1. The Joy Formidable - The Big Roar
2. The Black Keys - El Camino
3. Radiohead - The King Of Limbs
4. Elbow - Build A Rocket Boys!
5. Cold War Kids - Mine Is Yours
6. Washed Out - Within And Without
7. Florence + the Machine - Ceremonials
8. Noel Gallagher´s High Flying Birds - Noel Gallagher´s High Flying Birds
9. Dazzled Kid - Fire Needs Air
10. Skrillex - More Monsters And Spirits

# |

|

| Jaarlijst 2011 | Sikkema | 25 december 2011 - 21:00 | reacties (0)

We gaan weer terug naar de jaren 90' met de Arquettes uit België. De tijd van de eensgezinde samenzang en de synthesizers. Bij het luisteren naar Wave On schieten de bands Supergrass en Weezer me geregeld door het hoofd, maar je kunt het ook dichter bij hun huis zoeken, bijvoorbeeld een band als het Belgische Millionaire. De Arquettes geven er hun eigen hedendaagse draai aan met joelende gitaren, beats en hippe geluidjes. Het levert een aantal catchy nummers op zoals "Sleep One Thousand" en "Crafty", nummers die het vast ook goed op de radio doen. Er zijn weinig rustmomenten op het album, alles is lekker up-beat en dansbaar. En nu het festival seizoen er weer aankomt, zal het me niks verbazen als deze jongens op de diverse sub-podia zullen verschijnen. Een hoofdpodium zit er nog niet in voor de Arquettes, daar zullen ze toch meer onderscheidend voor moeten worden en iets meer lef moeten tonen in hun muziek. Een band die met goede moed de toekomst in mag, want met Wave On zetten ze een fijn debuut neer.

File Under gaf in samenwerking met Ekko en Friendly Fire enkele setjes van twee tickets weg voor The Next Big Thing.. From Belgium in Ekko. Daarvoor ben je nu te laat.

# |

|

| Prijsvraag | Sikkema | 20 april 2011 - 20:57 | reacties (0)

De jongens van In-Flight Safety hebben ��n nadeel: ze lijken op Coldplay. Niet alleen qua muziekstijl, maar ook qua zang. Als Chris Martin tijdelijk een vervanger zoekt, dan is hij bij John Mullane aan het goede adres. En volgens mij doen deze Canadezen ook niet echt moeite om dit juk van zich af te gooien. Met dit in m'n achterhoofd luisterde ik dan ook naar We Are An Empire, My Dear. Op een gegeven moment heb ik geprobeerd even m'n hoofd leeg te maken en Coldplay-loos te luisteren. En dan valt er redelijk wat te ontdekken, een mooie combinatie van een prettige stem die af en toe een octaafje hoger gaat, een paar mooie meezingmomenten om het publiek te vermaken, een paar gevoelige momenten om iedereen weer te bedaren, soms een opzwepende piano en de eenvoudige gitaar die John's stem begeleid. Sorry, ik hou mezelf en jullie voor de gek, je vraagt je bijna af of het een hoax is. Als Coldplay niet had bestaan, dan hadden zij ze wel uitgevonden. Ik heb echt geprobeerd om een eigen geluid te ontdekken, maar het is er gewoonweg niet.

# |

|

| Sikkema | Walk The Line 2011 | 19 maart 2011 - 16:57 | reacties (0)

Ik heb twee jaar geleden het debuut van The Phantom Band beschreven op File Under, een mooi album met donkere en lange nummers. Nu komen ze met opvolger The Wants, en ik zal niet beginnen met het cliche 'het moeilijke tweede album'. Wat in dit geval ook totaal niet opgaat, The Wants is minstens zo'n verrassing als Checkmate Savage. Misschien iets donkerker en iets lomer dan zijn voorganger. Maar nog steeds doen ze me denken aan The National, The Talking Heads en Nick Cave. De elektronica is ook nog altijd aanwezig, telkens weer vreemde geluiden die perfect aansluiten bij de sfeer van het nummer. Zelfs de lange nummers zijn er nog steeds, op ´´n na allemaal boven de vier minuten. Maar goed, ondanks het hoge niveau ligt het lot van The Phantom Band niet bij het grote publiek, ook The Want zal geen groot commercieel succes worden. Daarvoor klinkt The Phantom Band toch te duister, te weinig opbeurend. En zeker nu de lente bijna start, kan ik wel een opbeurend deuntje gebruiken. Dus ga ik maar snel naar de nieuwe Radiohead luisteren (sic).

