Het Amerikaanse Birds Of Prey is strikt genomen eigenlijk niet meer dan het hobbybandje van leden van Alabama Thunderpussy, Municipal Waste en Baroness. Niettemin wordt met The Hell Preacher alweer het derde werkstuk afgeleverd en hoewel de 13 nummers van elke originaliteit gespeend zijn, hapt het geheel even gemakkelijk weg als een smaakvol geserveerde quiche lorraine. Het uit duizenden herkenbare geluid van deathrollers Entombed wordt op onverholen wijze in de muzikale escapades geīntegreerd, maar Motörhead ligt eveneens op de loer in een stil hoekje, evenals invloeden vanuit de southern rock en hardcore sector. Birds Of Prey weet al deze invloeden tot een smeuīge brij van dampende rock, vuige death metal en gruizige sludge te verwerken. De muziek klinkt ongemeen groovy en de agressiviteit spat er aan alle kanten vanaf als rond vliegende spaanders van dor hout in een hoog oplaaiend vuur. Dit is bepaald geen voer voor tere zieltjes en zal menige buur de stuipen op het lijf jagen wanneer het volume naar een angstwekkende hoogte wordt gejaagd die bepaald geen goed zal doen aan de conussen van de er door geteisterde speakers. Of de woeste klanken zullen beklijven, valt evenwel zeer in twijfel te trekken vanwege het reeds aangehaalde gebrek aan originaliteit, maar goed, dat mag de pret geenszins drukken, want een hoog 'aha' gehalte kan, mits goed gebracht, zeker muzikaal genot verschaffen en dat is precies wat Birds Of Prey doet.

# |

|

| Kanij | 03 september 2009 - 12:57 | reacties (0)

Nahemah is een uit het zonnige Alicante afkomstige band, die geheel tegen de verwachting in een duister, sferisch klankpatroon weeft dat meer past in het winterse landschap van Het Hoge Noorden dan in dat van het meest zuidelijke puntje van Spanje. Strikt genomen is dit het vierde werkstuk van deze formatie als tenminste het in 1999 in eigen beheer uitgebrachte Edens In Communion meegeteld wordt. De muziek kan door de atmosferische gelaagdheid en de in melancholie gedrenkte gitaarpartijen het best omschreven worden als een moderne kruisbestuiving van Katatonia en Opeth, vermengd met een flinke scheut Dark Tranquillity en Cult Of Luna. Met name op het vorige album The Second Philosophy kwam dit goed tot uiting, met toen met veel gevoel voor ritme en dramatiek, vaak lang uitgesponnen liedjes, die geserveerd werden op een schaal van subtiel gitaarwerk en dreigend klinkende keyboards met daarover heen gedrapeerd de afwisselend schreeuwerige grunt en cleane zang van Pablo Egido. Tezamen met de zweverige samples, akoestische gitaren en incidenteel gebruik van orgeltjes en blaasinstrumenten zorgden die voor een avontuurlijk meesterwerk dat in de verste verte niet benaderd wordt door opvolger A New Constellation. Het is weliswaar niet slecht wat hier ter berde wordt gebracht, maar het is net een tikkeltje minder als op The Second Philosophy en dat is voor het grootste deel te wijten aan de slappe melodieën die maar niet willen beklijven en het kleffe gejengel van piano en keyboard. Voorwaar een gemiste kans om in het kielzog van de grootste inspiratiebronnen mee te liften naar de top van het muzikale uitspansel.

