Tu Fawning uit Portland was afgelopen jaar nog een beetje een enigma. Dit muzikale liefdeskind van singer-songwriter Corrina Repp en multi-instrumentalist Joe Haege (Menomena, 31Knots) werd vergeleken met de meest uiteenlopende namen: van Arcade Fire tot aan The Knife. De band live zien tijdens fabrIQ 2011 onthulde gelukkig wat meer: vier multi-instrumentalisten met allen een voorliefde voor stevige tribalritmes en samples uit oude opnamen. Toch was het debuut Hearts On Hold nog enigszins tasten in het duister. Maar bij het tweede album A Monument komt Tu Fawning eindelijk uit het bos tevoorschijn met een eigen smoel. "Wager" is een vroege smaakmaker: gammel gitaarspel wordt bijzonder infectieus afgewisseld met een grillige, Wovenhand-achtige drive. Soms wordt slechts het ritme blootgegeven, dan voegt de band er weer een noisy segment tussen om de luisteraar nét genoeg te prikkelen tot er teruggegrepen wordt naar de hooks. De overgangen tussen de obscure en poppy elementen voelen ditmaal ook niet geforceerd aan. Met "Skin And Bone" levert de band zowaar een barokke popsong af, met een ontladende gitaarexplosie die heerlijk voorbarig invalt. Het fraaie "To Break Into" is een surrealistische mirage van galmende blazers, spookachtig pianogepingel en Repp die haar stem samensmelt met een riedelende mandoline, waardoor het een soort onderwater-effect krijgt. De vileine gitaarmuur schudt de luisteraar weer prompt wakker. De machtsstrijd tussen Repps liedjesgevoel en Haeges gefreubel met drumritmes, samples en gitaargeluiden is op A Monument wat eerlijker verdeeld, zodat de liedjes een kop en staart behouden en niet tussen schip en wal raken. Waar die wispelturigheid de band eerst nekte is het nu juist de troefkaart. De contrasten die Tu Fawning continu in haar sound creëert maakt A Monument een verslavende plaat die telkens weer tot luisteren dwingt.

# |

|

| Jasper | 10 mei 2012 - 08:57 | reacties (0)

Is het mogelijk om murw te worden van de avontuurlijke, virtuoze neo-klassieke pop van Patrick Watson? Albums als Close To Paradise en Wooden Arms zijn bijna de perfecte soundtrack voor een Jules Verne-achtige ontdekkingstocht. Watsons muziek belichaamt een reis uit infantiele nieuwsgierigheid jegens het onbekende: varend midden op de Stille Oceaan of fietsend door de dicht bevolkte steegjes van Beijing. Vrije jazz en subtiele minimalistische pianopop wisselen elkaar moeiteloos af, terwijl Patricks hijgerige falset zorgt voor sporadische 'ooh' en 'aah'-momenten. Het nieuwe album Adventures In Your Own Backyard doorbreekt die traditie enigszins. Nog steeds zijn daar de prodigieuze arrangementen en harmonieën: dissonante koortjes en Morricone-achtige blazers sieren de liedjes fraai op. Zoals de albumtitel insinueert blijft Watson dezer dagen sereen in zijn eigen muzikale speeltuin hangen, zonder de behoefte de grenzen verder te verleggen. Die gemoedstoestand betekent ook minder spanning en ontsporing en juist meer metselen rondom basale hoofdmelodieën. Adventures In Your Own Backyard is daardoor wat meer een veilige, traditionele (maar desalniettemin slimme) popplaat geworden. In Patrick Watsons geval is stilstand geen achteruitgang, al mis ik vaak de dreiging en wispelturigheid van bijvoorbeeld Just An Ordinary Day. In je eigen achtertuin luieren is potentieel net zo aangenaam als een wereldreis ondergaan, maar je kakt des te sneller in. Live zal Patrick Watson een groots schouwspel neerzetten, dat staat zo goed als vast.

