Als gevolg van een ernstig motorongeluk in 2004 heeft Marc Almond in de afgelopen drie jaar geen nieuwe platen uitgebracht. Maar nu is hij terug met Stardom Road. Al in de jaren tachtig met electro-duo Soft Cell liet hij zien dat zijn voorkeur lag bij getergde liefdesliederen. Voor wie dat altijd al de interessantste kant van Almond was is het interessant om verder te lezen. De rest kan hier beter afhaken, want Stardom Road is een verzameling covers met hoog zwelg-gehalte. Marc heeft geprobeerd om in twaalf liedjes die iets voor hem betekenen en één nieuwe compositie (Redeem Me) geprobeerd zijn levensverhaal te vertellen. Of hem dat is gelukt ben ik niet zeker van. Wel ben ik er zeker van dat het een collectie songs is zoals alleen Almond ze kan maken. Hij heeft al eerder bewezen Dusty Springfield nummers goed aan te kunnen en "I close My Eyes And Count To Ten" is daar geen uitzondering op. Ook deed hij eerder covers van Gene Pitney wiens "Backstage I'm lonely" precies de juiste sixties-toon treft. Maar ook Bowie's "London Boys" past prima bij zijn galmende uithalen. En Barry Ryan's glamrock klassieker "Kitsch" is zo heerlijk bombastisch over-the-top dat ik het nu al mijn favoriete track van de cd durf te noemen. Helaas vertilt Almond zich een beetje aan Sinatra's "Strangers In The Night", waarvoor zijn stem toch echt een beetje te hoog en te licht is. Ook kan zijn jazzy duet met Anthony Hegarty (Anthony and the Johnsons) mij minder bekoren, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik niet zo'n jazz-liefhebber ben. Eigen compositie "Redeem Me (Beauty Will Redeem The World)" treft daarentegen zo'n lichtvoetige snaar dat het nummer me temidden van alle loodzwaar met violen bepakte nummers doet snakken naar gewoon weer eens een lekker electronisch Marc Almond album. Laten we hopen dat hij daar nu 'de kracht weer voor heeft'.

# | 

| Merie | 27 mei 2007 - 20:25 | reacties (0)

De cd is al een tijdje uit, maar onze hoofdredacteur vond dat ik 'm best nog wel kon bespreken. 'Makkie', dacht ik. Maar wat voeg je nog toe aan de veelal ronkende besprekingen die de cd al heeft gehad? Ik zou natuurlijk die van mij er gewoon aan toe kunnen voegen. Of een uitgebreide vergelijking maken met de eerste cd Employment. Te voor de hand liggend allemaal. De zelfde impact als die cd had heeft deze niet, want het is nu niet meer nieuw en fris. Zeggen dat de band zich verder heeft ontwikkeld dan? Te muso-jounalistiekerrig. Ach, ik vertel gewoon wat ik ervan vind. Ik vind Yours Truly Angry Mob een leuke, lekkere aanstekelijke cd. Omdat ik moet altijd glimlachen om hoe zanger Ricky z'n woorden lettergreep voor lettergreep op de tonen van de muziek uitspreekt. Omdat ze ondanks de air van guitigheid ook maatschappijkritisch zijn. Omdat de tamboerijn het perfecte ritme-instrument is. Omdat er ook op deze plaat weer onmiskenbare feestnummers staan. Omdat Kaiser Chiefs zo ontzettend Brits is (en dat vind ik nou eenmaal lekker). Omdat ze ondanks hun poppy-appeal ook flink los kunnen scheuren. En... oh ja, ik moet natuurlijk ook nog een beetje kritisch zijn... De plaat had van mij wel een track of twee korter mogen zijn. En ballads vind ik niet de sterkste kant van de Chiefs. Maar daarvan staan er gelukkig maar weinig op deze plaat. Daardoor vind ik Yours Truly, Angry Mob een betere plaat dan Employment maar ik ben er minder door verrast. En dit is dus een recensie waar jij, beste lezer, helemaal niets aan hebt. Had je een hekel aan de Chiefs, dan heb je die nu nog. Vond je ze net als ik geweldig, dan vind je deze plaat ook te gek. Mocht je 'm nog niet hebben, dan weet je nu misschien wat te doen. Dan heeft dit stukkie misschien toch nog zin gehad.

# | 

| Lowlands 2007 | Merie | 23 april 2007 - 16:55 | reacties (0)

Grof gezegd kan je Britse bandjes op uiterlijk in twee categorieën indelen. Jonge nonchalante slungels die melodieuze liedjes zingen of uitgemergelde rattenkoppies die de ruige wereld om hen heen beschrijven. Little Man Tate is geen van beide. Daarvoor zien ze er te veel uit of ze elke zondag bij hun mum in Sheffield een stevige lunch krijgen voorgeschoteld. Ook de Argyle spencers van zanger Jon Windle geven niet meteen de indruk dat we hier met een ruige band te maken hebben. Maar laat je daardoor niet op het verkeerde been zetten. About What You Know zet met openingsnummer "I Hate Your Band" meteen venijnig lekker in. Ook de rest van de plaat staat grotendeels vol met uptempo songs die ik nog het liefst zou omschrijven als 'beatmuziek'in de beste traditie waarbij soms The Jam om de hoek komt kijken. De liedjes zijn kleine verhaaltjes over het dagelijks leven, liefde, meisjes, uitgaan, maar ook scherpe observaties en humoristische typeringen. "Court Report" bijvoorbeeld, verhaalt over een travestiete hooligan die eerst in jarretelles z'n woonkamer stofzuigt en daarna een auto in mekaar stampt. Het opzwepende "Down on Marie" is met een bisexueel triootje als onderwerp en opzwepende rock 'n roll ritmes de waardige afsluiter van een album waar je in een krap half uurtje doorheen raast. Jammer genoeg staan er ook wat mindere tracks op de plaats als het wat stroperige "This Must Be Love", wat dan wel weer de single is. Hoewel Little Man Tate niet zo hip of spannend is als stadgenoten Arctic Monkeys, met geweldige lalalaa-meezingrefreinen als in het nummer "House party at Boothy's" en een vrolijke podiumuitstraling zijn ze ook live heel goed te genieten.

