Freek de Jonge is voor mij zo langzamerhand in humor en zelfrelativering een soort kruising van Harry Mulisch en Rita Verdonk geworden. Als zanger heb ik hem nog steeds hoog zitten. Nou ja, als muzikale performer. Een goede zanger is hij niet en zal hij nooit worden, maar de muzikale projecten (met de Nits in Frits, met Robert-Jan Stips in onder andere Gemeen Goed en met het Metropole Orkest in Parlando) zijn steevast van goede kwaliteit. Zeker, de mensen waarmee hij zich omringt hebben daar een fors aandeel in, maar je met goede mensen omringen is ook een kwaliteit. Bovendien is De Jonge's heldere en verhalende dictie de constante factor in de projecten. Eerst zou De Jonge dit album gaan maken met Daniël Lohues, maar die had het uiteindelijk te druk. Vervolgens schreef hij nummers met Neil Innes (Bonzo Dog Doo-Dah Band en muzikale sidekick van Monty Python, wiens "How Sweet to be an Idiot" al eerder door Freek gecoverd werd) en werd er materiaal aangeleverd door J.W. Roy, Boudewijn de Groot, (natuurlijk) Robert Jan Stips en Cok van Vuuren. Ocobar, de band van Cok van Vuuren, heeft het materiaal uiteindelijk uitgevoerd. Ocobar, ken ik die zegt u? Jazeker, dat is de band die wekelijks het programma Holland Sport begeleidt. Dat er nogal wat country- en surfelementen in zitten is dan ook niet zo gek. Dat past uitstekend bij de melancholische verhalen van De Jonge. Luister maar eens naar de gestaag meelopende banjo in "De Stille Jongen". Het zit vaak tegen de countryrock aan, met uitstapjes richting De Dijk en André Manuel en de Ketterse Fanfare. Sfeervol en authentiek is het geworden, zowel in de muziek als in de zang. Waar ik De Jonge bij zijn gesproken radio- en televisieoptredens tegenwoordig acuut wegzap, is dit een cd die ik, net als die van Frits, tot in lengte van jaren zal blijven draaien. Misschien moet 'ie dit maar gewoon blijven doen. O ja, en als u me kunt vertellen hoe het origineel van "Verscholen (achter zijn gitaar)" heet, ben ik u zeer dankbaar. Ik kan er maar niet op komen...

Jottem, een nieuwe Savatage! Nou, vergeet het maar. Poets And Madmen uit 2001 is en blijft het laatste album. De leden zijn uitgewaaierd in tal van bands. We hebben Jon Oliva´s Pain, tal van solo-albums, Ze werken geregeld samen in Trans-Siberian Orchestra, Zak Stevens en Jeff Plate doken onlangs gezamenlijk op in Machines Of Grace, alle leden lijken een nieuw Savatage-album te willen maken en toch gaat het waarschijnlijk niet meer gebeuren. De reden is simpel: Paul O'Neill, producer/componist van Savatage is eigenaar van de naam, maar heeft met Trans-Siberian Orchestra een heel wat profijtelijker circus op poten gezet. Blijkbaar hebben de leden onvoldoende vertrouwen dat het zonder O'Neill dezelfde impact zal krijgen, anders zouden ze wel gewoon een andere naam kiezen. Waardeloos voor de fans, die worden afgescheept met geremasterde opnamen en een drietal akoestische versies, "Anymore", "Not What You See" en "Out On The Streets". Maar waar bij andere bands akoestische versies vaak een klassieke setting krijgen, is die bij Savatage juist in de metalversies altijd al aanwezig - en op zijn best. Rest een verzamelaar, met inderdaad de meeste klappers, al is hun magnum opus Dead Winter Dead met maar één originele song vertegenwoordigd. Ze zijn geremastered, maar dat had SPV ook al een keer gedaan. Kortom: een perfecte plaat om kennis te maken, maar verder een rijkelijk overbodige release van een band waarvan nieuw materiaal node gemist wordt.