# |

|

| Jasper | Motel Mozaique 2012 | 19 april 2012 - 20:57 | reacties (0)

Intergalactic Lovers behoort tot de nieuwe generatie veelbelovende Belgische bands, waar ook Amatorski, School Is Cool en Balthazar deel van uitmaken. Vooralsnog is het onbekend of dit eigenzinnige collectief daadwerkelijk van een ander zonnestelsel afkomstig is: Aalst is in ieder geval de aardse thuisbasis. Of het nu te wijten is aan een tegenliggende asteroïde of een file, de Lovers arriveren later dan gepland in Rotown. Hier treedt de band vanavond op. Gitarist Maarten Huygens en drummer Brendan Corbey reageren verheugd op het nieuws dat de laatste kaarten over de toonbank zijn gegaan.

Zangeres Lara Chedraoui begroet mij plots met twee zoenen op de wang: met dit soort Greetings & Salutations, zoals ook de titel van het debuutalbum luidt, krijgt menig persoon het op zijn minst wat warmer onder de kraag. Na het uitladen van de instrumenten vergezellen de bandleden mij aan tafel in het inmiddels stampvolle restaurant. 'We zijn vandaag wat traag van begrip', waarschuwt Maarten. 'Want we hebben gisteren een lange nacht gehad.' Lara: 'Gisteren speelden wij tijdens het 20-jarig bestaan van De Muziekgieterij in Maastricht. We hebben na afloop met die mensen daar meegefeest en gebabbeld.'

# |

|

| Interview | Jasper | 23 maart 2012 - 08:57 | reacties (0)

Het Londense Dry The River slaagde er afgelopen jaar in een gevestigde de naam te worden, zonder ook maar een album op zak te hebben. Dat hebben ze vooral te danken aan hun reputatie als geduchte live-band: een geestverwant van The Black Atlantic of Wild Beasts die op culminerende momenten fervent uithaalt met Refused of At The Drive-In achtige intensiteit. Dit demonstreren ze later vandaag op Crossing Border: de hartverscheurende setafsluiter "Weights & Measures" begint stilletjes a-cappela, maar mondt uit tot vlammenzee van gitaarheibel en meeslepende ritmiek. Om vervolgens het publiek snakkend naar adem achter te laten.

Een dynamische band dus, dit Dry The River, met een duidelijke affiniteit voor dramatiek en pathos. Na afloop van de show kwamen de heren nog gezellig bijkletsen, doch licht chagrijnig over de uitstel van het langverwachte debuut: Shallow Bed komt nu begin maart uit. 'Label shit…', is alles wat zanger Peter Liddle erover kwijt wil. Gelukkig waren Liddle, gitarist Matt Taylor en bassist Scott Walker tijdens het interview met File Under - diezelfde middag nog - in een melige bui. Fast food, leven op een matras, vrouwen en ambitie behoren tot de gespreksstof van de dag.

# |

|

| Interview | Jasper | 02 maart 2012 - 22:27 | reacties (2)

Rond 10 uur ‘s ochtends sjokt Sharon Van Etten verdwaasd het café binnen waar dit interview plaatsvindt, vergezeld door haar reisgenote, niemand minder dan multi-instrumentaliste Heather Broderick. Van Etten kampt zichtbaar met enige slaapgebrek. Met haar handen verhuld onder de mouwen van haar wijnrode blouse schuift ze aan. Sharon heeft een hectisch jaar achter de rug. Ze was bijna non-stop op tournee, sliep elke avond onder een ander dak en haar bezittingen lagen verspreid over diverse locaties.

Het opnemen van Tramp met Aaron Dessner (The National) was de enige consistente factor binnen deze periode van 14 maanden. ‘Met Aaron werken was een gigantische uitdaging voor mij. Ik ben het niet gewend om zo intens aan een album te werken.’, mijmert ze. ‘Niet alleen voor lange periodes, maar bij elk nummer, elk instrument ontstonden hele discussies over hoe alles moest klinken. Aaron is gelukkig een makkelijk persoon om mee te praten. We wilden samen het hoogst haalbare bereiken met deze liedjes.’