# |

|

| Sikkema | Walk The Line 2011 | 03 maart 2011 - 11:57 | reacties (1)

Voor vandaag had ik nog nooit van de Noorse progressieve rockband Heroes & Zeroes gehoord. Wel als ik FIFA 2008 gespeeld zou hebben, hun nummer "Into The Light" van het debuutalbum Strange Constellations uit 2007 was namelijk de soundtrack voor dat spel. Daarna bleef het stil rondom Heroes & Zeros, tot ze vorig jaar Simian Vices Modern Devices uitbrachten in Noorwegen en nu dan ook voor de rest van de wereld. Een inderdaad progressieve rockplaat maar niet het donkere soort, behoorlijk toegankelijk en flink afwisselend. De nummers komen gemiddeld ruim boven de vier minuten uit met uitschieters naar zeven minuten. Vooral in die langere nummers laat de band hun ware kunnen zien, mooi uitgesmeerde stukken die op het podium de tent zullen opblazen. De stem van Hans Jørgen Undelstvedt doet me soms wel denken aan Chris Wall van het voorlopig opgeheven Air Traffic, vooral in "Iron Honey & Gold", een van de meest toegankelijke nummers ondanks het explosieve einde. Over de coverart valt nog wel wat te zeggen, drie tongen uit de ogen en de mond, erg luguber vond ik het, niet mijn keuze bij de muziek. De plaat heeft daar verder niet onder te lijden, want Simian Vices Modern Devices smaakt naar meer.

# |

|

| Sikkema | 17 februari 2011 - 12:57 | reacties (0)

Een lome dag is het vandaag, het jaar is net begonnen. Buiten miezert het, ik kijk uit op een brakliggend terrein. Daar komt ooit een nieuw kantoor, met nieuwe mensen, die mij dan aankijken als ze naar buiten kijken. In de pauze loop ik een rondje, niet meer dan een kwartier. Ik kijk naar mijn to-do list. Die heb ik vorig jaar gemaakt en vandaag ligt het hier nog steeds. Niks is doorgestreept. Ik ben een diesel, ik kom maar niet op gang. Mijn collega leest een artikel en zegt niks, volgens mij denk hij aan zijn lunch. Hij heeft dit weekend niks gedaan en meer heb ik hem niet gevraagd. In de hal staat onze kerstboom van afgelopen jaar, maar zonder ballen en slingers. Het al bijna februari, ik moet wat dagen hebben overgeslagen. Blue monday is ook al voorbij, niks van gemerkt. Ik luister naar Novack en dwaal weer af, alsof ik naar Elbow luister, maar dan zonder de intense stem van Guy Garvey. Ik hoor een trompet, een gitaar en soms een piano. Kleine intense liedjes zijn het. Het is vijf uur en de zon is al bijna onder. De tijd gaat snel maar ik kom niet op gang.

# |

|

| Sikkema | 25 januari 2011 - 16:57 | reacties (1)

Wie is er wel eens naar een optreden van Voicst geweest? Dan weet je wat er zoal gebeurt, het is een bezige bende. Je moet op de grond gaan zitten, opblaasdolfijnen gaan crowdsurfen, je krijgt zomaar een dance-act temidden van alle rockende nummers, koper en strijkers staan op het podium. In het midden van dit alles staat de kleine Tjeerd met z'n pet. En dan is natuurlijk de vraag: hoe doet de man met de pet het in zijn eentje, nu de rest van de band er even tussenuit is? De nummers lenen zich er prima voor, je hoort er Voicst duidelijk wel in terug, maar toch is het heel erg Tjeerd, heel erg Dazzled Kid. En nee, de blazers zijn niet weg, maar wel minder aanwezig. Toen hij de ideeën voor Fire Need Air liet horen aan Simon van C-Mon & Kypski (waar ze met Voicst al veel mee samenwerkten), heeft deze uiteindelijk besloten om het zelf te produceren, zijn eerste klus als een producer. Later tijdens Oerol kwam de definitieve doorslag voor dit soloproject. Daar werden de plannen gesmeed om het allemaal op te nemen in studio Kytopia van Colin Benders (aka Kyteman, die ook al meewerkte aan het laatste album van Voicst). Nu, nog geen half jaar later, staat alles op plaat en gaat het circus van start! Als je Tjeerd naar het circus vraagt, dan antwoordt hij nuchter: 'ach, ik hoop dat het leuk wordt, vooral, weet je'. Te nuchter naar mijn mening, want Fire Needs Air is een prachtalbum geworden, met dezelfde gedreven variatie als A Tale Of Two Devils. En als hij net zo'n gedreven band achter zich heeft weten te formeren, dan wordt het een uitbundig, maar soms ook ingetogen spektakel tijdens Eurosonic/Noorderslag.

