Het is niet gemakkelijk om er niet aan te denken tijdens het luisteren van deze cd: Charlie Cooper, de helft van het danceduo Telefon Tel Aviv, overleed net nadat de plaat het levenslicht zag. De overgebleven Josh Eustis cancelde de aangekondigde tour en kondigde onlangs aan toch op te gaan treden, en wel met bandvriend Fredo Nogueira. Coopers dood geeft de tracks onwillekeurig een vreemde lading. Onzin eigenlijk: Cooper leefde gewoon nog tijdens de productie en daarom kan de cd het best zo neutraal mogelijk tegemoet worden getreden. En dan valt vooral de intelligentie en de diversiteit van de tracks op. De liederen vallen niet onder één duidelijke dancewaaier, maar herbergen elementen van IDM, techno, shoegazer en minimal. Het mooie "Your Mouth" heeft een hypnotiserende melodie en bouwt die ook mooi uit, het titelnummer "Immolate Yourself" heeft iets hoopvols en tegelijkertijd iets kwetsbaars en treurigs, en "Helen Of Troy" draagt kenmerken van shoegazer in zich en is snel en duister. Dat is wellicht de enige gemeenschappelijke factor van de liederen: het wordt nergens een echt vrolijke boel, het blijft vaak wat donker en koud. Een heerlijke overeenkomst, maar niet elke track is even geweldig als de genoemde nummers, al wordt het ook nergens echt vreselijk. Vanwege het wisselende niveau is het lastig om "Immolate Yourself" een briljante mijlpaal in de dancegeschiedenis te noemen, maar blijkt het een cd te zijn die van mij toch een extra mooi stickertje wegens een ruim voldoende score in het schrift mag plakken.

# | 

|

| Sjaak | 16 april 2009 - 08:57 | reacties (0)

1. Lange - Better Late Than Never
2. Airwave - Touareg
3. Deadmau5 - Random Album Title
4. Minilogue - Animals
5. Orkidea - Metaverse
6. Jaytech - Everything Is OK
7. Ferry Corsten - Twice In A Blue Moon
8. Kathleen Edwards - Asking For Flowers
9. M83 - Saturdays=Youth
10. Sascha Funke - Mango

# | 

|

| Jaarlijst 2008 | Sjaak | 25 december 2008 - 20:57 | reacties (0)

Het bubbelt, het schuurt, het kraakt, het vervreemdt, het heeft een niet bijster hoog tempo, het is mysterieus en het zet aan tot nadenken. Tsja, een hoop groepjes, projecten, bands en acts voldoen aan deze beschrijving. Yppah, bijvoorbeeld, of Funki Porcini, of Plaid, maar ook Flying Lotus, een project van de Amerikaan Steven Ellison, kan na het fabriceren van zijn cd Los Angeles achter alle genoemde eigenschappen een vinkje zetten. De Amerikaan smijt met ritmische elementen en sferische, vreemde en atonale geluiden, geluiden die net als bij Boards Of Canada niet helemaal in de pas lijken te lopen. In tegenstelling tot Boards Of Canada (en Yppah, Funki Porcini en Plaid) bleek Ellison echter niet in staat om liederen op dit album te plaatsen die blijven hangen of je echt benieuwd maken naar de diepere betekenis. De akkoorden zijn vreemd, maar bieden de luisteraar geen houvast. Er staan gewoon geen liederen met goede ideeën voor de langere termijn op deze cd: het dreint maar wat voort, maar het wachten op een lied dat erom vraag om te worden herhaald, blijkt helaas tevergeefs. Nou ja, vooruit: "Beginners Falafel" is met zijn hypnotiserende elementen nog wel de moeite waard, al zegt het veel, zo niet alles, dat dit niet een zo heel geniale lied met kop en schouders boven de rest van de tracks op het album uitsteekt. Nee, als u experimentele downtempo elektronica zoekt, raad ik u vooral aan deze cd te mijden en uw zoektocht voort te zetten.

