De controle nemen, dat is een onderwerp waarover Neerlands hardcore-trots No Turning Back zeker wat te vertellen heeft. Sinds 1997 is deze band een van de toonbeelden van hoe je het allemaal zelf kan doen. En daarmee heeft deze hardcore-band het behoorlijk ver geschopt, zeker voor Nederlandse begrippen. Wat heet. Meerdere wereldtournees over alle continenten, platen die worden uitgebracht door de betere labels en een enorme live-reputatie heeft het ze al opgeleverd. Take Control is geloof ik hun vijfde plaat, al kan ik er wellicht eentje naast zitten, en ook deze staat weer van begin tot eind barstensvol old-school kneiters, met daarin de juiste afwisseling tussen hard, lomp, agressief en snel, en met het hardcore-hart op de juiste plaats qua teksten. Muzikaal gesproken zijn deze Brabanders nog altijd blijven plakken bij de New York Hardcore, en deze keer hebben ze het op plaat het ook geluidstechnisch weer een beetje weten vast te leggen, waardoor je de mosh nog net wat lekkerder erin hoort beuken met het volume op tien. Dertien stuks knetterende hardcore-songs, verpakt in iets meer dan 23 minuten, meer heb je als hardcore-liefhebber voorlopig niet nodig.

# |

|

| Marty | 17 maart 2011 - 08:57 | reacties (0)

Soms merk je pas na enkele jaren wat de invloed was van een bepaalde groep op een genre. Zo was er eind jaren '90/begin van de jaren '00 een metalcore-band genaamd Eighteen Visions, die in Europa niet zo vreselijk veel voorstelde terwijl ze in de VS bijna op arena-niveau zaten. 18V, zoals ze altijd afgekort werden, maakte het soort metalcore dat uitgerekend nu erg populair is, met enorm zware metalriffs, harde breakdowns, good cop/bad cop vocalen en hier en daar wat toetsenbliepjes en industrial-invloeden. Ook was 18V een van de eerste metalcore bands die zich zo'n beetje kleedden als Mötley Crüe, alleen dan in combinatie met een soort gothic-stylo. Motionless In White heeft zichzelf genoemd naar een nummer van 18V, en klinkt ook nog eens bijna als deze band. Erg origineel zijn ze dus niet. Maar wat ze doen, doen ze wel erg goed. De breakdowns liegen er niet om, de Mosh wordt op een gruwelijk zware manier gebracht (want de Mosh, die doe je niet, die breng je), de cleane zang is massaal en wordt afgewisseld met behoorlijk intens geschreeuw. De songs razen en blazen, en hoewel soms iets te bombastisch voor mijn smaak is, mede door de iets te prominente toetsen, moet ik wel toegeven dat het allemaal uitermate professioneel wordt neergezet. Ik verwacht eerlijk gezegd niet dat men in Europa heel erg warm gaat lopen voor deze band, maar in de VS zou dit best wel eens de gedoodverfde opvolger kunnen zijn van 18V.

# |

|

| Marty | 05 februari 2011 - 16:57 | reacties (0)

Het is sinds het verschijnen van de dubbelaar Microcastle/Weird Era Continues aardig rap gegaan met Deerhunter. Ze hebben op basis van die plaat en de daaropvolgende reeks concerten een behoorlijke status opgebouwd in indierock-land. Terecht ook, aangezien Bradford Cox en consorten hun handen niet omdraaien voor een smakelijke mix van de betere indie, shoegaze, noise en dreampop. Halcyon Digest is hun vierde plaat, en tevens de meest toegankelijke uit hun oeuvre. Bradford Cox en collega-zanger/gitarist Lockett Pundt hebben op deze nieuwe plaat hun meest catchy nummers gezet, zonder dat daarmee die typische Deerhunter-sound is gecompromitteerd. In tegendeel, dit is wellicht de meest complete verzameling Deerhunter-liedjes achter elkaar. Of ze nu hun popkant omhelzen, zoals in het zeer pakkende "Memory Boy", of juist weer meer zweven, zoals in prachtsong "Helicopter", het maakt allemaal niet uit, de kwaliteit blijft over de gehele linie van de plaat gehandhaafd. Hoogtepunten te over, maar een songs als "Desire Lines", met zijn ronddraaiende gitaar-outro, is toch zeker een van de betere songs van dit jaar, net als "Fountain Stairs" en "Revival". Met deze plaat weet Deerhunter haar positie in de voorhoede van de indie-wereld te handhaven en wellicht zelfs nog verder uit te bouwen.

