Het kan al niet meer zo worden als vorig jaar. Onze vrienden in barre tijden werden onze buren in Vak Blauw en onze vrienden gaan niet meer. Ik wilde dezelfde voorwaarden scheppen, zodat alles zou lijken op vorig jaar, maar ik weet ook dat ik dat niet moet willen. En toch. Het was misschien wel het fijnste weekend van het jaar. En het zou zo fijn zijn als het dat nu weer zou zijn. Over twee uur vertrek ik naar Vlieland, voor de tweede editie van Into The Great Wide Open.

Heeft dat dan nog iets met muziek te maken, in mijn geval? Natuurlijk. Het begon er vorig jaar mee dat er zulke leuke bandjes en muzikanten op het eiland zouden zijn. Tegelijk met mij. Loney Dear, Kyteman, Tom Pintens. Muzikanten en bezoekers, allemaal eilanders. Nu zijn het er nog veel meer, terwijl het eiland niet groter is geworden. En veel meer bezoekers zijn er ook niet. Wij, samen op het eiland met Modest Mouse, Timber Timbre, de matrozen van Moss, en de admiraal, voor een keer Kapitein Freebee. Piraat Arno en de echte Pete & The Pirates, de scheepsjongens van Wolf Parade, allemaal eilanders. Eilandmensen en eilanddieren.

#| |

| Artikel | Into The Great Wide Open 2010 | Jnnk | 02 september 2010 - 11:57 | reacties (3)

Herfst? Hoezo? Zag je vanmiddag niet die mooie najaarszon aan het eind van de dag door de wolken gluren? Het glas is halfvol en het leven is leuk. En dat is precies de juiste instelling voor Lacrosse. Blije liedjes om alles op te fleuren wat opgefleurd moet worden. De bladeren vallen, en Lacrosse gooit ze weer omhoog. Het wordt eerder donker, maar Lacrosse maakt hutspot met worst en zet de verwarming nog even wat groter. Daarom, ga naar het concert en win hier kaartjes. Oefen en zing alles mee, dan heb je genoeg om de winter te overleven.

#| |

| Artikel | Jnnk | Prijsvraag | 06 november 2009 - 14:57 | reacties (0)

Bijna verliefd word ik deze dagen op mensen, meestal mannen, die ervoor zorgen dat de herfst draaglijk wordt. Ik had nooit zo'n problemen met de herfst, maar nu ik al een paar keer bijna huilend door het raam heb zitten kijken, omdat ik ontroerd werd door iets wat ik al kende, maar nooit eerder zo hoorde. Dat gebeurde ook met The Tallest Man on Earth. Op Lowlands zag ik hem in de stralende zon. Het was mooi. Ik luisterde naar het album in september. Meer dan eens. Maar nu vind ik mezelf terug in een licht melancholische bui, me inbeeldend dat The Tallest Man on Earth zijn liedjes voor mij heeft geschreven. Voor mij in deze herfst. Het zijn liedjes van een singer-songwriter pur sang met gitaar- of banjoliedjes die goed zijn en die een stem heeft die een mix is van Colin Meloy (Decemberists) en Bob Dylan. Het zijn liedjes waar de wanhoop vanaf straalt, maar waar ook hoop doorschijnt, net als die flinterdunne reepjes herfstzon die zo nu en dan mijn melancholie doorbreken. Muziek vermag dat. Liedjes over - als ik het goed begrijp - onzekerheid ('Well if I ever get to slumber/Just like a mole deep in the ground/Hell, I won't be found') en een grote liefde ('And I know our song is over and heavy as I see dry leaves fallin' down, oh/With all this fever in my mind, I could drown in your kerosene eyes'). Er zijn echter ook liedjes met wat abstractere teksten die wat bezwerend aandoen ('I will set the tempo low in my commands/Come follow down the highway once trailed by my golden calf/Oh, the blizzard's never seen the desert sands'). The Tallest Man on Earth maakt de herfst en klinkt beter in oktober dan in september. Helaas trad hij al op in Nederland en groeit hij nu groter in andere landen. Laat hem snel terugkomen. Liefst nog voor het winter is.

