Primal Fear mag dan een van de vaandeldragers van de Duitse powermetal zijn, volledig Duits is de band al een tijdje niet meer. Drummer Randy Black (Annihilator) zit al sinds 2003 in de band en in 2008 kwam gitaarwizard Magnus Karlsson (Starbreaker, Allen/Lande) erbij. Met de productionele kwaliteiten van bassist Mat Sinner en de stem van Ralf Scheepers kun je dan gerust spreken van een powerhouse, vooral als je bedenkt dat Karlsson, Scheepers en Sinner de metal anthems zo uit hun mouw lijken te schudden. Unbreakable, het negende album van Primal Fear, is dan ook precies wat je kunt verwachten. Perfect uitgevoerde metalkrakers die binnen een paar maten op stoom zijn en met een hoog meebrulgehalte in de refreinen. Is er dan niets op aan te merken? Jawel hoor, hier en daar is het net iets te braaf en te voorspelbaar, zoals in "Metal Nation". En, zoals hierboven tussen de regels door al te lezen is, de verrassing is wel heel ver te zoeken op dit album. Primal Fear doet hetzelfde als altijd. Dat doen ze wel heel goed, maar ze moeten wel oppassen dat ze niet steeds dezelfde plaat gaan uitbrengen. In het acht minuten durende "Where Angels Die" laten ze horen dat ze meer sfeer en diepte kunnen oproepen dan ze op een deel van het album doen. Dan zijn er nog altijd heerlijke rechttoe-rechtaan rockers als "Conviction", maar er zijn mij net iets teveel songs waarbij het van begin tot eind formulematig hakken en zagen is. Maar eerlijk is eerlijk, de fans zullen daar niet om malen, die worden op hun wenken bediend.

# |

|

| Prikkie | 07 februari 2012 - 20:57 | reacties (0)

Tony Martin nam niet minder dan vijf albums op met Black Sabbath, en toch is zijn carriere na Sabbath verre van imposant. Op enig moment overwoog hij zelfs te stoppen, omdat van de muziek gewoon niet meer rond te komen was. Op dat laatste is hij gelukkig teruggekomen, vandaar Mollo Martin. Martin en gitarist Dario Mollo leerden elkaar kennen tijdens Martins werk aan het Guintini Project, dat plaatsvond in Mollo's studio. The Third Cage is daadwerkelijk het derde album waarop de heren samenwerken. Dat Mollo de nodige ervaring als engineer en producer heeft is te horen, want het album klinkt als een klok. Mollo weet ook dat Tony Martin op z'n best is in de tragere bluesy tracks, dus die zitten er flink wat tussen. "Cirque Du Freak" bijvoorbeeld, of "Oh My Soul", dat zo van de hand van Tony Iommi had kunnen zijn. Maar dan ook echt, want het gitaarwerk doet tot in de solo sterk aan Iommi denken, en da's toch knap. Sowieso is het niveau op het hele album hoog. De songs kloppen en belangrijker nog, Mollo heeft de juiste balans gevonden tussen hooks en solo's. Hij heeft techniek om het album shreddend door te komen, maar hij houdt zich in ten behoeve van de songs. De gierende solo's die dan wel langskomen, maken zo des te meer indruk. Elke liefhebber van Sabbath, Whitesnake en het steviger werk van Rainbow zal zich prima vermaken met The Third Cage. Zo worden ze heden ten dage niet vaak meer gemaakt!

# |

|

| Prikkie | 03 februari 2012 - 21:27 | reacties (1)

Finland is van oudsher een land van shredders en powermetal, als het op rock aankomt. Zo niet bij The Man-Eating Tree. Ze noemen hun muziek atmospheric metal, en dat klopt als een bus. Met uitstapjes naar diverse rockuithoeken als doom, prog, emo, indie en popmetal is hun stijl zeker niet voor elke rockliefhebber geschikt. Ik vermoed dat hun stijl sowieso meer zal aanslaan in de metalhoek. Met grote regelmaat komen er Grote Riffs voorbijzeilen en de sfeer van de songs is vooral als donker en dreigend te omschrijven. De productie gaat regelmatig richting popmetal, hoewel er ook ruimte is voor subtielere lagen. Ook op dit album is het opmerkelijke vibrato in de stem van Tuomas Tuominen een belangrijke factor - en een acquired taste. Ten opzichte van het vorige album, Vine, moet ik helaas constateren dat het album weliswaar mooie subtiele accenten kent, maar dat de meeste songs grotendeels zwaar aangezette akkoorden in nu-metal- em metalcorestijl laten horen. Als ik luister naar de langste song, "Exhaled", krijg ik de indruk dat de heavy stukken en de tekst er eerder waren, en dat er later wat subtielere stukken tussengefrut zijn. Dat is een gevoel dat ik vaker krijg bij dit album, waar dat bij Vine niet het geval was. Het gevolg is dat het een album is dat met reuzenstappen naar het eind doordendert en de subtiliteit en stuk minder is dan op het vorige album. Jammer.

# |

|

| Prikkie | 29 januari 2012 - 20:57 | reacties (0)

Bij opener "Play In A Band" is direct duidelijk wat Hangover Hero brengt: stevig gemixte poprock met gelikte hooks en refreinen. Dat gaat ze goed af. Misschien wel té goed, want na verloop van tijd lijkt het bijna een trucje. Volgens de band zelf is "Play In A Band" hun meest poppy nummer, maar eerlijk gezegd vind ik dat de term op het hele album van toepassing is. Het helpt daarbij niet echt dat de slaggitaarpartijen zwaar, maar desalniettemin wat tam afgemixt zijn. De composities zitten oerdegelijk in elkaar, maar het ontbreekt 'm in de uitwerking aan inventiviteit en verrassing. Dan kan niet aan onwennigheid in de studio liggen want de bandleden komen uit bands als Delain, After Forever, Epica en Autumn, terwijl Sascha Paeth achter de knoppen zat. Daarnaast had ik moeite aan het geluid van zanger Ronald Landa (ex-Delain) te wennen. Da's mijn ding, hij heeft namelijk voortdurend een nadrukkelijke snik in z'n stem en zo'n snik trek ik zelden. Daarmee is niet gezegd dat hij een slechte zanger is. Integendeel, wat hij doet doet hij goed, maar ook voor hem geldt dat hij het risico lijkt te schuwen. Ik heb de indruk dat radiovriendelijkheid het belangrijkste criterium was in de keuzes, met als gevolg elf songs die stuk voor stuk prima zijn, maar als geheel teveel van hetzelfde zijn. Ik heb het steeds halverwege al gehad en dat kan toch niet de bedoeling zijn...

