Blaudzun: de naam zelf is waarschijnlijk nog altijd onbekend bij de meeste Nederlanders. Het markante hoofd van Johannes Sigmond, zijn echte naam, wordt ongetwijfeld door veel meer mensen herkend dankzij zijn optredens bij DWDD voor de DWDD Recordings. En zo markant als zijn hoofd is, zo markant is ook zijn muziek. Donker en intens grijpt ook zijn derde cd, Heavy Flowers, je direct bij de strot met het fenomenale openingsnummer "Flame On My Head". Waar zijn muziek voorheen nog associaties opriep met Radiohead, vind ik inmiddels Ewies linkje naar David Eugene Edwards veel beter passen, omdat de inspiratie nu vooral gevonden lijkt in folk en Americana. Titelnummer "Heavy Flowers" zou bijvoorbeeld absoluut niet misstaan hebben op 16 Horsepowers Secret South en dat geldt voor meer nummers op deze plaat. Vaak prachtig en spannend opgebouwd, met een prima afwisseling tussen uptempo en rustig. Met een brok in de keel luister ik keer op keer naar de rijk gearrangeerde muziek en verbaas ik me over zoveel creativiteit en emotie in 1 mens. Hoewel de meningen er vast over verdeeld zijn, vind ik dat hij nergens uit de bocht vliegt met zijn gedragen muziek. Ja, Blaudzun maakt wederom een gro(o)t(s)e indruk. Geen wonder dus dat zijn concerten tegenwoordig in een mum van tijd uitverkocht zijn. Zorg dat je er nog bij bent!

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Joice | 05 januari 2012 - 20:57 | reacties (7)

Ik heb eigenlijk geen idee hoe vaak het voorkomt dat concertzalen, met name die buiten de Randstad, 40 jaar bestaan. De Effenaar, vlakbij het station van Eindhoven, is in elk geval zo'n zaal die het wel gered heeft. Inmiddels niet meer in het oorspronkelijke gebouw, dat in 2005 plat ging voor een prachtig nieuw gebouw. Voorheen had het gebouw ook een grote maatschappelijke functie, maar in de loop der tijd werden er steeds vaker concerten georganiseerd. En dan hebben we het niet over de minste namen. In de loop van de afgelopen 40 jaar speelden er o.a. Joy Division, Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam, R.E.M., Elbow, Ramones en Pixies.
Niet zo gek dus dat het idee is ontstaan om een boek uit te geven over de 40-jarige geschiedenis van de Effenaar. Samengesteld door oud-Effenaarmedewerker Niels Guns en werkelijk prachtig ontworpen door Fabrique, bevat het boek interessante en bij vlagen hilarische terugblikken op de bijzondere artiesten die Eindhoven aan deden tijdens hun toer. Dat levert niet alleen een fraai tijdsbeeld op, maar ook geregeld een glimlach. Zoals bij de entry van R.E.M, die gaat over hun optreden in 1984 en waarvan de recensent bij de krant schrijft: 'REM is zeker een acceptabele middenmoter, die van tijd tot tijd weet te boeien, maar de lofzang van de Amerikaanse muziekpers is sterk overdreven.' Of wat te denken van de bijgevoegde krantenrecensie over het optreden van Pearl Jam in maart 1992, drie maanden voor hun legendarische Pinkpopconcert: 'De liedjes mogen misschien dan wel goed zijn, aan de manier waarop ze worden gebracht schort nog het een en ander. Daar zal verandering in moeten komen voor 8 juni van dit jaar, wil Pearl Jam op Pinkpop tenminste iets meer laten hangen in de hoofden van de luisteraars dan een monotone en lange piep.' Memories Can't Wait is niet alleen een prachtig boek voor mensen die een band hebben met Eindhoven of de Effenaar, maar voor elke muziekliefhebber die graag leest over zijn grote hobby. De buitenkant van deze bijzondere uitgave is door de speciale kleur op snee druktechniek geheel zwart. De titel op het omslag van dit collectors item is gedrukt met glow-in-the-dark inkt. Het boek is o.a. te koop via Lecturis Books.