# | 

|

| Lowlands 2010 | Sjaak | 25 november 2008 - 08:58 | reacties (2)

Toen de Canadese danceproducer Joel Zimmerman een dode muis in zijn computer vond, had hij zijn nieuwe artiestennaam te pakken: Deadmau5. Met een enorm tempo gooide hij zijn tracks en remixen vervolgens de ether in, en al snel werden zijn nummers gedraaid door de grote trancedj's, die vooral in 2007 met dit talent wegliepen. De sound van Zimmerman wordt progressive house genoemd, maar daarmee doe je de man eigenlijk tekort: zijn muziek bevat elementen uit de trance, techno en zelfs electro. Er wordt tegenwoordig gerept van de Deadmau5-stijl, die reeds veelvuldig is gekopieerd, maar nooit is ge�venaard. De Canadees heeft namelijk inderdaad het talent om op het juiste moment een nieuwe stijl te bedenken en die met perfecte geluidskwaliteit en unieke melodie�n op een geniale wijze uit te buiten. Zijn album, Random Album Title (een geweldige titel, als u het mij vraagt) bevat de oude knallers "Faxing Berlin", "Not Exactly" en "Arguru", maar de nieuwere tracks mogen er ook zijn. Wat te denken van met frisse vocalen gevulde "I Remember" en het van een heerlijke melodie voorziene "So There I Was"? In de trancewereld krijgt Deadmau5 nog wel eens het verwijt dat hij zichzelf teveel herhaalt en tja, de geluiden van de tracks (offbeat synthbasje, droge basdrum, slepende bas) lijken vaak wel op elkaar. Wie echter op de melodie en de opbouw let, toch geen onbelangrijke eigenschappen voor een lied, ziet dat de songs d��rin nu juist enorm van elkaar verschillen. Deadmau5, die dit jaar met zijn kenmerkende muizenmasker op Lowlands stond, levert met deze cd een prestatie van formaat.

# | 

|

| Lowlands 2010 | Pinkpop 2011 | Sjaak | 29 oktober 2008 - 17:59 | reacties (0)

Men neme het actieve trancetrio Above & Beyond (bestaande uit Jonathan Grant, Tony McGuinness en Paavo Siljamäki) en de zangeres Justine Suissa en het resultaat heet OceanLab. Al jaren kruipen de vier af en toe in de studio, en meestal is het resultaat daarvan subliem. "Clear Blue Water". "Beautiful Together" en vooral "Satellite" zijn trancejuwelen die de echte rechtgeaarde trancefan van buiten hoort te kennen. Nu hebben de OceanLabbers hun eerste album uit, en bij beluistering valt direct op dat het bij lange niet allemaal trance is wat de klok slaat. Rustige house, chillpop, een beetje uptempo pop, en o ja, af en toe ook nog wat trance: een breed scala aan stijlen is vertegenwoordigd op de cd. Productietechnisch, en dat valt van de heren van A&B te verwachten, is het allemaal werkelijk subliem. Bovendien is de zang schitterend, maar jammer genoeg is het geheel toch niet om over naar huis te schrijven. Veel liederen dreinen maar wat voort en bieden geen goede melodieën. Sommige nummers zijn zelfs zeer ergerlijk en durf je met de beste wil van de wereld niet te laten horen aan de medemens, bang hard te worden uitgelachen. Van de dertien tracks voldoen er slechts enkele en is er maar één echt heel, heel erg goed, te weten "On A Good Day", een heerlijk housey popnummer. "Just Listen", "Miracle" en de titelsong gaan er ook nog mee door, de rest kan met het afwaswater worden weggekieperd. Jammer, al helemaal als je weet waar OceanLab toe in staat is. De sirenen van de zee kunnen er het best maar het zwijgen toe doen.

