Het viertal Zweden dat opereert onder de naam The Graviators heeft zich tot doel gesteld om in deze barre tijden waarin rock op sterven na dood is ("Oh ja, joh?", denk ik dan altijd maar) het waakvlammetje brandende te houden, aldus de promo-tekst op op de site van hun platenlabel. Op zich een nobel doel, want meer rock is wat mij betreft altijd welkom. The Graviators omschrijven zichzelf dan ook als zijnde een rock-band, maar door de behoorlijk zware gitaren en de logge riffs neigen ze mijns inziens meer naar metal. Metal van de oude school welteverstaan, met Black Sabbath als belangrijkste referentiepunt. De single van deze plaat is nota bene "Back To The Sabbath" genoemd, en dat kan toch bijna geen toeval meer zijn. Naast een overduidelijke voorliefde voor zware seventies-hardrock weten de mannen ook nog af en toe een prettige psychedelische sfeer aan de nummers mee te geven, en dat helpt, aangezien ze helaas nog niet zo ver zijn dat de hele plaat van voor tot achter blijft boeien. Wat dat betreft is er nog wel ruimte voor verdere ontwikkeling. Maar verder is dit een zeer behoorlijke en daarnaast geluidstechnisch verzorgd klinkende debuutplaat geworden.

Hopsakee, het jaar begint nog maar net en Motorpsycho knalt er weer even een nieuwe langspeler in. Nog geen half jaar na de EP Child Of The Future, da's wel heel erg snel, maar sinds de komst van drummer Kenneth Kapstadt lijkt de band aan haar tweede jeugd begonnen en was er blijkbaar voldoende materiaal voor een verse plaat. Zoals sommigen hier wellicht weten ben ik nogal bezeten van deze Noorse geweldenaren, met het bijbehorende risico van ellenlange lofredes. Maar in dit geval kan ik niet anders. Ik heb al eerder geroepen dat de band weer een klassieker van jewelste had neergezet (LLM), soms tegen beter weten in (BH/BC), maar Heavy Metal Fruit is hem dan echt. Hun allerbeste sinds Trust Us (die plaat is nogal een Big Deal voor mij, zeg maar). Zes lange nummers krijgen we, uitgezonderd de korte piano-ballad "Close Your Eyes", met als Grote Epische Uitschieter de bijna 21 minuten durende prog-estafette "Gullible's Travails (pt I-IV)". De plaat opent na een wat onhandige stilte van een minuut met het majestueuze "Starhammer", waarin de band halverwege in een subtiele impro beland. "X-3(Knuckleheads In Space)/The Getaway Special" is een song in twee delen, het ene deel een vlotte rocksong en het ander een stuk coole jazzrock met gastrollen voor wat Jaga Jazzist-vrienden. "The Bomb-Proof Roll And Beyond" is weer een waanzinnig trippy stuk, met een free-jazz exercitie in het midden welke uiteindelijk overslaat in een groots en meeslepend geharmoniseerd slot. "W.B.A.T." begint als een losgeslagen stuk jazz, gaat vervolgens over in een slepende rockgroove om vervolgens te eindigen met een lang doorlopend prachtrefrein. "Gullible's Tavails" tenslotte is een prog-exercitie om even voor te gaan zitten en lijkt een eerbetoon aan Yes en King Crimson. Prog is sowieso het sleutelwoord voor deze plaat, maar gelukkig weet Motorpsycho de valkuilen van het genre vakkundig te omzeilen door het geweldige samenspel, de catchy refreinen en de gewaagde arrangementen. Daarnaast is de productie ook nog eens dik in orde, met een rijke gedetailleerde sound die weer herinnert aan Motorpsycho's popperiode. Afijn, het is nog maar net januari en de kans is groot dit ik nu alweer mijn jaarlijst-aanvoerder te pakken heb. Benieuwd wat voor plaat hier nog overheen gaat in 2010.

1. Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix
2. Mew - No More Stories...
3. Converge - Axe To Fall
4. The Pains Of Being Pure At Heart - The Pains Of Being Pure At Heart
5. Fight Like Apes - And The Mystery Of The Golden Medallion
6. Sonic Youth - The Eternal
7. Polar Bear Club - Sometimes Things Just Disappear
8. Motorpsycho - Child Of The Future
9. A Place To Bury Strangers - Exploding Head
10.Trail Of Dead - Century Of Self

A Place To Bury Strangers is al geregeld voorbij gekomen in de Zonder Woorden-reeks alhier op File Under, er is hier nog nooit een plaatrecensie van geweest. Daar moet natuurlijk verandering in komen want de nu bij hun tweede plaat aangekomen A Place To Bury Strangers is een van de betere opkomende gitaarbands van de afgelopen jaren. Een paar weken terug waren ze te zien op Le Guess Who? en een dag later in Vera, alwaar ik ze zag. Het was vooral een snoeihard concert, met een aan My Bloody Valentine herinnerend noise-spektakel op het einde, waarin zanger/gitarist Oliver Ackermann zijn gitaar nog eens grondig mishandelde. Die vergelijking met MBV komt overigens handig van pas op het geluid van deze band, je zou het bijna shoegaze-revival kunnen noemen. Dat betekent dus gitaren met onnoemelijke hoeveelheden distortion en effecten, zang die tactisch verstopt zit in de gitaarmuur, en een enorme hang naar de jaren 80 in de ritmes, met van die hortende en stotende postpunk-drumpartijen. Alsof je The Jesus And Mary Chain, MBV en Sonic Youth loslaat in een gitaarpedaaltjes-fabriek. A Place To Bury Strangers is echter meer dan stel notoire herrieschoppers, want tussen de noise-herrie door zit een flink aantal lekkere gitaarrock-songs verstopt, zoals de fraaie opener "It Is Nothing", de jaren 80-doem van "In Your Heart" (hallo New Order) en de typische eighties-sfeer in de titelsong "Exploding Head". Op het gebied van stevige gitaarrock is A Place To Bury Strangers voor de liefhebbers absoluut niet te versmaden, en Exploding Head behoort tot de betere releases van dit jaar in die hoek.

Nadat ik deze cd voor het eerst in de speler duwde moest ik even slikken. Klopt dit wel? Moet ik een arrenbie-cd bespreken? Na een paar minuten speurwerk op internet had ik het door. Flight Of The Conchords is een comedy- annex folkduo uit Nieuw Zeeland die buiten hun eigen landje vooral bekend zijn vanwege hun radio-programma op de BBC en de gelijknamige Amerikaanse tv-serie waarin het duo Bret McKenzie en Jemaine Clement allerlei bizarre avonturen beleven. Ik heb overigens helaas nog nooit een aflevering hiervan gezien, maar ben wel benieuwd geworden. Deze plaat is een gimmick-plaat waarin het duo het R&B-genre op geheel eigen wijze op de hak neemt. OVer-the-top hijgzang, idiote teksten en enorm gladde refreintjes, verpakt in stiekum toch wel erg catchy popdeunen. Qua tekst neigt het hier en daar naar melige onderbroekenlol, maar af en toe is het behoorlijk raak zoals in "Too Many Dicks
(On The Dancefloor)", of gewoon ronduit grappig zoals in "We're Both in Love with a Sexy Lady" (zoek voor de gein die tekst maar eens op, helaas iets teveel woorden om in deze recensie te verwerken). Halverwege de plaat worden de arrenbie-deunen afgewisseld met een rasechte folksong en even later komt er nog een soort van Russisch thema voorbij in "Petrov, Yelyena and Me" (met een teskt vol moord en doodslag). Voor een gimmick-plaat is dit absoluut geen verkeerd product, alleen weet ik niet zeker of dit nu zo'n goede instapplaat is om kennis te maken met Flight Of The Conchords. Wel staan er zeker een aantal zeer vermakelijke songs op, die meer dan eens een dikke grijns veroorzaken.

