Blitzen Trapper
Part 1
'Laat me even kijken...' is het antwoord van Blitzen Trapper-voorman Eric Earley op mijn vraag of dit een goed moment is voor het interview. De band is te laat binnen, alle bandleden banjeren ergens door het gebouw en er moet nog gesoundcheckt worden. En hoezeer ik - ook na zovele jaren nog - geniet van de foto's op de diverse walls of fame die Vera rijk is; als Earley na tien minuten nog niet terug is ga ik toch eens even poolshoogte nemen. Uiteindelijk vind ik hem in zijn eentje op het podium, met een gitaar om zijn nek, terwijl hij in zichzelf gekeerd de geluiden die uit zijn gitaar komen bijstelt met de diverse knoppen op gitaar, versterker en pedalen. 'Yeah, well... Ik dacht... Just checking my guitar...'
Bear In Heaven
Fan van het ABCDE-liedje
Terwijl we praten over thuishaven New York en de ontelbare liveshows die daar avond aan avond te bezoeken zijn, informeert Bear in Heaven's zanger en voornaamste songwriter Jon Philpot ogenschijnlijk nonchalant hoeveel shows er vanavond plaatsvinden in een stad als Groningen. Toch klinkt in zijn vraag ook de muzikant door die altijd maar moet afwachten hoeveel mensen er naar zijn show komen kijken. Want ondanks dat Bear in Heaven alweer zeven jaar aan de weg timmert, kan de band pas na een recensie bij het Amerikaanse Pitchfork spreken van enige naamsbekendheid. Het tweede album van de New Yorkers, getiteld Beast Rest Forth Mouth, werd eind vorig jaar positief gerecenseerd en kreeg bovendien het predicaat Best New Music mee. Waarmee -zo blijkt- dit Amerikaanse webzine ervoor heeft gezorgd dat we nog steeds van Bear in Heaven kunnen genieten.
Frank Turner
'Ik zie mijzelf liefst als een werkende muzikant'
Er zijn mensen wiens hart bij het horen van de term 'folk-punk' sneller gaat kloppen. Ik ben niet een van deze mensen, maar toch: de muziek van Frank Turner, die "officieel" het predicaat folk-punk draagt, doet wel iets met mij. Is er wellicht een verkeerd etiket op zijn cd's geplakt, of is hier meer aan de hand?
Frank Turner is net met zijn soundcheck begonnen als ik hem opzoek. En ondanks het feit dat deze tour gepresenteerd wordt als 'Frank Turner solo', staat er een vijfkoppige band op het podium.
Turner, lachend: 'Solo moet je meer zien als 'niet meer met mijn vorige band' (Million Dead). Ik had helemaal genoeg van het gedoe binnen die band en moest even tot mijzelf komen. Vooral daar waar het ging om het optreden, want bij de opnames van de cd's zijn altijd andere artiesten betrokken geweest. Maar nu speel ik dus ook live weer met een band. En dat is ook vanaf het begin de bedoeling geweest. Solo spelen is weliswaar intenser, omdat je er echt alleen voor staat, maar je bent muzikaal een stuk beperkter. Ik hou wel van de mogelijkheden die een band je muzikaal biedt. Je hebt de beschikking over een veel groter palet aan geluiden en stemmingen.'