# |

|

| Interview | Jasper | 24 januari 2012 - 14:57 | reacties (0)

De uit Dublin afkomstige James Vincent McMorrow heeft afgelopen jaar een lange reeks aan festivals achter de rug. Hij vertolkte zijn melancholische akoestische liedjes al op o.a. Motel Mozaïque, De-Affaire, Into The Great Wide Open en natuurlijk kon Crossing Border niet achterblijven. Vandaag spreek ik McMorrow in de lobby van het Mercure Hotel: op het eerste gezich is het een rustige, vriendelijke jongeman. Maar naar mate het gesprek vordert, kom ik erachter dat ik te maken heb met een bloedserieuze artiest die zijn ambacht ooit beschouwde als pure noodzaak om te overleven.

Dit is niet de enige schijn die bedriegt bij James Vincent McMorrow. Zijn muziek wordt regelmatig vergeleken met Patrick Watson, Bon Iver, landgenoot Damien Rice en andere 'contemporary' singer-songwriters. McMorrow heeft echter meer affiniteit met artiesten als The Neptunes of Justin Timberlake. 'Hoe kortzichtig zou ik zijn als ik alleen naar Van Morrison, Neil Young en dat soort artiesten zou luisteren?', piekert een licht geïrriteerde McMorrow. 'Ik ben dol op deze artiesten, begrijp me niet verkeerd. Het zijn allemaal geweldige muzikanten. Iedereen houdt van Bob Dylan, hij is de beste songwriter die ooit heeft bestaan.'

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Interview | Jasper | 05 januari 2012 - 14:57 | reacties (0)

De Hinthamerstraat in de binnenstad van Den Bosch staat vanwege de kermis volgepropt met kraampjes. Ik observeer vanaf een terras de rivier van mensen die langs me heen stroomt, op zoek naar een zekere dame met gitaar. Zelfs in deze drukte spot ik haar moeiteloos. Op deze grauwe, natte zaterdagmiddag vormt de vuurrode haardracht van Signe Tollefsen een surrealistisch, bijna cartoonesk contrast. De release van haar tweede album Hayes is twee weken uitgesteld. Er waren wat minuscule problemen met de opnames. Signe: 'We zaten gelukkig helemaal in die groove van het produceren en schrijven. Er was gewoon tijdsdruk.'

# |

|

| Interview | Jasper | 05 december 2011 - 14:57 | reacties (0)

Tweede album net af en uit, maar de band stopt

Het Utrechts/Amsterdamse Stairs To Nowhere staat bekend als een vreemde eend in de bijt. Zelfs de plek voor het interview, uitgekozen door zanger/gitarist Bram Colijn en drummer Tim Mooij, is tamelijk onconventioneel. Café Het Stoplicht is een knusse Amsterdamse kroeg die de afgelopen drie decennia bevroren lijkt te zijn geweest. Het pand is gevuld met kettingrokende zestigers, zwart-wit foto’s en antieke rekwisieten. Tim: “Ik woon hier sinds een paar maanden in de buurt. Dit is een te gek café. Je mag hier gewoon roken…het is vintage!”

# |

|

| Interview | Jasper | 01 december 2011 - 14:57 | reacties (0)

