Jaarlijst 2011: TheLeonKing
1. Dan Mangan - Oh Fortune
2. Wilco - The Whole Love
3. Yuck - Yuck
4. White Denim - D
5. Cloud Control - Bliss Release
6. Pete & The Pirates - One Thousand Pictures
7. Richmond Fontaine - The High Country
8. Alamo Race Track - Unicorn Loves Deer
9. DeWolff - Orchards/Lupine
10. Feist - Metals
Pukkelpop 2011: Voorpret deel 1
Hoewel ik me tot muziek- en festivalliefhebber categoriseer, laat ik al enige jaren Neerlands befaamste happening Lowlands links liggen. Niet omdat ik het daar vervelend vind of dat ik er niet aan mijn trekken kom. Integendeel. Het Vlaamse Pukkelpop is voor mij gewoon een fijner alternatief. Meer muziek, minder gedoe eromheen. En de Belgische ambiance, hè. Vind dat maar eens in de Hollandse polder. Et voilá: zie hier de voorpret voor Pukkelpop 2011!
DeWolff - Orchards/Lupine
Het tweede album van DeWolff is er eentje om in te lijsten. Of nee: om heel vaak te beluisteren. En dan niet met een pot blues-bier tussen de klauwen, maar bij voorkeur een volle retro-rooie wijn. Hun debuut Strange Fruits And Undiscovered Plants was al een fraai staaltje psychedelische bluesrock, maar met Orchards/Lupin laten ze horen dat het nog beter kan. Het klinkt nu allemaal meer beheerst en tot in de puntje verzorgd. Het album straalt een zeer relaxte sfeer uit. De nummers beginnen veelal ingetogen met een minimum aan instrumentatie en passende zang, maar daarnaast is er ook genoeg ruimte voor de nodige uithalen met een goede balans tussen de hammondorgel en elektrische gitaar. Misschien niet meer zo rauw als op 'Strange Fruits', maar wel erg smaakvol. "Evil And The Midnight Sun" heeft wel wat van The Black Keys en in "Fever" zit een heerlijke groove à la The Black Crowes, met name als de mondharmonica erin vliegt. Sowieso is deze track een pareltje en zo staan er meerdere op dit album. Over uiterst gedoseerde dynamiek gesproken: het dik tien minuten durende "The Pistol" is echt fantastisch, nu al een klassieker in het genre. Het doet me met veel genoegen denken aan de luchtige periode van Motorpsycho. Het is niet vernieuwend allemaal en jaren zestig/zeventig bands als Deep Purple en Cream zijn nog steeds referenties, maar het is wel ontzettend goed en catchy uitgevoerd. De jongens van DeWolff zijn vakmannen geworden op het gebied van retro, blues en psychedelica. Niet alleen zijn alle song met de nodige zorg en finesse gecomponeerd, ook over de opbouw van het album in z'n geheel lijkt nagedacht. De tracks worden naar het einde toe alleen maar mooier, wat is dit een fijne trip zeg! En aangezien het een echte live band is beloofd dat wat voor het clubcircuit en de festivals: ga dat zien! Zo, leg ik me bij deze toch nog een voornemen voor 2011 op.
File: DeWolff - Orchards/Lupine
File Under: Retro-rock klassieker
File Audio: [Op de 3v12 Luisterpaal]
Jaarlijst 2010: TheLeonKing
1. Dan Mangan - Nice, Nice, Very Nice
2. Spoon - Transference
3. The National - High Violet
4. Male Bonding - Nothing Hurts
5. Arcade Fire - The Suburbs
6. Oceansize - Self-Preserved While The Bodies Float Up
7. The Black Box Revelation - Silver Threats
8. The Drums - The Drums
9. LaFaro - LaFaro
10. Peter Pan Speedrock - We Want Blood!
Person L - The Positives
2010 mag dan wel al in volle gang zijn, toch wil ik hierbij nog even de aandacht vestigen op iets moois uit 2009. Het zit namelijk zo: ene Kenny Vasoli (wie kent ‘m niet) van de punkband The Starting Line (die kende ik nog niet) heeft met zijn gelegenheidsband Person L een cruciale tweede uitgebracht en dat is wat mij betreft een zeer fijn album geworden. Er zijn nog steeds post-punk-invloeden te bespeuren van bands als Fugazi, Drive Like Jehu en Jawbox, die op eersteling Initial uit 2008 nadrukkelijker aanwezig waren. Maar dit album gaat verder, deze klinkt meer indie. Met afwisselend scheutjes rock 'n' roll, blues en soul erdoor. Het doet me dan ook aan Spoon denken. En soms aan Swervedriver. Het is indie met een rauw randje. Zo klinkt de stem van Vasoli in de fellere stukken als die van Trent Reznor en da's niet verkeerd. Het is een behoorlijk gevarieerde bedoeling, waarbij met name de diversiteit in drumwerk opvalt. En het lekker snerpende gitaargeluid. Het bluesy "Changed Man" is werkelijk om te smullen, de live-feel op het einde past perfect. Briljant om in de track "Sit Tight" een riff neer te zetten die direct klinkt alsof je ‘m al jaren kent. Misschien is dat ook zo, maar ik kan even niet op het Stones-nummer komen. Hoezo gelegenheidsproject? Hopelijk niet!
