The Life was een pre-pre-pre-grunge band uit Seattle. Eigenlijk een wave-rock-band met folky en Ierse invloeden. R.E.M., Camper van Beethoven, U2 en The Alarm op een hoop, zeg maar. En als ik toch bezig ben, dan mogen Echo & The Bunnymen en The Triffids er ook nog wel bij. Alone klinkt gedateerd, alsof ik terug ben in de jaren tachtig en tijdens Popwerk in Den Bosch naar Toy Factory, Blue Murder of Life On Grey aan het luisteren ben. Enfin, gitarist en creatief wonderkind Tony van The Life is nu dood. Posthuum wordt de man in het zonnetje gezet en de oude plaat wat opgepoetst. Opdat wij niet vergeten. Als bonus krijg je er nog een cd bij met opnames van het nooit verschenen tweede album. Ik begrijp best dat de overige leden van The Life vinden, als ze om zich heen kijken, dat de band een voorbode was van een algemene revival van wave, indierock en folkpop. Maar, dat kun je wel van meer bands zeggen. In het Noordwesten van Amerika zullen vast nog wel wat dwaallichten rondlopen die zweren bij deze band. In ons koude kikkerlandje zie ik niet bepaald een noodzaak om alsnog een boom te planten voor een band die voor het tragisch uiteenvallen al op zijn retour was, en waar wij dus geen enkel muzikaal hoogtepunt aan hebben mogen beleven.
Ik gun de resterende drie heren van The Life een fijn belastingvoordeel met dit schijfje en een onuitputtelijke levensvreugd voor de komende drie decennia. Als het maar niet bij het oppoetsen van oud werk blijft.

# |

|

| Rene | 11 mei 2012 - 08:57 | reacties (0)

No Thyself, da’s wel een erg krasse punkuitspraak. Zoiets als ‘Nee gij!’ en ‘wat je zegt ben je zelf’ in een enkel woordgrapje vervat. Nou is mijnheer Howard Devoto een oude warse punkerd van het eerste uur. Hij stapte uit The Buzzcocks en startte in de jaren zeventig Magazine waarmee hij punk, rock, wave en glitz aan elkaar reeg tot een intellectueel literair clubje van muzikanten. Minus een rare collectie van goedbedoelde pogingen en een live-plaat is No Thyself pas de vierde cd. Devoto startte Magazine na het uiteenvallen in 1981 en een eenmalige reünie in 2009 opnieuw op. Gitarist van het eerste uur John McGeoch is dood. En, Barry Adamson is vervangen door John White. Nu bestaat Magazine uit Howard Devoto, John Doyle, Dave Formula, Noko en John White. Was en is Magazine muzikaal interessant? Ach, je moet ervan houden. Devoto mag credits krijgen voor het feit dat hij samen met Tom Verlaine, Wire en Roxy Music de artrock heeft uitgevonden. En dat is dan ook meteen wat ik nog steeds tegen heb op deze band. Ik heb Bob Dylan, Patti Smith, Tom Verlaine en bijvoorbeeld een A Certain Ratio muzikaal nooit gepruimd. Als ik die artiesten goed had moeten vinden vanwege hun literaire aspiraties, dan had ik wel een boek tot me genomen. Kennen we Rik Mayall’s personage Rick uit The Young Ones nog? Dat was de belichaming van de Magazine-fan. Een politiek bewuste maar eenzame jonge nerd met enig kunstzinnig besef. Muzikaal echter tenenkrommend, wat fijntjes gevisualiseerd wordt door Factory-baas Tony Wilson in de film24 Hour Party People bij zijn keuze voor A Certain Ratio. Devoto maakt postrock, artrock, wat witte funk en flancher-wave die mij direct terugbrengt naar de begindagen van The Cure. Wat je Devoto bij Magazine moet nageven is dat hij als zestig-plusser met een enkele poging zelfs na dertig jaar qua productie, songstructuren, jaren tachtig-feel en tekst in staat is om alle goedbedoelde pogingen van Loyd Coyle, Pulp en White Lies te kakken te zetten. Slechts de song “Blisterpack Blues” heeft een echte schoonheid in zich. Van de rest word ik niet bepaald warm of koud. Magazine is en blijft een stelletje nerds. En nerds zijn er om gepest te worden. Devoto vraagt er zelf om.

# |

|

| Rene | 28 december 2011 - 20:57 | reacties (0)

De eerste misvatting over deze band is dat de band niet Feet Fall Heavy heet maar Kill It Kid. De tweede misvatting is dat de band niet uit Amerika komt maar uit Bath. En, de derde misvatting is dat Engelsen niet geworteld zouden zijn in blues, bluegrass, rock en hippiefolk. Welkom Kill It Kid. Alleen al vanwege het sublieme ‘finger-picking’ gitaarspel en de inzet van honky-tonk-piano’s is deze plaat een aanrader. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de heldere songs, de huilende vocalen van Chris Turpin, de viool-arrangementen en het laten samensmelten van White Stripes,16Horsepower en Sister Double Happiness. Kill It Kid verkent als frisse buitenstaander het diepe Zuiden van de V.S. De band kan exact aangeven wat goed en aanstekelijk is aan gospel, bluegrass, blues en folk. Dat versterkt Kill It Kid door als een soort Alan Lomax op zoek te gaan naar traditionele geluiden per bevolking. Robert Johnson mag dan de ‘crossroads’ hebben beschreven. Het zijn de Engelsen die als eersten hebben gezien dat er geen kleur- en klankverschillen zijn tussen Janis Joplin, Jimi Hendrix, Led Zeppelin en traditionele negro-spirituals. Zelf durft Kill It Kid het nog niet hardop te zeggen, dus laat ik het maar doen: Kill It Kid mag het stokje van White Stripes als eerste rechthebbende overnemen.En dit is pas de tweede plaat, houd daar rekening mee.