# |

|

| Joice | 24 november 2011 - 14:57 | reacties (0)

Het kan verkeren: in tegenstelling tot het grootste deel van de vaderlandse muziekpers, heb ik nooit iets gehad met de Arctic Monkeys. Veel te Brits voor mij, en dan dat accent! Kortom, het recenseren van hun nieuwste cd (met de weinig goeds voorspellende titel Suck It And See) was niet iets waar ik een gat voor in de lucht sprong in eerste instantie. Maar soms kan zelfs ik me vergissen. Of nou ja, dat accent van Alex Turner klinkt nog steeds niet fraai in mijn gevoelige oortjes, maar muzikaal klinkt de band op Suck It And See een stuk "volwassener" dan ze in mijn herinnering waren. En dat is in dit geval dus een aanbeveling. Niet de hele tijd meer dat gejaagde en wilde, maar subtiel en met gevoel voor melodie ("Black Treacle"). En als het wel gejaagd is, is het spannend en goed, zoals in "Brick By Brick". En ineens zijn daar ook tempowisselingen, hoezee! Dat doet nummers als "Library Pictures of All My Own Stunts" zomaar boven de middelmaat uitstijgen. Waar de meeste muziekcollega's door deze cd misschien wel afhaken, ben ik een aanhaker geworden. De Arctic Monkeys mogen nog even blijven!

# |

|

| Joice | Lowlands 2011 | 09 juni 2011 - 08:57 | reacties (5)

Nadat ik via YouTube even het nieuwe nummer van geweldenaar Damien Rice had bekeken en beluisterd, duwde ik de nieuwe EP van Dennis Wels in mijn cd-speler. Arme Dennis, zou je zeggen. Maar dat bleek alleszins mee te vallen: beide mannen begeven zich min of meer in hetzelfde muziekspectrum (die van de mannen met akoestische gitaar en gevoelige liedjes), alleen geeft Dennis wat meer 'twang' mee aan zijn nummers. Southside Of Heaven (Home Recordings Vol. 1) is een gratis te downloaden EP die door Dennis zelf geschreven, opgenomen en gemixed is. De liedjes erop lagen nog op de plank en waren volgens hun maker te mooi om daar te laten liggen. Dus biedt Wels ze nu helemaal voor niets en helemaal 2011 ter download aan op zijn website. En inderdaad, deze nummers hadden niet misstaan op zijn cd uit 2010, Morning Is Cruel. De spannende gitaar op de achtergrond van Touch bijvoorbeeld maakt dit nummer niet zomaar een tussendoortje, maar helemaal af. Wels' doorleefde stem zingt zijn volwassen teksten op intieme wijze, alsof het voor jou alleen is. En zo klinkt ook de rest van deze EP: volwassen en intiem. En helemaal af.

# |

|

| Joice | 17 maart 2011 - 16:57 | reacties (0)

De nieuwe cd van de Canadees Ben Weaver wordt op internet met nogal gemengde gevoelens ontvangen. De een brandt de cd tot de grond toe af vanwege saaiheid, de ander vindt juist die soberheid intiem en prettig. Na de cd een aantal keren beluisterd te hebben, moet ik zeggen dat ik neig naar het eerste. Natuurlijk, ik sta er wel om bekend dat ik niet zoveel heb met mannen met een akoestische gitaar, omdat dat al snel saai kan worden als je het materiaal niet kent. Er zijn echter voorbeelden waar ik uren naar zou kunnen luisteren, zoals bijvoorbeeld Jeff Buckley of Eddie Vedder akoestisch. Maar Mirepoix and Smoke is geen plaat die ik nog veel op zal zetten. De stem van Weaver is te monotoon en op de cd is nauwelijks een aantrekkelijke melodie te vinden. Hij begint nog goed, met "Grass Doe", waarop Erica Froman achtergrondvocalen verzorgt, maar daarna wordt het al snel eenvormig en saai. Een kabbelende banjo, een donker en saai voortbrabbelende stem met teksten die me niet aanspreken. Er komt geen gedenkwaardig liedje uit zijn mond of gitaar. En dat is jammer, want de man lijkt in staat om een prima potje Americana te maken. Hij laat het alleen na op Mirepoix and Smoke.

# |

|

| Joice | 03 februari 2011 - 12:57 | reacties (0)

Dat de leden van de Rotterdamse band Surface Noise zich lieten inspireren door de Beach Boys, is nauwelijks te horen op hun debuutalbum, Molded. Bands die je wel terughoort zijn bijvoorbeeld Pavement, of Grandaddy. Aangenaam rammelende rock, licht onvaste zang, hier en daar folkelementen met soms verrassende toevoegingen van synthesizers en zelfs een blokfluit (in "Rufus, Red Poodle"). Naar eigen zeggen is Molded niet echt een album, maar een samenraapsel van door de jaren heen geschreven nummers, door R. Stevie Moore geselecteerd uit een hele stapel ooit gemaakte nummers. Toch klinkt Molded wel als een geheel, als je daarvan kunt spreken bij een album met een lengte van slechts 28 minuten voor 11 nummers. Hoogtepunten op deze plaat zijn er wat mij betreft twee: het lekker stevige "Going Artificial": vervormde stem, lekker drumritme, harde gitaren en een mooi synthesizerloopje. En afsluiter "Turning Night Into Day", met allemaal verrassende wendingen en tempowisselingen die smaken naar veel meer. In deze richting zie ik Surface Noise graag verder gaan, want zo klinken ze op hun best. Tijd nu voor een 'echte' plaat!