File: Person L - The Positives
File Under: Blues ‘n Spoons
File Audio: [MySpace]
Jaarlijst 2009: TheLeonKing
1. El Pino And The Volunteers - The Long-lost Art Of Becoming Invisible
2. Wilco - Wilco (The Album)
3. Moss - Never Be Scared, Don't Be A Hero
4. Dinosaur Jr. - Farm
5. Motorpsycho - Child Of The Future
6. PJ Harvey & John Parish - A Woman A Man Walked By
7. De Staat - Wait For Evolution
8. The Pains Of Being Pure At Heart - The Pains Of Being Pure At Heart
9. The Hickey Underworld - The Hickey Underworld
10. We Were Promised Jetpacks - These Four Walls
Jaarlijst 2008: TheLeonKing
1.Pete and The Pirates - Little Death
2. The Gaslight Anthem - The '59 Sound
3. Jenny Lewis - Acid Tongue
4. MGMT - Oracular Spectacular
5. Vampire Weekend - Vampire Weekend
6. Blood Red Shoes - Box Of Secrets
7. Los Campesinos! - Hold On Now, Youngster
8. Motorpsycho - Little Lucid Moments
9. Tokyo Police Club - Elephant Shell
10. Hallo Venray - Leather On My Soul
Triggerfinger - What Grabs Ya?
Dat ik niet vies ben van een vuig rockertje op z’n tijd zal ik nooit ontkennen. Reken daarbij ook nog mijn zwak voor Belgische bandjes et voilà: Triggerfinger moet "da Belgium Bom" voor mij zijn. Zeker en vast en juist toch niet! Vraag me niet waarom, maar ik had niks met Triggerfinger. Ze wisten me niet echt te triggeren, zeg maar. Ik weet niet of ik ze ooit live heb mogen aanschouwen, maar afgaande op de overlevering zal dat wel niet. Ze schijnen namelijk een nogal onuitwisbare indruk te maken met hun verpletterende, energieke show doordrenkt met op stoner geschoeide sleazy rock. Vandaar waarschijnlijk dat hun tweede album Faders Up ook gelijk een live-album was. Heb ik iets gemist? Ik vrees van wel, want bij nader inzien ben ik zeer blij dat de promo van hun tweede studioplaat What Grabs Ya? uitgerekend op mijn deurmat gevallen is. Dat "nader inzien" was eigenlijk gelijk bij het horen van de eerste klanken: Dit is verdomd lekkere rock! This Grabs Me, zeg maar. De invloed van Queens of The Stoneage is nog steeds volop aanwezig, maar nergens kan ik bij het beluisteren van dit album mijn vinger leggen op slappe aftreksels van de poppy stonerrockers. De composities zijn dik in orde, het album is prettig geproduceerd (lees: niet te vol, zoals het door Josh Homme om zeep geholpen Paradisiac van Millionaire), de band speelt strak en de zang van voorman Ruben Block is uiterst genietbaar. In "Lines" begint ie zowaar op Mark Lanegan te lijken. Het moet niet veel zotter worden met die Belgen. En als je denk dat je alles gehad hebt dan komt daar afsluiter "No Teasin’ Around" nog eens doodleuk overheen. Een tragische, bluesy song van het betere soort. Ik weet welke band ik zeker invul in het kader van lijstjestijd voor Pukkelpop 2008.
File: Triggerfinger - What Grabs Ya?
File Under: Grab Your Airguitar!