# | 

|

| Sjaak | 12 september 2008 - 16:21 | reacties (1)

Het gevoel is bekend. Je wacht en je wacht op een nieuwe cd, je bent gek gemaakt met tipjes van de sluier, je wacht nog langer en uiteindelijk kan de plaat alleen maar tegenvallen, simpelweg omdat je verwachtingen onrealistisch hoog zijn. Bij deze plaat van tranceheld Airwave (de Belg Laurent Veronnez) is dat ook het geval. Na maanden aankondigingen viel hij eindelijk in de bus, en ik hoopte dat het een cd zou worden waarvan ik door elk plafond zou gaan, maar dat was niet het geval, helaas. Al is het wel behoorlijk geniaal allemaal, maar dat is bij Airwave ook niet gek. De man mag niet bij het grote publiek al te bekend zijn, elke devote trancefan draagt hem op handen en ziet hem als een pionier. De werklust van de kale Belg grenst werkelijk aan het ongelofelijke. Onder de pseudoniemen Lolo, Planisphere en Airwave brengt hij platen uit met het tempo van een sprinter met ADHD, en nooit zakt meneer door het ijs. Ook nu niet: Touareg is diep, melodieus, verrassend, modern, soms subtiel, soms wat harder en vrijwel altijd goed. Zijn nummers dragen prachtige titels die de lading volledig dekken. "Punjabi Child" is een van de beste tracks van het jaar; "Haka For Peace" is blij, maar goed; "Sagittaire" is hemels; "Sunday Dark Firma" is donker en mooi; en "Coka's Song" is mysterieus en bloedstollend. Er staan ook enkele vullers op, en ook de remakes van enkele oudere Airwave-tracks voegen muzikaal niet al te veel toe, maar daar is genoeg moois tegenover te vinden. De beste plaat van de afgelopen tijd.

# | 

|

| Sjaak | 30 juli 2008 - 12:21 | reacties (4)

Een poos geleden was minimal ineens hip. Brommende en zuigende minimalritmes deden hipsters in clubs dansen als gekken. Nu ebt de hype een beetje weg, maar echte minimalartiesten blijven stug doorgaan met het uitbrengen van prachtige minimal-cd's, zoals echte rockabillyproducers zich ook nooit iets aantrokken van de hype rond hun muziek. Om over de producers van 80's synthpop nog maar te zwijgen. Maar soit: het ging om minimal, de broeierige dancetak die in het Zweedse Minilogue een van haar meest gewaardeerde producers kent. Het duo (Sebastian Mullaert en Marcus Henriksson) leverde met Animals een van de beste minimalplaten ooit af. De Zweden, die als Son Kite housier stuff maken, beroeren met deze dubbelaar het ganse spectrum van de minimaldance. En dat is, hoewel de naam van het genre anders doet vermoeden, heel wat. De cd opent met een van de mooiste minimaltracks sinds jaren: "Yesterday Bells", met een gefilterde bellenmelodie waar elke producer jaloers van zou worden. "View Of A Juggling Ball" doet me denken aan nummers van minimalproducer Loco Dice en heeft een vriendelijke melodie. In "Giant Hairy Super Monster" (waar halen ze die titels vandaan?) wordt de melodie als een geknede bal deeg omgegooid, ververst en door de mangel gehaald. De track "Animals" is een volgend hoogtepunt: heel langzaam komt de minimale melodie naar voren, waar ook weer mee wordt gespeeld. "Swamp On" zou door Laurent Garnier gemaakt kunnen zijn en "In A Distance" is minimal zoals het ooit bedoeld was: er treden veranderingen op, maar ze zijn amper merkbaar. Heerlijke cd.

