Na de succesvolle en veelvuldig bekroonde soundtrack van The Social Network kon Nine Inch Nails-opperhoofd Trent Reznor rustig over meerdere soundtrack-bestellingen gaan nadenken. Wat hij aflevert voor de Amerikaanse remake van de eerste Millennium-film, is net als die film zelf een lange zit: een 3CD van krap drie uur. Voordat ik de film gezien had vond ik het wederom een vervolg op Ghosts, een minimalistischer en wat saai vervolg bovendien. Er zit voor mijn gevoel nog minder veel rock in dan bij zijn eerdere werk. Daarentegen levert Reznor wel wat hij goed kan: morbide, tergend schurende melodielijntjes met subtiele machinale geluiden, prettige diepe bass en veel muzikale details, tot aan modempiepjes toe. Omdat de film zich vrijwel geheel rondom een moordmysterie in een besneeuwd Zweden afspeelt, is het koele beklemmende aspect aan de muziek dit keer een dik pluspunt waar bij The Social Network die voortdurende spanning juist nogal overdreven leek. Maar The Girl With The Dragon Tattoo heeft seksueel misbruik als thema, neemt de tijd om de menselijke kant aan bod te laten komen (inclusief sterke, The Shining-achtige cameravoering) en daar past de dreigende sound uitstekend bij. Het lekkerst bombastisch klinken de apotheose van "Parallel Timeline With Alternate Outcome" en "A Thousand Details"; veel tracks zal ik denk ik echter niet vaak nog los van de film afspelen. De enige twee echte liedjes zijn "Immigrant Song", een Led Zeppelin-cover die tijdens de intro is gemonteerd, en "Is Your Love Strong Enough" van Reznors zijproject How To Destroy Angels (met zijn vrouw met die mooie naam) voor bij de aftiteling. De combinatie van film en score werkte echter perfect; nu ik de film gezien heb valt de muziek ook op haar plaats en is de omschrijving 'lekker weird' (Veronica-gids) echt misplaatst. Persoonlijk vind ik dat The Girl With The Dragon Tattoo eerder een Oscar verdient voor deze spookachtige soundtrack dan The Social Network. Benieuwd naar het volgende deel 2, want de Zweedse verfilming daarvan was naar verluidt nogal slap.

# |

|

| Stonehead | 31 januari 2012 - 14:57 | reacties (0)

Onlangs werd ik uitgenodigd door een vriendin voor een discussieavondje over, houd je vast, multidisciplinariteit en het rhizomatisch denken. Voor haar studie algemene cultuurwetenschappen was ze aan het lezen gegaan over de Franse filosoof Gilles Deleuze, een van de grondleggers van het postmodernisme. Er bestaan hele boeken getiteld "Understanding Deleuze" over hem, terwijl het 'affectdenken' dat hij beschrijft juist iets heel concreets is: namelijk dat wat je als toeschouwer ervaart bij een kunstwerk, belangrijker is dan de intentie waarmee dat kunstwerk gemaakt is. Op die manier kun je ook de persoonlijke relevantie van een werk loskoppelen van intrinsieke waardes. Reken maar dat je daar hele avonden discussies over kunt voeren. Een voorbeeldje: neem nou de Amerikaanse rockband Madina Lake. Typisch zo'n band à la My Chemical Romance, The Blackout of Ill Niño. Bestaat sinds 2005, zelfde gitaren, zelfde zeurzanglijnen afgewisseld met lalalaatjes, af en toe een beperkt drumcomputer-experimentje. Maar sommige liedjes zijn ook inderdaad irritant lekker en aanstekelijk ("Across 5 Oceans", "Fireworks"). Omdat de agressie ergens vandaan moet komen, is er een vergezocht conceptalbum-verhaal uitgedacht dat nu zogenaamd al drie albums lang doorloopt, zodat de zanger over moorden en andere onzin kan zingen ("I’ll watch some porno girl, I’ll take a pill or two if I wanna chill") waardoor ik hem ook niet meer serieus kan nemen als hij in het toch mooie refrein van "The Great Divide" "I miss you bad" zingt (ergens klinkt dat mij vooral als blasfemie jegens Silverchair in de oren). Kortom, als luisteraar moet je vooral niet erbij gaan stilstaan naar wat voor puberale shitmuzikanten je eigenlijk zit te luisteren (de twee voorgaande albums zijn exact hetzelfde laken een pak), of de plaat vijf keer achter elkaar opzetten (wat je als recensent natuurlijk wél zou doen), maar domweg genieten van datgene waar deze muziek voor bedoeld is: de catchy hitmelodietjes van een typische oor-in-oor-uit-festivalband die vast nog nooit van cultuurfilosofie gehoord heeft. Ik ga binnenkort maar eens uitzoeken wat Deleuze voorschrijft in dit soort gevallen.

