The Veils
The Veils-frontman Finn Andrews is zo'n figuur die je al aan zijn silhouet herkent: het lange, spichtige postuur en (natuurlijk) die kenmerkende zwarte zigeunerhoed, waarmee de 29-jarige zanger zelden tot nooit in het openbaar te vinden is. 'Ik heb er in totaal drie', lacht Andrews verlegen, terwijl hij zijn aandacht vestigt op de GPS-app van zijn telefoon. Hij vertelt dat hij na afloop van deze persdag wat oude vrienden op wil zoeken.
Hij lacht om de vergelijking met een superheld, alsof de hoed het embleem is van Andrews' muzikale alter ego. Na vier jaar stilte komt The Veils namelijk met een nieuwe album Time Stays, We Go. Een nogal passende titel, want na voorganger Sun Gangs had Andrews eventjes genoeg van de muziekwereld. 'Ik leefde voor het grootste gedeelte een alledaags bestaan in Londen. Daarnaast probeerde ik zoveel mogelijk materiaal te schrijven. Ik wilde langer dan drie weken op een plek blijven hangen. Om wellicht eens wat borden en bestek te kopen voor in mijn flatje…en ze daadwerkelijk te gebruiken! En om mijn vriendin wat vaker te kunnen zien.' Andrews kijkt met aarzelende blik uit het raam. 'Ik tekende een platencontract toen ik pas 17 jaar oud was. Sindsdien ging het maar door en door. Ik ben opgegroeid met dit bestaan, dus alles wat daar van afwijkt voelt een beetje buitenaards.'
Lees verder..Motel Mozaïque 2013 - Voorpret
Toen het Fonds Podium Kunsten aankondigde geen rijkssubsidie meer toe te delen aan Motel Mozaïque, was het de vraag in welke vorm het Rotterdamse festival zou blijven bestaan. Dit jaar is er gekozen voor een tweedaags weekender format, waar het programma van zaterdag direct 's middags weer oppikt. Nu ligt de focus vooral op de jonge beloftes boven grotere gevestigde namen. Hiermee neemt de organisatie een grote gok, vooral omdat Motel Mozaïque sinds haar ontstaan stapsgewijs veel ambitieuzer is gaan programmeren, met steeds meer locaties in en rondom het centrum van Rotterdam.
Daughter
Opeens waren ze er: Elena Tonra, Igor Haefeli en Remi Aguillela, oftewel Daughter. Op het full-length debuut If You Leave heeft het Londense trio de traditionelere akoestische folk doorgetrokken tot een gelaagder, dynamischer bandgeluid, met fraaie postrock-uitstapjes (“Youth”) en fijnzinnige pop van de Kate Bush variant (“Winter”). Het overduidelijke middelpunt blijft de mysterieuze zangeres Elena Tonra; haar onderkoelde stem vormt een intrigerend contrast met de weemoedige, introspectieve songteksten.
Aan het eind van een lange persdag oogt het trio vermoeid: File Under is als laatste aan de beurt. Igor - naast gitarist ook Elena’s vriend - kan niet wachten tot etenstijd: “Friet, that’s the Dutch word for chips, isn’t it?” Elena mag dan voorkomen als een afstandelijke ice queen, in persoon is ze een juist het omgekeerde: aimabel, spraakzaam en niet bang voor een beetje zelfspot. Daughter mag dan een jonge band zijn aan de voet van wereldwijd succes, het hart en hoofd zijn duidelijk op een goede plek.
Lees verder..Suuns
“Soms denk je dat alles alleen nog maar retro is. Als je een band als Suuns ziet, denk je: het kan nog.” Dat zei 3voor12-redactiechef Atze de Vrieze over Suuns’ optreden tijdens Le Guess Who 2012. Bij het debuut Zeroes QC krabde menig persoon al vol verwondering achter het oor: wat moet DIT nu voorstellen? Krautrock? New wave? Electro? De band uit Montréal kan zich geen groter compliment wensen dan dat popcritici na twee albums nog steeds hun staart achterna rennen om een geschikte referentie te vinden. Dit gegeven maakt de bezwerende, pikdonkere artrock (och, wéér zo’n term) van de Canadezen van onschatbare waarde binnen een tijdsgeest waar veel jonge bands naar het verleden kijken voor inspiratie. Suuns bestaat uit vier gelijkgestemde muzikanten die zich liever door een abstract beeld laten inspireren dan een bepaalde muziekstroming. Nieuwste plaat Images du Futur is opnieuw onmiskenbaar Suuns, maar dan een tikkeltje doorwrochter en subtieler dan zijn voorganger. File Under schuift aan tafel bij zanger Ben Shemie in Amsterdam.
Local Natives
De Amsterdamse horizon verduistert onder een serene zonsondergang. Met hetzelfde soort verbeelding sprak Local Natives op het succesvolle debuut Gorilla Manor. Een plaat met exotische, warmbloedige gitaarsongs, gekenmerkt door de loepzuivere driestemmige zang van Taylor Rice, Kelcey Ayer en Ryan Hahn. Fel zonlicht schijnt door het raam van het Backstage Hotel. Het zomergevoel is éventjes terug. Rice , de besnorde zanger/gitarist van Local Natives, ziet me met de ogen knijpen. “Are you, like, getting fried in the sun?”, vraagt hij op typische West Coast-slackertoon. Intussen heb ik al een fikse regenbui doorstaan; de warmte droogt mijn natte lokken. Rice schenkt een glas jus d’orange voor zichzelf en mij in. Links aan tafel zit drummer Matt Frazier apathisch van een kop thee te slurpen.
Op het nieuwe album Hummingbird lijkt Local Natives een stormvloed aan uiteenlopende emoties te lossen. Met de gelaagde arrangementen en grauwere klankkeur van de eerste single “Breakers” neemt Local Natives een andere richting dan bij bijvoorbeeld de speelse, sentimentele pianoballad “Airplanes”. De repliek van de liedjes oogt nu een stuk volwassener, en dat is normaal voor een hechte groep muzikanten die de eerste obstakels al heeft moeten overbruggen. Logischerwijs vraag ik me af hoe de band uit Los Angeles het er de afgelopen twee jaar vanaf heeft gebracht.
Lees verder..Indians
De Deen Søren Løkke Juul maakt onder de naam Indians op het eerste gehoor het typische soort ijzingwekkende, sprookjesachtige popmuziek dat we binnen de Scandinavische popscene gewend zijn. Maar na meerdere luisterbeurten valt er op het debuut Somewhere Else een spannend bolwerk aan kleine nuances and subtiliteiten te ontdekken. De kraakheldere, bijna midi-achtige productie - waar Søren eigenhandig voor verantwoordelijk is - zorgt ervoor dat alle componenten op zichzelf staan, bijna als een zonnestelsel met hemellichamen die door middel van zwaartekracht en magnetische velden continu in beweging blijft. 'Ik heb een kleine achtergrond in elektronische muziek', legt de introverte Deen uit. 'Ik bouw patronen graag herhalenderwijs op.' Het relatief toegankelijke, ritmische "Reality Sublime" kaart hij als voorbeeld aan.
Lees verder..Jaarlijst 2012: Jasper
1. The Walkmen - Heaven
2. Japandroids - Celebration Rock
3. Lower Dens - Nootropics
4. Lambchop - Mr. M
5. Damien Jurado - Maraqopa
6. Julia Holter - Ekstasis
7. Angel Olsen - Half Way Home
8. Tame Impala - Lonerism
9. Cloud Nothings - Attack On Memory
10. Tu Fawning - A Monument
Herrek
Herrek herbergt jeugdherinneringen uit Papoea: “Je had altijd een uitzonderingspositie”
Herrek is het pseudoniem van Gerrit van der Scheer (Bonne Aparte, Adept, LUIK) - het is de Indonesische uitspraak van zijn Nederlandse voornaam. Een muzikaal geesteskind dat Van der Scheer pakweg in 2008 begon, maar pas vier jaar later komt bovendrijven met een volwaardige full-length getiteld Watku Dulu. Een album dat net als Gerrits vorige projecten moeilijk te plaatsen is - je hoort hem dan ook niet snel andere muzikanten of bands noemen als referentie. Een muzikant die driftig blijft creëren, puur vanuit eigen intuïtie en gevoel, maar altijd binnen een bepaald kader. Waktu Dulu illustreert Gerrits jeugd als zoon van een predikant in een klein afgelegen dorpje op het eiland Papoea, herinneringen die als een soort bubbel in zijn psyche wezenlijk zijn gebleven.
Efterklang
'Als tiener wil je een band beginnen om de wereld rond te reizen en jezelf beter leren kennen. Uiteindelijk sluit dat hoofdstuk. We slaan nu een bladzijde om. Vanaf nu willen wij vooral veel avonturen beleven', aldus Casper Clausen van Efterklang. Voor het Denen is de conventionele blauwdruk van een album maken een beetje passé. Het beginpunt van het nieuwe album Piramida is dan ook niet een melodie of songtekst, maar een serie veldopnames gemaakt op het Russische eiland Spitsbergen. Clausen, Rasmus Stolberg en Mads Christian Brauer bivakkeerden daar negen dagen lang in Piramiden, een verlaten mijndorpje.