# |

|

| Dauwpop 2011 | Eurosonic / Noorderslag 2011 | Pinkpop 2011 | Sikkema | deBeschaving 2011 | 14 januari 2011 - 08:57 | reacties (1)

Ash wilde in het internetgeweld toch wat anders doen dan de andere bands. Ze bedachten daarom een niet geheel uniek concept: ze stapte af van 'het album'. Wie koopt er tegenwoordig nog cd's in deze single gedreven muziekwereld, zo redeneerden zij. Wat naar mijn idee verre van waar is. Ik koop nooit een single. Ik koop het album, ook al is driekwart van het album waardeloos. Maar goed, Ash wilde inspelen op de singlemarkt en bedacht zo het concept om elke twee weken een single uit te brengen. Dat deden zij vanaf 12 oktober 2009 tot 27 september 2010, totaal 26 singles en ze noemden ze de A-Z Series. De singles kwamen bijna allemaal in de UK single chart terecht, maar zover ik weet zijn ze niet echt op het vasteland uitgekomen. Alleen "Binary" kreeg nog extra aandacht omdat Ash daar een alternatieve videoclip bij uitbracht. In 'Binary | Slashed: The music video (Part 1)' tonen ze delen uit een nooit uitgebrachte en zelfgemaakte slash movie waar ook Coldplay en Dave Grohl in meespelen. Ash laat het toch maar niet bij de singles en brengt alsnog twee albums uit met de 26 singles op een rijtje. A-Z Vol. 1 kwam al 19 april uit, en nu A-Z Vol. 2. Een dergelijk project heeft zo z'n voor- en nadelen. Voordeel is dat het erg gevarieerd is, alle nummers zijn een spiegel van het moment. Nadeel is dat door het hoge tempo en de lange duur van het project niet alle nummers even geïnspireerd overkomen, sommige zijn hoorbaar snel afgewerkt. Dat komt gelukkig niet veel voor en met afsluiter "There Is Hope Again" geven ze aan er weer vol voor te gaan!

# |

|

| Pinkpop 2011 | Sikkema | 18 december 2010 - 12:57 | reacties (4)

In 2008 eindigde The Walkmen op nummer twee in mijn jaarlijstje, net na The Kings Of Leon. Nu ben ik weer bezig met het lijstje voor 2010 in m'n hoofd samen te stellen, en de vraag is: waar komt Lisbon terecht. Kunnen ze me weer zwaar overdonderen zoals in 2008 of is het Hamilton Leithauser sindsdien zo goed afgegaan dat zijn tergende stem nu minder gebroken klinkt? Ik moet wel even op mezelf inpraten, want alles zal tegenvallen in vergelijking met You & Me, dat realiseer ik me wel degelijk. Maar ik moet toegeven dat Lisbon er niet voor onderdoet. Weer de helse stem van Hamilton, de blaasinstrumenten en de balkaninvloeden. Alles tesamen gebracht in bombastische creatisch die tot hoge hoogten kunnen gaan en de puntjes van je vingers doen tintelen. Luister bijvoorbeeld naar "Victory", de naam zegt het al, een nummer dat voelt als een overwinning. Daar vind ik The Walkmen op hun sterkst, nummers met een hoge energie. Toch moeten we het ook doen met enkele rustig en relaxte nummers zoals "While I Shovel The Snow" en "Torch Song", die neem ik voor lief. Lisbon komt zeker in het lijstje terecht, daar ben ik al wel over uit. Maar waar, dat wordt nog even afwachten!