# |

|

| Stonehead | 10 januari 2012 - 15:10 | reacties (0)

Typisch zo'n slimme aandachtstrekker, deze EP. Digitaal uitgebracht in de laatste week van het jaar dat er qua nieuwe muziek geen ene ruk te doen was, en dus kreeg-ie op alle torrentsites precies maximale aandacht. Zijn die zeven tracks met o.a. de vrouwelijke MC Sirah uit New York, leden van The Doors (op "Breakn'a Sweat" voor de documentaire Re:Generation) en het Britse mainstream-popmeisje Ellie Goulding echt de moeite? Nee. Al doet dat oordeel de ontstane hype rondom Skrillex' act ook onrecht, hij staat toch maar mooi (een jaar te laat) in de BBC Sound of 2012-lijst. Wie een van de honderden (!) optredens van Skrillex het afgelopen jaar gezien heeft, in mijn geval dat op Lowlands, weet dat vocale bijdragen aan de reten van het voltallige Skrillex-publiek zullen roesten. Het gaat om dansbaarheid en shockeren (vandaar ook dat er niet veel van Goulding overblijft). Live plakt Skrillex telkens weer verrassend de beste stukjes van de tracks op zijn EP's dwars door allerlei verdubstepte hits van anderen heen, en wel in zo'n ongelooflijk hoog tempo dat het niet zoveel uitmaakt hoe pakkend die eigen producties zijn. De rare hoge tranceriedels, plotse stemsamples en geijkte wobwobwobs komen ook op deze Bangarang EP weer rijkelijk langs, maar er zit veel rommel tussen (het enige leuke van "Right On Time" is bijvoorbeeld de outro). Dit recept is niet eeuwig houdbaar, dat weet Sonny Moore zelf ook wel. Daarom lijkt het me een uitstekend en sluw idee om eerst wat b-kanten te serveren op deze EP, met daarbij wel de fijne nummers "The Devil's Den" en "Bangarang", en dan pas komende maand zijn langverwachte album Voltage.

# |

|

| Stonehead | 02 januari 2012 - 14:57 | reacties (2)

(vervolg van hier)
Nadat de eenzame prins met lang haar in de vorige zoekgeraakte recensie van KoRn III: Remember Who You Are Uggs had gekocht en nadat de recensie bij het al vooraf geflopte Korn Kovers vervolgens helemaal niet meer was geschreven, besloot hij maar eens met Jonathan Davis om de tafel te gaan zitten.
"Zeg Jonathan."
"Uche. Uch. Wacht. Even mijn zuurstofapparaat afkoppelen." (..) "Het gaat weer. Hoi."
"Eigenlijk heb je gewoon niet zoveel muzikale inspiratie meer, dat besef je he?"
"Nu-metal doet het gewoon niet meer helemaal bij de jeugd. Kan ik er wat aan doen?"
"Ik heb nog wel wat vriendjes die wél cool zijn. Skrillex en Noisia enzo. Doen het best goed in Engeland. Als we die nou bij de band uitnodigen. Misschien dat dat me mijn gedroomde vriendin oplevert."
"En mijn gitaristen dan?"
"Flikker er maar een paar de band uit. We gaan iets echt nieuws en origineels doen. Er heeft nog nooit een rockband een dubstepplaat gemaakt!"
Zo gezegd, zo gedaan. De prins gooide zijn spaarpot leeg en zijn vrienden leverden wat dubsteptracks aan. Niet bepaald hun beste werk, maar er zat genoeg moderne dubstep en subbass in om modern te klinken. Jonathan trok ermee de studio in en toen lag daar The Path of Totality.
"Zeg Jonathan. Die doedelzak in die track met Feed Me. En die beatboxskits middenin de laatste track met Datsik. Moet dat nou?"
"Dat is mijn dingetje. Anders kan ik er net zo goed helemaal niet overheen zingen."
"Maar jouw dingetje was toch dat de songs agressief en duister klonken?"
"Tja, zo getergd speel ik alweer een tijdje niet meer. En het zijn toch ook niet echt mijn songs?"
"En ze zijn ook al niet dansbaar!"
"Hey, het was jouw idee!"
De prins nam hoofdschuddend afscheid van Jonathan, schoor de helft van zijn hoofd kaal, besloot met zijn vrienden te gaan dj'en met instrumentale remixes, kreeg bergen groupies achter zich aan, keerde met een vriendin terug naar zijn thuisland (waar Skrillex inmiddels vijf Grammy-nominaties en een Sound of 2012-nominatie op zak had) en leefde nog lang en gelukkig.
(einde)

