Of Montreal - Paralytic Stalks
Paralytic Stalks is het elfde album van Of Montreal. Maar Of Montreal is Kevin Barnes en Kevin Barnes is Of Montreal. Elk album van de band, waarvan Barnes niet alleen voorman maar ook het enige vaste bandlid is, geeft opnieuw een doorkijkje in de hersenpan van de goede man, waar het nooit rustig wordt, maar wel elke keer op een ándere manier onrustig is. En hoewel "Spiteful Intervention", de tweede track op het album, op een liedje lijkt - het album stond zaterdagochtend op bij het opruimen van het huis en zonder goed te luisteren is het net als veel andere albums van Of Montreal gewoon een ‘lekker gek’ album met vrolijke liedjes - blijkt bij nadere beluistering dat er achter die constatering een heel andere werkelijkheid schuilgaat. Paralytic Stalks is wederom een plaat die het verdient regelmatig herluisterd te worden: ruwe bekentenissen en wilde gedachten in de teksten, gelaagde composities met uiteenlopende muzikale ideeën en invloeden en bijzonder geïnstrumenteerd zijn, overgangen tussen liedjes die het geheel nog meer dan anders een symfonie, een verhaal willen laten zijn en natuurlijk Barnes’ oude Prince-, Bowie-, ELO-, kortom seventies-fascinatie, gecombineerd met nieuwe invloeden zoals sixties-pop en country. Ga er maar aan staan. En doe dat echt, want achter het grote glamrockverkleedfeest, zit meer dan ooit een erg knappe plaat.
File Under geeft ism Sonic enkele exemplaren weg van deze bijzondere toverbal. Doe snel mee met onze prijsvraag
File: Of Montreal - Paralytic Stalks
File Under: Gelaagde glam met ruwe randjes
File Audio: [Bandcamp]
Scott Matthew
Soul in the solar plexus
Inleiding
Hij staat buiten te roken. Er is wel wat belangstelling in Nederland voor de in Australië geboren en in New York wonende Scott Matthew, maar deze is niet overweldigend. Ik ben groot fan en heb mijn interviewpak weer eens uit de kast getrokken. Matthews fanschare is waarschijnlijk het grootst in Duitsland, waar ook zijn platenlabel Glitterhouse huist. Hij kreeg er naar aanleiding van zijn vijf briljante liedjes voor de film Shortbus (US, 2006, John Cameron Mitchell) een contract voor drie albums. Op 13 juni verschijnt Gallantry's Favorite Son, waarmee Scott Matthew deze reeks van drie afsluit. Als ik me heb voorgesteld, dooft Matthew zijn net opgestoken sigaret. Ik zeg hem dat dat niet hoeft, dat ik wel even zal wachten. 'I am smoking to much anyway,' geeft hij toe. Ik zie enige schaamte, die ik vooralsnog negeer.
Scott Matthew - Gallantry's Favorite Son
Het gaat goed met Scott Matthew. Dat kan niet anders. Zijn derde album, Gallantry’s Favorite Son, is naast melancholisch zoals de vorige twee, ook optimistisch zoals Matthew nooit was. Dat hoor je aan bijvoorbeeld de opgewekte fluittoontjes - “Felicity” - en de koortjes - “The Devil’s Only Child” - maar ook aan de vaak iets minder zwaarmoedige teksten. Het lijkt erop dat Matthew niet meer de extreem onzekere singer-songwriter is, maar gewoon een wat verlegen artiest, die weliswaar liedjes schrijft, maar wel zulke bijzondere dat het label singer-songwriter misschien niet eens recht doet aan de man die dit album heeft gemaakt. Door Matthew’s stem, voornamelijk vergeleken met die van Elvis Costello, de jonge David Bowie en Antony Hegarty, weet ik eindelijk waar mijn gevoelige snaar zit: de emotie die zijn liedjes oproepen is fysiek te voelen. Zelfs de opgewektere liedjes weten de weg naar deze snaar moeiteloos te vinden. Wie Matthew met zijn vorige twee platen raakte, zal nu weer geraakt worden. Zelfs de wat opgewektere liedjes kunnen dit. Galanterie betekent hoffelijkheid of liefdesavontuur. Scott Matthew is Gallantry’s Favorite Son himself. Met zijn bescheidenheid en zijn nieuwe verliefdheid heeft hij dit derde album kunnen maken, waarmee hij bewijst veelzijdiger te zijn, maar zijn originele stijl van zowel zingen als liedjes maken, niet te verloochenen. En dat is maar goed ook. In het najaar komt de zanger naar Nederland. Ga en laat die snaar raken, zeg ik.
File: Scott Matthew - Gallantry's Favorite Son
File Under: Heul mooi, en dat voel je zelfs fysiek
File Video: [Sinking]
Into The Great Wide Open 2010 - Voorpret
Het kan al niet meer zo worden als vorig jaar. Onze vrienden in barre tijden werden onze buren in Vak Blauw en onze vrienden gaan niet meer. Ik wilde dezelfde voorwaarden scheppen, zodat alles zou lijken op vorig jaar, maar ik weet ook dat ik dat niet moet willen. En toch. Het was misschien wel het fijnste weekend van het jaar. En het zou zo fijn zijn als het dat nu weer zou zijn. Over twee uur vertrek ik naar Vlieland, voor de tweede editie van Into The Great Wide Open.
Heeft dat dan nog iets met muziek te maken, in mijn geval? Natuurlijk. Het begon er vorig jaar mee dat er zulke leuke bandjes en muzikanten op het eiland zouden zijn. Tegelijk met mij. Loney Dear, Kyteman, Tom Pintens. Muzikanten en bezoekers, allemaal eilanders. Nu zijn het er nog veel meer, terwijl het eiland niet groter is geworden. En veel meer bezoekers zijn er ook niet. Wij, samen op het eiland met Modest Mouse, Timber Timbre, de matrozen van Moss, en de admiraal, voor een keer Kapitein Freebee. Piraat Arno en de echte Pete & The Pirates, de scheepsjongens van Wolf Parade, allemaal eilanders. Eilandmensen en eilanddieren.
Lees verder..Frightened Rabbit - The Winter Of Mixed Drinks
Laten we wel wezen, Frightened Rabbit is een niet zo goed gekozen bandnaam. Ook al staat er niet 'frightening', mijn eerste associatie is zelfs na drie platen nog steeds geen fijne. Ik denk altijd aan het konijn van Donnie Darko, de film met het engste konijn van de wereld, en verder is alles met konijntjes te lief, te roze of te duracel en daar klopt dat 'frightened' helemaal niet meer mee: bange konijntjes zijn in mijn wereld grijs en bibberig. Maar vergeet die bandnaam. Probeer het in elk geval. Want de muziek van Frightened Rabbit wordt elke plaat weer beter. Zo goed zelf, dat sommige van de liedjes op deze plaat weliswaar hartstikke indie zijn, maar het ook goed zouden doen in de grotere venue of op het grotere buitenpodium. Dat is niet eens jammer. Zoals men ook wel eens vergeet dat Snow Patrol vroeger ook mooie liedjes maakte, die het later in het stadion ook goed deden. En dat het erop lijkt dat de theatrale liedjes van Wolf Parade met een hoop grandeur ook niet zouden misstaan in, bijvoorbeeld de Grolsch op Lowlands. Frightened Rabbit laat op The Winter Of Mixed Drinks horen dat verfijning en grootsheid wel samengaan en dat de band vooral heel mooie liedjes kan maken. Ja, als je van Wolf Parade, Matt Pond PA, de oude Snow Patrol, The Long Winters en - glad ijs - Arcade Fire houdt, dan zou je toch ook een verder moeten kijken dan je neus lang is. Wat bandnaam betreft dan.
File: Frightened Rabbit - The Winter Of mixed Drinks
File Under: Lief groot konijntje
File Audio: [MySpace]
File Video: [Swim Until You Can't See Land]
Lacrosse - ticketactie
Herfst? Hoezo? Zag je vanmiddag niet die mooie najaarszon aan het eind van de dag door de wolken gluren? Het glas is halfvol en het leven is leuk. En dat is precies de juiste instelling voor Lacrosse. Blije liedjes om alles op te fleuren wat opgefleurd moet worden. De bladeren vallen, en Lacrosse gooit ze weer omhoog. Het wordt eerder donker, maar Lacrosse maakt hutspot met worst en zet de verwarming nog even wat groter. Daarom, ga naar het concert en win hier kaartjes. Oefen en zing alles mee, dan heb je genoeg om de winter te overleven.
WHY? - Eskimo Snow
Toen het nieuwe album van WHY? bij me op de mat viel, dacht ik alleen maar: �Dat is snel.' Ik merkte dat ik niet per se zin had in alweer een nieuw WHY?-album. De charismatische frontman Yoni Wolf vond echter dat hij na het in 2008 uitgebrachte Alopecia nog te veel mooie liedjes had en besloot die op een apart album uit te brengen. Eskimo Snow is het resultaat. Wolf heeft de scheidslijn duidelijk aangebracht: staat Alopecia nog vol met boze praatzang - wat we van WHY? gewend zijn -, Eskimo Snow brengt voor het eerst iets wat in de buurt komt van lieve liedjes. Liedjes, zeg je? Ja, ook al kan Wolf nog steeds niet zingen, hij doet op deze plaat het meest alsof. Deze liedjes zijn wat mij betreft niet de net-niet-liedjes die de plaat niet hebben gehaald, maar een wonderlijke verzameling WHY?-producten die je niet direct verwacht, maar blijkbaar ook bestaan. Niet zo bijtend, niet zo donker, maar lief en introvert. Wolf laat ook hier zien dat hij een begenadigd tekstschrijver is en net als een eskimo meer dan een woord voor sneeuw heeft - ook al schijnt dat een fabel -, heeft WHY? meer dan ��n manier om zich uit te drukken. Dat is niet alleen moedig, maar heeft ook voor een mooi resultaat gezorgd.