# |

|

| Sikkema | 07 december 2010 - 16:57 | reacties (2)

Wie denkt dat Brandon Flowers zo nodig solo wilde gaan, heeft het mis. De zanger van The Killers was tijdens de laatste tour alweer aan het schrijven voor het volgende album, toen de band aankondigde een sabbatical te nemen. Toen stond Brandon voor de keus: ook op sabbatical gaan, of niet. Hij koos voor het laatste en ging met zijn werk verder in solo-vorm. Flamingo zou dan ook een album van The Killers kunnen zijn, al klinkt het wel erg middelmatig en gladjes. En daar komen normaal Dave, Mark en Ronnie dan om de hoek kijken. Van Ronnie is wel duidelijk wat hij toevoegt, want ook op dit solo-werk moest hij aantreden als drummer. De rest is er ten eerste om Brandon een beetje in te dammen, zodat hij niet helemaal los gaat met het prediken van zijn mormoon-religie. Ten tweede zorgen zij voor de indie-saus over de middelmatige synthpop van Brandon. In z'n eentje lukt het Brandon blijkbaar niet om grootse succesnummers te schrijven als "Mr. Brightside" en "Human". "Crossfire" is daar het best gelukte uitwerksel van op deze plaat, maar verder dan dat komt hij niet. Flamingo is een flamboyant tussendoortje, maar ik zal blij zijn als de sabbatical weer voorbij is!

# |

|

| Sikkema | 24 september 2010 - 16:57 | reacties (2)

Ruim tien jaar na hun laatste studioalbum Post Orgasmic Chill komt Skunk Anansie weer met een volledig nieuw studioalbum. Vorig jaar liet de groep al een klein voorproefje horen met drie nieuwe nummer op hun best of-cd Smashes and Trashes, maar daar kon je nog geen nieuwe trend in ontdekken. Na het beluisteren van Wonderlustre lijkt het alsof Skunk Anansie aan de Prozac is gegaan, de pieken en de dalen zijn eruit. Geen "Charlie Big Patato" of "Hedonism" meer, maar gewoon gedegen rock- en popnummers. De cd stond een tijdje op repeat in mijn iTunes en het viel me op dat er geen nummer echt uitspringt, ik word niet 'wakker' bij een bepaald nummer. Het wil niet zeggen dat Wonderlustre een slechte cd is, want er staan een paar typische Skunk Anansie-nummers op. Nummers als "God Loves You" en "My Love Will Fall" hebben de bekende Skunk-vibe van een rustig tussenstuk en een explosief refrein. Van mij hoeft het niet, maar natuurlijk staat er ook een meer gevoelig nummer op de plaat, in dit geval "You Saved Me". Al met al lijkt het erop dat de band te veilig heeft gekozen. Het klinkt allemaal prima, maar die brutale uitdaging die we van Skin gewend zijn, die mis ik op dit album. Het vuur is na tien jaar toch een beetje gedoofd. Zal het de leeftijd zijn?

# |

|

| Lowlands 2011 | Sikkema | 13 september 2010 - 12:57 | reacties (1)

Vorige week kreeg ik een sms of ik binnenkort mee ga naar Go Back To The Zoo. Ik moest eerlijk zeggen dat de naam me wel iets zei, maar ik wist er zo geen nummer bij. Blijkbaar heb ik onder een steen geleefd, want de tegenwoordig Amsterdamse band heeft al vier singles uitgebracht, inclusief de enorme hit "Electric", zo'n nummer dat volgens mij iedereen wel kent! Een lekker dansbaar maar weinig spannend nummer, prima voor een avondje uit. Dat zijn de meeste nummers op Benny Blisto ook, op een paar minder dansbare nummers zoals "Gotta Wake Up" en "House On Fire" na. De rest is heel erg Mando Diao, die vorig jaar ook zo'n hit hadden met 'Dance With Somebody'. Bij het nummer "Beam Me Up" moest ik zelfs een beetje denken aan The Kooks, inclusief het accent. Ze gaan lekker dansbaar door op de cd, inclusief de minder brave nummers "Fuck You" en afsluiter "I Lov It" waarin ze een oorlog willen starten. En zoals nu wel blijkt, Go Back To The Zoo slaat aan. Met nu al vier hits op je debuut, een optreden op Lowlands én het De-Wereld-Draait-Door-Huisband-predikaat doe je het best goed! Langzamerhand veroveren ze Nederland, nu de rest van de wereld nog.

