Crowded House - Intriguer
Er zijn nog maar weinig bands die al zo lang meegaan, en ook zo’n constant hoog niveau halen, als Crowded House. En ze hebben hun portie ellende echt wel gehad: ruzies tussen Neil en Tim Finn, waardoor laatstgenoemde de band verliet, en niet te vergeten de tragische zelfdoding van drummer Paul Hester. En ja, tussen 1996 en 2007 was de band ook uit elkaar, maar vergeten zijn ze nooit. Neil Finn, de schrijver van vele nagenoeg perfecte popliedjes (denk aan "Chocolate Cake", "Don’t Dream It’s Over" en "Weather With You") is dan ook een uitzonderlijk talent dat je nog vele jaren veel inspiratie gunt. Waar de meeste bandreünies niet bepaald succesvol verlopen, liet Crowded House eind 2007 in Carré zien dat ze nog steeds relevant zijn. En ook hun nieuwste boreling, Intriguer, mag er weer zijn. Opener "Saturday Sun" en ook "Inside Out" zijn wat steviger dan we van Crowded House gewend zijn, en Finn maakt in "Saturday Sun" zelfs gebruik van een vocoder en wat elektronica. Op het zeer fraaie "Isolation", dat uitmondt in een mooie climax, zingt mevrouw Finn een mopje mee, natuurlijk doet zoon Liam mee op gitaar, en in "Falling Dove" is de echo van Paul Simon nooit ver weg. Instant hits of meezingers, zoals we die van Crowded House gewend zijn, zijn op Intriguer niet te vinden, maar kwalitatief is het wederom een prima plaat, die doet hopen dat Crowded House nog lang door zal gaan.
File Under: Muzikale-familieplaat
File Audio: [Crowded-Space]
Fehlfarben - Glücksmaschinen
Een kennis van me is helemaal thuis in Duitse alternatieve muziek. Ik had hem voor deze recensie graag eens gevraagd wat hij vindt van Fehlfarben, ook om wat context te krijgen, maar helaas zit hij aan het andere eind van de wereld. Dus moet ik het doen met wat internet me influistert. En dan moet ik concluderen dat ik dertig jaar lang heb zitten slapen. Fehlfarben, ontstaan uit punkband Mittagspauze, is namelijk al sinds 1979 actief. Op Glücksmaschinen hoor ik echter bepaald geen seventies punkband, maar eentje die met zijn tijd mee is gegaan. Dat wil zeggen, er zit door de synthesizers wel degelijk een flinke eighties feel aan dit album, maar aangezien dat tegenwoordig hip is en ook wel postpunk genoemd mag worden, zie ik dat door de vingers. Met hun moderne gitaargeluid, veelvuldig gebruik van elektronica en een mix van postpunk en kraut-rock klinkt Fehlfarben desondanks als elke willekeurige gitaarband, maar dan met Duitse teksten. Niet beter of slechter dus, maar vooral even wennen voor wie meestal Engelstalige muziek hoort. Gelukkig zijn de nummers zo pakkend dat dat al na het titelnummer, dat de cd opent, niet meer opvalt.
File Under: Neue neue Deutsche Welle
File Audio: [Fehlfarbens website]
The Brothers Movement - The Brothers Movement
Het is dat ik wist dat ik naar een cd ging luisteren van het Ierse The Brothers Movement (ja, inderdaad, er zitten twee broers in de band, aangevuld met wat vrienden), anders was ik er ongetwijfeld van overtuigd geweest dat ik per ongeluk de nieuwe cd van Black Rebel Motorcycle Club in de cd-lade had gestopt. Want als er een band is op wie deze Ieren lijken, dan zijn zij het wel. De slepende, lome ritmes, de lichtelijk zeurderige zang (die we overigens ook wel kennen van Richard Ashcroft van The Verve, een andere soortgenoot van wie we helaas te weinig horen) en de gigantisch pakkende nummers zijn een streling voor het oor. Een nummer als "Sister" kan met gemak het perfecte popliedje genoemd worden, zo makkelijk als het zich in je hoofd nestelt, om daar dan ook niet meer uit te komen. En ook de rest van de cd klinkt werkelijk prima, met afwisselende nummers, balancerend tussen rock en pop. Een plaat dus waarover met recht gezegd kan worden, dat sommige muziek beter goed gejat kan zijn dan slecht verzonnen. Origineel is het allemaal niet, maar een kniesoor die daar op let.