File: Why? - Eskimo Snow
File Under: Voor het eerst liedjes van de praatzanger
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Vimeo]
The Tallest Man On Earth - Shallow Grave
Bijna verliefd word ik deze dagen op mensen, meestal mannen, die ervoor zorgen dat de herfst draaglijk wordt. Ik had nooit zo'n problemen met de herfst, maar nu ik al een paar keer bijna huilend door het raam heb zitten kijken, omdat ik ontroerd werd door iets wat ik al kende, maar nooit eerder zo hoorde. Dat gebeurde ook met The Tallest Man on Earth. Op Lowlands zag ik hem in de stralende zon. Het was mooi. Ik luisterde naar het album in september. Meer dan eens. Maar nu vind ik mezelf terug in een licht melancholische bui, me inbeeldend dat The Tallest Man on Earth zijn liedjes voor mij heeft geschreven. Voor mij in deze herfst. Het zijn liedjes van een singer-songwriter pur sang met gitaar- of banjoliedjes die goed zijn en die een stem heeft die een mix is van Colin Meloy (Decemberists) en Bob Dylan. Het zijn liedjes waar de wanhoop vanaf straalt, maar waar ook hoop doorschijnt, net als die flinterdunne reepjes herfstzon die zo nu en dan mijn melancholie doorbreken. Muziek vermag dat. Liedjes over - als ik het goed begrijp - onzekerheid ('Well if I ever get to slumber/Just like a mole deep in the ground/Hell, I won't be found') en een grote liefde ('And I know our song is over and heavy as I see dry leaves fallin' down, oh/With all this fever in my mind, I could drown in your kerosene eyes'). Er zijn echter ook liedjes met wat abstractere teksten die wat bezwerend aandoen ('I will set the tempo low in my commands/Come follow down the highway once trailed by my golden calf/Oh, the blizzard's never seen the desert sands'). The Tallest Man on Earth maakt de herfst en klinkt beter in oktober dan in september. Helaas trad hij al op in Nederland en groeit hij nu groter in andere landen. Laat hem snel terugkomen. Liefst nog voor het winter is.
File: The Tallest Man on Earth - Shallow Grave
File Under: Herfst
File Audio: link
File Video: Prachtige filmpjes via La Blogothque
Lowlands 2009 - Napret dag 3
Ja, het is weer zo ver. Lowlands begint zijn tol te eisen. Het overdreven dansen bij Baraka Son Sistema heeft me nogal spierpijn opgeleverd. Maar ik slaap prima op de camping waar als vanouds weer veel lawaai wordt gemaakt. Als er een jongen zo ongeveer tegen onze tent aan staat te pissen - wij staan tien meter van de wc's - word ik even boos. Dat soort mensen hoort niet op Lowlands. En een beetje 'naar de kloten' gaan vind ik prima, maar je moet niet als een volledige malloot mensen lastig gaan vallen, onderwijl Guus Meeuwis zingend en brallend. Ik heb me verre gehouden van drukte; ik sms'te mijn lief om te vragen of hij nog van me zou houden als ik Snoop zou overslaan. 'Nope' was zijn antwoord...
Lowlands 2009 - Napret dag 2
Het is de dag van de secret act. Fotografen spreken over het wurgcontract dat de heren hebben opgesteld. Iets met ‘universe’ en ‘eternity’. We zullen zien. We gaan het zien. Later op de dag. Samen met fotograaf Dennis zien we zo veel mogelijk bands. De overlap van vandaag is klein, om jullie zo veel mogelijk te bieden.
Lowlands 2009 - Napret dag 1
79305. Het getal torent weer magisch boven de ingang uit. Als altijd schrik ik van de drukte op de eerste dag. Er zijn zo veel mensen. Het was al druk onderweg: niet voor niks was het mobiele frietkot Pitstop Bamiblok langs de weg gaan staan. Druk ook voor de ingang van het terrein. Kan dat niet eerder open? Voor de mensen die er al op donderdag zijn? De rijen staan nu tot op de campings. De bedoeling was om nog een stukje van Asher Roth, Roosbeef of Stijn mee te pakken, maar voor mij begint Lowlands 2009 bij La Roux.
Lowlands 2009, Voorpret
Lang geleden waren er Mongoolse strotzangers op tv. Niet lang daarna was mijn vader jarig. Hij wilde een cd van die Mongoolse strotzangers. Ik naar de platenboer. Ik zeg: "Heb je een cd van Mongoolse strotzangers?" Het duurde even, maar dat had ie. Huun Huur Tu, geloof ik. Pleitbezorgers van de typische Mongoolse strotzang. Geloof het of niet, mijn vader heeft - en ik woonde nog thuis - die cd grijsgedraaid. Mijn broertje zingt inmiddels een aardig potje strotzang mee. Wij geloven hem niet, maar hij zegt dat het echte strotzang is. En nu, jaren later, staan er Mongoolse strotzangers (uit Peking, maar dat mag de pret niet drukken) op Lowlands. Het moet niet gekker worden, mijn vader zal jaloers zijn. Ik ben het aan mijn vader verplicht om zondag om tien voor tien in de Lima naar de strotzangers te gaan luisteren. En voor de rest doe ik lekker waar ik zelf zin in heb.
Lowlands 2009 moet de Lowlands worden van de verrassingen. Want hoewel er een aantal namen bijgekomen is van bands die ik toch zeker even wil gaan checken, word ik dit keer niet meteen al moe van het op en neer lopen. Op en neer lopen lijkt voor veel mensen toch al minder te zijn geworden. Im grossen und ganzen is het Lowlandspubliek in twee delen te splitsen: de alphagangers en de bravobeesten. Rock en dance. Nu de X-Ray eindelijk groter is geworden en verplaatst is naar de plek waar vorig jaar nog de Lima stond kunnen de elektronicaliefhebbers aan een kant van de hemelpoort blijven. En dat geldt ook voor de poprockers aan de andere kant. Veel mensen zullen echter van twee walletjes willen blijven eten. Ik ook. En u waarschijnlijk ook. En waarschijnlijk heeft u al lang uw route uitgestippeld waar u dan vervolgens onder druk van vrienden, bier, tijd, poepdrang of anderszins weer van af gaat wijken. Dus ik vertel u niet dat u wellicht bij de Arctic Monkeys zou willen gaan kijken omdat Josh Homme die nieuwe plaat heeft geproduceerd (en dat hij daarom misschien wel erbij is en Them Crooked Vultures dus wel speelt). Nee, hier alleen enkele andere tips.
Lees verder..Lacrosse - Bandages For The Heart
32 jaar en ik blijf erin trappen. (Toen dit album uitkwam was ik nog 31, maar dat doet hier verder niets aan af.) Doe een lekker indiebandje met vrolijk ietsje vals zingende zangers - liefst meer dan n en liefst ook nog minstens n jongen en n meisje -, maak een paar weggooipopliedjes en je kunt me opvegen. Ok, het moet natuurlijk wel goed gedaan zijn, maar toch. Hoeveel van die blije bandjes heb ik al niet gehoord. En hoeveel zijn er nu cht blijven hangen? Niet veel. Mates of State is een blijvertje gebleken, Los Campesinos was een van de laatste - maar die zag ik dan ook waanzinnig live - en Slow Club is een van de nieuwste, en of die laatste beklijft is nog even afwachten. Maar Lacrosse moet je op dit album - met een wat clichtitel, maar de bandleden zijn ook nog jong - ergens tussen deze bandjes zoeken. Met titels als "We are Kids", "I See a Brightness" en "Song in the Morning" hoef je natuurlijk ook niets diepgravends te verwachten, maar dat heeft ook niemand gezegd. Nee, 't springt en 't doet en 't gaat alle kanten op en ik doe hetzelfde. De stroperige ballad "Excuses, Excuses" had van mij niet gehoeven, maar voor de rest is elk liedje van dit album eigenlijk wel de moeite waard. Ook de andere trage nummers "Bandages for the Heart" en "What's Wrong with Love". Voor zo lang het duurt. Of voor iedereen die net als ik in die fijne, vrolijke indiebandjes blijft trappen. Is het een val? Nee, ik ben een sucker voor blije popliedjes.