Audiotransparent - Chekhov Guns
Het duurt even, maar dan heb je ook wat. Drie jaar na Nevland verschijnt dan eindelijk het derde studioalbum van Audiotransparent. Nevland, het tweede album van deze Groningers, is eerlijk gezegd aan mij voorbij gegaan. Ik heb nog net meegekregen dat de titel verwees naar een spits bij FC Groningen, maar dat is dan ook dat. Terwijl ik heb genoten van het debuut van deze band. Maar de zanger ging weg (ik leek overigens een van de weinigen te zijn die zijn ietwat lijzige en nonchalante wijze van zingen kon waarderen), de band leek meer van hetzelfde te produceren en, nou ja, zo gaan die dingen nu eenmaal. Tot dat onlangs bij mij Chekhov Guns arriveerde. "Gevarieerder en meer uptempo dan de vorige albums" zegt de band zelf en dat klopt in vergelijking met het debuut in ieder geval. In plaats van uitgesponnen sferen op basis van gitaar, bas drums en viool, heeft op Chekhov Guns de elektronica een belangrijke rol gekregen. Het gruist, kraakt en vervormt - soms lijkt het wel of je een lp op hebt staan - en in plaats van drums wordt het ritme in een groot deel van de nummers neergezet door elektronica. Natuurlijk weer geassisteerd door diverse analoge ritmeparafernalia. Het resultaat is een gevarieerd en inderdaad meer uptempo plaat, tijdens beluistering waarvan mij bands als The Notwist en de oude Grandaddy te binnen schoten. Af en toe - zoals in "Under The Water" - wordt er groots en orkestraal uitgepakt. Als experiment interessant, maar over het algemeen is Chekhov Guns - hoe kan het ook anders en wat mij betreft gelukkig- wederom een intieme plaat geworden. Met een fantastisch relaxte uitvoering van Andrew Gold's "Never Let Her Slip Away" als uitsmijter.
File: Audiotransparent - Chekhov Guns
File Under: Ouderwetse sfeer in een nieuw jasje
File Audio: [Audiotransparent-Space]
File Video: [Really White Smile][Chekhov Guns-teaser]
Systems Officer - Underslept
Het uit San Diego afkomstige Systems Officer is nog een van die bands die het label ‘indie' in de ware zin van het woord mogen dragen. Systems Officer doet het nog echt allemaal zelf en bovendien nog alleen ook, omdat het hier een eenmansproject betreft. Gelukkig weet deze man - we hebben het hier over Armistead Burwell Smith IV, aka Zach (Smith) - zich wel omringd door gelijkgestemden, want Zach is naast Systems Officer ook basman in Three Mile Pilot en het wellicht beter bekende Pinback. Volgens critici heeft het geluid van Systems Officer dan ook veel van vooral deze laatste band weg. Ik ken Pinback niet goed genoeg om dit te kunnen beamen dan wel ontkennen (mij lijkt SO toch wat rustiger, minder puntig) maar een aardige referentie is volgens mij ook wel Death Cab For Cutie, zei het dat Systems Officer in ieder geval op Underslept nergens het niveau haalt van deze band. Niet op het gebied van ‘het liedje', noch op het gebied van aangrijpende emotionaliteit. Of het zou het zich eindeloos repeterende en hervindende nummer "Sand One" moeten zijn, dat naadloos overloopt in "Sand Two". Dat er te weinig nummers uitspringen heeft als gevolg dat je na het opzetten van de plaat er iedere keer weer plotseling achter komt dat ie ook alweer voorbij is. Zonder dat je van die luisterbeurt echt iets is bijgebleven. Behalve een fijn gevoel dan en het eerder genoemde "Sand One" / "Sand Two". Maar zulke platen moeten er ook zijn. En dan is deze in het genre wel heel erg prettig. Een rustgevend bad om je in te nestelen of muziek voor als je huiswerk zit te maken. Een soundtrack om het leven bij te overdenken of om televisie bij te kijken. Een plaat om mee in slaap te vallen en weer wakker te worden. Met Systems Officer kan het allemaal.