# | 

| Merie | 18 maart 2007 - 09:00 | reacties (0)

In al het publicitaire geweld rondom het Rotterdam Electronic Music Festival (REMF) van begin november zou je bijna vergeten dat er naast de elektronische (dans)muziek in Rotterdam ook nog een heel gezonde en diverse bandjescultuur bestaat.Markowski won eerder dit jaar de singer-songwriter finale van de Grote Prijs van Zuid Holland en mocht als onderdeel van de beloningen een cd opnemen. Porcupine's Sister is hiervan het resultaat. De oorspronkelijk uit Berlijn afkomstige Sonja, maakt laidback roots-liedjes die of je wilt of niet onder je huid kruipen. De instrumentatie is singer-songwriter traditie indachtig sober en akoestisch. Hierdoor krijgt de stem van Sonja - die in de intonatie bij vlagen doet denken aan Cheryl Crow - extra warmte en diepte. Zij durft de stilte toe te laten in haar liedjes wat de begeleiders ruimte biedt om subtiel een tapijt te weven waarop je je zonder zorgen kunt laten wegdrijven. Zeker bij afsluitende track 'Träume Süs' een teder slaapliedje wat elke luisterbeurt verder groeit. Markowski's muziek is geen pure singer-songwriter, geen pure country, en zeker geen rock. Maar met elementen uit al die genres creëert zij een eigen sound die in je dromen blijft rondspoken.

Mucho Maestro is het andere uiterste van het spectrum. Deze drie jonge honden nemen stijl serieus. In podium presentatie - compleet met bakjes snoepjes verspreid door de zaal - eyeliner en matching pakken, maar ook in sound. Zelf omschrijven ze hun muziek als "Tom Waits meets Primus in een rokerige whiskeybar, maar dan anders". Hun omschrijving dekt de lading maar ten dele, want wat Mucho Maestro produceert is niet zo een-twee-drie in een hokje te plaatsen. Intens, soms chaotisch, af en toe vrolijk, springerig dansbaar, inhoudelijk scherp en intelligent. Geen hapklare brokken dus, maar het wel waard om om je voor open te stellen. Aanradertje voor popliefhebbers die met stijl anders durven te zijn.

# | 

| Merie | 09 december 2006 - 09:00 | reacties (0)

Maar even, een paar maanden, waren we gezegend met MTV2 op de digitale kabel, totdat de heren van de kabelmaatschappij besloten dat een zender met Nederlandstalige meuk beter voor ons was. Maar goed, we hebben toch even kunnen genieten van een zender waar een liefhebber van Britse indie flink aan z'n trekken kon komen. Toch had deze zender ook zo z'n stokpaardjes. The Fratellis zijn daar een voorbeeld van. Ik kan niet narekenen hoe vaak ik het aanstekelijke singletje 'Chelsea Dagger' voorbij heb zien komen. Het maakte in ieder geval nieuwsgierig naar meer. Nu ligt er dan de debuut cd Costello Music van het Glaswegian trio. En ja, ook dit is een vrolijk stemmend plaatje. De jonge honden razen in een 44 minuten door 12 nummers. Denk Arctic Monkeys die in de ketel glamrock toverdrank van Marc Bolan zijn gevallen met af en toe een snufje rockabilly ("Creepin up the backstairs") als smaakmaker. Maar onder al deze voettappende, vuist in de lucht meezingers zit een tweede laag: de teksten. En waar gaan die dan over? Vrouwen natuurlijk! En niet altijd op de meest positieve manier. Waar de Arctic Monkeys subtiel intelligent commentaar leveren op de wereld om hen heen lijkt het The Fratellis meer te gaan om de sex, drugs en rock 'n' roll, met de nadruk op sex. Als dat je niets kan schelen heb je aan Costello Music een prima plaatje dat naadloos past in de trend van brutale Britse indie bandjes die op dit moment floreren. Of The Fratellis genoeg beklijven om de 'heavy rotation' voornoemd tv-station te rechtvaardigen, daar ben ik nog niet uit. Maar ja, daar kan ik toch niet meer naar kijken...

# | 

| Merie | Pinkpop 2007 | 25 november 2006 - 12:30 | reacties (1)

Over het algemeen heb ik meer met Europese dan met Amerikaanse muziek. Dat is iets gevoelsmatigs, maar ik heb er ook een theorie bij. Of het klopt weet ik niet, maar bij Amerikaanse bands heb ik vaak het gevoel dat elk hoekje en gaatje wordt volgeplamuurd in de postproductie. Zo ook bij Gracer. Het is een trio, maar de hele plaat klinkt alsof ze met minstens drie gitaren tegelijk spelen. En dan is er ook nog de echo op meerlagige zang. Er zit geen seconde 'stilte' in deze muziek. Het laat je als luisteraar geen enkele ademruimte. Je laat je of meeslepen door deze vloedgolf van geluid, of er gaat een knop om in je hoofd waardoor het volledig langs je heenglijdt. Luister maar eens naar het nummer "Waiting For Departure", misschien begrijp je dan wat ik bedoel. Een positief effect van dit soort muziek is wel dat het een prettig soort ruis is, je dobbert lekker op de woelige emo-baren, in slaap gewiegd en niet meer in staat tot nadenken of voelen. Of dat is wat de band beoogt is natuurlijk maar de vraag... Positieve uitzondering wat mij betreft is de Coldplay-achtige piano-ballad "Nowhere". Pff, even met het hoofd boven water. Coldplay, Sunny Day Real Estate en zelfs U2 (de gitaarpartijen in openingstrack "Hold On" lijken wegegelopen uit "Where the streets have no name") zijn sowieso de namen die het eerst opkomen bij het luisteren naar Voices Travel . Maar waar die bands allemaal een uniek trekje hebben waardoor je ze - like 'em or not - in ieder geval altijd herkent, mist Gracer ondanks onmiskenbaar compositorisch talent wat mij betreft net die interessante invalshoek. Nee, dan luister ik hoewel ze me inmiddels ook flink de strot uitkomen, toch liever naar Coldplay. Zo erg ja.

# | 

| Merie | 05 november 2006 - 17:30 | reacties (0)

Officieel is het dan wel herfst, het weer werkt gelukkig nog niet erg mee. Ondanks dat de kastanjebomen langs de weg naar het werk al bruine bladeren druipen, schijnt de zon zo uitbundig dat mijn humeur maar niet stuk wil. Helemaal geen weer voor trieste plaatjes dus. De vijfde cd van The Bluetones genaamd The Bluetones komt als geroepen. Eerlijk gezegd was ik de band na hun debuut-cd Expecting To Fly uit 1995 en opvolger Return To The Last Chance Saloon uit het oog verloren. Want eerlijk is eerlijk, The Bluetones waren nooit de meest spannende of vernieuwende Britpop-groep. Maar laat ik daar op deze mooie herfstdag nou helemaal geen behoefte aan hebben. Degelijk, mooi en intelligent is meer dan genoeg. Wat gelukkig gebleven is zijn de kundig in elkaar gezette liedjes, met meerstemmige refreinen en vloeiende lijnen. De teksten zijn als altijd scherp en 'to the point' ('Mankind provides so much courts for dismay, hellbent and highly amusing') getoonzet op Byrdsie melodieën. In sommige songs doet de sfeer me daardoor een beetje denken aan de betere nummers van Crowded House ("Baby, back up"), ook door de af en toe een beetje nasale maar nooit onprettige stem van Mark Morris. Gelukkig gaat de band af en toe ook een tandje hoger, bijvoorbeeld in "My Neighbours House" of in het prachtige "Hope and Jump" wat een Oasis-ballad zou kunnen zijn, ware het niet dat het geenszins op de Beatles lijkt en het nummer gedragen wordt door duistere celloklanken. Deze warmte en diepte gevende klanken komen ook terug in het Americana-achtige Fade in/Fade out wat Mark schreef voor zijn oude makker David - Little Britain - Walliams, toen hij het kanaal overzwom. Al met al een fijne hernieuwde kennismaking met een nog meer volwassen Bluetones. Nu maar hopen dat het weer de komende dagen ook vrolijk blijft stemmen.