# |

|

| Marty | 23 december 2010 - 08:57 | reacties (0)

Soms heb je gewoon even een hart onder de riem nodig. Als het weer eens niet meezit, bijvoorbeeld wanneer je relatie uit is of als je weer eens zonder werk zit, zoals in mijn geval. Dan kun je wel een oppepper gebruiken. Gelukkig is daar dan precies op tijd de derde plaat van Marnie Stern, die zich op haar twee eerdere platen al liet gelden als een soort van motivatie-coach gewapend met een gitaar en een hoog stemmetje, en die samen met haar ongeleide projectiel van een drummer (Zach Hill, bekend van onder meer Hella) een flinke lading notenbalken en oneliners over de luisteraar uitstortte. Maar deze derde plaat is toch even net iets anders dan de opgewekte twee vorige platen, al was het alleen maar vanwege het feit dat hij zelf-getiteld is, wat suggereert dat deze plaat een stuk persoonlijker opgevat zou kunnen worden. Nog steeds zitten de nummers vol met druk wriemelende gitaarlijntjes, straffe drumroffels en dwars door elkaar lopende cheerleader-zang, echter de sfeer is een stuk minder losgeslagen dan voorheen en er zijn zelfs relatieve rustpunten te vinden in de vorm van "Transparancy Is The New Mystery" en "Her Confidence", die beide behoorlijk slepend zijn te noemen. Van een achteruitgang qua kwaliteit is gelukkig geen sprake, en ondanks de iets donkerder sfeer weet Marnie nog steeds enorm opwekkende songs in elkaar te steken, met een paar geweldige pop-hooks die na een paar keer draaien niet uit mijn kop te slaan zijn. Nog steeds is dit geen lichte kost en moet je er wat in groeien, je kan er echter op rekenen dat deze plaat weer in mijn jaarlijst terecht gaat komen.

# |

|

| Le Guess Who? 2010 | Marty | 11 november 2010 - 12:57 | reacties (0)

Het uit Indiana afkomstige Continuance is een van de nieuwste signings op het Rise-label, en doet aan snelle, melodieuze hardcore met een stevige Christelijke inslag in de teksten. Dat betekent dus korte songs, een hoog tempo, veel melodie-riedels in de riffs en een behoorlijk over-the-top gaande schreeuwstrot. En het is juist die schreeuw die bij deze band voor gefronste wenkbrauwen gaat zorgen, want zanger Dylan bedient zich van het type strot zoals de schreeuwer van The Spirit That Guides Us dat ook doet: hoog en hees. Een duidelijk gevalletje 'love it or hate it', en laat ik nu net aan de love it-kant staan, want ik trek deze manier van schreeuwen wel goed, al kan ik me heel goed voorstellen dat lang niet iedereen er hetzelfde over denkt. Muzikaal gesproken zit Continuance in het straatje van bands als Comeback Kid, Shai Hulud en Carry On, dus dat zit verder wat mij betreft wel snor. Deze band heeft iets ongrijpbaars over zich, dus als ze het langer volhouden (iets wat sowieso een enorme opgave lijkt voor hardcore-bands) zouden ze best wel eens in staat kunnen zijn om een rasechte genre-klassieker af te leveren. Carry Ourselves is dat nog niet, maar is toch zeker een heel aardige plaat geworden. Met als enige kanttekening de zang, die niet voor iedereen even makkelijk te verteren zal zijn.

# |

|

| Marty | 23 september 2010 - 12:57 | reacties (0)

Een glas kan half leeg zijn, of half vol. Is een beetje afhankelijk hoe je er tegenover staat. Zoiets geldt ook voor het gelijknamige debuut van het New Yorkse Darwin Deez. De hele cd duurt iets langer dan een half uur en bevat tien korte popsongs, die zich kenmerken door een behoorlijk Spartaans geluid. Een luie zanglijn, een gitaartje, een drumcomputer en sporadisch wat bas. Meer hebben de songs van zanger/bandleider Darwin Smith niet om het lijf. Qua stijl haakt de band enigszins aan bij The Strokes en vooral Throw Me The Statue, echter Darwin Deez is veel spaarzamer met zijn arrangementen. Bovendien, en daar zit hem de crux, zijn de songs lang niet allemaal even sterk, en zitten de beste paar songs ("Constellations", "Deep Sea Divers", "The City") ook nog eens direct aan het begin van de plaat. Gaandeweg de plaat valt Darwin Deez dan ook behoorlijk in herhaling en weet men het niveau van de eerste paar songs ook niet meer te behalen. Maar die eerste paar songs hebben het dan wel weer in zich om om bescheiden indie-hits te worden. Kortom, een slechte plaat is dit niet, maar met een absolute hoogvlieger hebben we ook weer niet te maken.

# |

|

| Marty | 13 augustus 2010 - 08:57 | reacties (0)

Het was alweer een tijdje geleden dat ik een goede, frisse hardcore-plaat van een jong en hongerig bandje voor mijn kiezen heb gekregen. Bovendien lijkt het er sterk op dat hardcore-bands een steeds kortere levensduur hebben en menig bandje komt niet verder dan twee of drie platen. Zie bijvoorbeeld Modern Life Is War, Verse en Have Heart, alle drie bands die een enorm potentieel hadden en stuk voor stuk na een handjevol geweldige platen weer uit elkaar gespat zijn. Laten we hopen dat Close Your Eyes een langere levensduur beschoren is, want hun debuut We Will Overcome is een ijzersterk album. Close Your Eyes klinkt als een kruising tussen A Day To Remember en Rise Against, en draait haar hand niet om voor zowel punkrockende riffs, zware mosh-stukken en zowel melodieuze zang als hevig geschreeuw. Niet direct heel erg old-school vanwege de metal-invloeden in de riffs en solo's, maar wel met een enorme hoeveelheid positieve energie die een band als Comeback Kid niet zou misstaan. Dat de band verder in de Here is doet er niet zoveel toe aangezien ze geen moment prekerig overkomen, wat alleen maar in hun voordeel werkt. Met dit soort posi-hardcore kom ik de zomer wel weer door.