# |

|

| Joice | 30 december 2010 - 08:57 | reacties (0)

Monogamie een spel noemen: dan moet je best wel wat lef hebben. Of een verbroken relatie achter de rug natuurlijk. Beide dingen zijn van toepassing op Cursive-frontman Tim Kasher, die met The Game of Monogamy zijn eerste soloplaat uitbrengt. Na een instrumentale, bijna klassiek klinkende, opener, die doet denken aan Sufjan Stevens, slaat de plaat ineens een andere weg in, want "A Grown Man" is een lekker powerpopnummer dat meteen blijft hangen. Verderop op de plaat komen dan wel weer klassieke elementen terug, in de vorm van strijkers en blazers, met dank aan de Glacier National Symphony. Kasher neemt de luisteraar mee door teksten over de moeilijke kanten van de liefde, over romantiek die overschat wordt, en andere heavy shit. Dat levert desondanks een alleszins luisterbaar album op, dat soms lijkt op Cursive met blazers, dan weer op Dexy¹s Midnight Runners, en qua stem heel erg op Conor Oberst, een vriend van Kasher. Tekstueel is het weliswaar lichtelijk pretentieus en soms vol zelfmedelijden, maar dat maakt de plaat des te persoonlijker om naar te luisteren.

# |

|

| Joice | 06 december 2010 - 16:59 | reacties (0)

Hoe schrijf je een recensie over OK Go zonder het woord `loopband' te laten vallen? Nou, niet dus. Eén briljante clip, die net als Massive Attacks "Unfinished Sympathy" in één take werd opgenomen, en de band had zijn reputatie gevestigd. Hoewel Of The Blue Colour Of The Sky al begin dit jaar uitkwam, had File Under er nog geen aandacht aan besteed. Nu er een reissue is, met een bonus-cd, is het een mooie gelegenheid om dit alsnog te doen. Want dat verdienen ze, en dik. OK Go maakt op deze plaat zogenaamde `intelligente' poprock, met een knipoog naar de synthpop van de jaren tachtig en ook naar Prince, maar toch ook met een heel eigen, modern, geluid. En lef. Zo begint opener "WTF?" in een onmogelijke maatsoort, maar klinkt het werkelijk jaloersmakend intrigerend. En hoewel OK Go op de rest van de plaat nogal eens lijkt op MGMT of !!!, worden ze nergens naäpers en blijft deze plaat een avontuur om naar te luisteren. Soms zacht en gevoelig (zoals in "Last Leaf"), dan weer funky. (in "Skyscrapers"). Hitgevoelige artrock, het kan blijkbaar echt, dat bewijst OK Go. De bonus-cd (bij de Extra Nice Edition), die o.a. extra nummers, demo's en interviews bevat, is in zijn geheel online te beluisteren. Bovendien is er nog eens toegang tot een online database met nummers die voortdurend met nieuwe aangevuld wordt. Nice!

# |

|

| Joice | 22 november 2010 - 12:57 | reacties (0)

Er zijn nog maar weinig bands die al zo lang meegaan, en ook zo’n constant hoog niveau halen, als Crowded House. En ze hebben hun portie ellende echt wel gehad: ruzies tussen Neil en Tim Finn, waardoor laatstgenoemde de band verliet, en niet te vergeten de tragische zelfdoding van drummer Paul Hester. En ja, tussen 1996 en 2007 was de band ook uit elkaar, maar vergeten zijn ze nooit. Neil Finn, de schrijver van vele nagenoeg perfecte popliedjes (denk aan "Chocolate Cake", "Don’t Dream It’s Over" en "Weather With You") is dan ook een uitzonderlijk talent dat je nog vele jaren veel inspiratie gunt. Waar de meeste bandreünies niet bepaald succesvol verlopen, liet Crowded House eind 2007 in Carré zien dat ze nog steeds relevant zijn. En ook hun nieuwste boreling, Intriguer, mag er weer zijn. Opener "Saturday Sun" en ook "Inside Out" zijn wat steviger dan we van Crowded House gewend zijn, en Finn maakt in "Saturday Sun" zelfs gebruik van een vocoder en wat elektronica. Op het zeer fraaie "Isolation", dat uitmondt in een mooie climax, zingt mevrouw Finn een mopje mee, natuurlijk doet zoon Liam mee op gitaar, en in "Falling Dove" is de echo van Paul Simon nooit ver weg. Instant hits of meezingers, zoals we die van Crowded House gewend zijn, zijn op Intriguer niet te vinden, maar kwalitatief is het wederom een prima plaat, die doet hopen dat Crowded House nog lang door zal gaan.