File Under: Zeer fraai gejat
File Audio: [MySpace]
VA - The World Is Yours
Ik ben niet zo'n liedjesmens. Dat wil zeggen, ik ben natuurlijk dol op mooie liedjes, maar het liefst luister ik hele cd's, netjes van begin tot eind, zoals ik denk dat de artiest hem bedoeld heeft. Samplers zijn over het algemeen dus ook niet zo aan mij besteed. De sampler die platenmaatschappij Floating World onlangs uitbracht ter ere van hun eenjarig bestaan is echter helemaal niet zo verkeerd. Redelijk grote namen als Young Dubliners, Robin Trower, Umphrey's McGee, Toni Childs, Clem Snide en Ravi Coltrane brengen hier gebroederlijk zij aan zij hun liedjes. Die liedjes bevinden zich vaak op het snijvlak van pop, rock, blues en country en passen daarom uitstekend bij elkaar. Wat jammer is, is dat er geen onuitgebracht materiaal, demo's of iets dergelijks op staan, waardoor het voor de liefhebber misschien nog een leuk item zou zijn geweest. Nu is de sampler echt alleen maar een kennismaking met de artiesten op Floating World geworden, en de vraag is hoeveel behoefte er aan is, zeker omdat er ook nog voor betaald moet worden. Als gratis promotie-item had ik deze cd dan ook zeker aangeraden, maar nu twijfel ik. Als kennismaking met het label is er helemaal niks mis mee, maar deze ontdekkingen kun je tegenwoordig ook heel makkelijk gratis doen, op MySpace, last.fm en soortgelijke websites.
File Under: Thanks, but no thanks
Deleted Waveform Gatherings - Ghost, She Said
Wie op het verkeerde been gezet is door de ingewikkelde bandnaam, en daardoor een ingewikkelde plaat verwacht, zit in dit geval helemaal mis. Het moeilijkste aan de Noorse band Deleted Waveform Gatherings blijkt toch echt de bandnaam te zijn. Hun muziek, in elk geval op deze derde cd, is een zeer toegankelijke en goed in het oor liggende mix van vijf decennia popmuziek, met de nadruk op de jaren zestig en zeventig. Denk aan de mod rock van The Jam, de glam van T-Rex, de rollende ritmes van The Doors, de samenzang van de Beach Boys en de psychedelica die veel bands uit die tijd tentoonspreidden. Qua vocalen doen ze een beetje denken aan de Stone Roses, zo met dat knauwerige accent. Deze ingrediënten samen maken Ghost, She Said een uitermate goed luisterbare plaat, een vrolijkmakende plaat ook, en niet alleen voor liefhebbers van de eerder genoemde decennia. Als soundtrack voor een hopelijk mooie lente en zomer in aantocht zou deze cd het prima doen op de mp3-speler. Daarnaast is het echter ook een plaat die geen moment heel origineel is of je rechtop in je stoel doet zitten van spanning of opwinding. Een momenten-cd dus, of een twijfelgevalletje, dat kan ook. De luisteraar mag beslissen.
File Under: Tijdloos vermaak
File Audio: [MySpace]
Windmill - Epcot Starfields
Toen Matthew Thomas Dillon nog een klein Mattje was, bezocht hij ooit Epcot, het Disney-themapark over technologische innovatie. Daardoor raakte hij danig onder de indruk van de ideeënrijkheid van de mens, maar ook alles dat onze kennis en ervaring overschrijdt. Jaren later kwam er de behoefte om die verwondering om te zetten in muziek, en zo ontstond zijn Epcot Starfields, een heus conceptalbum, gemaakt onder de naam Windmill. De fascinatie voor het universum en de sterren komt terug in zowel de songtitels als de teksten, die niet altijd even vrolijk zijn, maar wel vaak prikkelend, evenals de arrangementen. Die zijn meestal (naast een eenvoudige repeterende pianolijn) volgepropt met instrumentatie en echo, waardoor er genoeg te luisteren valt, maar soms ook onrust oproept, en de vraag of het niet allemaal net wat meer basic had gekund. Een echt minpunt van de cd is de stem van Dillon. Alsof hij een flinke heliumballon heeft leeggezogen, perst hij zich door de teksten heen. Pas als hij, heel breekbaar, verzucht dat we als mensen willen dat onze ouders het eeuwige leven hebben, begeleid door piano en cello, weet hij mij echt te raken. Zijn fascinatie voor het onbekende is heus interessant, maar uiteindelijk zijn het de menselijke emoties die op Epcot Starfields de meeste indruk maken.