# |

|

| Marty | 01 juli 2010 - 08:57 | reacties (0)

Ergens vorig jaar werd de wereld verblijd met een van de meest verschrikkelijke subgenres die de laatste jaren ontstaan is. Crabcore bedoel ik in dit geval, dat subgenre binnen metalcore (ook al zo'n vervelend genre) waarin alle vervelende elementen nog eens extra uitvergroot zijn. De band Attack Attack! is een van de bekendste exponenten binnen dit mini-genre, en zij wisten vorig jaar flink wat aandacht te genereren met hun behoorlijk belachelijke video "Stick Stickly", waarin de nu beruchte "crab-dance" door de gitaristen uitgevoerd werd. Maar, vraagt de lezer zich wellicht nu af, wat heeft dit allemaal te maken met Of Mice And Men? Welnu, na de grote hype van vorig jaar stapte zanger Austin Carlile uit Attack Attack! om een eigen band te beginnen, en dat heeft uiteindelijk geresulteerd in deze plaat. Een plaat waarvan ik hoop dat ik hem nooit meer hoef te beluisteren. Werkelijk alles wat ik zo vervelend vind aan moderne metalcore zit hierin: klikkerige bassdrums, elektronische bliepjes die geen enkele toegevoegde waarde hebben, een-noots-mosh-gitaarriffs, super-overdreven breakdowns, volkomen over-de-top geschreeuw en tot overmaat van ramp ook nog eens een belerend christelijk concept in de teksten. Ik ben deze plaat met zeer grote moeite doorgekomen en mijn tolerantie voor dit soort overgeproduceerde rotzooi is weer een stukje lager geworden. Wie zich wil ergeren mag deze plaat gerust eens proberen.

# |

|

| Marty | 27 mei 2010 - 08:57 | reacties (3)

Aan de overkant van de grote plas is hij al ruim een half jaar uit, maar pas nu komt hij in Europa uit, de nieuwe Built To Spill. Toch best een beetje tragisch voor een band van dit kaliber, want de band is een van de weinige doorzetters van de jaren '90 die nog steeds relevante platen uitbrengt. Al lijkt het op een steeds bescheidener schaal te worden, hoewel de band rond zanger/gitarist Doug Martsch natuurlijk nooit echt buiten het Vera-circuit is doorgebroken. Maakt verder niet uit aangezien There Is No Enemy weer van dezelfde kwaliteit is als de rest van hun plaatwerk. Doordachte gitaarrock, met die typerende stem van Doug Martsch, een steeds duidelijker country-feel (zoals in het relaxte "Nowhere Lullaby"), hier en daar een forse gitaar-exercitie (zoals in "Good Ol' Boredom"), en af en toe een venijnige uitbarsting (zoals in het korte "Pat"). Built To Spill is en blijft een band met een eigen, zeer herkenbaar geluid en There Is No Enemy is wederom gewoon een prima plaat, waarmee de heren weer een goed excuus hebben om weer een toertje te doen. Zodat ik ze ongetwijfeld weer eens in Vera kan zien.

# |

|

| Marty | 22 april 2010 - 08:57 | reacties (0)

"Go back, to those gold sounds...", zo begint de nieuwe verzamelaar van Pavement, de band die in de gloriouze jaren '90 zo'n beetje de belichaming was van indierock. Echte hits hebben ze nooit gescoord maar de handvol EP's en de vijf langspelers die ze hebben geproduceerd van 1989 tot 1999 behoren tot de beste achtereenvolgende reeks platen ooit door een band gemaakt. De vraag waarom er uitgerekend nu nog eens een verzamelaar moest komen laat zich ook makkelijk raden: Pavement is op dit moment bezig met een reünietoer (en speelt op 8 mei in Paradiso, alwaar ik bij ben). Ideaal moment voor Matador om nog eens op een rijtje te zetten waarom Pavement ook alweer zo goed was. Eerst nog even de feiten op een rijtje. De plaat bevat 23 nummers, waarvan vijf afkomstig van debuut Slanted And Enchanted, vijf van de bijna-doorbraak Crooked Rain, Crooked Rain, maar twee van fan-favoriet Wowee Zowee, welliefst vier van het ondergewaardeerde Brighten The Corners en slechts eentje van Terror Twilight. De rest zijn een een aantal vroege EP-tracks en een R.E.M. -ode welke op een verzamelaar stond. De tracklist is behoorlijk compleet te noemen, al valt er altijd wat te zeuren over nummers die niet zijn meegenomen (geen "Stop Breathing" en "Major Leagues"? Really?). Als geheel luistert de plaat heerlijk weg, de nummers staan in een niet-chronologische volgorde, waardoor je als luisteraar dwars door de verschillende fases van Pavement heenvliegt. Maakt niet uit, want met indie-krakers als "Cut Your Hair", "In The Mouth A Desert", "Gold Soundz", "Stereo", "Trigger Cut", "Grounded", "Summer Babe", "Shady Lane", "Here" en "Embassy Row" (ik kan bijna wel de hele tracklist gaan opnoemen) kun je toch eigenlijk geen slechte plaat maken. Quarantine The Past is al met al een puike verzamelaar, ideaal voor diegenen die kennis willen maken met deze indiehelden, maar ook zeker erg genietbaar voor de fan die alles al in huis heeft