The Strange Boys doen hun naam eer aan: de band uit Austin, Texas zit vast in een soort tijdcapsule en past daardoor nèt niet binnen de nieuwe indiestromingen. Zes jonge muzikanten met oude zielen, die zijn opgegroeid met oude American Bandstand-opnames in plaats van hippe undergroundmuziek. De psychedelische Velvet Underground-, The Stooges- en Buddy Holly-invloeden van de voorgaande twee platen ebben bij Live Music (“live” in werkwoordsvorm) langzaam weg. Daarvoor in de plaats komt een toegankelijker, liedjes-georiënteerd geluid in de trant van The Kinks en Bob Dylan ten tijde van Highway 61 Revisited. Openingsnummer “Me And You” klinkt al meteen infectieus, met dat speelse lichtvoetige piano-riffje dat continu als een dronken vlinder door mijn schedelholte heendwarrelt. 'There are many ways to say goodbye/ that was one you can’t do twice' zingt Strange Boy Ryan Sambol met zijn ijle klaagzang. Sambol is een echte rebel gegoten in de James Dean-vorm: eigenwijs, hyperactief en ondeugend. Desalniettemin is het een rebel met klein hartje, die bij de ingetogenere stukken dat kleine hartje weet te versnipperen. Flauwe, infantiele hersenspinsels als “Should Have Shot Paul” zijn zo goed als verleden tijd: Sambol profileert zich op Live Music als serieus, vakkundig en volwassen songsmid met ontroerende songteksten als 'You can go make a child/ but you can’t choose the way it dies' op het prachtige “Over The River And Through The Woulds”, een nummer waarvan Ray Davies zou willen had hij het geschreven had. Ook op muzikaal vlak slaan de The Strange Boys geheel nieuwe wegen in: bijvoorbeeld het waanzinnige “Saddest”, dat met een spannend, experimenteel intermezzo met duistere keyboards een onverwachte wending krijgt. Live Music is zonder twijfel de meest coherente plaat van The Strange Boys tot nu toe.

# |

|

| Jasper | 21 oktober 2011 - 08:58 | reacties (4)

Een groot festival als Lowlands voelt soms net als een bezoek aan de kermis. Niet iedereen houdt van dezelfde attracties. De botsautootjes zijn leuk zolang je het sadistische schoffie van de buurt een keertje hard van achteren mag belagen. De breakdance is dolle pret zolang je je niet irriteert aan die nar achter de microfoon met zijn verbale uitspattingen. Het spookhuis is meestal de attractie die iedereen het bangst maakt, maar om de verkeerde redenen. Zombies zijn van papier-maché, rubberen vleermuizen hangen zichtbaar aan een touwtje en die dracula-pop doet Count Chocula enger lijken dan Count Orlok. Het spreekt niet bepaald tot de verbeelding.

Dat doet de spookachtige freakfolk van Erland and The Carnival gelukkig wel. Deze vijfkoppige band kenmerkt zich door de frequente jazzy uitspattingen en de haast Ennio Morricone-achtige, filmische inslag. De samenstelling van de band is op zijn zachtst gezegd uniek: een creatieve synergie tussen veteranen Simon Tong (ex-The Verve, Gorillaz), David Nock (The Orb, The Cult) en de tamelijk onbekende Schotse zanger/gitarist Gawain Erland Cooper. Door veel pers wordt de band beschreven als een supergroep, maar dat is volgens Simon onzin. ‘Ik vind ons geen supergroep, nee. Dat suggereert een beetje dat wij progrock maken ofzo...’

# |

|

| Interview | Jasper | 26 september 2011 - 16:57 | reacties (2)

Gerhardt Heusinkveld kennen we vooral als die maraca-zwaaiende troubadour uit het funky jamcollectief Beans & Fatback. Voor zijn solodebuut All Is There kreeg Heusinkveld hulp van Ruben Block, Paul van Bruystegem en Mario Goossens, de drie Vlamingen die als Triggerfinger de laatste jaren de reputatie hebben opgebouwd als een van de beste live-acts in de Benelux. Bekwamere sessiemuzikanten kan de charismatische singer-songwriter niet wensen. All Is There telt slechts vijf tracks, waarbij elk liedje een andere kant van Heusinkveld lijkt te vertegenwoordigen. Opener “Fire Walk” is verreweg het spannendste en beste wat dit mini-album te bieden heeft. Zoals de titel al verraadt (Twin Peaks-referenties zijn altijd een plus) mondt het nummer uit in David Lynch-achtige suspense. Het mierzoete “A Brand New Heart” en “Lady, Drive Home” klinken in contrast bijna als persiflages en slaan de plank wat mij betreft mis. Bij “I Want To Be You” laat Gerhardt weer die infectieuze speelsheid zien die hij bij Beans & Fatback altijd toepast. Hij bewijst zich hier bovendien als bijzonder eclectisch zangtalent. Er is zelfs een ‘tequila’-versie van dit nummer gemaakt, met bijbehorende videoclip. Bij de live-opname “Nature Never Makes No Mistake” wordt het schip wederom gerecht. Ik denk meteen aan “Nature Is The Law” van Richard Ashcroft, van diens solo-album Human Conditions. Deze fraaie pianosong had zo van zijn pen afkomstig kunnen zijn. All Is There doet haar naam in ieder geval eer aan: in slechts 22 minuten laat Gerhardt je snuffelen aan een rijke potpourri van invloeden. Helaas gaat die veelzijdigheid ten koste van de nodige continuïteit: deze verzamelde liedjes gaan simpelweg niet samen door één deur.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Jasper | 19 september 2011 - 12:57 | reacties (0)