# |

|

| Prikkie | 24 januari 2012 - 08:57 | reacties (0)

Het Ierse eiland lijkt aan een rockrevival bezig. The Answer houdt de eer van de Ierse republiek (heel) hoog, terwijl onlangs ook Glyder een goede vertegenwoordiger van Noord-Ierland bleek. Van dezelfde maatschappij die ons Glyder bracht - Steamhammer/SPV - is er nu dan het eveneens Noord-Ierse Stormzone. Glyder zat meer in de AOR-hoek dan Stormzone, maar wat ze gemeen hebben is dat ze zonder enige gene teruggrijpen op de hoogtijdagen van de hardrock, zonder daarbij teveel als een kopie te klinken. Nou heeft Stormzone wel een naam in de gelederen die al enige historie met zich meebrengt: zanger John “Harv” Harbinson genoot al enige bekendheid met Sweet Savage. Op dit album heeft Stormzone gekozen voor een Manowar-achtige benadering. De hooks zijn groot en majestueus en de uitvoering is een van-dik-hout-zaagt-men-planken van begin tot eind, zij het allemaal net een stukje minder over the top dan Manowar. Harbinson toont zich weer een uitstekende zanger, met meer krachtige uithalen dan een freefightmatch. Compositorisch zitten er geen enorme uitschieters bij, maar zijn er ook geen zeperds, en dat mag je best opmerkelijk noemen bij een album met twaalf songs van samen bijna zeventig (!) minuten. Zelfs "Last Man Fighting", de langste song, blijft gewoon zeven minuten lang genieten. Zero To Rage is een fikse portie lekkere stoere-mannen-muziek.

# |

|

| Prikkie | 20 januari 2012 - 14:57 | reacties (0)

Fate heeft zijn naam te danken aan de oude band van een van de oprichters, Mercyful Fate-gitarist Hank Sherman. Dat is meteen de enige overeenkomst, want Fate brengt eighties-AOR ten gehore. Het vingervlugge gitaarwerk op dit album wordt verzorgd door de vers aangetrokken gitaarvirtuoos Torben Enevoldsen (Section A / Acacia Avenue), die zijn kunsten met verve etaleert. Hij is ook degene die het verschil maakt op dit album. Niet dat de rest van de band slecht is, zanger Dagfinn Joensen heeft bijvoorbeeld een goede en veelzijdige stem, maar het is het gitaarwerk van Enevoldsen dat het net dat beetje extra geeft. In de basis is het - wel met liefde gemaakte - eighties-AOR zoals die al heel veel gemaakt is, met niet allemaal even sterke songs en in een productie die iets beter is dan ik van bands op dit niveau gewend ben. Het sterke punt van de band als geheel is de afwisseling. Het ene moment is de zanger een ouderwetse metalsirene ("Fear Of The Stranger"), het andere moment wordt er geopend met een classic-rockorgelpartij om je vingers bij af te likken. "Follow Your Heart" is dan weer een Whitesnake-achtige powerballad die echt wat te zoetsappig is, ook al wordt 'ie nog overeind gehouden met fijne John Sykesachtige uithalen van Enevoldsens gitaar. Uiteindelijk laat dat gitaarwerk de balans voor dit album naar de goede kant uitslaan.

# |

|

| Prikkie | 17 januari 2012 - 14:57 | reacties (0)

Weinig irriteert me meer dan iets in muziek niet thuis kunnen brengen. Zo heb ik me ooit een halve dag zitten afvragen welke flard muziek ik uit een voorbijrazende auto hoorde komen. Op dezelfde manier duurde het even voor ik de stem van de zanger op He Who Sleeps Among The Stars kon thuisbrengen. Da's ook niet zo gek, want ik kende Mats Levén, want die was het, vooral van het meesterlijke progmetalepos van Amaseffer, Slaves For Life. En da's nogal een stuk verwijderd van de doommetal van Krux. Ook Krux is echter zeer gebaat bij de donkere sfeer die Levéns stem meebrengt. Zoals uit het begin van de titel blijkt, zijn er twee albums aan voorafgegaan. Dus ja, het is een conceptalbum. Voor de liefhebber is dat een fijn extraatje, voor wie er niets mee heeft blijft het een album met zeven afgeronde songs barstensvol verrassend dynamische old school metal, met als pronkstuk het ruim tien minuten durende "Prince Azaar And The Invisible Pagoda". Natuurlijk wordt er duchtig op los gesoleerd door Opeth's Frederik Akesson, maar het gaat vooral om de sfeer. Mij had het snel te pakken, want binnen de korste keren zat ik mee te headbangen op songs die worden voortgedreven door de loodzware basklanken van Leif Edling (ex-Candlemass). Toch is het vooral Levéns prestatie die mij naar meer doet verlangen. Misschien dat er ergens een platenbaas zo vriendelijk wil zijn Amaseffers al een jaar kant en klaar op de plank liggende When Lions Leave Their Den uit te brengen?