# |

|

| Marty | 25 maart 2010 - 08:57 | reacties (0)

Het viertal Zweden dat opereert onder de naam The Graviators heeft zich tot doel gesteld om in deze barre tijden waarin rock op sterven na dood is ("Oh ja, joh?", denk ik dan altijd maar) het waakvlammetje brandende te houden, aldus de promo-tekst op op de site van hun platenlabel. Op zich een nobel doel, want meer rock is wat mij betreft altijd welkom. The Graviators omschrijven zichzelf dan ook als zijnde een rock-band, maar door de behoorlijk zware gitaren en de logge riffs neigen ze mijns inziens meer naar metal. Metal van de oude school welteverstaan, met Black Sabbath als belangrijkste referentiepunt. De single van deze plaat is nota bene "Back To The Sabbath" genoemd, en dat kan toch bijna geen toeval meer zijn. Naast een overduidelijke voorliefde voor zware seventies-hardrock weten de mannen ook nog af en toe een prettige psychedelische sfeer aan de nummers mee te geven, en dat helpt, aangezien ze helaas nog niet zo ver zijn dat de hele plaat van voor tot achter blijft boeien. Wat dat betreft is er nog wel ruimte voor verdere ontwikkeling. Maar verder is dit een zeer behoorlijke en daarnaast geluidstechnisch verzorgd klinkende debuutplaat geworden.

# |

|

| Marty | 25 februari 2010 - 12:57 | reacties (0)

Hopsakee, het jaar begint nog maar net en Motorpsycho knalt er weer even een nieuwe langspeler in. Nog geen half jaar na de EP Child Of The Future, da's wel heel erg snel, maar sinds de komst van drummer Kenneth Kapstadt lijkt de band aan haar tweede jeugd begonnen en was er blijkbaar voldoende materiaal voor een verse plaat. Zoals sommigen hier wellicht weten ben ik nogal bezeten van deze Noorse geweldenaren, met het bijbehorende risico van ellenlange lofredes. Maar in dit geval kan ik niet anders. Ik heb al eerder geroepen dat de band weer een klassieker van jewelste had neergezet (LLM), soms tegen beter weten in (BH/BC), maar Heavy Metal Fruit is hem dan echt. Hun allerbeste sinds Trust Us (die plaat is nogal een Big Deal voor mij, zeg maar). Zes lange nummers krijgen we, uitgezonderd de korte piano-ballad "Close Your Eyes", met als Grote Epische Uitschieter de bijna 21 minuten durende prog-estafette "Gullible's Travails (pt I-IV)". De plaat opent na een wat onhandige stilte van een minuut met het majestueuze "Starhammer", waarin de band halverwege in een subtiele impro beland. "X-3(Knuckleheads In Space)/The Getaway Special" is een song in twee delen, het ene deel een vlotte rocksong en het ander een stuk coole jazzrock met gastrollen voor wat Jaga Jazzist-vrienden. "The Bomb-Proof Roll And Beyond" is weer een waanzinnig trippy stuk, met een free-jazz exercitie in het midden welke uiteindelijk overslaat in een groots en meeslepend geharmoniseerd slot. "W.B.A.T." begint als een losgeslagen stuk jazz, gaat vervolgens over in een slepende rockgroove om vervolgens te eindigen met een lang doorlopend prachtrefrein. "Gullible's Tavails" tenslotte is een prog-exercitie om even voor te gaan zitten en lijkt een eerbetoon aan Yes en King Crimson. Prog is sowieso het sleutelwoord voor deze plaat, maar gelukkig weet Motorpsycho de valkuilen van het genre vakkundig te omzeilen door het geweldige samenspel, de catchy refreinen en de gewaagde arrangementen. Daarnaast is de productie ook nog eens dik in orde, met een rijke gedetailleerde sound die weer herinnert aan Motorpsycho's popperiode. Afijn, het is nog maar net januari en de kans is groot dit ik nu alweer mijn jaarlijst-aanvoerder te pakken heb. Benieuwd wat voor plaat hier nog overheen gaat in 2010.