File Audio: Triggerfinger op MySpace
File Video: [Inner peace]
84 - You, Me And Infamy
Pas na diverse malen zowel met als zonder bril naar de hoes gestaard te hebben kwam ik opeens en geheel toevallig tot het heldere inzicht dat You, Me And Infamy niet de naam van de band is, maar juist de titel van het album. Aha. Kijk, dat Googled een stukje makkelijker op zoek naar info over de band. Onderwijl liet ik me heerlijk onderdompelen in de zwoegende bluesrock afkomstig van het bijbehorende, glimmende geluidsdragertje. Dat maakte van die periode van ongewisse geen straf. Wat blijkt: De band in kwestie heet 84 en het betreffende schijfje is het debuut van deze Aussies. Het viermanschap heeft een album met swingende blues- en garagerock volgespeeld, welke de nodige verwantschap vertoont met The Black Keys, Kings Of Leon en Masters Of Reality ten tijden van hun eerste magistrale albums. Daar kun je bij mij wel mee aankomen. Luister en huiver bijvoorbeeld naar "Swamp Blues", zanger Michael Falk klinkt hier in de verte zelfs een beetje als Chris Goss. Ik kan me niet anders voorstellen dat deze mannen het erg goed doen in de kroegen van Australië en het lijkt met niet meer dan fair dat ze ook aan deze kant van de aardkloot in menig zaaltje de kans moeten krijgen. Een toertje met The Hold Steady zou mooi zijn. Bij het beluisteren van hun opnames krijg ik visioenen van donkere, sfeervolle toko's waar het zweet met liters van het plafond en de muren druipt, terwijl een onverstoorbaar rockende band met het volume op 11 zich door de ene na de andere meebruller werkt. Daar wil ik bij zijn! Zelfs de nu nog voor een café vanzelfsprekende rook neem ik als niet-roker voor lief, heerlijk! Goeie rock 'n roll-shit dus. Newsflash, straight van de website: "84 is in indefinite hiatus. The band would like to thank our fans, friends and collaborators for their enduring support over the many years. We take with us fixed memories, proud scars and energies renewed." Shit!!!
File: 84 - You, Me And Infamy
File Under: Dampende blues- en garagerock
File Audio: MySpace
The Breakup Society - Nobody Likes A Winner
Fijne powerpop staat er op het schijfje Nobody Likes A Winner van The Breakup, dat moet gezegd worden. Niet minder, maar zeker ook niet meer. Frisse gitaarliedjes met of zonder hook. "Strictley Biological Heart" refereert enorm aan Fountains Of Wayne: Hier schudt The Breakup Society een meesterlijk melodieus gitaarliedje met zeer fijne achtergrond-vocalen uit hun mouw. Het is echter wel een beetje behelpen met de stem van Ed Masley, maar gelukkig worden daar goeie achtergrondkoortjes tegenover gesteld. En muzikaal zit het lekker in elkaar, als je tenminste van typisch Amerikaanse college rock houdt. Want dat is het, en niet minder. Maar zeker ook niet meer! Naast aardige melodieën beschikken deze mannen soms ook over teksten die blijven hangen, zoals het enigszins memorabele stukje 'You say our love will change the world, but the world will change our love'. Verpakt in een fijne compositie met de nodige dynamiek en opgeleukt met diverse 'oeh'-s en 'aah'-s maken van "The World Will Change Our Love" een uiterst genietbaar liedje. En zo staan er meer exemplaren op dit album. In "How Failure Saved me From Myself" hoor ik zelfs wat Wilco invloeden en da's zeker een compliment in mijn muzikale wereldje. Maar naast de min of meer rockende liedjes wordt er behoorlijk vaak gas terug genomen op dit tweede album van de band uit Phoenix, Arisona. Op zich is daar niks mis mee, ware het niet dat het ook missers opleverd zoals "This Little Tragedy": Wat een draak! "Another Candlelit Night" doet me naar een willekeurig album van Weezer grijpen. En daar hebben we wat mij betreft meteen de beste vergelijking te pakken. Die waren namelijk ook niet over de hele linie sterk. Ik zie een link, aldus...