File: Lacrosse - Bandages For The Heart
File Under: Blije popliedjes
File Audio: [ MySpace][I See a Brightness]
File Video: [We Are Kids]
Super Furry Animals - Dark Days Light Years
Dit album ligt al een tijdje. Digirelease in maart en de release om vast te pakken volgde in april Ik had onmiddellijk een favoriet. Kan ook niet anders, met zo'n vrolijke beat. "Inaugural Trams", ook al versta ik de hele tijd "Inaugural Drums" en moet ik aan Obama denken. Misschien omdat ik hem net op tv zag. Doet er niet toe. De Super Furry Animals doen er wel degelijk toe. Al heel lang. En dat vinden meer mensen: Paul McCartney kauwde al eens op wortels en selderij voor Gruff Rhys en zijn kompanen. En nu, in "Inaugural Trams" dus, rapt Franz Ferdinands drummer Nick McCarthy - ik besef nu pas dat dat dicht bij McCartney ligt - in het Duits mee op dit nummer. Hij, ook Schot en geboren in Beieren (Duitsland), moet deze psychedelische rockband wel een warm hart toedragen als hij zonder enig hoorbaar lachen "nul, nul, nul, halt die Stelle, halt die Stelle! Eins, zehn, Ralf will was von ihm. Eins, zwei, drei, vergesst Sie Ihren Hut heut nicht. Drei, vier, fnf, und fahren Sie mit uns in Ihre Zukunft, jetzt! Sechs, sieben, acht, wer htte das gedacht? Neun, zehn, oh Kurt hatte Uta aus der Revue. Da lauft ein kleiner Hund im Netz, nein Nerz. Nul, nul, nul, halt die Stelle! Hallo Bonbon" zingt. En nu denkt u natuurlijk: "Die komt gemakkelijk aan haar woorden, zeg." Maar ik meen het. Als je zo'n rap kunt verzinnen en bovendien al jaren een van de leukste en grappigste bands op aarde bent, kan ik niet anders dan zeggen en vinden dat iedereen die een of meer cd's van de SFA in huis heeft, ook deze weer moet kopen. Je weet wat je krijgt, maar het is altijd goed. Psychedelische, knallende, vrolijke poprock - meer pop dan rock dit keer -, met hier en daar een experimenteel randje en als klap op de vuurpijl een track met de welluidende naam "The Very Best of Neil Diamond". Nou, dan heb je me.
File: Super Furry Animals - Light Years
File Under: Sechs, sieben, acht, wer htte das gedacht?
File Audio: [ MySpace]
Patrick Wolf - The Bachelor
Het gaat goed met Patrick Wolf. Hij heeft de zelfmoord van een vriend verwerkt, gaat weer regelmatig naar zijn ouders, doet het met een leuke jongen en blondeert zijn haar weer. Mooi, dan kunnen we het nu over de muziek hebben op The Bachelor, zijn vierde album. De cover van het album doet vermoeden dat we te maken hebben met een mix tussen fantasy (kijk naar zijn outfit), goth (de letter!), gypsy (balalaika) en iets donkers (donker). Luisterend naar de muziek herken ik het gypsy-element en het donkere, vooral in stem en sfeer. Toch is de muziek niet pessimistisch. Het moet welhaast zo zijn dat de vele lagen, vreemde klanken en bezwerende de liedjes van Wolf donker laten klinken. De theatrale viool, het doordringende karakter en het bespelen van het gevoel - mijn gevoel althans - maken de boel weer vrolijk, al is vrolijk, net als optimistisch het woord niet. En als ik dan ga zoeken, komen er alleen maar woorden in me op die raken aan 'zin om te leven', maar dat is weer wat te zweverig. Laten we het houden op een typisch Patrick Wolf-album, dat een mix is tussen zijn eerste elektronische en zijn derde, meer popperige, album. Met "Kriegspiel", de openingstrack, weet ik in elk geval zeker dat het naast een bezwerende show, ook weer een feest kan worden op de zomerfestivals waar Wolf zal spelen. Goed dus dat het goed met hem gaat.
File: Patrick Wolf - The Bachelor
File Under: Ongrijpbaar
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Vulture][Hard Times]
File Font: [Patrick Wolf-font!]
Of Montreal - Skeletal Lamping
Twee dingen. Ten eerste leerde ik of Montreal pas kennen bij de vorige plaat Hissing Fauna, Are You the Destroyer? en toen wist ik nog niet dat die plaat ten onrechte niet mijn jaarlijstje van 2007 haalde. Ten tweede miste ik het optreden van of Montreal in Paradiso, nog net in 2007, omdat ik die vorige plaat te lt leerde kennen. Daarom zag ik mijn kans schoon en vroeg ik zanger Kevin Barnes zelf nog voor het uitkomen van Skeletal Lamping waarom de band in 's hemelsnaam niet nog een keer Nederland aan zou doen. De Europese tourdata waren al bekend en daar zat Nederland niet tussen. Het artwork van de nieuwe plaat was bekend: bij de vinylversie een uitklapbaar paard, bij de cd-versie een andere uitklaphoes. Allemaal even prachtig. Die plaat die kon niet meer tegenvallen. Toen Skeletal Lamping uitkwam moest ik er desondanks enorm aan wennen. Meer dan op Hissing Fauna gaat deze plaat werkelijk lle kanten op. Het is de plaat van de geestelijk behoorlijk actieve Kevin Barnes. Het zijn zijn dromen, het is zijn Prince-fascinatie, zijn glamrockachtergrond, zijn seventiesvoorkeuren, zijn enorme muzikale talent. Ik had een paar maanden om aan deze plaat te wennen alvorens deze alsnog in mijn jaarlijst zou komen. Wat of Montreal doet en deed vind ik geweldig, zo heb ik besloten. Het is te hopen dat Kevin zijn paard meeneemt naar Paradiso. Hij heeft naar me geluisterd.
File: of Montreal - Skeletal Lamping
File Under: Te bizar om niet gaaf te vinden
File Audio: [ MySpace]
File Video: [ID Engager]
Jaarlijst 2008: Jnnk
1. Fleet Foxes - Fleet Foxes
2. Vampire Weekend - Vampire Weekend
3. Chad VanGaalen - Soft Airplane
4. of Montreal - Skeletal Lamping
5. Department of Eagles - In Ear Park
6. MGMT - Oracular Spectacular
7. Bon Iver - For Emma, forever ago
8. Port O'Brien - All We Could Do Was Sing
9. Hercules and Love Affair - Hercules and Love Affair
10. Scott Matthew - Scott Matthew
Department Of Eagles - In Ear Park
Waar het vorige album mij nog hartstochtelijk aangeraden moest worden (en ik na het horen van één liedje al overtuigd was), wisten veel mensen de weg naar het nieuwe album van Department of Eagles al voor mij te vinden. Toen ik het op mijn beurt weer aan een goede vriend aanprees, zei hij: "Eric Corton vond het ook al goed, meestal is dat geen goed teken." Ik vertelde hem dat hij Eric Corton op zijn woord mocht, nee moest geloven. In elk geval dan toch wat betreft In Ear Park, het absoluut geweldige album van dit New Yorkse duo, waarvan de ene helft (Daniel Rossen) ook bandlid van Grizzly Bear is. De hele plaat is een en al sfeer en ik kan er niet precies de vinger op leggen, waarom de opgeroepen sferen van deze plaat juist de beste zijn van 2008. Ik kan wel zeggen dat de mix tussen folk en pop (want de elektronica van het vorige album heeft plaatsgemaakt voor echte instrumenten tot aan banjo's en blazers toe), tussen ouderwets en nieuwerwets en tussen liedje en melodie geweldig goed geslaagd (en in dit geval trouwens ook gelaagd) is, maar dan weet u nog niks en droom ik ondertussen weer weg. Nou ja, wegdromen... Ik word met zachte, maar dwingende hand mee het bos ingetrokken dat voorop de albumhoes staat, om er tot het einde van de plaat niet meer uit te komen. Daniel Rossen en Fred Nicolaus vragen me met hun muziek dit album op repeat te zetten tot in de eeuwigheid. En ik slik het - beklemming voelt hier niet onaangenaam - als zoete koek. Prachtig.
File: Department of Eagles - In Ear Park
File Under: Prettige beklemming in het bos
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Een sessie van het lied In Ear Park][Blogotheque, prachtig]
Crossing Border 2008 - Zaterdag
Om in stijl te blijven komen wij k op de slotdag te laat aan op Crossing Border. Rotweer en gisteren iets te lang staan after party-en (want zo zijn ze ook bij File Under).
Hierdoor missen we het grootste gedeelte van Appie Kim. Bij binnenkomst in de 'Eenhoorn' (het kleinste tentje tegenover de schouwburg) hangt drummer Marcel Duin al lang met zijn gehele lichaam over het drumstel. Zijn haar voor zijn gezicht. Een mooi contrast met gitariste/zangeres Natascha, die een meer stocijnse presentatie heeft. Bijzondere gitariste, dat zonder meer. En een ontzettend getalenteerd liedjesschrijver.
Crossing Border 2008 - Vrijdag
Wel file, maar minder verlaat. Ons is een bijna perfecte Crossing Border-avond beloofd, die natuurlijk nog wel waargemaakt moet worden. Nog met onze jassen aan, zonder koffie na het eten, stormen we binnen bij The Swell Season: Glenn Hansard samen met Marketa Irglova, uit de muziekfilm Once. Het was een prachtig optreden, maar duidelijk is wel dat Hansard ondanks alles de frontman blijft, waardoor Irglova naar de achtergrond gedreven wordt en meer deel lijkt uit te maken van de band, dan dat ze dezelfde rol bekleedt als Hansard. Dat wordt pijnlijk duidelijk bij solostukjes van beide zangers. Als Irglova de gitaar opneemt en als voorvrouw bij de microfoon haar liedje mag zingen, is de zaal stil uit beleefdheid. Als Hansard vervolgens in zijn eentje zijn kapotte gitaar ter hand neemt en vanuit zijn tenen een erg ontroerend en indrukwekkend lied tot een climax brengt, is de zaal stil uit betovering. En dat is te merken aan het in eerste instantie obligate en daarna pas echt wervelende applaus. Hoe dan ook: heel erg mooi.