# |

|

| Prikkie | 13 januari 2012 - 20:57 | reacties (0)

Lang geleden, toen ik mezelf nog geen progliefhebber noemde, kreeg ik Arena's Pepper's Ghost ter recensie. Inmiddels is het zeven jaar later, vind ik Pepper's Ghost nog steeds heerlijk, is prog wel degelijk een van mijn voorkeursgenres en brengt Arena zijn volgende album uit, The Seventh Degree Of Separation. Zeven jaar waarin de band er een tijd tussenuit is geweest, John Jowitt terugkeerde als bassist en zanger Rob Sowden plaats maakte voor Paul Manzi. 55 Minuten, dertien nummers waarvan er maar een boven de vijf minuten komt. Voor progbegrippen is het als vanouds behoorlijk catchy allemaal. Het samenspel tussen gitaar en toetsen is nog steeds de kurk waarop Arena drijft. Dat is ook logisch. Te vaak heb ik echter het gevoel dat ik het al eens eerder gehoord heb. Daarbij komt dat zanger Paul Manzi me niet kan overtuigen. Met name in de langzamere, melodieuze stukken past zijn stem er uitstekend bij, maar als er wat meer power in moet komen klinkt hij als de zanger van een metalbandje - best aardig, maar nergens een uitblinker. Ook de rest van de band lijkt zich bij de hardere passages trouwens net iets teveel in te houden. Of zijn het de mix en productie die maakt dat het allemaal wat tam klinkt? Feit blijft dat ik de uitbundige bombast mis. Voor sommigen zal dat een verademing zijn, voor mij is het wat Pepper's Ghost zo fantastisch maakte. Nog steeds - en door de korte nummers zelfs meer dan voorheen - slaagt Arena erin om echte songs te fabriceren. Maar om heel eerlijk te zijn is dat ene lange nummer, "Catching The Bullet", het enige waarbij ik enige opwinding voel. De rest klinkt niet alsof de rustperiode veel nieuws heeft opgeleverd.

# |

|

| Prikkie | 08 januari 2012 - 17:57 | reacties (0)

Van Cynic had ik eigenlijk altijd het idee dat het zich in metalsferen bevond die niet de mijne zijn. Pas door Jeff Wagners uitstekende boek Mean Deviation - Four Decades of Progressive Heavy Metal kwam ik erachter dan Cynic in de progressieve hoek thuishoort. Jawel, de gitaren kunnen stevig tekeergaan, maar daarmee is het nog geen metal. Of in elk geval niet alléén metal. Want Cynic combineert vooral heel veel. Onder de verzamelnaam progressief komen poppy melodieën, stevige gitaren en invloeden uit de wereldmuziek voorbij, vaak zodanig versmolten dat het nergens écht in een hokje past. De Nederlanders Tymon Kruidenier en Robin Zielhorst zijn er op dit album niet meer bij, wat betekent dat Paul Masvital en Sean Reinert de enige overblijvers zijn. Wel is Sean Malone voor dit album teruggekeerd voor de baspartijen en is Amy Correia aangetrokken voor de damesvocalen. Muzikaal is de verandering ook nogal fors. Drie van de zes songs hebben namelijk nogal wat ambient invloeden: "Amidst the Coals", "Bija!" en "Hieroglyph". Nou zijn dat de drie kortste stukken, dus er is meer te horen. Het titelnummer bijvoorbeeld, ooit geschreven als song voor Æon Spoke, een eerder project van Masvital en Reinert. Er gebeurt veel in zes minuten, in hard en zacht, maar het voelt desondanks als een samenhangende song. Ook de andere twee langere songs zijn zorgvuldig geconstrueerd. Zonder dat het muzikaal nou bijzonder veel op King Crimson lijkt heeft het daar wel veel van weg. Het kan op dezelfde manier bijna gewoon klinken, en toch gebeurt er altijd weer heel veel. Geen wonder dat dit een EP is die je meermaals en in zijn geheel moet beluisteren. De hoes van dit album is overigens de laatste Cynic-hoes van Roberto E. Venosa, die eind vorig jaar overleed.

# |

|

| Prikkie | 03 januari 2012 - 20:57 | reacties (0)

Xanadu is een Poolse band uit de vorige eeuw en ook weer niet. Drummer Hubert Murawski is de verbindende schakel tussen de twee, maar in Xanadu zat destijds ook Mariusz Duda, die al een tijdje geleden is doorgebroken met Riverside. Op The Last Sunrise is een verder volledig nieuwe line-up bezig met wat in de bio veel te enthousiast 'their unique sound eand compositions' worden genoemd. Zo'n omschrijving is dodelijk als je vervolgens dertien-in-een-dozijn-progrock en -progmetal hoort en waar je vooral heel veel bands van minstens tien jaar geleden in herkent. Kortom, de heren doen een kunstje dat anderen al enige tijd achter zich hebben gelaten. De twee langste tracks hebben nog de tijd om iets van sfeer op te bouwen, maar eerlijk gezegd heb ik het ook wel weer gehad als zanger Mish Jarski zijn mond opentrekt. Dat vette accent is nog te doen, maar het nasale stemgeluid en voorspelbare zanglijnen zijn de nekslag. Muzikaal is het zo nu en dan nog best te pruimen, maar als geheel, als album, is het een klassiek geval van 'too little, too late'.

Het Duitse Frequency Drift omschrijft zijn eigen stijl als 'cinematic prog'. Trots melden ze meer variatie doordat er meer gitaar gebruikt is, maar ook viool, dwarsfluit en harp. Daarmee weet ik meteen dat ik voorgaande albums niet hoef te beluisteren, want ik trek het nu al amper. Ik heb soms het idee dat ik naar New Age zit te luisteren en ijle dameszang, vogelgeluiden en kabbelende beekjes dragen daar flink aan bij. Als er iets meer vaart wordt gezet en drums en gitaarriffs het geluidsbeeld bepalen dringt de vergelijking met sprookjesmetal zich op. Minder klassiekerig, maar toch. Hoe dan ook blijft het te ver in hoeken van prog en metal die mij sowieso weinig doen. Voor wie na het voorgaande wel enige interesse kan opbrengen: het 'cinematic' aspect is onmiskenbaar en heeft zeker enige charme. In tien minuten durende nummers als "Tempest" en "Dance No More" komt dat mooi samen in songs met kop en staart. Op andere momenten lijkt de samenhang te ontbreken, alsof het allemaal laagje voor laagje is opgenomen en nog steeds als laagjes hoorbaar blijft in plaats van samen te smelten. U weet nu vast of u tot de doelgroep behoort. Ik niet, helaas.