# |

|

| Joice | 14 juni 2010 - 14:57 | reacties (0)

Het is dat ik wist dat ik naar een cd ging luisteren van het Ierse The Brothers Movement (ja, inderdaad, er zitten twee broers in de band, aangevuld met wat vrienden), anders was ik er ongetwijfeld van overtuigd geweest dat ik per ongeluk de nieuwe cd van Black Rebel Motorcycle Club in de cd-lade had gestopt. Want als er een band is op wie deze Ieren lijken, dan zijn zij het wel. De slepende, lome ritmes, de lichtelijk zeurderige zang (die we overigens ook wel kennen van Richard Ashcroft van The Verve, een andere soortgenoot van wie we helaas te weinig horen) en de gigantisch pakkende nummers zijn een streling voor het oor. Een nummer als "Sister" kan met gemak het perfecte popliedje genoemd worden, zo makkelijk als het zich in je hoofd nestelt, om daar dan ook niet meer uit te komen. En ook de rest van de cd klinkt werkelijk prima, met afwisselende nummers, balancerend tussen rock en pop. Een plaat dus waarover met recht gezegd kan worden, dat sommige muziek beter goed gejat kan zijn dan slecht verzonnen. Origineel is het allemaal niet, maar een kniesoor die daar op let.

# |

|

| Joice | 18 februari 2010 - 08:57 | reacties (0)

Wie op het verkeerde been gezet is door de ingewikkelde bandnaam, en daardoor een ingewikkelde plaat verwacht, zit in dit geval helemaal mis. Het moeilijkste aan de Noorse band Deleted Waveform Gatherings blijkt toch echt de bandnaam te zijn. Hun muziek, in elk geval op deze derde cd, is een zeer toegankelijke en goed in het oor liggende mix van vijf decennia popmuziek, met de nadruk op de jaren zestig en zeventig. Denk aan de mod rock van The Jam, de glam van T-Rex, de rollende ritmes van The Doors, de samenzang van de Beach Boys en de psychedelica die veel bands uit die tijd tentoonspreidden. Qua vocalen doen ze een beetje denken aan de Stone Roses, zo met dat knauwerige accent. Deze ingrediënten samen maken Ghost, She Said een uitermate goed luisterbare plaat, een vrolijkmakende plaat ook, en niet alleen voor liefhebbers van de eerder genoemde decennia. Als soundtrack voor een hopelijk mooie lente en zomer in aantocht zou deze cd het prima doen op de mp3-speler. Daarnaast is het echter ook een plaat die geen moment heel origineel is of je rechtop in je stoel doet zitten van spanning of opwinding. Een momenten-cd dus, of een twijfelgevalletje, dat kan ook. De luisteraar mag beslissen.

# |

|

| Joice | 04 februari 2010 - 08:57 | reacties (0)

Hoewel ik van mezelf een optimistisch en opgeruimd persoon ben, heb ik qua muziek absoluut een voorliefde voor melancholie en zwaarheid. Een kwestie van ‘opposites attract'? De eerste volwaardige cd van Apse, Spirit, paste destijds dan ook prima binnen dit kader. Ik werd direct geraakt door de tribale en opzwepende ritmes en de donkere sfeer die de plaat oproept. Apse leek een heel eigen plaatsje in het muziekuniversum veroverd te hebben met die aanpak. Op Climb Up is die echter behoorlijk radicaal omgegooid. Dat kan mede te wijten zijn aan de personele wisselingen, want er zijn nogal wat mensen vertrokken, waaronder percussionist Aaron Piccirillo, die verantwoordelijk was voor de ritmes. Dat de focus nu dus verschoven is (uitzonderingen daargelaten, zoals "In Gold"), is niet heel verbazingwekkend, maar wel jammer. Al is het zeker niet zo dat Climb Up geen goede plaat is: de zang is wat belangrijker geworden, evenals de gitaar. Het is dus vooral een heel andere plaat geworden dan verwacht. Openers "Blown Doors" en "3.1" laten nog enigszins horen waar Apse vandaan komt, maar daarna ontspint zich een prima gitaarpopplaat met aanstekelijke liedjes die desondanks geen van allen voorspelbaar zijn. Van de ijle, bijna vrouwelijke, mannenstem moet je maar net houden, maar spannend blijft de cd wel, twaalf nummers lang. Apse lijkt letterlijk en figuurlijk ontketend, en voor wie Spirit kan loslaten, levert dat een geheel nieuwe, prima band op!