# |

|

| Kanij | 26 juni 2009 - 12:57 | reacties (0)

Sons Of Seasons is het muzikale geesteskind van Oliver Palotai, gitarist en toetsenist van ondermeer Doro en Kamelot, en werd door hem begin 2007 opgezet om uiting te kunnen geven aan zijn drang de eigen creativiteit bot te kunnen vieren op composities van persoonlijke makelij. Gods Of Vermin brengt een kleurrijk palet tot leven met invloeden uit zowel de klassieke als de heavy sector, opgeluisterd met hier en daar een miniem snufje folk of jazz, en wordt gelabeld als dark symphonic metal, een benaming die de lading niet volledig dekt. De muziek heeft een divers karakter, staat bol van de bombast en balanceert scherp op de rand van complexiteit en technisch vernuft. Het geheel is gevat in een glasheldere productie van soms filmische proporties en wordt door de van Metalium bekende Henning Basse voorzien van vette vocalen. Door de klankkleur van diens stem, in combinatie met de bombastische keyboardpartijen van Oliver, wasemen sommige tracks zoals de titelsong en "Wheel Of Guilt" sterk de sfeer van Savatage, zonder dat dat afbreuk doet aan de kwaliteit. Toch zijn niet alle nummers even goed. Net over de helft kakt het album enigszins in met een aantal standaard riffs die zo getrokken lijken te zijn uit het grote heavy metal instructieboek. Daar kan zelfs de vocale bijdrage van Simone Simons (Epica) geen verandering in brengen. Niettemin vormt dit debuut een niet te versmaden pasteitje voor avontuurlijk ingestelde luisteraars.

# |

|

| Kanij | 09 mei 2009 - 17:58 | reacties (0)

Grave Digger vindt zijn oorsprong aan het begin van de jaren tachtig en vormt samen met lotgenoten als Helloween, Accept, Rage en Running Wild een integraal onderdeel van de Duitse heavy-metalscene die onder de aanhangers van stoer gitaargeweld qua populariteit nauwelijks onderdeed voor die van het Engelse equivalent in de vorm van de NWOBHM. Het eerste Grave Digger-album verscheen al in 1983 onder de welluidende titel Heavy Metal Breakdown en barstte welhaast uit zijn voegen door een overdaad aan überschnelle riffs en dito breaks. Meest opvallend aan het kleinood was nog wel het raspende en enigszins valse keelgeluid van brulboei Chris Boltendahl. Sedertdien is er eigenlijk weinig veranderd in het Duitse kamp van deze grafdelvers. Met uitzondering van de periode eind 1987 tot medio 1991 toen de band door tijdelijk gebrek aan succes op z'n spreekwoordelijke gat lag, worden er op gezette tijden albums uitgebracht die stuk voor stuk gezien kunnen worden als plagiaat van eigen werk. Wel gezegd moet worden dat dit alles gebeurt met het keurmerk van de overbekende braadworst op de hoes geplakt. Productioneel zijn de zaakjes namelijk puik in orde en de portie metal wordt degelijk geserveerd met gierende gitaren en een stampende ritmesectie. Het probleem blijft evenwel het gebrek aan originaliteit en de bijkans atonale aanslagen op het trommelvlies van heer Chris. Zo ook op de laatste boreling Ballads Of A Hangman. Het headbanggehalte is torenhoog en de met twingitaren opgeluisterde strijdliederen zullen zeker voor overbelaste nekwervels zorgen bij de trouwe aanhang, maar dat neemt helaas niet weg dat deze eenheidsworst de bijgeleverde zuurkool niet waard is.

# |

|

| Kanij | 01 april 2009 - 17:57 | reacties (0)

Het Finse Crimfall werpt zich met ziel en zaligheid op het spelen van orkestrale folkmetal. Spil van het gezelschap is gitarist Jakke Viitala. Hoewel redelijk onbekend in metalland, heeft dit heerschap in de personen van de woest bassende Henri Sorvali (Finntroll) en de driftig trommelende Janne Jukarainen (ex-Naildown) een aantal klasbakken om zich heen verzameld dat van wanten weet. Voorts zijn daar Mikko Häkkinen (Draugnim) en Helena Haaparanta (ex-Tracere) die elkaar vocaal naar het leven staan met respectievelijk bruut gebrul, afkomstig naar het lijkt uit een voorportaal van Lucifer's paleis, en zinnenprikkelende, lieflijke klanken van een hemelse schoonheid. Om de composities kracht bij te zetten en een zweem van originaliteit mee te geven, is er een arsenaal aan strijkers en blazers uit de kast getrokken, gevat in een bombastisch arrangement. De ingrediënten voor een klassieker in spé zijn onmiskenbaar aanwezig. Desalniettemin komt het potentieel niet tot vol wasdom. De reden hiervoor is niet zo zeer gelegen in de muzikale tekortkomingen van het Finse orkest, maar dient meer gezocht te worden in het ontbreken van een eigen gezicht. De invloeden van bands als Nightwish, After Forever, Epica en Therion liggen namelijk duimendik op de muziek en de klassieke arrangementen lijken zo weg gelopen uit de soundtrack van Lord Of The Rings. Nu zijn dit niet de minste namen om mee vergeleken te worden, maar met iets meer durf had dit album in een begeerlijke parel omgetoverd kunnen worden.