File Under: Teveel aan helium
File Audio:[MySpace]
Apse - Climb Up
Hoewel ik van mezelf een optimistisch en opgeruimd persoon ben, heb ik qua muziek absoluut een voorliefde voor melancholie en zwaarheid. Een kwestie van ‘opposites attract'? De eerste volwaardige cd van Apse, Spirit, paste destijds dan ook prima binnen dit kader. Ik werd direct geraakt door de tribale en opzwepende ritmes en de donkere sfeer die de plaat oproept. Apse leek een heel eigen plaatsje in het muziekuniversum veroverd te hebben met die aanpak. Op Climb Up is die echter behoorlijk radicaal omgegooid. Dat kan mede te wijten zijn aan de personele wisselingen, want er zijn nogal wat mensen vertrokken, waaronder percussionist Aaron Piccirillo, die verantwoordelijk was voor de ritmes. Dat de focus nu dus verschoven is (uitzonderingen daargelaten, zoals "In Gold"), is niet heel verbazingwekkend, maar wel jammer. Al is het zeker niet zo dat Climb Up geen goede plaat is: de zang is wat belangrijker geworden, evenals de gitaar. Het is dus vooral een heel andere plaat geworden dan verwacht. Openers "Blown Doors" en "3.1" laten nog enigszins horen waar Apse vandaan komt, maar daarna ontspint zich een prima gitaarpopplaat met aanstekelijke liedjes die desondanks geen van allen voorspelbaar zijn. Van de ijle, bijna vrouwelijke, mannenstem moet je maar net houden, maar spannend blijft de cd wel, twaalf nummers lang. Apse lijkt letterlijk en figuurlijk ontketend, en voor wie Spirit kan loslaten, levert dat een geheel nieuwe, prima band op!
File Under: Als Phoenix uit zijn as
File Audio: [MySpace]
Symon - 1+1=3
Simon Binkenborn, van oorsprong Duitser en de man achter de band Nederlandse band Symon, is iemand die zijn muziek overduidelijk gebruikt als vehikel om zijn gevoelsleven in woorden weer te geven. Bijvoorbeeld zijn periode in Amsterdam, zonder familie om zich heen, zonder geld. Dat maakt 1+1=3 een eerlijke plaat, maar toch geen rauwe. De muziek is vaak juist vrolijk en onbezorgd, wellicht als contrast met de teksten. Ballads worden afgewisseld met uptempo popnummers met een klein toefje elektronica, en bij dat laatste ligt vooral de kracht van Symon. "Getting Around" heeft een U2-achtig gitaarriffje dat zich direct in je hoofd nestelt bijvoorbeeld. Wat mij betreft mag elektronica echter een nog grotere rol gaan spelen, omdat het echt wat toevoegt aan de nummers en Symon zich daarmee kan onderscheiden van andere Nederlandse acts, zoals Bertolf of Miss Montreal. Het thema van de vormgeving van de cd is het verbinden van puntjes, zoals je vroeger als kind al deed in puzzelboekjes. ‘Connecting the dots' als metafoor voor de verbindingen tussen mensen en gebeurtenissen in het leven, wederom een bewijs voor de manier waarop Binkenborn met zijn muziek bezig is: serieus en weloverwogen. Wie zijn single "Superstitious" nog kent (waarmee hij een 3FM Serious Talent Award won) en kan waarderen, kan 1+1=3 dan ook blind kopen.
File Under geeft in samenwerking met PIAS setjes tickets weg voor de cd-presentatie van Symon in Paradiso. En het enige wat je daarvoor moet doen is dit formuliertje in te vullen.
File: Symon - 1+1=3File Under: Het plaatje is compleet
File Audio: [MySpace]
File Video: [Superstitious live]
Beak> - Beak>
Als groot liefhebber van de triphop van Portishead was ik natuurlijk ook erg nieuwsgierig naar Beak>, het nieuwe speeltje van Portisheadlid Geoff Barrow. De solo-cd van zijn collega Beth Gibbons (met Rustin' Man) was me goed bevallen namelijk. En hoewel ik wel weet dat Barrow vooral de man is van de beats, was ik toch even verbaasd na het beluisteren van Beak>'s gelijknamige cd. Een link met Portishead is ver te zoeken, zeg maar gerust afwezig. Hoewel Barrow een heuse band samenstelde, met naast zichzelf op drums (zijn oude liefde) ook nog een bassist en een toetsenist, klinkt de plaat vreemd genoeg voornamelijk elektronisch. Het belangrijkste doel lijkt het scheppen van sfeer te zijn, meer nog dan het maken van liedjes. Daardoor worden tracks soms wel erg abrupt weggedraaid (zoals "Backwell"). Soundscapes kennen nu eenmaal niet echt een begin of einde, dus dan moet het maar zo. Het gure winterweer in Bristol ten tijde van de opnames klinkt door in de muziek, evenals de krautrock van bijvoorbeeld Can. Toch maakt dit Beak> ook weer niet een afstandelijke en kille plaat: je hoort Barrow's liefde voor muziek er doorheen schijnen, en voor wie goed wil luisteren, heeft de cd een hoop muzikale verrassingen te bieden. Maar, ik zeg het eerlijk, voor mij gaat er nog altijd niets boven Portishead.