# |

|

| Joice | 21 januari 2010 - 08:57 | reacties (0)

Als groot liefhebber van de triphop van Portishead was ik natuurlijk ook erg nieuwsgierig naar Beak>, het nieuwe speeltje van Portisheadlid Geoff Barrow. De solo-cd van zijn collega Beth Gibbons (met Rustin' Man) was me goed bevallen namelijk. En hoewel ik wel weet dat Barrow vooral de man is van de beats, was ik toch even verbaasd na het beluisteren van Beak>'s gelijknamige cd. Een link met Portishead is ver te zoeken, zeg maar gerust afwezig. Hoewel Barrow een heuse band samenstelde, met naast zichzelf op drums (zijn oude liefde) ook nog een bassist en een toetsenist, klinkt de plaat vreemd genoeg voornamelijk elektronisch. Het belangrijkste doel lijkt het scheppen van sfeer te zijn, meer nog dan het maken van liedjes. Daardoor worden tracks soms wel erg abrupt weggedraaid (zoals "Backwell"). Soundscapes kennen nu eenmaal niet echt een begin of einde, dus dan moet het maar zo. Het gure winterweer in Bristol ten tijde van de opnames klinkt door in de muziek, evenals de krautrock van bijvoorbeeld Can. Toch maakt dit Beak> ook weer niet een afstandelijke en kille plaat: je hoort Barrow's liefde voor muziek er doorheen schijnen, en voor wie goed wil luisteren, heeft de cd een hoop muzikale verrassingen te bieden. Maar, ik zeg het eerlijk, voor mij gaat er nog altijd niets boven Portishead.

# |

|

| Joice | 14 januari 2010 - 17:57 | reacties (0)

Dean Fertita is een bezig baasje. Naast de gitaar en de toetsen bij Queens of the Stone Age speelde hij bijvoorbeeld ook nog in The Dead Weather en The Raconteurs met Jack White. Grote bandnamen dus, en het houdt niet op, want op zijn solodebuut, getiteld Hello=Fire, heeft hij allerlei bekende muzikanten weten te strikken om mee te doen. Zoals collega-bezigbaasje Brendan Benson en collega QOTSA's Troy van Leeuwen. Michael Shuman en Joey Castillo. Kortom, genoeg te beleven op deze plaat, zou je zeggen. Wie echter verwacht een QOTSA-achtig album te gaan horen, komt bedrogen uit. Fertita heeft zijn inspiratie deze keer vooral gezocht in de jaren zestig, gezien de meerstemmige zang en de koortjes, bijvoorbeeld in de rustige eerste single "Nature Of Our Minds" of de psychedelische poprock, inclusief orgeltje, in "Faint Notion". En daar moet je anno 2010 maar net op zitten te wachten. Ondanks de medewerking van de grote namen is Hello=Fire dan ook zeker geen plaat geworden die veel stof zal doen opwaaien. Het is eerder een verzamelobject voor QOTSA-fans die hun collectie compleet willen houden. Zij kopen een goede, maar geen wereldschokkende plaat.

# |

|

| Joice | 09 januari 2010 - 20:57 | reacties (0)

Steeds meer bands wagen zich aan een reünie, lijkt het wel. Een van die bands is bijvoorbeeld de Pixies: een reünie waar veel mensen erg blij mee waren. Genregenoten Alice Donut zetten in 2004 de trend: van 1986 tot 1996 timmerden zij aan de weg, om vervolgens uit elkaar te gaan en acht jaar lang niet van zich te laten horen. Hun reünie bleek niet eenmalig te zijn, want dit jaar brachten zij opnieuw een album uit, getiteld Ten Glorious Animals, op het label van Jello Biafra. Als je die cd hoort, begrijp je ook direct waarom ik van alle bands die weer bij elkaar gekomen zijn, uitgerekend de Pixies noemde: niet alleen doet Alice Donut muzikaal erg aan deze band denken, ze eren ze ook nog met een cover, het briljante "Where Is My Mind". In originaliteit doet deze overigens maar nauwelijks onder voor het origineel: de stem van Black Francis is vervangen door een gedempte trompet! De klassiek geschoolde muzikanten van Alice Donut hebben een gevarieerde plaat gemaakt, met prima college rock, vol melodie en afwisseling. Maar ook met soms behoorlijk deprimerende teksten, iets wat je niet verwacht als je de vrolijke dierentekeningen in het cd-boekje bekijkt. Een band met vele gezichten dus, en absoluut de moeite van het horen waard.