Een plek die sinds 1998 letterlijk en figuurlijk is vastgevroren in de tijd, met relikwieën van een verloren populatie. In het Hilton Double Tree Hotel vertelt Clausen geanimeerd over zijn bevindingen en belevingen. Casper is een gevoelige dromer die het prima vindt om tussen de koetjes en kalfjes een existentieel vraagstuk onder handen te nemen. Zo vertelt hij dat de vrouw van de inmiddels vertrokken drummer Thomas Husmer waarschijnlijk zal bevallen op de releasedatum van Piramida. 'Het lijkt allemaal voorbestemd', glundert hij.
Lees verder..Rachel Sermanni
Tijdens een sessie voor The Line of Best Fit staat de jonge Schotse singer-songwriter Rachel Sermanni onder een tunnel waar fel zonlicht naar binnen kruipt. Op precies het juiste moment rijdt er een trein voorbij. Haar grote ronde ogen rollen omhoog: het geluid vormt dankzij de galmende akoestiek een passende soundscape voor het breekbare liedje “Eggshells”. De vage glimlach verschijnt op haar gezicht: ook Rachel is zichtbaar overvallen door het moment. Aan tafel bij File Under herinnert ze zich die sessie nog: ‘Jaaa...! Dat was een prachtig moment! Er zijn zoveel van die voorvalletjes die puur uit toeval ontstaan. Jen (pianist Jennifer Austin) en ik waren tijdens kerst en nieuwjaar in India voor een samenwerkingsproject. Elk geluid dat we daar maakten werd beantwoord met geluiden vanuit de stad. Het was vréémd! Maar tegelijkertijd een ontzettend spirituele ervaring.’
Patrick Watson
Bij het Media Compound op Lowlands 2012 staat Patrick Watson stuntelig te jongleren met twee kleine versterkers. 'Die akoestische sessies zijn tegenwoordig een vast onderdeel van dit soort festivals. We gebruiken deze versterkers om coole elementen toe te voegen.' Watson is inmiddels prima voorbereid op de vele sessies die hij naast de reguliere optredens moet doen. 'Het zijn er bijna té veel tegenwoordig', zwoegt hij. Vandaag wordt het even flink doorbijten voor de sympathieke Canadees. Hij kampt met een kater en de dikke haargroei op zijn gezicht suggereert een gebrek aan rustpauzes binnen het toerschema. De vraag of hij er vaak aan denkt halverwege die dolle carrouselrit af te stappen, beantwoordt Patrick met een vurig "fuck yeah!" 'Vanochtend overwoog ik dat nog. Dit festival bleek toen een machtige opgave. Ik was liever thuis gebleven met mijn kind.' Hij onderbreekt de zin met zijn typerende, spottende lach. 'Maar zodra ik op het podium sta, dan gebeurt er iets met mij - dan is het compleet uit mijn handen.'
Incubate Napret - donderdag t/m zondag
Het is moeilijk voor te stellen dat een knotsgekke avond Heavy Metal Bowling begint met A Winged Victory For The Sullen (AWVFTS) in Paradox - het project van componist/pianist Dustin O’ Halloran en muzikant Adam Bryanbaum Wiltzie. Afgelopen jaar stond AWVFTS nog in kleinere bezetting tijdens een Incubated-avond, nu wordt er grootser uitgepakt: o.a. viool, harp, piano, mellotron behoren tot het instrumentarium. De muziek klinkt als een combinatie van neo-klassiek, ambient, postrock en minimalist, vaak met voorzichtige, harmonieuze opbouw. Elk nummer heeft een basale melodie die voortbeweegt op een stramien aan subtiele arrangementen - trouw aan de werkwijze van grootheden als Phillip Glass en Erik Satie.
Het fenomenale “We Played Some Open Chords and Rejoiced, For The Earth Has Circled Another Year” (aan pathos dus geen gebrek) is bijvoorbeeld gebouwd rondom een fraaie piano-riff die enigszins lijkt op Radioheads “Pyramid Song”. Soms gebruikt A Winged Victory For The Sullen geen melodieën, maar veldopnames als leitmotiv. Bijvoorbeeld de ontroerende versie van de compositie “Jesus Blood Hasn’t Failed Me Yet” van Gavin Bryars, gebouwd rondom een sample van een zingende dakloze man. De muziek zuigt de ruimte in een vacuüm van stilte: het publiek houdt de adem in. Het meisje naast me pinkt een traantje weg terwijl steeds meer mensen schuchter hun neus ophalen. We geven ons duidelijk gewonnen aan de weemoed.
Lees verder..Incubate 2012 - Napret (maandag & dinsdag)
Eerder dit jaar kondigde het Fonds Podiumkunsten aan de subsidiekraan dicht te draaien voor diverse festivals, waaronder Incubate. Dit betekent onder andere dat ondernemers en andere betrokkenen zelf de mouwen op moeten stropen om het culturele landschap boven water te houden. Dit is een van de hoofdgedachtes achter het thema 'You Are Incubate': wat kan jij doen? Incubate zet de spotlights op het individu en wil je met diverse projecten prikkelen tot participatie. In de Voorpret hadden we het bijvoorbeeld al over The Damo Suzuki Network, oftewel 'de grootste band ter wereld', waarbij iedereen zich aan kan melden voor een concert met de Can-legende. Incubate wil dit jaar de kloof tussen bezoeker, performer en organisatie dichten en tegelijkertijd het besef vergroten dat de een geen bestaansrecht heeft zonder de ander.
Lees verder..Cheek Mountain Thief
Toen Mike Lindsay twee maanden lang in een hutje in het IJslandse vissersdorpje Husavik bivakkeerde, dacht hij terug te keren met een bescheiden zijproject - om zich vervolgens weer te richten op het nieuwe album van zijn folktronica/britpopband Tunng. Uiteindelijk liep het initiatief een beetje uit de hand: onder het pseudoniem Cheek Mountain Thief wist Lindsay talloze bekende en onbekende IJslandse muzikanten te strikken voor het gelijknamige album. Bekendere IJslandse artiesten als Mugison, Múm, en Sin Fang hebben een gastbijdrage geleverd. Maar Lindsay zocht ook een aantal bijzondere lokale muzikanten op: een mannenkoor uit Reykjavik, twee noiser kids uit Husavik en een muziekschool devoot aan Afrika. In Café De Pont praat Lindsay met File Under over de manier waarop Cheek Mountain Thief een ommekeer vertegenwoordigt in zijn leven.
Incubate 2012 - Voorpret
"At Incubate, music is a vehicle of progressieve culture, a way of freedom.", aldus popjournalist Michael Azerrad, een van de sprekers op de Incubate DIY-Conference vorig jaar. Met meer dan driehonderd acts uit de muziek, film en kunstwereld is Incubate hét festival voor de liefhebber van cutting edge muziek en kunst. Wat het Tilburgse festival als geen ander doet is provoceren: het programma staat bol van artiesten die vaak absolute aandacht vergen en niet als achtergrondmuziekje fungeren voor een gezellige borrel. Of je het nu gewéldig vindt wat er op een van de vele locaties speelt, of juist ontzettend bagger: Incubate zoekt qua programmering altijd die uitersten op. Een uitgesproken reactie wordt dus vaker wel dan niet uitgelokt, positief of negatief.
Liars
Het Californische trio Liars is net een kameleon, de gedaante en kleur aannemend van alles waar het mee in aanraking komt. Angus Andrew, Aaron Hemphill en Julian Gross duiken bij hun laatste album WIXIW opnieuw in het vreemde en onbekende, een transformatie die zelfs voor hun doen drastisch is. Anno 2012 klinkt de band ergens tussen het oude Aphex Twin-geluid, het experimentele werk van Brian Eno en Radioheads Kid A in. Tsja, vergelijkingen maken met dergelijke eigenwijze muzikanten, dat roept alleen maar meer vragen op. Voorafgaand aan hun show in Tivoli De Helling wist Liars gelukkig tijd vrij te maken om File Under meer te vertellen over de totstandkoming van WIXIW.
Terwijl Angus bezig is met een phoner, kijkt Aaron samen met de tourmanager op zijn laptop naar de nabeschouwing van een basketbalwedstrijd uit de NBA. Aaron en Angus' favoriete team is de LA Clippers, een van de meest ongelukkige sportorganisaties in de VS. Dit jaar haalden de Clippers weliswaar weer eens de playoffs, maar werden in de tweede ronde uitgeschakeld door de San Antonio Spurs, het favoriete team van uw verslaggever. Ondanks Angus' protest ben ik noodgedwongen het onderwerp te veranderen van basketbal naar muziek. Het is weer eens tijd om over het nieuwe Liars-album te ouwehoeren. Aaron krabt achter zijn oren. 'Wij willen eigenlijk veel liever over basketbal praten…' Angus: 'Dan kan jij de boel proberen te ontcijferen!'
Lees verder..120 Days
Het Noorse viertal 120 Days verkeert tijdens het interview met File Under in een joviale bui: de adrenaline van het optreden in Rotown stroomt nog volop door de aderen. In het leeggelopen restaurant wordt er onderling gelachen, flauwe grapjes gemaakt en pilsjes gedronken. Ook ondergetekende krijgt een flesje Hertog Jan in zijn handen gedrukt. Een groot verschil met de gemoedstoestand van de heren vóór de show: stalen gezichten, zakelijke uitstraling en weinig overleg tijdens de soundcheck. Als de show begint zien wij vier muzikanten met een gelijkwaardige rol: iedereen voegt iets substantieels toe aan de stuwende, hypnotiserende geluidsjuxtaposities. Op eerste gehoor klinkt 120 Days als een willekeurige mélange van verschillende stijlen rock en techno. In perfecte harmonie en tot in de puntjes ingecalculeerd, zoals bijvoorbeeld bij Kraftwerk, is het niet te noemen.