Crossing Border 2008 - Donderdag
Op tijd vertrekken we richting Den Haag. We zijn er veel te laat. Files. Dat we op onze telefoon kunnen zien waar die files staan, maakt zelfs dat we bijna omdraaien, maar toch zetten we door. Bekenden sms'en waar we blijven. Wij zijn al lang blij dat we om negen uur dan toch ons polsbandje hebben. Frightened Rabbit, Ra Ra Riot en Alela Diane (met orkest) hebben we dan al gemist. Frightened Rabbit schijnt leuk geweest, Ra Ra Riot een andere versie van Los Campesinos! (en dus vind ik het jammer dat ik ze gemist heb) en Alela Diane was er met band. Wij stormen binnen bij Jaap Robben om nog naar een paar van zijn gedichten te luisteren, maar we zijgen pas echt neer als we ons in een overvolle schouwburg klaarmaken om naar Van Dyke Parks en Inara George te gaan luisteren.
Lees verder..Crossing Border 2008 - Voorpret
Crossing Border is al jarenlang mijn lievelingsfestival van het winterseizoen. Goede sfeer, prima programmering, fijne mensen en een goede mix tussen muziek en woord. Elk jaar is het moeilijk kiezen wat te gaan bekijken en er is nog geen moment geweest waarop ik even niet wist wat ik moest gaan doen. Opnieuw ben ik, dit keer samen met Roy Santiago, voor File Under de designated reviewer van de avonden van CB en ik zal u laten lezen wat u zal missen: Crossing Border is op alle avonden uitverkocht. (Voor de dagprogramma's zijn er nog wel kaarten.) De organisatie van CB schotelt u dan ook niet de minste acts voor.
Jim Noir / The Week That Was
Twee plaatjes van de stapel die al veel te lang liggen, maar waar ik toch graag iets over wil zeggen. De Engelse Jim Noir - nooit van gehoord, toch is dit zijn tweede album - maakt liedjes die de elektronische krautrockvariant zijn van de Super Furry Animals en misschien ook wel een beetje van de Flaming Lips. Dit album begint groots en volgt met gekke zanglijnen, vrijwel altijd met vervormde zang, veel deuntjes die rechtstreeks uit een keyboard lijken te komen, en geinige breaks en loopjes. Helaas is deze plaat minder goed dan wat de Super Furry Animals en de Flaming Lips ooit gemaakt hebben en gaan de liedjes een beetje vervelen in plaats van dat ze groots zijn of deze grootsheid benadrukken dan wel ironiseren. Een leuke plaat, maar uiteindelijk toch nt niet. Misschien dat Jim Noir nog een plaat moet groeien? Dat dit zijn moeilijke tweede geweest is? Ik hoop het, want er is ook veel wl goed aan deze plaat.
The Week That Was heeft heel andere elektronische inspiratiebronnen, namelijk de drumcomputers en synthesizers uit de jaren tachtig, maar dan wel die van bijvoorbeeld XTC en Kate Bush (al zingt ie dan weer iets lager dan Kate). Peter Brewis, de ene Britse broer van Field Music, moet zijn voorliefde in een eigen project hebben willen stoppen nadat David Brewis, de andere broer dat ook heeft gedaan (School of Language). The Week That Was is een goede plaat die erg intelligent in elkaar zit. Ik lees ergens dat ook de grote Paul Auster een grote inspiratiebron is geweest en dat de complexe relatie tussen media en maatschappij ook een grote rol speelt. Veel lagen dus, die uiteindelijk naar veel meer verwijzen dan alleen die vermaledijde jaren tachtig en die er lang niet allemaal uitkomen bij een eerste luisterbeurt, maar dat dit donkere en intrigerende popalbum meer draaibeurten nodig heeft is dan ook helemaal niet erg.
File: Jim Noir - Jim Noir
File Under: Grootse plannen die net niet goed uitpakken
File Audio: [ MySpace]
File Video: [All Right]
File: The Week That Was - The Week That Was
File Under: Donker, intrigerend, mooi en intelligent
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Scratch the Surface]
Los Campesinos! - We Are Beautiful, We Are Doomed
Het was misschien wel het mooiste uur van afgelopen Lowlands. Niet per se het allermooiste optreden, maar het wel het mooiste uur, waarin alles klopte: zon, warm, publiek blij, band blij, veel glimlachen, veel lachen, hard dansen en vooral een keileuke band op het podium: Los Campesinos!. Zopas verscheen het tweede album van deze band mt uitroepteken: We Are Beautiful, We Are Doomed en ook dit album verdient een uitroepteken. Los Campesinos! is Los Campesinos! gebleven, maar dan gewoon extra goed. Dus dezelfde opgefokte indieliedjes met rauwe randjes, met dezelfde opgefokte schreeuwzang van frontman Gareth en dezelfde opgefokte xylofoon, nu telkens iets beter uitgewerkt, met een belangrijkere rol voor de meisjesstem van een van de drie vrouwen, wat meer experiment op toetsen en meer hoorbare viool dan voorheen. "You'll need those fingers for crossing" is de Campesinos-variant op het melancholische lied: wel uptempo en onmiskenbaar dezelfde band, maar een belangrijke rol voor de viool in mineur en daarom is het enige wat je kunt doen, treurig naar buiten staren en hopen dat alles goed komt. En er staat zelfs een 'ballad' op het album: het laatste lied is een traag slepend toetsennummer dat (dan toch weer) overgaat in een akoestische versie van het geratel dat al eerder op de plaat te horen was. Waar ik in de vorige recensies nog enkel Love is All en Bearsuit als referenties noemde, kan de band op dit album gerust vergeleken worden met bijvoorbeeld Broken Social Scene. Alles waarom ik van deze band hou, is op dit tweede album verder uitgewerkt of beter uitgevoerd dan op het eerste album en alles wat al goed was is gebleven. We Are Beautiful, We Are Doomed verschijnt in een wereldwijde gelimiteerde release, dus wie een officile versie (met een heleboel extra's) wil hebben, moet snel wezen. Je kunt het altijd nog proberen bij het optreden, vanavond in de Melkweg.
File: Los Campesinos! - We Are Beautiful, We Are Doomed
File Under: Mt uitroepteken! En gelimiteerd!
File Audio: [ MySpace]
File Audio: [Er verschijnt geen single van dit album, maar wel kun je op iTunes alles kopen]
Eli "Paperboy" Reed
'I make music and that's just what I do'
Eli "Paperboy" Reed krijgt jubelende recensies. Pas 24 jaar, en nu al een levende soulsensatie. En - en ik wil het niet zeggen, maar ik doe het toch - blank. Jackie Wilson, James Brown, Al Green De referenties zijn niet van de lucht. En natuurlijk, er zijn zangeressen die hetzelfde proberen. Ik noem een Amy Winehouse. Ik noem een Duffy. Daar wordt het label "soul" ook opgeplakt. Begrijpelijk, maar dit is anders: Eli "Paperboy" Reed staat terecht tussen al deze legendes en wat mooier is, hij houdt zich er nog staande ook. Ik bel met hem. Niet lang nadat hij opgenomen heeft, besef ik dat ik naar een Amerikaanse mobiel aan het bellen ben die vastgehouden wordt door de krantenjongen die zanger wilde worden en nu met band in een woestijn in een toerbus met mij aan het praten is. Een mooi beeld.
Parenthetical Girls - Entanglements
Ik heb iets ontdekt. Of beter, ik denk te weten waar mijn voorkeur voor theater, vaudeville, een veelheid aan instrumenten en heldere stemmen waar mee te spelen valt (en/of zijige mannenstemmen la Rufus Wainwright, Morrissey, Scott Matthew, Antony en andere) vandaan komt. (Niet overigens dat ik per se niet hou van al het tegenovergestelde, maar daar waar mijn collega's bij de platenboer bij bovenstaande al kotsend afhaken, pink ik achter de toonbank van ontroering een traantje weg.) Deze voorkeur heeft volgens mij te maken met het feit dat ik ooit in een orkest speelde, dat ik weet hoe het voelt om samen muziek te maken die je kunt laten aanzwellen tot grote hoogten en dat ik weet hoe het is om climaxen te bereiken. Welnu, de muziek waarin ik dat terug hoor grijpt me en mensen die die muziek niet mooi vinden begrijp ik niet zo goed (maar respecteer ik natuurlijk wel, maar dat terzijde). Het nieuwe album van Parenthetical Girls grijpt me omdat ik al het hierboven beschrevene terug hoor. Entanglements is een gemakkelijker (want minder conceptueel) album dan het voorgaande Safe As Houses, maar minstens zo intrigerend, niet in de laatste plaats vanwege de enorme uitbreiding van het instrumentarium: Zac Pennington - laten we hem voor deze plaat voor het gemak de Van Dyke Parks van de indie noemen - haalde een heel orkest naar de studio. Met bijbehorende zwellingen en climaxen. Deze combinatie werkt goed en ontroert zelfs op momenten dat het goed gebeurt. Het enige wat ik nu nog moet ontdekken is hoe ik mensen zonder orkestverleden kan laten warmlopen voor deze plaat.