# | 

| Merie | 15 oktober 2006 - 12:30 | reacties (0)

Wie had ooit gedacht dat Spearmint nog eens een concept-album uit zou brengen? De meesters van de korte verhaaltjes over een dagje naar het strand hebben met Paris In A Bottle zowaar een novelle geschreven. De cd opent met de track "First Time Music" waarin wordt verteld over twee jongens die naar Parijs gaan om straatmuzikant te worden en daar de nacht doorbrengen met twee Franse meisjes. Ze wisselen speelkaarten met daarop hun dromen geschreven uit (Graham wil trouwen met een huurmoordenares en Shirley wil een musical schrijven). Ze zien elkaar nooit meer terug. De cd eindigt met dezelfde track, maar nu is het zeven jaar later en vertelt een Franse vrouw haar kant van het verhaal. Helaas is mijn Frans niet zo goed, maar wat ik eruit op kan maken is dat ze de kaart heeft teruggevonden en besluit haar droom van toen alsnog te gaan volgen. De rest van de cd bevat de gebruikelijke collectie van sprankelende popliedjes, als uitwerking van het verhaal, die we gewend zijn van Spearmint, zoals het grappige "My girlfriend is a killer". Hun sound heeft nog steeds het aanstekelijk hoge pa-pa-pahoe meezinggehalte, ondanks dat ze duidelijk meer de electronica-kant op zijn gegaan (track 1 opent met vocoder zang!). Sommige nummers - zoals "Leave me alone" - hebben een jaren 70 discofeel door gebruik van strijkers en funky ritmes. Het geweldige "The Competition" zou, zoals de synthesizers in dit nummer je meeslepen, wel eens Spearmint's "The Race Is The Prize"-finale bij optredens kunnen worden. Ondanks dat denk ik dat het bijna religieus onafhankelijke Spearmint ook met deze cd weer niet gaat doorbreken bij het grote publiek. Bij de eerste luisterbeurten viel de cd mij toch een beetje tegen en ik denk dat ik erachter ben hoe dat komt. Shirley Lee (voor wie het nog niet weet: een man) is een songschrijver van het kaliber Jarvis Cocker, maar zijn wat vlakke fluisterstem kan na een paar nummers behoorlijk gaan vervelen. Disco-kraker "What's wrong with breaking up anyway?" klinkt daarentegen met zangeres Katy Morrison opvallend fris. Misschien moet ook Shirley zijn droom van toen gaan waarmaken en een musical schrijven of op z'n minst meer songs door anderen laten uitvoeren.

# | 

| Merie | 10 september 2006 - 10:00 | reacties (0)

Het is alweer dik twee jaar geleden dat ik mijn debuut maakte als schrijver op File Under met een stukje over de vorige cd van The Veils, The Runaway Found. Finn Andrews mag zich inmiddels schamen voor zijn adolescente emoties op dat album, voor mij is het nog steeds een prachtplaat die nauwelijks kon verhullen dat hier een groot songschrijverstalent aan het werk was. Met Nux Vomica laat hij dat nogmaals zien. Misschien nog wel duidelijker. De muziek is - ondanks dat in nummers als "One night on earth" en "Not Yet" nog duidelijk de songstructuren van The Veils 1.0 the horen zijn - veel minder volgeplamuurd britpoppy. Het is goed te horen dat niet Bernard Butler (Suede, The Tears, Sparks, Edwyn Collins) maar Nick Launay (P.I.L., The Jam, Lou Reed, Nick Cave ) met z'n tengels aan de knoppen heeft gezeten. The Veils klinken op Nux Vomica rauwer, puurder, bluesier en Nick Cavier dan voorheen. Hiermee benadert de plaat de intensiteit van wat The Veils live kunnen zijn. Het is de perfecte omgeving voor het unieke getergde stemgeluid van Andrews die alle ruimte krijgt in nummers als "Jesus for the jugular" en "Pan" helemaal los te scheuren in een wervelstorm van pijn en vergeving. Maar niet alle tracks zijn zo intens. "Advice for young mothers to be" en "Under the folding branches" zijn bijna lieflijk te noemen. Nux Vomica is hierdoor in tegenstelling tot The Runaway Found geen plaat met een instant pop-appeal, maar het is meer nog dan het debuut een plaat die je meteen bij je lurven naar binnen sleurt en vervolgens op je kladden weer naar buiten schopt. Dat soort platen zijn zeldzaam, zeker wanneer de artiest nog maar een jonge twintiger is. Finn Andrews hoeft zich - ook met deze plaat - nergens voor te schamen.

# | 

| Crossing Border 2006 | Merie | 26 augustus 2006 - 20:27 | reacties (5)

Dolemite (with his all girl army of Kung Fu Killers!) is een blaxploitation film uit 1975 gebaseerd op een typetje van muzikant/comedian Rudy Ray Moore. Wie zegt u? Rudy Ray Moore. Mij was de man ook niet bekend, maar zijn in keiharde straattaal op het publiek afgevuurde stand up wordt vaak als voorbeeld genoemd van mannen als Eddy Murphy en Chris Rock die wel beroemd zijn geworden. En rappers als Ice-T en Snoop Dogg roemen zijn 'rhymes' als basisingrediënt van de zwarte rap-cultuur. Naast comedy maakt Moore ook low-budget films. Dolemite was daarvan de eerste. Er moet wel een enorme fan van het genre werken bij metal-label Relapse, want deze soundtrack valt een beetje uit de toon in hun catalogus. Maar we mogen hem/haar dankbaar zijn, want deze nog nooit eerder uitgebrachte plaat staat vol met muziek (o.a. van Ben Taylor en Mary Love) uit de tijd dat soul nog soul was, de funk nog funk en arrenbie nog R&B. Heerlijk om op mee te boppen deze plakkerig warme dagen. Het is wel jammer dat de ervaring zich beperkt tot de muziek, want laten we eerlijk zijn, Isaac Hayes' 'Theme from Shaft' mag op zich een geweldig nummer zijn, de gestalte van Richard Roundtree in lange leren jas maakt het plaatje pas helemaal af. Tijd voor een tripje naar de cult-videotheek.