Nee, dit 120 Days voelt meer als een evenredige, onderlinge krachtmeting - een soort van jazz-fusion mentaliteit in technojasje - waarbij vier muzikanten gelijktijdig de muziek op explosieve wijze naar een hoger plan tillen. Zanger/gitarist/toetsenist Ådne Meisfjord beschrijft 120 Days als een goed functionerende anarchie. 'Het staat nooit helemaal vast wie wat gaat spelen. Bij muziek - of kunst in het algemeen - moet je een democratische mentaliteit mijden. Het werkt niet praktisch, omdat jij dan gedwongen wordt compromissen te sluiten.'
Hot Chip
Sinds de grote doorbraak bij EMI is de succesformule van Hot Chip algemeen bekend: aanstekelijke elektropop gekenmerkt door vaak kinetische baslijnen, inventief geknutselde beats en Alexis Taylors ijle, licht geveinsde zangstem. Hoewel de band uit Leeds een nieuw onderkomen heeft bij platenmaatschappij Domino, klinkt In Our Heads weer heerlijk vanouds als Hot Chip. 'Wij waren toe aan deze verandering', legt producer Joe Goddard uit. 'Het pakt voor ons beter uit. Bij onze laatste plaat One Life Stand hadden we het gevoel dat EMI's prioriteiten elders lagen dan bij ons. Zij zijn beter in het promoten van artiesten als David Guetta, grote commerciële dingen. Dat is bij ons niet zo makkelijk. De jongens bij Domino waren al langere tijd goede vrienden van ons.'
Goddard is met een goed gevoel van platenmaatschappij gewisseld. 'EMI was over het algemeen erg blij met de muziek die wij leverden. Maar omdat het zo'n grote platenmaatschappij is, zetten wij onszelf misschien onbewust wat meer onder druk. Zo van, 'je moet poppier klinken.'' Bij een kleiner label wordt de creatieve vrijheid meer behartigd. Zo stond Taylors flamboyante improvgroep About Group al getekend bij Domino. De overstap lag dus voor de hand.'
Lees verder..Public Image Ltd. - This is PiL
'Ever feel like you've been cheated?' Met die woorden keerde de toenmalige Johnny Rotten de Engelse punkbeweging definitief de rug toe, om vervolgens Public Image Limited (oftewel PiL) op te richten. John Lydon staat nog steeds bekend als hét boegbeeld van de oude punk-habitus: tekenend, voor de gigantische culturele en maatschappelijke impact die The Sex Pistols in slechts drie jaar pophistorie heeft bewerkstelligd. Dat terwijl Lydon voor het grootste gedeelte van zijn carrière met PiL een van de meest invloedrijke post-punkbands ter wereld is. Sterker nog, het is te beargumenteren dat PiL de status quo mag claimen als de eerste, originele post-punkgroep.
Dankzij dit hilarische reclamespotje kreeg Lydon de financiële flexibiliteit om PiL terug te halen uit een sabbatical van bijna twintig jaar. Het uit eigen beheer uitgebrachte This Is PiL is het resultaat, een album dat meer lijkt de dienen als herintroductie dan als artistiek statement in de trant van Metal Box of Flowers Of Romance. Inmiddels zijn we dus een geheel nieuwe generatie verder en daar lijkt Lydon zich ook van bewust: 'Hi I'm John, and I'm from England!!', exclameert hij met zijn onmiskenbare, schrille, plat-Engelse sneer bij de single "One Drop". Het opvallende aan This Is PiL is dat de verstreken periode eigenlijk nergens evident is, ondanks de absentie van Lydons vertrouwde rechterhand Jah Wobble. Het is bijna alsof PiL de draad direct weer oppikt waar het na That What Is Not uit 1992 gebleven was. Na al die jaren absentie lijkt de PiL-sound van begin jaren negentig in een vrieskast te zijn bewaard voor later gebruik: de foute midi-drums, de sponzige, platte drakenproductie en natuurlijk Lydon en zijn grillige, opgefokte tirades. Geen vooruitgang is in dit geval stilstand.
Alhoewel: zelfs knorrige punkers worden op hun oude dag rustiger en milder, en dat blijkt bij Lydon duidelijk het geval. Hoewel hij nog steeds graag op de zeepkist staat, lijkt John nu meer bezig te zijn te reflecteren dan te provoceren, zoals bij "Deeper Water" ("back when football was not a yawn"), "I Must Be Dreaming" en het filosofische, doch licht seniele spoken word-nummer "The Room I Am In". Helaas is dit de conclusie: This Is PiL is niet bepaald een consistente, sterke plaat. De angel in Lydons teksten is er uit en nergens komt er een liedje dicht bij de tribale spanning en venijn van bijvoorbeeld "Flowers Of Romance" of de heerlijk foute Alan Parsons-kitsch van "Rise". 'You are now entering the PiL zone!' schreeuwt Lydon tijdens de titelsong: het is duidelijk dat meegaan met de tijd daar geen onderdeel van uitmaakt. We mogen bij deze comeback in ieder geval koesteren dat het enigma John Lydon nog steeds onverschrokken schijt blijft hebben aan alles en iedereen. This Is PiL smaakt echter niet naar meer.
File: Public Image Ltd. - This Is PiL
File Under: Uit de vrieskast met de neus in de boter vallen
File Audio: [Public Image Ltd. - One Drop]
We Are Augustines
We Are Augustines is een typisch geval van - wat ze in Amerika noemen - een feel good story. Het drietal uit Brooklyn moest een obstakelkoers aan tegenslagen en tragediën belopen, om uiteindelijk ongeëvenaard succes te bereiken met het album Rise Ye Sunken Ships. Een mantra die de catharsis van zanger/gitarist Billy McCarthy, bassist Eric Sanderson en drummer Rob Allen goed samenvat. Eerder beschreef File Under-collega Rene het album als 'de grootste brok oprechte emotie die ik sinds tijden gehoord heb.' Een verzameling basale, alternatieve rockanthems die diepgang krijgen door McCarthy's Springsteen-achtige retoriek. In een uitgebreid interview met Tamar Tieleman op KX Radio spreekt de band openhartig over de drama's die zich voordeden: de breuk van hun oude band Pela, het overlijden van McCarthy's broer in de gevangenis en de voortdurende bonje met platenmaatschappijen. Uiteindelijk hield de band zich bewonderenswaardig aan hun woord: met volhardende DIY-aanpak gebruikt We Are Augustines persoonlijke ervaringen om een positieve boodschap te verspreiden aan iedereen die bereid is te luisteren.
Op een lome ochtend in het Blue Square Hotel te Amsterdam is het de beurt aan File Under. McCarthy komt als eerste naar beneden om een praatje te maken. Hij oogt in het begin een beetje knorrig en verdwaasd: zijn haar is nog nat van het douchen en hij snakt naar een sigaret. Wel heeft hij voor het eerst in tijden fatsoenlijk geslapen. Een paar minuten later schuiven de overige twee bandleden aan tafel. Het contrast tussen de drie verschillende persoonlijkheden is meteen te merken. McCarthy is een sympathieke, grillige knuffelbeer die spreekt met het hart op de tong. Sanderson houdt de rust zelve en formuleert met zakelijke toon, maar is qua mening net zo uitgesproken. Allen blijft gedurende het gesprek stilletjes meeluisteren, met af en toe een droge opmerking tussendoor. De Brit - die inmiddels tien jaar in Amerika woont - mengt zich verder weinig in het gesprek. 'Thank you so much, bro!', roept Billy als de tourmanager een dienblad met koffie op tafel zet. Naarmate de consumptie van cafeïne toeneemt, raakt de discussie steeds geanimeerder…
Lees verder..The Temper Trap
'Die moeilijke tweede.' Het is een van de grootste clichés binnen de Nederlandse popjournalistiek. Waar de eerste plaat de doorbraak katalyseert, moet de tweede plaat minstens aan dezelfde verwachtingen voldoen. Vooral in het geval van een band als The Temper Trap is dat een lastige opgave. Zelfs in thuisland Australië duurde het even voordat het kwartje viel: na drie jaar aanmodderen kwam het debuut Conditions tot stand. In het buitenland moesten de Australiërs in het begin genoegen nemen met het verzorgen van voorprogramma's, zoals bijvoorbeeld bij Silversun Pickups in de Melkweg.
Pas na de hitsingle "Sweet Disposition" brak The Temper Trap definitief door over de hele wereld. Misschien is het te wijten aan sentimentaliteit: dat delayriffje - identiek aan U2's 'Where The Streets Have No Name' - roept meteen het vertrouwde gevoel van herkenning op. Radiozenders begonnen bij het liedje spontaan te schuimbekken en subiet werd The Temper Trap een graag geziene gast op de grote podia tijdens de zomerfestivals. Zo ook op Rockin' Park, dat dit jaar op 30 juni plaatsvindt in het Goffertpark in Nijmegen.