# |

|

| Rene | 22 december 2011 - 08:57 | reacties (0)

Nee, Note to Amy is niet een brief aan een vlieger voor een pas overleden soulzangeres. Note to Amy is een punkrockmetalband die alle aandacht verdient met het debuut Midnight Arsons / Morning Ghosts. Omdat ik vind dat er elke dag wat te vieren valt, heb ik gewacht tot de beste band om de hoek komt kijken om de ruimte op te eisen voor mijn honderdste recensie voor File Under.

Het Bossche Note to Amy is alweer een sinds 2005 bezig. Een tijdje terug al met de EP The Lady’s First Song. Tijdens een Slayer-concert in de Brabanthallen werd me gevraagd wat ik van de band en de EP vond. Ik antwoordde dat een combi van punk, rock en metal altijd mijn voorkeur heeft, maar dat ik zeer kritisch ben op goede melodieën, scherpe riffs, een logische spanningsopbouw per song, een overdonderende productie en bovenal vocalen die eigen zijn en behoorlijk flexibel. Het ontbreekt de gemiddelde Nederlandse band namelijk aan goede vocalen die emoties direct overbrengen en melodieën kunnen dragen.
Of ik Remco Tun, destijds de nieuwbakken vocalist wat vond? Ja, maar hij kan nog veel meer. Hij moest leren zijn timbre ten volle te benutten. Daarbij geruggensteund door goed op elkaar ingespeelde muzikanten die gezamenlijk muren kunnen optrekken en tegelijkertijd fragiel durven te zijn. Anno nu komt Note to Amy na jaren klussen, schaven en poetsen dan toch eindelijk met dit debuut. Met verve. Want, deze cd is krachtig en bevat alle elementen waarom een stel muzikanten hun emoties zou moeten kunnen omzetten in muziek. De heren hebben de tijd genomen om genres grondig te analyseren en deze voor hen te laten werken. Neem dus de intense kracht van de metal, de melodie, de emotie en de melancholiek van de rock en het compacte venijn van de punk en je komt uit bij het totaalgeluid van Note to Amy.
Tun heeft zijn zuiverheid en volume behouden. Hij mist net de donkerste laag waardoor Note to Amy als een Nederlandse Volbeat zou klinken. Remco Tun is een tandje lichter van toonaard. Maar, en dat maakt het verrassend en leuk, in een song als "Tidal Waves vs. Phantom Pain" heb je maar heel weinig fantasie nodig om in Note to Amy een tweede Ozzy Osbourne ft. Randy Rhoads te zien.Note to Amy voegt verder naadloos Ignite, AFI (zonder orkestrale bombast), Bad Religion, Danzig , oude Soundgarden, Thrice en Senses Fail toe aan zijn rijke punkmetal-oeuvre. Het venijn zit ‘m in de staart. Pas bij "Brandy Of The Damned” komt de synergie tussen de genres echt goed los. De instant-festivalhits “Your Name Here” en "A Wreck A Wreck A Wreck” nodigen uit tot meezingen omdat alles klopt. Tempo, instrumentarium en goed op elkaar afgestemde zangpartijen plus gastvocalen.

Deze honderdste recensie verdient een plek voor een uitzonderlijk goed album. Nu de populariteitspolls nog en de landelijke bekendheid.

# |

|

| Rene | 18 augustus 2011 - 10:57 | reacties (1)

Prettig in het gehoor liggende rock met meezingrefreintjes en vocalen die het midden houden tussen Hellacopters, Manic Street Preachers en Lostprophets. Zelf menen de Engelse heren zichzelf te moeten profileren als postcore- en hardcoreband. Dat valt dus wel even tegen. We Are The Ocean is zo’n typisch gevalletje romantische schoolband met zwarte sluike haartjes die de dames vooral moet behagen tijdens een sweet sixteen-party op MTV. Dan mag je wel het voorprogramma gedaan hebben van Hundred Reasons, Funeral For A Friend en o.a. Lostprophets en een prettig debuut hebben afgeleverd met Cutting Our Teeth, de band heeft zijn gevaarlijke scherpe kantjes verloren. We Are The Ocean richt zich als een soort 30 Seconds To Mars op het grote tienerpubliek en heeft compromissen gesloten die mij niet kunnen bekoren. Natuurlijk is Go Now And Live lekker compact. Natuurlijk staan er mooi afgeronde songs op die van alle kanten kloppen. Maar, en dat staat mij vanaf de eerste seconde tegen, het is te braaf, te gecontroleerd, te geregisseerd en te mainstream. Ik hoor geen frustraties, woede, agressie, ik hoor slechts poprock die het fantastisch doet op de EO Jongerendag en van geen meter een concurrentie mag aangaan met post- of hardcore in de strikte zin. We Are The Ocean heeft een keuze gemaakt en krijgt van mij alle gelukwensen. Ik bewaar mijn geld voor iets met meer impact dan deze MOR-core.

# |

|

| Rene | 09 augustus 2011 - 12:57 | reacties (0)

Shining heeft met VII - Född förlorare zijn CD omgedoopt tot een stelletje losers. Niet aardig voor de fans, maar ze bedoelen er zichzelf eigenlijk mee. En, ach, je kunt maar beter weinig verwachtingen van jezelf scheppen, dan valt elk resultaat uiteindelijk mee. Shining poogt toegankelijk te wezen op deze CD met een mix van progrock en Zweedse deathmetal. Waar het op neer komt is een poging die het vandaag de dag helemaal niet slecht zou doen op het Eurovisie-songfestival. Teveel semi-akoestisch gitaargeneuzel, teveel gekuch, geproest, orgeldeuntjes en een irritant vibrato dat extra gevoelig moet klinken. Ik begrijp het concept, dat wat mij betreft bij het derde hoofdstuk al had moeten eindigen. Je kunt vergelijkingen trekken met Watain of zelfs Marduk, maar zelfs die bands halen het niet in hun hoofd om een ellenlange Winkler Prins door te zaniken over heidense gebruiken, runentekens, wat hel en verdoemenis en tenenkrommend geschreeuw. Sterker nog, ik hoor bij het beluisteren van Shining meer doom- en deathmetal terug in de vocalen van Johnny Rotten en de zanger van Crass dan bij het huidige aanbod van Scandinavische doom- en deathmetalbands. Dit is de Efteling voor volwassenen met een zanger die het hoogste goed ziet in het plegen van zelfmoord. Doe maar jongen! Da’s blijkbaar de enige manier om van die Winkler Prins-ECI-boekenclub-serie af te komen. U merkt het al, muzikaal en tekstueel is Shining niet bepaald meer aan mij besteed.