# |

|

| Dauwpop 2011 | Eurosonic / Noorderslag 2011 | Eurosonic / Noorderslag 2012 | Pinkpop 2011 | Sikkema | 04 september 2010 - 20:57 | reacties (1)

"Wie is die vrouw?", dacht ik toen ik het eerste nummer hoorde. In 'Follow Me Down' dacht ik echt met Björk van doen te hebben. Maar het blijkt Rachel van Sleepy Sun te zijn. Dat drukt de pret verder niet, want het nummer vind ik meteen een lekkere binnenkomer. Maar na een paar keer draaien merk ik dat het hele UNKLE-kunstje van James Lavelle me eigenlijk niet heel erg meer kan boeien. War Stories heb ik grijs gedraaid, deels omdat ik Psyence Fiction en Never, Never, Land had gemist (ik weet, het is een schande). Maar nu ik alles ken en ze er ook nog eens End Titles...Stories For Film tussen gefrommeld hebben, is het voor mij wel voldoende. Maar mocht je UNKLE voor het eerst horen, dan valt er veel te ontdekken! James blijft een neusje hebben voor nieuw talent om mee samen te werken en de trippop is nou eenmaal zeer relaxt om aan te horen, maar ook de oude rotten zoals Gavin Clark en Joel Cadbury houden zich nog steeds staande. Het zou me niks verbazen als UNKLE binnenkort met een Best Of komt, en dat duidt er meestal op dat de poep op is, in ieder geval voor mij. Ik ben jaloers op de nieuwelingen.

# |

|

| Sikkema | 20 juli 2010 - 14:57 | reacties (0)

De Turin Brakes brengen mij altijd in beroering, de stemmen van Olly en Gale raken me. Elk moeilijk moment in mijn leven is wel vergezeld door de Turin Brakes. Niet om me dieper de vernieling in te helpen, maar inderdaad om me te vergezellen. Ze dragen je mee en tillen je weer op. Ook Outbursts neemt je weer mee de diepte in, om je uiteindelijk te laten genieten. Ze laten je drijven in melancholie en pikken ze je pas weer op in de laatste twee nummers, eerst met "Radio Silence" dat zo prachtig zalvend begint met 'Have you ever had your heart break?' maar uiteindelijk ontaardt in een deur die in je gezicht wordt dichtgegooid. En dan sluiten ze met "Outbursts" af met de ultieme liefdestekst 'I love you, every day'. Misschien komt het doordat ik zelf verliefd ben, maar dit nummer is een ritje op de roze wolk met prachtig uitzicht over zee. Met Outbursts weten de Turin Brakes je weer te raken zoals alleen zij dat kunnen met hun heldere stemmen en samenzang. Wie deze jongens nog niet in de armen heeft gesloten, moet nu toch echt de armen openen!

# |

|

| Sikkema | 25 maart 2010 - 16:57 | reacties (0)

In 2008 waren de Blood Red Shoes nog 'underground', het debuut Box Of Secrets werd gehyped en de energieke optredens van deze tweemansformatie maakte de hype compleet. Nu komen Steven Ansell en Laura-Mary Carter met de opvolger Fire Like This, en wat een heerlijke opvolger! Niet alleen zetten ze de vlotte, puntige rocknummers voort en voel je de energie weer uit de boxen komen. Er is nu ook plaats voor enkele iets subtielere nummers waar de ADHD niet vanaf spat, zonder dat het aanvoelt dat die om commerciële redenen aan het album zijn toegevoegd, want ik heb niet het idee dat er ooit top 40-hits van hun hand zullen komen. Het lijkt er wel op dat de Blood Red Shoes hun kille rauwe, geluid net even wat warmer hebben gemaakt waardoor dat 'underground' gevoel nu plaatsmaakt voor een volwassener geluid. Gelukkig kan ik ze nog steeds niet betrappen op het dichtsmeren van nummers met onnodige vulling dan hun stem, zijn drums en haar gitaar. Met knalhit "Don't Ask" en meezing-knaller "Light It Up" zijn deze Blood Red Shoes wel de ideale schoonzoon onder de festivalbands. De boekers zullen in de rij staan. Nu de band kan putten uit twee denderende cd's, is er genoeg munitie om elke crowd van hun sokken te blazen.

# |

|

| Dauwpop 2011 | Haldern 2010 | Lowlands 2010 | Sikkema | 02 maart 2010 - 08:57 | reacties (1)

In mijn zoektocht naar informatie over het debuutalbum van het Engelse Bloom las ik op hun MySpace dat het een mengelmoes was van Pearl Jam en Kings Of Leon. Dat is een aardige mix in mijn straatje en na het beluisteren van de cd snapte ik wat er bedoeld wordt. Alleen halen ze het hoge niveau van beide bands echt niet. De stem van Andy Race komt soms in de buurt van Caleb Followill van Kings Of Leon, maar hij heeft niet het typerende rauwe randje. Pearl Jam hoor ik dan wat minder terug, ik zit meer te denken aan een rockband als Tonic. Als je dan even de eerder genoemde namen loslaat en luistert, dan zijn het fijne rocknummers, nummers die veelal de gevoelige snaar raken. Geen superspannende nummers met unieke twists, gewoon degelijke, lekker lopende rocknummers die ongetwijfeld live goed uit de verf komen, al ga ik het geen stadionrock noemen zoals Kings Of Leon dat maken. Bloom scoort met z'n debuutalbum hoog in het rockballads-genre en heeft af en toe uitschieters naar meer rockende nummers. En wat mij betreft mogen ze wat meer richting het laatste, daar scoren ze het beste in.