The Temper Trap - The Temper Trap
Bij het debuutalbum Conditions kreeg The Temper Trap de luxe om over een periode van drie en een half jaar hun repertoire zorgvuldig uit te werken. Uit dat proces kwam onder andere het U2-achtige gitaarpareltje "Sweet Disposition" voort, de megahit waarmee de Australiërs in korte tijd doorbraken bij het grote publiek. Het gelijknamige tweede album is geproduceerd onder minder gunstige omstandigheden. Niet alleen maakt de band een uiterst geforceerde transitie naar een meer synthesizer-georiënteerde sound, tijdens de opnames braken ook nog eens de rellen in Londen uit. Het antwoord van The Temper Trap komt in de vorm van het Duran Duran-achtige "London's Burning", volgens de band meer een reconstructie van de gebeurtenissen dan een protestsong. Toch valt het moeilijk serieus te nemen, met die hachelijk lompe koortjes in het refrein. Bovendien klinkt frontman Dougy Mandagi's unieke, elastische falset hier nogal tenenkrommend. Zijn specifieke love-it-or-hate-it stemgeluid komt beter tot zijn recht in harmonie met andere melodielagen, wat bij "Sweet Disposition" juist zo goed werkte. Zo ook bij het minimale, met elektronica doorspekte "Miracle" - bij uitstek het sterkste nummer op dit album. De band lijkt met synthesizers de intensiteit van het gitaargeluid van weleer te willen nabootsen ("Where Do We Go From Here?", "Need Your Love"), maar dat pakt desastreus uit. Het resultaat is een lukrake, arbitraire, opeenstapeling van drabbige gitaren en synths die de luisteraar in te grote brokken moet zien door te slikken. Kijk, dat een band zichzelf opnieuw wil uitvinden vind ik bij verstek positief. Maar dan moeten de liedjes substantieel genoeg zijn. En daar valt The Temper Trap bij dit album nog het meest door de mand. Liedjes als "I'm Gonna Wait", "Never Again" voelen als B-kantjes en tussenvoegsels, met soms jeuk inducerende, maar vooral luie refreintjes. The Temper Trap doet zijn best de clichés NIET te mijden en komt daarmee uit de verf als een pastiche van het songfestival kaliber. De Australiërs bevonden zich tijdens de grote doorbraak weliswaar in een sweet disposition, maar na het luisteren van dit album zeggen de volgende vier songtitels op rij meer dan genoeg: This isn't happiness. Never again. Where do we go from here? I'm gonna wait.
File: The Temper Trap - The Temper Trap
File Under: The Tantrum Trap
File Video: [The Temper Trap - Need Your Love]
Sun Kil Moon - Among The Leaves
'They're happy to see me/we sit and we play/These are some words I wrote down last night/I've beat 'em to death and I can't get 'em right/Songwriting's lonely, songwriting hurts/A relentless itching, a bed bug curse', aldus Mark Kozelek tijdens"Track Number 8", het elfde liedje op het nieuwste Sun Kil Moon-album Among The Leaves. De markante songschrijver uit San Francisco - tijdens de jaren negentig frontman van de befaamde slowcore-formatie Red House Painters - geeft op zijn vijfde langspeler een olijke blik op zijn avonturen als toerende muzikant en liedjesschrijver. Writers blocks ("Not Much Rhymes When Everything's Awesome At All Times"), eenzaamheid in hotelkamers na retro eighties bandjes("UK Blues"), voyeuristisch gefoefel met vrouwelijke compagnons ("The Moderately Talented Yet Attractive Young Woman vs. The Exceptionally Talented Yet Not So Attractive Middle Aged Man") en (last but not least) zwerfkatten en Martini's ("Track Number 8"). De komische songtitels suggereren dat Kozelek zichzelf als een vertekende persiflage de spiegel voorhoudt. Maar dit album komt recht uit het hart. Door middel van de wonderschone klanken uit zijn nylon string gitaar plus zijn breekbare, nasale tenor bezorgt Kozelek een lach en een traan - vaak binnen hetzelfde liedje.Among The Leaves is op muzikaal vlak lang niet zo enerverend als het debuut Ghosts Of The Great Highway, maar je hangt voortdurend aan Marks lippen. Elk nummer heeft de invalshoek van een persoonlijk dagboek, met gortdroge, werkelijkheidsgetrouwe observaties in plaats van impressionistische, abstracte denkbeelden. Bijvoorbeeld "Sunshine In Chicago" - vlak voor een optreden in Chicago geschreven- zingt Kozelek over zijn periode bij Red House Painters: 'Sunshine in Chicago really makes me sad/my band played there alot when we had lots of female fans, and fuck they were all cute/Now I just sign posters for guys in tennis shoes' Op andere liedjes is Kozelek weer bloedserieus, zoals het voorgenoemde "Track Number 8", waar hij refereert naar overleden collega-songwriters Elliott Smith en Mark Linkous. De zelfspottende humor en charme blijft echter altijd om de hoek turen: hij noemt later in het nummer vier zwerfkatten "the highlight of my songwriting days". Niet alle nummers raken even veel, maar bij "Song For Richard Collopy" (een ontroerende ode aan een overleden gitaarbouwer) en het pijnlijk naakte "Lonely Mountain" bewijst Kozelek zich als onbetwiste koning van de melancholie. Among The Leaves is een innemende, dappere plaat van een buitengewoon fascinerend artiest.
File: Sun Kil Moon - Among The Leaves
File Under: Koning van de melancholie
File Audio: [Sun Kil Moon - Track Number 8]
Shearwater
Shearwater werd in 2001 door Okkervil River-leden Jonathan Meiburg en Will Sheff opgericht als spin-off bandje voor het schrijven van introvertere liedjes met uitgebalanceerde cadens. Inmiddels is de band uit Austin, Texas al twaalf jaar lang op de planken te bewonderen. Meiburg nam gedurende het drieluik Palo Santo, Rook en The Golden Archipelago de teugels steeds strakker in handen. Het nieuwste Shearwater-album Animal Joy belichaamt voor Jonathan een schone lei. Nieuwe bandleden, een nieuw geluid en een nieuwe synopsis. De 36-jarige muzikant annex ornitholoog heeft Austin ingeruild voor New York, waar hij opnieuw de liefde heeft gevonden. Jonathan: 'Na het afronden van Animal Joy was ik er weer klaar voor. Ik dwaalde voor mijn gevoel voor een lange periode af, maar nu maak ik weer deel uit van de wereld. De plaat gaat hier ook een beetje over: jezelf verliezen, een ommekeer maken en opnieuw terugvinden.'
Will Stratton - Post-Empire
Will Stratton mag dan wonen in Brooklyn - dichtbevolkt als het gaat om muzikanten en platenlabels - hij trekt zich weinig aan van one and done-hypes en de zoektocht naar authenticiteit. Met zijn bedaarde Iron & Wine-achtige zangstem en uitmuntende staccato-gitaarspel - sterk beïnvloedt door Britse folkpioniers als Bert Jansch en Nick Drake - is Stratton een intrigerende muzikant. Zijn geluid kenmerkt zich door het improviserende vingergetokkel op zijn steel string, met quasi-obsessieve voorliefde voor fléchettes. Strattons onbuigzame visie als het gaat om arrangementen is zijn andere kwaliteit. Zelfs toen grote voorbeeld Nico Muhly aanbood strijkerpartijen te schrijven voor zijn vierde album Post-Empire, wilde Stratton het liever zelf doen. Bij het zeven minuten lange openingsnummer "You Divers" pakt dit magistraal uit. Wat ontstond als ingetogen folksong, is opeens een omvangrijke epos vol strijkers, achtergrondvocalen en in elkaar gemixte, elektrische en akoestische gitaren. Hij speelt vaak subtiel met verschillende overgangen in productie, zoals bij afsluiter "Mercury Id Blues", dat overgaat van galmende, mistige dissonantie naar warm en intiem. Wat Post-Empire ten goede komt is Strattons nadruk op het vertellen van een verhaal boven het zoeken naar neo-klassieke hoogstandjes a la Sufjan Stevens en Owen Pallett. Stratton weet zelf donders goed dat zijn ietwat eentonige liedjes afhankelijk zijn van de overige melodieën en zangpartijen, maar nergens wordt het excessief. Hoewel Post-Empire zijn inkakmomentjes wel degelijk heeft, weet Stratton bij de absolute pieken (het titelnummer, maar vooral het verrassend non-cryptische "The Relatively Fair") sufficiënt te verwonderen en te ontroeren.
File: Will Stratton - Post-Empire
File Under: Ambitieuze folkplaat zonder één noot teveel
File Audio: [Will Stratton Bandcamp File Video: [Will Stratton @ tinyMusic]
Peter Katz
Dankzij een succesvolle uitwisseling van clubshows met Lucky Fonz III, heeft Peter Katz een hecht groepje fans geworven in Nederland. De liedjessmid uit Toronto, Canada is bezig aan de laatste shows van een slopende, zes weken lange toer door Europa. Deze week vertrekt hij huiswaarts. Het nieuwe album Still Mind Still verscheen hier al in februari. Net als bij zijn vorige platen grijpt Katz terug naar het vertrouwde singer-songwriter idioom: bescheiden, poppy kampvuurliedjes met sentimentele, verhalende songteksten.
