De eerste keer dat er een nummer van de nieuwe Spiritual Beggars voorbijkwam, had ik even het idee dat ik naar Zakk Wylde zat te luisteren. Niet alleen kent "Lost In Yesterday" (want dat nummer was het) eenzelfde logge gitaarriff als Wylde pleegt te gebruiken, de zang van de nieuwe zanger Appollo Papathanasio (ex-Firewind) lijkt ook al op de voormalige Ozzy-axeman. Het is daarmee wel een stem die uitstekend past bij de muziek van deze Zweden. Ook al is het vorige album van vijf jaar geleden, qua sound is er niet zoveel veranderd. Het stonergehalte is zoals op de laatste albums niet al te hoog, het is echte seventies classic rock wat je hoort, inclusief uitstekend orgelwerk van Per Wiberg. Michael Amott mag dan het opperhoofd van deze band zijn, de anderen krijgen volop ruimte om zich te presenteren. Het voelt dan ook als een echt bandalbum, precies zoals het hoort bij seventies hardrock. Ja, je hoort voldoende invloeden, Zakk Wylde, Michael Schenker ("Concrete Horizon" lijkt nogal op diens "Desert Song" in riff en zanglijnen), Deep Purple, Whitesnake, maar die invloeden zijn samengesmeed tot iets dat voldoende eigen smoel heeft om te overtuigen. Ondanks de beperkte bandbreedte waarin Spiritual Beggars opereert, krijg je nergens het gevoel dat het op elkaar begint te lijken, dus compositorisch zit het wel snor. Het enige puntje van kritiek is dat er vijf jaar na het vorige album vooral meer van hetzelfde te horen is. Maar dat meer van hetzelfde is wel meer reuze lekkers.

Beggars-toetsenist Per Wiberg bracht een paar maanden geleden ook al een cd uit, met zijn (inmiddels tweemans)hobbybandje Mojobone. Wiberg is hier niet alleen verantwoordelijk voor de toetsenpartijen, maar ook voor gitaar, bas en zang. Zijn partner in crime op drums, percussie en zang is Marcus Källström. De bio wordt afgesloten met de merkwaardige zin 'From start to finish, “Cowboy Mode” fails to disappoint'. Je zou natuurlijk ook kunnen zeggen dat ze overtuigen, dat is wat minder negatief en ook nog eens volstrekt terecht. Waar Spiritual Beggars niet meer als stoner kan worden omschreven is dat bij Mojobone juist het startpunt. Niet uitsluitend overigens, want de fraaie ballad "Shadow King" is eerder een progrocksong. Ook classic rock, funk en zelfs soul doen hier en daar hun intrede. "End Of Music, End of Story" is bijna Soundgarden - ware het niet dat de gitaar fraai gezamenlijk soleert met een sax! Eerst en vooral is het echter rock, voor stonerbegrippen buitengewoon toegankelijk bovendien. De compositorische verscheidenheid is aanzienlijk groter dan bij Spiritual Beggars. Meest verrassend is nog wel dat Wiberg als zanger, als gitarist en als bassist volstrekt geloofwaardig is. Nergens heb je het idee dat hij aan zijn grenzen zit. Van mij mag Wiberg er wel wat muzikanten bijzoeken en lekker op toernee gaan. Mojobone is de status van hobbybandje ver ontstegen.

#| |

| Prikkie | 31 augustus 2010 - 08:57 | reacties (2)