# |

|

| Prikkie | 27 december 2011 - 14:57 | reacties (0)

In juni en juli van dit jaar speelde Spock's Beard op het Sweden Rock Festival respectievelijk het High Voltage Festival. Zonder Nick D'Virgilio omdat die elders verplichtingen had, maar met de vaste toerdrummer van de laatste jaren Jimmy Keegan en Enchant-zanger/gitarist Ted Leonard ('We are Spock's Beard - well, they are'). Eind november werd die tijdelijke situatie definitief. Niet door onmin, maar simpelweg omdat Spock's Beard ondanks zijn status nog altijd een hobbybandje is en D'Virgilio bij Cirque du Soleil een fatsoenlijk inkomen voor langere tijd kon verwerven. Het leven van een muzikant in een niche-markt. In februari komt het live-album van de X-toer uit, mét D'Virgilio, maar de nieuwe bezetting valt al live te bewonderen op deze soundboard-opnamen van ConcertLive. Foutjes zijn dus niet weggepoetst en dat is met name op de eerste twee songs "On A Perfect Day" en "The Doorway" te merken. En toch, in het vervolg, "The Emperor's Clothes" van X en (met medewerking van Neal Morse) de oudere songs "The Light" en "June" lijkt het allemaal op zijn plek te vallen, ook de zang van Ted Leonard. Jammer genoeg is het na een krap uurtje ook weer afgelopen. De bijbehorende bonus-cd met videomateriaal kun je beter vergeten. Een interview door een dame die duidelijk nog nooit van de band gehoord heeft - en Ted Leonard blijft vragen naar verschillen met het verleden - en een fotogalerij waar diezelfde Ted Leonard steevast als Stan Ausmus wordt aangeduid, behoren tot de slechtste extra content die ik ooit gezien heb - en dat wil wat zeggen. Maar het gaat om de muziek en daaraan is te horen dat we niet hoeven te vrezen voor een spoedig einde van Spock's Beard.

# |

|

| Prikkie | 23 december 2011 - 20:57 | reacties (0)

Glyder schijnt al drie albums te hebben uitgebracht vóór dit Backroads To Byzantium. Dat verbaast me zeer, want hun muziek ligt precies in mijn straatje en ik had nog nooit van ze gehoord. Ten opzichte van de vorige albums is de bezetting bij deze Noord-Ieren overigens op meerdere plaatsen gewijzigd, onder andere achter de microfoon. En het is juist zanger Jackie Robinson die opvalt met zijn stemgeluid á la Phil Mogg (UFO). Muzikaal zitten ze ook in de hoek van de bluesgeörienteerde hardrock, zij het dat het door de productie wat gladder is dan je bij een Britse band verwacht. Niet té glad overigens, het blijft smakelijke hardrock. Gitaristen Bat Kinane en Pete Fisher zijn geen larger-than-life-gitaarhelden, maar tegelijkertijd klopt het wel helemaal. De songs mogen er zijn, de gitaarsolo's zijn relatief bescheiden maar wel fraai en in dienst van het nummer en de liefde voor het genre spat er vanaf. Ik vind het sterk lijken op de Paul Chapman-jaren van UFO, het zwaar onderschatte Santers en - om er recenter werk bij te halen - Brian Robertsons Diamonds And Dirt. En laat dat laatste album er nou een zijn dat ik nog steeds regelmatig uit de kast trek. Het is een stijl die je nog maar weinig hoort, waar de meeste andere stijlen steeds weer een soort revival beleven. Ik hoop desondanks dat Glyder hier lekker mee zal scoren, want hardrock als deze hoor je wat mij betreft veel te weinig.

# |

|

| Prikkie | 18 december 2011 - 14:57 | reacties (0)

Gut, Hongaarse prog, die had ik nog niet. Na de tweede Everwood-plaat uit 2007 heeft het lang geduurd, onder andere door bezettingswisselingen, voor er nieuw materiaal uitkwam. Dat is Without Saving geworden, gevat in een prachtige hoes. Is het progrock? Qua instrumentatie en sfeer meestal wel, ja. Is het progmetal? Soms, een beetje. Compositorisch is dit gezelschap echter meer een poprockband. Die composities zijn namelijk voor het genre wat gewoontjes. Niet slecht, zeker niet, maar bepaald geen hogeschoolmusiceren-in-zes-bedrijven, wat gebruikelijker is. Maar ach, het is geen kijk-mamma-zonder-handen-gefreak, en daar is ook wat voor te zeggen. Er wordt prima gemusiceerd, waarbij het zwaartepunt bij bands als Arena ligt, met uitstapjes richting poprock en progmetal. Een echt Everwood-geluid blijft uit, omdat het wat te generiek klinkt allemaal. De nieuwe zanger Mátyás Haraszti kwijt zich uitstekend van zijn taak, al is ook bij hem de herkenbaarheidsfactor niet hoog. Niemand zal Everwood bovenaan zijn jaarlijstje hebben staan, maar het is een prima gemaakte plaat zonder onvoldoendes en met een enkel plusje, zoals het Arabische themaatje in "Desert Sun". Ik heb 'm een paar keer met plezier beluisterd, en dat is niet met alles wat ik nu aan recensie-cd's heb liggen het geval, kan ik u melden. "Without Saving" is een heel aardig album, en als ze compositorisch nog een stap kunnen maken kunnen er nog leuke dingen gebeuren.

# |

|

| Prikkie | 13 december 2011 - 16:57 | reacties (0)

Ik geef toe, Glass Hammer heeft nooit mijn aandacht kunnen trekken. Door een misverstand, want ik dacht bij de naam steeds aan poprockbandje Glass Tiger. Mijn kennismaking vindt dan ook plaats bij album nummer twaalf, Cor Cordium. Het eerste wat opvalt is de gelijkenis van de stemmen van zanger Jon Davison en voormalig Yesboegbeeld Jon Anderson. En eerlijk gezegd is dat wat blijft opvallen, het hele album lang. Nou is de overeenkomst ook erg groot, maar als de muziek je weet mee te slepen verdwijnt zoiets naar de achtergrond, en dat is hier niet het geval. Het klinkt allemaal als een klok, met de instrumenten prachtig in balans. Tegelijkertijd blijft het echter ook muzikaal wel heel nadrukkelijk in de Yes-hoek hangen. Luister maar eens naar "One Heart". Ja, de harmonieën zijn prachtig, de manier waarop de gitaar over de toetsenbordtapijtjes huppelt is helemaal niet verkeerd en toch, het hengelt wel heel nadrukkelijk in de Yesvijver. Het tien minuten durende "Dear Daddy" laat nog het beste horen wat Glass Hammer kan: wat in de basis eigenlijk een popsong is wordt uitgebouwd naar symfo, met alles wat daarbij hoort, maar laat ook jazzy gitaarpartijen en Westcoastvocalen horen. Over het geheel blijft het allemaal net iets te braaf, te gedragen en te ingetogen. Als in "To Someone" het ritme iets vlotter wordt, valt dat echt op. Iets meer variatie in tempo en sfeer, iets vrolijker vooral, zou al een stuk helpen. Nu blijf ik het hele album lang bewondering hebben voor wat ze technisch neerzetten, met tegelijkertijd het gevoel dat ze heel veel beter moeten kunnen.