Achter Peters ideale schoonzoon-imago huist echter een openhartige animus: regelmatig behandelt hij zwaar beladen thema's in zijn muziek. "The Fence" is bijvoorbeeld een waargebeurd verhaal over Matthew Shepard, een homoseksuele student die werd vastgebonden en mishandeld aan een hek. Uiteindelijk bezwijkt Shepard aan zijn verwondingen. 'Olivers Tune' is een ode aan een terminaal zieke violist die zijn allerlaatste concert speelt. Deze aangrijpende onderwerpen komen niet uit het niets boven drijven: als tiener werd er bij Katz leukemie geconstateerd. Naderhand bleek het om een verkeerde diagnose te gaan, maar desalniettemin heeft deze ervaring Katz' levensfilosofie voorgoed veranderd. Katz: 'Ik probeer er helemaal niet zo intens mee om te gaan, dat heb ik ook in andere interviews verteld. Als 19-jarige dacht ik dat ik dood ging. Vanaf dat moment ontbeerde bij mij het vermogen om het leven te zien als een lang proces. Ik zie het dagelijkse leven als ogenblikkelijk: geen allesomvattend concept of iets dat ver weg is. Met die gedachte in mijn achterhoofd loop ik continu door deze wereld. Het is geen mantra of iets idyllisch: het is een feit! Ik zou bij wijze van spreken nu naar buiten kunnen lopen en de pijp uit gaan. Ik ben daar ook niet bang voor, want ik heb die realiteit al lang geleden moeten accepteren.'
Lees verder..Simone White
Dochter van een folkzangeres en beeldhouwer, kleindochter van een burleske-performer en poëet: Simone White (42) groeide op in een gezin vol kunstzinnige entrepreneurs. Logischerwijs is kunst haast een symbiotische component in al haar doen en laten. Schrijven, zingen, fotograferen, acteren: White heeft het allemaal schijnbaar in de poriën opgenomen. Door de tengere liedjesschrijver uit Los Angeles bruist een overvloed aan interesses en nieuwsgierigheid. Aan vertrekpunten en bestemmingen is er evenmin tekort: haar geboorteplaats Oahu, Hawaii, New York, Seattle, Londen, etcetera. Tegenwoordig leeft White een bescheiden bestaan in Echo Park, waar ze haar belevenissen in haar moestuin dichterlijk vastlegt op Twitter.
Voor het grote publiek is White vooral bekend van het fluisterfolkhitje 'The Beep Beep Song', dat werd gebruikt voor een reclamespotje van het automerk Audi. Met haar thirty something was dit een definitieve doch relatief late doorbraak. Ondanks het succes klampt White sterk vast aan haar principes: haar muziek mag bijvoorbeeld niet gebruikt worden voor eetproducten die niet voldoen aan het biologische keurmerk. Op het album met de ironische titel I Am The Man (uitgebracht op Damon Albarns Honest Jon-label) heerst een doordrenkte, onderhuidse diepgang. Haar ongedwongen, onderkoelde en lichtvoetige zangstem vormt een schril contrast met haar scherpe dialogen, zonder dat haar liedjes hautain aanvoelen.
Lees verder..Liars - WIXIW
Het altijd recalcitrante Liars delft bij elk album compromisloos in het experiment. Zo ook de nieuwste langspeler, getiteld WIXIW (spreekt uit als "wish you"), alweer het zesde album van de band rondom Angus Andrew. Weg zijn de rauwe randjes, de lo-fi ruis en de onbeteugelde branie van voorgaande releases. WIXIW is voor Liars' doen een verrassend toegankelijk album, waar gelaagde keyboards en minimale elektronica de boventoon voeren. Opener "The Exact Colour Of Doubt" bestaat uit opzwellende, dromerige keyboards, voortgestuwd met lichtvoetige percussie. Als een kameleon lijkt de band bij "Octagon" feilloos de kleur en gedaante aan te nemen van de spannende ambient-electronica waar Aphex Twin (ten tijde van I Care Because You Do) en Autechre in de jaren negentig mee doorbraken. Vileine keyboards galmen dreigend op de achtergrond terwijl de tribal-achtige, elektronische percussie behendig door het geluidslandschap voortbeweegt. Nooit eerder hebben de Amerikanen zoveel verschillende arrangementen en melodielagen in een album gepropt, waardoor ik mij des te meer afvraag hoe ze dit live gaan aanpakken. Intussen is daar het heerlijk kinky, verwrongen "A Ring On Every Finger", wat haast afkomstig lijkt te zijn uit een intergalactische stripclub. WIXIW staat bol van de kleine, doch elementaire nuances, die elk nummer verschrikkelijk verslavend maken. De band bundelt opnieuw uiteenlopende invloeden (fans van Animal Collective en Atlas Sound zullen smullen!) samen zonder overduidelijk referentiekader, om er vervolgens iets onmiskenbaars en eigens van te maken. Liars klinkt daardoor als vanouds heerlijk tegendraads: haast blindelings, haast achteloos weet WIXIW de luisteraar in een wonderbaarlijke narcose te dwingen.
File: Liars - WIXIW
File Under: Wonderbaarlijke narcose
Tu Fawning
Tu Fawning uit Portland bestaat uit vier muzikanten die hedendaagse folk combineren met stuwende tribalpercussie, samples uit lo-fi opnamen en onheilspellende melodieën. Singer-songwriter Corrina Repp (vernoemd naar Bob Dylans 'Corrina, Corrina') en alleskunner Joe Haege (multi-instrumentalist in Menomena, 31Knots) waren de sleutelfiguren achter de eerste LP Hearts On Hold. Bij het tweede album A Monument hebben Liza Rietz (viool, toetsen, vormgever) en Toussaint Perrault (percussie, samples) een evenredige inbreng gekregen. In tegenstelling tot Hearts On Hold houden de songwriting en het experiment elkaar beter in balans, waardoor de spanning continu fluctueert. Een compacter geluid is het resultaat: alsof je een Beach House-plaat onderdompelt in een donkere, galmende lo-fi productie á la Swans of The Birthday Party en vervolgens 40 bpm opschroeft. Grillig, spannend en bohémiens, dit Tu Fawning. Voor File Under dus zeker de moeite waard om een kop koffie mee te drinken.
Tu Fawning - A Monument
Tu Fawning uit Portland was afgelopen jaar nog een beetje een enigma. Dit muzikale liefdeskind van singer-songwriter Corrina Repp en multi-instrumentalist Joe Haege (Menomena, 31Knots) werd vergeleken met de meest uiteenlopende namen: van Arcade Fire tot aan The Knife. De band live zien tijdens fabrIQ 2011 onthulde gelukkig wat meer: vier multi-instrumentalisten met allen een voorliefde voor stevige tribalritmes en samples uit oude opnamen. Toch was het debuut Hearts On Hold nog enigszins tasten in het duister. Maar bij het tweede album A Monument komt Tu Fawning eindelijk uit het bos tevoorschijn met een eigen smoel. "Wager" is een vroege smaakmaker: gammel gitaarspel wordt bijzonder infectieus afgewisseld met een grillige, Wovenhand-achtige drive. Soms wordt slechts het ritme blootgegeven, dan voegt de band er weer een noisy segment tussen om de luisteraar nét genoeg te prikkelen tot er teruggegrepen wordt naar de hooks. De overgangen tussen de obscure en poppy elementen voelen ditmaal ook niet geforceerd aan. Met "Skin And Bone" levert de band zowaar een barokke popsong af, met een ontladende gitaarexplosie die heerlijk voorbarig invalt. Het fraaie "To Break Into" is een surrealistische mirage van galmende blazers, spookachtig pianogepingel en Repp die haar stem samensmelt met een riedelende mandoline, waardoor het een soort onderwater-effect krijgt. De vileine gitaarmuur schudt de luisteraar weer prompt wakker. De machtsstrijd tussen Repps liedjesgevoel en Haeges gefreubel met drumritmes, samples en gitaargeluiden is op A Monument wat eerlijker verdeeld, zodat de liedjes een kop en staart behouden en niet tussen schip en wal raken. Waar die wispelturigheid de band eerst nekte is het nu juist de troefkaart. De contrasten die Tu Fawning continu in haar sound creëert maakt A Monument een verslavende plaat die telkens weer tot luisteren dwingt.