Dubbel rondje Meteor City vandaag, het label dat zichzelf roemt als zijnde het in-house-label van de website stonerrock.com, het verzamelpunt voor stonerfans. Flood voldoet precies aan het signalement van de gemiddelde stoner-band: elementaire, stevige Sabbathiaanse riffs, stoffige drums, vintage sound en zwaar van begin tot eind. Het tempo ligt over de gehele linie niet al te hoog, en de band houdt ervan om grote spanningsbogen te bouwen, beginnend bij een rimpeltje om uiteindelijk bij een vloedgolf van geluid uit te komen. Met vier songs die toch ruim veertig minuten klokken is dit een behoorlijke kluif voor de doorzetters, want helaas weet Flood niet over de lengte van de plaat de aandacht even goed vast te houden.
Het verhaal van Snail is opmerkelijk: begin jaren negentig werden ze opgericht als trio en brachten vervolgens een plaat en wat singles uit. Vervolgens begon de band te werken aan de tweede plaat en in die tijd, zo halverwege de jaren negentig, ging de band ten onder aan "sex, drugs and rock and roll", zoals ze openlijk vermelden op hun site. Nu, ruim zeventien jaar later, is de band heropgericht in de oude bezetting, hebben ze een gitarist toegevoegd en hebben ze eindelijk die langverwachte tweede afgemaakt. In tegenstelling tot Flood is Snail het soort stonerrock-band die behoorlijk tegen alternatieve rock aanleunt. De sound is weliswaar zwaar en behoorlijk log met de gebruikelijke Black Sabbath-riffs, maar door de cleane zang en poppy structuren neigt het toch ook behoorlijk naar bands als QOTSA, Melvins en het reeds vergeten Open Hand. In de meest catchy momenten neigt het zelfs enigszins naar de oer-grunge van Mudhoney en het vroege Nirvana, waarmee Snail (toevallig ook uit Seattle afkomstig) op een effectieve manier een brug slaat tussen stoner en grunge. Pakkende songs, goede sound, kortom, Snail levert met Blood een prima plaat af.

De vorige Throw Me The Statue-plaat kwam net voor de zomer en was dan ook een ideale zomerplaat. Deze nieuwe komt vlak na de zomer en is meteen een stuk herfstiger dan de vorige. Qua timing valt deze release dan ook bijna perfect. Wat meteen opvalt is dat de songs een stukje introverter zijn uitvallen dan op Throw Me The Statue's eersteling. Het debuut kende nog een handvol echt catchy popsongs, zoals het erg poppy "Lolita", en hoewel ook deze plaat bij vlagen ook weer erg poppy en melodieus is, staat er niet direct een hit van dat kaliber op. Of het zou de vierde track "Ancestors" moeten zijn, de meest poppy song van de plaat. Wel zijn de arrangementen over de gehele linie een stukje beter uitgewerkt en doordachter geworden. Scott Reitherman en consorten weten in elk geval hoe ze een song netjes kunnen aankleden. Gitaarriedeltje hier, wat percussie daar, nog wat prettig in het gehoor liggende koortjes erbij en een rijk gevoel voor harmonie om het af te maken. Wat dat betreft zijn ze nu iets meer in het vaarwater van een band als Rogue Wave gekomen, terwijl ook een vergelijking met Grandaddy nog steeds hout snijdt. Deze tweede is iets minder direct dan hun debuut, maar zeker niet een mindere plaat. Je moet er misschien alleen even wat meer tijd in steken alvorens je de schoonheid van deze plaat ontdekt