# |

|

| Stonehead | 08 december 2011 - 14:57 | reacties (1)

In februari was The King of Limbs die rare, korte, door Flying Lotus geïnspireerde Radiohead-plaat. Als oude-stijl-liefhebber kon ik er eerlijk gezegd niet veel mee. Ik heb hem grijsgedraaid en moest elke draaibeurt concluderen dat-ie mooier en gelaagder werd, maar het nerveuze geheel en de hiphopconnectie met Flying Lotus trokken me niet zo. Wel drong de betekenis van de titel The King of Limbs tot me door: de verschillende muziekelementen leiden binnen de liedjes allemaal hun eigen leven, zijn zich bewust van elkaar en ontspinnen zich samen tot een ervaring. Dat the king of limbs ook de naam van oude eik in Wiltshire is, soit. De verhalen zijn inmiddels allemaal mooi samengevat op deze fansite. In juni nam Radiohead een live-versie van het hele album plus twee nieuwe songs op onder de naam From The Basement. Die opnames zijn vervolgens in een slakkentempo op tv-zenders uitgezonden en digitaal verschenen. Was het vergelijkbare live-album In Rainbows - From The Basement vooral een fraaie aanvulling, The King of Limbs From The Basement klinkt net als een studio-album en is wezenlijk beter dan de originele plaat. De twee extra liedjes, de schitterende ballad "The Daily Mail" en het meer In Rainbows-achtige "Staircase" passen niet bij de eclectische The King of Limbs-productie maar zijn wél vintage Radiohead qua sound en akkoorden en voor mij een must. Als je "Separator" eenmaal met gitaren gehoord heb, ga je je zelfs ergeren aan het totaal onder de galm bedolven origineel. Ook de live-bewerkingen van bijvoorbeeld "Little by Little" zijn zonder de meest nerveuze percussie veel beklemmender. Tot nu toe gebeurde het alleen met Jónsi's Go Live, maar ook dit jaar komt er dus een liveplaat in mijn jaarlijstje.

Voordat ik From The Basement ontdekte, was ik net begonnen aan de twee cd's met remixes. Het is de eerste keer dat Radiohead een puur remix-album uitbrengt (nadat diverse albums alleen 'illegaal' werden geremixed), en het gaat om dezelfde songs die eerder dit jaar waren uitgebracht op 4 LP's. Ik hoopte dat ze wat melodie, humor of verrassing zouden toevoegen aan The King of Limbs, of juist de schoonheid die ik nu alsnog gevonden heb in de hierboven beschreven "live" plaat, en dat Radiohead die neurotische ritmes juist zou vervangen door iets beters. Als dj draai ik tenslotte bijvoorbeeld al een half jaar de fantastische Altrice-remix van James Blakes "Limit to your Love" [update: stond toen op Soundcloud, is nu weggehaald], dus ik had hoge verwachtingen van de Altrice-remix op TKOL RMX 1234567. Valt dát even tegen. In dit gezelschap van 19 gerenommeerde remixers en producers lijkt iedereen zich vooral ongelofelijk ingehouden te hebben. Als je de kans hebt om je cv te verrijken via Radiohead, moet het kennelijk een zo pretentieus en verantwoord mogelijke remix opleveren in plaats van iets bruikbaars voor de dansvloer. (Of zou de artiest in kwestie anders niet eens geselecteerd zijn?) Dus worstelde ik me letterlijk weken lang door allerlei creatieve beatmakerij heen waar ik achteraf eigenlijk bar weinig tussen vond zitten wat ik over een maand nog een keer zou willen horen. De leukste remixen zijn eigenlijk die waarin - op zijn Modeselektors - Thoms stemgeluid als een instrument of sample wordt ingezet binnen een compleet ander nummer. De Illum Sphere-remix van "Codex" en de Brokenchord-remix van "Give up the Ghost" zijn daar de beste voorbeelden van. Op CD2 staan de eerste remixen waar daadwerkelijk wat zinvolle beats gebruikt worden. Beste remix van het hele project is die van "Lotus Flower" door SBTRKT.