# |

|

| Sikkema | 19 februari 2010 - 08:57 | reacties (0)

Ruim twee jaar geleden dat de Cold War Kids met Loyalty to Loyalty kwamen, hoog tijd dat deze jongens weer eens wat van zich laten horen. De nummers op de Behave Yourself EP komen wel uit de tijd van Loyalty to Loyalty, maar zoals de band zelf zegt: 'they didn't belong there, but they kept hanging around, starting trouble; made friends and insisted that their story be heard'. Helaas gaat het maar om vier nummers en een fragment. Maar wie het kleine niet eert... We mogen dan ook meteen genieten van "Audience", een wat gepolijster aanvoelend nummer dan we normaal gewend zijn, ook "Coffee Spoon" klinkt wat gelikter. Maar "Santa Ana Winds" en "Sermons" zijn weer de ouderwets rauwe rockende bluesnummers met vooral in "Santa Ana Winds" weer die mooie tegendraadse drum van Matt Aveiro. Dan blijft er nog een kort fragment over van 37 seconden waar ik me eigenlijk geen raad mee weet. Het klinkt alsof ze aan het jammen zijn en misschien is dit wel een indicatie van wat er komen gaat, dan kunnen we rekenen op een meer dansbaar geheel. Maar het kan net zo goed een misleider zijn, het is te kort en te onsamenhangend om er iets zinnigs over te zeggen. Voorlopig mogen we het doen met deze vier nieuwe juweeltjes, maar het is zeker niet genoeg om mijn honger naar meer te stillen.

# |

|

| Sikkema | 19 januari 2010 - 08:57 | reacties (0)

Is het hoop of is het angst? Is het een afwezige blik, of juist intens? De blik van het meisje (of is het een vrouw?) op de hoes van Contra roept nogal wat op. Het zou makkelijk zijn om dat door te trekken naar de muziek, maar die parallel is er niet. De muziek roept geheel geen vragen op, het is net zo'n heerlijke en (ik durf het bijna niet te zeggen) gezellige plaat geworden als het debuutalbum. Ook deze cd kun je gerust draaien in het gezelschap van minder indie georiënteerde mensen, het levert altijd wel instemmende blikken op. De associatie met Graceland van Paul Simon is ook niet veranderd, de Afrikaanse invloeden zijn er nog steeds, maar dit keer ook Mexicaanse en Braziliaanse invloeden. Andere verschillen met zijn voorganger: er is wat meer electronica bijgekomen, maar dan moet je niet denken aan de ommezwaai die de Editors hebben gemaakt, maar meer subtiele elektronische toevoegingen. De nummers hebben hebben ook wat meer tempowisselingen gekregen waardoor ze zomaar kunnen verrassen. Contra is hierdoor minder kaal als zijn voorganger en dat maakt deze studentikoze band net wat volwassener. De afsluiter "I Think You Ur A Contra" is misschien wel het meest contra nummer van de hele plaat, zo minimalistisch en bijna breekbaar als het aanvoelt. En die blik van de dame op de hoes: volgens mij is ze overrompeld van vreugde dat deze jongens weer zo'n mooie plaat afleveren.

# |

|

| Rockin Park 2010 | Sikkema | 12 januari 2010 - 11:57 | reacties (0)

Helaas heb ik de live-optredens van Kings Of Leon moeten missen afgelopen jaar. Vorig jaar zomer heb ik ze nog op Werchter gezien, maar dat was nog voor Only By The Night, nog voor "Sex On Fire" dus. Ik was daarom wel blij met deze dvd, kon ik toch nog meegenieten, ook al is het voor de buis. En wat een verschil met Werchter! Toen was het nog geen stadion-band, al gaven ze al wel een klein voorproefje op wat komen zou gaan met bijvoorbeeld "On Call" en "Charmer". In de O2 bouwen ze het slim op, ze starten met twee nummers van het laatste album, om zo het grote publiek op te warmen. Maar daarna duiken ze flink het verleden met nummers van hun albums Youth and Young Manhood en Aha Shake Heartbreak, pas vanaf het tiende nummer begint de stadionrock met "Closer", mijn favoriete nummer van Only By The Night. Het publiek achter de eerste rijen lijkt dan ook weer wakker te worden en er komt meer interactie, zeker als Caleb alle credits van hun bestaan bij het publiek legt met 'If it wasn't for you, we would be a band'. En uiteraard ontploft de hele tent bij de eerste tonen van "Sex On Fire", het nummer dat hun dit stadion heeft gebracht mogen we wel zeggen. In de O2 hebben ze het waar mogen maken dat ze meer zijn dan alleen "Sex On Fire" en ze zijn met verve geslaagd!