‘Gezellig, een dagje zo over mezelf praten in Amsterdam’, merkt zanger/gitarist Mauro Antonio Pawlowski droogjes op. Toen de voormalig frontman van Evil Superstars zich eind 2004 voegde bij de iconische Antwerpse band dEUS, kwam het zelfs op het Vlaamse avondjournaal. Pawlowski en Tom Barman - twee muzikanten die de grote opmars van alternatieve rock in België begin jaren negentig katalyseerden - versmolten in een dezelfde band was groot nieuws. Pawlowski: ‘Ik was me daar zelf eerlijk gezegd niet zo van bewust.’

Mauro vertelt dat hij steeds assertiever is geworden met zijn creatieve inbreng in dEUS. Bij het vorige album Vantage Point profileerde de flamboyante Zuid-Limburger zich door de leadzang van het aanstekelijke “The Architect’” voor zijn rekening te nemen. Het zesde studioalbum Keep You Close is meer een luisterplaat geworden, waar je goed voor moet zitten om alle nuances en subtiliteiten tot je te nemen. ‘Deze plaat hebben we echt samen gedaan. Elke muzikant heeft zijn deel bijgedragen.’, aldus Mauro. ‘Daarom hebben we een jaar extra genomen om Keep You Close te schrijven. Dat is niet ongebruikelijk als je echt een album wilt maken. Veel albums die ik enorm goed vind hebben twee á drie jaar in beslag genomen.’

Mauro noemt een plaat uit zijn jeugd als voorbeeld: Rumours van Fleetwood Mac. ‘Ik houd van seventies muziek, hé? Muziek uit mijn kindertijd blijft altijd hangen op een of andere manier.’ Pawlowski groeide op in een muzikale familie. Door zijn Pools-Italiaanse roots kwam hij van jongs af in aanraking met verschillende culturele tradities. Het komt daarom als geen verrassing dat Mauro vroegtijdig gefascineerd raakte door veel verschillende muziekstijlen. ‘Toen ik als tiener veel naar freejazz, noise, industrial en hedendaags klassieke muziek luisterde, deed ik dat in mijn kamertje. Niet in de woonkamer... dat wilde ik mijn brave ouders niet aandoen (lacht). Ik was geen rebelse tiener.’

# |

|

| Interview | Jasper | 08 september 2011 - 17:57 | reacties (5)

Kaiser Chiefs, wie kent ze inmiddels niet? De band rondom Nick Hodgson en Ricky Wilson is al zeven jaar lang publiekstrekker op de grote Europese zomerfestivals, een status die gecementeerd is dankzij krakers als "Ruby", "Oh My God" en "I Predict A Riot". Het nieuwste album The Future is Medieval’ presenteerde de band met een radicaal concept. Fans kregen de mogelijkheid om via de website hun eigen digitale Kaiser Chiefs-album samen te stellen uit een totaal van 20 tracks, en er een zelfgemaakte cover aan toe te voegen. Na het kopen van een aldus samengesteld album biedt de band je de mogelijkheid geld terug te verdienen als je jouw versie weer doorverkoopt aan derden. Voor elk Kaiser Chiefs-album dat verkocht wordt krijg je 1 pond terug van de band. Vernieuwend, al merk je daar niets van als je de reguliere 13-track versie in de winkel koopt.