Blawan's krakende "Bloom" krijgt een lekker machinale feel en in de versies van Objekt en Jamie XX is de meejengelende Thom niet eens meer verstaanbaar (en dezelfde 'reworked' remix van Jamie XX is op de aparte digitale TKOL8-remix-EP zowaar enigszins bruikbaar op een dansvloer). Omdat ik cd's 'blind' vanaf een mp3-speler recenseer kan ik zo gauw niet meer terugvinden in welke remix Thoms stem nu zodanig werd versampled dat-ie wat smerige woorden leek te zingen in plaats van de originele tekst, maar dat was eigenlijk het enige echt originele wat ik gehoord heb. Voor de leuke en indrukwekkende remixen zullen we het wederom van de illegaliteit en YouTube moeten hebben.

# |

|

| Stonehead | 01 december 2011 - 08:57 | reacties (2)

Ik ben al een tijdje fan van de manga Bakuman. Als u even onthoudt dat 'manga' gewoon het Japanse woord voor stripverhaal is, is het een manga over het maken van manga. Twee 18-jarige jongens besluiten hun studie te verruilen voor een baan in de Japanse stripverhalen-industrie, en dat blijkt veel minder romantisch te zijn dan het leek toen ze beiden verslingerd waren aan andermans werk. Bakuman is zo goed omdat de tekenaar en de scenarist samen al een gigantisch ander succes op hun naam hebben staan, Death Note. Ze weten dus hoe het werkt in het wereldje, en dat wordt in 'opvolger' Bakuman niet verbloemd. Een van de toestanden waar de jongens in verzeild raken, is dat ze een manager krijgen die koste wat kost wil dat er grappige verhalen geschreven worden, niet zozeer spannende of inhoudelijke. Net zoiets moet er met de achtste plaat van de Stereo MC´s gebeurd zijn. Weg zijn funk en rap, de groep is het elektronische pop-pad op gegaan. Er zitten wat pompende singles tussen, zoals "Tales", dat zijn pianolijn regelrecht van de Utah Saints gejat heeft, maar echt goede liedjes zijn het niet. De liedjes voelen niet zozeer geforceerd aan, slecht is het niet, maar veel bijzonders is het net zo min. Wat waarschijnlijk had moeten klinken als een nieuwe Gorillaz-plaat, is hier op zijn best het minste Basement Jaxx-werk. Bovendien nodigt dit resultaat ook niet uit om eerdere Stereo MC's-platen weer eens uit de kast te trekken. Misschien is dat het probleem wel. Het genre dat de Stereo MC's het liefst en het best maakten, is gewoon uit de tijd. Ga daar maar eens aanstaan als manager.

# |

|

| Stonehead | 22 november 2011 - 08:57 | reacties (0)

Dat moet beloond worden, als een band zowaar de tips uit mijn vorige recensie ter harte neemt. (Zeer waarschijnlijk dicht ik mezelf dan teveel eer toe, maar toch.) Inderdaad heeft het Utrechtse electrofunk-duo Knobsticker zich na hun verbluffend leuke debuutplaat uit 2010 nu eens puur gestort op het maken van funky freakliedjes, in plaats van op popliedjes met gastmuzikanten. Op de eerste vinyl-EP Music For The Discotheque horen we ze vijf lekkere nummers lang met Bas Bron-achtige synthesizers, zoemende bassen en talkboxstemmen creatieve liedjes maken zoals ze bijna op Daft Punk's Discovery hadden kunnen staan. Er zit nog geen "One More Time" of een Chromeo-achtige hit tussen, maar dat zou op Vol. 2 zomaar eens kunnen.