# | 

| Merie | 06 augustus 2006 - 09:02 | reacties (1)

De heren van Orson zien er met hanekam, gleufhoedjes en tattoos uit als een Amerikaanse ska-punkband. Maar dat zijn ze niet. Bright Idea staat vol met deuntjes die van alles wat, maar niks helemaal zijn. Orson klinkt als een mix van Maroon 5 zonder de cheesieness, Hall & Oates zonder de soul, The Knack zonder de punk en The Police zonder Sting, Copeland en tja, ook zonder Summers... In "Already Over" probeert zanger Jason Pebworth in de langzamere stukken diepzinnig te klinken als ware hij Jeff Buckley, om vervolgens zinnen als "You are the psycho bitch from hell" uit te kramen. Ik durf bijna te beweren dat ik Jeff zich hoor omdraaien in zijn graf! De volgende track, "Downtown" klinkt dan weer net zo slap AOR als - herinnert u zich deze nognognog? - Clout's "Save me". I kid you not. En als klap op de vuurpijl wordt in "So Ahead Of Me" Unintended van Muse ook nog door een ska-gehaktmachine gehaald. Singles "Bright Idea" en "No Tomorrow" hebben daarentegen een prettig vrolijke niks aan de hand radiovriendelijkheid waar niemand zich een buil aan kan vallen. Ik durf dan ook te voorspellen dat hele volksstammen deze zomer de radio harder zullen zetten als er een plaatje van Orson langskomt. In de UK hadden ze namelijk al een grote hit. U begrijpt na dit stukje waarschijnlijk wel dat ik dan hard zal rennen om de uitknop in te drukken...

# | 

| Merie | 22 juli 2006 - 09:09 | reacties (2)

Het uit Limburg afkomstige Rotterdamse duo Quallofill won in 2004 de derde prijs van de Grote Prijs van Zuid Holland Singer-songwriter. Toch kun je hun muziek lastig als singer-songwriter omschrijven. De liedjes zijn niet zozeer verhaaltjes als wel collages van geluidjes met sferische zang. Dat zegt eigenlijk nog weinig, maar wanneer je weet dat Quallofill een synthetisch vulmiddel voor o.a. slaapzakken en luchtbedden is en je ziet het sixties geinspireerde hoesje van The Man Who Likes Trouble, is het gelijk een stuk minder lastig de muziek van Quallofill te duiden. Ze klinken als een futuristische film waarin iedereen zilveren bodysuits draagt en zich neervleit in witte fiberglas 'bubble-chairs'. Barbarella, maar dan zonder harde actie. Toch is het te gemakkelijk om Quallofill in een retro-hoekje te drukken. Ze zijn veel moderner en experimenteler en bevinden zich eerder in de dezelfde sferen als een band als Hooverphonic. Dit maakt dat de liedjes van Quallofill niet altijd zo toegankelijk zijn als de bedrieglijk eenvoudig klinkende riedeltjes op eerste gehoor doen geloven. Ambachtelijk in elkaar gezette geluidslagen dwingen je min of meer dieper te luisteren. Daarbij is de stem van Léonne van Dongen - hoe mooi ook - soms een storende factor. Persoonlijk had ik liever gehad dat de geluidsexperimenten een drijvender, pittiger kracht geweest waren. Maar dat is muggeziften. The Man Who Likes Trouble is gewoon een heel groovy plaatje voor lange zwoele zomeravonden.

# | 

| Merie | 09 juli 2006 - 15:30 | reacties (0)

Zachtjes knettert het geluid van vuurwerk onder muziek van een enkele piano begeleid door getergde zang. De mensen die het afsteken hebben duidelijk plezier; er wordt gelachen en geapplaudisseerd. Het nummer is een liefdeslied met tragische strofen. De ik-figuur zwelgt in de schoonheid van zijn geliefde. Tegelijkertijd barst na de kreet "Rock 'n roll" het vuurwerk los als ware het mitrailleurgeschut. Het kippenvel kruipt mij van de achterkant van mijn armen naar de nek. Samen met de zang en de piano vormt het vuurwerk de apotheose van de cd van Eagle*Seagull waar je ook als luisteraar in kunt zwelgen. Eagle*Seagull is zeker geen perfect album maar een nummer als dit, de afsluiter "Ballet or Art", maakt alles goed. Alles? Dat natuurlijk niet. De stem van de zanger is vrijwel de hele tijd getergd en dat kan gaan vervelen. De plaat is heel sferisch (Het begin van het eerste nummer, "Lock and Key", doet bijvoorbeeld een beetje aan Portishead denken) en kan hier en daar wel wat opkikkertjes gebruiken. Maar daar tegenover staan pareltjes van nummers en geluidsfragmenten. "It was a lovely parade" leunt zwaar op Erik Satie, maar vormt hier als het ware de intro van het volgende nummer waardoor het pianospel niet op zichzelf staat. "Your Beauty Is A Knife I Turn On My Throat" is gelaagd opgebouwde ragtime-progpop en opener "Photograph" heeft een heerlijke lichte popheid die samen met de zang wat doet denken aan The Associates. De plaat staat vol met glamoureuze melodieën als een warm bad maar soms neemt Eagle*Seagull net genoeg gas terug om niet onder te gaan in een zee van drama. Ik denk terug aan een paar jaar geleden, toen ik vanaf het drooggevallen wad de wegstervende muziek en vuurwerk van het Oerol-festival op afstand gadesloeg met een zeker gevoel van melancholie. Het markeerde het einde, we gingen weer naar huis. Gelukkig kan ik deze cd keer op keer opzetten.