Vanaf de hoes staart me een wat vermoeid ogende man van middelbare leeftijd tegemoet. Toch een heel verschil met die wat spichtige jongeman die ik ooit op Lowlands zag met Soul Coughing. De titel Sad Man Happy Man lijkt maar half te kloppen als je de hoes ziet. In de Verenigde Staten is dit album al bijna twee jaar uit en anders dan bij de vorige albums had ik het nog niet in de import gekocht, omdat voorganger Golden Delicious me gaandeweg steeds minder beviel. Het had toch niet de energie van het werk met Soul Coughing of van Haughty Melodic en ik vreesde voor een voortzetting van Golden Delicious. Zat ik er even naast, zeg. Sad Man Happy Man biedt cynisme over de hedendaagse Amerikaanse maatschappij verpakt in bijna vrolijke, hoekige deuntjes. Afgezien van de baspartijen is Doughty verantwoordelijk voor alle instrumenten. Dat is vooral akoestische gitaar, maar ook percussie, cello en allerlei elektronische details. Door dat laatste doen sommige songs meer aan Soul Coughing denken dan op welke voorgaande plaat dan ook. Dat is bijvoorbeeld het geval bij "(You Should Be) Doubly (Gratified)", een song die dan ook is geproduceerd door David Kahne, die ook Soul Coughing´s Irresistible Bliss produceerde. Voor hedendaagse begrippen is het bijna een EP. Er staan weliswaar 13 nummers op - inclusief de Daniel Johnston-cover "Casper The Friendly Ghost"-, maar tesamen zijn die niet langer dan een kleine 34 minuten. Misschien is dat ook wel wat deze plaat op het eerste gehoor beter maakt: het is allemaal short and sweet, en Doughty ten voeten uit. Ik ben benieuwd of deze plaat me over een half jaar nog zo kan bekoren. Ik durf het na Golden Delicious niet meer te zeggen, ook al zal ik deze cd de komende tijd nog wel vaker draaien. Wat Doughty's instrumenten betreft nog een opmerkelijk feitje: hij wordt nu officieel gesponsord door Fender Hello Kitty gitaren...

#| |

| Prikkie | 24 augustus 2010 - 08:57 | reacties (0)

In de line-up van Wicked Sensation zitten twee Nederlanders: drummer Dirk Bruinenberg (Elegy, Bob Catley) en Robert Soeterboek. Die laatste is wat mij betreft een van de beste rockzangers die ons land rijk is, getuige eerder werk met onder andere de Cotton Soeterboek Band en Ayreon. Wicked Sensation bestond eerder van 2001 tot 2006 en is nu heropgericht door gitarist/componist Michael Klein en Soeterboek. De meeste songs zitten ergens tussen Whitesnake, Thunder en House Of Lords - en ja, dat is een beperkte bandbreedte. Een enkele keer hangt een song ook aan elkaar van cliché´s uit die hoek, zoals opener "Better World", vaak hoor je de genoemde bands heel duidelijk doorklinken, maar er zitten ook songs tussen die iets heel eigens hebben. Luister maar eens naar "My Turn To Fly", een duet met Helloween´s Andi Deris. Het belangrijkste is echter dat het klinkt als een klok. Niet alleen productioneel - bijna vanzelfsprekend een perfecte productie van bassist Dennis Ward -, maar ook in de composities. Zoals gezegd "My Turn To Fly", maar ook de verrassend poppy compositie "Give It Up", waarin Michael Klein een heerlijk lome, bijna funky riff neerlegt. Het had zo een nummer van Thunder kunnen zijn. De songs, het gitaarwerk en de productie zijn de taart, de aan David Coverdale in zijn beste dagen herinnerende stem van Soeterboek is de kers daarop. De originaliteitsprijs gaan ze hier niet mee winnen, maar eerlijk gezegd kan me dat geen ruk schelen. Héé,rlijke plaat!

#| |

| Prikkie | 20 augustus 2010 - 14:57 | reacties (0)

Stiekem staat er al jaren een Nederlandse band onder contract bij het Italiaanse label Frontiers: Terra Nova. Hun eersteling op dat label, Escape, vond ik niet zo geslaagd. De verzamelaar Best Of +5 liet echter horen dat de heren meer in hun mars hadden. Met Come Alive hebben ze een nieuwe (studio-)cd en die is inderdaad een stuk beter uitgevallen. Begrijp me niet verkeerd: AOR is een van de meest conservatieve muzieksoorten van het moment en Terra Nova gaat ook geen schok teweegbrengen. Binnen wat ik maar even de formule-AOR zal noemen, is Come Alive echter net even een slag beter dan het meeste wat labels als Frontiers en AOR Heaven de markt opknikkeren. Terra Nova is nog steeds Journey en Robby Valentine wat de klok slaat. Ten opzichte van die laatste is Terra Nova overigens wel minder uitbundig en over-the-top en de zang is minder een acquired taste - ik kan me voorstellen dat dat voor sommigen als een verbetering klinkt. Zoals gezegd is het formule-AOR, dus er zijn geen lang uitgesponnen songs te horen, het blijft allemaal braaf rond de vier á, vijf minuten. Dat neemt niet weg dat dit een cd is die van begin tot eind lekker blijft om naar te luisteren en dat er dat er bovendien een stel songs bovenuit steekt. Holy Grail is bijvoorbeeld een lekker vlotte rocker met een uitstekende hook, net als Under Pressure, dat begint met een fraai intro met alleen zang en piano. Je hoort een goed op elkaar ingespeelde band, die met een uitstekende productie en bovengemiddelde zang weet te voorkomen dat ze te netjes binnen de lijntjes blijven kleuren. Voor AOR-begrippen, in elk geval. Ach, laat ik het ook maar zeggen, ook al zal het tegen het zere been van allerlei indie-mensjes zijn: Terra Nova is een band waar we trots op kunnen zijn. Zo!

