompressie van het origineel nu een stuk minder aanwezig is, zijn de gitaarsolo’s nu meer naar de achtergrond gedrongen in plaats van dat ze er uit springen. De bas is wat meer naar voren gehaald wat als voordeel heeft dat je beter hoort wat er voor technische hoogstandjes worden afgeleverd, maar als nadeel dat het geheel soms eerder een progmetal- dan een deathmetalfeel krijgt. Op de tweede CD (voor de liefhebber is er nog een derde met allerhande demo-takes) staat een in Duitsland opgenomen live-registratie uit 1993, van twee maanden voor de release van ITP, en ook nog een studio outtake. Deze bonusschijf is een tof extra-tje, hoewel de gitaren helaas wel enigszins ontstemmen in het tweede deel van de - gevarieerde - set. Maar zo kan dat gaan: live en Death.

# |

|

| Jarvs | 01 december 2011 - 21:05 | reacties (0)

11.11.11 is niet alleen de dag van Sint Maarten en de start van het carnavalsseizoen, maar ook de datum dat de tweede plaat van het Eindhovense The Devil’s Blood uitkomt. Anders dan de naam wellicht doet vermoeden, maakt deze band eigenlijk heel toegankelijke hardrock met een occult tintje en een snufje jaren ’70. Tijdens hun optredens - correctie: rituelen - wordt de sfeer mede bepaald door kaarsen, wierook en met dierenbloed besmeurde muzikanten en zangeres, elementen die tijdens het schrijven van dit stukje ontbraken. Puur aan de hand van de muziek weet The Devil’s Blood op The Thousandfold Epicentre echter ook goed een broeierige sfeer neer te zetten, met name op de titeltrack en “On The Wings Of Gloria”. Deze nummers, met een duur van negen respectievelijk zeven minuten toch niet de kortste, voeren je mee en houden de spanning er in. Helaas weet de groep dat niet het hele album te bewerkstelligen. Met ongeveer 75 minuten op de teller is het ook wel een pittige kluif, maar toch is het jammer dat er sprake is van golfbewegingen in het grijpen van de aandacht. Zeker om dan nog eens te eindigen met een slotnummer van 15 minuten is iets te veel gevraagd. Live leidt dit wellicht tot een trance, maar tien (!) minuten de tijd nemen om te komen tot het geluidsniveau van de track ervoor en dán pas echt de spanning opbouwen is een beetje too much. Voor het overige een prima partij gitaarrock die je ook met bezoek kunt aanzetten.

# |

|

| Jarvs | Le Guess Who? 2011 | 22 november 2011 - 20:57 | reacties (0)

De bij dit album meegeleverde bandfoto met daarop onder meer sandalen en witte sokken (niet dezelfde persoon) deed me even een wenkbrauw optrekken, maar als je de slepende doom/sludge-metal van dit zestal uit Arkansas hoort, is dat snel vergeten. Intronummer en interlude niet meegerekend, kent Rest vier echte tracks met een gemiddelde duur van zo’n twaalf minuten. De band neemt zodoende op dit vijfde album nog meer dan eerst de tijd zijn muzikale punt te maken. Dit hoeft getuige “An Invisible Thread” niet per se te betekenen dat het tempo laag ligt, maar diverse riffs zijn zo kolossaal ingestoken dat er automatisch het logge van doommetal in zit, bijvoorbeeld op “It Was Beautiful But Now It’s Sour”. Het zal smaakafhankelijk zijn of je dat kunt waarderen of dat het voelt of het nummer maar niet ophoudt. Dat geldt ook voor de vocalen: veel wordt geschreeuwd zoals je dat zou verwachten in sludge maar geregeld schuurt het wel heel dicht tegen een soort black metal gekrijs aan. Het werkt echter wel, in de zin dat het een beleving wordt waarin je muzikaal aan de hand wordt genomen naar Rwake’s duistere wereld. Met name “The Culling” (met 16:36 op de teller het langst) is een track waar je als luisteraar wordt meegevoerd langs een uitgesponnen cleane intro dat langzaamaan omgeven wordt door geluidseffecten en waar pas na ongeveer zes minuten drums hun intrede doen, rustig opbouwend naar een intense tweede helft. Vervreemdende muziek, maar de moeite om eens een keer te proberen.