File Under treft bassist Simon Rix turend uit het raam aan. Hij observeert de chagrijnige fietsers die in de stromende regen langs de plek van afspraak rijden, een hotel. Zijn sadistische grijns verraadt enig leedvermaak. Dat is wellicht niet zo verwonderlijk: Kaiser Chiefs staat er immers om bekend een zwartgallig gevoel voor ironie uit te drukken door middel van aanstekelijke meezingers. 'Dat klopt inderdaad wel', licht Rix toe. 'We zijn altijd van het donkere gevoel voor humor geweest, bijna op een tongue-in-cheek achtige manier. "Everyday I Love You Less and Less", "Never Miss A Beat", "I Predict A Riot"...dat soort liedjes brengen de duistere aspecten van onze samenleving in perspectief. Als wij ons daarop focussen schrijven we ook onze beste nummers, denk ik.'

# |

|

| Interview | Jasper | 02 september 2011 - 15:57 | reacties (0)

Op de rijpe leeftijd van 24 heeft sessiemuzikant en singer-songwriter Peter Broderick een discografie waar de meeste artiesten van blozen. De muzikale duizendpoot startte zijn loopbaan in Portland met bands als Horse Feathers en Norfolk and Western. Sinds 2007, toen de Deense band Efterklang hem via MySpace vroeg om zich bij de band te voegen, leidt Peter een nomadisch bestaan in West-Europa. Sinds anderhalf jaar leeft de Amerikaan in Berlijn. Peter: ‘Het is een perfecte basis voor iemand als ik, die voortdurend heen en weer aan het reizen is.’ Het woord ‘project’ komt vaak voor in het vocabulaire van de charismatische Broderick. De zoektocht naar nieuwe artistieke uitdagingen lijkt voor hem haast onafgebroken: met een oeuvre dat uiteenloopt van neo-klassieke pianomuziek tot akoestische kop en staart-liedjes.

# |

|

| Incubate 2011 | Interview | Into The Great Wide Open 2011 | Jasper | 25 augustus 2011 - 15:57 | reacties (2)

De Crystal Fighters treden vanavond rond middernacht op in het kader van het Walk The Line-festival in Den Haag. Eerst zou mijn interview gaan plaatsvinden in Paard van Troje. Op het laatste moment is de locatie verplaatst naar het hotel waar de band verblijft. De andere kant van de festivalhectiek vindt hier plaats: veel telefonerende tourmanagers en perschefs en hotelpersoneel dat heen en weer rent om de koffers van de vele gasten aan te nemen. Ik zie veel muzikanten in de lobby achter hun laptops, waaronder de drummer van de Canadese band Zeus, eerder vandaag te bewonderen op De Grote Markt. Crystal Fighters-zanger Sebastian is nog druk aan het Skypen, evenals zangeres Ellie Fletcher. Gilbert en Graham, de andere twee kernleden, slepen met hun bagage richting de receptie.

Mede dankzij het optreden op Eurosonic en de hitsingle "Plage” mag Crystal Fighters zich toevoegen aan het lijstje nieuwe muziekhypes van 2011. De infectieuze mix van dance, Baskische folk en pop op het debuutalbum Star Of Love slaat steeds meer aan bij het grote publiek. Met steeds meer hits en pers komt ook een steeds drukker schema kijken: Graham en Sebastian zijn zichtbaar vermoeid na het optreden in Metropool te Hengelo afgelopen nacht. Gilbert is verreweg het meest opgewekt en spraakzaam van het drietal: hij onderbreekt een discussie met de tourmanager om zich vriendelijk aan mij voor te stellen.