File Under: Minimalistische soundscapes
File Audio:[MySpace>]
Delorentos - You Can Make Sound
Het had niet veel gescheeld, of You Can Make Sound van de Ierse band Delorentos was nooit opgenomen. Aan het begin van dit jaar besloot zanger Ronan Yourell namelijk dat het leven on the road, in een band die in eigen land al tegen het plafond aan leek te zitten, niets voor hem was. You Can Make Sound had dan ook hun zwanenzang kunnen zijn, ware het niet dat Yourell twee maanden later alweer op zijn besluit terugkwam. En dat is misschien maar goed ook, want deze plaat zou zomaar een doorbraak op grotere schaal kunnen betekenen. Delorentos' indie rock ligt geweldig makkelijk in het gehoor, een beetje zoals de rock van The Temper Trap. De liedjes zitten vernuftig in elkaar, met heerlijke gitaarlijntjes en prima zang, en volgen precies de ongeschreven wetten van de alt.rock-muziek. Daarmee wil ik niet zeggen dat Delorentos standaardrock maakt: het is nog niet zo makkelijk om zulke pakkende en meeslepende rock te maken, die een grote groep mensen direct aan zal spreken. Live kon het ooit, op Throwing Copper, maar verloor daarna alle inspiratie. Dat is niet wat ik Delorentos gun, want er zijn te weinig echt goede en innemende gitaarbands te vinden tegenwoordig, maar zij zijn er zeker eentje van. Eurosonic wordt dus misschien wel hun opstap naar de rest van Europa. Wees erbij!
File Under: Innemende Ieren
File Audio:[MySpace]
Hello=Fire - Hello=Fire
Dean Fertita is een bezig baasje. Naast de gitaar en de toetsen bij Queens of the Stone Age speelde hij bijvoorbeeld ook nog in The Dead Weather en The Raconteurs met Jack White. Grote bandnamen dus, en het houdt niet op, want op zijn solodebuut, getiteld Hello=Fire, heeft hij allerlei bekende muzikanten weten te strikken om mee te doen. Zoals collega-bezigbaasje Brendan Benson en collega QOTSA's Troy van Leeuwen. Michael Shuman en Joey Castillo. Kortom, genoeg te beleven op deze plaat, zou je zeggen. Wie echter verwacht een QOTSA-achtig album te gaan horen, komt bedrogen uit. Fertita heeft zijn inspiratie deze keer vooral gezocht in de jaren zestig, gezien de meerstemmige zang en de koortjes, bijvoorbeeld in de rustige eerste single "Nature Of Our Minds" of de psychedelische poprock, inclusief orgeltje, in "Faint Notion". En daar moet je anno 2010 maar net op zitten te wachten. Ondanks de medewerking van de grote namen is Hello=Fire dan ook zeker geen plaat geworden die veel stof zal doen opwaaien. Het is eerder een verzamelobject voor QOTSA-fans die hun collectie compleet willen houden. Zij kopen een goede, maar geen wereldschokkende plaat.
File Under: Niet alles wat Benson aanraakt, verandert in goud
File Audio:[]Website[]
Kartasan - Another Profile
Kartasan (uit Gent, België) is een nieuwe band op het inmiddels behoorlijk bekende Nederlandse label Excelsior. En wie Excelsior een beetje kent, weet dan meestal ook wel wat hij ongeveer aan muziek kan verwachten. In het geval van Kartasan kom je dan echter voor een verrassing te staan: Jan Vandecasteele en de zijnen maken weliswaar melodieuze popmuziek, die hier en daar associaties oproept met Antony and the Johnsons ("Oh My God", "Helen"), maar vermengen dat vervolgens met latin jazz en funk. Waardoor een heel gevarieerde plaat ontstaat, die werkelijk prima in het gehoor ligt en bij eerste beluistering direct indruk maakt, maar die tegelijkertijd eigenlijk ook een duidelijke richting mist. De warme stem van Vandecasteele luistert prettig, en de regelmatig door strijkers en de blazers van The Killer Horns ondersteunde liedjes zijn bij vlagen heel fraai, maar de uitspraak van het Engels is bijvoorbeeld weer tenenkrommend, en de twaalf liedjes lijken niet echt een coherent geheel te vormen, met als meest opvallende nummer het funkende "Blame" en als goede tweede het croonende Sinatra-achtige "Fools Like Him". Hoe je het ook wendt of keert, onze zuiderburen hebben wel weer een nieuwe ster aan het firmament van de eigenzinnige en originele popmuziek, zoals alleen zij dat kunnen. Met die instelling komt Kartasan er wel.