# |

|

| Kanij | 04 maart 2009 - 11:57 | reacties (0)

In de schaduw van vanRage Against The Machine en Urban Dance Squad was Stuck Mojo een van de early adapter in het cross-over genre. Met een agressieve mix van hiphop en metal werd de wereld in een mum van tijd murw geslagen, getuige albums als Snapping Necks en Pigwalk, uitgebracht in respectievelijk '95 en '96. Tournees met ondermeer Machine Head en Testament volgden in het kielzog en zelfs het podium van Dynamo viel ten prooi aan de dadendrang van de Amerikaanse machine. Het succes hield echter niet aan, want door het excessieve drugsgebruik van zanger Bonz ontstonden interne strubbelingen. Een en ander leidde er toe dat de band vanaf 2001 een aantal jaren op non-actief stond. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en in 2005 werd een herstart gemaakt. Vreemd genoeg met Bonz weer in de gelederen. Southern Born Killers werd opgenomen, maar tijdens de opnames werd al duidelijk dat Bonz ditmaal definitief het veld zou moeten ruimen. Zijn opvolger stond reeds klaar, namelijk Lord Nelson, een even omvangrijk als kleurrijk heerschap dat door Bonz binnen was gehaald om achtergrondzang te verzorgen. Met hem aan boord werd The Great Revival opgenomen en het is een opmerkelijk werkstuk geworden. De felheid van weleer is nog wel aanwezig in nummers als "The Flood" en "The Fear", maar anno 2008 klinkt Stuck Mojo door de introductie van funky elementen en southern invloeden anders dan ik gewend was. Van de partij is ook Christy Cook die met haar prachtige stem een aantal nummers van de nodige toegankelijkheid voorziet. Voorwaar een prima album dat overigens ontsierd wordt door de cover "Country Roads" van John Denver.

# |

|

| Kanij | 05 februari 2009 - 08:57 | reacties (0)

Wie zich vernoemt naar een karakter uit een vertelling van de gebroeders Grimm, mag eigenlijk niet verwachten serieus genomen te worden, zeker niet als daar nog eens een redelijk oubollige toevoeging achter aan komt. De oubolligheid past overigens wel bij het uit Pennsylvania afkomstige Rumpelstiltskin Grinder dat zich met hart en ziel toelegt op het spelen van op jaren 80 geënte thrash metal in de stijl van de oude Kreator. Het ruige collectief, met leden van het ter ziele gegane Solace In The Shadows in de gelederen, is met Living For Death, Destroying The Rest na het enkele jaren geleden verschenen Buried In The Front Yard toe aan het tweede hersenspinsel. Wederom werd onderdak gevonden bij het eveneens in Pennsylvania gevestigde Relapse Records, een label oorspronkelijk gespecialiseerd in het uitbrengen van extreem georiënteerde metal. Door de jaren heen werd de horizon evenwel enigszins verbreed met muzikale uitspattingen die weliswaar onder de noemer oorverdovend te categoriseren vielen, maar die op de één of andere manier toch te pruimen waren voor een groter publiek. En zo kon het komen dat de mannen die Repelsteeltje gaarne tot pulp zouden willen vermalen hun muzikale lusten op kosten van Relapse mochten botvieren op een tiental nummers met overrompelende titels als "Graveyard Vandalization" en "Beware The Thrash Brigade". Met dergelijke benamingen in de kontzak, ontsproten aan door metal murw gebeukte breinen, zou mogelijkerwijs de oorlog gewonnen kunnen worden in voorheen rokerige holen, maar op de internationale slachtvelden van de hedendaagse herrie zullen zij roemloos ten onder gaan in een waar bloedbad, temeer daar de bijbehorende klanken de middelmaat nauwelijks ontstijgen.