#| |

| Prikkie | 15 augustus 2010 - 20:57 | reacties (0)

The Other laat bij het vierde album weinig twijfel bestaan over hun fascinatie. Een spooky hoesafbeelding, compleet met kogelgat en bloedsporen, poëziefragmenten van Edgar Allen Poe en H.P. Lovecraft, titels als "Back To The Cemetery", "Transsylvania" en "Howling At The Moon". Deze Duitsers hebben een fascinatie voor horror en niet zo´n beetje ook. "New Blood", het intro, is een fraai soundtrackachtige instrumentale track, maar die is niet representatief voor de rest van de plaat. Dat is namelijk zuivere punkrock. Wel uitstekende punkrock, dat moet gezegd worden. De songs zijn niet te lang uitgesponnen, waardoor de spanningsboog intact blijft, de riffs en hooks zijn dik voor elkaar en de productie is in your face maar niet dichtgesmeerd. Ooit begonnen ze als Misfits-coverband en dat hoor je wel, zij het dat de productie wat netter is. Ook de koningen van de pretpunk, The Offspring, hoor je met enige regelmaat terug. Veertien tracks lang - eenmaal in het Duits, "Hier Kommt Die Dunkelheit" - weten ze de vaart erin te houden zonder dat je als luisteraar buiten adem raakt. The Other is er, zonder concessies te doen, in geslaagd een horrorpunkplaat te maken die ook buiten de genrefanaten aansluiting kan vinden. Tijd voor een feestje op de begraafplaats, jongens!

#| |

| Prikkie | 08 augustus 2010 - 09:57 | reacties (0)

Ho nou! The Obsidian Conspiracy begint niet met een majestueus intro of welke vorm van intro dan ook. De titel "The Termination Proclamation" doet anders vermoeden, maar ze zitten vanaf de allereerste seconde in recht-zo-die-gaat-hakmodus. De eerste drie tracks gaat dat bijna continu door. Het is geen DragonForce, maar ondanks alle krachtpatserij die er te horen is, valt vooral het gebrek aan variatie op. Vast fijn als je een avondje wilt headbangen, maar dat is een hobby die niet aan mijn contactlenzen besteed is. Het is continu Queensrÿche en Megadeth in overdrive, waarbij van songopbouw nauwelijks sprake lijkt. Op de technische vaardigheden en de productie is niets aan te merken, maar op de albumopbouw des te meer. De heren lijken steeds op weg naar de snelle en moddervette riffs, zelfs die enkele keer dat ze een beetje gas terugnemen, zoals in "Emptiness Unobstructed". Misschien is dat wel vanwege zanger Warrell Dane, die in de rustige passages bepaald niet in zijn comfort zone lijkt te verkeren. Bij "The Blue Marble And The New Soul", de enige ballad op dit album, lijkt hij maar een beetje wild te gokken met zijn stemgebruik. Ik ben toch van de categorie muziekliefhebbers die in de eerste plaats een goeie opbouw of een sterke hook wil horen, en liefst allebei. Bij Nevermore blijf ik een album lang vergeefs op zoek. Ach, misschien ben ik hier ook gewoon te oud voor.