# |

|

| Marty | 21 januari 2010 - 12:57 | reacties (3)

1. Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix
2. Mew - No More Stories...
3. Converge - Axe To Fall
4. The Pains Of Being Pure At Heart - The Pains Of Being Pure At Heart
5. Fight Like Apes - And The Mystery Of The Golden Medallion
6. Sonic Youth - The Eternal
7. Polar Bear Club - Sometimes Things Just Disappear
8. Motorpsycho - Child Of The Future
9. A Place To Bury Strangers - Exploding Head
10.Trail Of Dead - Century Of Self

# |

|

| Jaarlijst 2009 | Marty | 26 december 2009 - 19:57 | reacties (0)

A Place To Bury Strangers is al geregeld voorbij gekomen in de Zonder Woorden-reeks alhier op File Under, er is hier nog nooit een plaatrecensie van geweest. Daar moet natuurlijk verandering in komen want de nu bij hun tweede plaat aangekomen A Place To Bury Strangers is een van de betere opkomende gitaarbands van de afgelopen jaren. Een paar weken terug waren ze te zien op Le Guess Who? en een dag later in Vera, alwaar ik ze zag. Het was vooral een snoeihard concert, met een aan My Bloody Valentine herinnerend noise-spektakel op het einde, waarin zanger/gitarist Oliver Ackermann zijn gitaar nog eens grondig mishandelde. Die vergelijking met MBV komt overigens handig van pas op het geluid van deze band, je zou het bijna shoegaze-revival kunnen noemen. Dat betekent dus gitaren met onnoemelijke hoeveelheden distortion en effecten, zang die tactisch verstopt zit in de gitaarmuur, en een enorme hang naar de jaren 80 in de ritmes, met van die hortende en stotende postpunk-drumpartijen. Alsof je The Jesus And Mary Chain, MBV en Sonic Youth loslaat in een gitaarpedaaltjes-fabriek. A Place To Bury Strangers is echter meer dan stel notoire herrieschoppers, want tussen de noise-herrie door zit een flink aantal lekkere gitaarrock-songs verstopt, zoals de fraaie opener "It Is Nothing", de jaren 80-doem van "In Your Heart" (hallo New Order) en de typische eighties-sfeer in de titelsong "Exploding Head". Op het gebied van stevige gitaarrock is A Place To Bury Strangers voor de liefhebbers absoluut niet te versmaden, en Exploding Head behoort tot de betere releases van dit jaar in die hoek.

# |

|

| Marty | 17 december 2009 - 08:57 | reacties (1)

Nadat ik deze cd voor het eerst in de speler duwde moest ik even slikken. Klopt dit wel? Moet ik een arrenbie-cd bespreken? Na een paar minuten speurwerk op internet had ik het door. Flight Of The Conchords is een comedy- annex folkduo uit Nieuw Zeeland die buiten hun eigen landje vooral bekend zijn vanwege hun radio-programma op de BBC en de gelijknamige Amerikaanse tv-serie waarin het duo Bret McKenzie en Jemaine Clement allerlei bizarre avonturen beleven. Ik heb overigens helaas nog nooit een aflevering hiervan gezien, maar ben wel benieuwd geworden. Deze plaat is een gimmick-plaat waarin het duo het R&B-genre op geheel eigen wijze op de hak neemt. OVer-the-top hijgzang, idiote teksten en enorm gladde refreintjes, verpakt in stiekum toch wel erg catchy popdeunen. Qua tekst neigt het hier en daar naar melige onderbroekenlol, maar af en toe is het behoorlijk raak zoals in "Too Many Dicks (On The Dancefloor)", of gewoon ronduit grappig zoals in "We're Both in Love with a Sexy Lady" (zoek voor de gein die tekst maar eens op, helaas iets teveel woorden om in deze recensie te verwerken). Halverwege de plaat worden de arrenbie-deunen afgewisseld met een rasechte folksong en even later komt er nog een soort van Russisch thema voorbij in "Petrov, Yelyena and Me" (met een teskt vol moord en doodslag). Voor een gimmick-plaat is dit absoluut geen verkeerd product, alleen weet ik niet zeker of dit nu zo'n goede instapplaat is om kennis te maken met Flight Of The Conchords. Wel staan er zeker een aantal zeer vermakelijke songs op, die meer dan eens een dikke grijns veroorzaken.

# |

|

| Marty | 12 november 2009 - 11:57 | reacties (2)

Dubbel rondje Meteor City vandaag, het label dat zichzelf roemt als zijnde het in-house-label van de website stonerrock.com, het verzamelpunt voor stonerfans. Flood voldoet precies aan het signalement van de gemiddelde stoner-band: elementaire, stevige Sabbathiaanse riffs, stoffige drums, vintage sound en zwaar van begin tot eind. Het tempo ligt over de gehele linie niet al te hoog, en de band houdt ervan om grote spanningsbogen te bouwen, beginnend bij een rimpeltje om uiteindelijk bij een vloedgolf van geluid uit te komen. Met vier songs die toch ruim veertig minuten klokken is dit een behoorlijke kluif voor de doorzetters, want helaas weet Flood niet over de lengte van de plaat de aandacht even goed vast te houden.
Het verhaal van Snail is opmerkelijk: begin jaren negentig werden ze opgericht als trio en brachten vervolgens een plaat en wat singles uit. Vervolgens begon de band te werken aan de tweede plaat en in die tijd, zo halverwege de jaren negentig, ging de band ten onder aan "sex, drugs and rock and roll", zoals ze openlijk vermelden op hun site. Nu, ruim zeventien jaar later, is de band heropgericht in de oude bezetting, hebben ze een gitarist toegevoegd en hebben ze eindelijk die langverwachte tweede afgemaakt. In tegenstelling tot Flood is Snail het soort stonerrock-band die behoorlijk tegen alternatieve rock aanleunt. De sound is weliswaar zwaar en behoorlijk log met de gebruikelijke Black Sabbath-riffs, maar door de cleane zang en poppy structuren neigt het toch ook behoorlijk naar bands als QOTSA, Melvins en het reeds vergeten Open Hand. In de meest catchy momenten neigt het zelfs enigszins naar de oer-grunge van Mudhoney en het vroege Nirvana, waarmee Snail (toevallig ook uit Seattle afkomstig) op een effectieve manier een brug slaat tussen stoner en grunge. Pakkende songs, goede sound, kortom, Snail levert met Blood een prima plaat af.