# |

|

| Kanij | 23 januari 2009 - 16:27 | reacties (0)

Met Tales From Serpentia is het Duitse Tomorrow's Eve aan het vierde volledige album toe en biedt eens te meer soelaas aan verstokte progmetallers. In de beste traditie van Dream Theater en Van Den Plas wordt een kristalheldere mix voorgeschoteld van complexe riffs, spetterend gitaarwerk en bombastische keyboard partijen. Het muzikale raamwerk omvat vrijwel alle facetten van het progressieve genre. Zo wordt enerzijds moeiteloos overgeschakeld van mooi ingetogen passages in een sobere, welhaast akoestische setting naar crescendo-achtige stukken, woest en overweldigend als een zonder nadere aankondiging losbarstende donderbui terwijl aan het zwerk niets dan hemelsblauw te bespeuren valt, en worden anderzijds op speels gemak toegankelijke sferen ingewisseld voor zeer complexe. Wie een smaakvol beeld van het dynamische karakter van de muzikale dis wil krijgen, doet er goed aan meteen door te schieten naar het afsluitende "Muse", met ruim 19 minuten op de teller een progmonster van jewelste. In dit nummer gaan werkelijk alle remmen los en wordt de artistieke virtuositeit van de instrumentalisten op kundige wijze geëtaleerd. De ritmesectie speelt strak en weeft met behulp van breed uitwaaierende keyboard klanken een kleurrijk tapijt dat nog eens extra glans verkrijgt door de razend snelle escapades van snarenbeul Rainer Grund die als een ware goochelaar de ene na de andere solo uit de hoge hoed tovert. Om het geheel vervolgens geraffineerd te completeren, voegt Martin LeMar zijn vocalen 'steken' als bepaald niet overbodige tierelantijnen aan het ambachtelijk werk toe met een krachtige strot die klinkt als een kruising van Tobias Sammett van Edguy met Geoff Tate van Queensryche. "Maar", zal menigeen zich na het lezen van deze lofrede afvragen, "valt er dan helemaal niets aan te merken op dit schijfje?" Jawel, het is te snel afgelopen. Nog maar een keer luisteren dus!

# |

|

| Kanij | 30 december 2008 - 14:57 | reacties (0)

Mencea bestaat uit een troep jonge wolven, maar dat is allerminst af te horen aan de muziek op het debuut Dark Matter, Energy Noir. De band presenteert zich hierop namelijk als een oude rot in het vak die uiterst geraffineerd een vette mix neerzet van brute vocalen, zware drumpartijen, spetterend gitaarwerk en beurtelings agressieve en melodieuze riffs, gevat in een kader van complexe melodieën, voorheen slechts voorbehouden aan een band als Meshuggah en later succesvol geadopteerd door bijvoorbeeld Gojira, In Flames en Textures. Het geheel is vervolgens ook nog eens vast gesnoerd in het keurslijf van een op maat gesneden productie. Niet vreemd wanneer in overweging wordt genomen dat het in Berlijn opgenomen schijfje onder het toeziend oog van Daniel Bergstrand tot stand is gekomen, een grote naam in metalland wanneer het aankomt op het mixen van albums. Hij kreeg ooit lucht van het Griekse vijftal toen hij per toeval een aantal demo's in handen kreeg. Danig onder de indruk besloot hij een samenwerkingsverband op te zetten, hetgeen resulteerde in dit kleinood dat uiteindelijk na een rondje Europa in New York van een retestrakke mastering voorzien werd door de onder meer van Metallica en AC/DC bekende George Marino. Dark Matter, Energy Noir laat zich beluisteren als een modern metalalbum. De acht tracks staan bol van een gecontinueerde agressiviteit die gecombineerd met technisch vernuft, ambient keyboardwerk en plotse breaks aangename trillingen in de onderbuik veroorzaken. Hadden de Sirenen dit ten tijde van Odysseus' terugkeer naar huis na zijn aandeel in de Trojaanse oorlog op hun repertoire gehad, dan was de Griekse held beslist voor hun verlokkingen gezwicht, vastgeketend aan de mast van zijn schip of niet.