# |

|

| Prikkie | 06 december 2011 - 14:57 | reacties (0)

Dit is mijn duizendste stukje op File Under. Een aantal dat ik bij aanvang van mijn schrijfsels hier niet voor mogelijk had gehouden. Om het te vieren een recensie van een bijzondere plaat: Lazuli's 4603 Battements. Franse prog. Oui, du progue. Lazuli was overigens bijna opgedoekt, nadat in 2009 drie van de zes bandleden vertrokken. Uiteindelijk besloten de drie oerleden door te gaan met twee nieuwelingen. Opvallend detail: ze hebben geen bassist, maar nu wel een toetsenist/hoornist! Een bijzonder gezelschap, deels uit noodzaak. In 1986 raakte gitarist Claude Léonetti door een motorongeluk verlamd aan zijn linkerhand. De muziek opgeven was geen optie, dus ontwierp hij de LéOde, een instrument dat op een Chapmanstick lijkt en gekoppeld is aan een sampler en een MIDI-systeem. Het resulterende geluid houdt het midden tussen een elektrische gitaar en een synthesizer. De vele mogelijkheden meer worden enthousiast benut. Lazuli heeft daardoor in zijn geluid de nodige Arabische klanken zitten en besteedt daarnaast (nog) meer aandacht aan ritme dan andere progbands. Vandaar 4603 Battements, dat staat voor 4603 slagen, precies het aantal slagen van een metronoom die met dit album mee zou lopen. Het album begint en sluit dan ook met een metronoom. Opener "Je te laisse ce monde" (en ja, Frans is een uitstekende taal voor progrock) start met een bijna industrial vormgegeven ritme, maar is uiteindelijk opgebouwd als alle songs. Het begint steeds met een eenvoudige, maar uiterst effectieve melodieuze en ritmische basis en veelal ingehouden zang, waarna er allerlei smaakvolle details aan worden gehangen, met de bijzondere klank van de LéOde als rode draad. Lazuli verdient het om door alle progrockers gehoord te worden en niet alleen die in Frankrijk. Ik raakte in elk geval steeds meer verslingerd aan deze plaat en heb zo op de valreep een nieuwe nummer een voor mijn jaarlijstje.

# |

|

| Prikkie | 29 november 2011 - 08:57 | reacties (0)

Tot mijn verbazing dateerde het laatste studio-album van Fishbone alweer uit 2006. Na vijf jaar zou je dan toch wat meer verwachten dan een EP. Het is echter bij zeven songs gebleven, verschenen ter gelegenheid van de recent uitgebrachten documentaire Everyday Sunshine - The Story Of Fishbone. Als je de EP hebt beluisterd, snap je waarom het bij zeven nummers is gebleven. Niet dat ze nou heel slecht zijn, maar ze lijden ernstig aan het "been there, done that"-syndroom. De meeste songs zijn uit de categorie hoempa en andere feestdeuntjes, al wordt in "Weed, Beer, Cigarettes" ouderwets tegen tabaksfabrikanten tekeergegaan. Prima songs voor optredens, maar van de zeven is er maar eentje waarvan ik denk dat die op lange termijn ook de setlist nog zal sieren, namelijk "DUI Friday". Fishbone op zijn best staat voor de combinatie van hoempa, ska, funk en metal, van feest en maatschappijkritiek, van vrolijkheid en rauwheid. Crazy Glue helt teveel over naar één kant en is daarom niet meer dan een aardig tussendoortje.

# |

|

| Prikkie | 25 november 2011 - 14:57 | reacties (0)

Lang, lang geleden zat "Fast Eddie" Clarke in Motörhead. Maar hij was wel de gitarist van dienst op Ace Of Spades en is alleen al om die reden een legendarische gitarist. Na zijn vertrek uit Motörhead begon hij de band Fastway, samen met ex-UFO-bassist Pete Way - die overigens vrijwel direct weer afscheid nam. Het eerste album verscheen in 1983. Nu, bijna dertig jaar later, is het tijd voor album nummer vijf. Dit is het eerste materiaal met zanger Toby Jepson (Dio's Disciples, ex-Little Angels, inmiddels toch al bijna vijf jaar in de band), terwijl het trio wordt volgemaakt door drummer Matt Eldridge. Verwacht geen Motörhead-kopie, want dat is Fastway nog nooit geweest en dat heeft Clarke heel verstandig ook nooit geprobeerd. Wat Fastway wel is, is een bluesgeörienteerde classic rockband. Zou ik er een naam aan moeten hangen, dan komt het waarschijnlijk toch nog steeds het dichtst in de buurt van UFO. Luister maar eens naar "Deliver Me" en je begrijpt wel waarom. Dat Pete Way feitelijk geen invloed heeft gehad, heeft voor de richting van de band weinig uitgemaakt. Clarke's spel uit de Motörheadjaren is regelmatig herkenbaar, maar de nadruk ligt op de veelal mid-tempo riffs die logischerwijs het geluid meer moeten opvullen dan bij Motörhead het geval was. En daar is niets mis mee. Integendeel, Clarke en Jepson hebben een tiental heerlijke rocksongs geschreven waarin ongegeneerd ongecompliceerde rock van de jaren zeventig en tachtig te horen is. Maar o wat is het lekker. Een nieuw anthem zit er niet tussen, maar het niveau is constant hoog. Ouderwets? Och, vooral ouderwets lékker.