# | 

| Merie | Motel Mozaique 2010 | 04 juni 2006 - 20:49 | reacties (0)

Als lezer kun je je soms behoorlijk ergeren aan recensenten. Ze lijken betweterig en blasé en soms niet echt geïnteresseerd in hun onderwerp. Dingen die ik als schrijver bij File Under probeer te vermijden. Maar nu ik alweer een tijdje met groot plezier zelf stukjes schrijf over muziek kan ik me er wel wat bij voorstellen. Wanneer je je elke dag door enorme bergen muziek moet heenwerken kan je er behoorlijk knirfterig van worden als het niveau tegenvalt. Deze week bijvoorbeeld had ik vijf cd's om te luisteren. Drie ervan heb ik terzijde gelegd voor nadere beluistering en een meer afgewogen oordeel. Twee cd's sprongen er meteen uit. Of eigenlijk sprongen ze er helemaal niet uit. En dat terwijl ik me bij het zien van namen als Joel Lindström en Mattias Axelsson meteen enorm verheugde op The Horror The Horror, want ik heb nu eenmaal iets met Scandinavische bandjes. Als het dan tegenvalt, valt het ook meteen goed tegen. Want The Horror is een kleurloos, gemiddeld indie-pop album, waar je je als liefhebber zeker geen buil aan valt, maar er was bij mij geen enkel greintje van opwinding of verrassing waarneembaar. Er is weinig Scandinavisch te horen aan The Horror The Horror. Ze hebben een vrij inwisselbare, kleurloze sound en hadden net zo makkelijk uit Amerika kunnen komen.

The Tyde komt daar écht vandaan. Hun cd bevat indiepop met mellow surf-invloeden, waarvoor je vandaag de dag echt niet meer uit de US afkomstig hoeft te zijn. Ook Three's Co., The Tyde's cd, die ik al langer heb liggen en meerdere malen heb beluisterd kon me zodanig weinig boeien dat ik er steeds meer tegenaan ging hikken om er een stukje over te schrijven. Als je niks positiefs of eigenlijk ook niks écht negatiefs te zeggen hebt, kan je maar beter je mond houden, toch? Anders word je zo'n verzuurde recensent waar iedereen een hekel aan heeft. Ik laat het oordeel dus maar gewoon een keer aan de lezers. Misschien kunnen jullie er meer soep van koken. Ik ga een cd luisteren waar ik me wel over kan opwinden.

# | 

| Merie | 14 mei 2006 - 21:02 | reacties (2)

Stom, tja, naief, zeker. Maar ja, de supermarkt was ook gewoon open. Ook al was Koninginnedagdan een dag verplaatst i.v.m. de zondagsrust, het was toch ook gewoon een zaterdag? Dus de stad in op zoek naar een koptelefoontje. Helaas. Alle winkels gesloten, maar verder wel een hoop synthetische zooi te koop tijdens een grote parade van Hollandse platvloersheid, oranje uitdossingen en walmende frietkramen. Zo'n dag waarop je je afvraagt of Het Goede Doel het 24 jaar geleden niet bij het rechte eind had om naar België te willen vertrekken. Goede bandjes hebben ze daar in ieder geval genoeg! Malibu Stacy is er een van. G is van voor tot achter een sprankelende feestplaatje. Een vleugje Pulp ("Sh Sh", "I naked"), een snufje electro, een beetje Ash in hun begindagen ("Killing all the young gods"). Lekker ongedwongen indiepopmuziek met een grote POP. Echt een bandje dat niet zou misstaan op London Calling als je niet wist dat het zes jonge Walen waren. Single "Los AnGeles" bijvoorbeeld heeft zo'n lekkere zomerse drive - inclusief Woo-hoo-hoo-koortjes en reutelend orgeltje - dat je onmiddelijk zin krijgt om rond te huppelen. De nummers hebben gelukkig een stevige gitaarbasis (bijvoorbeeld "VHF-UHF"), zodat het allemaal niet te zoet wordt en ook nog een beetje punkrockt. "Runaways" heeft zelfs een beetje een Arctic Monkeys-feel. Zo blijft G perfect in evenwicht. Als het weer nu ook nog een beetje meewerkt is dit plaatje vandaag in ieder geval mijn perfecte zondagsrustverstoring!

# | 

| Eurosonic / Noorderslag 2009 | Merie | 01 mei 2006 - 16:30 | reacties (1)

Het is erg maar waar. Al zo'n jaar of 20 kijk ik naar de Engelse soap Eastenders. Op het moment figureert daarin het karakter Darren. Een brutaal rotjoch met een klein hartje. Altijd aan het wheelen en dealen om z'n zin te krijgen en wat geld te verdienen. Ik kon me helemaal voorstellen dat Mike Skinner vroeger ook zo'n joch was. Daarom moest ik aan dat typetje denken toen ik laatst weer 's naar The Streets' vorige cd luisterde: de eeuwige sympathieke loser. Geld en vriendin pleite, tv kapot, boete van de videotheek, enzovoort. Maar toch voortploegen met de broodnodige humor, drank en wiet. Op The hardest way to make an easy living is Skinner nog steeds de loser-hoofdpersoon in de soap opera die The Streets heet. Het enige verschil is dat hij nu een beroemdheid is. Zijn problemen hebben dus niet meer zoveel met het alledaagse te maken maar met het zware leven van een popster. Of het nu gaat om het krijgen van een vriendin, papparazzi of zeurende managers of dure videoclips. Met typisch Engelse zelfspot en nog altijd met Michael Caine intonatie (de melodie van "Hotel expressionism" lijkt gejat van het liedje uit The Italian Job) bezingt hij zijn leven van vandaag. Het is met name de spot en humor die The Streets voor mij zo aantrekkelijk maakt. Op het gebied van beats is het namelijk niet de meest vernieuwende act. Opvallend is dat het vooral nummers zijn die over meiden gaan die het meest aanstekelijk dansbaar zijn, zoals single "When you wasn't famous" en "War of the sexes". Jammer genoeg staan er ook een paar slappere tracks op de cd. "Never went to church", een eerbetoon aan Skinners overleden vader, is - oe oprecht misschien ook - mij te Eminem op een klef moment. Ook de ironie van de zoete soulzang op "All goes out the window" is niet aan mij besteed. Daar staan echter fonkelende nep-Rolexen als "Memento Mori" '(If love is blind then why do we all buy lingerie?') of "War of the sexes" ('Cos people who get hammered don't get to nail') tegenover. Uitsmijter "Fake Streets Hats" waarin Skinner beschrijft hoe hij volledig bezopen flipte over hoedjes in het publiek waarvan hij dacht dat ze nep waren, is zo hilarisch en zo pijnlijk eerlijk dat het onmogelijk is voor mij om niet een zwak te houden voor deze podiumhooligan met een klein hartje. We zullen zien hoe het verder gaat met Darren. Met Mike gaat het toch ook best goed op het ogenblik, of niet soms?