# |

|

| Kanij | 14 december 2008 - 08:58 | reacties (0)

Immortal, de vierde release van het Zweedse kwintet van Cryonic Temple zal bepaald geen aardverschuiving teweeg brengen in het land der zware metalen. Maar zij die reeds bij het horen van de zinsnede 'melodieuze power metal met een hang naar de 80's' buiten zinnen van extase raken, zullen er beslist een vette kluif aan hebben. Volgens de minimale biografie van de band vond de oprichting plaats in 1996 en zijn er onlangs een aantal nieuwe leden aangetrokken waaronder de van Mindscape afkomstige zanger Magnus Thurin die overigens een opmerkelijke gelijkenis vertoont met het karakter Pum Pum uit de verhalen van Erik de Noorman. Magnus heeft een karakteristieke stem die veelal de hoogste regionen van de toonladder opzoekt en in de refreinen bij herhaling gedubbeld wordt door een koor van eigen makelij teneinde een vollere sound te creëren. De muziek neigt naar het geluid van het bijna vergeten Heavens Gate en het aloude Stormwitch, maar kent ook raakvlakken met Iron Savior en Blind Guardian. Daarnaast worden op welhaast achteloze wijze op gezette tijden riffs 'geleend' van Helloween. Toch is Immortal geen slecht album. Door de transparante productie klinkt het als een klok. De ritmesectie speelt strak en op de duellerende gitaarpartijen van het duo Collin/Ahonen valt evenmin iets aan te merken. Een manco is wel dat het gros van de elf tracks eenzelfde opbouw kent en hetzelfde straffe tempo hanteert. Het gevaar van verveling ligt hierdoor levensgroot op de loer. Het lijkt derhalve zaak voor Cryonic Temple bij een volgende boreling iets meer variatie aan te brengen in de strijdliederen en zich bovendien een eigen smoelwerk aan te meten. Lukt dit, dan behoort een verlengd bestaansrecht absoluut tot de mogelijkheden.

# |

|

| Kanij | 04 december 2008 - 11:58 | reacties (0)

The Georgian Skull is een half Engels, half Canadees kwartet dat zich vernoemd heeft naar een 1,75 miljoen jaar oude schedel die vorig jaar in de republiek Georgië gevonden werd. Het was een vondst die paleontologen het water in de mond deed lopen omdat het kleinood ooit op de schouders gerust zou hebben van één van de eerste migranten vanaf het Afrikaanse continent naar dat van Europa en zomaar de hele evolutieleer op zijn kop zou kunnen zetten zonder blikken of blozen. Bezien vanuit historisch oogpunt is de Georgische schedel dus een grensverleggende ontdekking. Van zijn muzikale afgeleide, voortgekomen uit de inmiddels begraven resten van Mister Bones, kan dat evenwel niet gezegd worden. De muziek is diep geworteld in de oerrock van mastodonten als Black Sabbath en Led Zeppelin en wordt tekstueel bevolkt door demonische wezens en aanverwante verschijningen. Mother Armageddon Healing Apocalypse is niet bepaald opzienbarend, maar wel heerlijk retro. De riffs zijn lood- en loodzwaar en hoewel er op dit debuut duidelijk getapt wordt uit het stonervaatje, overigens op smaak gebracht met een greintje doom, herinneren die toch op de één of andere manier aan die van het Zweedse monster Entombed. Het geheel klinkt gruizig en is even zompig als de Everglades, hetgeen nog het best geïllustreerd wordt door de brommende keelklanken van zanger Al 'The Yeti' Bones, onder ingewijden ook bekend als de frontman van het Amerikaanse The Mighty Nimbus. Al met al een lekker weg luisterende plaat van een veelbelovende band.