# |

|

| Prikkie | 20 november 2011 - 20:57 | reacties (0)

Ome Storm was ronduit lyrisch over het debuut van Vanderbuyst. 'Pure liefde voor hardrock met de hoofdletter H' noemde hij het. Opvolger In Dutch gaat vrolijk door op de ingeslagen weg. Geen hip gedoe, gewoon klassieke hardrock. Maar dan wel met de pret in elke song, in elke riff en in elke solo. Hardrock uit de tijd van Alfred Lagarde's Betonuur of Stampij met Hanneke Kappen. Het begint nog wat voorzichtigjes, maar vanaf de Michael Schenkerachtige riff in "Anarchistic Storm" is het bal en hebben ze de sfeer voor de rest van het album te pakken. Het klinkt alsof het allemaal vaker is gedaan, zeker. Maar zonder genant jatwerk en veel beter dan de meeste bands in het genre. Vanderbuyst laat horen dat je geen lagen gitaren of bakken synths nodig hebt om een mooi geluid te realiseren. Vanderbuyst is en blijft een powertrio en heeft zorgvuldig een geluid neergezet dat ballen heeft en tegelijkertijd alle ruimte biedt om te genieten van de afzonderlijke instrumenten, en natuurlijk vooral van de gitaar van Willem Verbuyst. De zang van Jochem Jonkman verraadt wel zijn Nederlandse roots, maar dat stoort nergens. Alleen de lage zang op 'Where's That Devil' is net wat te laag voor hem. Vanderbuyst heeft alles van de klassieke eighties hardrock - van vóór de make-updozen. Alle lovende reacties worden ook op dit album zondermeer waargemaakt, en dat is iets waar Vanderbuyst trots op mag zijn. En wij mogen trots zijn op Vanderbuyst.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Prikkie | 15 november 2011 - 16:57 | reacties (3)

Nog geen minuut zijn we onderweg als het refrein 'Oh-oh, I need disco/ I need YMCA and Waterloo' langskomt. Say what!? Nou is het nummer zelf bepaald geen disco. Op dit vijfde album van Treekillaz" - om onnaspeurbare redenen met een dubbel aanhalingsteken aan het eind - is het poprock met een randje grunge wat de klok slaat. Of om er wat namen aan te hangen: Nickelback meets Stone Temple Pilots. Zou het dan nog op de bétere Stone Temple Pilots-albums lijken, dan had het nog iets kunnen zijn. Helaas, deze Zwitsers houden zich wel erg netjes aan wat in het genre scoort. Veel up-tempo tracks met beeldvullende maar weinig inventieve riffs, een paar ballads, een zanger die nummer na nummer nasaal dezelfde zanglijnen hanteert en een heldere, cleane productie. De onvoorwaardelijke fans van het genre zullen er nog wel iets van hun gading in vinden, maar iedereen die zijn neus ook nog wel eens in andere stijlen steekt zal al snel afhaken. Het verrast namelijk geen moment en dan is ook een vakkundig gemaakte plaat nog geen góede plaat. Voor mij is het een album waar ik al snel mijn aandacht niet meer bij kan houden. Daar helpt geen dubbel aanhalingsteken aan.

# |

|

| Prikkie | 11 november 2011 - 08:57 | reacties (0)

Lang aan een project werken leidt vaak tot overgeproduceerde gedrochten. Zo niet bij Mecca. In 2002 debuteerde deze band van zanger Joe Vana, met een plaat waaraan onder andere Fergie Frederiksen, Bobby Kimball en (als songschrijver) Jim Peterik meewerkten. In 2006 begon Vana aan de opvolger die nu pas in 2011 uitkomt. Voor de songs heeft Vana samengewerkt met de Scandinavische songwriters Christian Wolff en Tommy Denander, die ook op het album meespelen. De leden van de liveband, die allen ook op het album meespelen, zijn voor mij volstrekt onbekende namen, met Joe Vana's zoon Joey als gitarist. Des te opmerkelijker is het dat de uitvoering werkelijk vlekkeloos is. Vana's songs zitten vooral in de hoek van Pride Of Lions, Toto en en Mr. Mister, dat wil zeggen mid-tempo galmers, afgewisseld met de onvermijdelijke ballads. Dat Vana de stem heeft voor dergelijk materiaal wisten we al, maar uitvoering en productie zijn ook uitmuntend. Het is niet allemaal dichtgestopt met toetsen en echo, nee, er zit ademruimte in de songs die ervoor zorgt dat het materiaal hedendaags klinkt. In de uitvoering dan hè, want de songs zijn jaren tachtig tot in het diepst van hun vezels. In het genre is het echter een van de betere platen van het jaar. Niet alleen omdat de songs stuk voor stuk van hoge kwaliteit zijn, maar ook omdat niet krampachtig wordt geprobeerd alles in een mal voor AOR-songs te proppen. Is een uitgerekt tussenstuk beter? Dan komt dat er. Is een langere solo gewenst? Dan is de solo langer. Daarmee is er ook ruimte voor Westcoast-achtige rock, popelementen en fraaie details die je niet elke dag op een AOR-plaat tegenkomt. Vana mag dan lang over z'n platen doen, ze zijn wel het wachten waard.

# |

|

| Prikkie | 06 november 2011 - 20:57 | reacties (0)

Ik liep al een paar weken te schelden op Post NL (voorheen TNT). Pakketjes die van ver moeten komen doen er nogal eens een stuk langer over dan pakketjes die via een concurrent komen. En ik zat met smart te wachten op twee pre-ordered boxsets. Nog een mazzeltje dat ik alvast bestanden ter recensie binnenkreeg.

Van Transatlantic bijvoorbeeld. Na een gelijksoortig pakket Whirld Tour 2010 is er nu More Never Is Enough. Uit dezelfde toer, dus dezelfde tracklisting, maar omdat Morse, Portnoy en kornuiten erg verguld waren met het optreden in Manchester, het laatste optreden uit de Whirld Tour 2010, werd besloten het alsnog uit te brengen. Feitelijk is er muzikaal weinig verschil met Whirld Tour 2010: vijf mannen die zich op technisch hoog niveau progger-dan-prog staan uit te leven en daarmee evenveel bewondering bij de een als afschuw bij de ander opwekken. Er was wel een probleempje: uitgerekend dit optreden was niet opgenomen. Laat dat nou net heel fijn uitpakken voor Nederlandse fans! De 2 dvd's bevatten nu namelijk het waanzinnige concert dat ze gaven in 013 in Tilburg, inclusief de baspedaalsolo op 11 van Portnoy. Het laatste maakt onderdeel uit van de Stranger Jams, het gedeelte waar de band onder aanvoering van Mike Portnoy onverwachte geintjes uithaalt. Als je met een blik op Whirld Tour 2010 roept 'ja, maar deze heb ik al' kan ik je geen ongelijk geven. Maar als je net als ik in Tilburg was, zul je dat vast niet roepen.