#| |

| Into The Great Wide Open 2010 | Jnnk | 11 oktober 2009 - 20:57 | reacties (0)

Het is de dag van de secret act. Fotografen spreken over het wurgcontract dat de heren hebben opgesteld. Iets met ‘universe’ en ‘eternity’. We zullen zien. We gaan het zien. Later op de dag. Samen met fotograaf Dennis zien we zo veel mogelijk bands. De overlap van vandaag is klein, om jullie zo veel mogelijk te bieden.

#| |

| Artikel | Jnnk | Lowlands 2009 | 23 augustus 2009 - 12:57 | reacties (1)

Lang geleden waren er Mongoolse strotzangers op tv. Niet lang daarna was mijn vader jarig. Hij wilde een cd van die Mongoolse strotzangers. Ik naar de platenboer. Ik zeg: "Heb je een cd van Mongoolse strotzangers?" Het duurde even, maar dat had ie. Huun Huur Tu, geloof ik. Pleitbezorgers van de typische Mongoolse strotzang. Geloof het of niet, mijn vader heeft - en ik woonde nog thuis - die cd grijsgedraaid. Mijn broertje zingt inmiddels een aardig potje strotzang mee. Wij geloven hem niet, maar hij zegt dat het echte strotzang is. En nu, jaren later, staan er Mongoolse strotzangers (uit Peking, maar dat mag de pret niet drukken) op Lowlands. Het moet niet gekker worden, mijn vader zal jaloers zijn. Ik ben het aan mijn vader verplicht om zondag om tien voor tien in de Lima naar de strotzangers te gaan luisteren. En voor de rest doe ik lekker waar ik zelf zin in heb.

Lowlands 2009 moet de Lowlands worden van de verrassingen. Want hoewel er een aantal namen bijgekomen is van bands die ik toch zeker even wil gaan checken, word ik dit keer niet meteen al moe van het op en neer lopen. Op en neer lopen lijkt voor veel mensen toch al minder te zijn geworden. Im grossen und ganzen is het Lowlandspubliek in twee delen te splitsen: de alphagangers en de bravobeesten. Rock en dance. Nu de X-Ray eindelijk groter is geworden en verplaatst is naar de plek waar vorig jaar nog de Lima stond kunnen de elektronicaliefhebbers aan een kant van de hemelpoort blijven. En dat geldt ook voor de poprockers aan de andere kant. Veel mensen zullen echter van twee walletjes willen blijven eten. Ik ook. En u waarschijnlijk ook. En waarschijnlijk heeft u al lang uw route uitgestippeld waar u dan vervolgens onder druk van vrienden, bier, tijd, poepdrang of anderszins weer van af gaat wijken. Dus ik vertel u niet dat u wellicht bij de Arctic Monkeys zou willen gaan kijken omdat Josh Homme die nieuwe plaat heeft geproduceerd (en dat hij daarom misschien wel erbij is en Them Crooked Vultures dus wel speelt…). Nee, hier alleen enkele andere tips.

#| |

| Artikel | Jnnk | Lowlands 2009 | 18 augustus 2009 - 20:57 | reacties (9)

Dit album ligt al een tijdje. Digirelease in maart en de release om vast te pakken volgde in april… Ik had onmiddellijk een favoriet. Kan ook niet anders, met zo'n vrolijke beat. "Inaugural Trams", ook al versta ik de hele tijd "Inaugural Drums" en moet ik aan Obama denken. Misschien omdat ik hem net op tv zag. Doet er niet toe. De Super Furry Animals doen er wel degelijk toe. Al heel lang. En dat vinden meer mensen: Paul McCartney kauwde al eens op wortels en selderij voor Gruff Rhys en zijn kompanen. En nu, in "Inaugural Trams" dus, rapt Franz Ferdinands drummer Nick McCarthy - ik besef nu pas dat dat dicht bij McCartney ligt - in het Duits mee op dit nummer. Hij, ook Schot en geboren in Beieren (Duitsland), moet deze psychedelische rockband wel een warm hart toedragen als hij zonder enig hoorbaar lachen "nul, nul, nul, halt die Stelle, halt die Stelle! Eins, zehn, Ralf will was von ihm. Eins, zwei, drei, vergesst Sie Ihren Hut heut nicht. Drei, vier, fünf, und fahren Sie mit uns in Ihre Zukunft, jetzt! Sechs, sieben, acht, wer hätte das gedacht? Neun, zehn, oh Kurt hatte Uta aus der Revue. Da lauft ein kleiner Hund im Netz, nein Nerz. Nul, nul, nul, halt die Stelle! Hallo Bonbon" zingt. En nu denkt u natuurlijk: "Die komt gemakkelijk aan haar woorden, zeg." Maar ik meen het. Als je zo'n rap kunt verzinnen en bovendien al jaren een van de leukste en grappigste bands op aarde bent, kan ik niet anders dan zeggen en vinden dat iedereen die een of meer cd's van de SFA in huis heeft, ook deze weer moet kopen. Je weet wat je krijgt, maar het is altijd goed. Psychedelische, knallende, vrolijke poprock - meer pop dan rock dit keer -, met hier en daar een experimenteel randje en als klap op de vuurpijl een track met de welluidende naam "The Very Best of Neil Diamond". Nou, dan heb je me.