# |

|

| Rene | 29 juli 2011 - 14:57 | reacties (0)

In Nederland is vijftien jaar geleden de hype rondom het Belgische Channel Zero slechts bij de fervente metalfans blijven hangen. Wij Nederlanders keken liever naar de verrichtingen van Pestilence in met name Zuid-Amerika en van het immer brute Gorefest. Haal bijvoorbeeld The Eindhoven Insanity nog maar eens uit je platenkast. Channel Zero kennen we van de bescheiden hit “Black Fuel” dat aansluiting zocht bij de hardere crossovermetal van Biohazard en Bodycount.

Wat wij in Nederland nog steeds niet begrijpen is hoe snel een band zes keer achter elkaar in een uitverkochte Ancienne Belgique te Brussel kan staan, na dertien jaar afwezigheid. Wat is de buzz die wij niet begrijpen en Belgen wel?

# |

|

| Interview | Rene | 27 juli 2011 - 14:57 | reacties (0)

Misschien heeft het iets met mijn Duitse afkomst te maken, maar ik ben een sucker voor hoorngeschal, paukenslagen en Teutoonse bombast. Of dat nu Wagner, Laibach of Helheim is. Na Av Norrøn Ætt komen de vikingen van Helheim met een fabuleus heidens werkje dat Amon Amarth doet verbleken. Helheim doet zijn death- en blackmetal even tien keer beter dan het halfingesufte Enslaved. Waarom? Omdat Helheim precies weet wanneer het welke ingrediënten in zijn druïde-brouwseltjes moet toevoegen. Teutoonse bombast blijft bombast zonder vervelende plastic orgeltjes die afbreuk doen. Zonder mystieke madrigalen ook. Maar wel met diep verwrongen vocalen, onvoorspelbare en razendsnelle gitaarsoli en een heel knappe spanningsopbouw. Enkel de term vikingmetal zou Helheim zwaar tekort doen. Helheim slaagt erin om de Edda op muziek te krijgen. En wat ik altijd al vermoedde, wordt waarheid: de Noorse mythologie van de Edda is donkerder, onheilspellender, zwaarder, depressiever, vermoeiender en meer onoverwinnelijk dan ik altijd al voor ogen had. Echte blackmetal, Teutoons geweld en Pruisische ontevredenheid gaan wonderwel samen. Ik ben benieuwd hoe deze Noren dit alles live zonder residentie-orkest kunnen neerzetten? Iedereen met een greintje onheil in zijn donder, kan zich laven aan deze meesterlijk gruwelijke CD van Helheim.

# |

|

| Rene | 21 juli 2011 - 08:57 | reacties (0)

De vierde alweer van het Noorse Insense. Metal met een hardcore-randje. Met een precies randje dat ook zijn weerslag heeft in de industrial van Fear Factory en Meshuggah. Best aardig, maar veel meer dan dat gebeurt er niet mee. Een strakke herhaling van een paar niet verder uitgewerkte riffs. Slechts enkele soli blijven hangen in een soort van groove, waar je zou willen dat ze gierend uit de bocht vlogen. Ik begrijp de wisseling tussen de heldere vocalen en het gebulder, maar ook hier verwacht ik op momenten een totale chaos door woede en frustratie. Het gebeurt niet. De zanger Tommy Hjelm balanceert op het randje van schreeuw en vals. De aanzetten stemmen tot hoop. Maar na de eerste drie songs blijkt dat Insense nergens in staat is om verwachtingen in te lossen. Op Burn In Beautiful Fire hoor je een screamo-band terug die er nog niet uit is of de band tot het metalgenre of tot de grunge behoort. Het is en blijft vooral een rare verzameling van aardige opzetjes met als beste voorbeeld de song “Alone In The Crowd”. Wat het extra treurig maakt is dat Insense met deze plaat erbij al vier pogingen heeft ondernomen om een richting te kiezen. Zijn we brute metal of metal, zijn we metal of hardcore, zijn we emo of screamo? Of toch grunge? En waar laten we die zoetgevooisde vocalen dan in de songs, of schrappen we die? Keuzes, keuzes, keuzes, iets waarbij producer Anders Fridén van In Flames deze jongens toch wel had kunnen helpen. Het komt ook zijn eigen naam ten goede als een band als Insense richting durft te bepalen. Nu gaat hij met de band de boeken in onder het hoofdstuk: vlees noch visch.