Post-rock as post-rock can be, was het eerste wat in me op kwam na een eerste luisterronde van Cougar's tweede langspeler Patriot. Ze voldoen namelijk aan alle genre-eisen: volledig instrumentaal, behoorlijk jazzy maar niet teveel, tingel-tangelende opbouwstukken, ritmische frutsels, tikje gestudeerd maar toch ook behoorlijk spannend, afwisselend en overtuigend. De gitaar staat centraal bij deze band, maar dat wil niet zeggen dat deze plaat alleen interessant is voor gitaarliefhebbers. Daarnaast trapt Cougar gelukkig niet in de valkuil waar een boel andere post-rock bands wel intrappen, namelijk dat ze de spannings-opbouwen niet te lang maken. Cougar keert ten allen tijde weer terug naar pakkende gitaarriedels en wederkerende thema's, waardoor deze plaat lang niet zo gestudeerd hogeschools overkomt als bij sommige andere collega's in deze hoek (zie bijvoorbeeld Tortoise). Cougar heeft iets speels, wat ook blijkt uit de hoeveelheid elektronica op deze plaat, die de sfeer af en toe wat richting Battles brengt, zoals in het glitchende "Pelourinho" of het bijna volledig uit elektronica opgebouwde "Heavy Into Jeff". Maar net wanneer je denkt dat het allemaal te gezapig wordt weten ze weer een pakkende riff tevoorschijn te toveren, zoals in het stevige "Thundersnow", waardoor je als luisteraar bij de les blijft. Met dit prima Patriot speelt Cougar zich wat mij betreft aardig in de kijker in de post-rock-scene.

Het begint eigenlijk al bijna een genre op zich te worden, die kruisbestuiving tussen doommetal, psychedelica en postrock. We hebben het standaard-rijtje Neurosis/Isis/Cult Of Luna die het afgelopen jaar stuk voor stuk sterke platen uitbrachten, en een tijdje terug werd de ruimdenkende metalfan zoals u en ik blij verrast met eigenzinnige platen van Sólstafir en Buried Inside, die aantoonden dat er nog wel wat rek in het genre zit. En zo is er ook vast nog wel plaats voor relatieve nieuwkomer Minsk, die via het befaamde Relapse-label nu aan hun derde plaat toe zijn. Minsk doet vanzelfsprekend ook aan hufterzware riffs maar houd er tegelijkertijd erg van om de boel op te rekken met psychedelisch gitaarwerk en tribal-drums, waarmee ze meteen aanhaken bij collega's en labelmaatjes Baroness. Waar laatsgenoemde vooral dol is op leadgitaren en dubbele solo's, zoekt Minsk het wat meer in de mogelijkheden van percussie en dissonantie. Bovendien is de zang het grootste deel van de tijd clean gezongen, waardoor Minsk net een tikje toegankelijker is. Iets waar collega Storm het in de recensie van de vorige plaat ook al over had. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat we hier met makkelijke kost te maken hebben, maar Minsk heeft het kunstje door en slaat zich met verve door de acht klasse-songs heen. Relapse heeft hiermee weer en lekker bandje te pakken.

Drie jaar terug maakte ik voor het eerst kennis met het Noorse The Low Frequency In Stereo. Toen hun derde plaat The Last Temptation Of... hier ten tonele verscheen, viel me meteen al op dat The Low Frequency In Stereo geen alledaags bandje was. Stereolab-achtige psychedelica, krautrock-motorik, post-rock-stukken, uitgesponnen jazzy improvisaties, surfgitaartjes en een lichte Doors-vibe werden op een smaakvolle manier door elkaar gegooid. Nu, drie jaar later, komt de band met haar vierde plaat Futuro, waarop ze hun stijl nog verder uitgebouwd hebben. Wat meteen opvalt is dat de rol van de zang gegroeid is ten opzichte van de vorige plaat, waarvan met name toetseniste Hanne Anderson profiteert, aangezien zij met haar zwoele stem meer dan eens de hoofdrol opeist, hoewel er net als op de vorige plaat ook weer instrumentale stukken te horen zijn (zoals opener "Turnpike"). De plaat lijkt opgebouwd rond een los concept over science fiction, wat vooral blijkt uit songtitels als "Geordie La Forge" (een karakter uit Star Trek) en "Solar System", maar dat stoort geen moment. De arrangementen zijn overzichtelijker gemaakt, de refreinen en zang zijn sterker en de improvisaties zijn spannender dan op de vorige, da's dus meteen drie keer winst. The Low Frequency In Stereo maakt een opmerkelijk maar erg smakelijk allegaartje van veertig jaar popmuziek en verdient wat mij betreft ook buiten de eigen landsgrenzen meer erkenning.