# |

|

| Sikkema | 20 november 2009 - 12:57 | reacties (3)

Ik heb last van het live-syndroom. Bands die ik live zie, dig ik ineens wel, terwijl de cd me maar matig beviel. Dat had ik bijvoorbeeld bij Voicst, Blood Red Shoes, Kaiser Chiefs en zelfs bij de Black Eyed Peas. Maxïmo Park heb ik nooit gezien, maar ik heb een vermoeden dat zij zomaar in dit rijtje terecht gekomen waren, was dat wel zo geweest. Want A Certain Trigger, en met name met het nummer "Apply Some Pressure", was een lekkere snelle punkrockplaat. Maar tegelijk merkte ik dat diezelfde snelle puntige punkrock me al snel ging vervelen. Eerlijk gezegd heb ik Our Earthly Pleasures daarom ook amper aandacht gegeven en volgens mij velen met mij. Nu komen ze met Quicken The Heart en het loopt weer precies zo lekker puntig en snel als hun debuutalbum. Al voel ik dat ze soms net even meer de kant van de Kaiser Chiefs zijn opgegaan dan de kant van The Futureheads, waar ze voorheen naar neigden. Met "Questions, Not Coasting" en "I Haven't Seen Her In Ages" laten ze het hart even rusten, dat een welkome aanvulling is. Maar met "The Kids Are Sick Again" en "Let's Get Clinical" gaat het hart weer tekeer en hebben ze naar mijn idee precies mijn live-syndroomnummers te pakken.

# |

|

| Sikkema | 08 oktober 2009 - 16:57 | reacties (0)

The Delgados zijn nooit uitgestapt bij de halte Sikkema. Daarom had ik dus ook geen idee wat ik moest verwachten van Lord Cut-Glass, een solo-werk van ex-Delgados zanger en gitarist Alun Woodward. Een project waar Alun meer dan vier jaar heeft gewerkt. Dat het zo lang duurde was voornamelijk door drukte met andere projecten voor Chemikal Underground (platenmaatschappij opgericht door The Delgados), maar ook omdat hij tussendoor de ziekte roodvonk kreeg dat diverse malen opspeelde. Waarom The Delgados nooit bij mij zijn uitgestapt, dat begrijp ik nu ook, het is niet mijn ding. Het is me veel te soft, veel te folk, te veel klassieke invloeden, veel te slaapverwekkend. Dat had ik bij de eerste draaibeurt al direct door en bij de tweede keer sprak mijn collega me er zelfs op aan: "Kun je misschien wat anders opzetten, ik val bijna in slaap. En ja, zet dat maar in je recensie!" Daar moest ik het mee doen en eerlijk gezegd heb ik daar weinig aan toe te voegen. Behalve dan nog een speciale vermelding voor sommige songtitels, want een titel als "I'm A Great Example To The Dogs" tovert toch wel een glimlach op mijn gezicht.

# |

|

| Sikkema | 06 juli 2009 - 17:57 | reacties (0)

Uit hetzelfde Essex als waar Damon Albarn vandaan komt, hebben we nu Esser. Ik vroeg me al af waar ik het accent van herkende. Op zich houdt daar de vergelijking ook wel op met Damon, al helemaal als je naar zijn kapsel kijkt. De enige overeenkomst is dat ze beide wel de poprichting inslaan. Maar waar Damon zich met de Gorillaz meer richtte op de beats en zang, daar richt Esser zich meer op de muziek als totaal. Veel 'geluidjes' uit de synthesizer die tesamen in het begin van het album een aantal relaxte nummers opleveren. Vanaf het vijfde nummer "Satisfied" lijkt Esser pas echt op dreef, want dan stampt hij er ineens vier singlewaardige dansnummers uit. Ik zie menigeen positief verrast opkijken als bijvoorbeeld "I Love You" uit mijn speakers op mijn werk klinkt. Bij de rest van de nummers krijg ik toch het idee dat hij zich niet helemaal geeft, voornamelijk qua zang. De nummers klinken daardoor wat soft en ingetogen. Toch een fijn dansbaar debuut en zeker een artiest om in de gaten te houden. Ik heb het vermoeden dat hij best het niveau van de vier toppers op dit debuut kan vasthouden. En dan zul je zien dat deze vetkuif de charts gaat bestormen!