File: Systems Officer - Underslept
File Under: Multifunctioneel systeem
File Audio: [Officer-Space]
Anneke Van Giersbergen - In Your Room
Aan werklust geen gebrek bij Anneke van Giersbergen, die inmiddels alweer dik twee jaar geleden uit The Gathering stapte. Een zoontje, drie platen en diverse tournees door binnen en buitenland later is daar alweer de tweede volwaardige langspeler van Agua de Annique, dat momenteel als Anneke van Giersbergen & Agua de Annique door het leven gaat. In Your Room, dat werd opgenomen in een en passant gebouwde homestudio, is waarschijnlijk wel weer eventjes slikken voor de fans uit het Gathering-tijdperk die Van Giersbergen - zeker in het buitenland - nog in ruime getale aan zich weet te binden. Waren het op Air vooral de wat donkere composities die opvielen en de muziek nog wist te linken met die van The Gathering, op In Your Room zijn het vooral de catchy refreintjes die de aandacht trekken. Naar eigen zeggen is de aanleiding voor het afleveren van deze - ja toch wel - poppy plaat het feit dat Van Giersbergen momenteel wat lichter in het leven staat. Zelfs de haarkleur van de frontvrouw is hier in meegegaan. Ik kan me echter ook voorstellen dat men op zoek is naar een nieuwe fanbase dichter bij huis waarvoor het nieuwe werk, zo bleek onlangs bij DWDD, zeer bruikbaar lijkt. Nu heeft de nieuwe plaat gelukkig meer te bieden dan dergelijke weliswaar lekker meezingbare maar ook wat brave liedjes, hoewel een catchy refrein bij de meeste nummers niet ontbreekt. Uitzonderingen zijn het intieme slechts door piano en strijkersklanken begeleidde "Wonder" en het even mooie "Home Again". Beide nummers worden gevolgd door de meest interessante nummers van de plaat: ritmisch, up-tempo en met leuke vocale uitstapjes die soms doen denken aan het werk van stoner-pionier Chris Goss. In het twee-na-laatste nummer "Longest Day" lijkt Van Giersbergen ontspannen en tevreden terug te blikken op het afgeleverde project, waarna er nog even lekker ouderwets gerockt mag worden met "Just Fine" (geschreven met Devin Townsend) en de band zowaar nog even terug lijkt te keren naar de tijden van The Gathering met een nummer van - nota bene - bassist Jaques de Haard. Een vos verliest zijn streken niet.
File: Anneke Van Giersbergen - In Your Room
File Under: Hey Okay!
File Audio: [Anneke-Space]
John Coffey - Vanity
Soms kom je een nummer tegen waarvan je zweert dat je het -of op zijn minst een fragment ervan- eerder hebt gehoord. Bij elke beluistering weer ligt de naam van de "originele" uitvoerder zwaarder op je lippen, zonder daar ooit overheen te komen. Na het overhoop halen van je platenkast geef je je tenslotte maar gewonnen. Speelt je geest hier een associatief spelletje met je muzikaal geheugen of is het bewuste nummer zo catchy dat het zich meteen als klassieker in je brein nestelt? John Coffey speelt dit spelletje regelmatig op hun bij Sally Forth Records te verschijnen debuutalbum Vanity. Geen singer-songwriter zoals de naam wellicht doet vermoeden, maar een 5-tal dat vooral grossiert in een degelijke en zeer sfeervolle mix van old-skool grunge, rock en hardcore. De paar rustigere liedjes doen denken aan de momenten dat labelgenoot TSTGU even een stapje terug doet. Iets te zalvend wellicht, of is dat alleen maar omdat je weet dat bandjes op Sally Forth een bepaald gedachtegoed aanhangen? Gelukkig gaan de meeste nummers keihard rechtdoor, stuk voor stuk vergezeld van een heerlijk meezing refrein waarbij de kwaliteit van zanger Van Triest zijn strot vooral in de hardste varianten opvallen. Lekker!
File: John Coffey - Vanity
File Under: En nog een keer...
File Audio: [Coffey-Space]
...And You Will Know Us By The Trail Of Dead
Het is niet moeilijk Conrad Keely, zanger-gitarist van ...And You Will Know Us By the Trail of Dead voor je te zien terwijl hij een cameo doet in South Park. Met gitaar in de hand opgewonden maar onopgemerkt citerend uit eeuwen religie, kunst, wetenschap en zaken die de wetenschap te boven gaan. Om tenslotte uit onverwachte hoek zijn welverdiende waardering te krijgen: buitenaards leven dat hem meteen benadert voor een toekomst als denker-artiest op galactisch niveau. Iets waar hij natuurlijk geen nee tegen zegt. Keely: 'Ik kan geen wetenschapper bedenken die niet zou gaan.'
De muziek van ...And You Will Know Us By the Trail of Dead barst over het algemeen uit zijn voegen van de ideeën. Eigenlijk net als zanger-gitarist Keely's pentekeningen, die meestal door grootse voorstellingen maar minutieuze details gesierd worden (zie het hoesje van tCoS), en net als het hoofd van de man zelf; hij is de voornaamste leverancier van muziek en teksten voor de band die in februari met The Century of Self haar vijfde langspeler uitbracht. Interviews met Keely beperken zich dan ook zelden tot muziek. Deze kunstvorm lijkt slechts één van de manieren te zijn waarmee hij al wat hem bezig houdt een tastbare vorm geeft.