File: The Breakup Society - Nobody Likes A Winner
File Under: Aardige College-Rock: niets minder, zeker ook niet meer
File Audio: MySpace
Boss Martians - Pressure In The Sodo
Laatst liep ik ouderwets met m'n discman door de stad en dat leek me een goed moment om de nieuw binnengekomen schijf van de Seattle-based-band Boss Martians aan een frisse luisterbeurt te onderwerpen. De muziek zette me gelijk aan om sneller te gaan lopen. Lekker in het gehoor liggende rock 'n' roll met een prettige hammondorgel drong mijn systeem binnen en had zo z'n uitwerking op mijn wandeling. Ik kon het niet laten mijn hoofd op-en-neer te schudden op de beat. Bij de tweede song "Mars is for Martians" werd ik alleen maar enthousiaster: goed spul! De riff van dit nummer was dik in orde en het deed me zelfs denken aan The Stooges, maar dan een light-versie. En wat blijkt nu: deze track is een co-productie van frontman Evan Foster en Iggy Pop. Ook "Don't Wanna See You Again" is een goeie stamper die zo op het repertoire van menig Scandinavische rock 'n' roll-band zou kunnen staan (denk Gluecifer, Hellacopters en Division Of Laura Lee). Bij het nummer "Hey Hey Yeah Yeah" had ik het al een beetje, maar met de daarop volgende track valt bij mij het kwartje helemaal: dit heeft veel weg van The Riverboat Gamblers ten tijde van "Something To Crow About". Het betere catchy rock 'n' roll -werk dus. De productie is mij alleen wat te gladjes. Het lijkt soms wel een beetje de jaren tachtig en dat was nou niet echt het tijdperk van de vette gitaar-producties. Wat lompheid à la Peter Pan Speedrock had hier niet misstaan. Hoewel.... het is nu natuurlijk lekker radiovriendelijk (da's nog 'ns een oubollige term!) en dat is wel zo handig als je als band de intentie hebt om de wereld te veroveren. Tenminste dat schrijft de bio. Succes mannen!
File: Boss Martians - Pressure In The Sode
File Under: Catchy rock 'n' roll met Iggy-connectie
File Audio: [ MySpace]
Jaarlijst 2007 - TheLeonKing
1. Wilco - Sky Blue Sky
2. Okkervil River - The Stages Names
3. The Hold Steady - Boys And Girls In America
4. Loney, Dear -Loney, Noir
5. Biffy Clyro - Puzzle
6. Spoon - Ga Ga Ga Ga Ga
7. Oceansize -Frames
8. Patrick Watson -Close To Paradise
9. Kings Of Leon - Because Of The Times
10.Cold War Kids - Robbers & Cowards
The Howling Hex - XI
Zonder enige voorkennis stopte ik dit album in m'n cd-speler, om 'm vervolgens weer rap uit het toestel te halen. Wat een rommelig zooitje zeg! Sluit perfect aan bij de lelijke cover, dat dan weer wel. Bij nader inzien blijkt The Howling Hex het vehikel te zijn van Neil Michael Hagerty. De beste man bereikte met Royal Trux een cultstatus en is sindsdien zo ongeveer de 'hardest working gitaarslingeraar in alle grotestadsriolen van de rock 'n' roll' (excuses, deze uitdrukking leen ik even). Een soort van working class hero? Naast gitarist en songwriter schrijft Hagerty ook boeken. Op XI draagt hij in de track "Let Fridays Decide" zelfs een gedicht voor. Verder staat deze geluidsdrager vol blues en soulvolle jaren'70-rock, waarbij je van mij part best aan The Rolling Stones uit die tijd en vooral ook The Faces mag denken. Bij vlagen komt er zelfs een dosis psychedelica om de hoek kijken. De gitaarpartijen lijken echter vanaf een andere planeet opgenomen te zijn en ook nog 'ns met verkeerd gekozen effectpedalen. Dat bevreemdende gevoel heb ik soms ook bij de blaaspartijen. Nou hou ik wel van wat tegendraads gepiel, maar in deze bluessetting wil het spreekwoordelijke kwartje bij mij niet echt vallen. In mijn oren klinken de bluesrocksongs te degelijk voor het rammelend Beefheart-arrangement dat hier en daar de kop op steekt, waardoor het mij niet kan overtuigen. Anderzijds kan ik me voorstellen dat er anderen zijn die hier wel hard op gaan. Wat blijkt: na vele luisterbeurten raak ik toch van een aantal liedjes gecharmeerd. Moet ik het nog wat meer tijd geven? Live zal het allemaal wel erg opzwepend zijn.
File: The Howling Hex - XI
File Under: Workingclassrammelhero
File Audio: [ MySpace]
One In A Million - Sweet Transmission
Met het verschijnen van hun debuut op CNR Records in 2003 leek niks een fijne toekomst van de Tilburgse rockband One In A Million in de weg te staan. De frisse powerpop, de prettige presentatie, het enthousiasme: alles was er. Toch braken ze met hun ongecompliceerde liedjes vol pakkende koortjes niet echt door naar het grote publiek. Als de band dan ook nog een tijd geteisterd wordt door gerommel vanachter de drumkit (personele wisselingen, ontstekingen in polsen) wil het maar niet vlotten aan het muzikale front. Met drumster Marjolijn Dokter heeft men nu echter een machtig wapen in huis (als je er oog voor hebt). Dat deze 'Miss M' haar mannetje kan slaan bewijst ze ook in de Deventer rock 'n' rollband The Freaks And Dirty Dancers. Inmiddels zijn we vier jaar verder sinds het debuut en verschijnt met Sweet Transmission eindelijk deze tweede langspeler op het Achterhoekse label Silvox. De rauwheid in de stem van zanger Erik van Haaren is gelukkig gebleven. Op zijn beste momenten neemt die zelfs Mark Lanegan-achtige proporties aan. Nog wat meer roken en vooral whisky drinken en hij komt er wel. De liedjes luisteren lekker weg, waarbij met name "Ask For More" zich onderscheidt door de aanstekelijke melodieën, opzwepende drumpartij en vooral de vette riff. Met de backing vocals zit het ook nog altijd snor, luister maar naar het swingende "One Thing" als je de kans krijgt. Met de punk en hardcore waar de roots liggen van Van Haaren en consorten heeft het allemaal niks meer te maken, dit is pure gitaarpop en daar is niks mis mee.