# |

|

| Sikkema | 25 juni 2009 - 11:57 | reacties (0)

De eerste woorden van The Glass Passenger zijn uitstekend gekozen, en niet alleen de woorden eigenlijk, de eerste klanken zijn net zo goed gekozen. Een cd beginnen met de woorden 'I want to hear some music', dat is de plank helemaal raak slaan toch? Want een andere reden om een cd op te zetten is er niet. Jack's Mannequin komt na vier jaar met het tweede studio-album na het vreemde debuut uit 2005. Niet dat de cd zo vreemd was, maar het verhaal van zanger Andrew McMahon is dat wel. Want direct nadat het debuutalbum klaar was, werd er bij Andrew acute lymfatische leukemie geconstateerd, een levensbedreigende kankervorm. In die tijd is de documentaire Dear Jack opgenomen en heeft
hij de Dear Jack Foundation opgericht. Pas eind 2007 konden ze weer beginnen met schrijven voor het vervolg op Everything in Transit. The Glass Passenger is dan ook een ode aan zijn wederopstanding geworden, met vreugde kijkt hij naar de toekomst en met respect naar zijn strijd voor zijn leven. De vreugde voor de toekomst hoor je er gelukkig het meest, want het is zeker geen neerslachtig album geworden. Mooie pianorock met een aantal verslavende nummers zoals het openingesnummer "Crashin" over het moment dat hij weer aan zijn muziek kon werken, het vrolijke "The Resolution" en het epische "Caves".

# |

|

| Sikkema | 30 mei 2009 - 20:57 | reacties (0)

Van Hemelvaart weet men meestal wel wat het nu eigenlijk inhoudt. Het woord zegt het al, de dag dat het lichaam van Jezus naar de hemel gaat. Tien dagen voor de uitstorting van de Heilige Geest (dat vieren we dan weer met Pinkpop). Maar met Hemelvaart hebben we Dauwpop, de dag van het traditionele dauwtrappen, iets wat ik nog NOOIT heb gedaan! Welke gek gaat nu op z'n vrije dag vroeg opstaan om te wandelen of te fietsen? Nee, ik blijf lekker liggen, sta rond tien uur op en rond half twaalf pak ik mijn eerste biertje op het terrein van Hellendoorn.

# |

|

| Artikel | Dauwpop 2009 | Prijsvraag | Sikkema | 15 mei 2009 - 14:57 | reacties (1)

Eindelijk weer een Archive-album. Van de heren die mijn hart veroverde tijdens een optreden op Lowlands. Wat was dat een gaaf optreden toen! Sindsdien volg ik ze trouw. Hun vorige album Lights uit 2006 viel enigszins tegen, in mijn geval omdat ik hem te soft vond, te veel naar de Massive Attack en te weinig naar de ruigere UNKLE kant. Archive moet af en toe even knallen en niet te veel blijven hangen in softe lounge. Dat knallen doen ze gelukkig weer, vooral in hun bekende epische nummers van minimaal zeven minuten lang (op Lights stond er daar maar één van), op dit album wel vier stuks. Onvoorspelbare nummers waar triphop, hiphop, rock en electro elkaar ongestoord afwisselen. Zonder dat je het merkt dwaal je van de ene muziekstroom in de andere, een kunst die in mijn ogen alleen Archive zo prettig voor elkaar krijgt. Toch, als je naar Controlling Crowds luistert, hoor je UNKLE en ook de Gorillaz erin en de nummers met zangeres Maria Q doen me vaak aan Massive Attack denken. Met al deze eigenzinnige referenties zou je bijna denken dat Archive geen eigen geluid heeft, maar dat is verre van waar! De combinatie van triphop en de typisch Archive synthersizertoevoegingen zijn zo herkenbaar. In mijn ogen is het andersom, Archive is inmiddels een referentie voor UNKLE en de Gorillaz.

# |

|

| Sikkema | 27 april 2009 - 08:57 | reacties (0)