Afgelopen jaar werd de Nederlandse hiphopmarkt overspoeld met producties van TopNotch. In het nieuwe jaar wordt deze lijn doorgezet met Extravaganza, een mixtape van het beroemde platenlabel. Niemand minder dan Najib Amhali praat de boel aan elkaar en The Flexican is verantwoordelijk voor het lijmen van de tracks. Alsof er nog niet genoeg uitgemolken was vlammen De Jeugd Van Tegenwoordig en Dio weer met bekend materiaal. Een poging tot grappig doen gaat Najib Amhali gedurende de gehele plaat niet goed af en wekt op het laatst zelfs irritaties op. Toch hoor ik nog wat fijne dingen voorbij komen die wel opvallen tussen de saaie mengelmoes. Zwart Licht weet hoe je rauwe hiphop brengt. Lekkere beats, scherpe teksten en dat gemixt tot een ongepolijste brei laat zien dat het niet alleen commerciële prut is die TopNotch nog uitpoept. Terwijl de jongelingen zich waarschijnlijk prima vermaken met de vele tracks die voorbijkomen betreur ik het feit dat de eens zo unieke platenmaatschappij een verzameling van populaire troep is geworden. De artiesten lijken bijna allemaal op elkaar en van genot is geen sprake. The Flexican bakt er als mixer weinig van, iets waar we tijdens Op Volle Toeren al getuige van konden zijn. Als dit de richting is die we in 2009 op gaan kies ik een andere weg. Wil je zelf oordelen? Download de compilatie dan van de TopNotch-website.

# |

|

| qo_ob | 02 maart 2009 - 16:57 | reacties (0)

De eigenwijze herrieschopper BangBang zet zich vaak in voor het goede doel en probeert via zijn muziek de slechte kant van onze maatschappij aan het licht te brengen. Op zijn eigen platenmaatschappij Dog's Bollocks brengt hij zijn nieuwe langspeler uit onder de naam Fuck Suicide I'm Staying. Maar liefst 21 tracks krijg je als luisteraar voor je kiezen, iets wat we van de Brit gewend zijn. De nummers gaan voornamelijk over de mindere kant van de wereld en benadrukken dat we vreedzaam met elkaar om moeten gaan. Hoewel ik vind dat dit van een ex-junkie wat hypocriet overkomt, neemt het niet weg dat het goed is dat je aan het denken gezet wordt. Kubus mocht dit keer alleen de beats van "Skank Like Bob Marley" maken, de rest is van andere makelij, toch heeft BangBang de Zwollenaar blijkbaar niet nodig om goed materiaal af te leveren. Nog steeds krijg je als luisteraar het idee dat de Engelsman tegenover je zijn gedichten voor staat te dragen. Tracks die blijven hangen zijn onder andere "My Woman Don't Cry", "Sucker Free" en "Kick Your Bucket". Terwijl velen de getatoeëerde BangBang een nors mannetje vinden, probeert hij met een tekst als 'I'm used to not being listened to', die we horen op "Repetition", te doen alsof zijn neus bloed. Vieze Fur treedt vervolgens nog op als karikatuur van Dinand van Kane, wat niet past bij de rest van het album maar wel een grote glimlach op mijn gezicht doet verschijnen. Fuck Suicide I'm Staying geeft ons wat je van BangBang kan verwachten: een lekkere dosis spoken word met vette beats.

# |

|

| qo_ob | 25 februari 2009 - 17:58 | reacties (0)