# |

|

| Marty | 22 oktober 2009 - 11:57 | reacties (0)

De vorige Throw Me The Statue-plaat kwam net voor de zomer en was dan ook een ideale zomerplaat. Deze nieuwe komt vlak na de zomer en is meteen een stuk herfstiger dan de vorige. Qua timing valt deze release dan ook bijna perfect. Wat meteen opvalt is dat de songs een stukje introverter zijn uitvallen dan op Throw Me The Statue's eersteling. Het debuut kende nog een handvol echt catchy popsongs, zoals het erg poppy "Lolita", en hoewel ook deze plaat bij vlagen ook weer erg poppy en melodieus is, staat er niet direct een hit van dat kaliber op. Of het zou de vierde track "Ancestors" moeten zijn, de meest poppy song van de plaat. Wel zijn de arrangementen over de gehele linie een stukje beter uitgewerkt en doordachter geworden. Scott Reitherman en consorten weten in elk geval hoe ze een song netjes kunnen aankleden. Gitaarriedeltje hier, wat percussie daar, nog wat prettig in het gehoor liggende koortjes erbij en een rijk gevoel voor harmonie om het af te maken. Wat dat betreft zijn ze nu iets meer in het vaarwater van een band als Rogue Wave gekomen, terwijl ook een vergelijking met Grandaddy nog steeds hout snijdt. Deze tweede is iets minder direct dan hun debuut, maar zeker niet een mindere plaat. Je moet er misschien alleen even wat meer tijd in steken alvorens je de schoonheid van deze plaat ontdekt

# |

|

| Marty | 24 september 2009 - 08:57 | reacties (0)

Post-rock as post-rock can be, was het eerste wat in me op kwam na een eerste luisterronde van Cougar's tweede langspeler Patriot. Ze voldoen namelijk aan alle genre-eisen: volledig instrumentaal, behoorlijk jazzy maar niet teveel, tingel-tangelende opbouwstukken, ritmische frutsels, tikje gestudeerd maar toch ook behoorlijk spannend, afwisselend en overtuigend. De gitaar staat centraal bij deze band, maar dat wil niet zeggen dat deze plaat alleen interessant is voor gitaarliefhebbers. Daarnaast trapt Cougar gelukkig niet in de valkuil waar een boel andere post-rock bands wel intrappen, namelijk dat ze de spannings-opbouwen niet te lang maken. Cougar keert ten allen tijde weer terug naar pakkende gitaarriedels en wederkerende thema's, waardoor deze plaat lang niet zo gestudeerd hogeschools overkomt als bij sommige andere collega's in deze hoek (zie bijvoorbeeld Tortoise). Cougar heeft iets speels, wat ook blijkt uit de hoeveelheid elektronica op deze plaat, die de sfeer af en toe wat richting Battles brengt, zoals in het glitchende "Pelourinho" of het bijna volledig uit elektronica opgebouwde "Heavy Into Jeff". Maar net wanneer je denkt dat het allemaal te gezapig wordt weten ze weer een pakkende riff tevoorschijn te toveren, zoals in het stevige "Thundersnow", waardoor je als luisteraar bij de les blijft. Met dit prima Patriot speelt Cougar zich wat mij betreft aardig in de kijker in de post-rock-scene.

# |

|

| Marty | 27 augustus 2009 - 08:57 | reacties (0)

Het begint eigenlijk al bijna een genre op zich te worden, die kruisbestuiving tussen doommetal, psychedelica en postrock. We hebben het standaard-rijtje Neurosis/Isis/Cult Of Luna die het afgelopen jaar stuk voor stuk sterke platen uitbrachten, en een tijdje terug werd de ruimdenkende metalfan zoals u en ik blij verrast met eigenzinnige platen van Sólstafir en Buried Inside, die aantoonden dat er nog wel wat rek in het genre zit. En zo is er ook vast nog wel plaats voor relatieve nieuwkomer Minsk, die via het befaamde Relapse-label nu aan hun derde plaat toe zijn. Minsk doet vanzelfsprekend ook aan hufterzware riffs maar houd er tegelijkertijd erg van om de boel op te rekken met psychedelisch gitaarwerk en tribal-drums, waarmee ze meteen aanhaken bij collega's en labelmaatjes Baroness. Waar laatsgenoemde vooral dol is op leadgitaren en dubbele solo's, zoekt Minsk het wat meer in de mogelijkheden van percussie en dissonantie. Bovendien is de zang het grootste deel van de tijd clean gezongen, waardoor Minsk net een tikje toegankelijker is. Iets waar collega Storm het in de recensie van de vorige plaat ook al over had. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat we hier met makkelijke kost te maken hebben, maar Minsk heeft het kunstje door en slaat zich met verve door de acht klasse-songs heen. Relapse heeft hiermee weer en lekker bandje te pakken.