File: One In A Million - Sweet Transmission
File Under: Meer pop/rock
File Audio: MySpace
The Brian Setzer Orchestra - Wolfgang's Big Night Out
Dat ex-Stray Cats-boegbeeld Brian Setzer het laatste decennium zich met een heuse big band op het muzikale front manoeuvreerde was me bekend, maar ik moet bekennen dat ik nooit echt de moeite genomen had om dat eens te gaan beluisteren. Tot ik nu dus zijn laatste werkje voorgeschoteld kreeg. Gezien de rockabilly-achtergrond van Setzer stopte ik vol enthousiasme de geluidsdrager in het daarvoor bestemde afspeelmechanisme. Een glimlach maakte zich van mijn smoelwerk meester bij het horen van de eerste klanken behorende bij Setzer's bewerking van "Symphony No. 5", de oude kraker van Beethoven. Over klassiekers gesproken! En zo worden er nog meer klassiekers uit de mouw geschud en allen voorzien van een veelomvattende bigband- dan wel jazzy uitvoering. Zowel Mozart als Tchaikovsky stonden een riedeltje af en dat zijn toch niet de minsten! Na een tijdje bekruipt me wel het gevoel dat ik zit te luisteren naar een vreselijke partij musicaldeuntjes, waar elk moment Patricia P. en haar Star Sisters hun vocale geneuzel op los gaan laten. Eigenlijk heb ik dat halverwege de eerste track al en wordt het daarna alleen maar erger. Enfin, dit trek ik niet een hele cd lang. Ik word hier nogal kriegel van. Snel even "Rock This Town" opzoeken in m'n collectie om weer tot mezelf te komen.
File: The Brian Setzer Orchestra - Wolfgang's Big Night Out
File Under: Klassiek gepiel
File Audio: [Setzer-Space]
The Cribs - Men's Needs, Women's Needs, Whatever
Huh? Is dit dezelfde band die ik zag op Pukkelpop 2007, maar mij niet kon bekoren? Zat ik op dat tijdstip al in een vat Belgisch bier ondergedompeld ofzo? In ieder geval ben ik nu dan toch zeer te spreken over dit derde album van The Cribs. Waar de liedjes van de drie gebroeders Jarman (gitaar-bas-drums) die zonnige middag in augustus nauwelijks indruk op me maakten, doen ze dat nu bij het beluisteren van het door Franz Ferdinand's Alex Kapranos geproduceerde Men's Needs, Women's Needs, Whatever zeker wel. Oké, het lied "My Life Flashed Before My Eyes" had van mij zwaar achterwege gelaten mogen worden: wat een irritante zanglijn heeft het refrein zeg! Maar da's dan ook het enige wat ik hier te mekkeren heb, want de indierock van deze Britten zit verder goed in elkaar. "Our Bovine Public", "Girls Like Mystery", "I'm A Realist" en "Woman's Needs" zijn heerlijke deuntjes. Hoe zou het eigenlijk met Voicst zijn by the way? Bij het voor de eerste keer horen van "Be Safe" dacht ik gelijk 'ha, Sonic Youth!' en wat blijkt: het is Lee Ranaldo himself die het spokenword-gedeelte voor zijn rekening neemt. Speciaal voor de aanhangers van poëet Ranaldo weet ik te melden dat het handelt over 'one of those fucking awful black days when nothing is pleasing and everything that happens is an excuse for anger...'. Het is maar dat je het weet. Een goed nummer, maar nog mooier is wat mij betreft "I've Tried Everything". In "Shoot The Poets" laat The Cribs zich van hun softe, bijna alternative country-achtige kant horen en dat levert een pracht van een afsluiter op.