# | 

| Lowlands 2006 | Merie | 16 april 2006 - 11:10 | reacties (4)

Ik zal echt de enige popquizzer niet zijn die er is ingetrapt. Zit je bij de eerste tonen al Rod Stewart in te vullen als uitvoerder van "Handbags & Gladrags", blijkt het toch weer de cover van Stereophonics te zijn. Het rasperige stemgeluid van Kelly Jones is dan ook perfect voor dat nummer en de track is zeker niet misplaatst in hun oeuvre 'van dik hout zaagt men planken' rock 'n roll. Niet echt mijn favoriete band om thuis een heel album van te beluisteren, beken ik maar meteen. Maar live dat is een ander verhaal. Meeslepend gebrachte recht voor z'n raap rock 'n roll komt juist dan het best tot zijn recht. Het is in dat licht misschien raar dat de Stereophonics pas nu een live (dubbel)album uitbrengen. Ze hadden gemakkelijk in de valkuil kunnen stappen om er een 'greatest hits' van te maken, maar gelukkig hebben ze dat niet gedaan. Dat is misschien jammer voor iemand als ik die de Sterophonics het liefst in kleine (single)porties tot zich neemt, toch is dit als live-registratie een goed voorbeeld van hoe het wel moet. Geen obligaat 'voor elk wat wils-optreden'. Live from Dakota is gewoon een rechttoe-rechtaan registratie van een concert. Natuurlijk spelen ze wel tracks die single zijn geweest, waarbij de nadruk ligt op nummers uit het begin van hun carriere (o.a "Local Boy in the Photograph"), wat maakt dat deze plaat met name voor fans en liefhebbers van dit genre muziek een mooie herinnering aan bezochte concerten is. Niet mooi als in gladjes of opgepoetst, maar een goed voorbeeld van wat voor een geoliede live-machine Stereophonics kan zijn. Een kippenvelmoment is de uitgeklede versie van "Maybe Tomorrow", waarop je duidelijk het luidkeels meezingen van de zaal kunt horen. Dan voel je je als het ware in zo'n zaal staan en voel je zittend op je eigen bank ook een beetje de opwinding die een goede liveband kan veroorzaken. Dat soort momenten, daar doe je het als muziekliefhebber toch voor? Het wachten is nu op de dvd versie...

# | 

| Merie | Rockin Park 2010 | 02 april 2006 - 16:12 | reacties (1)

Toen ik laatst in het plaatselijke muziekcafé tijdens het lichtelijk aangeschoten hoekig met m'n armen om mij heen zwaaiend dansen mijn vriendje bijna in het gelaat raakte, kon hij het natuurlijk niet nalaten op te merken dat hij vroeger al ontzettend een hekel had aan die new-wavers. Nou, dat is dan even pech hebben voor hem, want X- amounts staat helemaal vol met strak dansbare wavepop. Gelukkig voor hem is het wel allemaal een beetje veel van hetzelfde, dus de plaat zal op doordeweekse dagen niet vaak uit de kast komen om zomaar naar te luisteren. Maar, als ik op een feestje eens zin heb in nostalgisch dansen, dan is Controller.controller zeker een optie. Om je een idee te geven: de band zit een beetje in dezelfde hoek als The Rapture en Yeah Yeah Yeahs, en heeft in het voorprogramma van Franz Ferdinand gespeeld. Zangeres Nirmala Basnayake zingt lekker 'to the point' en heeft een intonatie die af en toe doet denken aan Siouxy Sioux.Geen meisjesachtig gefriemel dus. De muziek is lekker punkfunky, opgezweept door een retestrakke drumbeat. Met name voormalig single "Poison/safe" en openingstrack "Tigers not daughters" maken erg nieuwsgierig naar de live performance van deze groep. Maar, zoals gezegd, de plaat biedt wel veel van hetzelfde, waardoor het enthousiasme bij mij op driekwart van de cd wel een beetje inzakt. Al met al geen gek debuut voor liefhebbers van het 'armzwaaidansen' zoals ondergetekende.

# | 

| Merie | 19 maart 2006 - 09:15 | reacties (0)

Over de vorige cd van Delays was ik niet al te aardig. De stem van de zanger maakte me helemaal kriegelig, wat de rest van de plaat ook voor me verpestte. Die cd heb ik dan ook zo snel mogelijk weggegeven aan een vriend die het wel mooi vond. Het is niet omdat ik nu een goede bui heb dat You See Colours beter valt. Zanger Greg Gilbert heeft nu eenmaal een hoge stem, maar klinkt godzijdank niet meer als Elizabeth Fraser. Nu doen zijn uithalen me meer denken aan de zanger van Geneva. Vocale kunsten zijn natuurlijk leuk, maar zijn de liedjes er ook op vooruit gegaan? Ja en nee. Faded Seaside Glamour overtuigde niet als album omdat het als geheel net iets te saai, net iets te etherisch was naar mijn smaak. De Delays hebben het roer omgegooid en zijn de onvervalste (synth)popkant opgegaan. Single "Valentine" lijkt wel een Donna Summer-achtige discohit. "This Towns Religion" leent het gitaargeluid van U2, een band waarvan ik vermoed dat ze ook her en der ritmes hebben geleend. Toch weet Delays er een eigen draai aan te geven door meestemmige Byrds-achtige jaren-60-koortjes en ook nog steeds flarden Cocteau Twins. De zang klinkt ondanks de hoge noten wat rauwer en mannelijker en de cd heeft in het geheel een vrolijke uptempo jubelstemming. Toch kan ik me voorstellen dat veel mensen gillend weglopen bij het horen van deze plaat. Teveel jubel heeft een beetje het 'Within Temptation effect' waarbij je geneigd bent heel dramatisch de armen in de lucht te gooien en ballet te gaan dansen (of ben ik de enige die daar last van heeft?) en zo'n kenmerkend stemgeluid moet je ook kunnen verdragen. Daarnaast mist deze plaat, op het lichtelijk dramatische slotnummer "Waste Of Space" na, wat broodnodige rustpunten. Toch zal die vriend dit keer zelf naar de platenzaak moeten wandelen, want You See Colours bevat in ieder geval een paar liedjes die het erg lekker zullen doen op feestjes en partijen.

# | 

| Merie | 04 maart 2006 - 13:13 | reacties (2)

We leven een druk leven. Werken, relaties ondehouden, sporten, concerten aflopen, recensies schrijven. Soms tuimelt het allemaal over elkaar heen en wordt het ons een beetje te veel. Wij hier op File Under hebben er gelukkig een medicijn tegen: muziek. Er zijn van die platen die je er weer in doen geloven. Platen die je rust brengen, kracht geven, opwinden, ontroeren. Noem maar op. Maar er zijn ook platen die alleen maar bijdragen aan de chaos in je kop. Field Music is er zo een. Heen en weer geslingerd tussen 'dit is briljant' en 'whats the blerry point?' zit ik vertwijfeld achter mijn toetsenbord. Field Music bestaat uit (ex) leden van Futureheads en Maximo Park wat geenszins wil zeggen dat deze plaat ook meteen goed gevonden zal worden door mensen die van deze bands houden. Daarvoor is de muziek te afwijkend van de norm. Doch niet afwijkend genoeg om echt sprake te laten zijn van avant garde of doorwrochte sympho. Een nummer als "It's not the only way to feel happy" of "Got to get the nerve" zijn redelijk gewone popdeuntjes, maar een nummer als 'Shorter shorter' waarin tempowisselingen en tegendraadse instrumentaties over elkaar heen buitelen zit toch echt meer in de experimentele hoek. Dat maakt deze plaat zo ambivalent en zo moeilijk te duiden. Ik hou het er maar op dat Roxy Music zo geklonken zou hebben hadden ze vandaag de dag begonnen, of een poppier versie van Motorpsycho. Geen makkelijk plaatje dus, maar het zeker waard om eens goed naar te luisteren. Wanneer ik meer rust in m'n kop heb.

