John Coffey maakt heerlijke Amerikaanse rock en neigt hiermee richting bands als Refused, Silver en The Ghost Of A Thousand. Ooit begonnen in 2002 als een bandje dat in de pauze het muzieklokaal molesteerde. Maar ondertussen alweer een grote stap verder en heeft alweer twee gitaristen en een zanger versleten. ‘Soms was het gewoonweg tijd voor wat vernieuwing in de band’ laat gitarist Alfred van Luttikhuizen weten. De groep werd opgericht op de middelbare school en dat kunnen de ouders bijna nooit goed hebben gekeurd? Toch wel. ‘Mijn vader vindt het erg tof, niet gek voor een vroegere Bon Jovi-fan hè? Ik heb nog nooit een negatief woord van m'n ouders gehoord.’

Het is niet alleen die boomlange Afro-Amerikaanse acteur in The Green Mile, maar de Utrechters vonden destijds John Coffey ook zeker een geschikte bandnaam. ‘We vonden de naam wel hardcore klinken, maar het is natuurlijk ook echt een retecoole film. We zagen de film een aantal jaar geleden en we waren compleet overdonderd. En toevallig waren we net op zoek naar een nieuwe naam. Het refereert vooral naar de angstaanjagende negroïde man die uiteindelijk toch erg vriendelijk blijkt. Verder heeft de bandnaam overigens geen speciale betekenis… wel is onze gitarist Twan een groot fan van Stephen King.’

Haar eerste wapenfeit High Above The City is helaas nergens meer te vinden. Ze had een twintigtal nummers zelf opgenomen en uitgebracht, dit om te gaan verkopen tijdens haar optredens. Niemand weet hoe het heeft geklonken, maar blijkbaar heel anders dan haar muziek op het nieuwe The Magicians Private Library. De 24-jarige Holly Miranda staat totaal niet meer achter haar debuut, ze vindt het klinken alsof iemand met zijn vingers over een schoolbord krast. Gelukkig heeft ze een nieuwe plaat gemaakt waar ze zeker trots op mag zijn. De ex-zangeres van The Jealous Girlfriends heeft namelijk al erg veel bereikt. De lesbienne heeft ondertussen heel wat bekende artiesten onder de sneltoetsen staan, er kwamen bijvoorbeeld tours met The XX, Scott Matthews en Tegan and Sara. Maar het hoogtepunt is de dikke TV On The Radio-stempel op de nieuwe plaat. De rakkers hebben namelijk haar nieuwste kindje geproduceerd, maar bespelen ook een aantal instrumenten op de plaat. Het tiental nummers is erg verschillend, waarbij vooral single "Waves" de verkeerde indruk van het album geeft: zo ontzettend poppy is het namelijk niet. Opvallend is dat The Magician's Private Library stiekem ook alweer achterhaald is, de zangeres heeft al veel nieuwe plannen. De nog komende plaat gaat namelijk vooral schoppen tegen de Amerikaanse regering en hun kijk op het homohuwelijk. Zo mag ik het horen Holly, niks relaxen, maar altijd aan het werk zijn.

Na de tegenslagen bij grote talentenjachten en na een paar keer goed ademhalen, gaan Vivienne Wormsbecher en Seyma Baskurt opnieuw voor een jury staan. Gelukkig hebben ze veel geleerd bij bijvoorbeeld X-Factor en Popstars. ‘Het was balen, maar bij het terughoren van mijn Popstars-auditie hoorde ik inderdaad soms een wat valse toon. Ook was ik vooral erg zenuwachtig en ik danste en bewoog totaal niet! Dat zou ik nu gelukkig echt beter doen.’ Ondertussen heeft Vivienne namelijk al opgetreden op een plein in Hoorn voor ongeveer driehonderd mensen, maar ook tijdens het Artquake Festival. Bij Seyma ging het anders: ‘Ik vond Popstars vooral echt heel vermoeiend! Mijn auditie vond ik niet al te best gaan, maar de theaterronde ging wel goed. Alleen bij de eerste theaterronde had ik wat ademhalingsprobleem. Hierdoor mocht ik als laatste gaan zingen, maar gelukkig toch door was. Bij de tweede ronde mochten we plots niet oefenen in het hotel. Dat was echt super stom. Helaas kreeg niemand van mijn groepje de teksten goed in het hoofd. Daarbij kwam ook nog eens al dat gestress van die mensen, je wordt echt helemaal gek. Toen we moesten optreden zong iedereen de tekst fout en ik moest als laatste gaan zingen, maar ook ik wist het even niet meer. Als ik het over mocht doen, dan zou ik echt veel minder zenuwachtig zijn en gewoon de jury volledig inpakken!’