Lees verder..Silence Is Sexy - This Ain't Hollywood
Het tweede album van Silence Is Sexy, This Ain't Hollywood, wordt gebracht als soundtrack bij de waarschijnlijk weinig glamoureuze, maar hopelijk wel intense film die je aan je voorbij ziet schieten als je met 120 km/h de vangrail raakt. Desondanks, en daar kan de ondersteuning van mooi verzorgd en filmisch ogend artwork niets aan verhelpen, is de plaat toch geen echte soundtrack geworden. Daarvoor ontbreekt het teveel aan een verhaal. Het album opent met het mooie en optimistische "Come Back To You", om er vervolgens met het uptempo "Night Out" nog een schepje bovenop te doen. De nacht kan beginnen! Daarna gebeurt er iets geks: voor je het weet is de plaat voorbij zonder dat zich afzonderlijke nummers lijken te hebben aangediend. Zelfs bij meerdere draaibeurten - en de plaat draait echt wel heerlijk weg - blijft dit gegeven zich voordoen. Hiermee is het album weliswaar een ideale soundtrack voor bij de dagelijkse werkzaamheden, maar wel een wat onopvallende soundtrack. Gelukkig zijn er de veelal grootse refreinen die zich plots uit het nummer losmaken en naar de hemel opstijgen. Zij geven de nummers de intensiteit die we allemaal hopen terug te zien in die film der films.
File: Silence Is Sexy - This Ain't Hollywood
File Under: Naar eigen zeggen: sad songs for optimists
File Torrent: [Torrent]
File Audio: [Download in een zipje][Last.Fm-stream]
File Video: [This Ain't Hollywood]
The Spirit That Guides Us - Don't Shoot Let Us Burn
Na een intermezzo waarin The Spirit That Guides aan de hand van een album en dvd (We Are Under Reconstruction part 1 en part 2) een overzicht gaf van wat het tot dan toe had geproduceerd, laat het internationale emo-collectief komende week weer van zich horen middels de release van het album Don't Shoot, Let Us Burn. En hoe! Het is niet zo dat we na genoemde reconstructie te maken hebben met een nieuwe band (natuurlijk zijn er weer bandleden gekomen en gegaan, maar dat is bij tstgu niets nieuws onder de zon). Evenmin hebben we te maken met een vernieuwd dan wel vernieuwend geluid. Nee, de kracht van de 'nieuwe' spirit zit hem erin dat de band het eigen hardcoregeluid, zonder dit ooit echt uit het oog te hebben verloren, weer driedubbelhard heeft opgezocht. Militant, dissonant, log en recht voor zijn raap klinken de (meeste van) de dertien songs op de plaat, zonder overigens tekort te doen aan de veelal filmische intro's en grootse en meezingbare refreinen die altijd al kenmerkend zijn geweest voor tstgu. Refreinen waarin de spirit gelukkig de 'en nu met zijn allen' gezapigheid van veel hardcorebands dan wel de pathetiek van de emo weet te omzeilen. Wellicht omdat de band echt iets te zeggen heeft? Volgens het eigen schrijven gaat de band 'de strijd aan met het kwaad en zichzelf zonder daarbij de hoop op betere tijden te verliezen'. Dat klinkt bombastisch en gezien de levensovertuiging die de bandleden uitdragen ook wat zalvend. Maar tstgu komt ermee weg omdat het precies weet waar het moet ophouden om de al dan niet gewonnen zieltjes weer eens even flink om de oren te slaan. Die betere wereld, daar moet je wel wat voor doen!
File: The Spirit That Guides Us - Don't Shoot Let Us Burn
FIle Under: Engagement voor de minder gevoelige zieltjes
File Audio: [Luisterpaal][ MySpace]
Xavier Rudd
Xavier Rudd maakt muziek met een geschiedenis
Hoe excentriek of uncool iemand in het dagelijks leven ook mag zijn; als artiest blijkt betreffende handicap vaak een sellingpoint. Hoewel multi-instrumentalist Xavier Rudd in deze tijden van 'awareness', of het nu om het milieu gaat of om mensenrechten, marketing-wijs een geschenk uit de hemel moet zijn, lijkt zijn populariteit vooralsnog op natuurlijke wijze te groeien. 'This weeks next big thing' is hij in ieder geval niet. De waan van de dag lijkt ook muzikaal gezien volledig voorbij te gaan aan deze artiest, die zichzelf als doorgeefluik ziet voor de geesten van zijn voorvaderen.