File: Parenthetical Girls - Entanglements
File Under: Niet alleen voor mensen die in een orkest spelen
File Audio: [ MySpace]
Kimya Dawson - Alphabutt
Laatst zei ik tegen een vriendin die geen kinderen wil iets over mijn eigen situatie waarin een kind binnen enkele jaren niet zo heel erg ondenkbaar meer is. Ze schrok zich kapot en dat snap ik wel. Want ik zie mensen met kinderen veranderen op een manier waarop ik niet wil veranderen, mocht ik een kind krijgen. (En zij niet wil dat ik verander.) Ik heb een hekel aan blikvernauwing, dus ik blijf wie ik ben, maar heb dan een kind. Zoiets. En mijn lief denkt er net zo over, dus dat is geregeld. Iedereen die zegt dat dat een illusie is, wil ik voorlopig niet horen. Dat bepaal ik zelf wel. Iemand die het met me oneens zal zijn is Kimya Dawson, die ik hoog heb zitten, maar op haar nieuwe plaat als moeder toch echt te ver gaat. Alphabutt is een kinderplaat met kinderliedjes gemaakt door een moeder - mocht je denken dat Dawson altijd al kinderliedjes heeft gemaakt, dan weet je nu dat dat niet zo is - en ik kan me niet voorstellen dat er een volwassene is die met plezier naar deze kinderplaat gaat luisteren. (En dat terwijl Dawsons liedjes voor Juno zo wonderschoon waren...) Dubbel opgenomen zangstemmen die hetzelfde zingen, met voor kinderen een geinige, maar voor grote mensen een beroerde timing en tot overmaat van ramp de baby van Kimya Dawson - ongetwijfeld het allerliefste kind op aarde - die de hele plaat door door de opnames heen 'zingt'. Nee, op een paar uitzonderingen na - de slaapliedjes in het midden van de plaat zijn eigenlijk wel lief - is dit een plaat van een moeder die niet hetzelfde is gebleven toen haar eerste kind geboren werd. Niet erg, maar ik kan er niet tegen. Misschien als ik zelf ooit dat kind krijg, maar dan nog voer ik hem of haar liever The Beatles.
File: Kimya Dawson - Alphabutt
File Under: Moeders en kinderen voor kinderen
File Audio: [ MySpace, maar hier staat weinig tot niets van deze plaat]
File Video: [Alphabutt(Kimya noemt het ook een "babyding", dit album)]
Okie Rosette - Leap Second
Alleen al voor de grand opening zou ik het album van Okie Rosette niet hebben willen missen. Voor geen goud. Het heet dan ook niet voor niets "Repeat & Fade". Openingszin: 'The place smells like bacon and cologne'. Daar hebben ze me al hoor. Maar dan volgen nog vrolijke blazers, een deuntje dat niet uit mijn hoofd wil gaan, en een klein feestje. De toon is gezet! Het zou me niets verbazen als het ook het laatste lied van dit album was. Een beetje musical, een beetje vaudeville, behoorlijk wat indie. Hoop dat Okie - is het een voornaam? - dit een heel album lang volhoudt. "Sing the Hotel" is het lied dat volgt. Opnieuw vrolijk, een stem die raakt aan een heleboel singer-songwriters. Denk aan een kruising tussen een weinig verrotte Syd Barrett en een optimistische Conor Oberst. En de muziek lijkt dan ook wel wat op die van Bright Eyes, maar dan op een kruising met de serieuzere I'm From Barcelona. Ik ben aan het genieten. Bladerend door het cd-boekje blijkt de band ook met een met de Zweden vergelijkbaar aantal bandleden te zijn. Ik tel er veertien die meegewerkt hebben aan het album, waaronder elf vaste bandleden. Een grappige rolverdeling ook, zo blijkt ook al uit het boekje: pump organ donor, practice shed owner, lunch on Belvedere, oohs, ahhs, keys & saws, love, trumpets galore, every guitar in the studio on one song. Ik hou van het soort boekje dat op deze manier lezenswaardig is. En hee, Dee Kesler, mijn held en vriend van Thee More Shallows, doet ook al mee. Het kan niet op. Eigenlijk is Okie Rosette een soort superband, met mijn vrienden en mijn soort van humor. En dan ook nog eens mooie indieliedjes. Ik moest er alleen even aan wennen.
File: Okie Rosette - Leap Second
File Under: Superindie voor Jnnk en al haar vrienden
File Audio: [ MySpace]
V.O. - Obstacles
V.O. betekent 'version originale' lees ik ergens. Ik heb geen bio, kreeg het album van iemand die vroeger werk van Boris Gronemberger heeft uitgebracht. Nu zitten Boris en bandleden met V.O. op indielabel Matamore. Boris zelf drumt ook nog bij Raymondo en Soy Un Caballo. Hij doet best veel, al zou je dat niet zeggen als je de muziek van V.O. hoort. Obstacles staat vol met heel rustige, sferische, soms haast ambient, muziek die telkens opnieuw prachtig is opgebouwd. Gronembergers stem doet je denken dat hij elk liedje voor jou persoonlijk zingt, bij je thuis op de bank. Of bij hem op de bank. Niet alledaagse blazers (want bijvoorbeeld klarinet en fluit in "Constant Changes"), elektronica en strijkers passen telkens erg goed in de melodielijnen en toch zijn de arrangementen nergens voorspelbaar of clich. Bijna elk liedjes heeft, net als met die klarinet en fluit in het begin, verrassende elementen. Zo is "The Date" een aardig samenspel tussen synthesizer en zang en laat het meest singer-songwriterachtige liedje "Green Snow" meteen een bijzonder verstild achtergrondkoor (of is het toch een instrument?) horen terwijl ijzige claps (net als eerder op misschien handgeklap?) als een metronoom een weinig gevoelig ritme laten horen, dat mooi vult en niets afdoet aan het zeer gevoelige en warme lied. Ik ben erg verrast door dit album en ik ben al helemaal verrast dat ik het zo mooi vind. Dat komt omdat er veel gebeurt. En dat wordt alleen maar meer naarmate ik het album meer luister. Mooi is het. Erg mooi.
File: V.O. - Obstacles
File Under: Mooi en warm en verstild en bijzonder en origineel. En ik wil het wel met iets vergelijken, maar ik weet echt niet waarmee.
File Audio: [ MySpace]
Tien Jaar Pop-O-Matic - Voorpret
Volgende week woensdag, donderdag en vrijdag vieren Tivoli en dj St. Paul dat hun dansavond Pop-O-Matic tien jaar bestaat. Ja, dat leest u goed, tien jaar. Dat er festivals zijn die al tien jaar bestaan is vrij normaal. Dat er bands zijn die nog veel langer bestaan, dat weten we ook. Maar dat een dansavond tien jaar blijft bestaan, dat is behoorlijk bijzonder. Zeker omdat ook al tien jaar lang dezelfde dj deze dansavond draait. Zijn naam? St. Paul. Hij miste slechts vier donderdagavonden in al die tien jaar. Dat zijn dus - minus vakanties - zo rond de vijfhonderd avonden waarop hij zijn publiek liet dansen. Dat er in Utrecht veel studenten rondlopen die op donderdagavond gaan stappen is natuurlijk een belangrijk bestaansrecht van de avond, maar dat deze avond los van alle hypes die zich per half jaar verplaatsen nog steeds wekelijks veel bezoekers trekt en bovendien fans en groupies voor de dj oplevert, dat is minder gewoon. Daarom is het feest. Groot feest. Met onder andere The Gossip, Lefties Soul Connection, GEM, The Madd, The Bees, een Belle & Sebastian dj-set en een popquiz. En dat levert weer een leuk festival op. File Under gaat er voor u kijken en probeert te ontdekken waarom Pop-O-Matic nog steeds goed draait. U kunt ook gaan kijken: onderaan dit artikel staat de vraag waarmee u een passe-partout voor drie dagen festival kunt winnen.
Lowlands 2008 - Napret: de lijstjes
Ok, Jnnk heeft dan voor u wel de nabeschouwingen (vrijdag, zaterdag, zondag) geschreven, maar er waren meer FU-schrijvers op Lowlands. Daarom nog een keer het beste, in de vorm van lijstjes. De Top 3 van File Under.
Lees verder..Lowlands 2008 - Napret zondag
Zondag werd de dag waarop ik het meest zou missen, maar ook de dag waarop ik het meest overweldigende optreden zou zien. Dat wist ik nog niet toen ik opstond, laat staan toen ik mijn stukje zat te typen en de supersympathieke Lucky Fonz III aan het missen was. Schijnt fijn geweest te zijn. Ook wist ik niet waar 'Doing Heart Time' was. Jan Rot speelde er. Je kunt een hekel aan hem hebben, maar ik waardeer zijn Nederlandse vertalingen van Engelse klassiekers heel erg. Gemist, want ik wist dus niet waar die 'Doing Heart Time' was. Op weg naar We Are Scientists kreeg ik een sms. 'We zitten in 'Doing Heart Time', dat houten ding bij de Grolsch. Heel leuk hier.' Ik liep de houten constructie in de vorm van een hart (sic) op met een kop koffie. De dag beginnen was nog nooit zo verrassend: twee jonge mannen - van wie een een pijp rokende neger: alle meisjes met wie ik was werden op hetzelfde moment verliefd - die met hart en ziel oude soul, rock 'n roll, country en sixties aan het draaien zijn. Nergens hoor je die liedjes op Lowlands. En dan ook nog op zo'n intieme plek! Ik draai heel veel oude muziek, maar op Lowlands probeer ik dat altijd maar even te vergeten... Ineens was ik wakker. Iets wat door een douche en vele koppen koffie nog niet gelukt was. We Are Scientists gemist. En zo ook Extince. En zo ook Lykke Li, die erg leuk geweest schijnt te zijn. Ach, ik heb door de plaatjesdraaiende mannen tenminste genoeg energie om de tocht naar de Bravo te maken om Hercules and Love Affair te zien!