# |

|

| Stonehead | 08 november 2011 - 08:57 | reacties (0)

Ohja, die bestaan ook nog. Of nou ja, weer is een beter woord. De biografie van The Rapture rept breeduit over de grote successen van deze ultieme punkfunkband anno 2003 en 2006, maar omzichtig over de problemen daarna: het tijdelijke vertrek van frontman Luke Jenner na diens moeders zelfmoord en het definitieve vertrek van hun bassist, waardoor The Rapture tegenwoordig als trio optreedt. Uiteindelijk veranderde de band ondanks alle perikelen opzettelijk weinig aan zijn oorspronkelijke vrolijke geluid en ligt er nu een derde album met een handvol snelle disconummers volgens het boekje ("How Deep Is Your Love", "Never Die Again", "Children"). Voor de rest is In The Grace Of Your Love eigenlijk niet zo'n heel goeie plaat. Meer van hetzelfde maar dan minder catchy, doordrukjes van Hot Chip ("Can You Find A Way?") en een vrolijk nummer als "Miss You" met mistroostige herfstteksten die helemaal niet bij de handklapjes passen (heeft The Bravery ook al enige tijd last van). Meest origineel op muzikaal gebied is de belachelijke accordeonmix in "Come Back To Me", waar je in gedachten eerder een Duits tv-publiek in lederhosen de polonaise op ziet lopen, maar dat fenomeen kennen ze in Amerika toch niet. In de tweede helft van het nummer verdwijnt die accordeon opeens en komt er minimale percussie voor terug. Dat is dan weer leuk gedaan. De weg terug uit het dal is ingezet. Blij dat ze er weer zijn.

# |

|

| Stonehead | 01 november 2011 - 20:57 | reacties (0)

Half oktober. Dat betekent dat veel muziekjournalisten hun jaarlijstjes al zitten op te stellen, want de dodeboom-muziekbladen die in december in de winkel moeten liggen, moeten immers al in november aan de drukker worden aangeleverd. Benieuwd hoe hoog James Blake gaat eindigen, die precies een jaar geleden nog huizenhoog werd opgehemeld. Op basis van zijn EP's CMYK, Klavierwerke en de Hit was dat terecht en "The Wilhelm Scream" mocht er op die debuutplaat ook zeker zijn, maar echt blijven hangen deed James bij mij niet. Op de Enough Thunder EP, die momenteel het excuus is om die debuutplaat gebundeld weer voor €18 te laten verkopen terwijl hij los al in de midprice is, wordt zes trage nummers lang experimenteel gesoulkikkerd met een piano, een kaarsje en veel, véél stilte. Een nachtplaat met dito vage hoes, waarop dubstep had gepast maar totaal ontbreekt. "A Case of You" is een veel te uitgeklede Joni Mitchell-cover, "Fall Creek Boys Choir" kan ondanks de inbreng van Bon Iver evenmin op zichzelf staan. Originaliteitspuntje dat James op die track z'n hond door de autotune haalt. Verder luidt het oordeel hetzelfde als bij de onbekendere en nieuwe nummers tijdens zijn Lowlands-optreden: heel knap en prachtige stem enzo, maar zonder goede liedjes én zonder innovatief geluid blijft het kapelmuziek voor alleen de échte fan.

# |

|

| Stonehead | 22 oktober 2011 - 18:57 | reacties (1)