Lees verder..The Robocop Kraus
Hoewel het Duitse The Robocop Kraus al een goede tien jaar aan de weg timmert, is het hen vooralsnog niet echt gelukt mee te varen op het succes dat tachtiger jaren-revival heet. Zelfs in eigen land, waar sommige Duitse bands zo populair zijn dat ze het buitenland bijna niet meer nodig hebben, gaat het nog niet vanzelf. Dit laatste zou kunnen komen doordat The Robocop Kraus er bewust voor gekozen heeft niet in de moerstaal te willen zingen ('We willen een internationale band zijn'). Maar voor de rest?
Het zou natuurlijk aan de muziek kunnen liggen (een over het algemeen vrolijke pop-punk mix met tachtiger jaren-inslag) maar deze doet niet onder voor, en wordt dan ook regelmatig vergeleken met, het geluid dat bijvoorbeeld het veel populairdere Franz Ferdinand voortbrengt. Steekt het niet, dat de band nog steeds hard moet werken om aan de bak te komen terwijl ze qua populariteit links en rechts ingehaald worden door jongere en succesvollere acts in het genre?
Lees verder..The Aggrolites
Dirty Reggae
Dat je bij muzikanten -net als bij gewone mensen- niet altijd op het uiterlijk moet afgaan bewijst het uit Los Angeles afkomstige The Aggrolites. Deze betatoeëerde en kaalgeschoren spierbundels blijken namelijk heel andere muziek te maken dan hun uiterlijk doet vermoeden. Niet dat dat uiterlijk zo'n probleem is. Ik hou namelijk wel van een beetje hardcore (de muzieksoort waarvan je zou verwachten dat deze mannen die maken). Maar ze maken dus reggae. Reggae! Buiten een sporadisch Bob Marley-moment is dat niet aan mij besteed. Maar daarmee hoor ik vreemd genoeg meteen tot de doelgroep van de band, aldus drummer Korey Horn: 'Mensen denken bij reggae meteen aan Bob Marley. Maar reggae is niet altijd zo mellow, zo langzaam. Reggae used to be tough!'
Agua de Annique - Air
Je vraagt het je toch stiekem af, waar de fans van The Gathering meer naar uitkeken; deze plaat van frontvrouw Anneke of die van de rest van de band. Een beetje naar misschien, hoewel je het ook van de positieve kant kunt bekijken; er zijn nu immers twee groepen waarvan er iets moois kan komen. In het geval van Anneke is dat, wat een stom woord toch, poprock. In ieder geval op die zondagavond in - godbetert - Emmeloord alwaar Agua de Annique in het plaatselijke jongerencentrum de Klos haar tweede en niet meer helemaal geheime try-out concert gaf. Mooi en intiem, maar geregeld ook venijnig rockend: Annique had het allemaal, inclusief een band die stond als een huis. Van Anneke viel weer eens op hoe mooi ze zingen kan, vooral als er andere dingen van haar stem gevraagd worden dan toen ze bij The Gathering zong (zoals in een verrassende cover van Earth & Fire). Naderhand viel de cd Air mij bij eerste beluistering een beetje tegen. Hij gleed - warm en helder geproduceerd als hij is - weliswaar heerlijk mijn oren binnen op de (brakke) zondagavond erna, maar was dit hetzelfde rockbandje dat ik de avond ervoor had gezien? Het deed mij, in tegenstelling tot live, nu wel geregeld aan het wat gepolijste geluid van The Gathering denken. Maar dan kleiner. Intiemer. Veel rustige nummers op deze plaat, veelal met de piano - waarop Van Giersbergen haar nummers schrijft - als basis. Open klanken, sfeer, en in het mooie "Icewater" soms bijna triphop. "Witness", een onheilspellend voortjagend nummer, en "Lost and Found" zijn live de grootste knallers. Jammer genoeg komt dat er op plaat niet helemaal uit. De gitaaruitbarstingen zijn daar niet overtuigend genoeg en komen in het laatste nummer zelfs wat belegen over. Jammer! Maar voor de rest: een mooie, erg sfeervolle plaat, die zeker ook veel liefhebbers van The Gathering zal aanspreken en in combinatie met het live-geluid een interessante nieuwe band vertegenwoordigt.