# |

|

| Jarvs | 15 oktober 2011 - 08:57 | reacties (0)

22 februari 2005. Een treurige dag voor fans van poppunkband Blink-182, dat een ‘indefinite hiatus’ aankondigde. Strubbelingen over gitarist Tom DeLonge’s uitstapje Boxcar Racer en later Angels & Airwaves leidden uiteindelijk tot een split tussen hem en mede-vocalist/bassist Mark Hoppus die met drummer Travis Barker vervolgens +44 begon. Al deze zijprojecten hebben er toe bijgedragen dat Blink-182 in alle opzichten veel volwassener klinkt. De band toont zeker de eerste helft van het album nog steeds de gave te hebben om catchy hooks te schrijven, hoewel er ook kunstmatig gerekt wordt: na een fade-out gaat single “Up All Night” toch nog een halve minuut door en “Snake Charmer” had vanaf 03.36 prima zonder outro en interlude kunnen overgaan in “Heart’s All Gone”. Wat verder opvalt, is dat de teksten stukken donkerder zijn geworden. In hun MTV-hoogtijdagen zou je “Blackjack and architect / Let's drink ourselves to death / The crimes of everyone / Passed down from father to son” niet gehoord hebben. Het tweede deel van de plaat beklijft helaas minder. Er zijn nog wel toffe momenten, maar soms wordt het ook dreinerig (synthesizer in “This Is Home”) of voelt het alsof er een beter lied uit te halen was geweest, met name bij “MH 4.18.2011”, toevalligerwijs (?) de demotitel niet ontstegen. Dat de (pop)punkroots steeds minder aanwezig zijn, is begrijpelijk; het experimentele “Fighting The Gravity” als voorlaatste track plaatsen echter een rare stijlbreuk. De band heeft zich duidelijk goed ontwikkeld, maar op Neighborhoods staan niet alle liedjes als een huis.

# |

|

| Jarvs | 04 oktober 2011 - 12:57 | reacties (0)

Wakker worden gek! Met het Noorse Djerv, dat zoveel betekent als 'vet(gedrukt)', kun je vanaf de eerste klanken van albumopener "Madman" ook niet anders. Muzikaal gezien zorgen drummer Erlend Gjerde (Stonegard, Wardruna) en gitarist Stian Kårstad (Trelldom) voor een geluidsmuur op de grens tussen zware hardrock en metal met hier en daar wat ijzige verwijzingen naar de typisch Noorse black metal. Maar de schijnwerpers gaan automatisch naar frontvrouw Agnete Kjølsrud. Voorheen de leadzangeres van Animal Alpha en recentelijk in het nieuws vanwege een indrukwekkend gastoptreden bij Dimmu Borgir, maakt ze hier echt het verschil met haar dynamische vocalen. In de onschuldiger zanglijnen is zowaar een vleugje Gwen Stefani te ontwaren, maar in het overgrote deel van de nummers klinkt ze manisch, giftig en bovenal krachtig. Dit combineert goed met de stevige grooves van Gjerde en distorted riffs van Kårstad. Hoewel de nummers soms tegen het hysterische aanzitten, vliegt het nergens uit de bocht. De intensiteit en attitude van deze nieuwe band komen goed over. Djerv brengt op hun debuut een origineel geluid ten gehore en met ‘slechts’ negen nummers houden ze bovendien de aandacht goed vast. Van de teksten ben ik niet altijd even overtuigd (hangt wellicht samen met Engels als tweede taal hebben), maar de muziek zit vol prima hooks, heeft een lekker tempo en kent zowaar catchy refreintjes. Tel daarbij op dat het qua productie en mix tot in de puntjes is verzorgd en je hebt een album dat veel liefhebbers van wat hardere gitaarmuziek zal aanspreken.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Jarvs | 26 september 2011 - 12:57 | reacties (0)

Trivium heb ik om de een of andere reden altijd links laten liggen dus hun nieuwe plaat ‘In Waves’ kon ik met frisse oren aanslingeren. Het is hun vijfde full-length album, drie jaar na Shogun en het eerste zonder drummer Travis Smith. De band uit Orlando heeft een opvolger gevonden in Nick Augusto, voorheen de drumtech van Smith. Vanuit hun metalcore- en trashmetal-achtergrond is dit album zoals bij de genres te verwachten valt redelijk heavy, maar het lijkt of ze toch ook een beetje willen flirten met wat meer radiovriendelijkheid. Wat je dan krijgt zijn vrij cleane maar vooral overwegend niet spannende tracks als "Watch The World Burn" en "Built To Fall". En dat is jammer, want als je het onnodige en betekenisloze intro (en outro) wegdenkt, start In Waves sterk met de titeltrack en "Inception of the End" (waarin Augusto de blastbeat introduceert in het werk van de groep). Zanger Matt Heafy laat horen dat hij van alle markten thuis is - grunts, screams, de occasional squeal, clean, het zit er allemaal in - en zware riffs worden gecombineerd met goede melodieën. Verderop wordt dit nog eens getoond in "Forsake Not The Dream" en beuktrack "Chaos Reigns". De plaat is helder gemixed maar wellicht wat overgeproduceerd: sommige nummers hebben teveel verschillende dingen in zich waardoor het als liedje minder sterk wordt. Trivium houdt op die manier niet het hele album de aandacht vast. Maar uiteindelijk is het een degelijke plaat, met een paar positieve uitschieters.

# |

|

| Jarvs | 12 september 2011 - 20:57 | reacties (4)