# | 

| Merie | 19 februari 2006 - 09:07 | reacties (0)

Op het filmfestival in Rotterdam kom je zo maar allerlei oude vrienden en bekenden tegen en in mijn geval kwam er zelfs een ex-vriendje uit het buitenland een dagje over. Gezellig en vertrouwd. Na een paar uur rondwandelen constateerden we enigszins lacherig dat we dan misschien al bijna drie jaar verder waren, maar geen spat veranderd. Richard Ashcroft, voormalig zanger van The Verve, lijdt een beetje onder hetzelfde syndroom. vier jaar na het verschijnen van zijn vorige solo CD Human Conditions, de eindeloos vervelende liefdesverklaring aan echtgenote Kate, is hij nog steeds geliefd en verguisd in thuisland Engeland. Waar Coldplay hem als een held op het podium onthaalt bij Live 8, wordt hij door hetzelfde publiek waarbij die band zo vreselijk populair is, volledig over het hoofd gezien. Ik vrees dat dit met deze cd niet gaat veranderen. Richard klinkt nog steeds hetzelfde; een beetje nasaal en dreinerig met af en toe een snik. Ook uiterlijk is er niets veranderd; het is nog steeds dezelfde lange slungel met iets afgezakte jeans en afgetrapte mocassins. Dezelfde trieste blik en dezelfde triestige liedjes met momenten van hoop. Wanneer Ashcroft op z'n best is, en dat is hij een paar spaarzame momenten op deze cd, evenaart hij bijna het niveau van The Verve. "Break the night with colours" of "Keys to the world" bijvoorbeeld bezitten de dromerige 'uplifting' soulvolle flow die we nog kennen van "Sonnet" of "Catching the butterfly". Maar het grootste deel van de liedjes op deze cd haalt het daar niet bij. Want buiten het sterke, uptempo openingsnummer "Why Not Nothing?" of het poppy, Dylanesque "World Keeps Turning", is de plaat een beetje veel van hetzelfde. Ashcroft lijkt een stadionpubliek met aanstekers in de lucht als hoogste doel te hebben, want de meeste liedjes zijn van het soort 'ballade met epische kwaliteiten', terwijl hij juist in die liedjes waarin hij het 'klein' houdt ("Simple song", "Music is Power") bewijst dat hij het wel degelijk kan. Oude bekenden treffen is fijn. Het voelt vertrouwd. 'Wat was het eigenlijk een schatje'. 'Z'n haar lijkt eigenlijk wel een beetje op dat van Richard Ashcroft'. Hmm. Maar ik ben wél veranderd. Oude liefde roest en is niet langer relevant.

# | 

| Merie | 02 februari 2006 - 20:43 | reacties (2)

Tijdens de kerstvakantie was voor het eerst sinds jaren de film 'Wild at heart' van David Lynch weer eens op TV. Een jonge Nicholas Cage - gekleed in een slangenleder jasje - die samen met Laura Dern in een cabrio de Amerikaanse woestenij doorkruist, "Wicked Game" van Chris Isaak zachtjes op de achtergrond. Het is niet zo raar dat bij mij beelden van deze film opdoemen bij het beluisteren van Hold on a while. De muziek van Danny Vera is stevig geworteld in de Amerikaanse rock 'n roll en country met zo af en toe een vleugje Gypsy Kings ("Innocence"). Bovendien speelt de gitarist van voornoemde Isaak, Hershel Yatovitz, op het titelnummer mee. Je moet het maar durven, als Hollandse jongen uit de Zeeuwse polder zo ongegeneerd zingen met een snik in de stem als Roy Orbison. Je moet het maar durven; alles groots aanpakken zowel in productie als in stijl, compleet met slangenleren boots en een met je eigen naam in parelmoer ingelegde gitaar. Danny durft dat dus. En dan is er natuurlijk nog die stem. Bij 'Live in your livingroom' blies hij daarmee de andere artiesten finaal het raam uit. Als ik heel eerlijk ben vind ik de liedjes van Vera akoestisch op hun best. De cd is naar mijn smaak iets teveel gelardeerd met strijkers en andere frutsels terwijl de songs en zijn stem dat niet echt nodig hebben. Ook heb ik de indruk dat hij met simpele begeleiding wat losser en meer ontspannen speelt, wat de nummers ten goede komt. Maar dat is natuurlijk een smaakkwestie. Nu we het toch over smaak hebben: deze cd is al bijna een jaar uit en toch had ik nog nooit van Danny Vera gehoord. Ik vermoed dat dat voor velen van u op File Under geldt. Dat is niet zo raar in deze Popmuziek Correcte gemeente, want Danny treedt naar eigen zeggen graag op bij de Grootste familie van Nederland en had zelfs al een nummer 1 hit in nota bene Turkije. Maar ik zou zeggen: doe 's gek en durf het ook aan! Want met schaamteloos lekkere meezingers ("Speechless", "lay you down", "I'll get by") en tranentrekkers ("Leaving gently", "Veins", "Before I fall", "For a friend"), zou het zonde zijn als deze artiest onder 'File Under: over het hoofd gezien' geschaard blijft.

# | 

| Merie | 14 januari 2006 - 09:46 | reacties (0)

Wat een leuke manier om 2005 af te sluiten en 2006 te beginnen! Vier EP'tjes van Nederlandse acts waar we zeker meer van gaan horen:

Outsmarted - Outsmarted (4 tracks)
Outsmarted categoriseert hun muziek zelf als Britpop. Vreselijk Brits klinkt het niet in mijn oren, ik zou het eerder makkelijk in het gehoor liggende gitaarpopliedjes noemen. Britpop is voor mij een combinatie van in het oog springende muzikanten, op oudere Britse muziek gestoelde nummers en last but not least, een zekere mate van ironie. Dat hoor ik niet terug bij Outsmarted. Het probleem met makkelijk in het gehoor liggende gitaarpopliedjes is verder dat ze snel veel op elkaar gaan lijken. "Please", het laatste van deze vier nummers durende EP is voor mij de uitblinker. Het gitaargeluid 'pingelt' en wordt af en toe doorspekt met een strategisch geplaatst synthesizerbiepje, het nummer heeft een aangename melodie en ondanks dat de tekst ook hier de ironie ontbeert, nodigt het nummer wel uit tot meeneuriën. Wanneer Outsmarted in staat blijkt meer van dit soort nummers te schrijven en een duidelijker eigen gezicht ontwikkelt, ga ik deze jonge Zeeuwen zeker in de gaten houden.