# |

|

| Rene | 14 juli 2011 - 16:57 | reacties (0)

Metal is soms als fitness. Waar je vroeger als puber onder de indruk was van met zand gevulde dumbells, draai je nu je hand niet om voor een setje bankdrukken van 100 kilo. Die dumbells van toen ben je nu glad vergeten, maar wat heb je tegen die dingen opgekeken. Hetzelfde geldt voor Autopsy. Met het debuut Severed Survival dacht je de ware gruwelijke shit ontdekt te hebben. Enfin, snel ging mijn kinderplatenspelertje kraken door de klanken collega’s van Possessed en het heftiger spul van Suffocation, Entombed en Cannibal Corpse. Ik liet Autopsy maar voor wat het was. Zeker omdat er voor de band een periode van grindcore aanbrak waar ik geen soep van wist te trekken. Alsof er niets veranderd is trapt Autopsy alle gaspedalen in op Macabre Eternal, voor het eerst na 16 jaar ruzie, break-ups en voorzichtige toenaderingspogingen. Helaas voor Autopsy heeft ook in metalland de tijd niet stilgestaan. Hoewel dit album een van de betere is van Autopsy, kan ik de lach toch niet onderdrukken. Wellicht moet de werkcoach van het UWV ook gedacht hebben dat het voor alle partijen het beste was als de band weer iets nieuws zou uitbrengen, omdat andere arbeid niet echt passend was. Wat je nu vooral overhoudt aan dit album is een kwartet onder aanvoering van Chris Reifert die gruntend en gorgelend alle D’s van Death, Destruction, Die en Doom prevelt met net effe teveel stonerbreaks en boosaardig geburb. Ja jongens, luister nog maar eens goed, want opa speelde vroeger in een opvallend orkestje dat de goedkeuring van Willem Duys niet kon verdragen en het helaas zonder de airplay van Muziek Mozaïek moest stellen. En, toch vonden heel wat kids van mijn generatie dat leuk, spannend en vooral een middel om ergens tegen te ageren. Ik zal zeker gaan kijken als Autopsy in de buurt gaat optreden, maar ik word er tegenwoordig niet warm of koud meer van. Hoe goed en technisch deze cd ook in elkaar steekt.

# |

|

| Rene | 07 juli 2011 - 08:57 | reacties (0)

Het Nederduitse gezelschap Obscura sloeg al een aardige deuk in een pakje boter met Cosmogenesis. Hoe dan? Door akelig technisch spelinzicht, door te spelen met verschillende genres en door een naadloze overgang van progrock, deathmetal, blackmetal en grind in songs met een kop en een staart. Sinds Pestilence zijn er in Nederland maar weinig artiesten geweest die op zo’n hoog niveau wisten te musiceren. Allez, nu is er dus opvolger Omnivium en volgens mij lacht de band zich rot om de lovende recensies die het om zijn oren krijgt. Waar het op neer komt is dat Obscura alles kan maken. Jazzy basloopjes, mathcore-gitaarwerk, krijsende grunts, blackmetal-vocalen en progrockachtige soli, Obscura trekt alle registers gewoon open alsof het niets is. Moeten we het dan nog hebben over het hypernerveuze karakter, de akelige blastbeats of de hemelse koortjes? Welnee joh! Laat je gewoon totaal overrompelen door de vele invalshoeken van een band die, als ik dat zo hoor, alle mogelijkheden open houdt voor vernieuwing. Van Obscura kunnen we de komende jaren nog heel wat opzienbarend werk verwachten. Let maar eens op! Kruis aan op wat van toepassing is op Obscura (en je blijft aankruisen): dissonant, eclectisch, verrassend, monsterlijk goed, bizar, onheilspellend, gruwelijk en of absurd. De gitaarsoli zijn in elk geval de beste die ik sinds lange tijd gehoord heb.

# |

|

| Rene | 05 juli 2011 - 12:57 | reacties (2)

Je probeert eens wat. Om jezelf en je bandmaten scherp te houden, neem je de tijd om songs van anderen uit te pluizen en jezelf verschillende stijlen eigen te maken. Zo ook het Duitse Caliban. Coverfield is een verkenning in het werk van anderen. Een cover-tussendoortje dus met "Sonne” van Rammstein, "My Girlfriend’s Girlfriend” van Type-O-Negative, "Slaughter Of The Soul” van At The Gates en "Helter Skelter” van The Beatles. Type-O-Negative’s song is een Him-pastiche geworden met deathmetalvocalen en cleane gitaren. En o ja, met een nog meer tenenkrommend orgel-middenstuk dan bij het origineel. Is dat dan geslaagd? Nee! Grappig is het wel, voor een enkele luisterbeurt dan. Rammstein blijft redelijk onaangetast. Een beetje Duitser blijft van het Teutoonse geweld af. Dat stond en staat nog steeds als een huis. Of ik de toevoeging van het gekrijs van zanger Andreas Dörner echt nuttig vind, denk ik niet. Het maakt wel in een klap duidelijk dat de bombast van Rammstein erg goed in het oeuvre van Dani Filth zou passen. Over de cover van At The Gates kan ik kort zijn; die ligt geheel in lijn met het origineel. Net zo snel, bruut en dramatisch. Prima dat Caliban zich in de geest van At The Gates kan inleven. Wat je overhoudt is het einde der tijden van The Beatles in Helter Skelter. Soms hoor je weleens mensen zeggen dat The Beatles, als de band nu nog had bestaan, ’t voor het metalgenre gekozen zou hebben. Welnu, dat is een foute Spinal Tap-gedachte, want ‘nowhere in the guitar’ zouden Lennon en McCartney het in hun knappe koppies halen om al gruntend en riff-gierend de essentie van deze song te verhullen met industriële, laaggestemde tonen. Het is interessant om te horen hoe je vanuit een totaal andere denkwijze een song compleet kunt veranderen. Voor Caliban wellicht heel leerzaam, voor mij een vullertje op een aardige EP dat misschien over tien jaar een tientje moet opbrengen bij de platenbeurs in Utrecht. Na Say Hello To Tragedy en uitstekende tournees met In Flames, Devil Driver, Machine Head, Killswitch Engage, Arch Enemy en Shadows Fall op alle continenten van de wereld heeft Caliban een dergelijk tussendoortje eigenlijk niet nodig. In het eerste kwartaal van 2012 staat pas echt nieuw werk gepland. En, om de fans niet te lang te laten wachten, is Coverfield er nu. De vraag blijft of we willen weten waartoe Caliban in staat is en of ik blij zou zijn met alle vuile was van deze Duitse band. Ik geloof het niet.