File: Agua de Annique - Air
File Under: Meer dan The Gathering
File Audio: [ MySpace]
The Spirit That Guides Us - We Are Under Reconstruction (Part 2)
Dat ik in eerste instantie teleurgesteld was in we are under reconstruction (part 2) van 'the spirit that guides us' (in het vervolg: TSTGU) lag grotendeels aan mij. Het kwam door mijn hoge verwachtingen. Ik had pas een dvd gekeken over de Zweedse emopunkers Refused. Een mooi en duister gefilmd kunstwerkje. En dan valt een 'gewoon' concert, hoe goed gefilmd ook, een beetje tegen. De dvd begint spannend met een wijds -door surfgitaar begeleid- nachtelijk shot. Lichtjes in de verte en het zachtrode gloeien van wat onmiskenbaar een podium is. Maar wat groot! Waar is dit?? Het Flevofestival? Dan begint het publiek te juichen terwijl drummer Eggersman opkomt. Een beat wordt ingezet en -alsof je er zelf bij bent- begint het kippenvel daadwerkelijk te prikkelen. Vervolgens knalt "deep and unanswered" er in. Een degelijke, door meerdere camera's gefilmde show volgt. Ik heb TSTGU wel eens explosiever gezien, maar bezield zijn ze altijd. Ook muzikaal is het een strakke set waarbij de immer stoïcijns drummende Eggersman voor een solide basis zorgt. Voor mij had de gitaar van Axel Kabboord soms iets zachter in de mix gekund, maar dat is een detail. De dvd geeft zoals beloofd een mooi overzicht van de vijf jaar die de band bestaat. Als je meer wilt, kun je foto's, een uitstapje in Berlijn en twee backstagefilmpjes bekijken. Vooral leuk voor de idolate fan. Toch is er ondanks de overwegend positieve kanten van deze dvd iets dat blijft knagen. TSTGU was lang een redelijk ongrijpbaar collectief dat ook tijdens shows nooit echt in 'the spotlights' stond. Dat het op deze dvd bijna een uur lang van alle kanten goed te bekijken is, doet een beetje af aan de magie. Een geest, daar vang je immers hoogstens een glimp van op.
File: The Spirit That Guides Us - We Are Under Reconstruction (Part 2)
File Under: Geesten vangen.
The Bullfight
Bitterzoet
Vorig jaar sloeg het Rotterdamse The Bullfight de Nederlandse muziekliefhebber om de oren met One Was A Snake. Een plaat die regelmatig de classificatie droomdebuut meekreeg en her en der zelfs tot beste Nederlandse plaat van 2006 werd bestempeld. Naast goed zou ik de plaat ook on-Nederlands willen noemen. Niet zozeer on-Nederlands goed als wel on-Nederlands in het genre muziek dat de band heel overtuigend weet neer te zetten.
Meindert Talma
'De komende tien jaar wil ik meer met de muziek bezig'
Meindert Talma vierde op de valreep van 2006 in de Vera-club te Groningen het tienjarig bestaan van zijn band Meindert Talma & The Negroes. Naast de presentatie van zijn nieuwste cd Nu geloof ik wat er in de bijbel staat, bestond de avond uit een vertolking door derden van een selectie uit het oeuvre van de band. Alle artiesten of bands waar Talma en zijn Negroes de afgelopen jaren mee te maken hadden gehad speelden in de Groninger rockclub nummers van The Negroes zoals die nog nooit gespeeld waren. Al was het alleen maar omdat een aantal artiesten zich genoodzaakt zag de liedjes te vereenvoudigen, omdat deze toch een stuk ingewikkelder bleken dan vaak op het eerste gehoor lijkt.