File Under: Veelzijdigheid troef
File Audio:[MySpace]
Alice Donut - Ten Glorious Animals
Steeds meer bands wagen zich aan een reünie, lijkt het wel. Een van die bands is bijvoorbeeld de Pixies: een reünie waar veel mensen erg blij mee waren. Genregenoten Alice Donut zetten in 2004 de trend: van 1986 tot 1996 timmerden zij aan de weg, om vervolgens uit elkaar te gaan en acht jaar lang niet van zich te laten horen. Hun reünie bleek niet eenmalig te zijn, want dit jaar brachten zij opnieuw een album uit, getiteld Ten Glorious Animals, op het label van Jello Biafra. Als je die cd hoort, begrijp je ook direct waarom ik van alle bands die weer bij elkaar gekomen zijn, uitgerekend de Pixies noemde: niet alleen doet Alice Donut muzikaal erg aan deze band denken, ze eren ze ook nog met een cover, het briljante "Where Is My Mind". In originaliteit doet deze overigens maar nauwelijks onder voor het origineel: de stem van Black Francis is vervangen door een gedempte trompet! De klassiek geschoolde muzikanten van Alice Donut hebben een gevarieerde plaat gemaakt, met prima college rock, vol melodie en afwisseling. Maar ook met soms behoorlijk deprimerende teksten, iets wat je niet verwacht als je de vrolijke dierentekeningen in het cd-boekje bekijkt. Een band met vele gezichten dus, en absoluut de moeite van het horen waard.
File Under: Lang leve de reünie
File Audio:[]MySpace[]
Majestic Scene - Swinging In A Perfect Poise
Americana en folk zijn muziekstromingen die traditioneel uit het zuiden lijken te komen. Niet alleen in de Verenigde Staten, maar ook in Nederland. Wij hebben namelijk het Tilburgse Majestic Scene, dat zich al twee decennia lang toelegt op rootsmuziek in de lijn van Will Oldham, Calexico of Neil Young ten tijde van Harvest. Dat ze weten waar deze muzikanten de mosterd gehaald hebben, tonen ze door de secret track van Hank Williams, "Alone and Forsaken", dat qua stijl prima past op Swinging In A Perfect Poise. Jammer is dat de productie nogal vlak is, met name als het gaat om het drumgeluid. De prachtige climax in "Dog's Lament" had wat mij betreft bijvoorbeeld best feller en luider mogen klinken. Daarmee hebben we meteen een ander minpunt van deze cd te pakken: het is zeker niet slecht wat Majestic Scene laat horen, maar er zitten geen gedenkwaardige liedjes tussen. De meeste nummers kabbelen voort van begin tot eind en laten je niet opveren van je stoel alsof je iets heel bijzonders hoort. Nu hoeft niet elke cd een voltreffer te zijn, maar het is altijd goed als er een of meer nummers opstaan die je ook over een hele tijd nog eens doen teruggrijpen naar deze cd. En dat gaat met Swinging In A Perfect Poise in mijn geval niet gebeuren, hoe goed ook.
File Under: Southern rock
File Audio:[]MySpace[]
Kid Harpoon - Once
Kid Harpoon, ooit geboren als Tom Hull, heeft er aardig lang over gedaan om zijn debuutplaat uit te brengen, als vervolg op een al in 2008 uitgebrachte EP. Maar het moet gezegd worden: het lange wachten wordt beloond. Samen met Trevor Horn nam Harpoon de cd Once op, een plaat met vele gezichten. Om te beginnen, letterlijk en figuurlijk, is daar de vrolijk klinkende zanger, die met een heerlijk meezingliedje als "Stealing Cars" je meezuigt in de rest van de plaat. Een beetje zoals de Mystery Jets dat ook doen. Maar vergis je niet: muzikaal zijn veel van de tracks weliswaar uptempo en vrolijk, maar tekstueel is het bepaald niet altijd gezelligheid wat de klok slaat. 'Did you see the way that I was when I was down', zingt Kid Harpoon in "Back From Beyond". Halverwege de cd volgen dan ook wat rustiger, akoestische, nummers, die wat meer ruimte bieden voor het beluisteren van zijn teksten. Over zijn depressieve periode zingt Kid nog wel meer op Once. Daarom is het goed dat hij met Horn in zee is gegaan: ondanks de soms zware teksten krijgt de cd hierdoor de lichtheid die een brug kan slaan naar het grotere publiek, en dat verdient deze Londenaar.