# |

|

| Joice | 06 januari 2010 - 16:57 | reacties (0)

Kid Harpoon, ooit geboren als Tom Hull, heeft er aardig lang over gedaan om zijn debuutplaat uit te brengen, als vervolg op een al in 2008 uitgebrachte EP. Maar het moet gezegd worden: het lange wachten wordt beloond. Samen met Trevor Horn nam Harpoon de cd Once op, een plaat met vele gezichten. Om te beginnen, letterlijk en figuurlijk, is daar de vrolijk klinkende zanger, die met een heerlijk meezingliedje als "Stealing Cars" je meezuigt in de rest van de plaat. Een beetje zoals de Mystery Jets dat ook doen. Maar vergis je niet: muzikaal zijn veel van de tracks weliswaar uptempo en vrolijk, maar tekstueel is het bepaald niet altijd gezelligheid wat de klok slaat. 'Did you see the way that I was when I was down', zingt Kid Harpoon in "Back From Beyond". Halverwege de cd volgen dan ook wat rustiger, akoestische, nummers, die wat meer ruimte bieden voor het beluisteren van zijn teksten. Over zijn depressieve periode zingt Kid nog wel meer op Once. Daarom is het goed dat hij met Horn in zee is gegaan: ondanks de soms zware teksten krijgt de cd hierdoor de lichtheid die een brug kan slaan naar het grotere publiek, en dat verdient deze Londenaar.

# |

|

| Joice | 02 januari 2010 - 20:57 | reacties (0)

Door tijdgebrek en een enorme stapel aan te recenseren cd's, was mijn plan om aan het einde van het jaar een mooi artikel te produceren over een aantal platen dat dus nog te wachten lag op een recensie. Een daarvan zou dan Lucifer My Love zijn, van Tom Musca. Alleen, na het beluisteren ontstond er een probleem. Want deze cd is zo prachtig, dat hij echt een eigen plekje verdient. Bij deze, dus. Dat hij een stadsgenoot blijkt te zijn, is leuk om te lezen, maar speelde bij mijn beslissing overigens ook geen enkele rol: de kracht en schoonheid van Musca's muziek zijn overweldigend genoeg van zichzelf. Zijn stem is warm en betrokken, ergens zwevend tussen Patrick Watson en Thom Yorke, en ook muzikaal valt er van alles te beleven op Lucifer My Love, mede dankzij drummer Pimba, die de cd voorziet van een lekker tempo. Ja, liefhebbers van melancholie, zoals ik, kunnen zich laven aan nummers als het prachtige "Poor Soldier", zelfs als je de mooie tekst volledig langs je heen laat gaan. Waarom is het toch dat songwriters als Tom Musca in Nederland nauwelijks voet aan de grond krijgen, terwijl ze zoveel te bieden hebben? Zijn wij dan een land van slechte smaak? Bewijs het tegendeel, en luister eens naar Musca. Gij zult niet bedrogen uitkomen.

# |

|

| Joice | 31 december 2009 - 08:57 | reacties (3)

Vanwege de intrigerende hoes had ik er al een poos naar uitgekeken om de cd van Director te kunnen bespreken, maar ja, first things first, en er lagen nog andere cd's te wachten om gerecenseerd te worden. Van Director had ik overigens nog nooit gehoord, maar soms voel je intuïtief wel aan of een cd de moeite waard zal zijn. Dat was dus ook bij deze het geval. I'll Wait For Sound blijkt net zo'n spannende cd als de hoes ervan deed vermoeden. De Ieren, die al ooit support waren voor Razorlight en Hard-Fi, maken de overweldigende muziek waarvan Editors mochten hopen dat ze die nog konden maken. Intelligente gitaarrock met prima riffs, invloeden van postpunk en progressieve rock, en uitstekend meezingbare refreinen. Daarnaast schuwen ze het experiment en de afwisseling niet en blijven de nummers van begin tot eind spannend. Zo valt er veertig minuten lang enorm veel te beleven op deze plaat. Ondanks de niet heel beste zang, is het voor mij onbegrijpelijk dat deze band niet al veel bekender is buiten Ierland dan ze nu zijn.

# |

|

| Joice | 22 december 2009 - 12:57 | reacties (0)

De jingle jangle zoals die ooit door The Byrds, en dan met name door de 12-snarige gitaar van Roger McGuinn, gemaakt werd, vindt nog altijd navolging. Alleen bijna nooit zo goed als het origineel. Ook Donovan's Brain, een band uit Montana, doet zijn best met de 12-snarige gitaar, maar haalt het niet bij hun voorbeelden, hoewel een nummer "You Gotta Go Now" akelig dicht in de buurt komt. Echt pakkend zijn de songs echter niet, zeker omdat er hier en daar ook een flinke gitaarsolo ingezet wordt of bijna symfonische rock gemaakt wordt. Leuk voor de liefhebbers, maar het grote publiek, en ook ik als luisteraar, wil meer mooie popliedjes. Meer indruk maakt de band op het tweede deel van hun cd, die toepasselijk begint met "After The Main Sequence", waar de nummers wat steviger worden en ook echt thema's gaan aanspreken (voornamelijk het verlies van mensen). Desondanks wordt het nergens echt pakkend, en beklijft het muzikaal allemaal niet. Nee, ook deze zesde cd van Donovan's Brain zal ze weer niet de roem brengen waar zij, of hun platenmaatschappij, op hopen. Daarvoor hebben immers The Byrds al een te goede back catalogue achtergelaten!