Devastations
Drama uit Down Under
Of het nu goed of slecht is om je eerste Nederlandse show in Vera te spelen weet ik niet. Het blijft natuurlijk de perfecte eerste kennismaking met Nederland Muziekland, maar de rest kan - in ieder geval als het gaat om het bijna tastbaar beleven van de popgeschiedenis - natuurlijk alleen maar tegenvallen. Maar dit terzijde. Devastations, althans bassist Conrad Standish, ziet het vooralsnog van de positieve kant. Vers via een detour uit Brussel aangekomen (defecte Tom Tom), staat hij ietwat verdwaasd tegenover me. Tandenborstel en paspoort in de hand. 'It's been a long day'
Smutfish
Als Obelix die als kind in de ketel met toverdrank viel, zo omschrijft Melle de Boer, zanger en liedjesschrijver van het Haagse Smutfish, zijn relatie met de minder prettige kanten van het leven. Een ellendige jeugd, gevolgd door een zo mogelijk nog ontluisterendere overgang naar het volwassendom zorgden ervoor dat De Boer niet een van de meest gelukkige mensen op aarde is. Maar - geluk bij een ongeluk - wel eentje die zijn onzekerheden, woede en angsten heeft weten om te zetten in even schone als zwarte americana, de muzieksoort waarin Smutfish grossiert.
Lees verder..Two Gallants
'We gaan waar de muziek ons brengt'
'Het is niet altijd interessant te praten over de levens die vandaag de dag worden geleefd. Die hele digitale wereld is toch een beetje zielloos.' Aldus Adam Stephens, een van de twee Two Gallants uit San Francisco. Niet bepaald een quote die je verwacht van een band die zich vrij vertaald "De Rokkenjagers" noemt, naar een verhaal van James Joyce.
Maar het woordenboek geeft meer mogelijkheden. "Ridderlijk" en "nobel" bijvoorbeeld. Ook geen woorden waar je direct aan denkt als je tegenover de wat introverte en scruffy ogende twintigers zit. Maar wel woorden die passen bij de vervlogen tijden waarover ook schrijver Joyce verhaalde. Tijden van een leven in de marge en het recht in eigen hand nemen. Van echte, maar ook van falende mannen. Tijden van een zekere authenticiteit ook.
Lees verder..Blues Brother Castro
De Pixies voorbij
'Ik denk dat we met de vorige plaat een klein beetje de fout hebben gemaakt te openen met een nummer dat heel duidelijk een stijlquote was van de Pixies. We waren toen nog helemaal niet aan het nadenken over dat mensen daar dan meteen een mening over gaan vormen. Het leek ons gewoon wel grappig de luisteraar op het verkeerde been te zetten. Maar dat heeft anders uitgepakt.'
Aan het woord is Leon Caren, zanger en gitarist van het Amsterdamse Blues Brother Castro. De band die zich ongetwijfeld wereldkampioen mag noemen als het gaat om het verzamelen van recensies waarin hun muziek vergeleken wordt met die van de Pixies. Een band die Caren - laat daar geen misverstand over bestaan - geweldig vindt. Maar dat ze er op zouden lijken? 'Onzin. Zeker de laatste plaat heeft niets met de Pixies te maken.'
Lees verder..Kill The Young
Britse beloftes doen het bloed van de gemiddelde muziekliefhebber op het vaste land inmiddels niet meer zo gauw in een stroomversnelling geraken. Daarvoor worden ze iets te vaak gedaan en hebben ze bovendien meestal ook iets te weinig om het lijf. Juist als een Engelse band het continent overtrekt zónder veelbelovende NME-quotes in het vaandel mee te dragen ben je geneigd om eens te kijken wat voor vlees we in de kuip hebben.
Kill The Young heet het uit Manchester afkomstige trio dat bestaat uit de broertjes Gorman. Hun debuut met stevige maar vooral melodieuze indiepop verscheen vorig jaar bij het Franse Discograph, wiens A&R manager de band zag spelen in hun thuisstad. Discograph pakte het meteen goed aan. De plaat werd opgenomen met Dimitri Tikovoi (o.a. Placebo) en afgemixt door Flood, die onder andere samenwerkte met U2, Nine Inch Nails en de Smashing Pumpkins.