# |

|

| Kanij | 18 november 2008 - 12:00 | reacties (0)

De release van het voorgaande album Now, Diabolical in 2006 deed nogal wat stof opwaaien tussen voor- en tegenstanders van black metal. Had de rond de hevig grommende Satyr geformeerde formatie nog wel enig bestaansrecht in dit subgenre van de harde muziek? Niet dat er nu direct met lalala-koortjes gewerkt werd, maar de nihilistische blastbeats van weleer dienden wel met een vergrootglas van flinke proporties opgespoord te worden. Bovendien waren de middeleeuwse invloeden die teweeggebracht werden door akoestisch gitaarwerk en fluit - indien al aanwezig - nog slechts te bespeuren voor hen uitgerust met een buitengewoon scherp gehoor. Bij de nieuwe boreling The Age Of Nero zal het niet anders zijn. Ook hier slechts sporadisch gebruik van orgastisch aandoende black metal erupties zoals in het stuwende "Die By My Hand", terwijl de fascinatie voor de Middeleeuwen zich hooguit nog manifesteert in enkele flarden tekst. Anno 2008 laat Satyricon zich nog het best vergelijken met het vroege werk van Bathory en Celtic Frost, maar dan wel met een beduidend betere productie. Op een paar uitzonderingen na wordt er in mid-tempo gespeeld. De muziek is krachtig en wordt gedragen door duistere riffs en grimmige vocalen die een donker beeld oproepen van een desolaat landschap. Freud zou hier ongetwijfeld raad mee weten en de bedenker van dit moois voor eeuwig verbannen naar oorden waar de dageraad nooit voet zal zetten. Dat zou evenwel een gemis zijn, want dat zou betekenen dat de wereld voortaan verstoken zou blijven van de hersenspinsels van Satyr en co. En dat zou pas echt zondig zijn, heer Freud.

# |

|

| Kanij | 03 november 2008 - 11:59 | reacties (0)

Ooit, in wat inmiddels een ver en grijs verleden lijkt, maakte Keith Caputo furore als de frontman van de hardcoreformatie Life Of Agony. Wat vooral opviel, was de agressieve manier waarop de kleine man zijn in diepe melancholie en frustratie gedrenkte teksten de microfoon in slingerde, soms bijna tegen het maniakale aan. Het leverde hem en zijn band een meer dan eervolle vermelding op in de annalen van de harde muzieksector. Gesproken wordt dan met name over het legendarische debuut River Runs Red uit 1993, een album dat door hordes adepten wordt gezien als blauwdruk voor de ultieme hardcoreplaat. Dit lijkt in eerste instantie een mooie prestatie, maar in muzikaal opzicht tekenden Keith en de zijnen wel hun eigen doodvonnis met het uitbrengen van het kleinood, omdat de fanschare het als maatstaf zou blijven gebruiken voor alles wat daarna kwam.