Naasr Vivienne en Sayma, zullen er meer dan 120 acts te zien zijn tijden Kunstbende Voorrondes in Noord-Holland. Wat gehouden wordt in het Zaantheater én de Kade in Zaandam op zaterdag 20 februari. Per categorie gaat de eerste prijswinnaar door naar de landelijke finale in het Westergasfabriek te Amsterdam. Wij mogen 2x2 kaarten weggeven voor de ronde in Zaandam! Als je dit formuliertje in vult hoor je snel of je er naar toe kunt.

Wanneer je naar de cd-winkel loopt, dan vind je Oceans With Tragedy in dezelfde categorie als Gwen Stacy, Parkway Drive, Means en Emmure. Behalve het feit dat er nog helemaal niks is uitgebracht. De heren maken metalcore/hardcore en begon destijds met een gezellige vriendengroep en zonder drummer. Drummer Niels werd uiteindelijk weggepikt bij zijn oude band en het avontuur kon beginnen. Of toch niet? ‘Helaas niet, de bassist bleek uiteindelijk toch niet bij de band te passen qua muziekstijl. Een paar telefoontjes later hebben we Jacko gevonden. En ook hebben we besloten om zonder de tweede gitarist verder te gaan. Wat in het begin heel erg wennen was, omdat we vonden dat de nummers hierdoor veel leger klonken. Gelukkig hebben we een paar aanpassingen gemaakt en klinkt de leegte vooral bij de nieuwe nummers een stuk minder.’

De Dordrechtenaren geven toe dat de bandnaam niet echt een duidelijke betekenis heeft, wel gaan de meeste teksten over de oceaan. ‘Vandaar ook dat we iets met Oceans in de bandnaam wilden hebben.’

Een interview in de tourbus. Biffy Clyro bestaat uit slechts drie mensen, maar gelukkig is het alsnog geen probleem om heel veel rotzooi te maken. Of ik een biertje wil? ‘We stonden gisterenavond in België, dus ik heb enkel Belgisch bier voor je. We zetten zulke dingen altijd op onze rider, net als twee flessen wodka. We gaan dat natuurlijk niet allemaal daadwerkelijk opdrinken, maar dat nemen we gewoon mee naar huis. Leuk voor met de kerst.’ Het zijn niet alleen flessen wodka en lege zakken chips die de bus vullen, maar ook rollen tape. ‘We komen aan het einde van de tour en we worden hierdoor steeds vervelender. En dan gaan we uit verveling gekke experimenten doen, zoals hoeveel stukjes tape je nodig hebt om een menselijk lichaam op te kunnen tillen. Best interessant hoor. Het bleken trouwens acht stukjes te zijn.’