Tegelijkertijd komt er nog zo'n 3cd/2dvd-pakket uit van Neal Morse's Testimony 2-tour. Het betreft een optreden in Los Angeles, dat wil zeggen met Portnoy op drums en Randy George op bas. Geen grotendeels Nederlandse band onder leiding van Collin Leijenaar dus, hoewel die band op So Many Roads ook excelleerde. Met Portnoy en George heb je hier echter wel de mannen die het studio-album ook mee opnamen. Als normale artiesten een compleet album spelen is het concert daarmee zo'n beetje voorbij, bij Morse en Portnoy ben je dan nog niet halverwege. Of beter gezegd, ben je al ruim halfweg, want het complete Testimony 2-album is de afsluiting van deze cd. Voor die tijd komen er onder andere songs voorbij als "Lifeline", "The Separated Man", "Sola Scriptura" en "Seeds Of Gold", stuk voor stuk al songs waarbij na tien minuten het einde nog lang niet in zicht is. Zoals gebruikelijk worden de songs vrij getrouw aan het studio-equivalent uitgevoerd, waarbij Morse de laatste jaren zijn stem steeds beter onder controle lijkt te hebben. De meerwaarde ligt in de chemie op het podium, die zonneklaar is. Bij de extra's op de dvd zitten een documentaire én beelden van het optreden van Spock's Beard op High Voltage - zonder Nick D'Virgilio, die andere verplichtingen had, maar mét Neal Morse.

Nu zit ik dus met nóg meer smart te wachten op mijn boxsets. Met mijn excuses aan Post NL, want uit een mailtje van Radiant Records blijkt plots dat ze niet op 29 september, maar pas vorige week verzonden zijn. Het eerste mailtje was een foutje...

# |

|

| Prikkie | 01 november 2011 - 08:57 | reacties (0)

Ook al staan de heren van Bai Bang op de hoes afgebeeld tegen een achtergrond van een indrukwekkende, Amerikaans aandoende skyline, alles aan de hoes schrééuwt 'Zweedse sleaze'. Volop tatoeages, kettingen en andere genre-accessoires, maar net iets te zorgvuldig samengesteld. Waar ik me bij voorganger Are You Ready nog gewillig liet meevoeren door de ongedwongen pretrock, slaat bij dit album de vermoeidheid sneller toe. Bij de opener al, eerlijk gezegd. Het klinkt deze ronde namelijk ook muzikaal net iets te gladjes. En dan blijft er bar weinig over bij deze Zweden, want van originaliteit moeten ze het niet hebben. Wat rest is een stroom aan uiterst matte deuntjes, met uiterst voorspelbare titels als "Rock On", "Rock It" en "Die For You", met teveel echo, zoals Def Leppard in zijn commercieelst succesvolste dagen, en te weinig pit om het uit het zompige moeras van jaren-tachtig-productie te trekken. Dit is geen sleaze meer, dit is glam van de bleekste soort.

Nee, dan heeft het Griekse Outloud het beter begrepen. Ook hun songs zijn geen wonderen van originaliteit, maar er klinkt tenminste wat inspiratie in door. Bob Katsionis en Mark Cross kennen elkaar van Firewind en tijdens een toer met die band leerde Katsionis ook zanger Chandler Mogel kennen. Toen Katsionis met zijn gitaarstudent Tony Kash wat demo's maakte bleek er melodieuze rock uit te rollen en kwam Mogel in beeld. Een goede keuze, want hij heeft een fraaie stem - wel enigszins vergelijkbaar met Foreigner's Lou Gramm - die goed past bij de poprockcomposities. Zelf noemen ze het overigens melodieuze metal. Van mij mogen ze, maar ik vind het vooral poprock met zo nu en dan wat steviger aangezette gitaren. In de vergelijking met TNT in de bio kan ik me dan ook best vinden. Het luisterplezier is er wel degelijk, omdat het de productie van Katsionis en de mix van good old Tommy Hansen het rockgehalte aardig ophalen. Alleen bij "Isolation Game" gaat het even gruwelijk fout. Wat in de bio 'modern sounding' wordt genoemd, is namelijk een AutoTune-apparaat. Aargh! Juist bij deze prima zanger heb je dat helemaal niet nodig. Puntenaftrek voor die ene misser dus, op wat verder een prima rockalbum is.

# |

|

| Prikkie | 28 oktober 2011 - 08:57 | reacties (0)

Het moet bij Frontiers een klein paradijsje zijn voor AOR-zangers. Niet alleen staan er tal van goede bands onder contract, er is ook een waslijst aan componisten, muzikanten en producers beschikbaar om voor materiaal te zorgen. En zo kan het gebeuren dat drie zangers van naam tegelijkertijd twee prima albums vol AOR-galmers opleveren.

Bobby Kimball (Toto, Yoso) en Jimi Jamison (Survivor) kregen songs van erkende songsmeden als Jim Peterik (Pride Of Lions, Survivor), Richard Page (Mr. Mister), Randy Goodrum (Toto), John Waite, Erik Martensson (W.E.T.) en Robert Sall (Work of Art). Voor de muziek werd Mat Sinner ingeschakeld als bassist en producer, die op zijn beurt onder andere gitarist Alex Beyrodt (Sinner en Primal Fear) meenam. Het klinkt als een project waar weinig aan het toeval overgelaten is, en dat is ook zo. Dan nog kan zoiets vreselijk inzakken als niet ieder zijn normale niveau haalt, maar dat is geenszins het geval. Voorspelbaar is het, natuurlijk, maar dat neemt niet weg dat de combi Kimball/Jamison op zich al iets bijzonders is. Qua stijl is het vooral vergelijkbaar met Pride Of Lions, maar dan uiteraard met twee prachtige stemmen. Met songs als "Worth Fighting For" en "Kicking And Screaming" zijn er uitschieters, terwijl de rest van de songs ook zeker niet teleurstelt. Veilig en voorspelbaar, zeker, maar tegelijkertijd wordt moeiteloos een uitstekend niveau gehaald, door alle betrokkenen. Het resultaat is hoe dan ook heerlijk.