Zo zeg, wat hebben we hier ineens? Volkomen uit het niets verschijnt er een gitaarplaat van jewelste van een mij tot voor kort onbekende band. Believo! is de naam van het Belgische trio die deze debuutplaat op de mensheid loslaat via het bescheiden Zeal-label. In iets minder dan drie kwartier laat deze band horen waar ze goed in zijn, namelijk gitaarrock met een flinke dosis posthardcore erin, wat zich vooral uit in de heerlijk hoge, schreeuwerige zang (die mij overigens qua stemgeluid meermaals doet herinneren aan Flaming Lips-zanger Wayne Coyne). Bij de eerste beluistering schoten mij allerlei vergelijkingen door het hoofd. Noisy gitaren in de beste Sonic Youth-traditie? Check. Appleseed Cast-achtige sfeerstukken? Check. Striemende gitaarpartijen vol creatieve akkoordjes in de geest van Built To Spill? Check. Stuwende posthardcore drumroffels à la The Dismemberment Plan? Check. De hectische doch vrolijke sfeer van het betere Q And Not U-materiaal? Driedubbel check. En dan zit er ook nog eens geen enkele misser tussen de negen songs. Dit bandje heeft iets wat een heleboel bands missen, noem het urgentie, 'Sturm und Drang', gedrevenheid; Believo! knalt van begin tot eind op deze debuutplaat en mag zich wat mij betreft meteen rekenen tot het beste wat onze Zuiderburen op gitaarrock-gebied te bieden heeft.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: dit is een van de vreemdste cd's die ik in mijn (bijna) vijfjarige carrière als scribent bij FU heb mogen ontvangen. Het Finse Ajattara is een soort van folkband die een heidense akoestische benadering van blackmetal uitvoeren. Die klinkt al net zo vreemd als mijn omschrijving, maar geloof me, ik kan er niets anders van maken. Wat je dus te horen krijgt als argeloze luisteraar zijn grauwende en grommende stemmen over rare percussie en vreemdsoortige akoestische instrumenten, waaronder didgeridoo's en mondharpen. Alsof je een blackmetalband wereldmuziek laat spelen, maar dan op een oud-Scandinavische manier. Als het ware. Sowieso is dit geen makkelijke kost, het wordt allemaal uitermate rauw, zo niet op een beestachtige manier gebracht, met onverstaanbare teksten die waarschijnlijk in het Fins zijn, maar mogelijk ook net zo goed in een andere taal gebracht worden. Met grote moeite heb ik deze plaat uitgezeten en ik zou eigenlijk niet weten wie hierin nou interesse zou kunnen hebben. Ja, misschien verzamelaars van de Finse band Amorphis, want er schijnt nog een oud-zanger van die band mee te doen. Maar verder zou ik hier met een grote boog omheen lopen.

Soms is de tweede plaat van een band nog belangrijker dan een debuut. Helemaal als je zoals Buried Inside vier jaar terug ijzersterk debuteerde en dus nu bij het zo beruchte Moeilijke Tweede Album bent aangekomen. Hun debuut Chronoclast was er voor de postmetal-liefhebbers in elk geval eentje om de vingers bij af te likken. Werkelijk alles klopte aan die plaat, van de hoes tot de productie en vooral de songs. Gelukkig heeft Buried Inside zich niet gek laten maken door eventuele verwachtingspatronen. Vier jaar hebben ze de tijd genomen en het moet gezegd worden, ze hebben hun tijd prima benut want ook deze tweede is wederom een postmetal-plaat van enorm hoog niveau. De band heeft bovendien gelukkig een concessies gedaan, want nog steeds is dit een partij behoorlijk zware kost waar je wel even voor moet gaan zitten, want pas na meerdere luisterbeurten ontvouwt zich de genialiteit van deze band. Traag opbouwende, bijna architectonische songstructuren, spannende crescendo's en alles vermorzelende gitaarriffs in combinatie met een erg ruige strot, verpakt in een achttal met Romeinse cijfers getooide tracks (I tot en met VIII). Ook al is het zo langzamerhand erg dringen in postmetal-land met alle Neurosis- en Isis-klonen van tegenwoordig, voor de liefhebber is ook de tweede Buried Inside een stevige aanrader.