# |

|

| Rene | 18 juni 2011 - 20:57 | reacties (0)

Ooit gehoord van The*Ga*Ga*s? Nee? Nou, dat treft, miljoenen mensen hebben nooit van dit gezelschap gehoord. Deze band viel uiteen, Slaves To Gravity kwam ervoor in de plaats. In 2008 scoorde dit gezelschap met Tommy Gleeson, Toshi Ogawa en Mark Verney aardig met hun debuut Scatter The Crow. Slaves to Gravity produceert rock en postgrunge. Soms op zijn Posies, soms Silverchair, soms Creed, maar in alle gevallen best lekker. Na een EP'tje in 2009 is het dan nu de beurt aan de o zo spannende opvolger. In Engeland zijn de vergelijkingen met Mansun niet van de lucht. Dat vind ik maar te gemakkelijk. Iets aan Slaves to Gravity komt totaal niet Brits over. En, blijkbaar is dat voor een Engelse band een gigantische prestatie. Slaves to Gravity heeft namelijk een potje vocalen in de aanbieding die ergens tussen Brandon Boyd, Mike Patton en Myles Kennedy van Alter Bridge in ligt. Dan heb je het bij elkaar over het beste arsenaal aan rockvocalen van halverwege de jaren negentig tot nu. Vocalen die niet alleen een stempel kunnen drukken maar ook in staat zijn om genres te overbruggen. De rocksongs op dit album Underwaterouterspace zijn meezingers met aanstekelijke melodieën, gedragen gitaarriffs en stevige drumpartijen. Verwacht geen compositorische acrobatenstunts, geen epische toonzettingen maar Arrow Classic Rock-songs voor in de auto met een dik aangezet geluid. Kortom, MOR-rock, maar dan uit Engeland. Da's positief bedoeld en opvallend.

# |

|

| Rene | 03 juni 2011 - 08:57 | reacties (0)

Zanger Petri Lindroos vertrok definitief naar Ensiferum. Norther versterkte zich met zanger Aleksi Sihvonen van Imperanon en gitarist Daniel Freyberg. Was dat een slimme versterking of een totaal mislukte aanzet tot koerswijziging? Ik zeg: een slimme zet om eens wat nieuws te proberen. Norther is gelukkig geen pathetisch blackmetal-gezelschap meer met ongelukkige symfo-arrangementen. Deze Finse band maakt melo-deathmetal met slechts op enkele punten nog wat geflierefluit en gefiedel. Norther heeft gekozen voor een gestructureerde recht-door-zee-aanpak waarbij de gitaarsoli je welkom om de oren vliegen en waarbij de afwisseling gezocht wordt in zowel de gruizige, de cleane vocalen als in de samenzang. Bij elkaar levert dat een plaat op waar de instrumentalisten van een Within Temptation zich zo in kunnen vinden. Maar, deathmetalfans van het eerste uur zullen Norther 2.0 links laten liggen. Zie Circle Regenerated als een zoektocht naar genres. Aan de techniek en inzet mankeert niets. Aan de songstructuren ook niet. Ik kan me echter voorstellen dat oude Norther-fans de melodieuze en dus langzamere stukken slecht trekken en dat men liever een strikte deathmetal-aanpak gehanteerd ziet zonder al te veel zijwegen.

# |

|

| Rene | 16 mei 2011 - 16:57 | reacties (0)

Wat was het eerste waaraan ik moest denken bij het Nederlandse Fertile Reality? Niet aan de indiepopachtige The Cure-liedjes van de band. Niet aan het Swans- en Hawkwindverleden waarover de band rept. En niet aan het openingsoptreden op het Summer Darkness-festival in 2005. Nee, ik dacht aan het vorige bandje van Peter Pan Speedrocks Piet van Elderen. Dat bandje heette namelijk Life On Grey en heeft nog ooit de derde plek gehaald bij de Grote Prijs van Nederland. Alleen wel in een tijd dat wij in Europa van geen meter wisten wat emo of gothic was. Het was een tijd van wave, no-wave en gitaarrock. Je kon kiezen tussen The Sisters Of Mercy en Joy Division. Meer was er niet. Laat dat nou het perfecte midden zijn voor Life On Grey en voor Fertile Reality. Als je maar volhoudt, dan worden de indie, wave en gitaarpop vanzelf weer hip. Kijk maar naar Interpol en White Lies. Ergens heeft Fertile Reality prachtige songstructuren onder de knie. Waar het nog af en toe aan schort zijn bombast, spanningsbogen, echo's op de vocalen en en een wat directere productie. Nu lijkt Wax And Wane nog op een Trisomie 21-productie. Daar heb ik altijd van gevonden of de zanger bij de buren op het toilet zat te zingen. En, dat wordt op den duur heel vervelend om naar te luisteren.

# |

|

| Rene | 07 mei 2011 - 16:57 | reacties (0)

Als je alle metal als een boerencultuur wilt afdoen, dan zeg je dat Jurojin een 1-op-1-kopie is van Tool. Als je iets meer interesse toont in de combi van rock en metal en het akelige briljante samenspel van een zanger, een metalgitarist, een jazzbassist, een klassiek geschoolde tablaspeler en een drummend beest, dan kom je uit bij een bestuiving tussen Sevendust, Devin Townsend, A Perfect Circle en System Of A Down. The Living Measure Of Time kent slechts zeven songs met elk een haast progrockachtige aanpak. Noem het episch, uitgewerkt, post-rockachtig of hyperactief op de vierkante centimeter, dat maakt niet uit. Wat ertoe doet is dat Jurojin uit Engeland erin is geslaagd om tal van culturen, genres en stromingen bij elkaar te gooien en het geduld heeft gehad om er iets unieks van te maken. The Living Measure Of Time draait om riffs en loopjes die bij elkaar geharkt worden door kletterende drums en meeslepende zanglijnen. Live wordt Jurojin dit jaar bijgestaan door een violist van het Trans-Siberisch Orkest. Het vijftal bewijst met deze cd dat Arabische toonladders makkelijk te integreren zijn in West-Europese tradities. Zelfs Amerikanen snappen dat, getuige de lovende reacties van over de grote plas. De band begon in 2008 als experiment van vijf muzikanten met verschillende achtergronden. In alles kan ik alleen maar uitroepen dat dit experiment geslaagd is! Jurojin is bezwerend, opzwepend, technisch indrukwekkend en volkomen mysterieus. Hoe kan het dat ik de band niet eerder heb opgemerkt?