‘Normaal drink ik ook niet voordat ik moet optreden’, zegt drummer/zanger Ben Johnston terwijl hij een flinke slok Leffe neemt. ‘Vroeger gingen we altijd helemaal los in steden als Amsterdam, veel blowen en drinken en daarna nog even optreden. Maar tegenwoordig probeer ik het bij twee biertjes te houden. Anders wordt het gewoonweg te moeilijk om nog geconcentreerd te drummen. ’

Ze heet Debbie Rood en won in 2009 de Kunstbende. Dit is een jongerenorganisatie voor talentontwikkeling die al twintig jaar talent zoekt én vindt. De 18-jarige is beter bekend als Miss Capital-D en won vorig jaar de DJ-wedstrijd en stond op o.a. Obsession Outdoor, Extrema Outdoor en niets minder dan Mystery Land. Ook was ze te gast in een TMF-uitzending met Sascha Visser en werd ze tweemaal gevraagd om in de studio te komen draaien bij 3FM. ‘Door de Kunstbende te winnen heb ik een flinke boost gekregen, maar eigenlijk was ik ook hiervoor al ongeveer anderhalf jaar aan het draaien.’

Het moet vast ontzettend moeilijk zijn om als jonge en vrouwelijke DJ te staan tussen alle grote, oude en stoere mannen? ‘Eigenlijk niet. Het is zelfs heel leuk! Ik krijg zoveel leuke reacties en feedback van andere DJ’s. Het fijne ervan is dat je in een wereld komt waarbij mensen allemaal dezelfde passie voor muziek hebben. Dit deel je met elkaar en het wordt ook serieus genomen. Dan maakt het eigenlijk niet uit of je nou man of vrouw, jong of oud bent.’

Nederlandse metalbands worden vaak niet serieus (genoeg) genomen, dus ging Niek Tournois de grens over. Hij sprak vier Belgen aan en Spoil Engine werd geboren. Een Vlaamse metalband met een Nederlandse zanger. Dat ze de aandacht krijgen die ze verdienen, bewijst het dromenlabel Roadrunner Records, waarvan ze een contract onder de neus kregen. Na twintig jaar weer een Vlaamse groep getekend bij de platenmaatschappij. Het vijftal maakt lekker ouderwetse thrash metal, die doet denken aan Pantera en Machine Head. Beetje melodieus, maar toch knetterhard. Ze stonden reeds op Graspop, Pukkelpop en deden voorprogramma’s bij Arch Enemy, Sepultura, Volbeat en Prong. De eerste single van Antimatter draagt de titel "Breathe" en hier wordt opvallend meer adem gehaald. Verwacht geen cover van de The Prodigy-klassieker, maar een iets rustigere Spoil Engine. Een beetje anders dan de overige tien en lekker catchy, maar goed geschikt voor op de radio. De tien nummers zijn geproduceerd door Ace Zec. De knoppendraaier deed dit in New York en werkte eerder al voor Devildriver, Darkest Hour en Killswitch Engage. Het blijkt ook dat Spoil Engine zeker thuishoort binnen de Amerikaanse metalscene. Hebben we hier meteen de Belgische inzending voor het Eurovisie Songfestival te pakken? Zo ja, dan ga ik zeker op ze stemmen.

We hebben het niet over het debuutalbum van de Britse kwallenband Coldplay, niet over de gelijknamige IJslandse band (van Alex Somers, het Sigur Rós-liefje) en ook niet over een valscherm als hulpmiddel in een vrije val, maar over een vijftal Duitsers die achter de naam Parachutes schuil gaat. En hoewel het screamo-genre bij ons al erg populair is, is het bij onze Oosterburen pas echt enorm. Je moet wel een enorm werkpaard zijn om daar op te vallen en aan de inzet van de groep ligt het zeker niet. Hun vorige plaat is nog maar net ingezakt, en daar komt alweer de opvolger. Het derde schijfje heeft elf nieuwe nummers, draagt de titel The Working Horse en bevindt zich nog in precies dezelfde hoek. De heren kunnen namelijk niet alleen veel herrie maken, maar ook de clean vocals zijn veelal aanwezig op de plaat. Want dat ze ook poppy kunnen zijn, bewijzen ze met het swingende ‘How Are You Feeling, Jimmy?’. De vijfjarige band heeft een lekker veelzijdig album gemaakt, zonder dat ze de Parachutes-stempel verliezen. Laten we hopen dat ze hierna niet gelijk opnieuw de studio induiken voor een vierde plaat, maar dat ze heel uitgebreid de zalen gaan bezoeken. Want hoewel ze kwalitatief erg sterk staan, hebben ze nog geen enkele keer ons land aangedaan.