Ik heb een probleem. Een luxeprobleem, maar toch. Door een nieuwe baan heb ik overdag weliswaar nog steeds tijd om muziek te luisteren, maar het is dan toch vooral achtergrond. ´s Avonds ben ik vaak simpelweg op, omdat ik heel veel meer reis dan voorheen. Daardoor kan ik recensie-cd´s niet altijd de aandacht geven die ik zou willen. Plaatjes die je dan toch nog opvallen, die hebben dan alvast een streepje voor. Zoals Connections van Hazy Malaze. Joh, een hartstikke hip en nieuw plaatje dus? Nou nee, laat ik het houden op hartstikke aangenaam. Want hip is Hazy Malaze voor geen meter. Het is het hobbybandje van Neil Casal, normaal gesproken lid van Ryan Adams´ Cardinals. In Hazy Malaze brengt hij retrorock ten gehore, in de breedste zin van het woord. Dat betekent dat het soms richting southern rock gaat, soms bluesy is, soms iets van Oasis heeft, en in de meer soulvolle momenten zelfs aan Terence Trent d´Arby doet denken. Maar dat steevast met een laidback gevoel en in een productie zoals je die helemaal aan het begin van de jaren zeventig hoorde. Het is heel makkelijk om Hazy Malaze af te doen met een ´heb ik al honderd keer gehoord´, maar net zo makkelijk kun je zeggen dat het hier wel verrekte lekker en ontspannen wordt gedaan. Ik kies voor het laatste. Geen sensatie, wel hartstikke lekker.

De naam van deze band laat weinig te raden over het genre: spacerock. First Band From Outer Space bestaat uit vier Zweden, die er op hun derde album The Guitar Is Mightier Than The Gun flink op los jammen. Een uur lang, in slechts vier songs, waarvan de 'kortste' net geen tien minuten duurt. Het mag duidelijk zijn, wie compacte songs prefereert hoeft niet eens te beginnen aan deze plaat. Progrockers die ook seventies rock en space rock kunnen waarderen daarentegen zullen blij worden van dit album. De opbouw van de songs is zeer proggy, met tempowisselingen, lange instrumentale stukken en songs die je langzaam naar binnen trekken. Maar het is een Clearspot-release, en dat betekent vrijwel zonder uitzondering dat de jaren zestig en zeventig nooit ver weg zijn, en dat geldt ook voor dit album. Met enige regelmaat verschijnen er riffy semi-jams ten tonele zoals die in de jaren zeventig volstrekt normaal waren bij een rockconcert van pakweg The Grateful Dead. Veel ijle electronica (toetsen, mellotron, theremin) zorgen dan nog voor een sfeertje dat associaties met Hawkwind oproept. Zoals gezegd: prog in een seventies spacerockjasje. Opgenomen in een eigen studio, zodat er volop tijd was om aan het album te werken. Dat hoor je eraan af. Je krijgt niet het idee dat er steeds driehonderd overdubs per seconde overheen zitten, maar er zijn hele stukken waar je gewoon merkt dat ze eerst uren hebben zitten jammen om in de sfeer te komen, om vervolgens pas de opname te starten. Over de muzikale kwaliteiten heb ik nog niets gezegd, maar u kunt gerust zijn. Deze mannen hadden volgens mij zo in voornoemde bands meegekund, want het gevoel is er helemaal. Vier songs, een uur genieten.

Eisenhower is een Groningse formatie die het Rooie Oortjes Festival won vanwege ´de combinatie van rauwe rootsrock met vierstemmige vocale harmonieën´, zoals de jury het verwoordde. De prijs bestond uit twee dagen studiotijd, wat deze EP met drie songs opleverde. Opener "Time The Time" laat al horen dat deze band inderdaad iets bijzonders in handen heeft. Muzikaal hangt dit nummer zo nu en dan dicht tegen Queens Of The Stone Age aan, maar de harmonieën maken er iets speciaals van. Zelf noemen ze invloeden als Led Zeppelin, Uriah Heep, Deep Purple, Wolfmother, The Parlor Mob en Tool. De wortels liggen dus in de seventies hardrock en dat is te horen. Toch is er een factor die voorgaande bands minder hebben die bij Eisenhower van groot belang is. Want de gitaren mogen dan wel lekker stevig in de mix zitten, met name de laatste twee songs, "The New Guy" en "Eclipse" hebben een onweerstaanbaar poppy randje. Elk van de songs heeft er iets inzitten dat het stramien even doorbreekt, zoals een lekker naar voren huppelend basloopje of een koortje. Voor de mix en mastering is veel tijd genomen en dat hoor je eraan af. Deze Groningers leveren daarmee een EP af die naar meer doet verlangen. Voor maar drie euro is ´ie de jouwe.