# |

|

| Joice | 17 december 2009 - 12:57 | reacties (0)

Een van de leukste bands van de jaren tachtig is wat mij betreft XTC. Nog altijd word ik vrolijk van hun "Senses Working Overtime". XTC's Andy Partridge is nog altijd actief in de muziekwereld, nu als eigenaar van het label Ape. Dat hij Pugwash gekozen heeft als een van de bands op zijn label, is niet zo verbazingwekkend, aangezien Pugwash muzikaal soms wel wat wegheeft van XTC (bijvoorbeeld in "Monorail"). Vaker echter nog klinken ze als een folkband uit de jaren zestig, met een grote invloed van The Beatles, zoals in "It's Nice To Be Nice". Giddy is een compilatie van hun beste nummers, mede uitgekozen door Partridge, en een behoorlijk allegaartje van stijlen. Daarnaast bevat het album twee nummers die ook zullen verschijnen op hun nieuwe cd, Eleven Modern Antiquities, die begin 2010 zal verschijnen. De verwachtingen op internet lijken alvast hooggespannen. Termen als "the best pop band you've never heard" vliegen je daarbij om de oren, evenals de samenwerking met Neil Hannon van The Divine Comedy. Die hoge verwachtingen worden door deze cd nog niet waargemaakt: misschien dat begin volgend jaar alsnog duidelijk wordt waar deze verwachtingen vandaan komen.

# |

|

| Joice | 12 december 2009 - 20:57 | reacties (0)

De titel van Jay Brannan's nieuwe album, In Living Cover, doet al iets dergelijks vermoeden, en inderdaad, dit is een coverplaat, aangevuld met twee eigen nummers (eentje aan het begin, eentje aan het eind). Brannan kiest hierbij niet voor de makkelijkste nummers. Een lied als Bob Dylan's "Blowin' In The Wind" is immers al tientallen, zo niet honderden, keren gecovered of live gespeeld door allerlei artiesten. Toch is zijn cover opvallend en fraai: geen gitaar, geen piano, slechts een stem en een klein beetje percussie. Zo is eigenlijk de hele cd zonder enige opsmuk gemaakt. Zelfs Brannan's stem is zuiver en helder, zacht en gevoelig, zonder echte uitschieters in volume of toon. Hij zet aardige covers neer van The Verve Pipe's "The Freshmen" en van The Cranberries' "Zombie", waarbij met name die laatste (toch een kapotgedraaid nummer) mooi gedaan is. Toch is het fraaiste nummer van In Living Cover er eentje van Brannan zelf: "Beautifully" is een prachtig melodieus en melancholiek nummer, met gitaar en viool, waarvan je had gehoopt dat er meer op deze cd zouden hebben gestaan. Want die covers, die zijn aardig gedaan, maar Brannan zelf heeft genoeg talent om een cd met eigen nummers uit te brengen.

# |

|

| Joice | 10 december 2009 - 08:57 | reacties (0)

Menomena heb ik altijd al een zwaar onderschatte band gevonden. Misschien komt het door het ontbreken van hits, of misschien door het experimentele karakter van de muziek, maar hun publiek is hier in Nederland helaas niet zo groot. En terwijl het rond Menomena al veel te lang stil is, is er nu Ramona Falls, een soloproject van Menomena-lid Brent Knopf. Of nou ja, soloproject... hij nodigde half Portland uit om mee te musiceren: Janet Weiss van Sleater-Kinney bijvoorbeeld, en leden van The Helio Sequence. Misschien is het daarom dat Intuit vooral heel ‘vol' klinkt. Bijna elk nummer is dichtgesmeerd met instrumenten. Vaak beginnen zijn liedjes rustig, om daarna uit te monden in een kakofonie van geluiden. Niet lelijk overigens: Knopf verstaat de kunst om de luisteraar te raken, omdat de emotie van zijn muziek afspat. Al is dat dan weer vooral duidelijk te horen in het basale laatste nummer, "Diamond Shovel". Knopf's breekbare stem over een fraaie akoestische gitaar, veel mooier wordt het niet. Hoewel Ramona Falls met bijna geen enkele andere band te vergelijken is, komt iemand als Sufjan Stevens misschien het dichtst in de buurt, gekruist met Menomena zelf. Daarmee is het vooral een fraaie cd voor liefhebbers van melodieus experiment. Maar voor hun is er dan ook werkelijk een hoop te ontdekken!