# | 

|

| Sjaak | 09 juli 2008 - 16:21 | reacties (5)

Toen ik tijdens een van de vele wekelijkse trance-radioshows voor het eerst iets van het nieuwe album van Armin van Buuren hoorde, was ik aangenaam verrast. De track "Hold On To Me", gespeeld in de show van Above & Beyond, klonk scherp, fris, had leuke akkoorden en bleef zowaar drie dagen hangen. Toen ik het album eindelijk voor het eerst in zijn geheel kreeg te horen, begreep ik waarom Above & Beyond het Ferry Corsten-achtige "Hold On To Me" hadden gekozen: de rest bleek vrij inferieur. Even dacht ik dat het aan mijn kater lag, maar nee: niets van de overige liederen op Imagine bleef echt hangen. Vroeger produceerde Armin van Buuren onder de aliases Dark Star, Perpetuous Dreamer en Rising Star prachtige trance, maar toen meneer zijn eerste album (met de titel 76) uitbracht, bleek dat een heel album vullen wellicht wat te veel van het goede was voor de DJ uit Leiderdorp. Ook opvolger Shivers was niet goed, en nu zijn we met Imagine wederom in de aap gelogeerd. Vooruit, "Face to Face" is aardig, net als "Going Wrong" en "Unforgivable", en "Hold On To Me" is gewoon erg goed, maar de rest verbleekt erbij. Cheesy, slap, en zang die je op de zenuwen werkt: you name it. Bijdragen van Sharon den Adel (Within Temptation) en Jacqueline Govaert (Krezip) werken vooral op de lachspieren. En dan is het ook niet eens trance allemaal: de meeste liederen zijn gewoon pop met een beetje elektro. Nee, Armin heeft zijn roots verloochend en doet dat erg matig. Jammer maar helaas.

# | 

|

| Sjaak | 30 mei 2008 - 08:52 | reacties (2)

De soundtrack van het jaar onder de trancealbums draagt de titel Metaverse. Orkidea, een Finse tranceproducer en een gevestigde, gewaardeerde naam in de trancewereld, heeft er namelijk voor gekozen liederen te maken die niet zouden misstaan in menig actiefilm. Veel geluidseffecten, astronautenstemmetjes, epische aanzetten en bombastische tussendoortjes verder moet die conclusie worden getrokken. Voor u begint te zuchten bij de flardjes "Rambo" en "The Rock" die nu door uw hoofd schieten: het filmische aspect betekent niet dat Metaverse een commercieel gedrocht zonder puike trance is. Integendeel zelfs. Tien tracks staan er op Metaverse, en daarvan zakt er geen enkele door de beruchte, door Guus Hiddink geïntroduceerde ondergrens. Natuurlijk, Orkidea (echte naam: Tapio Hakanen) maakt zich er met enkele tracks iets te gemakkelijk vanaf, maar daar staan nummers tegenover die keer op keer weer een genot zijn voor de hersenpan. God's Garden, bijvoorbeeld, in samenwerking met David West, bevat mooie, epische melodieën, al moet vermeld worden dat u wel liefhebber dient te zijn van een flinke portie vrouwengejengel om dit stuk te waarderen. Ook Yearzero, samen geproduceerd met Andy Moor, is prachtig: Orkidea maakt op deze track optimaal gebruik van de in de trancewereld zo hippe "vocal snippets" en creëert een melodie die niet snel wordt vergeten. Orkidea's remixen van Way Out West's "Killa" en Nightwish'(!) "Bye Bye Beautiful" zijn ook geweldig, evenals "Free Dreams", maar het absolute hoogtepunt van de schijf is "Masochrist", gecomponeerd met de onbekende Lowland. De pianomelodie wordt direct geïntroduceerd, en keert halverwege het nummer terug met vioolpartijen en de beat: een prachtig staaltje muzikale vaardigheid. Een van de betere trancealbums van de afgelopen tijd, en dat is nog zwak uitgedrukt.