File Under: Happy Kid
File Audio:[MySpace]
Herb's Excellent Adventure - Blind Spot
Ik zal het maar eerlijk zeggen: over Nederlandse bands wil ik altijd het liefst juichende recensies schrijven. Gewoon, omdat ik het ze zo gun. Ik bedoel, uit België komen ook een hoop hartstikke goeie bands, die soms zelfs internationaal doorbreken, dus waarom zouden wij dat in Nederland niet kunnen? Met een hoes die wel wat weg heeft van Tool's Undertow zijn de verwachtingen direct hooggespannen. De band van Patrick Oxsener en de zijnen maakt muziek die een kruising is tussen ouderwetse Amerikaanse rock, wat modernere indierock en hier en daar wat symfonische invloeden. Met nummers die heel niet slecht zijn, maar tegelijkertijd ook niet blijven hangen, laat staan memorabel zijn. Ze zijn weliswaar gevarieerd, met goede gitaarriffs en strakke drums, maar ook zeer gemiddelde melodieën. Uitzonderingen daargelaten, zoals in "Sugar In The Tank" en de ontroerend mooie afsluiter "Break Down". Al met al haalt Blind Spot wel degelijk een ‘voldoende', maar nog geen ‘goed'. Een goed album zal er waarschijnlijk pas voor zorgen dat deze band zal doorbreken, in elk geval nationaal. Misschien de vervolgplaat? De potentie is er, nu even het bescheiden jasje van zich af schudden en zorgen dat de opvolger ‘on-Nederlands goed' wordt.
File Under: (Net) niks mis mee
File Audio: [Blog van Herb's Excellent Adventure]
Tom Musca - Lucifer My Love
Door tijdgebrek en een enorme stapel aan te recenseren cd's, was mijn plan om aan het einde van het jaar een mooi artikel te produceren over een aantal platen dat dus nog te wachten lag op een recensie. Een daarvan zou dan Lucifer My Love zijn, van Tom Musca. Alleen, na het beluisteren ontstond er een probleem. Want deze cd is zo prachtig, dat hij echt een eigen plekje verdient. Bij deze, dus. Dat hij een stadsgenoot blijkt te zijn, is leuk om te lezen, maar speelde bij mijn beslissing overigens ook geen enkele rol: de kracht en schoonheid van Musca's muziek zijn overweldigend genoeg van zichzelf. Zijn stem is warm en betrokken, ergens zwevend tussen Patrick Watson en Thom Yorke, en ook muzikaal valt er van alles te beleven op Lucifer My Love, mede dankzij drummer Pimba, die de cd voorziet van een lekker tempo. Ja, liefhebbers van melancholie, zoals ik, kunnen zich laven aan nummers als het prachtige "Poor Soldier", zelfs als je de mooie tekst volledig langs je heen laat gaan. Waarom is het toch dat songwriters als Tom Musca in Nederland nauwelijks voet aan de grond krijgen, terwijl ze zoveel te bieden hebben? Zijn wij dan een land van slechte smaak? Bewijs het tegendeel, en luister eens naar Musca. Gij zult niet bedrogen uitkomen.
File Under: Verrassing van Nederlandse bodem
File Audio:[MySpace]
Jaarlijst 2009: Joice
1. The xx - xx
2. Mumford & Sons - Sigh No More
3. Broken Records - Until The Earth Begins To Part
4. Port O'Brien - Threadbare
5. Pearl Jam - Backspacer
6. The Everyday Visuals - The Everyday Visuals
7. The Low Anthem - Oh My God, Charlie Darwin
8. Antony And The Johnsons - The Crying Light
9. Moss - Never Be Scared, Don't Be A Hero
10. Director - I'll Wait For Sound
Director - I'll Wait For Sound
Vanwege de intrigerende hoes had ik er al een poos naar uitgekeken om de cd van Director te kunnen bespreken, maar ja, first things first, en er lagen nog andere cd's te wachten om gerecenseerd te worden. Van Director had ik overigens nog nooit gehoord, maar soms voel je intuïtief wel aan of een cd de moeite waard zal zijn. Dat was dus ook bij deze het geval. I'll Wait For Sound blijkt net zo'n spannende cd als de hoes ervan deed vermoeden. De Ieren, die al ooit support waren voor Razorlight en Hard-Fi, maken de overweldigende muziek waarvan Editors mochten hopen dat ze die nog konden maken. Intelligente gitaarrock met prima riffs, invloeden van postpunk en progressieve rock, en uitstekend meezingbare refreinen. Daarnaast schuwen ze het experiment en de afwisseling niet en blijven de nummers van begin tot eind spannend. Zo valt er veertig minuten lang enorm veel te beleven op deze plaat. Ondanks de niet heel beste zang, is het voor mij onbegrijpelijk dat deze band niet al veel bekender is buiten Ierland dan ze nu zijn.