Een productief gezelschap is het niet, dat AtmOsfear. Na het debuut AtmOsfear uit 1997 en het vervolg Inside The Atmosphere uit 2003 is Zenith pas hun derde album. Even dacht ik ook te maken te hebben met een EP´tje, toen ik slechts zes songs hoefde te rippen. Maar nee, na het sfeervolle intro volgen er twee songs van dik zeven minuten, twee van dik twaalf minuten en eentje van bijna een half uur. U begrijpt: het betreft progrockers. Duitse progrockers, om precies te zijn. Niet geheel accentloos, maar nergens zo dat het stoort. Bovendien is het muzikale gedeelte veel te fijn om dat te laten bederven door een accentje. Wat heet, het is zo sfeervol en gevarieerd dat de lengte van de songs amper opvalt. Mij doet het vooral denken aan Arena en Dream Theater, maar vooral aan een trage Pain Of Salvation. Traag ja, want de riffs zijn vaak een zompig beukende ondergrond voor de zang van Oliver Wulff - in een voor prog eigenlijk vrij basic productie. Wulff lijkt van oorsprong een hardrockzanger, want dramatische uithalen gaat hij niet uit de weg. Al gaat dat in "Scum Of Society" een paar keer niet echt fraai meer. Een enkele keer zit er zelfs een randje grunten tussen. Dat is wat mij betreft ook het meest opvallende aan dit AtmOsfear: het klinkt alsof er hier een band aan het werk is die jarenlang in de metalhoek heeft vertoefd en zich nu in de progrock en progmetal heeft begeven. Met de huidige stijl zal het de hardrock- en metalliefhebbers overigens wat minder bekoren, daarvoor zijn de tempo- en stijlwisselingen net iets te nadrukkelijk aanwezig. Ergens is het allemaal redelijk voorspelbaar, maar toch weet het me te raken. Misschien moet je daar, zoals ik, een tot prog bekeerde hardrocker voor zijn. De heavy momenten worden geaccentueerd met tinkelende pianoklanken, de rustige momenten krijgen een rafeltje rock mee en zo is AtmOsfear buitengewoon gevarieerd zonder dat de verschillen te groot worden. Als dan ook nog de lange afsluiter "Spiral Of Pain" het prijsnummer is, heb ik hiermee alvast een hele fijne progplaat binnen voor dit jaar.

Wig Wam met Non Stop Rock And Roll. Originaliteit is duidelijk niet het sterkste punt van deze Noren. Opener "Do You Wanna Taste It" versterkt dat gevoel nog eens, met een stamper ergens tussen Mötley Crüe en Scorpions. Maar ik denk dat deze Noren zich ook niet zo bekommerd hebben om originaliteit en zich hebben geconcentreerd op de uitvoering. En daarin zijn ze verdomd goed geslaagd. Deze voormalige deelnemers aan het Eurovisie Songfestival (2005) hebben gezorgd voor negen akelig catchy deuntjes, die aan alle vereisten van de glamrock voldoen, maar een breder publiek kunnen trekken omdat de gitaren lekker vol zijn ingemixt. De songs zijn daardoor, met koortjes en al, heerlijk stevige rockers geworden. Dit is weer zo'n Scandinavische band die misschien niet de meest originele is, maar waar dat er werkelijk geen fluit toe doet omdat de composities en uitvoering simpelweg grote klasse zijn. Met "Man In The Moon" en "From Here" zijn er twee prima ballads, de andere zeven songs zijn recht-zo-die-gaat-stampers. Ze zijn zo verstandig geweest na negen nummers op te houden, waardoor je ook na die negen nummers eigenlijk nog meer zou willen horen. Na TNT, House Of Shakira en The Poodles hebben we hier weer een Scandinavisch pretpakket in de melodieuze rock: Wig Wam.