File: The Cribs - Men's Needs, Woman's Needs, Whatever
File Under: Goeie connecties, goeie plaat
File Audio: [Cribs-Space]
Hermano - ....Into The Exam Room
Hermano Rocks! Wat dat betreft brengt het nieuwe album ....Into The Exam Room niks nieuws onder de woestijnzon. Het in verschillende studio's in Amerika opgenomen plaatwerk is moddervet en past moeiteloos tussen het beste materiaal van Hermano. Het is dat Kyuss zo'n legendarische en daardoor bijna onaantastbare status heeft gekregen, anders..... In de heerlijke opener "Exam Room" klinkt de band rond ex-Kyuss-zanger John Garcia als een funky Soundgarden. De man heeft een perfecte strot voor deze Amerikaanse rock en gelukkig doet mister Garcia er interessantere dingen mee dan collega- en ex-Soundgarden-zanger Chris Cornell. "Don't Call Your Mama" ademt helemaal de sfeer van Temple Of The Dog en bij "Our Desert Home" denk ik met weemoed terug aan de gouden tijden van het Eindhovense 7 Zuma 7. Over een lekkere groove gesproken! Ook de geest van Masters Of Reality en natuurlijk Kyuss dwalen rond op deze schijf, zonder te verdwalen overigens. De stonerrockmannen beweren zelf dat ze de 'stoner' nu wel zo'n beetje achter zich gelaten hebben en met alleen de 'rock' verder door het leven gaan. Het is echter nog altijd zwaar duidelijk waar de roots liggen. Met ....Into The Exam Room leveren ze wel mooi en niet-zo-stiekem een steengoeie rockplaat af. In die zin dus ook gewoon weer stonerrock.
File: Hermano - ....Into The Exam Room
File Under: Steengoeie rock = stonerrock
File Audio: [Hermano-Space]
Kill The Young - Proud Sponsors of Boredom
Zou het vanwege de voetbalvedette Eric Cantona zijn dat de gebroeders Gorman, geboren onder de rook van Manchester, met hun bandje Kill The Young ooit bij een Frans platenlabel terecht gekomen zijn? De dynamische powerrock klinkt in ieder geval niet puur Brits, er is uit diverse Westerse windrichtingen geplukt. Na de gevoelige pianoklanken van "All By Myself (part1)" marcheert de rest van dit tweede album binnen, te beginnen met het naar The Fratellis neigende "Saturday Soldiers". "She's got it all" klinkt dan een stuk origineler, maar zou bij nader inzien eigenlijk ook zo van Hell Is For Heroes kunnen te zijn. Het live-gevoel dat "We Are The Birds..." meegekregen heeft draagt zeker positief bij tot deze vrolijk voorthuppelende track. Het is moeilijk om niet mee te deinen en mee te fluiten. Bovendien blijft dit deuntje na het een paar keer gehoord te hebben in je hoofd hangen. Kill The Young rockt bij vlagen wel lekker, zoals het tweede deel van "Miss-education" en "Travesty". Maar in een ballad als "The Television Show" is de confrontatie met de trilstem van zanger wel heel erg groot en eenmaal bij het refrein trek ik het niet meer: skippen! In "When The Sun Dies" is misschien onbewust een dappere poging gedaan om iets met de zanglijn van "War Pigs" te doen. Het klinkt verder klinkt allemaal ook erg als pak 'm beet We Are Scientists en Placebo. Echt iets eigens heeft het niet, da's misschien de makke. Afsluitende track "All By Myself (part 2)" bevat trouwens wel een super mooi stuk en dan bedoel ik niet die 15 minuten durende feedback.
File: Kill The Young - Proud Sponsors of Boredom
File Under: Alternative nineties
File Audio: [ MySpace]
Oceansize - Frames
Het was mij niet opgevallen dat Oceansize bij hun vorige album de dingen simpeler hield en daardoor op meer airplay hoopte. Oké, op Everyone Into Position werd er minder gebeukt en geschreeuwd, maar van echt hapklare brokken was nog steeds geen sprake. Nu is daar de derde van deze Britten en gelukkig blijven ze doen waar ze goed in zijn: sfeervolle, opbouwende geluidscollages maken die dermate lang zijn dat van radiovriendelijkheid geen sprake is. Opener "Commemorative T-Shirt" begint met een melodielijn à la "Tubular bells" en pakt gelijk goed uit. Ik ben er in ieder geval meteen aan verknocht, ondanks dat de progressieve indie-muziek van Oceansize meestal meerdere luisterbeurten nodig heeft om te beklijven. Idem voor "Trail of Fire", wat een heerlijke gitaarlijnen zeg! De ritmes en structuren zijn weer van bijzondere klasse. Het lijkt wel of de drummer van Tool bij Mogwai is gaan drummen. Ook liefhebbers van Biffy Clyro kunnen hier hun vingers bij aflikken. "An Old Friend Of The Christies" lijkt zwaar geïnspireerd te zijn door "Private Investigations", maar levert toch een zeer fraaie instrumentale compositie op. Het album is echt een groeibriljant, bij elke luisterbeurt openen zich weer nieuwe luiken met de prachtigste melodieën. Je moet dus wel van de lange adem zijn en de tijd hebben om de tracks, die allemaal dik over de zes minuten gaan, op je in te laten werken. Maar dan heb je ook wat! De impact is mischien minder heftig dan bij debuut Effloresce', maar wederom levert Oceansize een puik stukje post-rock af.