File Under: Editors, eat your heart out
File Audio: [MySpace]
Melissa-Bel - Brave
Omdat zangeres Melissa-Bel in haar thuisland Canada uitgeroepen is tot Artist of the Year tijdens de Toronto Exclusive Magazine Awards, vermoedde ik sterk dat ik ergens iets gemist had. Maar het aantal plays op last.fm, toch een wereldwijd gebruikt netwerk, is nog bedroevend laag (29 wereldwijd op dit moment). De vraag is dus in hoeverre je zo'n prijs serieus moet nemen. Die vraag komt eigenlijk ook bij me op bij het beluisteren van haar debuutplaat, Brave. Niet dat er nou echt iets heel erg mis is met die plaat: er is een prima zangeres te horen, met een behoorlijk rauwe, doorleefde, strot die lijkt op Amanda Marshall. Muzikaal is het allemaal vrij mainstream: aan blues, soul en country refererende poprock, lekker glad en nergens spannend. Meer van het kaliber waar de Amerikanen wel pap van lusten, maar waar je in Europa een stuk minder goed mee scoort. Bovendien wordt het door anderen al minstens zo goed gedaan, zoals door de al eerder genoemde Amanda Marshall dus, of door Beth Hart, alleen doet die laatste het beter en interessanter. Brave gaat vast niet de grote doorbraak worden voor deze op zich prima zangeres: daarvoor zal ze in de toekomst uit een iets origineler vaatje moeten gaan tappen.
File Under: Slappe hap
File Audio: [MySpace]
Donovan's Brain - Fires Which Burnt Brightly
De jingle jangle zoals die ooit door The Byrds, en dan met name door de 12-snarige gitaar van Roger McGuinn, gemaakt werd, vindt nog altijd navolging. Alleen bijna nooit zo goed als het origineel. Ook Donovan's Brain, een band uit Montana, doet zijn best met de 12-snarige gitaar, maar haalt het niet bij hun voorbeelden, hoewel een nummer "You Gotta Go Now" akelig dicht in de buurt komt. Echt pakkend zijn de songs echter niet, zeker omdat er hier en daar ook een flinke gitaarsolo ingezet wordt of bijna symfonische rock gemaakt wordt. Leuk voor de liefhebbers, maar het grote publiek, en ook ik als luisteraar, wil meer mooie popliedjes. Meer indruk maakt de band op het tweede deel van hun cd, die toepasselijk begint met "After The Main Sequence", waar de nummers wat steviger worden en ook echt thema's gaan aanspreken (voornamelijk het verlies van mensen). Desondanks wordt het nergens echt pakkend, en beklijft het muzikaal allemaal niet. Nee, ook deze zesde cd van Donovan's Brain zal ze weer niet de roem brengen waar zij, of hun platenmaatschappij, op hopen. Daarvoor hebben immers The Byrds al een te goede back catalogue achtergelaten!
File Under: Net niet
File Audio: [Website Donovan's Brain]
Fruit Bats - Ticketactie
Het is er precies het seizoen voor, voor een mooi liedje over een man die grijze sneeuwluchten met zich meedraagt. Dat fraaie beeld en de melancholie die het oproept maken The Ruminant Band, de cd die dat liedje bevat, een kunstwerkje van Fruit Bats, een band verwant aan Wilco en Built to Spill, de ideale soundtrack voor de winter. Of die sneeuwlucht ook live zo mooi getekend kan worden, kun je zelf gaan aanschouwen, want File Under stelt ism Belmont Bookings enkele setjes van twee kaarten beschikbaar voor hun concert in Paradiso. Oh, en wees gerust: zanger Eric Johnson maakt ook deel uit van The Shins, dus er gaat zeker ook een zonnige kant aan dit concert zijn. Op naar de lente dus! En wat moest je doen om naar deze fijne band te kunnen gaan kijken? Alleen een formuliertje invullen, maar daarvoor ben je nu te laat. Jammer he?