De Engelse formatie Asian Dub Foundation bestaat vijftien jaar. In die vijftien jaar zijn er veel bandleden bijgekomen en minstens zoveel weggegaan. Het collectief heeft een nieuw album uitgebracht onder de naam Punkara, waar zanger
Al Rumjen voor het eerst op te horen is. Als de eerste klanken door de speakers klinken, hoor ik gelijk Afrikaanse invloeden. Een breed scala aan instrumenten volgt in de loop van het album, iets waar de band om bekend staat. Dub, reggae, breakbeat en zelfs wat rock passeert tijdens tracks als "Burning Fence" en "Ease Up Caesar". Mijn ervaring leert dat het voor artiesten meestal moeilijk is om een cd langer dan de eerste helft aantrekkelijk te houden. Ik moet zeggen dat het Asian Dub Foundation gemakkelijk afgaat, want ook het Oosterse "Altered Statesmen" is een aanwinst. Afrikaanse muziek barst meestal van het getrommel, zoals de meeste tracks op dit album, echter "Bride Of Punkara" spant de kroon. Als klap op de vuurpijl heeft punklegende Iggy Pop zijn medewerking verleend door "No Fun" te onderwerpen aan een metamorfose. Zoals bij veel covers/remixen denk ik nu ook weer dat je iets wat al goed is niet moet veranderen. Ondanks dit laatste minpunt is Punkara best een aardige plaat geworden. Verwacht geen nieuwe dingen van Asian Dub Foundation, want wat ze deden dat doen ze nog steeds, alleen met een andere zanger. Een lekkere middenmoter in zijn genre, maar meer dan dat ook niet.

# |

|

| qo_ob | 05 januari 2009 - 16:28 | reacties (0)

Een rapper die daarnaast muzikant is, is in de hiphopwereld niet vreemd. Een van deze multitalenten is Madlib. Deze geboren Amerikaan is naar eigen zeggen in de eerste plaats dj, op de tweede plaats producer en op de derde plaats mc. Hij heeft gewerkt met grootheden als Ghostface Killah, Talib Kweli en Mos Def. Afgelopen september bracht Madlib het album WLIB AM: King Of The Wigflip uit, dat maar liefst 24 tracks telt. Na het intro van The Beat Konducta himself wordt gelijk "Blow The Horns On 'Em" ingezet. De hoop op weer een lekkere plaat van de westcoastrapper bereikt gelijk zijn hoogtepunt, want dat blijkt helaas voor niks te zijn. Guilty Simpson werkt aan twee nummers mee, één aan het begin van het album en één aan het einde. De andere gastperformers kunnen (op een enkeling na) zijn niveau niet evenaren en zweven als een ongeïnspireerde brij tussen diens twee uitschieters in. De beats van Madlib lijken zich per track aan te passen aan het niveau van de betreffende gastartiest. "The Ox (805)" en "I Want It Back" zijn gewoon lekker, terwijl "The Plan Pt. 1" en "Gamble On Ya Boy" hetzelfde onaangename gevoel opwekken als krassende nagels over een schoolbord. Frezna levert de enige resterende goede bijdrage met "Yo Yo Affair Pt. 1 & 2". Met beats die zo uit de kast van Flying Lotus gehaald konden zijn en een lounge-achtige melodie keert de rust gelukkig voor even terug.

# |

|

| qo_ob | 11 december 2008 - 14:57 | reacties (0)

Ergens in 2003 baarde een hiphop-gezelschap opzien met de controversi�le hit "The Seed (2.0)". Sindsdien zijn The Roots niet meer weg te denken uit de scene en staan ze vooral om hun performance bekend. Een aantal maanden geleden kwam Rising Down uit, het achtste studioalbum, dat geproduceerd is door drummer Questlove. Wie The Roots langer dan vandaag kent, weet dat hun unieke geluid ontstaat doordat de heren zelf instrumenten bespelen. Native Tongues-lid Mos Def doet mee op de titeltrack, waarna de sfeer er goed inzit. Het bekende Questlove-ritme galmt op tracks als "Get Busy", waar oudgedienden Dice Raw en Jazzy Jeff op meedoen, lekker door je oren. Naast Dice Raw zijn er nog enkele gastperformers te horen die we al eerder op Game Theory hoorden. Ook Malik B., Peedi Peedi, Mercedes Martinez en Porn deden mee op het in 2006 uitgebrachte schijfje. Desondanks barst de plaat van de lekkere nummers. In "75 Bars (Black's Reconstruction)" is frontman Black Thought behoorlijk op stoom. Het is lekker meedeinen op "I Will Not Apologize", de iets te 'clubby' track "Unwritten" en flink genieten van de oldschool-stijl van Talib Kweli op "Lost Desire". Net daarom zijn de bonustracks helaas een nogal jammerlijke toevoeging. Het op YouTube gelekte "Birthday Girl" is een vervelend popnummer, waar kinderzanger Patrick Stump van Fall Out Boy een overbodige bijdrage op levert. Als we net doen of de bonustracks niet op de cd staan is Rising Down een topplaat, zoals we van The Roots gewend zijn.