Voor Keel leek halverwege de jaren tachtig een grote toekomst in het verschiet te liggen. De band rond ex-Steelerzanger Ron Keel had met het anthem "The Right To Rock" een stevige hit gescoord, ze hadden de aandacht getrokken van Gene Simmons - die ook hun derde album produceerde -, maar na album vier ging het mis. De band viel stil door bezettingswisselingen en Ron Keel begon een muzikale reis die hem zelfs een countrycarrière opleverde als Ron Lee Keel (!). In 1989 was er een kortstondige reünie vanwege een restjesalbum, maar verder bleef het stil. In 2009 zijn er plots twee cd's: een 25th Anniversary Edition van hun commerciële succes The Right To Rock en een nieuw album, Streets Of Rock & Roll.

Om met de eerste te beginnen: dat Gene Simmons' oog op Keel viel, is geen verrassing. De songs zijn anthems, of beschaafde rockers-voor-het-hele-gezin. Ron Keel is eh... niet de meest technische zanger, hij spuugt de teksten min of meer uit en dat lijkt dan weer veel op het gezang van de heer Simmons, zij het dan Keel een hoge gil in huis heeft ("Speed Demon"). De opnamen zijn wat opgepoetst, er is een 2009-versie van "The Right To Rock" opgenomen, kortom: een voorbeeldige jubileumrelease. In zijn tijd was het een plaat die het heel behoorlijk deed, maar de wat oppervlakkige glam- en hairmetal was wel typisch Amerikaans stadionmateriaal á la Kiss en Twisted Sister. Daar is niets aan veranderd. De songs zijn best okee met een paar uitschieters, maar het blijft ook na de opfrisbeurt erg naar de jaren tachtig klinken, vooral door de enorme bak echo op de zang. Nieuwe fans zitten er dus niet in, maar uit nostalgisch oogpunt is dit een verantwoorde release.

Op het nieuwe album zijn alle bandleden uit de The Right To Rock-tijd weer present, behalve bassist Kenny Chaisson. Juist door de albums na elkaar te beluisteren hoor je heel goed dat de sound flink geupdate is. Niet die bakken echo op de zang, de gitaren klinken veel cleaner maar nog steeds ruig genoeg. Muzikaal is er weinig veranderd, maar het klinkt wel als een plaat van 2009. De heren zijn betere muzikanten geworden, inclusief zanger Ron Keel zelf, de techniek is beter geworden en samen zorgt dat ervoor dat Streets Of Rock & Roll geen originaliteitsprijzen zal winnen, maar wel gewoon een lekker rockend album is geworden dat beter is dan het gros van wat er in het genre verschijnt. "Does Anybody Believe" is bijvoorbeeld een ballad uit het boekje. Een reünie rond een jubileumrelease vind ik altijd wat verdacht, maar Keel's reünie is met Streets Of Rock & Roll dik gerechtvaardigd.

Halverwege vorig jaar was Foreigner headliner op Bospop. Met een greatest hits-show, waarin alleen songs uit de Lou Gramm-tijd werden gespeeld. Logisch, zou je zeggen, er was ook nog geen studio-materiaal met zanger Kelly Hansen en hij had bovendien geen enkele moeite om het materiaal loepzuiver ten gehore te brengen. Maar nog geen half jaar later is er wel studio-materiaal met Hansen op dit Can't Slow Down, dus een of twee songs had best gekund op Bospop. Vooral als je hoort dat de songs de vergelijking met het eerdere materiaal prima kan doorstaan. Natuurlijk, er zitten een paar wat mindere broeders tussen, maar Foreigner had ook met Lou Gramm niet alleen krakers op de albums staan. Dat lijkt alleen maar zo omdat iedereen dezelfde verzamelaars in huis heeft. Maar luister eens naar "Living In A Dream" of "Ready". Het is net alsof Gramm nooit is weggeweest. Hansen heeft een stem die al heel veel op die van Gramm lijkt en zijn zanglijnen zouden twintig jaar Foreignergeschiedenis geleden niet anders geweest zijn. Het is beschaafde poprock, maar wel met die typische Foreigneringrediënten: tot in de puntjes afgewerkte Liedjes, mooie koortjes en coupletten die je meteen mee begint te zingen. Al met al kun je zeggen dat dit gewoon een zeer geslaagd Foreigneralbum is, zonder het gevoel van oude mannen die hun oude kunstje nog een keer opvoeren. Dat gevoel komt alleen even naar boven bij de vreselijke afsluiter. "Fool For You Anyway" is hele foute witte-mannen-zonder-ritme-gladjakkersoul zoals je die normaal gesproken hoort bij types als De Man Wiens Naam Niet Genoemd Mag Worden Op File Under. Nou ja, het is de afsluiter, dus na het op een na laatste nummer naar de cd-speler hollen en je hebt nergens last van...