# |

|

| Rene | 05 mei 2011 - 08:57 | reacties (0)

Ooit heeft frontman Llewy Isselt, zonder hem persoonlijk te kennen mij en mijn vriendin in de trein van Amsterdam naar Haarlem ingewreven dat het een goede zaak is om altijd je dromen na te jagen. Dat was na de gigantische impact van zijn single "Calling Yr Name", maar nog voor het mega-ontslag bij Warner. Dat hij Relax toch weer reanimeert is een goede zaak. Dat hij met beide handen de kans heeft aangegrepen om samen met Corey Glover te zingen op "SupaBlack Rockstar" begrijp ik maar al te goed. Wie enig crossoverbloed in zich heeft, laat samenwerkingen met Bad Brains, Living Colour, 24-7 Spyz en Fishbone niet liggen. Maar, je kunt ook doorslaan in je goede bedoelingen. Dat je genres wilt overstijgen is prima. Dat je ska, funk, rock en hiphop bij elkaar wilt gooien, lijkt me logisch en past ook helemaal in het traditionele energieke plaatje van Relax. Dat je het succes wilt opvolgen van Pete Philly & Perquisite met klassieke deuntjes kan ik ook nog volgen. Maar, dat je je inlaat met de trekzakken uit de folk en de Balkan, wordt moeilijk te verteren. Met de onstuimige intenties van Gogol Bordello is niets mis, met de Ierse folk van Shane McGowan ook niet. Het is de combi met hiphop, rock en funk die ik niet pruim. Relax lijkt zich op Lucifer's Circus richting een Klezmer-variant van The Black Eyed Peas te begeven waarmee het afstevent op eendagsvliegen als Manau of Zebda. Wellicht heeft Llewy zich te letterlijk vergrepen aan de verhaaltjes van Youp van 't Hek over het najagen van dromen, het achterlaten van je beslommeringen en zonder zorgen met een knapzak Frankrijk afstruinen naar geluk. Natuurlijk begeleid door een trekzak, een Citroën DS en een fles rode wijn. Ik mis het opruiende karakter en de innerlijke woede waarmee Relax ooit een kleine aardverschuiving in Panama, Amsterdam veroorzaakte.

# |

|

| Rene | 22 april 2011 - 08:57 | reacties (0)

De tragiek van Ladytron is dat de collegae van Vive La Fête wegliepen met de lucratieve contracten met bijvoorbeeld Karl Lagerfeld en dat in Amerika Beth Ditto met haar Gossip voor de echte muzikale opschudding zorgde. De Liverpoolse dames mogen blij zijn dat ze de 'sound' van The Pet Shop Boys van een extra new wave-laag hebben voorzien en dat ze een inspiratiebron zijn gaan vormen voor bands variërend van The XX tot en met Ou Est Le Swimming Pool en Singapore Sling. De donkere synthwave van Ladytron is zeker live nog altijd de moeite waard. Met een beetje creativiteit waan je je bij elk optreden aan de begindagen van New Order en begrijp je terstond niet hoe een heel genre van electro aan het eind van de jaren tachtig slechts door mannen gedomineerd werd. Oké, je had Anne Clarke, maar dat was het dan ook. Ladytron begon een decennium later met een mix van Franse elektronica, Krautrock en pop. Een mengelmoes die in de aandacht stond van retrobands, electro-acts als Peaches én dance-dj's zoals Simian Mobile Disco en Hot Chip die briljante remixen opleverden. Jammer dat Best Of 00-10 beperkt blijft tot de eigen songs van Ladytron en geen inzicht geeft in remixen die de band deed voor Gang Of Four, Blondie, Goldfrapp, Soulwax, Nine Inch Nails en Bloc Party. Da's toch een gemis omdat juist deze mixen een richting bepaalden voor waar het met de eigen songs naartoe moest. Enfin, Ladytron heeft gelukkig haar zwartgallige neo-romantiek nog steeds niet aan de wilgen gehangen. Deze verzamelaar is slechts een voorbode voor een vierde studioplaat die gepland staat voor het einde van 2011. Tot die tijd mogen we ons verkneukelen aan twee nieuwe songs op dit album; "Little Black Angel" en "Ace Of Hz", respectievelijk een Underworld-pastiche en een Kraftwerkje pur sang met engelenvocalen.

# |

|

| Rene | 15 april 2011 - 12:58 | reacties (0)

Clich�-verhalen van metalbands blijven amusant. Assassin begon goed, was een nieuwe belofte, werd bestolen van alle apparatuur, ging uit elkaar en kondigde alvast een re�nie aan. En wat zeggen we dan als rechtgeaarde metaljournalist? Assassin zag, kwam en overwon en ging terug naar de basis. Na The Upcoming Terror, Interstellar Experience en The Club kwamen en gingen er wat leden, maar het tastte het karakter van de Duitse thrashband niet aan. Zeker niet nu we weten dat producer Harris Johns van o.a. Voivod, Kreator en Sodom de tijd op Breaking The Silence een dikke vijfentwintig jaar heeft teruggezet. Het dilemma van veel metalbands is dat hen gevraagd wordt het genre volledig door te ontwikkelen en aansluiting te vinden bij de volwassen wereld van muzikanten, terwijl de fans blijven schreeuwen om oude successen. In het geval van Assassin: The Upcoming Terror, combi�s van hardcore en thrashmetal, over elkaar heen buitelende drumpartijen, monsterlijk snelle riffs en wat boertige vocalen. Melodie? Wat is dat. Humor? Wat is dat? In de thrashmetal moet je vloeken en tieren. Bij dit genre zit niemand te wachten op subtiele hersenspinsels, diepgravende poëzie en gevoelige akkoorden. Assassin laat op Breaking The Silence pijnlijk goed horen waarin Duitsers van Westcoast-Amerikanen toen en nu verschillen. Duitse thrashmetal houdt niet zo van vooruitgang, wel van snelheid, de vaart en de beuk erin. Laat dat maar aan de metalboer Robert Gonella over.