#| |

| Jnnk | 11 juli 2009 - 16:57 | reacties (0)

Twee dingen. Ten eerste leerde ik of Montreal pas kennen bij de vorige plaat Hissing Fauna, Are You the Destroyer? en toen wist ik nog niet dat die plaat ten onrechte niet mijn jaarlijstje van 2007 haalde. Ten tweede miste ik het optreden van of Montreal in Paradiso, nog net in 2007, omdat ik die vorige plaat te láát leerde kennen. Daarom zag ik mijn kans schoon en vroeg ik zanger Kevin Barnes zelf nog voor het uitkomen van Skeletal Lamping waarom de band in 's hemelsnaam niet nog een keer Nederland aan zou doen. De Europese tourdata waren al bekend en daar zat Nederland niet tussen. Het artwork van de nieuwe plaat was bekend: bij de vinylversie een uitklapbaar paard, bij de cd-versie een andere uitklaphoes. Allemaal even prachtig. Die plaat die kon niet meer tegenvallen. Toen Skeletal Lamping uitkwam moest ik er desondanks enorm aan wennen. Meer dan op Hissing Fauna gaat deze plaat werkelijk álle kanten op. Het is de plaat van de geestelijk behoorlijk actieve Kevin Barnes. Het zijn zijn dromen, het is zijn Prince-fascinatie, zijn glamrockachtergrond, zijn seventiesvoorkeuren, zijn enorme muzikale talent. Ik had een paar maanden om aan deze plaat te wennen alvorens deze alsnog in mijn jaarlijst zou komen. Wat of Montreal doet en deed vind ik geweldig, zo heb ik besloten. Het is te hopen dat Kevin zijn paard meeneemt naar Paradiso. Hij heeft naar me geluisterd.

#| |

| Jnnk | 29 december 2008 - 11:57 | reacties (5)

Waar het vorige album mij nog hartstochtelijk aangeraden moest worden (en ik na het horen van één liedje al overtuigd was), wisten veel mensen de weg naar het nieuwe album van Department of Eagles al voor mij te vinden. Toen ik het op mijn beurt weer aan een goede vriend aanprijsde, zei hij: "Eric Corton vond het ook al goed, meestal is dat geen goed teken." Ik vertelde hem dat hij Eric Corton op zijn woord mocht, nee moest geloven. In elk geval dan toch wat betreft In Ear Park, het absoluut geweldige album van dit New Yorkse duo, waarvan de ene helft (Daniel Rossen) ook bandlid van Grizzly Bear is. De hele plaat is een en al sfeer en ik kan er niet precies de vinger op leggen, waarom de opgeroepen sferen van deze plaat juist de beste zijn van 2008. Ik kan wel zeggen dat de mix tussen folk en pop (want de elektronica van het vorige album heeft plaatsgemaakt voor echte instrumenten tot aan banjo's en blazers toe), tussen ouderwets en nieuwerwets en tussen liedje en melodie geweldig goed geslaagd (en in dit geval trouwens ook gelaagd) is, maar dan weet u nog niks en droom ik ondertussen weer weg. Nou ja, wegdromen… Ik word met zachte, maar dwingende hand mee het bos ingetrokken dat voorop de albumhoes staat, om er tot het einde van de plaat niet meer uit te komen. Daniel Rossen en Fred Nicolaus vragen me met hun muziek dit album op repeat te zetten tot in de eeuwigheid. En ik slik het - beklemming voelt hier niet onaangenaam - als zoete koek. Prachtig.