File: Oceansize - Frames
File Under: Hogeschool-post-rock
File Audio: MySpace
The Kissaway Trail - The Kissaway Trail
Dat dit album al een hele tijd verkrijgbaar is weerhoudt mij er niet van om alsnog dit stukje te typen. Sterker nog: ik wil graag nog wat tegenover het concertverslag stellen dat op deze site staat. The Kissaway Trail heeft namelijk afgelopen jaar met een fantastisch album gedebuteerd. Wat ze op London Calling kwamen doen weet ik niet, ik kan dit geen Britpop noemen. Eerder Canadian-indie, aangezien deze Denen aan hetzelfde infuus lijken te liggen als Arcade Fire. Met openingszin 'Hey, when you're listening you're here' en het daaronder onderliggend tapijt van een zwaar aangezette orgel word je gelijk in de intense sfeer van het album gezogen. En alsof dat nog niet genoeg is worden er ook nog strijkers en kerkklokken bijgesleept, ja toe maar! Een wel zeer geslaagd lied is "Smother + Evil = Hurt". Het heeft een soort gedragenheid als Peter Gabriel's "Biko" en kan zich meten met het beste van Arcade Fire. En de zinsnede 'We put favorite tracks on repeat' klinkt bij een muziekliefhebber natuurlijk altijd goed. In "Tracy" is ook een dikke gelaagdheid te ontdekken waarbij een nonchalant doortokkelend gitaarloopje je bij de hand neemt over de tegendraadse drumpartijen. De track "Soul Assassins" had zo uit een vorig leven van Radiohead kunnen komen (heee, London Calling?). Volgens mij heb ik het fraaie outro van "61" al ooit eerder ergens anders gehoord, maar waar? The Kissaway Trail blijft je trouwens met mooie melodieën om de oren slaan. Daar moet je wel voor in de stemming zijn, want het zijn er ook vooral veel. Intense kost, zoals het dat ook bij het eveneens Scandinavische Fireside kan zijn. Bijzonder mooi allemaal. Jammer dat ik ze nog niet live heb kunnen zien.
File: The Kissaway Trail - The Kissaway Trail
File Under: Canadian-indie uit Denemarken
File Audio: [Kissaway-Space]
Biffy Clyro - Puzzle
Bij het derde album van The Foo Fighters ben ik destijds afgehaakt, maar zit ik er ver naast als ik stel dat ze tegenwoordig nog steeds hetzelfde klinken? Nou luister ik naar het derde album van het schotse Biffy Clyro en denk meteen: Foo Fighters! Die gitaren, die refreinen, die stem. Jazeker, ik hoor een Dave Grohl, maar dan veel beter bij stem. The Foo Fighters, maar dan fijner, gevarieerder en complexer. Toch gek, bij de twee voorgaande albums van Biffy Clyro had ik nooit deze associatie. Wellicht komt het door de strakke productie of de mix door niemand minder dan Andy Wallace. En omdat er nu meer radiovriendelijke rockliedjes op staan. Er is nog steeds genoeg ruimte voor bijzondere indie-ingrediënten, maar deze zijn zorgvuldiger in het recept verwerkt. Openingstrack "Living Is A Problem Because Everything Dies" is in ieder geval een meesterlijke mix van klassiek met rock. Favoriet is "Now I'm Everyone" door de fantastische opbouw en het briljante gitaarwerk a la Motorpsycho. Dit zou ook op het repertoire van Oceansize niet misstaan. Dat hypnotiserende gitaarstuk had van mij nog zo een half uur door mogen gaan! Met "Semi-Mental 4/15ths" wordt er duidelijk een Queens Of The Stone Age-weg ingeslagen, waarbij een subtiel The Mars Volta-drempeltje de boel zelfs nog meer op scherp zet. En toch blijft het allemaal typisch Biffy Clyro en heel catchy. Hoe vaker ik er naar luister, hoe meer ik val voor de ballad "As Dust Dances". Soms is het mij wat te braaf, zoals bij het naar emopop met een hoog MySpace-gehalte neigende "Love Has A Diameter". Ach wat zeur ik: een prachtplaat!