Volgens de bio is Accelerated Living een Motörhead-meets-Exodus-meets-Born-Again-Sabbath crossover. Hmm, de term "crossover" vereist stijlen die wat verder uit elkaar liggen, volgens mij. Maar dan nog is het een vergelijking waar wel het een en ander op aan te merken is. Tuurlijk, muzikaal zijn best roots bij Sabbath en Motörhead te ontdekken, maar bij de meeste rauwe metalbands met de New Wave Of British Heavy Metal als startpunt zijn die aan te wijzen. "Rauw" is hier het sleutelwoord. De omschrijving op hun MySpace "heavy apocalyptic jams" geeft een beter beeld: mitrailleurdrums zonder te vervallen in een double-bass-fest zonder einde, stevig overstuurde hakkende gitaren waarbij fijnzinnigheid geen optie was voor de productie en een zanger... nou ja, iemand die de teksten op hoog volume uitspuugt. Veel verschil in toonhoogte is er niet in de zanglijnen, dus "zanger" is echt wat te veel gezegd. De link met Motörhead zou in zoverre te verklaren zijn dat Saviours de rauwheid uit Motörhead's beginjaren kent, toen Fast Eddie Clarke en Philty Animal Taylor daar nog Lemmy's kompanen waren. De songs blinken niet uit in originaliteit: de drums beuken, de gitaren ook, de zanger speenvarkent er flink op los en van tijd tot tijd komen er gierende solo's overheen, of er nu gezongen wordt of niet. Maar ach, een plaat als deze zet je op voor de energie. En die heeft 'ie van begin tot eind. Tegelijkertijd vraag ik me af hoeveel deze plaat zal verschillen van de voorgaande, hun debuut. Hier is het al acht nummers lang hetzelfde kunstje. Energiek, dat wel.

Het is dat ik niet zo op geblondeerd en leer val, maar anders hadden in mijn tienerjaren mijn hormonen overuren gedraaid van Lita Ford. Ze was weliswaar al bekend van The Runaways, maar ze dook pas daarna echt de hardrockhoek in, met als commercieel hoogtepunt het album Lita uit 1988, dat zelfs hits opleverde in de vorm van "Kiss Me Deadly" en "Close My Eyes Forever", een duet met Ozzy Osbourne. In de jaren daarna hoorde je vaker over Lita Ford als vriendin-van-een-rockster dan over Lita Ford als muzikante. Niet geheel ten onrechte, want Ford mag dan een uitstekende gitariste zijn, een groot zangeres of songschrijver is ze nooit geweest. Albums waren vaak, op details na, kopieën van eerder werk. Na een pauze van bijna tien jaar is er dan nieuw werk en je zou verwachten dat ze in die tijd aan materiaal en stijl zou hebben geschaafd. Nee dus. De sound is geüpdate, dat zeker. Maar het klinkt als de jaren-tachtig-Lita met een sausje van electronica, in plaats van een 21e-eeuwse Lita. Qua sound is een vergelijking met Marilyn Manson onvermijdelijk. Zwaar (over)geproduceerd, bakken echo op de zang en de heftigste gitaarrifs zijn te vaak platgewalst om nog indruk te maken. Het songmateriaal is helaas nog steeds tweederangs sjabloonrock. Het maakt dat de hernieuwde kennismaking me eigenlijk na twee nummers al de keel uithangt en ik de rest van het album met frisse tegenzin beluister, ondanks het doorgaans prima gitaarwerk. Het blijft hangen in weinig subtiele hitparaderock, duidelijk alleen gemaakt voor de Amerikaanse markt.