# |

|

| Rene | 05 april 2011 - 08:57 | reacties (0)

Sommige dingen trek ik heel slecht. Een daarvan is symfonische metal. Heel vruuuger pestten we altijd mennekes als Henkie die beweerde dat ie later zou uitgroeien tot een van de allerbeste gitaristen en wist dat ie met een mix van Efteling-metal, heidense gebruiken en clich�beelden van mannen met krullende manen in wijde gewaden op een fjordrots bij het ochtendgloren heel Japan aan zijn voeten zou krijgen. Ja hoor Henkie, zorg er nou eerst maar voor dat je een voldoende haalt voor je proefwerk de Middeleeuwen.Enfin, Henkie heeft met Elegy weliswaar niet Japan maar heel Maleisi� aan zijn voeten en bewezen dat er wel degelijk toekomst is voor muzikanten die een NTI-Stef Meerder-orgelcursus hebben gevolgd. Het Noorse Nordagust (de geest van de noorderwind) gooit symfonische rock, progrock en Middeleeuwse Keltische folk op een hoop en neemt je mee in landschap van laaghangende mist, fjorden en elfenbanken. Dat doet de band wonderwel zeer goed met reverb-gitaarpartijen die akelig technisch in elkaar steken. Nordagust trekt sowieso hele orkestratiebakken open. Violen, mellotron, hoorngeschal tot zelfs voltallige kerkkoren worden ingezet om de mist op deze cd te klaren. Tot zover het epische en meeslepende karakter van In The Mist Of Morning, een in het genre perfect album. Ik heb geen zin om trollen, kobolts en ander Eftelingspul in mijn vrije weekend in mijn huis toe te laten. Dat geeft zo�n troep allemaal.

# |

|

| Rene | 23 maart 2011 - 20:57 | reacties (1)

Muziek maken draait niet louter om techniek. Als dat zo zou zijn, dan had je succes op voorhand kunnen berekenen met tal van wiskundige modellen. En, dan hadden we nooit kunnen bevroeden dat bands in het stonerrockgenre op enkele momenten hoge ogen konden gooien. Soms zit er iets in de genen of in het locale water waarmee je kunt uitblinken. Zo ben ik altijd van mening geweest dat de beste metal door boeren gemaakt wordt, en praktisch altijd uit het Zuiden komt. Ik weet niet hoe dat komt, maar de directe en lompe aanpak waarmee je een trekker aanstuurt, is dezelfde als waarmee je gitaar speelt. Je kunt ook geen fatsoenlijke metal spelen als je niet uit de kluiten gewassen bent. Anorexia-patiënten zie ik nog niet uitblinken in de beste metalplaten. Iets in me zegt dat een beetje buffelmentaliteit nodig is voor groteske brute metal. En of dat nu Brabant, Limburg, Zeeland, New Orleans of Texas is, dat maakt niet uit. Dikke pad Kirk Windstein van Crowbar heeft goed begrepen wat hij na uitstapjes met Down en Kingdom Of Sorrow wilde met zijn band Crowbar. Hij wilde het beste uit de grunge; Melvins en Alice In Chains combineren met de typische �deep South�-klanken van Down, Black Label Society en Lamb Of God. Crowbar startte in de jaren tachtig als een Saint Vitus-kloon te midden van een overdaad aan supersnelle thrashbands. Zijn directe aanpak samen met multi-instrumentalist Jimmy Bower van Eyehategod en later Down moest uiteindelijk meer �diepgang� krijgen. Hoe? Door het beste van de Zuidelijke staten weer eens op te roepen mee te doen aan een herstart van Crowbar met de ervaringen van toen en de kennis van nu. En dus kwam alle input van Goatwhore, Down, Kingdom Of Sorrow, Pantera, Hatebreed, Killswitch Engage, Chimaira, Ihsahn en Soilent Green tezamen om de beste sludge-metalplaat te maken van de afgelopen jaren. En? Sever The Wicked Hand is een blauwdruk van stoner- en sludge-metal zonder dan ook maar een enkel moment saaiheid of gebrek aan concentratie. In songstructuren, in spel en in het subtiel laten samensmelten van stijlen en subgenres is Crowbar er in geslaagd om techniek te laten overkomen als iets dat de normaalste en eenvoudigste zaak van de wereld is. Boerenslimheid? Ik denk het wel.

# |

|

| Rene | 20 maart 2011 - 20:59 | reacties (0)

Popquiz. Wie was de man achter �Breakfast At Tiffany�s� van de eendagsvlieg Deep Blue Something en de band The Hundred Inevitables? Het is de in Dallas wonende Toby Pipes die nu samen met Texaan Nolan Thies (van de bands Jeff Price en The Backsliders) onder de titel Snow In June debuteren als Little Black Dress. Op deze debuut-cd is geen Amerikaanse klank te bekennen. En al helemaal geen Texaanse invloed. Pipes en Thies hebben hun pijlen gericht op de sfeer van het oude 4AD-label en platen van The Cocteau Twins en dat alles versterkt met sferische gitaarlagen die we kennen van My Bloody Valentine en Loop. Maar wel gestoken in een popjasje. Dat houdt dus in dat Snow In June een indie-shoegaze-popplaat is geworden met lijzige maar loepzuivere en rustige vocalen, heldere gitaarexcercities en veel herhalingen. In de ogen van Little Black Dress zijn The Posies de ultieme droompopband. Little Black Dress gaat voor pareltjes en laat het liefst rafelige randjes achterwege. Daardoor ontstaat wel het gevaar dat na drie of vier songs de aandacht verslapt, dromerige zang omslaat in neuzelige zuchtjes en klein gitaargepiel minimaal minstreel-gefr�bel wordt. Het zou zonde zijn, want met name Pipes heeft meer in zijn mars dan met deze poging weer eens te eindigen als een tweede eendagsvlieg.