Stefan Oosthof - Mpty insides (3 tracks)
Al te zien op The Music In My Head en onlangs zeer overtuigend bij Live In Your Living Room in Rotterdam, is Stefan Oosthof nu ook te horen op een EP'tje van eigen hand. Deze singer-songwriter, afkomstig uit de band Broshim maakt melodieuze liedjes met akoestische gitaar. Zijn stem is aan de hoge kant met een trillertje dat soms overslaat, wat hem heel herkenbaar maakt. Met name in track 3, "Partir c'est mourir un peu" - een mooi typisch singer-songwriternummer met een bite - is Stefan goed op dreef. Het is dan ook met name dit laatste nummer dat de belofte voor de toekomst doet.

Silence is sexy - Live at Bigmouth (3 tracks)
Winnaar van de Grote Prijs 2005 in de categorie Pop/Rock Silence is sexy timmert aardig aan de weg met deze EP. Live opgenomen in studio Bigmouth laat dit plaatje nog beter dan op Silence is sexy horen wat ze in hun mars hebben. Hun aan Editors en Placebo refererende donker gekleurde muziek is melodieus, maar heeft een snijdende gitaarondergrond die dwars door je ziel kerft. Het wordt tijd voor een volwaardig studioalbum!
Silence is sexy speelt 10 januari in Café Flitz, Utrecht
(accoustisch) en 2 februari in Waterfront, Rotterdam.

Voltage - Hitting the ground
Soms heb je van die platen die je achterlaten met een gevoel alsof je een stomp in je maag hebt gehad. Maar dan op een fijne manier. Deze EP - met 6 tracks de lijvigste van het viertal - van ex-Supersubbassist Marc Driessen dondert vanaf de eerste toon je hoofd en je hart in. De stevige, maar dansbare combinatie van elektronica en gitaren die samen een vol, vet, vuig glitterglamgrungegeluid voortbrengen, is zelfs met Cillit Bang niet te verwijderen van je koptelefoon. Het gromt en grijnst, de hoek van de bovenlip opgetrokken met een intensiteit die we nog kenden van bijvoorbeeld The Jesus & Mary Chain of oude Iggy Pop. Deze belachelijk lekkere EP (fantastische productie ook) haalde op de valreep nog mijn jaarlijst van 2005 en voorspelt veel goeds voor 2006, waarin opnieuw een EP zal verschijnen. MEEERRRRR!

# | 

| Merie | 05 januari 2006 - 13:00 | reacties (2)

Wanneer ik mannen in geblokte houthakkershemden zie denk ik meestal aan een van drie dingen: The lumberjack song van Monty Python, doedelzakgitaren van Big Country of aan Pearl Jam. Laten de Constantines nou nét niet als deze drie klinken. De plaat bevat geen humor, er is geen doedelzak te bekennen, en grunge-rock is het ook niet. Waar klinkt het dan wel naar? zult u vragen. Van-dik-hout-zaagt-men-planken-rock zou ik het niet willen noemen, maar het is wel duidelijk dat de subtielere lagen van Tournament of Hearts zich pas na enkele luisterbeurten openbaren. Voordat je daar ben aangeland zal je ofwel zijn overdonderd of omver gelopen door de epische 'wall of sound' die de Constantines produceren. Een muur van geluid, niet voor wat betreft volume, maar de diepte, rijkheid en volheid van de instrumentatie (blazers!), draagt een Peter Gabriel-achtige stem, die gewone verhalen van gewone mensen vertelt. De busconducteur, de nachtverpleegster, working class heroes worden bezongen. De Constantines klinken als serieuze jongens. Op dit toernooi van harten(pijn) is geen ruimte voor een goedkope lach. Een van mijn collega's gaat emigreren naar Canada. Ik mag hopen dat ze daar in een vrolijke Arcade Fire neighbourhood' belandt en niet in de donkere wouden van de Constantines. Alhoewel, voor een intens romantische ziel is het daar waarschijnlijk goed toeven.

# | 

| Merie | 11 december 2005 - 20:00 | reacties (0)

Een van mijn hobbies is bandjes kijken. Of het nou bekendere bandjes zijn of nieuwe bandjes. Nergens komt popmuziek naar mijn mening beter tot z'n recht dan in een donker rokerig hol, waar je als het ware de zweetdruppels op het podium kunt voelen. Dus toog ik een paar weken geleden maar weer eens naar Den Haag voor een halve finale van De Grote Prijs van Nederland. Altijd gezellig en soms ontdek je er nog eens een leuk groepje. Zoals bijvoorbeeld een paar jaar geleden Stuurbaard Bakkebaard die het - hoe schandelijk van de jury - aflegden tegen een Afrikaans trio waarvan we daarna nooit meer iets hebben vernomen. Maar goed, de halve finale van dit jaar in het Paard dus. Na een band of drie deed de meligheid zijn intrede. Pfff, waren we hier helemaal voor naar Den Haag gekomen op de warmste oktoberavond van de eeuw? Wat een teleurstelling. Onder andere flauwe, op Amerikaanse leest geschoeide nu-metal, een uitsloverig meiden punk-pop groepje, en een dertien in het dozijn poprock band met rockbitch zangeres in stoeipakje passeerden de revue. Bijna waren we afgetaaid om een terrasje te pakken. Maar gelukkig maakte de laatste band, en terechte winnaars van de avond Silence Is Sexy het wachten meer dan goed. We zagen warme, intense, ongegeneerd gloedvolle gitaarmuziek die met stijl gebracht wordt. En dat lukt ze ook op deze titelloze vier tracks tellende EP. Hoorbare invloeden van The Cure ("Reptiles") en My Bloody Valentine, maar ook van atmosferische Scandinavische bands. Tot mijn grote vreugde hoor ik zelfs ook verwantschap met Radiohead voordat ze vervelend neuzelig werden. Dit EP-tje smaakt dus naar meer. Toegegeven, het is niet de meest originele muziek, maar de kwaliteit van het concert en composities op deze EP beloven in ieder geval veel goeds voor de toekomst. Of ze die prijs nu gaan winnen of niet.

# | 

| Merie | 20 november 2005 - 16:00 | reacties (1)