#| |

| Prikkie | 03 augustus 2010 - 20:57 | reacties (0)

Met Ralf Scheepers (ex-Gamma Ray), Mat Sinner (Sinner) en sinds 2008 ook workaholic Magnus Karlsson (Allen-Lande, Starbreaker) als gitarist, is het een understatement om te spreken van een degelijke line-up. Dat vonden ze zelf blijkbaar ook, want voor het eerst in het bestaan van Primal Fear brengen ze een live-album uit. Het klinkt alsof er weinig aan gesleuteld is, wat zeker bij een powermetalband voor mij een pluspunt is. Het is goed te horen waarom Ralf Scheepers ooit bijna de opvolger van Rob Halford bij Judas Priest werd: de kracht en overtuiging van zijn stem is ook na al die jaren nog intact. En toch, individuele tracks bevallen me prima, maar een heel album Primal Fear vind ik nog steeds wat veel van het goede. Het merendeel van de songs is gas geven en blijven hakken - en dat zorgt in elk geval bij mij ver voor het einde van het album voor de nodige vermoeidheid, zeker wanneer er ook nog typische Teutoonse marsmetal voorbijkomt in songs als "Nuclear Fire" of "Battalions Of Hate". Het recentere werk, zoals "Six Times Dead (16.6)", biedt meer variatie, terwijl het zeker niet minder heavy is dan het eerdere werk. In "Fighting The Darkness" verschijnt nog Pamela Moore (Sister Mary in Queensrÿche´s Operation: Mindcrime) ten tonele, terwijl als enig rustpuntje het semi-akoestische "Hands Of Time" is toegevoegd. Wie Primal Fear al jaren volgt, kan dit album blind aanschaffen. Van mij mogen ze zich meer op het recentere werk richten, simpelweg omdat dat muzikaal veel interessanter is. Overigens is tegelijkertijd met deze cd een live-dvd verschenen onder de titel All Over The World, met nagenoeg dezelfde tracklisting, maar van het Europese deel van de tournee.

#| |

| Prikkie | 30 juli 2010 - 16:57 | reacties (0)

Je moet er lef voor hebben om je eigen composities door anderen onder handen te laten nemen. Zeker als die anderen niet bekend zijn met je werk of speciaal in het rockwereldje bekend zijn. Tony Harnell deed het, en het resultaat is bijzonder. Songs van TNT, Starbreaker en Westworld zijn onder handen genomen en opnieuw opgenomen, met één nieuwe song, het fraaie Beatlesque "Anywhere But Here". Het resultaat is een meer akoestische benadering, waardoor de songs een fantastische warmte meekrijgen. Harnell was met TNT natuurlijk sowieso al bekend om de poppy songs in rockverpakking, dus op zich is het geen verrassing dat de songs ook in een rustiger setting overeind blijven. Maar de manier waarop is niet minder dan opzienbarend. Nergens doet het aan als opgewarmde prak. Integendeel, wie Harnell´s eerdere werk niet kent zal ook gewoon een mooi, afgerond album horen. Juist fans van TNT zullen wat onbevangenheid aan de dag moeten leggen om deze versies te kunnen waarderen. Het is de moeite waard, want Tony Harnell weet de songs om te zetten in semi-akoestische poprock zonder zich te verliezen in klefheid of te gladde ballads. Harnell heeft zichzelf opnieuw uitgevonden, en hoe!!

#| |

| Prikkie | 25 juli 2010 - 20:57 | reacties (0)