Lowlands 2008 - Napret zaterdag
Zo. Het dagje wel. Een lange dag, met heel veel heen en weer geloop tussen alle tenten. Veel shows zag ik half, een enkele maar helemaal. Terwijl ik hier in de perstent mijn stukje zat te typen, begon Ane Brun bijvoorbeeld al aan haar show. En wat was ik blij dat ik daar nog net drie liedjes van meekreeg. Ze gaf zo'n heerlijke zonnige zwoele ochtendshow weg, en toen het publiek om een toegift vroeg, kreeg het er ook een. Wat een fijn mens, die Ane. En na die toegift was ik wakker en kon de dag echt beginnen. Zitten we weer. Dennis en ik, in de perstent. Een prima manier om de dag te beginnen. Volgend jaar schrijven we gegarandeerd weer stukjes vanaf het festival. Twee persbandjes en een fotopas extra, en we kunnen alles dekken. Ah, toe Mojo, toe...
Lowlands 2008 - Napret vrijdag
Jee. Het lijkt wel drukker op het terrein. Waren er vorig jaar dan misschien 60.000 mensen en dit jaar 70.000? Ik moet in elk geval best wel weer wennen aan de drukte. Vorig jaar was dat ook het geval en kwam ik er op de vrijdag niet in. Nu, na Tom Baxter volledig gemist te hebben, enkele klanken opgevangen te hebben van One Night Only - die van one-hit-only - en even gegluurd te hebben bij de metalband Killswitch Engage - mijn oren kunnen binnen de eerste Lowlandsuren nog niet zoveel herrie aan! - toch maar echt beginnen bij The National. Die ervaring van Haldern, de ervaring van de eerste keer zien, die komt niet meer terug, maar de mensen die ik bij me heb en die hun eerste ervaring op Lowlands meemaken, zijn minstens zo enthousiast als ik vorige week op Haldern.
Lowlands 2008 - Voorpret
Altijd moeilijk, zo’n voorpretstukje. Zeker bij zo’n groot festival als Lowlands. En dat terwijl ik best veel voorpret heb. Gisteren hebben we bijvoorbeeld een paar telefoongesprekken gevoerd over de indeling van ons tentenkamp. ("Ja, maar als ik de grotere tent meeneem, dan kunnen we wel met z’n drien in de tent." - "Ja, maar ik weet niet of L. misschien alleen in een tent wil, ook al heeft ze nog geen tent." - "Nou, ik heb twee tenten, dus het komt hoe dan ook goed, maar als ze nu bij ons wil en ze neemt de grote mee, dan kan ze 'm ook voor ons opzetten…") Dt vind ik al voorpret. Net zoals een gesprek aan de bar, dat weliswaar wel over muziek ging, maar waarin geen enkele band genoemd werd. ("Ik heb wel zin, maar ik heb nog geen must-see lijstje." - "O, dat had ik wel. Maar ik weet nu al niet meer wat daar allemaal op stond.") Tegelijk met het schrijven van dit stuk zal ik dat lijstje dan maar eens maken. Inclusief geheimtips - nu ook in de grote Van Dale als Nederlands woord - en waarschijnlijk ook voor de hand liggende keuzes. Het frappante is wel dat er zo op het eerste gezicht geen enkele band is waarvoor ik alleen al drie dagen op een camping zou gaan hangen. Daarom een voorpretstukje in dagelijkse lijstjes van vijf must sees en drie don’t sees.
Lees verder..Haldern 2008 - Napret dag 3
Wat een dag! Wat een programma! Wat een fijn festival! Ja, de zaterdag heeft gebracht wat ik ervan verwacht had. Dat we wat laat arriveerden omdat we in de file (waarschijnlijk die voor IKEA in Duiven) stonden, maakt ons niet eens heel veel uit, al is het wel jammer dat we The Dodos op het nippertje missen, terwijl we die graag hadden willen zien. Belangrijker is dat het eindelijk droog is en vrijwel de hele dag droog blijft. Zo willen we het graag zien: af en toe hangen op het gras af, af en toe flink meedoen in het publiek en vooral heel veel fijns horen.
Haldern 2008 - Napret dag 2
De tweede dag was vooraf voor mij het minst interessant. Als het dan ook nog eens gaat regenen - weliswaar voorspeld, maar toch - blijkt het overzichtelijke karakter van het festival een klein manco: er is geen tent waar je kunt schuilen en tegelijkertijd van muziek kunt genieten. Veel regenjassen, veel paraplu's, maar uiteindelijk ook een droge avond.
Haldern 2008 - Napret dag 1
Je merkt het al als je je richting festivalterrein begeeft: pas bij de laatste kilometers vind je een bord met daarop een knullige pijl die aangeeft welke kant je op moet. Als de eerste tenten in zicht komen wordt het pas echt duidelijk: dit festival is anders. Niet alleen mag de auto bij de tent staan, ook staan de tenten een soort van duidelijk opgesteld en zie ik campingtafels, gasstellen en vooral ook stoelen. De koeien moeten niet ver weg zijn. Het woord camping doet zijn naam hier bijna eer aan. Bijna, want het blijft toch een popfestival. Dat we met de auto zo ongeveer de spiegeltent in kunnen rijden om te parkeren is een luxe en dat geeft ook meteen het kleinschalige karakter aan. Via nog meer vrolijk geschilderde borden komen we erachter waar we de bandjes moeten halen en waar de bonnen. We moeten opschieten.
Ik baal er al van dat ik Noah and the Whale gemist heb, maar die blijken op het laatste moment vervangen door Finn. En Fleet Foxes, die had ik zo graag willen zien. We hebben gehaast maar zijn laat en komen pas halverwege Yeasayer binnenvallen.
Marble Valley - Slash & Laugh
Niet lang geleden kreeg ik een mailtje via mijn weblog, dat weliswaar in mijn inbox kwam, maar dat ik door een gezonde dosis wantrouwen bijna als ongewenste e-mail had bestempeld. Of ik het album Slash & Laugh wilde hebben, het nieuwe album van Marble Valley, de band van voorheen drummer en nu zanger Steve West van Pavement. En of ik het dan wilde bespreken. Voor de zekerheid mailde ik even terug of Indikator Records zeker wist dat ik dat moest doen (en bovendien of ze in het vervolg de plaatjes gewoon rechtstreeks naar File Under wilden sturen). Alles goed, alles juist en zo viel niet veel later dit schijfje bij me in de bus. Nogmaals stond overal 'ex-Pavement' genoemd, waardoor een stempel natuurlijk al voor beluistering gedrukt was, ook al zijn er behalve West, die overigens heel aardig loom kan zingen, nog veel meer andere mensen die niets met Pavement van doen hebben. Nee, dit multinationale sextet (UK, NL en US) mag dan weliswaar indiepop maken, het is van het soort dat minder rauw en veel blijer is dan dat Pavement ooit gemaakt heeft, maar de lazy invloeden zijn duidelijk hoorbaar. Door die andere band te blijven noemen, ligt de lat misschien ook wat te hoog. Veel liedjes zijn behoorlijk origineel (vooral de afwisseling), hebben leuke teksten en kennen aardig instrument- en melodiegebruik (vooral die synths en het meerstemmige zingen voegen heel veel toe), maar halverwege de plaat zakt Slash & Laughter toch wat in. Een herhaling van zetten. Het blije "Hip Hick Hop" of "Brave Raver" zou wat mij betreft de single mogen zijn, de ballad "Flood Waters" is eigenlijk best goed gelukt, maar daar waar Marble Valley stoer en rauw wil doen, moet het nog even oefenen. Geen beroerde plaat, maar ben wel benieuwd wat er blijft hangen.
File: Marble Valley - Slash & Laugh
File Under: Aardige indie, vooral in blije en downtempo liedjes
File Audio: [ MySpace]
Haldern 2008 - Voorpret
Het moet er erg gezellig zijn. In Nijmegen zoemt het jaarlijks rond. En in muziekland ook. Vreemd dat ik er nog nooit ben geweest. Een Duitse collega uit de kroeg was er vaak en vertelde me dat het echt iets voor mij zou zijn. De spiegeltent kent de gemiddelde inwoner van Nijmegen al van de vroegere affaire. Hij weet dat het daar mooi kan zijn. St. Paul draait er jaarlijks en komt telkens met een glimlach terug. Belle and Sebastian speelden er ooit en ook dat schijnt zo mooi geweest te zijn. Het is een klein festival dat slechts een paar duizend bezoekers kan herbergen, waardoor de sfeer er een is die op geen enkel festival met dat soort grote namen te evenaren is. Schijnt, h, schijnt. Ik ga dit jaar voor het eerst en het zal mij benieuwen. Drie dagen Haldern Pop, ik kom eraan!