File: Tu Fawning - A Monument
File Under: Uit het bos
File Video: [Anchor]
Lower Dens - Nootropics
Het is makkelijk om Lower Dens af te schrijven als een band die Beach House sans gêne imiteert. Deze vergelijking is al meteen gemaakt door de haast identieke stemgeluiden van Jana Hunter en Victoria Legrand. Maar waar Beach House voortborduurt op hun karakteristieke dreampop-geluid, heeft Lower Dens met Nootropics een van de spannendste platen van het jaar gemaakt. "Alphabet Song" is met zijn experimentele beat en elektronica een nummer van Radiohead-achtige klasse: uiteenlopende, samengebrachte geluiden vloeien door het nummer heen met een free jazz-insteek. Bij "Brains" gaat Lower Dens de shoegazer-hoek in: een minimale, hobbelende snarebeat in de trant van Nancy Sinatras "These Boots Are Made For Walking" is de rode draad tussen een aanzwellend orkest van gitaren en keyboards, dat vervolgens moeiteloos overvloeit in de poppy instrumental "Stem". Het bloedmooie "Propagation", met ontstemde chorusgitaartjes en dissonante vocalen, roept het sentiment van jaren tachtig wave op. Bij het tweeluik "Lion in Winter" is het verband niet helemaal duidelijk: het eerste deel is uitsluitend ambient, terwijl het tweede deel meer stuurt richting de wave-pop van Devo. Die schizofrenie doorbreekt de continuïteit en spanningsboog binnen Nootropics enigszins. Maar met het ijzersterke sci-fi epos "Nova Anthem" levert Lower Dens het definitieve hoogtepunt: een space-opera die door Jana Hunters hypnotiserende, bedwelmende stem op sleeptouw wordt genomen. Groots en episch kan dus ook zonder overbodige, kitscherige instrumentatie. Vervolgens houdt Lower Dens je met het psychedelische, dreigende "In The End Is The Beginning" 12 minuten lang op het puntje van je stoel. Nootropics is verreweg van een samenhangende plaat, maar met Lower Dens' durf om te experimenteren wordt de luisteraar wél beloond. Benieuwd of deze nummers live net zo ingenieus klinken als op plaat: met optredens deze maand in de WORM en op Walk The Line gaan we dat zien.
File: Lower Dens - Nootropics
File Under: Veel meer dan een Beach House-kloon
Patrick Watson - Adventures In Your Own Backyard
Is het mogelijk om murw te worden van de avontuurlijke, virtuoze neo-klassieke pop van Patrick Watson? Albums als Close To Paradise en Wooden Arms zijn bijna de perfecte soundtrack voor een Jules Verne-achtige ontdekkingstocht. Watsons muziek belichaamt een reis uit infantiele nieuwsgierigheid jegens het onbekende: varend midden op de Stille Oceaan of fietsend door de dicht bevolkte steegjes van Beijing. Vrije jazz en subtiele minimalistische pianopop wisselen elkaar moeiteloos af, terwijl Patricks hijgerige falset zorgt voor sporadische 'ooh' en 'aah'-momenten. Het nieuwe album Adventures In Your Own Backyard doorbreekt die traditie enigszins. Nog steeds zijn daar de prodigieuze arrangementen en harmonieën: dissonante koortjes en Morricone-achtige blazers sieren de liedjes fraai op. Zoals de albumtitel insinueert blijft Watson dezer dagen sereen in zijn eigen muzikale speeltuin hangen, zonder de behoefte de grenzen verder te verleggen. Die gemoedstoestand betekent ook minder spanning en ontsporing en juist meer metselen rondom basale hoofdmelodieën. Adventures In Your Own Backyard is daardoor wat meer een veilige, traditionele (maar desalniettemin slimme) popplaat geworden. In Patrick Watsons geval is stilstand geen achteruitgang, al mis ik vaak de dreiging en wispelturigheid van bijvoorbeeld Just An Ordinary Day. In je eigen achtertuin luieren is potentieel net zo aangenaam als een wereldreis ondergaan, maar je kakt des te sneller in. Live zal Patrick Watson een groots schouwspel neerzetten, dat staat zo goed als vast.
File: Patrick Watson - Adventures In Your Own Backyard
File Under: Sereen in eigen achtertuin
File Audio: [MySpace]
File Twitter: [Patrick Tweetson]
Alabama Shakes
Hoewel de term ‘indie’ steeds verder ontwikkelt van muziekstroming tot sleutelwoord voor marketingdoeleinden, is het tegelijkertijd dé perfecte storm. Popjournalist Peter Bruyn stelde onlangs tijdens een discussie op Twitter dat jonge bands op basis van een gimmick worden geïntroduceerd omdat ze nog geen oeuvre hebben om op terug te vallen. De opmars van jong soultalent - met artiesten als Michael Kiwanuka en Willis Earl Beal - lijkt in eerste instantie het tegengeluid. Dat terwijl oudgedienden als Mavis Staples, Sharon Jones en Lee Fields momenteel in een wederopstanding verkeren. Soul komt vanuit de binnenste kern van de menselijke psyche, vanuit de tenen, vanuit de meest primaire gevoelens. Muziek die bij uitstek recht uit het hart komt, zonder te graven naar een onderliggende betekenis die door ieder individu anders geïnterpreteerd wordt.
Misschien is dit wel waarom Bruce Springsteen als keynote speaker op SXSW vorige maand de spijker zo ferm op de kop sloeg: hij legde sterk de nadruk op die opperste muzikale belevenis. Waar hij aan superlatieven tekort kwam, moest hij zijn gitaar erbij halen om zijn punt duidelijk te maken. Slechts een minuutje spelen en Bruce incasseert al een luid applaus. Uitroepteken. Allez, daarvoor IS hij natuurlijk ook The Boss. Maar daardoor denk ik bij mezelf: is dit waarom De Wereld Draait Door muzikanten slechts dat ene minuutje geeft? Een soort beproeving wellicht: welke band kan die overstijgende bezieling binnen zestig seconden overbrengen? Het is slechts gissen. Maar met diezelfde esthetische kracht trok Alabama Shakes veel belangstelling afgelopen maand op SXSW. Hapklare gimmicks heeft deze jonge band uit het slaperige Athens niet nodig: Brittany Howard, Heath Fogg, Zac Cockrell en Steve Johnson vervlechten op het debuutalbum Boys & Girls soul, rootsrock, garage, gospel en blues in elkaar zonder berekende intenties, zonder de franjes en zonder de glans.
Lees verder..Intergalactic Lovers
Intergalactic Lovers behoort tot de nieuwe generatie veelbelovende Belgische bands, waar ook Amatorski, School Is Cool en Balthazar deel van uitmaken. Vooralsnog is het onbekend of dit eigenzinnige collectief daadwerkelijk van een ander zonnestelsel afkomstig is: Aalst is in ieder geval de aardse thuisbasis. Of het nu te wijten is aan een tegenliggende asteroïde of een file, de Lovers arriveren later dan gepland in Rotown. Hier treedt de band vanavond op. Gitarist Maarten Huygens en drummer Brendan Corbey reageren verheugd op het nieuws dat de laatste kaarten over de toonbank zijn gegaan.
Zangeres Lara Chedraoui begroet mij plots met twee zoenen op de wang: met dit soort Greetings & Salutations, zoals ook de titel van het debuutalbum luidt, krijgt menig persoon het op zijn minst wat warmer onder de kraag. Na het uitladen van de instrumenten vergezellen de bandleden mij aan tafel in het inmiddels stampvolle restaurant. 'We zijn vandaag wat traag van begrip', waarschuwt Maarten. 'Want we hebben gisteren een lange nacht gehad.' Lara: 'Gisteren speelden wij tijdens het 20-jarig bestaan van De Muziekgieterij in Maastricht. We hebben na afloop met die mensen daar meegefeest en gebabbeld.'
Lees verder..FabrIQ 2012 Napret
Het FabrIQ festival in Den Bosch staat voor 'Intrusive Quality': dit wijst niet alleen op gevestigde namen als Damien Jurado of Kim Janssen, maar ook artiesten die nog geen groot platform hebben gekregen om hun kunst te presenteren (maar dat wel verdienen). Dat betekent dat er soms artiesten komen die de maximale luisteraandacht vragen: de Ethiopiër Afework Negussie bijvoorbeeld, is een muzikant die normaliter 'out of the box' is voor de gemiddelde hippe showcasefestijnen. In een klimaat waar de grootste festivals de grote namen aan de haak slaan en menig 'muziekliefhebber' tegenwoordig alleen maar lijkt te pochen over de hoeveelheid aan festivals die hij dit jaar bezoekt, heeft fabrIQ alle elementen die een muziekfestival potentieel zo speciaal maken.
Acts krijgen de vrijheid iets compromisloos neer te zetten, ongeacht de reacties. Dat staat garant voor bijzondere wisselwerking tussen publiek en artiest, die het gevoel van saamhorigheid tussen alle aanwezigen versterkt. Laten we wel eerlijk wezen: het feit dat de meeste acts afkomstig zijn van de Belmont Bookings-stal is een belangrijke factor. Het boekingskantoor van Bas Flesseman heeft in samenwerking met W2 Poppodium veel zeggenschap over hoe het festival wordt samengesteld. Zo is de Toonzaal nu de nieuwste locatie van het festival: een plek waar normaliter veel jazz en wereldmuziek wordt gepresenteerd: een setting die het publiek tot luisteren dwingt.
Lees verder..Dry The River
Het Londense Dry The River slaagde er afgelopen jaar in een gevestigde de naam te worden, zonder ook maar een album op zak te hebben. Dat hebben ze vooral te danken aan hun reputatie als geduchte live-band: een geestverwant van The Black Atlantic of Wild Beasts die op culminerende momenten fervent uithaalt met Refused of At The Drive-In achtige intensiteit. Dit demonstreren ze later vandaag op Crossing Border: de hartverscheurende setafsluiter "Weights & Measures" begint stilletjes a-cappela, maar mondt uit tot vlammenzee van gitaarheibel en meeslepende ritmiek. Om vervolgens het publiek snakkend naar adem achter te laten.