Billy Talent III is het derde album van Billy Talent, hoewel, wanneer je ook Watoosh! meetelt uit de tijd dat ze nog onder de naam Pezz opereerden, dan is dit het vierde. Na gewerkt te hebben bij diverse radiostations en cd-winkels, besloot zanger Benjamin Kowalewicz zelf de studio’s en podia te gaan betreden. Dit leverde hem bijvoorbeeld Rock Am Ring, Pinkpop, Groezrock en heel veel concertzalen op. Het is dan ook vooral Kowalewicz die met zijn aparte stem centraal staat op alle albums. De Canadese jongens zijn ooit begonnen als punkrockers, maar zijn per plaat toegankelijker aan het worden. Om toch vertrouwd te blijven voor de oudere fans, is er nog het nummer "Turn Your Back". Het is geschreven samen met de Amerikaanse punkband Anti-Flag, en in het nummer passeren zelfs de verplichte politieke thema’s de revue. En dat terwijl ze door echte punkers vaak worden omschreven als Billy Talentloos. Niet getreurd, de band kan vooral de laatste jaren rekenen op een enorme fanbase. Toch zijn helaas ook de elf nieuwe nummers erg catchy en radiovriendelijk, wat natuurlijk niet erg punk is. In de veertig minuten komen opvallend veel rustige nummers voorbij, wat ze ongetwijfeld heel wat airplay zal opleveren. De oude fans zijn ze echter totaal kwijt.

Het derde album van August Burns Red ligt in de schappen. Fans die ze tijdens de tour met Enter Shikari en Blessthefall zagen hadden trouwens geluk, bij de tourstands was het exemplaar al te verkrijgen. Ook waren er reeds vier nummers te beluisteren via hun MySpace-pagina en stond een videoclip van "Meddler" de release bij. In die clip zien we de band optreden in een hoog grasveld. Energiek en agressief, net zoals ze tijdens hun liveshows zijn. Om de release nog een extra boost te geven is daar tevens een speciale editie, met een andere versie van "Indonesia" en het nummer "Linoleum", een cover van punkrockband NOFX. Ook een samenwerking met Between the Buried and Me-zanger Tommy Rogers zal de plaat vast goed doen aanslaan en ook de twaalf nummers zelf zijn zeker niet slecht. Iets te overdreven allemaal? Zeker, maar dat is precies zoals we deze Christelijke band kennen. De heren zijn lekker Amerikaans geproduceerd en trekken ook live alle standaardtrucjes uit de kast. Opvallend is dat ze regelmatig naar Amsterdam trekken en hier binnen een jaar zo’n vijf optredens hebben staan. Het zijn harde werkers en ze kunnen Nederland steeds meer en meer veroveren, waar Constellations zeker bij zal helpen.