The Shortwave Set - Replica Sun Machine
De laatste keer dat ik in Londen was, kocht ik blind een 10" van The Shortwave Set. Ik dacht de bandnaam wel eens in positieve zin gehoord te hebben, ik hou enorm van 10"'s in het algemeen en bovendien zag deze er ook nog eens prachtig uit. Ik heb "Slingshot", kant A van dit plaatje, regelmatig op de speler gelegd als ik plaatjes moest draaien en het bleef een geweldig nummer. Toen Replica Sun Machine aangekondigd werd, heb ik dit tweede album van deze band dan ook direct op vinyl besteld. Zelfs nog voordat ik wist dat het door Danger Mouse geproduceerd was en dat de strijkarrangementen van vier van de elf nummers door niemand minder dan Van Dyke Parks waren gedaan. Dat John Cale ook nog credits krijgt, zag ik zelfs pas vandaag. Grote namen of niet, Replica Sun Machine behoort absoluut tot mijn favoriete albums van 2008 tot nu toe. De mosterd wordt ergens eind jaren zestig, begin jaren zeventig gehaald, de productie maakt dit album absoluut van vandaag. De band zelf noemt zijn muziek 'Victorian Funk', wat dan een totaalmix zou moeten omschrijven van de psychedelica van The Velvet Underground, een beetje Air en Goldfrapp, zeker ook wat glam van David Bowie, het Engelse van The Beatles in down tempo en het vrolijke en glanzende melodieuze van veel hedendaagse indiepopbandjes. Hoogtepunten op het album zijn "House of Lies", "Now Til' 69", "Yesterdays to Come" en "The Downer Song", maar van dieptepunten is nergens sprake.
File: The Shortwave Set - Replica Sun Machine
File Under: Eind jaren zestig, begin jaren zeventig geproduceerd door Danger Mouse
File Audio: [ MySpace]
File Video: ["No Social"]
The Notwist - The Devil, You and Me
Omdat ik zielig was, kreeg ik de nieuwe cd van The Notwist, die hier vervolgens te lang heeft gelegen. Dat zou verschillende dingen kunnen betekenen: misschien werkt The Devil, You and Me niet als troost. Misschien is dit album ronduit saai. Misschien kwam het niet binnen op het moment dat het moest. Eerlijk gezegd denk ik echter dat dat allemaal niet waar is. Nu, een aantal weken na de release, draait het album regelmatig zijn rondjes, neurie ik de liedjes voor een groot deel al mee en word - zes jaar na de vorige release - ik toch weer meegesleept door The Notwist. Hardcore Notwist-fans schijnen te zeggen dat dit album niet moeilijk genoeg is, dat de scherpe kantjes eraf zijn en dat de melodien vervelen, maar ik zou dat alles graag ontkrachten. De scherpe kantjes zitten in de details, de melodien werken juist door die bijzondere stem van Markus Acher en mocht het post-rockelement (want is dat niet wat het 'moeilijk' maakt?) dan misschien wat naar de achtergrond zijn gedrongen, we krijgen er prachtige elektropopliedjes voor terug. Bovendien heeft de samenwerking met het twintigkoppige Andromeda Mega Express Orchestra (waarvan 'slechts' samples de plaat hebben bereikt, terwijl de band er wel mee gaat optreden) het album goed gedaan. Opener "Good Lies" pakt me meteen in, "The Devil, You and Me" is een akoestische xylofoonparel en "Boneless" is bijna vrolijk. Natuurlijk is The Notwist nog herkenbaar en de gebroeders Acher hadden nu eenmaal de zware taak om na het alom bejubelde Neon Golden een nieuwe plaat te maken. Dat hebben ze in mijn ogen heel erg goed gedaan: ik heb mijn troostplaat een paar weken onderschat, maar inmiddels loop ik ermee weg.
File: The Notwist - The Devil, You and Me
File Under: Na zes jaar eindelijk een waardige opvolger
File Audio: [Met visuals op de site][Ander werk op MySpace]
File Video: ["Where in this World"]
WHY? - Alopecia
Het schijnt wel een van de ergste dingen te zijn die je als man kunnen overkomen: kaal worden. Ik herinner me de flinke bos krullen van Yoni Wolf en kan me niet voorstellen dat hij als kale man door het leven zou moeten, maar waarom noem je je plaat anders naar de aandoening waarbij je vrij plotseling gedeeltelijk kaal wordt? Misschien omdat deze plaat, in tegenstelling tot de briljante voorganger, Elephant Eye Lash (ook iets met haar...) een stuk minder optimistisch klinkt. Wolf schreef cynische teksten ("I sleep on my back cause it's good for the spine and coffin rehearsal" en "I'm suckin dick for drink tickets at the free bar at my cousin's bot mitzvah cutting the punchline that ain't no joke", met andere woorden: veel dood en veel seks) die harder aankomen dan op de vorige plaat. Neemt niet weg dat misschien daardoor, maar zeker ook door de geweldige instrumentatie Alopecia ook harder aankomt dan de vorige plaat en daarom misschien nog wel beter is dan het verrassende Elephant Eye Lash. De broertjes Wolf en Doug McDiarmid, verantwoordelijk voor veel van de instrumenten, laten op Alopecia horen hoe de, misschien wel door hen uitgevonden wonderlijke combinatie van hiphop en indie begeleid door de nasale stem van Yoni (die nog steeds niet kan zingen en dat is maar goed ook) bedoeld is en hoe deze combinatie moet klinken. Op deze plaat is de band bovendien nog uitgebreid met Fog's Andrew Broder en bassist Mark Erickson, wat de band nog meer mogelijkheden geeft, die volledig benut worden. Van stevige indierock in "The Hollows" via lome beats in "Gnashville" tot het uitvloeisel van hiphop in "The Fall of Mr. Fifths". Why? kenmerkt het platenlabel Anticon en Alopecia is daar het uitzonderlijk sterke bewijs van.
File: WHY? - Alopecia
File Under: Nog steeds wonderwel werkend, die indiehiphop van WHY?
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Er is van alles te zien via Anticons YouTube-kanaal]
Motel Mozaique 2008 - Zaterdag Napret
Het is en blijft altijd onzeker welke van de gratis (waarvoor hulde) sessies van 3voor12 op de middag wel of niet doorgaan. In het schema op de deur van de expositieruimte TENT zie ik tot mijn grote schrik een ferme streep door de naam Efterklang staan. Gecanceld. Dat betekent toch niet dat de Denen vanavond ook niet zullen komen opdagen? Gelukkig weet iemand van het festivalpersoneel mij te vertellen dat ik me geen zorgen hoef te maken. Tijd voor een bak koffie. Voor de schrik. Het meisje achter de koffiebalie staat erbij alsof ze zelf meer aan de drie bekertjes die ze inschenkt toe is dan wij. "Om drie uur ben ik wel wakker hoor," hoopt ze. Jamie Lidell - of moet ik Jim zeggen? - laat op het voor een muzikant onmogelijke tijdstip van 13:00 uur nog even op zich wachten. Maar dan heb je ook wat.
Ik kan mezelf goed vinden in de woorden van File Under collega Spookrijder: 'Van 's mans electronische liedjes ben ik nooit zo weggeweest, maar zijn sterk door Motown genspireerde songs zijn prima. Gelukkig speelt Jamie dan ook het gros van zijn uur vol met dit werk. En eerlijk is eerlijk, de overgang naar een mopje elektronica en weer terug is van grote klasse. Ik heb Lidell op de vrijdagavond niet gezien, maar dat is hiermee ruimschoots ingehaald.' Dit in tegenstelling tot Spookrijders en Jnnk's mening over de Shout Out Louds. Natuurlijk is het uitgekauwd en flauw om te zeggen dat Robert Smith nog belde omdat hij zijn sound terug wilt. Vooruit, ik zal ze het voordeel van de twijfel geven als anderen beweren dat ze de status van Cure-kloon voorbij zijn. Maar dat betekent voor mij nog niet dat ze dan ook meteen de goede liedjes hebben. Het klinkt allemaal best okay, het beklijft echter niet. En ook al heb je dan de juiste podiumpresentatie, het juiste haar en de juiste naam, met dat alleen ben je er in mijn ogen nog niet. Spookrijder weet dat er nog meer aan de hand is: 'Een luttele 20 minuten... Echter, daar kan de band zelf weinig aan doen omdat er nauwelijks tot geen ruimte is geweest voor een soundcheck. Gevolg is wel dat de geluidsbalans volledig uit het lood staat, waardoor zanger Adam Olenius nauwelijks te verstaan is en een sonore brom alles overheerst.'