# |

|

| Interview | Into The Great Wide Open 2011 | Jasper | 07 juli 2011 - 12:57 | reacties (0)

Tsjonge. Na afloop van "The Grey Ship” slaak ik een diepe zucht. Zelden heb ik zo een waanzinnige opbouw gehoord. "Good Morning Captain” van Slint geeft mij een soortgelijk voldaan gevoel. Erika M. Anderson, oftewel EMA , grijpt me met haar solodebuut Past Life Martyred Saints bij de strot en laat vervolgens niet meer los. In vergelijking met haar oude band Gowns is dit album een stuk toegankelijker, maar relatief gezien nog steeds een experimentele plaat die de ultieme luisteraandacht vergt. Lady Gaga krijgt veel headlines voor haar zogenaamd gewaagde imago, maar EMA is juist weer dapper als muzikant en producer. Van de bombastische anekdote "California” tot het poedelnaakte, getergde "Marked”, de 28-jarige Anderson grossiert in het onverwachte. "Anteroom” klinkt als een nummer dat Kurt Cobain in postuum heeft achtergelaten. EMA heeft duidelijk meer weg van PJ Harvey en Courtney Love begin jaren negentig dan de huidige generatie vrouwelijke singer-songwriters. Moeiteloos gaan nummers als "Breakfast” over van rauw en uitgekleed naar mooie gelaagde luisterpop. Ook Anderson zelf lijkt bijna schizofreen: soms klinkt ze alsof ze op het breekpunt balanceert, de andere keer klinkt ze zelfverzekerd en scandeert ze vol overtuiging en power. Als een koorddanseres speelt Anderson op intrigerende wijze met geluid: penibel en continu starend naar de afgrond. Past Life Martyred Saints is daardoor een van de meest indringende albums van 2011.

# |

|

| Incubate 2011 | Jasper | 13 juni 2011 - 14:57 | reacties (0)

Mindpark bestaat twee jaar en tijdens deze periode heeft deze band haar geluid live en in de studio zorgvuldig en stapsgewijs verfijnd. Het resultaat mag er zijn: het debuut We Will Adapt telt twaalf tracks vol eigenwijze, gelaagde gitaarpop. Opener "Beautiful Morning" legt een tapijt vol gereverbde gitaren en keyboards die meteen de haren overeind doen staan. Zelfs gegoochel met verschillende maatsoorten door elkaar heen ontneemt het nummer de toegankelijkheid en wow-factor niet, mede dankzij de breekbare stem van zanger/multi-instrumentalist/producer Ralph Timmermans. Over breekbaar gesproken, "Delicate" klinkt als Radiohead op hun vorige plaat In Rainbows. "Box Is Better" weet met de meerstemmige zang en lekker wringende eindclimax een ongelooflijke feel good-ontlading teweeg te brengen. Naast het schrijven van goede popsongs zoekt Mindpark compromisloos de uitersten op. Van de desolate, post-apocalyptische verdoemenis in "Destroyer" en "Dear Traveler" tot de neurotische, sinistere manie in "Must Be Chemical" en "Dead People". Met zoveel muzikale afwisseling doet We Will Adapt zijn naam eer aan: alles is aangepast tot een perfecte balans. Het inventieve, jazzy drumspel is bovendien een belangrijke factor die zorgt dat alles tot een geheel maakt. Mindpark zoekt met We Will Adapt het muzikale avontuur, raakt de gevoelige snaar en ontspoort in complete waanzin met zeldzame klasse.

# |

|

| Jasper | 19 mei 2011 - 08:57 | reacties (0)

De tweede editie van Walk The Line begint met een aantal showcases in de tent midden op De Grote Markt. Als ik aankom staat Marcus Foster het terrasjesvolk te entertainen met degelijke kop en staartliedjes. Met nadruk op degelijk, want in azijnpissers termen betekent dat meestal ‘goede liedjes, dito uitvoering maar niets wat ik niet eerder heb gehoord.’ Zijn stem is te vergelijken met bijvoorbeeld David Gray, een artiest die ietwat conventionele popliedjes met ijzingwekkende bezieling kan vertolken. Bij Foster blijft het kippenvelmoment uit, maar de zoete pap die hij de luisteraar voert smaakt best lekker.

Little Trouble Kids mag het festival officieel openen in De Zwarte Ruiter. Dit tweetal hanteert bij hun eigenzinnige garagepunk een soort lo-fi-insteek, met slechts een kleine percussieset en gitaar. Gitarist Thomas Werbrouck gaat weliswaar uit zijn plaat, in zijn spel ontbreekt echter de dynamiek en het nodige vuur. Goede punksongs mogen overigens best een beetje rammelen, maar Eline Adam laat in ritmisch opzicht wel erg veel steekjes vallen. Dit optreden voelt iets te veel als een gimmick om langer dan tien minuten te boeien.