# |

|

| Marty | 30 juli 2009 - 12:57 | reacties (0)

Drie jaar terug maakte ik voor het eerst kennis met het Noorse The Low Frequency In Stereo. Toen hun derde plaat The Last Temptation Of... hier ten tonele verscheen, viel me meteen al op dat The Low Frequency In Stereo geen alledaags bandje was. Stereolab-achtige psychedelica, krautrock-motorik, post-rock-stukken, uitgesponnen jazzy improvisaties, surfgitaartjes en een lichte Doors-vibe werden op een smaakvolle manier door elkaar gegooid. Nu, drie jaar later, komt de band met haar vierde plaat Futuro, waarop ze hun stijl nog verder uitgebouwd hebben. Wat meteen opvalt is dat de rol van de zang gegroeid is ten opzichte van de vorige plaat, waarvan met name toetseniste Hanne Anderson profiteert, aangezien zij met haar zwoele stem meer dan eens de hoofdrol opeist, hoewel er net als op de vorige plaat ook weer instrumentale stukken te horen zijn (zoals opener "Turnpike"). De plaat lijkt opgebouwd rond een los concept over science fiction, wat vooral blijkt uit songtitels als "Geordie La Forge" (een karakter uit Star Trek) en "Solar System", maar dat stoort geen moment. De arrangementen zijn overzichtelijker gemaakt, de refreinen en zang zijn sterker en de improvisaties zijn spannender dan op de vorige, da's dus meteen drie keer winst. The Low Frequency In Stereo maakt een opmerkelijk maar erg smakelijk allegaartje van veertig jaar popmuziek en verdient wat mij betreft ook buiten de eigen landsgrenzen meer erkenning.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2010 | Marty | 09 juli 2009 - 12:57 | reacties (0)

Zo zeg, wat hebben we hier ineens? Volkomen uit het niets verschijnt er een gitaarplaat van jewelste van een mij tot voor kort onbekende band. Believo! is de naam van het Belgische trio die deze debuutplaat op de mensheid loslaat via het bescheiden Zeal-label. In iets minder dan drie kwartier laat deze band horen waar ze goed in zijn, namelijk gitaarrock met een flinke dosis posthardcore erin, wat zich vooral uit in de heerlijk hoge, schreeuwerige zang (die mij overigens qua stemgeluid meermaals doet herinneren aan Flaming Lips-zanger Wayne Coyne). Bij de eerste beluistering schoten mij allerlei vergelijkingen door het hoofd. Noisy gitaren in de beste Sonic Youth-traditie? Check. Appleseed Cast-achtige sfeerstukken? Check. Striemende gitaarpartijen vol creatieve akkoordjes in de geest van Built To Spill? Check. Stuwende posthardcore drumroffels à la The Dismemberment Plan? Check. De hectische doch vrolijke sfeer van het betere Q And Not U-materiaal? Driedubbel check. En dan zit er ook nog eens geen enkele misser tussen de negen songs. Dit bandje heeft iets wat een heleboel bands missen, noem het urgentie, 'Sturm und Drang', gedrevenheid; Believo! knalt van begin tot eind op deze debuutplaat en mag zich wat mij betreft meteen rekenen tot het beste wat onze Zuiderburen op gitaarrock-gebied te bieden heeft.

# |

|

| Incubate 2010 | Marty | 18 juni 2009 - 17:57 | reacties (0)

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: dit is een van de vreemdste cd's die ik in mijn (bijna) vijfjarige carrière als scribent bij FU heb mogen ontvangen. Het Finse Ajattara is een soort van folkband die een heidense akoestische benadering van blackmetal uitvoeren. Die klinkt al net zo vreemd als mijn omschrijving, maar geloof me, ik kan er niets anders van maken. Wat je dus te horen krijgt als argeloze luisteraar zijn grauwende en grommende stemmen over rare percussie en vreemdsoortige akoestische instrumenten, waaronder didgeridoo's en mondharpen. Alsof je een blackmetalband wereldmuziek laat spelen, maar dan op een oud-Scandinavische manier. Als het ware. Sowieso is dit geen makkelijke kost, het wordt allemaal uitermate rauw, zo niet op een beestachtige manier gebracht, met onverstaanbare teksten die waarschijnlijk in het Fins zijn, maar mogelijk ook net zo goed in een andere taal gebracht worden. Met grote moeite heb ik deze plaat uitgezeten en ik zou eigenlijk niet weten wie hierin nou interesse zou kunnen hebben. Ja, misschien verzamelaars van de Finse band Amorphis, want er schijnt nog een oud-zanger van die band mee te doen. Maar verder zou ik hier met een grote boog omheen lopen.