Fergie Frederiksen (Toto, LeRoux, Radioactive) is van dezelfde categorie als Kimball en Jamison. Een jaar geleden zag het er echter naar uit dat hij ook in de categorie 'ons voortijdig ontvallen' terecht zou komen. Er werd leverkanker ontdekt en een operatie had geen kans van slagen. Tijdens de behandelingen die wel mogelijk waren is dit album opgenomen. Het beste nieuws is dat Frederiksen genezen schijnt te zijn, maar bijna net zo goed is het nieuws dat je ook zonder weet van die omstandigheden met plezier naar dit album kunt luisteren. Het titelnummer werd met (alweer) Jim Peterik geschreven, producer was Dennis Ward (Primal Fear), die uiteraard ook in de band zat, net als trouwens de Nederlandse drummer Dirk Bruinenberg (Elegy, Wicked Sensation). Ondanks zijn geschiedenis in Toto zit dit solo-album meer richting Journey en Pride Of Lions, zij het dat de focus logischerwijs voornamelijk op de zang gericht is. Zo nu en dan worden er koortjes ingezet die het een lichte Westcoastfeel meegeven. Als Jamison hier één ding laat horen, dan is het wel dat hij nog lang niet uitgezongen is.

# |

|

| Prikkie | 23 oktober 2011 - 08:57 | reacties (0)

Wicked Cool Records is eigendom van "Little Steven" Van Zandt, voor muziekliefhebbers ook bekend als lid van Bruce Springsteens E-Street Band, voor televisiekijkers vooral bekend als Silvio Dante uit The Sopranos. Als Van Zandt bij een muzikaal project betrokken is, betekent dat meestal dat het gaat om ofwel soul en rhythm and blues, ofwel garagerock. In het geval van The Breakers gaat het om de eerste categorie. De songs - waaraan ook door Little Steven is bijgedragen - doen wel wat denken aan de J. Geils Band en het rustiger werk van The Black Crowes. Blikvanger is Toke Nisted, zanger van deze Denen. Hij heeft een stem met een rauwe, hese kwaliteit als The Black Crowes' Chris Robinson. Als de songs deugen en de stem deugt, dan kan er al niet zo heel veel mee fout gaan. En dat gebeurt ook niet. Dat wil niet zeggen dat er niets op aan te merken is, want de echte uitschieters ontbreken nog een beetje en hier en daar had het allemaal wat smeriger uitgevoerd mogen worden. Het is vooral aan Nisted te danken dat het toch van begin tot eind een fijn album blijft.

Waar de rhythm and blues uit de seventies eigenlijk nooit is weggeweest, is de poppy glamrock na de hoogtijdagen in de jaren zeventig eigenlijk uitsluitend het domein van Britten en Zweden. Suzi Quatro (een Amerikaanse en géén Engelse, zo zag ik tot mijn verbazing) was destijds met The Sweet hét uithangbord voor het songwritersduo Chinn & Chapman. Heel erg Britse glamrock met enorme hitpotentie, maar tegelijkertijd veel braver dan de glam die in de jaren tachtig opkwam in de Verenigde Staten. Quatro bleef vasthouden aan dezelfde stijl, waardoor successen opdroogden en de gaten tussen opeenvolgende platen steeds groter werden. In The Spotlight is haar vierde album in twee decennia, met Mike Chapman als componist en producer. Op dit album zijn ook verdienstelijke covers te vinden van Goldfrapp ("Strict Machine") en Rihanna ("Breaking Dishes") en een door Quatro geschreven ode aan Elvis Presley met diens Jordanaires als achtergrondzangers ("Singing With Angels"). Als u na de voorgaande zin denkt 'ah, op veilig spelen zonder keuzes te maken', dan hebt u gelijk. Hier en daar wordt geprobeerd modern te doen met wat synths - zij het soms spuuglelijk, zoals in het titelnummer -, maar veel te vaak zijn de songs één groot compromis. Als de productie dan ook nog eens onevenwichtig is, rest een vlak en oubollig album, waarop slechts weinig songs ("Whatever Love Is", het verglamde "Strict Machine") zich nog echt aan de malaise kunnen onttrekken.

# |

|

| Prikkie | 18 oktober 2011 - 20:57 | reacties (0)

Het Engelse gezelschap Serpentine levert met Living And Dying In High Definition zijn tweede album af. Opvallendste naam in de line-up is zanger Tony Mills, ook actief bij TNT. En met die naam heb je meteen een associatie te pakken voor dit album. Serpentine levert namelijk tien songs af die stevige gitaren combineren met een grote rol voor de toetsen, heerlijke koortjes en die bol staan van catchy refreintjes en goede hooks. Het is allemaal zo commercieel als de neten, maar het wordt nergens gladjes dankzij een sublieme productie van Sheena Sear, die eerder o.a. Magnum produceerde. Muzikaal is het vlekkeloos, ook al slagen ze er niet echt in een eigen gezicht neer te zetten. Ja, Mills is herkenbaar als altijd - en goed als altijd. Maar verder? In een genre als AOR valt het ook niet mee, moet ik daar meteen bijzeggen. Liefhebbers van TNT, Journey en aanverwanten zullen zich niettemin uitstekend vermaken met dit album, want ook al komt er ongelooflijk veel vergelijkbaar spul uit, bijna altijd is er wel wat op aan te merken: niet alle songs zijn van voldoende niveau, de productie laat te wensen over of het is allemaal nèt te gladjes. Niets van dat al bij Serpentine. Tien songs lang krijg je AOR van hoog niveau voorgeschoteld. Jammer genoeg heeft Serpentine inmiddels afscheid moeten nemen van Mills, die zijn rol niet kon combineren met zijn verplichtingen bij TNT. Zijn opvolger Matt Black zal er een hele kluif aan hebben om dit materiaal goed neer te zetten.

# |

|

| Prikkie | 14 oktober 2011 - 08:57 | reacties (0)