# | 

|

| Sjaak | 05 mei 2008 - 16:22 | reacties (1)

"Wie nog nooit van "Grasshopper", "King Of My Castle", "By Any Demand" en "Riff" gehoord heeft, is niet thuis in de dancewereld", zo valt op de MySpace-pagina van de Eindhovense Sander van Doorn te lezen. Dancewereld? Nah, ik denk dat de heer Van Doorn hier te brutaal uit de hoek komt, maar in de trance- en techtrancewereld is Van Doorn al een paar jaar een grote meneer. In 2006 brak hij definitief door: Van Doorn oogstte op Dance Valley bewondering door trance op sublieme wijze met minimal, techtrance en house te vermengen. Van Doorn's ster had zijn plekje aan het firmament gevonden. En nu is dan zijn eerste album verschenen. Vijf nummers van Supernaturalistic, zoals het album heet, werden al uitgebracht, en die waren vrijwel allemaal goed. "Riff" is een knallend techtrancenummer, "Grasshopper" kan zo op een compilatie van Deep Dish, "By Any Demand" (met basloopje van King Bee) krijg je je hoofd niet uit en zijn remix van Sia's "The Girl You Lost To Cocaine" heeft dwingende baslijnen die zich diep nestelen in je ruggenmerg. "The Bass" wordt nu door veel DJ's op de decks gelegd, maar hij heeft zich er met toch een beetje te gemakkelijk afgemaakt. Hetzelfde geldt ook voor de rest van Supernaturalistic. "Sushi" is minimal techno zonder ziel, evenals "Apple", en van "Pura Vida" en "Dozer" vraag ik me af waarom ze überhaupt op Supernaturalistic terecht zijn gekomen: geen spanning en geen indrukwekkende melodieën. Bovendien, en dat zal veel trancefans een doorn (nee, geen woordgrap) in het oog zijn: de dj heeft ervoor gekozen korte versies op zijn album te zetten, in plaats van hypnotiserende, "Dj-friendly"-versies. Nee, de Eindhovenaar had er beter aan gedaan om na bijvoorbeeld nog een jaar componeren met een écht overdonderend album te komen. Deze haastklus met zijn korte versies is er geen voor de eeuwige schatkamer.

# | 

|

| Sjaak | 17 maart 2008 - 16:22 | reacties (1)

Warp is van plan het jaar 2008 te laten knetteren. Was 2007 een tamelijk lauw jaar voor het elektronische label, met de release van Mirrored (Battles) als slap hoogtepunt: dit jaar beloven de Aphex Twin-hoeders, met onder meer een nieuw album van Autechre, meer spektakel. De aftrap is reeds verricht, en wel door Clark, de man die in 2006 Warp een boost gaf met zijn intelligente, jaloersmakend goede plaat Body Riddle. De Engelsman, die in navolging van miljoenen andere technoproducers in Berlijn is gaan wonen, levert met Turning Dragon een plaat die schatplichtig is aan zijn voorganger. Het nieuwe album vult, zo meldt Clark, de gaten die Body Riddle achterliet. Met name op zompige raves deed Clark inspiratie op voor deze gatenvuller, en dat valt goed te horen. Meer dan op Body Riddle ruimt Clark een plaatsje in voor tracks die de dansvloer in lichterlaaie kunnen zetten. Elk nummer bestaat uit verschillende stijlen: met ogenschijnlijk gemak goochelt de producer met breakbeat, dampende technoritmes, noise en zelfs hardcore. De nummers zijn zo donker als de nacht: duistere tonen, grauwende bassen en angstwekkende grondtonen wisselen elkaar af. Tel daar de geweldige energie bij op die van de nummers afspringt, en de conclusie lijkt gerechtvaardigd dat luisteren naar deze plaat lijkt op een rit door een spookhuis in een achtbaantrein. Toch mist er iets. Clark toont nieuwe ideeën, maar erg indrukwekkend of blijvend zijn ze niet. De melodieën zijn niet geweldig en op de een of andere manier is de enorme afwisseling van ritmes en aspecten in de tracks geen pluspunt. Het album blijft niet hangen, ontroert niet en heeft, hoewel verfrissend en vernieuwend, domweg geen hoog niveau. Ach, als gatenvuller van het geweldige Body Riddle had Turning Dragon bij voorbaat al een ondankbare en zo goed als onmogelijke taak, maar feit blijft dat Clark een stuk beter kan dan hij hier laat zien.

# | 

|

| Sjaak | 19 februari 2008 - 16:22 | reacties (0)