Lees verder..dEUS - Vantage Point
Dinsdagavond heette een try out te zijn. Het live spelen van nieuw materiaal blijft spannend, zelfs voor een band als dEUS. Dat ze in een relatief klein zaaltje te zien waren - Doornroosje, Nijmegen - maakte alles alleen maar beter. De blauwe ogen van Mauro, de korte haren van Tom. Ja, dEUS werd een beetje van het publiek. Met her en der wat oude nummers ertussen slikte het publiek de liedjes van het nieuwe album, Vantage Point, als zoete koek. Ik ook. En dat terwijl ik thuis met het nieuwe album in de speler mijn twijfels had. "The Architect", een van de twee eerste singles, en "Favourite Game" leken toch wel heel erg op de funky discorock van Soulwax. (En dat heeft dEUS volgens mij niet nodig. Om ergens op te lijken.) "Slow", de andere single, vond ik zelfs een beetje saai. (En dEUS is toch zelden saai?) Echter, "Smokers Reflect", "The Vanishing of Maria Schneider" en "Popular Culture" vond ik sterke ballads en "Oh Your God" ontzettend gaaf. Of de plaat moet groeien, dat weet ik niet zeker. De plaat is zeker al gegroeid na het optreden van afgelopen dinsdag. Dat betekent volgens mij dat dEUS een aardige plaat gemaakt heeft, maar dat veel liedjes het vooral van de charismatische uitstraling op het podium moeten hebben en dat de plaat misschien in eerste instantie wat tegenvalt. Ik zeg daarmee niet dat dEUS met Vantage Point een slechte plaat gemaakt heeft, nee, ik geloof dat ik deze plaat - met grootse gebaren, bijtende rock en zachte ballads - inmiddels ook aan het omarmen ben. Ik kan zelf niet meer testen of dat zonder twee uur durend concert ook het geval geweest zou zijn, maar voor u - zeker als u zich tot dEUS-fans rekent! - is het zeker de moeite waard om dat nu eens uit te gaan zoeken.
File: dEUS - Vantage Point
File Under: Goed, maar zeker niet de sterkste plaat van Tom en zijn kornuiten
File Audio:[Integraal, maar niemand weet voor hoe lang]
File Video: [Een dEUS-channel op YouTube!]
Motel Mozaique 2008 - Voorpret
Eerlijk gezegd was ik er niet zo mee bezig, met Motel Mozaique, maar langzaamaan begon de vraag toch te komen: "Ga je ook?" Mijn antwoord luidde eerst telkens kortweg 'nee', veranderde na verloop van tijd - ik spreek hier over weken - in een 'misschien' en inmiddels ben ik hartstikke blij dat ik dan toch in elk geval de zaterdag van het festival mee zal pikken. Motel Mozaique staat altijd garant voor plezierige ontdekkingen, vermeldenswaardige grote namen en een uiterst verzorgd bijprogramma. Ik heb dan ook gewoon heel erg veel zin.
Adam Green - Sixes & Sevens
Hoewel Adam Green voor mij lang als held doorging - eerst vanwege de doldwaze dingen die hij met The Moldy Peaches en op zijn eerste soloalbum presteerde, daarna omdat hij de singer-songwritertraditie van bijvoorbeeld Jonathan Richman voortzette en daar had ik r.e.s.p.e.c.t voor - ben ik bij zijn vorige album afgehaakt. Het werd me allemaal iets te Radio 2 en ik kon alleen maar denken: "Adam, je bent daar nog te jong voor! Waar is je plezier?" Tot ik hem een tijdje geleden, zomaar tussendoor - of misschien deed hij ook al wel wat promotie voor zijn nieuwe album - in de kleine zaal van Het Paard in Den Haag een geweldige akoestische show deed, waar ik in elk geval veel van het plezier en de dwaasheid van het begin terugzag. Nu is er Sixes & Sevens, het vijfde soloalbum van Adam Green. Zijn teksten zijn ouderwets grappig, absurd en bizar en de muziek past daar weer beter bij. Opener "Festival Song" trekt je meteen in het album, met veel potentile meezing ooohhhs en aaahhhs. "Tropical Island" is een typisch Green-liedje, zonder al te veel kwinkslagen in het instrumentarium of de melodie, maar de droogheid die ervan afstraalt klinkt zoals die op Friends of Mine. Jazzy "Morning After Midnight" klinkt als een klok, maar als je je Green in die jazzclub voorstelt, dan is daar weer een lach. Oh ironie, heerlijk. Veel denkbare genres uit de muziekgeschiedenis komen met een knipoog voorbij - iets wat bijvoorbeeld Stephin Merritt ook kan - en hoewel dat twintig nummers lang duurt, staat er maar een liedje op de plaat dat meer dan drie minuten duurt. Een heerlijk album. Eindelijk weer een heerlijk Adam Green-album.
File: Adam Green - Sixes & Sevens
File Under: De vijfde is weer een chte Adam Green-plaat. Gelukkig.
File Audio: [ MySpace]
Islands - Ticketactie
Toen ik ergens in de bijna-zomer van 2006 Return to the Sea van Islands voor het eerst hoorde raakte ik onmiddellijk weg van deze wereld. Ik was onder de indruk en niet zo'n beetje. Wat een geweldig album vond ik dat. Toen ik de dag dat dat gebeurde 's avonds plaatjes moest draaien, geloof ik dat ik wel vier tracks van het album aan de mensen heb opgedrongen. Toen niet lang daarna Islands op de Valkhof Affaire speelde, was ik minstens zo onder de indruk. Van het instrumentarium, van de energie, van de muzikaliteit en van alles waar een band om te prijzen valt. Nog steeds luister ik regelmatig dit album. Nog steeds denk ik met graagte terug aan dat concert, daar, toen, in de zomer, in de buitenlucht.
En nu! Nu zijn ze er weer! Islands is in Nederland! En je hebt geen goede reden om Islands niet live te gaan zien! Geen enkele! Zeker niet omdat je hier, bij File Under, kaarten kunt winnen voor het concert van Islands op maandag 3 maart in Tivoli de Helling. Nog mooier is dat je, om kans te maken op die kaarten, alleen maar hoefde te mailen. Daarvoor is het nu natuurlijk een beetje te laat.
Los Campesinos! - Hold On Now Youngster
Het volledige album van Los Campesinos! verschijnt nu pas in Nederland. Nu pas, omdat het album eerder al Nederland binnendrong - terwijl het slechts uit de UK hoefde te komen... - via de bekende illegale wegen en het album een aantal hitgevoelige opbeurende singles kent. Neem nu "You! Me! Dancing!", op het lange, onheilspellende intro na is het liedje rijp voor de dansvloer en daarom helemaal niet vreemd dat het al in november - of nog eerder, dat weet ik niet precies - opgepikt werd door muziekminnend Nederland. Het is dan wel het muziekminnend publiek geweest dat een goede indiehit herkent, een goede bak herrie met het soort hoge, bijna valse schreeuwzang dat iedereen vrolijk maakt. Belletjes, toeters en geinige toetsenpartijen fleuren de strakke, repeterende gitaarriffs en de ophitsende drums op. Hold On Now Youngster kent meer van dit soort liedjes ("Don't Tell Me To Do The Math(s)" en openingsnummer "Death to Los Campesinos") en doet me vooral denken aan een combinatie van de tot nu toe eendagsvlieg - nou ja, eenalbumsvlieg - Love Is All (met toevoeging van een mannenstem) en de niet zo bizarre liedjes van Bearsuit. Net zo aanstekelijk en net zo prettig om naar te luisteren. Ik wt dat de mensen van Los Campesinos! van het leven houden en genieten, want zo klinkt het album dat nog beter zal gaan klinken als de zon schijnt. Mijn lentealbum.
File: Los Campesinos! - Hold On Now Youngster
File Under: Lentealbum pur sang
File Audio: [ MySpace]
File Video: [You! Me! Dancing!][Death to Los Campesinos][Niet op de plaat, maar ook al zo aanstekelijk: We Throw Parties, You Throw Knives]
Frightened Rabbit - Sing the Greys
Wat gebeuren er mooie dingen aan het eind van het jaar, in de tijd van de jaarlijstjes en wat zijn we die dingen vaak weer snel vergeten. Een nieuw jaar is een nieuw geluid (en nee, niet pas in de lente), maar ik ben blij dat ik in dit nieuwe jaar Frightened Rabbit nog onder de aandacht mag brengen, zodat we ze hopelijk niet licht vergeten. Met z'n drien zijn ze, de jongens Scott (zang, gitaar), Billy (gitaar, toetsen) en Grant (zang, drums). En net zo eenvoudig als de namen van deze Glaswegian boys is in feite hun muziek: melodieuze indierock met scherpe kantjes. Niets meer en niets minder en toch spreekt deze plaat me vanaf het begin enorm aan. "What's the blues when you've got the greys?" zingt Scott aan het begin van het album. Inderdaad, deze plaat geeft geen kleur aan grijze luchten, aan grijze dagen, maar weet de stemming van grauwheid zo te vatten, dat je je vanzelf blij-melancholisch begint te voelen omdat er tenminste emand is die je begrijpt. Geen bas. Wel een goede drummer, die in veel liedjes een belangrijke, opzwepende rol speelt. Opsmuk is verder niet nodig, lieflijke liedjes soms wel en daarom nemen de jongens ook de akoestische gitaar ter hand ("Behave!", "Snake"). Op de MySpacepagina lees ik dat de band dit jaar ook welkom is in Austin, Texas, natuurlijk op SXSW. Dat doen ze goed, die jongens, maar het is dan ook hartstikke terecht. Het is te hopen dat Frightened Rabbit de scherpe kantjes van deze tot album gebombardeerde demo (die daarbij in originele staat is gebleven) houdt en dat ze bij elkaar blijven. Na SXSW zou ik ze ook hier best eens willen zien.
File: Frightened Rabbit - Sing the Greys
File Under: Eindelijk iemand die me begrijpt!
File Audio: [ MySpace]
File Video: ["The Greys"]