#| |

| Jnnk | 04 december 2008 - 08:58 | reacties (0)

Wel file, maar minder verlaat. Ons is een bijna perfecte Crossing Border-avond beloofd, die natuurlijk nog wel waargemaakt moet worden. Nog met onze jassen aan, zonder koffie na het eten, stormen we binnen bij The Swell Season: Glenn Hansard samen met Marketa Irglova, uit de muziekfilm Once. Het was een prachtig optreden, maar duidelijk is wel dat Hansard ondanks alles de frontman blijft, waardoor Irglova naar de achtergrond gedreven wordt en meer deel lijkt uit te maken van de band, dan dat ze dezelfde rol bekleedt als Hansard. Dat wordt pijnlijk duidelijk bij solostukjes van beide zangers. Als Irglova de gitaar opneemt en als voorvrouw bij de microfoon haar liedje mag zingen, is de zaal stil uit beleefdheid. Als Hansard vervolgens in zijn eentje zijn kapotte gitaar ter hand neemt en vanuit zijn tenen een erg ontroerend en indrukwekkend lied tot een climax brengt, is de zaal stil uit betovering. En dat is te merken aan het in eerste instantie obligate en daarna pas echt wervelende applaus. Hoe dan ook: heel erg mooi.

#| |

| Artikel | Crossing Border 2008 | Gastschrijver | Jnnk | 22 november 2008 - 14:57 | reacties (6)

Crossing Border is al jarenlang mijn lievelingsfestival van het winterseizoen. Goede sfeer, prima programmering, fijne mensen en een goede mix tussen muziek en woord. Elk jaar is het moeilijk kiezen wat te gaan bekijken en er is nog geen moment geweest waarop ik even niet wist wat ik moest gaan doen. Opnieuw ben ik, dit keer samen met Roy Santiago, voor File Under de designated reviewer van de avonden van CB en ik zal u laten lezen wat u zal missen: Crossing Border is op alle avonden uitverkocht. (Voor de dagprogramma's zijn er nog wel kaarten.) De organisatie van CB schotelt u dan ook niet de minste acts voor.

#| |

| Artikel | Crossing Border 2008 | Jnnk | 20 november 2008 - 10:29 | reacties (1)

Het was misschien wel het mooiste uur van afgelopen Lowlands. Niet per se het allermooiste optreden, maar het wel het mooiste uur, waarin alles klopte: zon, warm, publiek blij, band blij, veel glimlachen, veel lachen, hard dansen en vooral een keileuke band op het podium: Los Campesinos!. Zopas verscheen het tweede album van deze band mét uitroepteken: We Are Beautiful, We Are Doomed en ook dit album verdient een uitroepteken. Los Campesinos! is Los Campesinos! gebleven, maar dan gewoon extra goed. Dus dezelfde opgefokte indieliedjes met rauwe randjes, met dezelfde opgefokte schreeuwzang van frontman Gareth en dezelfde opgefokte xylofoon, nu telkens iets beter uitgewerkt, met een belangrijkere rol voor de meisjesstem van een van de drie vrouwen, wat meer experiment op toetsen en meer hoorbare viool dan voorheen. "You'll need those fingers for crossing" is de Campesinos-variant op het melancholische lied: wel uptempo en onmiskenbaar dezelfde band, maar een belangrijke rol voor de viool in mineur en daarom is het enige wat je kunt doen, treurig naar buiten staren en hopen dat alles goed komt. En er staat zelfs een 'ballad' op het album: het laatste lied is een traag slepend toetsennummer dat (dan toch weer) overgaat in een akoestische versie van het geratel dat al eerder op de plaat te horen was. Waar ik in de vorige recensies nog enkel Love is All en Bearsuit als referenties noemde, kan de band op dit album gerust vergeleken worden met bijvoorbeeld Broken Social Scene. Alles waarom ik van deze band hou, is op dit tweede album verder uitgewerkt of beter uitgevoerd dan op het eerste album en alles wat al goed was is gebleven. We Are Beautiful, We Are Doomed verschijnt in een wereldwijde gelimiteerde release, dus wie een officiële versie (met een heleboel extra's) wil hebben, moet snel wezen. Je kunt het altijd nog proberen bij het optreden, vanavond in de Melkweg.