# |

|

| Lowlands 2011 | qo_ob | 02 december 2008 - 14:58 | reacties (0)

Tussen alle commerciële 'pop thugs' door komt er af en toe wel eens een hiphopplaat uit van iemand die wel écht diep in de shit heeft gezeten. Emmanuel Jal is een voormalig Soedanees kindsoldaat, die rapt over het toen en nu. Zijn nieuwste album heet WARchild en bevat dertien nummers. Met "WARchild", de titeltrack, vertelt Emmanuel kort en bondig zijn geschiedenis. Aan de toon waarop hij rapt hoor en voel je de emotie van zijn traumatische kindertijd. De feel good-vibe die over het Afrikaanse instrumentale gedeelte heenhangt maakt de muziek hoopgevend, zelfs bijna vrolijk. We horen hoe het was voor Emmanuel om zijn familie grotendeels kwijt te raken in de oorlog, hoe hij sliep met een AK47 en hoe hij nu probeert zijn land te helpen. Geloof speelt uiteraard een belangrijke rol in het leven van de rapper, waar hij regelmatig op terugkomt in zijn nummers, zoals in "Shadow Of Death". Emmanuel windt zich op over de manier waarop de wereld omgaat met de situatie in Afrika, over de vrouwen die verkracht worden ("Vagina ft. Jah Miracle") en over rijke mensen die op een misselijke manier geld verdienen aan de armen. Gelukkig is het niet alleen depressie wat de teksten uitstralen. "Skirt Too Short" gaat over een meisje dat zich niet te schaars moet kleden. En omdat een hiphopalbum geen hiphopalbum zou zijn als er geen dis op zat, krijgt in "50 Cent" 50 Cent ervan langs, omdat hij op een verkeerde manier het voorbeeld geeft aan de hedendaagse jeugd. WARchild is een prachtige plaat. De Afrikaanse ritmes spatten er vanaf, en dat maakt het in combinatie met de oprechte teksten een luisterplaat ten top.

# |

|

| qo_ob | 19 november 2008 - 17:58 | reacties (0)

Vandaag begint de afscheidstoernee van de Osdorp Posse. Reden temeer om nog snel even aandacht te besteden aan hun laatste wapenfeit. Begin dit jaar presenteerden de Posse namelijk met Laberinto hun gezamenlijke album The World Might Suck aan het grote publiek in Panama te Amsterdam. Eerder werkten Def P en zijn mannen al samen met Nembrionic en The Beatbusters, dus voor hen was zo'n samenwerking niets nieuws. 'Metalatino' band Laberinto had al in 2004 een aantal keren het podium gedeeld met Osdorp Posse, wat zo goed beviel dat de bands besloten een album op te nemen. De cd bevat dertien tracks, die (helaas) allemaal al een keer eerder te horen zijn geweest. De Engelse en Nederlandse teksten komen natuurlijk van Def P af, de Spaanse van Laberinto. Het album is eigenlijk precies zoals ik had gedacht: een goede mix van metal en nederhop, al zijn de tracks zelf dus al bekend. "Moordenaars" en "Roekies En Broekies" hebben hun beste tijd wel gehad, toch komen de metalversies verrassend uit de hoek. Als cadeautje heeft Laberinto nog een dvd bij het pakket gevoegd, waar naast een documentaire enkele clips en interviews op te zien zijn. Helaas is de beeldkwaliteit erbarmelijk en loopt het beeld niet synchroon met het geluid, waardoor het geheel euh.. behoorlijk zuigt. De latin metal van Laberinto combineert iets te amateuristisch en klinkt af en toe zelfs te feestelijk om goed samen te kunnen smelten met de nederhop van Osdorp Posse. Live zullen we de komende maanden echter voor het laatst horen hoe de Posse ook alweer puur klonk.

# |

|

| qo_ob | 13 november 2008 - 15:58 | reacties (0)