Een dynamische band dus, dit Dry The River, met een duidelijke affiniteit voor dramatiek en pathos. Na afloop van de show kwamen de heren nog gezellig bijkletsen, doch licht chagrijnig over de uitstel van het langverwachte debuut: Shallow Bed komt nu begin maart uit. 'Label shit…', is alles wat zanger Peter Liddle erover kwijt wil. Gelukkig waren Liddle, gitarist Matt Taylor en bassist Scott Walker tijdens het interview met File Under - diezelfde middag nog - in een melige bui. Fast food, leven op een matras, vrouwen en ambitie behoren tot de gespreksstof van de dag.
Lees verder..Damien Jurado
Singer-songwriter Damien Jurado werd in de jaren negentig ontdekt door Sunny Day Real Estate-zanger Jeremy Enigk en heeft sindsdien een heuse cultstatus verworven. Bij zijn tiende studioalbum zou daar heel goed verandering in kunnen komen. Maraqopa is een kleurrijke, exotische plaat geworden waarin Damien Jurado zijn muzikale invloeden voor het eerst in volle glorie laat doorschijnen. Maraqopa symboliseert voor Jurado een definitieve nieuwe richting in zijn carrière. Tijdens het interview met File Under legt Jurado de betekenis achter Maraqopa uit en wat hem heeft geïnspireerd.
Wie ‘Maraqopa’ googlet komt snel achter dat het Damien zelf is die deze naam heeft geclaimd. 'Het is een fictieve plek, afkomstig van een droom die ik had. Toen ik wakker werd, herinnerde ik me de naam nog. Het is een conceptalbum geworden, omdat de hele plaat zich van begint tot eind afspeelt in Maraqopa. Het draait allemaal om een hoofdpersonage, vanuit zijn perspectief. Het is een soort ideale plek, waar dit personage ware liefde ervaart en een soort openbaring ondergaat', vertelt Jurado.
Lees verder..Sharon van Etten
Rond 10 uur ‘s ochtends sjokt Sharon Van Etten verdwaasd het café binnen waar dit interview plaatsvindt, vergezeld door haar reisgenote, niemand minder dan multi-instrumentaliste Heather Broderick. Van Etten kampt zichtbaar met enige slaapgebrek. Met haar handen verhuld onder de mouwen van haar wijnrode blouse schuift ze aan. Sharon heeft een hectisch jaar achter de rug. Ze was bijna non-stop op tournee, sliep elke avond onder een ander dak en haar bezittingen lagen verspreid over diverse locaties.
Het opnemen van Tramp met Aaron Dessner (The National) was de enige consistente factor binnen deze periode van 14 maanden. ‘Met Aaron werken was een gigantische uitdaging voor mij. Ik ben het niet gewend om zo intens aan een album te werken.’, mijmert ze. ‘Niet alleen voor lange periodes, maar bij elk nummer, elk instrument ontstonden hele discussies over hoe alles moest klinken. Aaron is gelukkig een makkelijk persoon om mee te praten. We wilden samen het hoogst haalbare bereiken met deze liedjes.’
Lees verder..R. Stevie Moore
Working hard into the night
searching for a melody that makes sense
to the president of the record company
when will he sign me?
WHY can't I write a hit?- R. Stevie Moore - Why Can't I Write A Hit ?(1984)
De curieuze muzikale loopbaan van Robert Steven Moore heeft maar liefst zes decennia aan popmuziek doorkruist. Vanaf zijn geboorte in Nashville, Tennessee in 1952, het epicentrum van de country en rock-'n-roll aristocratie destijds, werd het muziekmaken bij Stevie met de paplepel ingegoten. Zijn vader Bob Moore was veelgevraagd sessiemuzikant, die legenden als Elvis Presley, Roy Orbison en Patsy Cline flankeerde op contrabas. Hoewel R. Stevie Moore net als zijn vader de bas heeft gekozen als hoofdinstrument, besloot hij niet in diens voetsporen te treden. Intégendeel. Op zijn zestigste is hij een lo-fi-pionier met meer dan 400 (!) albums in eigen beheer uitgebracht op cassette en cd. Inmiddels is het grootste deel van zijn catalogus, inclusief talloze home video's, keurig gearchiveerd terug te vinden op zijn website.
James Vincent McMorrow
De uit Dublin afkomstige James Vincent McMorrow heeft afgelopen jaar een lange reeks aan festivals achter de rug. Hij vertolkte zijn melancholische akoestische liedjes al op o.a. Motel Mozaïque, De-Affaire, Into The Great Wide Open en natuurlijk kon Crossing Border niet achterblijven. Vandaag spreek ik McMorrow in de lobby van het Mercure Hotel: op het eerste gezich is het een rustige, vriendelijke jongeman. Maar naar mate het gesprek vordert, kom ik erachter dat ik te maken heb met een bloedserieuze artiest die zijn ambacht ooit beschouwde als pure noodzaak om te overleven.
Dit is niet de enige schijn die bedriegt bij James Vincent McMorrow. Zijn muziek wordt regelmatig vergeleken met Patrick Watson, Bon Iver, landgenoot Damien Rice en andere 'contemporary' singer-songwriters. McMorrow heeft echter meer affiniteit met artiesten als The Neptunes of Justin Timberlake. 'Hoe kortzichtig zou ik zijn als ik alleen naar Van Morrison, Neil Young en dat soort artiesten zou luisteren?', piekert een licht geïrriteerde McMorrow. 'Ik ben dol op deze artiesten, begrijp me niet verkeerd. Het zijn allemaal geweldige muzikanten. Iedereen houdt van Bob Dylan, hij is de beste songwriter die ooit heeft bestaan.'
Lees verder..
Jaarlijst 2011: Jasper
1. tUnE-yArDs - w h o k i l l
2. Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo
3. Wilco - The Whole Love
4. The Strange Boys - Live Music
5. St. Vincent - Strange Mercy
6. Josh T. Pearson - Last Of The Country Gentlemen
7. Mindpark - We Will Adapt
8. Cults - Cults
9. Givers - In Light
10. Spinvis - Tot Ziens, Justine Keller
Signe Tollefsen
De Hinthamerstraat in de binnenstad van Den Bosch staat vanwege de kermis volgepropt met kraampjes. Ik observeer vanaf een terras de rivier van mensen die langs me heen stroomt, op zoek naar een zekere dame met gitaar. Zelfs in deze drukte spot ik haar moeiteloos. Op deze grauwe, natte zaterdagmiddag vormt de vuurrode haardracht van Signe Tollefsen een surrealistisch, bijna cartoonesk contrast. De release van haar tweede album Hayes is twee weken uitgesteld. Er waren wat minuscule problemen met de opnames. Signe: 'We zaten gelukkig helemaal in die groove van het produceren en schrijven. Er was gewoon tijdsdruk.'
Elbow
Het is donderdagmiddag op de camping van Lowlands. Het zonnetje schijnt nog, maar op de buienradar is een gigantische rode vlek te zien die oprukt richting Biddinghuizen. Het is stilte voor de storm: létterlijk. Mijn tent staat nog geen twintig minuten of ik krijg een smsje van Storm dat de heren van Elbow tóch nog zin hebben om te praten. Ik voel me licht overvallen, want ik heb verder niets voorbereid. Tot nu toe had ik een lichte aversie voor smartphones en Blackberry's. Ik ergerde mij soms aan de manier waarop mensen doodleuk op een LCD-schermpje turen terwijl er pal voor hun neus een onwijs strakke band staat te spelen. Maar op dit moment had ik graag een iPhone bij de hand gehad in plaats van een fossiele Nokia. Bergen researchmateriaal ter plekke van het internet plukken is op een festival als Lowlands een luxe. Afijn, het is weer improviseren geblazen.
Stairs To Nowhere
Tweede album net af en uit, maar de band stopt
Het Utrechts/Amsterdamse Stairs To Nowhere staat bekend als een vreemde eend in de bijt. Zelfs de plek voor het interview, uitgekozen door zanger/gitarist Bram Colijn en drummer Tim Mooij, is tamelijk onconventioneel. Café Het Stoplicht is een knusse Amsterdamse kroeg die de afgelopen drie decennia bevroren lijkt te zijn geweest. Het pand is gevuld met kettingrokende zestigers, zwart-wit foto’s en antieke rekwisieten. Tim: “Ik woon hier sinds een paar maanden in de buurt. Dit is een te gek café. Je mag hier gewoon roken…het is vintage!”
Crossing Border: Napret
Crossing Border kwam dit jaar weer met een eclectisch muziekaanbod. De vrijdag stond in het teken van grote namen als dEUS, Gavin Friday en St. Vincent, terwijl zaterdag meer een ontdekkingstocht ging worden. Ik prefereer het tweede: minder druk en daardoor geen angst regelmatig aan te sluiten bij een lange rij. Vorig jaar - terwijl The National optrad in de Buchanan - stond er een jongen achter me die overwoog ter plekke in zijn lege bierbekertje te urineren. Ik keek om en schudde mijn hoofd: daar komt niets van in, jongeman. Gelukkig is het qua programmering ditmaal wat eerlijker verdeeld: de kans dat een band van het niveau The Walkmen voor slechts tien man speelt acht ik klein. Maar de dilemma’s worden nu des te groter. dEUS, St. Vincent, Josh T. Pearson of Gavin Friday? De pijnlijke keuze tussen deze vier heldenbands viel uiteindelijk op St. Vincent.