Lees verder..Drive-By Truckers
Pedigree rock
Het zuiden van de Verenigde Staten heeft - terecht of niet - te kampen met de nodige vooroordelen betreffende mentaliteit, politiek gedachtegoed en gemiddeld IQ van de bewoners. En ondanks dat hier jaarlijks het SXSW-festival plaatsvindt, roept het gebied ook op muzikaal gebied in de eerste plaat associaties op met country, Nashville Pussy en alles wat zich daar tussenin beweegt.
Drive-By Truckers is zo'n band uit deze contreien die bovendien ook nog eens redelijk aan de muzikale verwachtingen voldoet in die zin dat ze, om maar eens kort door de bocht te gaan, southern rock maken. In de Nederlandse media mag dan ook graag - deels grappend - aangehaald worden dat we hier te doen hebben met een stelletje boeren, maar wel een stelletje boeren dat verdomd goed kan spelen.
Lees verder..About
Met een laptop kun je meer dan mail versturen
De laptopmuzikant staat meestal niet in hoog aanzien bij de gemiddelde concertganger. Hoewel ook de reguliere bandjeswereld zijn introverte exponenten kent, is het over het algemeen toch wel de laptopmuzikant die naar huis gaat met de eerste prijs voor minst tot de verbeelding sprekende liveperformance.
Nu is het rockgehalte van laptopmuziek meestal ook niet zo heel hoog. Deze staat immers vaak gelijk aan 'intelligente' elektronische muziek. Sfeervol en knap in elkaar geknutseld, maar ook wat abstract. De makkelijker in het gehoor liggende beats lijken op de een of andere manier toch vaak op andere apparaten vervaardigd te worden.
Silence is Sexy
Van hazelworm tot Grote Prijs
Je bent een gezonde Hollandse jongen met een bovengemiddelde fascinatie voor hazelwormen. Op een van je maandelijkse bezoeken aan de locale dierentuin blijkt ineens dat je hierin niet alleen staat. Maarliefst drie andere gelijkgestemden blijken zich regelmatig aan deze diertjes te vergapen. Jullie raken in gesprek en voor je het weet sta je elk weekend op een podium muziek te maken en moeten de hazelwormen het voortaan met elkaar doen.
We hebben het over de jongens van Silence Is Sexy, die elkaar volgens de officiële lezing ergens in 2004 op deze manier ontmoetten. Jammer voor de hazelwormen misschien ('de enige levendbarende reptielen, wist je dat?' probeert gitarist Pim van de Werken me te enthousiasmeren), maar goed voor de muziekliefhebber, want die heeft er weer een veelbelovend bandje bij.
Caesar
Before My Band Explodes???
En toen was daar ineens een nieuwe plaat van Caesar. Verhip, denk je; die bestonden ook nog. Of toch niet. Want de nieuwe cd blijkt vol te staan met eerder opgenomen maar voor een deel niet eerder uitgebracht materiaal. Een laatste levensteken wellicht, voordat de stekker er definitief uit gaat? De titel Before My Band Explodes lijkt dit vermoeden te bevestigen. Tijd voor een afsluitend interview met de band die samen met onder andere Daryll Ann en Johan zo'n tien jaar geleden onderdeel was van een indie-golf die vanuit het Excelsior-label Nederland overstroomde.
Amusement Parks on Fire
'Ze komen er nog wel achter dat we een echte band zijn'
Er is weer een bandje opgestaan dat de popmuziek moet gaan redden; Amusement Parks On Fire. Weg met de gekunstelde wave-herkauwerij die ons de laatste jaren achtervolgt. Ongecompliceerde in delay gedrenkte noise, dát is de toekomst. Eerlijk en recht door zee. En als deze ons ook nog eens wordt gebracht door een twintigjarig muzikaal wonderkind, dan is een hype natuurlijk snel geboren. In Engeland dan.
Nederland, waar de band vorige week voor een drietal concerten was, lijkt iets minder snel overtuigd. Maar toch; ook hier is menigeen behoorlijk onder de indruk van wat deze jonge muzikale belofte, die al op zijn zestiende aan het selftitled APOF-album begon te schrijven, ons te bieden heeft.
Lees verder..