#| |

| Eurosonic / Noorderslag 2010 | Jnnk | 11 november 2008 - 08:29 | reacties (0)

Ik heb iets ontdekt. Of beter, ik denk te weten waar mijn voorkeur voor theater, vaudeville, een veelheid aan instrumenten en heldere stemmen waar mee te spelen valt (en/of zijige mannenstemmen à la Rufus Wainwright, Morrissey, Scott Matthew, Antony en andere) vandaan komt. (Niet overigens dat ik per se niet hou van al het tegenovergestelde, maar daar waar mijn collega's bij de platenboer bij bovenstaande al kotsend afhaken, pink ik achter de toonbank van ontroering een traantje weg.) Deze voorkeur heeft volgens mij te maken met het feit dat ik ooit in een orkest speelde, dat ik weet hoe het voelt om samen muziek te maken die je kunt laten aanzwellen tot grote hoogten en dat ik weet hoe het is om climaxen te bereiken. Welnu, de muziek waarin ik dat terug hoor grijpt me en mensen die die muziek niet mooi vinden begrijp ik niet zo goed (maar respecteer ik natuurlijk wel, maar dat terzijde). Het nieuwe album van Parenthetical Girls grijpt me omdat ik al het hierboven beschrevene terug hoor. Entanglements is een gemakkelijker (want minder conceptueel) album dan het voorgaande Safe As Houses, maar minstens zo intrigerend, niet in de laatste plaats vanwege de enorme uitbreiding van het instrumentarium: Zac Pennington - laten we hem voor deze plaat voor het gemak de Van Dyke Parks van de indie noemen - haalde een heel orkest naar de studio. Met bijbehorende zwellingen en climaxen. Deze combinatie werkt goed en ontroert zelfs op momenten dat het goed gebeurt. Het enige wat ik nu nog moet ontdekken is hoe ik mensen zonder orkestverleden kan laten warmlopen voor deze plaat.

#| |

| Jnnk | 28 oktober 2008 - 08:59 | reacties (1)

Alleen al voor de grand opening zou ik het album van Okie Rosette niet hebben willen missen. Voor geen goud. Het heet dan ook niet voor niets "Repeat & Fade". Openingszin: 'The place smells like bacon and cologne'. Daar hebben ze me al hoor. Maar dan volgen nog vrolijke blazers, een deuntje dat niet uit mijn hoofd wil gaan, en een klein feestje. De toon is gezet! Het zou me niets verbazen als het ook het laatste lied van dit album was. Een beetje musical, een beetje vaudeville, behoorlijk wat indie. Hoop dat Okie - is het een voornaam? - dit een heel album lang volhoudt. "Sing the Hotel" is het lied dat volgt. Opnieuw vrolijk, een stem die raakt aan een heleboel singer-songwriters. Denk aan een kruising tussen een weinig verrotte Syd Barrett en een optimistische Conor Oberst. En de muziek lijkt dan ook wel wat op die van Bright Eyes, maar dan op een kruising met de serieuzere I'm From Barcelona. Ik ben aan het genieten. Bladerend door het cd-boekje blijkt de band ook met een met de Zweden vergelijkbaar aantal bandleden te zijn. Ik tel er veertien die meegewerkt hebben aan het album, waaronder elf vaste bandleden. Een grappige rolverdeling ook, zo blijkt ook al uit het boekje: pump organ donor, practice shed owner, lunch on Belvedere, oohs, ahhs, keys & saws, love, trumpets galore, every guitar in the studio on one song. Ik hou van het soort boekje dat op deze manier lezenswaardig is. En hee, Dee Kesler, mijn held en vriend van Thee More Shallows, doet ook al mee. Het kan niet op. Eigenlijk is Okie Rosette een soort superband, met mijn vrienden en mijn soort van humor. En dan ook nog eens mooie indieliedjes. Ik moest er alleen even aan wennen.

#| |

| Jnnk | 09 oktober 2008 - 17:21 | reacties (0)