# |

|

| Marty | 28 mei 2009 - 08:57 | reacties (0)

Soms is de tweede plaat van een band nog belangrijker dan een debuut. Helemaal als je zoals Buried Inside vier jaar terug ijzersterk debuteerde en dus nu bij het zo beruchte Moeilijke Tweede Album bent aangekomen. Hun debuut Chronoclast was er voor de postmetal-liefhebbers in elk geval eentje om de vingers bij af te likken. Werkelijk alles klopte aan die plaat, van de hoes tot de productie en vooral de songs. Gelukkig heeft Buried Inside zich niet gek laten maken door eventuele verwachtingspatronen. Vier jaar hebben ze de tijd genomen en het moet gezegd worden, ze hebben hun tijd prima benut want ook deze tweede is wederom een postmetal-plaat van enorm hoog niveau. De band heeft bovendien gelukkig een concessies gedaan, want nog steeds is dit een partij behoorlijk zware kost waar je wel even voor moet gaan zitten, want pas na meerdere luisterbeurten ontvouwt zich de genialiteit van deze band. Traag opbouwende, bijna architectonische songstructuren, spannende crescendo's en alles vermorzelende gitaarriffs in combinatie met een erg ruige strot, verpakt in een achttal met Romeinse cijfers getooide tracks (I tot en met VIII). Ook al is het zo langzamerhand erg dringen in postmetal-land met alle Neurosis- en Isis-klonen van tegenwoordig, voor de liefhebber is ook de tweede Buried Inside een stevige aanrader.

# |

|

| Marty | 23 april 2009 - 16:57 | reacties (0)

Het moet ook niet gekker worden: Marty aan de synthpop. Normaal gesproken ben ik namelijk nogal van de gitaren. Ik ben zelfs een actief bespeler van het instrument. Maar sinds begin deze week is er maar een cd in de lade van mijn speler te vinden, namelijk deze debuutschijf van het Ierse Fight Like Apes. Dit kwartet schotelt de luisteraar een ongekende vorm voor van uitgelaten synthpop, aangelengd met gelijke delen emopop en cyberpunk. Denk richting Mates Of State maar dan minder truttig, of een Matt And Kim maar dan zonder remmingen. Het geheime wapen van de band is zangeres MayKay, die het ene moment als een hitsige Gwen Stefani klinkt, maar net zo makkelijk de longen uit haar lijf schreeuwt zoals Julie Christmas (Made Out Of Babies) dat ook zo lekker kan. Fight Like Apes knalt zich met een ongekend enthousiasme door de twaalf songs op deze plaat, en koppelt uitgelaten zanglijnen aan kostelijke tekstflarden en rake slogans. De manier waarop de voltallige band "You're So Fired!" zingt in het briljant getitelde "I'm beginning to think you prefer Beverly Hills 90210 to me" levert mij in ieder geval een kamerbrede glimlach op. En dan heb ik het nog niet eens gehad over die andere bangers op deze plaat: knalopener "Something Global", het cyberpunkende "Digifucker", het poppy "Lend Me Your Face" of het Killers-overklassende "Do You Karate". Kortom, hits te over op deze klapper van de week, en alvast een eerste notatie voor mijn komende jaarlijst.

# |

|

| Marty | 10 april 2009 - 11:57 | reacties (0)

In de glorieuze jaren 90 had Therapy? alles in zich om een doorbraak te kunnen forceren. Gedurende mijn middelbare-schooltijd was Troublegum uit 1994 een niet te missen punk/pop/altrock-plaat en op MTV kwamen geregeld video's voorbij, onder meer van de single "Going Nowhere". Een jaar later scoorden ze bovendien nog een dikke hit met de Hüsker Dü-cover "Diane", maar daarna was het alweer afgelopen met de poging tot wereldheerschappij van Andy Cairns en consorten en viel de band weer terug in de marge waar ze vandaan gekomen waren. Blijkbaar zitten de heren van Therapy? daar totaal niet mee want ze bleven de afgelopen jaren gewoon stug doorgaan en leverden nog steeds platen af. Crooked Timber is hun twaalfde langspeler als ik goed geteld heb, en op deze plaat laat Therapy? zich van zijn meest harde kant horen. Hits scoren hoeven ze blijkbaar niet meer, want het is stuurse noiserock wat de klok slaat. De riffs zijn bikkelhard en behoorlijk dwars en de ritmesectie doet zoveel mogelijk zijn best om het de luisteraar bepaald niet makkelijk te maken. Wat tevens opvalt is dat Andy Cairns er de afgelopen jaren niet beter op is gaan zingen, want hij zit er geregeld naast qua toonhoogte. Ook met het niveau van de songs is het behelpen, want in deze barrage van snoeiriffs is het tamelijk lastig om een catchy song te ontdekken. Het stuitert, wringt en doet maar beklijft allemaal niet. Daarnaast lijken de songs nogal op elkaar waardoor het voor de luisteraar een erg vermoeiende zit wordt. Kortom, Therapy? bestaat nog steeds en blijft stug zijn ding doen, maar ik vrees dat deze plaat op het gebied van hun populariteit weinig zoden aan de dijk zal zetten.

# |

|

| Marty | 19 maart 2009 - 17:57 | reacties (3)