Pugwash - Giddy
Een van de leukste bands van de jaren tachtig is wat mij betreft XTC. Nog altijd word ik vrolijk van hun "Senses Working Overtime". XTC's Andy Partridge is nog altijd actief in de muziekwereld, nu als eigenaar van het label Ape. Dat hij Pugwash gekozen heeft als een van de bands op zijn label, is niet zo verbazingwekkend, aangezien Pugwash muzikaal soms wel wat wegheeft van XTC (bijvoorbeeld in "Monorail"). Vaker echter nog klinken ze als een folkband uit de jaren zestig, met een grote invloed van The Beatles, zoals in "It's Nice To Be Nice". Giddy is een compilatie van hun beste nummers, mede uitgekozen door Partridge, en een behoorlijk allegaartje van stijlen. Daarnaast bevat het album twee nummers die ook zullen verschijnen op hun nieuwe cd, Eleven Modern Antiquities, die begin 2010 zal verschijnen. De verwachtingen op internet lijken alvast hooggespannen. Termen als "the best pop band you've never heard" vliegen je daarbij om de oren, evenals de samenwerking met Neil Hannon van The Divine Comedy. Die hoge verwachtingen worden door deze cd nog niet waargemaakt: misschien dat begin volgend jaar alsnog duidelijk wordt waar deze verwachtingen vandaan komen.
File Under: Waarmaken of niet waarmaken?
File Audio: [MySpace]
Jumpin' Quails - What's Your Jump Like?
De globalisering kent geen grenzen: waar surfmuziek voorheen vooral bekend was aan de Amerikaanse westkust, kregen wij in Nederland halverwege de jaren negentig onze eigen surfers in de personen van The Treble Spankers. Hun "Red Hot Navigator" is nog regelmatig op de radio te horen. En nu is er zelfs een surfpopband uit Torino, Italië: Jumpin' Quails. Zij mixen hun surfpop met o.a. The Doors-achtige orgellijntjes (in "Blue Hot Sauce", een titel die verdacht veel lijkt op de titel van de single van The Treble Spankers trouwens), vrolijke gitaarlijntjes en pianolijntjes ("Liza") en een toefje jaren-zestigrock ("Pet So Beat"). Dat de Jumpin' Quails het Engels niet als moedertaal hebben, is wel te horen aan de uitspraak, maar dat ze uit Italië komen, is echt alleen te horen in "Ginger Quails", dat dan ook in het Italiaans gezongen wordt. What's Your Jump Like is een vrolijke plaat, die in deze donkere dagen voor kerst een beetje vrolijkheid en ook licht in de duisternis brengt. Muzikaal heeft de plaat echter verder niet al te veel om het lijf. Het genre is helaas veel te weinig te horen, maar juist daarom verdient het wellicht betere vertegenwoordigers. Het wordt tijd voor een comeback van The Treble Spankers!
File Under: Italosurf
File Audio: [MySpace]
Jay Brannan - In Living Cover
De titel van Jay Brannan's nieuwe album, In Living Cover, doet al iets dergelijks vermoeden, en inderdaad, dit is een coverplaat, aangevuld met twee eigen nummers (eentje aan het begin, eentje aan het eind). Brannan kiest hierbij niet voor de makkelijkste nummers. Een lied als Bob Dylan's "Blowin' In The Wind" is immers al tientallen, zo niet honderden, keren gecovered of live gespeeld door allerlei artiesten. Toch is zijn cover opvallend en fraai: geen gitaar, geen piano, slechts een stem en een klein beetje percussie. Zo is eigenlijk de hele cd zonder enige opsmuk gemaakt. Zelfs Brannan's stem is zuiver en helder, zacht en gevoelig, zonder echte uitschieters in volume of toon. Hij zet aardige covers neer van The Verve Pipe's "The Freshmen" en van The Cranberries' "Zombie", waarbij met name die laatste (toch een kapotgedraaid nummer) mooi gedaan is. Toch is het fraaiste nummer van In Living Cover er eentje van Brannan zelf: "Beautifully" is een prachtig melodieus en melancholiek nummer, met gitaar en viool, waarvan je had gehoopt dat er meer op deze cd zouden hebben gestaan. Want die covers, die zijn aardig gedaan, maar Brannan zelf heeft genoeg talent om een cd met eigen nummers uit te brengen.
File Under: Levende covers
File Audio: [MySpace]