Indirect of misschien zelfs wel direct leidde deze conceptie er toe dat Keith in 1997 besloot Life Of Agony de rug toe te keren om zich te storten op een solo-carrière die hem als artiest in staat zou stellen te evolueren naar een hoger niveau. Als solo-artiest klinkt Caputo als een verstilde versie van zichzelf in popachtig aandoende deuntjes, die evenwel getuigen van de door hem nagestreefde muzikale groei en hoewel hij nog slechts sporadisch op agressieve wijze uithaalt, bezit zijn karakteristieke stemgeluid nog immer de charismatische uitstraling die hem eens zo groot maakte. Op zijn meest recente album -A Fondness For Hometown Scars - draagt de heer Caputo zijn boodschap uit door middel van een twaalftal liedjes, puur in eenvoud en voorzien van donkere teksten over de zelfkant van de maatschappij. Een maatschappij die hij beschrijft als een duister oord, maar vatbaar voor veranderingen ten goede. De toonzetting van het album is - op een enkele uitzondering na, zoals het bijtende "Troubles Down" - rustig van aard en geeft op breekbare wijze inzicht in de psyche van een getroebleerde ziel. Opmerkelijk is de jazzy trompetbijdrage van Flea van de Red Hot Chili Peppers. Om een en ander toe lichten, was Keith bereid enkele vragen te beantwoorden.

# |

|

| Interview | Kanij | 27 oktober 2008 - 14:58 | reacties (5)

Toen enkele jaren geleden de gothic formatie Infinite Dawn als gevolg van interne strubbelingen ter ziele ging, besloten gitarist Paul Verbeek en zangeres Lotus van den Wijngaard niet bij de pakken neer te gaan zitten. Met hernieuwd elan werd Project Prometheus uit de grond gestampt en werd middels de demo Suicide For Sale in 2006 een viertal nummers op de mensheid los gelaten, diep geworteld in duistere gotiek en loodzware metalen klanken met een hang naar industrial. Meest opvallend was de enerzijds engelachtige en anderzijds getormenteerde zang van Lotus die bij vlagen over kwam als een kruising tussen Toyah Willcox en Anneke van Giersbergen. Van een vergelijking met laatstgenoemde is op Promo 2008 overigens geen sprake meer. Toyah daarentegen steekt regelmatig haar getoupeerde kapsel om de hoek. Ten tijde van de release van Promo 2008 bleek het aanvankelijk als project opgezette Project Prometheus met toevoeging van enkele leden uitgegroeid te zijn tot een heuse band met als doelstelling de leemte te vullen tussen gothic en metal. Een mooie gelegenheid derhalve de naam te wijzigen in Sin7Sins en het roer om te gooien in de richting van een toegankelijker geluid, hetgeen met name tot uiting komt in het nummer "Crossroad 666". Paradise Lost-achtige tonen meten zich hier nauwgezet als een metronoom met overstuurde waveriedeltjes en zorgen voor een sensuele streling van de buisjes van Eustachius. Dat heer Paul zich daarbij geregeld als een eigentijdse versie van George Oosthoek (Orphanage) ontpopt met gemene grunts mag de pret geenszins drukken. Sterker nog, het verhoogt de amusementswaarde aanzienlijk en brengt een mooie wisselwerking tot stand met de vocalen van zijn vrouwelijke tegenhanger Lotus.

# |

|

| Kanij | 21 oktober 2008 - 12:21 | reacties (2)

A+E Line is een doldriest gezelschap uit Engeland dat zich naar verluidt clownesk gedraagt en een ongeëvenaarde hang naar groteske daden onder de leden herbergt. Het schijfje duurt krap tien minuten en presenteert een kakofonie aan geluiden. Beluistering ervan staat gelijk aan een helse rit in een bolderkar over een slecht bestrate weg met ongelijke klinkers. Volgens de biografie op de website van het zotte trio, staat de muziek te boek als sludge-pop, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat hier meer sprake is van een zwaar op hol geslagen versie van The Sex Pistols met aan het hoofd een krankzinnig brullende nazaat van de illustere Johnny Rotten. De man in kwestie komt redelijk beschonken over en drapeert zijn schier onbegrijpelijke teksten over punkachtige gitaarpartijen die bij tijd en wijle ondersteund worden door elektronische geluiden die zo aan de Tardis van Dr Who ontsnapt lijken te zijn. Vreemd genoeg ademt het geheel een ongekende frisheid en ondanks de korte duur van de nummers hechten deze zich toch vast aan de hersenschors om daar nogmaals een rondje te draaien.

# |

|

| Kanij | 03 oktober 2008 - 12:21 | reacties (0)