# |

|

| Joice | 03 december 2009 - 12:57 | reacties (0)

Ze zijn van ver gekomen, die Rx Bandits. Jaren geleden begonnen als een ska-bandje, zijn ze nu alweer zes platen verder en inmiddels op toernee met Dredg. En, niet geheel onbelangrijk, inmiddels maken ze geen ska meer, maar spannende rock die zich prima laat vergelijken met At The Drive-In. Hun energieke rock, die ook live van het podium af spat, kent allerlei verrassende wendingen in de vorm van tempowisselingen, Spaanse teksten ter afwisseling van de Engelse, instrumentale intermezzo's die niet zouden misstaan op een symfonische-rock-cd en natuurlijk ook nog steeds hier en daar een uitstapje naar dubreggae of ska. Misschien dat het hier en daar wat al te bedacht klinkt, maar het wordt nergens vervelend, omdat het plezier van het maken van de cd er doorheen klinkt. Waar niet goed over nagedacht lijkt, en wat vooral ook heel jammer is, is dat de plaat opent met twee standaard rechttoe-rechtaan punkrocknummers, waardoor de drang om verder te luisteren al snel afneemt, terwijl zich juist pas daarna een prachtig dynamisch album ontspint dat van begin tot eind spannend blijft om naar te luisteren, met bovendien prima vocalen van Matt Embree. Nu At The Drive-In uit elkaar is en The Mars Volta die leemte net niet heeft opgevuld, is er gelukkig Rx Bandits nog.

# |

|

| Joice | 26 november 2009 - 12:57 | reacties (0)

Oei. Dit gaat een lastige recensie worden. Voor mij dan vooral. Want dat The Butterfly Effect, dat is een raar bandje. Afkomstig uit Australië, spelen deze mannen een mengelmoes van een aantal stijlen, waar (naast pop en rock) de symfonische rock een aanzienlijk deel van uitmaakt. Dat was ooit een muziekstijl die mij enorm aansprak, maar de liefde is een beetje over, omdat ik vond dat er nog maar weinig vernieuwende en leuke bands bijkwamen in het genre. Dankzij datzelfde muzikale verleden kan ik nu wel horen dat Final Conversation of Kings een prima plaat is, die in de wereld der symfonische rock zelfs best wel voor een vernieuwinkje zou kunnen zorgen, juist vanwege de mix met wat commerciëlere muziekstijlen. Daar staat echter tegenover dat het mij persoonlijk vrij weinig doet: ik word simpelweg niet geraakt door wat ik hoor. Het klinkt allemaal gepolijst en is gericht op een jonger publiek (en tja, daar behoor ik duidelijk niet meer toe). Ach ja. Het succes van de pathos van Muse lijkt ook geen grenzen te kennen, dus laat mijn bescheiden mening The Butterfly Effect vooral niet tegenhouden om dit soort platen te blijven maken. In mijn cd-speler zullen ze echter niet zo snel meer belanden.

# |

|

| Joice | 19 november 2009 - 11:57 | reacties (0)

Eén van de beste bioscoopfilms van het jaar dat bijna achter ons ligt, is wat mij betreft Quentin Tarantino's Inglourious Basterds. Al is het alleen al om de onvergetelijke bioscoopscène, die mede zo prachtig is vanwege de muzikale begeleiding. Dat is namelijk David Bowie's "Cat People (Putting Out The Fire)", een nummer dat in een film over de Tweede Wereldoorlog qua tijd natuurlijk niet op zijn plek is, maar tegelijk de perfecte keuze is, vanwege de ongekende spanning die het hele nummer lang voortduurt. De scène duurt, evenals de film, dan ook geen minuut te lang. In de vertoonde beelden ligt de wens van de kijker besloten om het verleden eens over te kunnen doen, maar dan anders. Lees: beter. 'Soundtrackkoning' Ennio Morricone, altijd goed voor een mooie sfeertekening, komt een aantal keren voorbij, en dankzij namen als Billy Preston ("Slaughter", een titel die voor zich spreekt) en Zarah Leander ("Davon Geht Die Welt Nicht Unter") is de soundtrack van Inglourious Basterds een tamelijk gemengde maar tegelijkertijd ook heel coherente cd geworden. Genietbaar voor wie de film niet gezien heeft, maar dus onvergetelijk voor wie de film wel kent. Het is rijkelijk laat, ik geef het toe, maar Tarantino heeft er een nieuwe fan bij.

# |

|

| Joice | 07 november 2009 - 20:57 | reacties (0)