Vanden Plas is zo´n band waarvan ik de naam al jaren voorbij zie komen, die met z´n progmetal valt in een genre dat me interesseert en waarvan ik desondanks al die jaren nooit veel gehoord heb. Met The Seraphic Clockwork kreeg ik de kans om er uitgebreider naar te luisteren. Is de kennismaking bevallen? Nou, ja en nee. Ja, omdat deze Duitse band een buitengewoon strakke plaat heeft afgeleverd. Speltechnisch en qua productie is er zelden zo weinig op een plaat aan te merken. Er zit echter ook een schaduwzijde aan. Ik heb namelijk het idee dat er aan deze plaat buitengewoon lang gesleuteld is om het zo strak en uitgebalanceerd te krijgen, met als gevolg dat de speelsheid er volkomen uitgeramd is. Dat, gevoegd bij composities die wel erg zwaar leunen op steeds dezelfde hakketak-riffs en gedragen zang, maakt dat dit album me nooit echt uit mijn stoel krijgt. Ja, ik ken meer bands die het slechter doen dan Vanden Plas dan bands die het beter doen, maar het blijft een soort B-divisie Dream Theater met Duitse powermetaltrekjes. Het intro van "Final Murder" is bijvoorbeeld heel beloftevol, maar na een minuut of twee zit je weer in hetzelfde stramien als bij al die andere songs. Dat patroon is bij meer songs te vinden. Het lijkt wel alsof ze iedere keer een prachtig intro hebben bedacht en vervolgens geen spannend vervolg kunnen bedenken. Dit mag dan album nummer acht zijn voor deze Duitsers, je moet constateren dat de compositorische vaardigheden geen gelijke tred houden met hun technische vaardigheden. En dat is eigenlijk best een trieste constatering.

#| |

| Prikkie | 13 juli 2010 - 08:57 | reacties (0)

"Hé, geinig!" dacht ik, toen er een cd met de titel Punk Goes Classic Rock uit de envelop rolde. Het label Fearless heeft in de afgelopen tien jaar een hele serie van dergelijke cd's uitgebracht, waarbij punkbands steeds een ander genre onder handen namen. Ik zat me al te verheugen op lekker energieke, rauwe versies van classic-rocktracks, een soort The Spaghetti Incident? met rockklassiekers. Helaas blijkt het volstrekt tegenovergestelde het geval. Ten eerste zijn het geen punkbandjes. De wildste bands zijn een paar poppunkbands, dus zelfs voor Amerikaanse begrippen dekt punk de lading niet. Ten tweede doen ze hun best om als classic-rockbands te klinken. Tenminste, als je de Stones, Tom Petty en The Outfield (!) daar ook toe rekent. Klein probleempje: de songs dateren voor een flink deel uit de tijd dat de budgetten voor de originele platen nog huizenhoog waren. Dan heb je een flinke klus wanneer je Def Leppards "Pour Some Sugar On Me" en Bostons "More Than A Feeling" wilt coveren. De eerste, door The Maine, is dan ook faliekant mislukt, de tweede, door Hit The Lights, is nog enigszins acceptabel. Maar hoewel de meeste songs nog best redelijk uit de verf komen lukt het nergens om maar in de buurt van de klasse van de originelen te komen. Deze bands hadden volgens mij beter juist extra energie en vaart in de songs kunnen stoppen. Nu blijft het toch een beetje alsof je naar een anachronistische verzamelaar uit de jaren zeventig zit te luisteren. Destijds werden op verzamelaars de bekende hits nagespeeld door volstrekt onbekende studio-muzikanten, zodat de kosten lekker laag bleven. Nou is dit album ook niet op mij gericht, maar op emo- en neppunkpubertjes. Maar ik kan me bijna niet voorstellen dat die hier wèl blij van worden. Als in de cover van Queens "We Are The Champions" bij de zang aan de Auto-Tune-knop wordt gedraaid heb ik het in elk geval bij het vierde nummer eigenlijk al helemaal gehad....

#| |

| Prikkie | 09 juli 2010 - 15:42 | reacties (1)

Zeg nu zelf, zelden was een bandnaam toepasselijker dan deze. Kolere, wat een hitte. En dat in een week waarin ik akelig veel file had en ook nog eens warmgelopen remmen in die file. In die hitte stond ik dus langs de A9, te wachten op de berger. Natuurlijk had ik net m´n laatste blikje fris leeggedronken. Drie uur later was ik thuis en heb ik eerst een liter vruchtensap naar binnen geklokt en in het volgende half uur nog eens anderhalve liter bronwater. Dergelijke taferelen van oververhitting zijn bij mij helaas niet te zien na dit album. Deze zes Zweden (nou ja, vijf, ze zijn net op zoek naar een nieuwe zanger) maken typische jaren tachtig-poprock, iets meer richting Journey dan Richard Marx. Wat meer echo dan gebruikelijk, vooral op de zang en de drums, hypermeezingbare refreinen, kortom hitparaderock volgens de regels. En ja, de productie is wat opener dan in de jaren tachtig, en ja, de heren hebben talent en songschrijverskwaliteiten, maar dit heb ik echt al driehonderd keer gehoord. De songs zijn uitstekend, de uitvoering en productie ook, maar als heel album is het feitelijk niets nieuws.