TheLeonKing
File: Biffy Clyro - Puzzle
File Under: Betere Foo Fighters
File Audio: BiffySpace
Pukkelpop 2007 napret - zaterdag 18 augustus
Voor wie het weten wil: dit keer bestond mijn ontbijt uit een koffie en een smos ham/kaas. Zo, hebben we dat ook weer gehad. We waren ook nu weer vroeg op het festivalterrein, zo vroeg zelfs dat we de allereerste band zagen. Hellogoodbye zag er uit als een soort Weezer en zo klonken ze eigenlijk ook wel een beetje. De uitspraak 'I don't speak Belgium' was in ieder geval de moeite waard en kon ook op een sympathiek gelach vanuit het publiek rekenen. Vervolgens troffen we in de ronde Chateau-tent de eerste verrassing van de dag, namelijk het Gentse The Bony King Of Nowhere. De band rond de 21-jarige Bram Vanparys speelde een sfeervolle, melancholische set. Hadden we hier te maken met de Vlaamse Bonnie 'Prince' Billy? Dit was heel mooi. Aangezien het gezelschap waarin ik verkeerde niet stond te popelen om naar de bliepjes van Home Video te gaan werd het andermaal The Rakes. Ook deze Britse band doet het wel goed bij mij, al moet ik wel toegeven dat het vooral de liedjes van hun eerste album zijn die mij doen swingen. Al met al toch een goed optreden.
Lees verder..Pukkelpop 2007 napret - vrijdag 17 augustus
Redelijk uitgeslapen en met een goed ontbijt in de vorm van een gebakken ei met spek en een straffe bak koffie in the pocket genoten we van het zonnetje bij de tent waar Nosfell deze dag opende. Wat een rare snuiter is die zanger c.q. stemkunstenaar zeg! Van zijn presentatie kreeg ik een beetje uitslag op diverse niet te noemen lichaamsplekken en kon daarom niet genieten van de toch wel bijzondere muzikale stukjes die gefabriceerd werden. De echte opener van de dag bleek Art Brut. Dat is een stuk eenvoudiger, dus heel wat makkelijker om mee op gang te komen. Dit kleurrijke gezelschap uit Engeland was op dit vroege tijdstip aangenaam goed op dreef met hun Britse punkpop en bijzonder geinige teksten van frontman Eddie Argos. Van een zanger kun je hier niet spreken, deze gast staat zijn teksten gewoon te declameren. Het zijn ook erg leuke teksten, bijvoorbeeld over dat we het niet meer moeten pikken dat platenzaken tegenwoordig meer computerspellen en film-dvd's in de schappen hebben liggen dan muziekdragers. En nog steeds draagt hij de boodschap uit dat iedereen een band moet beginnen. Ik had ze al eens eerder gezien in de Effenaar, maar ik had niet gedacht dat ik ze bij een tweede keer nog steeds zo leuk zou vinden.
Lees verder..Pukkelpop 2007 napret - donderdag 16 augustus
'I don't speak Belgium' was toch wel één van de betere uitspraken die vanaf het podium klonk afgelopen weekend op de festivalweide van Kiewit/Hasselt. Ook dit jaar was het weer een zeer vermakelijk festival met een routing die opvallend vaak via de Special Beerbar ging ('doe maar een cola, of nee: toch maar een Grimbergen'). Niet dat het daarom mij niet lukte om van de allereerste act Seasick Steve een glimp op te vangen. Ik stond nog te stoeien met een tentje op de camping. Spijtig, want ik hoorde van twee vrienden dat de krasse man-op-leeftijd daar in z'n eentje een lekker stukje rauwe countryblues neer wist te zetten.
Lees verder..Pukkelpop 2007 - Voorpret
De Belgische tegenhanger van Lowlands is al jaren Pukkelpop in Kiewit/Hasselt. Hoewel.... Dit festival doet het al langer en is zeker zo interessant! Pukkelpop gaat namelijk alleen voor de muziek en laat al die randverschijnselen, overdreven versiersels, poeha en andere cultuuruitspattingen achterwege. We hebben het hier over al dat Lowlandsgedoe dus. Hier gaat het puur om de muziek en de gezelligheid! Geen wonder dus dat ik na 10 jaar trouw bezoek aan Lowlands de laatste jaren de gemoedelijke Belgische velden en tentjes weet op te zoeken. Ook dit jaar zal ik daar geen spijt van krijgen.