# |

|

| Rene | 14 maart 2011 - 16:57 | reacties (0)

Hoeveel schreeuwlelijkerds in het screamo-genre kun je nog een platencontract aanbieden? De Architects uit Brighton hebben de afgelopen jaren bewezen dat ze er nog steeds toe doen in het wereldje van de grind-, math- en emocore. Met vallen en opstaan. Ze hebben het poppy wereldje verkend, ze zijn met een derde plaat volledig teruggegaan naar de basis, zoals de Aardschok dat altijd boven hun artikelen zet en inmiddels hebben de heren een perfecte balans gevonden tussen punk, hardcore, poprefreintjes en agressieve neurotische metal. The Here And Now is een documentje in tijd. Als je ervan uitgaat dat alle emo, screamo en mathcore is begonnen bij Sick Of It All, is uitgekristalliseerd door Converge en tot volwaardig genre is uitgewerkt door Dillinger Escape Plan, dan is deze cd een mooie historische ontwikkeling. Niet voor niets dragen Andrew Neufeld van Comeback Kid en Greg Puciato van The Dillinger Escape Plan hun steentjes bij aan dit album op respectievelijk �Stay Young Forever� en �Year In Year Out�. Natuurlijk kun je nooit iedereen tevreden stellen. De een wil meer Napalm Death-invloeden terughoren, de ander zweert bij zwoele vocale refreintjes � la Chino Moreno van The Deftones. En af en toe grijpt de Architects terug naar AFI- of My Chemical Romance-achtige koortjes. Daar draait de band zijn hand niet voor om. The Here And Now laat zien en horen hoe een emoband worstelt tussen alternatief en populair, en tussen brute krachtsinspanningen en ingetogen componeren, alleen maar om een opgelegde geloofwaardigheid niet te verliezen. Oftewel, de Architects weet inmiddels hoe emoties zijn om te zetten naar bombast, lieve liedjes en frustrerende breaks, nu moet er alleen nog gewerkt worden aan een volledig eigen onderscheidend vermogen.

# |

|

| Rene | 12 maart 2011 - 16:57 | reacties (0)

Dit is het derde deel uit het drieluik van de Engelse stonerrockband The Kings Of Frog Island en het meest normale in de zin van gestructureerde songs. The Kings Of Frog Island is als Monster Magnet en zet gaandeweg de cd in op wat San Francisco-folk- en psychedelica-invloeden. Vrees niet, 3 bevat nog steeds monsterlijk gruizige gitaarpartijen, veel distortion, fuzz en wahwah. Echt uitgesponnen is bandleider Mathew Bethancourt in The Kings Of Frog Island echter niet meer. Daarvoor heeft hij nog wat andere projecten opgestart zoals Josiah, The Beginning en Cherry Choke. Bij The Kings zoekt hij liever zijn heil in mooie muzikale exercities met kop en staart binnen de vijf minuten. Meer wil je eigenlijk niet. Want ook een stonerbandje moet beseffen dat het genre bestaat bij de gratie van goede gitaarriffs. En, zeg nou zelf, het is al een hele verdienste als je binnen een aantal minuten een volledige hypnotiserende trip vol kleuren kunt afgeven, vol bezwerende gitaarriffs, vol tempowisselingen en vol hedendaagse stonerklanken zonder al te veel retro te wezen. 3 is een passend sluitstuk geworden van een man die zichzelf de tijd en de cd�s heeft gegund om zijn eigen visie op �Spine Of God� te ontwikkelen. Daar is Mathew Bethancourt volledig in geslaagd.

# |

|

| Rene | 08 maart 2011 - 12:57 | reacties (0)

Zangeres Souad Massi uit Algerije heeft een muzikaal verleden. Zeven jaar was ze de frontvrouw van rockband Atakor. Daarna ging ze solo met o.a. als resultaat het album Raoui. Ze kreeg de ene na de andere doodsbedreiging over haar heen, verliet Algerije en stortte zich gesteund met enkel een akoestische gitaar op softrock, fado en countrypop. In Frankrijk zien ze in haar een logische opvolgster van Fran�oise Hardy. Bij Island Records zien ze in haar een troubadour van het vrije woord. En gelijk hebben ze. Want Massi neemt geen blad voor haar mond en zet een spannende opzwepende mix neer van rai, pop en folk waarbij ze geruggensteund wordt door Francis Cabrel en Paul Weller op respectievelijk �All Remains To Be Done� en �Let Me Be In Peace�. Souad Massi trekt een directe lijn van de folk van Joan Baez en Joni Mitchell via Franse zuchtmeisjes naar broeierige singer-songwriters zoals Ben Harper. Dan heb je het dus over een kruisbestuiving van genres, stijlen, instrumenten, culturen, talen en persoonlijkheden. O Houria (Liberty) is een mooie verzameling van pakkende vertellingen die briljant op muziek zijn gezet door een geniale trotse vrouw met een rechte rug. Vergeet types als Norah Jones, Massi is h�t nieuwe voorbeeld van een sterke vrouw aan de top die geen enkel glazen plafond kent en die ook niet wil zien.

# |

|

| Rene | 05 maart 2011 - 08:57 | reacties (0)