# |

|

| Artikel | Gr.R. | Jasper | Walk The Line 2011 | 14 mei 2011 - 20:57 | reacties (1)

Het jonge Nieuw Zeelandse vijftal The Naked And Famous (TNAF) is inmiddels wereldwijd doorgebroken met de hitsingle "Young Blood". Hoewel het gevoel dat ik de nummers op het debuut Passive Me, Aggressive You eerder heb gehoord blijft overheersen, laat deze band zich moeilijk in een bepaald genre stoppen. Voor TNAF is dit zowel een kwaal als een remedie. De band presenteert de kleurrijke collage aan invloeden op transparante wijze. "No Way" klinkt als een Editors-nummer, maar dan met de Kate Pierson-achtige stem van zangeres Alisa Xayalith als uitzondering. "Punching In A Dream" is het tweelingbroertje van MGMTs "Kids" en zal ongetwijfeld in de toekomst worden gebruikt als achtergronddeuntje voor een of andere smartphone-reclame. Opener "All Of This" doet sentimenteel terugdenken aan de briljante wave pop van XTC. Mijn persoonlijke favoriet is "Frayed", het stevigste nummer op de plaat. Door de dreiging in de basloopjes, de blazende shoegazer-gitaren en die mokerharde reverb op de drums vormt dit nummer een duister contrast met de adolescente speelsheid die de rest van de plaat uitstraalt. Passive Me, Aggressive You telt dertien prima uitprobeersels: elk nummer wordt ruim uitgemeten met verschillende melodielagen en elektronische noise, waardoor de integrale luisterervaring verreweg van saai is. Maar door al die knipoogjes naar de muzikale helden van de bandleden ontbreekt een volwassen, eigenzinnig en bovenal onmiskenbaar bandgeluid.

# |

|

| Jasper | Lowlands 2011 | 06 april 2011 - 16:57 | reacties (3)

Cass McCombs is bepaald geen blije bobo op zijn nieuwste langspeler Wit's End. Aju prima donna's, aju droommeisjes die echt bestaan. De schuchtere Californische singer-songwriter trekt zich verder terug, op weg naar een desolate, afgeschermde plek ver van een maatschappij die hem naar eigen zeggen zo moeilijk begrijpt. De Wilco-achtige melancholiek van Catacombs heeft plaats gemaakt voor kale, minimalistische arrangementen. McCombs klinkt op Wit's End even gekweld als Elliott Smith, maar behoudt de slimme, verfijnde woordsmederij van een Leonard Cohen. Het is geen verrassing dat hij zoveel positieve pers krijgt. Toch lijkt de doorbraak naar de grote massa McCombs tot dusver niet te lukken, ondanks de lovende woorden van de legendarische dj John Peel (slechts enkele maanden voordat hij in 2004 stierf). Met de Rhodes als basis ademt opener "County Line" een sterk jaren tachtig sentiment, terwijl een orgel zachtjes door de achtergrond spookt. "Saturday Son" en "Memory Stain" liggen een beetje in het verlengde van elkaar door de subtiele pianopartijen die schommelen van vrolijk naar somber als een soort eb en vloed. De laatstgenoemde zwalkt door met een ontroerende intermezzo bestaande uit accordeon en klarinet. Wiegenliedje "Lonely Doll" doet qua arrangement weer denken aan de Schotse band The Delgados (nog een John Peel-favoriet). In de pakweg negen minuten lange afsluiter "Knock" wordt er tussen de coupletten bewust een tel overgeslagen, waardoor McCombs nog fragmentarischer en onzekerder klinkt. Wankelend haalt hij zijn donkere eindbestemming. Wit's End is Cass McCombs op zijn kleinst en kwetsbaarst.

# |

|

| FabrIQ 2012 | Indiestad 2011 | Jasper | 01 april 2011 - 08:57 | reacties (0)