Opvallend is dat er veel te lezen is in de persbijlage van Be Human, maar dat er niks geschreven staat over de vorige band van frontman Charlie Simpson. De Fightstar-zanger mag dan momenteel heel wat platen volschreeuwen met zijn opzwepende band, hiervoor zat hij nog in de jongensband Busted. Een trio dat hits scoorde met "What I Go to School For" en "Year 3000" en zelfs het toen nog onbekende McFly op sleeptouw nam als voorprogramma. De eerste platen van Fightstar maakten al duidelijk dat hij er niet veel meer mee te maken heeft, maar op de derde plaat doet hij het weer iets rustiger aan. Hier experimenteert het viertal met een ‘rock opera’-sound, inclusief een volledig orkest en koor. Op de eerste single hiervan, "The English way", konden we alvast horen hoe dit klinkt. Het nieuwe geluid beviel, want het werd de grootste hit van Fightstar tot nu toe en kwam in hun thuisland binnen op nummer 1. Ook de tweede single van het album doet het niet slecht. Het nummer "Mercury summer" is geïnspireerd door Stephen King’s The Shawshank Redemption, de favoriete film van de Fightstar-leden. Het album bevat twaalf nummers en de muziek is helaas iets te kolossaal en uitbundig geworden. Het gepolijste horen we vooral terug in de vocalen. Ik verlang weer terug naar de harde agressieve uithalen van Simpson. Blijkbaar is hij tegenwoordig geen opgefokte tiener meer en moeten we het doen met toegankelijke rocknummers. Jammer.

Laura Marling stond in de Kleine Zaal van Paradiso. Uitverkocht tot het laatste hoekje, en voordat de blondine het podium betrad, was daar Mumford & Sons. Later bleek dat hij ook Marling bijstond tijdens haar optreden, maar even stond singer-songwriter Marcus Mumford zelf ook in de spotlights. Als voorprogramma speelde hij nummers die later op zijn debuut Sigh No More zouden komen te staan. En het heeft even geduurd, maar het schijfje is nu dan eindelijk daar. Niet alleen voor de enthousiaste Paradiso-bezoekers een lang verwacht album, maar ook door de BBC's Sound of 2009-lijst is het een gewilde naam geworden. De zanger heeft drie extra leden aangetrokken en hiermee twaalf nummers uitgebracht. Door de extra leden is het geen rustige singer-songwriterplaat, maar gaat het er soms ook erg hard aan toe. Het resultaat zijn akoestische bluegrass-nummers, waar telkens de emotionele stem van Mumford centraal staat. Wat goed nieuws is, is dat op dinsdag 22 september de herfst officieel is begonnen, want de 45 minuten aan muziek zijn namelijk zeer somber en donker. Neem bijvoorbeeld 'There will come a time, you’ll see, with no more tears and love will not break your heart' in "After The Storm". Hoewel het album veel pareltjes bevat zijn "White Blank Page" en "Dust Bowl Dance" de uitschieters. Waarin de zanger bijna een betoog lijkt voor te dragen, met zoveel overtuiging weet hij de teksten tot je door te laten dringen. Weet je, eigenlijk is er gewoon niks op aan te merken.

Tijdens afgelopen Lowlands lieten de heren van Moke alvast wat nieuwe nummers los op het toegestroomde publiek. Een echte muziekcriticus zul je hier overigens niet gezien hebben. Alle Nederlandse artiesten die in het thuisland succes hebben en het goed doen in het buitenland, lijken automatisch zwart te worden gemaakt. Zo ook de band Moke. Wie ze wel onder hun vrienden kunnen schikken zijn bijvoorbeeld Matthijs van Nieuwkerk en Karl Lagerfeld, maar ook fotograaf Anton Corbijn. Hij schoot onlangs namelijk de hoesfoto voor hun tweede album, waardoor de Amsterdammers zich mogen scharen in het rijtje van U2, Depeche Mode en Joy Division (al schijnen er dan weer Corbijn-fans te zijn die zich ergeren aan de toegevoegde streep volgens een reactie hier). Het schijfje heet overigens The Long And Dangerous Sea, bevat tien nummers en duurt veertig minuten. Niet veel anders dan de voorganger en hetzelfde geldt helaas ook voor de muziek. Hoewel de heren flirten met een viool, cello, franse hoorn, trombone, saxofoon en trompet, is het resultaat niet erg spectaculair. Het nummer "Switch" springt er wel uit doordat het je goed weet te pakken, wat de overige nummers helaas niet voor elkaar krijgen. Het maken van een tegenvallend album is nog één ding, maar wedden dat we ze in 2010 weer op elk festival tegen zullen komen?