#| |

| Prikkie | 04 juli 2010 - 14:57 | reacties (0)

Sweet Apple slaagt erin zich te presenteren met een hele foute jaren zeventig-hoes. Opener en single "Do You Remember" doet weinig om het beeld van een foute seventiesrockband te neutraliseren. En toch is dit niet zomaar een bandje. Gitarist is Dinosaur Jr.´s J. Mascis (door onze eigen Klaas prachtig vereeuwigd), een man die van bewonderaars haters maakt en andersom. Zelf ken ik zijn werk met Dinosaur Jr. eigenlijk amper. Even wat tracks van Dinosaur Jr.´s Farm beluisterend vraag ik me ook af of liefhebbers van die plaat Sweet Apple zullen kunnen waarderen. Het is op deze plaat veel meer rechttoe rechtaan bluesrock, netter geproduceerd en met heel wat minder gekte. Wat heet, het doet regelmatig denken aan The Black Crowes, een indie-versie van Michael Katon of een wat ingetogener variant van Queens Of The Stone Age. De invloed van de drie anderen in de band is dus aanzienlijk. Dat zijn heren uit twee van Mascis´ andere bands: Cobra Verde´s John Petkovic (zang) en Tim Parnin (gitaar) en bassist Dave Sweetapple uit Witch. Het is een verzameling verrassend toegankelijke songs, waarbij de groove belangrijker was dan gitaarsolo´s of wilde experimenten. Een tip: luister deze plaat als geheel, niet als losse songs. Dit is namelijk zo´n plaat waar de groove zich in je geest moet nestelen. Blues is er altijd te horen, al dan niet gelardeerd met randjes country, stoner, grunge of zelfs gruizige stadionrock."Dead Moon" is de enige uitzondering, want vooral elektronisch, zelfs met drums uit een doosje, en een laagje Chris Isaak daaroverheen. Toch past dit nummer er tot mijn verbazing prima tussen. Met deze stijlen, in een vooral ontspannen en warme productie, is het inderdaad een plaat die op mijn stapeltje past en niet op dat van een van de andere recensenten. Mascis-liefhebbers en -haters moeten dus allebei eerst eens luisteren.

#| |

| Prikkie | 29 juni 2010 - 08:57 | reacties (0)

´Tattoos & Tequila is a compilation of genre defining hits that have been given the Vince Neil rock renewal treatment´, zo luidt de ronkende tekst bij dit album. Mwah. Het is een album vol aardige covers, maar daar is het wel mee gezegd. Zo enorm inventief zijn de covers niet, ze zijn alleen verrockt - als dat ¨berhaupt nodig was. Het zijn ook bepaald geen songs waar Vince Neil nieuwe paden bewandelt, het zijn namelijk stuk voor stuk songs van het type stadionbrullers. Okee, covers van Elvis ("Viva Las Vegas", ook alweer zo'n typisch anthem) en The Hollies ("Long Cool Woman") zijn wat minder voor de hand liggend dan Aerosmith ("Nobody's Fault"), Creedence Clearwater Revival ("Who'll Stop The Rain") en ZZ Top's "Beer Drinkers & Hell Raisers" maar het is zorgeloze, meezingbare rock wat de klok slaat. Twee nieuwe songs staan erop, het titelnummer, geschreven door Marti Frederiksen, en "Another Bad Day". Beide passen naadloos in de rest van het materiaal, waarbij "Tattoos & Tequila" nog het leukst is. De muzikanten zijn gitarist Jeff Blando (Saigon Kick, Slaughter), bassist Dana Strum (Vinnie Vincent Invasion, Slaughter) en de mij onbekende drummer Zoltan Chaney. Uitvoering en productie zijn vlekkeloos, maar het blijft teleurstellend dat Neil zo dicht bij zijn comfort zone blijft. Nu is het een album voor de fans waar verder niemand warm of koud van zal worden.

#| |

| Prikkie | 25 juni 2010 - 14:57 | reacties (0)