Lees verder..The Strange Boys - Live Music
The Strange Boys doen hun naam eer aan: de band uit Austin, Texas zit vast in een soort tijdcapsule en past daardoor nèt niet binnen de nieuwe indiestromingen. Zes jonge muzikanten met oude zielen, die zijn opgegroeid met oude American Bandstand-opnames in plaats van hippe undergroundmuziek. De psychedelische Velvet Underground-, The Stooges- en Buddy Holly-invloeden van de voorgaande twee platen ebben bij Live Music (“live” in werkwoordsvorm) langzaam weg. Daarvoor in de plaats komt een toegankelijker, liedjes-georiënteerd geluid in de trant van The Kinks en Bob Dylan ten tijde van Highway 61 Revisited. Openingsnummer “Me And You” klinkt al meteen infectieus, met dat speelse lichtvoetige piano-riffje dat continu als een dronken vlinder door mijn schedelholte heendwarrelt. 'There are many ways to say goodbye/ that was one you can’t do twice' zingt Strange Boy Ryan Sambol met zijn ijle klaagzang. Sambol is een echte rebel gegoten in de James Dean-vorm: eigenwijs, hyperactief en ondeugend. Desalniettemin is het een rebel met klein hartje, die bij de ingetogenere stukken dat kleine hartje weet te versnipperen. Flauwe, infantiele hersenspinsels als “Should Have Shot Paul” zijn zo goed als verleden tijd: Sambol profileert zich op Live Music als serieus, vakkundig en volwassen songsmid met ontroerende songteksten als 'You can go make a child/ but you can’t choose the way it dies' op het prachtige “Over The River And Through The Woulds”, een nummer waarvan Ray Davies zou willen had hij het geschreven had. Ook op muzikaal vlak slaan de The Strange Boys geheel nieuwe wegen in: bijvoorbeeld het waanzinnige “Saddest”, dat met een spannend, experimenteel intermezzo met duistere keyboards een onverwachte wending krijgt. Live Music is zonder twijfel de meest coherente plaat van The Strange Boys tot nu toe.
File: The Strange Boys - Live Music
File Under: Hartversnipperend mooi
File Video: ["Me And You"]
St. Vincent - Strange Mercy
Annie Clark heeft in het verleden bij Sufjan Stevens en Polyphonic Spree haar sporen ruimschoots verdiend. Inmiddels maakt ze als St. Vincent furore met een breed opgesierd, fragmentarisch popgeluid. De ene keer lijkt Clark een onschuldig en maagdelijk met haast symfonische arrangementen, totdat ze de boel bewust lijkt te verminken met verstikkende gitaarnoise en ontstemde keyboards. Op het derde album Strange Mercy is die kloof tussen schoonheid en vervorming wijder dan ooit. De vreemde wending ligt bij elk nummer op de loer. De single “Cruel” lijkt in het begin rechtstreeks uit een jaren '40 musical te komen, totdat de drums plots invallen. Door Clarks verbeten zang, staccato-saxofoons en venijnige gitaarsolo krijgt “Cruel” een uiterst grimmige draai. Opvallend hoe de muze haar gitaar gebruikt voor textuur en ambiance boven melodie. Bij “Surgeon” gaat het daadwerkelijk alle kanten op: haar virtuoze spel verraadt een voorliefde voor Oosterse toonladders en progressieve rock. Soms is Clark door het avontuurlijke instrumentarium en dito productie moeilijk te peilen. De emotionele kern sneeuwt hierdoor een beetje onder. Bij “Cheerleader” en sterke afsluiter “Year of the Tiger” weet ze die kern gelukkig intact te houden. In het verleden liet Clark haar muzikale waanzin en knappe songsmederij elkaar versterken: dit maakte Actor en Marry Me tot ontzettend verslavende albums. Bij Strange Mercy onderdrukken die twee facetten elkaar wat meer. Daardoor is het St. Vincents meest veeleisende album tot nu toe geworden. De genadige luisteraar raakt na elke luisterbeurt eerder verwonderd dan vervreemd.
File: St. Vincent - Strange Mercy
File Under: Virtuoze pop met gespleten persoonlijkheid
Erland & The Carnival
Een groot festival als Lowlands voelt soms net als een bezoek aan de kermis. Niet iedereen houdt van dezelfde attracties. De botsautootjes zijn leuk zolang je het sadistische schoffie van de buurt een keertje hard van achteren mag belagen. De breakdance is dolle pret zolang je je niet irriteert aan die nar achter de microfoon met zijn verbale uitspattingen. Het spookhuis is meestal de attractie die iedereen het bangst maakt, maar om de verkeerde redenen. Zombies zijn van papier-maché, rubberen vleermuizen hangen zichtbaar aan een touwtje en die dracula-pop doet Count Chocula enger lijken dan Count Orlok. Het spreekt niet bepaald tot de verbeelding.
Dat doet de spookachtige freakfolk van Erland and The Carnival gelukkig wel. Deze vijfkoppige band kenmerkt zich door de frequente jazzy uitspattingen en de haast Ennio Morricone-achtige, filmische inslag. De samenstelling van de band is op zijn zachtst gezegd uniek: een creatieve synergie tussen veteranen Simon Tong (ex-The Verve, Gorillaz), David Nock (The Orb, The Cult) en de tamelijk onbekende Schotse zanger/gitarist Gawain Erland Cooper. Door veel pers wordt de band beschreven als een supergroep, maar dat is volgens Simon onzin. ‘Ik vind ons geen supergroep, nee. Dat suggereert een beetje dat wij progrock maken ofzo...’
Lees verder..Incubate 2011: Napret
Het Incubate-festival creëert elk jaar een culturele melting pot van muziek, film en beeldende kunst. Obscure performance-artiesten en hippe indiebandjes gaan hand in hand met specifiekere underground-genres als metal en hardcore. Incubate is de festivalvariant van een tapas-restaurant: een cultiverende ontdekkingstocht waar zelfs de kenners gegarandeerd een keer bevreemd raken. Ook dit jaar wordt er een aantal spraakmakende projecten georganiseerd.
Zoals Play Me, I’m Yours, bijvoorbeeld, waar een honderdtal piano’s verspreid stonden binnen de gemeente Tilburg. In Cul de Sac liep ik Peter Meeuwsen (artistiek leider van Incubate) tegen het lijf. Hij vertelde enthousiast hoe Play Me, I’m Yours voorbijgangers stimuleert zelf evenementen rondom de piano’s heen te bedenken: in een bijzonder geval kwam er zelfs een hele fanfare langs om mee te spelen. Doordat iedereen in het openbaar kan musiceren, clusteren er vanzelf verschillende initiatiefjes in en rondom de binnenstad. Naast Play Me I’m Yours is er het Glocal-project: dit jaar mocht Peter Broderick 10 dagen meedraaien op Boerderij ‘t Schop. Zijn belevingen en bevindingen kun je uitgebreid nalezen in het interview dat hij destijds met File Under had. De DIY-conference is tevens dit jaar een belangrijke steunpilaar voor Incubate, met high profile-gasten als punkheld Steve Ignorant, popjournalist Michael Azerrad en producer Bill Drummond.
Lees verder..Gerhardt - All Is There
Gerhardt Heusinkveld kennen we vooral als die maraca-zwaaiende troubadour uit het funky jamcollectief Beans & Fatback. Voor zijn solodebuut All Is There kreeg Heusinkveld hulp van Ruben Block, Paul van Bruystegem en Mario Goossens, de drie Vlamingen die als Triggerfinger de laatste jaren de reputatie hebben opgebouwd als een van de beste live-acts in de Benelux. Bekwamere sessiemuzikanten kan de charismatische singer-songwriter niet wensen. All Is There telt slechts vijf tracks, waarbij elk liedje een andere kant van Heusinkveld lijkt te vertegenwoordigen. Opener “Fire Walk” is verreweg het spannendste en beste wat dit mini-album te bieden heeft. Zoals de titel al verraadt (Twin Peaks-referenties zijn altijd een plus) mondt het nummer uit in David Lynch-achtige suspense. Het mierzoete “A Brand New Heart” en “Lady, Drive Home” klinken in contrast bijna als persiflages en slaan de plank wat mij betreft mis. Bij “I Want To Be You” laat Gerhardt weer die infectieuze speelsheid zien die hij bij Beans & Fatback altijd toepast. Hij bewijst zich hier bovendien als bijzonder eclectisch zangtalent. Er is zelfs een ‘tequila’-versie van dit nummer gemaakt, met bijbehorende videoclip. Bij de live-opname “Nature Never Makes No Mistake” wordt het schip wederom gerecht. Ik denk meteen aan “Nature Is The Law” van Richard Ashcroft, van diens solo-album Human Conditions. Deze fraaie pianosong had zo van zijn pen afkomstig kunnen zijn. All Is There doet haar naam in ieder geval eer aan: in slechts 22 minuten laat Gerhardt je snuffelen aan een rijke potpourri van invloeden. Helaas gaat die veelzijdigheid ten koste van de nodige continuïteit: deze verzamelde liedjes gaan simpelweg niet samen door één deur.
File: Gerhardt - All Is There
File Under: Veelzijdigheid geen troef bij aanstormend talent
File Audio: [Gerhardt Bandcamp]