Een paar jaar geleden was het debuut van Blanc Faces een behoorlijke verrassing. Ze deden weliswaar niets nieuws en het was puur jaren tachtig wat de klok sloeg, maar o wat was het lekker. Op opvolger "Falling From The Moon" gaan de broertjes La Blanc door op de ingeslagen weg. Uitstekende composities, fantastische zang en een prima productie van Dennis Ward (Pink Cream 69). Het debuut verloor ik overigens gaandeweg een beetje uit het oog omdat er heel veel langs kwam in dezelfde categorie. Waar ik bijvoorbeeld Pride Of Lions wel blijf draaien, was Blanc Faces op de lange termijn blijkbaar toch net iets te weinig onderscheidend. Hier zitten mooie details in die het net een beetje extra geven (het orgeltje in het titelnummer!), dus het zal mij benieuwen of ik deze wel zal blijven draaien. Op het album is overigens Kyle Woodring (Dennis DeYoung, Survivor) op drums te horen, die enkele weken na voltooiing van het album, op 42-jarige leeftijd, een einde aan zijn leven maakte.

101 South is een project van toetsenist Roger Scott Craig en zanger Gregory Lynn Hall. Moet u die heren kennen? Mwah, Craig zat in Harlan Cage en is verder vooral met soundtracks en jingles in de weer geweest en Hall heeft als drummer, gitarist en bassist de L.A. scene onveilig gemaakt. Opener "When You're In Love" begint met het pingelsynthgeluid van Foreigner's "I've Been Waiting For A Girl Like You" en dat geeft aardig aan wat je kunt verwachten. De songs kloppen maar zijn nergens geniaal, de uitvoering is degelijk - want door ervaren sessiemuzikanten -, kortom het is allemaal volgens het boekje. En toch heb ik bij dit album het idee dat ik het hierna eigenlijk niet meer uit de kast zal trekken. Daarvoor is het allemaal net wat te veilig en net te vaak even goed of beter gedaan. Na de overdosis netjes-binnen-de-lijntjes-AOR van de afgelopen maand ben ik eerlijk gezegd blij dat ik deze aan de kant kan leggen...

Een voordeel van it'er zijn is dat je vaak maar een laptop en internetverbinding nodig hebt om je werk te kunnen doen. In plaats van door de sneeuw te ploegen zit ik daarom lekker thuis te werken met een fijn mopje muziek op de achtergrond. Van een van m'n oude favorieten onder de Duitse hardrockers, Soul Doctor. Ze weten hoe ze een pakkende melodie moeten schrijven, Tommy Heart is een uitstekende en herkenbare zanger en Chris Lyne is een uitstekende gitarist die een goede balans weet te houden tussen het ritmewerk en de solo's. Ook op het nieuwe album "Way Back To The Bone" is dat allemaal dik voor elkaar. Hoewel... Ik ben natuurlijk aan het werk, dus mijn aandacht is er niet helemaal bij. Maar als ik de cd nog eens opzet blijkt het ook de tweede keer enigszins aan me voorbij te gaan. En dan valt me op dat de intro's meestal heel ingenieus en spannend zijn, maar dat de songs - hoewel catchy - wel erg weinig afwijken van het stramien dat op alle voorgaande albums te horen was. Het gevolg is dat een song als "Can't Stand Losing" - erg poppy voor Soul Doctorbegrippen - niet een hypermelodieuze Totobehandeling krijgt, maar toch weer in het standaard-Soul Doctorjasje wordt geperst. De prestaties van Heart en Lyne zijn nog steeds uitstekend, maar ofwel is de compositie te beroerd (de lamlendige ballad "Times Of Yesterday") ofwel is juist de uitvoering te voor de hand liggend, zoals bij "Can't Stand Losing". Aangezien de intro's wel iedere keer prima zijn, stel ik voor dat ze voortaan daarmee beginnen en echt eens doorzetten in een andere richting. Dit is slechts heel degelijke middelmaat en Soul Doctor kan meer.