Ik zie voor me hoe het gegaan is. Ik heb in mijn jeugd ook piano gespeeld. Chris Martin raakte verslingerd aan Peter Allen's wereldhit "I Go To Rio" uit 1976. Net als ik. Want in het origineel zit zo'n heerlijke Scott Joplin-kroegpiano in die nét niet vals is. En die akkoorden hoor je nauwkeurig gekopieerd terug in de eerste, prettige single "Every Teardrop Is A Waterfall". Maar er ontbreekt wel iets aan, ondanks de aparte doedelzak-achtige gitaarpartij. Dus ik luisterde "I Go To Rio" eens terug. En wat blijkt: eigenlijk draait dat nummer om Charles Larkey's basgitaar! Nou kan Coldplay best gedenkwaardig basgitaar spelen, denk pakweg aan "Violet Hill" en "World Turned Upside Down", maar ook op de rest van Mylo Xyloto staat helaas weinig funkys. Mylo Xyloto is een voorspelbare plaat geworden, ondanks zijn pretenties en hoopvolle teksten, maar ook een logisch, synthesizer-gericht vervolg op Viva La Vida en diens zusterplaat Prospekt's March. Wederom zo'n Brian Eno-productie, beter dan X&Y, maar iets minder groots dan Viva La Vida. Ik tel drie korte instrumentale introotjes gespreid over het album, drie gedragen langzame nummers met een zeehond-achtig zanguithaaltje op zijn tijd, zes snelle vrolijke liedjes (mijn favoriet is "Don't Let It Break Your Heart"), één akoestisch-intiem probeerseltje ("U.F.O.") en tot slot één mengsel van die laatste twee soorten liedjes: "Up with the Birds" dat deels door Leonard Cohen geschreven is - ik hoor het er niet aan. Coldplay is uitgegroeid tot een wereldberoemde superband, maar blijft voor mij vooral die best aardige rockband die zelfs mijn tantes mooi vinden. Ook al beklijven hun liedjes bij mij dit keer helemaal niet meer (ook het veelgeroemde "Charlie Brown" niet) en zijn op www.coldplayfans.nl tegenwoordig de lievelingsbands van forumposters al jaren interessanter dan Coldplay zelf, de b-kanten van Coldplay kunnen intiemer zijn dan menig indie-project op deze muziekweblog. Ik vraag me af of zoiets nog kan met Coldplay. Met Mylo Xyloto zijn meer belangen gemoeid dan met zowat elke andere cd dit jaar. Geloof de kop boven dit Volkskrant-artikel vooral niet: contractueel zit de wereld nog wel met een paar Coldplay-albums opgescheept. Maar zo rampzalig is dat ook weer niet met deze kwaliteit. Tenzij de band meer nummers à la "Princess of China" met Rihanna gaat opnemen, want die zijn voor zowel mijn tantes als hun dochters oervervelend.

# |

|

| Stonehead | 18 oktober 2011 - 21:57 | reacties (2)

Tighter is het meest onuitstaanbare album dat ik lange tijd op m'n mp3-speler gehad heb. Het bevat zowel geniaal verslavende als verschrikkelijke nummers en tot mijn schande ontdekte ik pas na beluistering dat het een uitgebreide re-issue is van het nauwelijks vindbare debuutalbum Tight uit 1999. Je hoort het er nauwelijks aan. M.S.I. moet destijds een enorme pionier in de electropunk zijn geweest. Niet dat de band in Nederland overigens echt indie-credible was. Ze hadden ooit Aux Raus als voorprogramma (tja, het is wel dezelfde categorie muziek), de hoge gilzang lijkt op die van KoЯn (dat tegenwoordig overigens popie-jopie-dubstep maakt) en M.S.I. was sowieso het populairst bij nu-metal-liefhebbers, getuige latere succesnummers als "Shut Me Up", "Never Wanted To Dance", "Faggot" en "Straight To Video". Op dit debuutalbum blijken geweldige nummers als "Diabolical" en "Tornado" te staan, die ook 12 jaar na dato nog behoorlijk vurig klinken en die ik destijds gemist had. Ik kan er niet zo'n mooi jeugdsentiment-verhaal over vertellen als Ramon vanmorgen op deze weblog, maar Tighter moet het hebben van jeugdsentiment afgewisseld met totale rotzooi zoals opzettelijk lelijk en vals gezongen akoestische nummers. Toch ben ik onder de indruk van het geheel. Voor punk zijn de teksten en de kruisingen met allerlei andere genres (vooral hiphop) daadwerkelijk vernieuwend. Hoeveel bands mengen zoveel stijlen en nog overtuigend ook? Anderzijds: de geluidskwaliteit is ondanks de remastering nog altijd ruk. Tighter is nu eens een re-issue waarbij ik wél graag een beter geluid gehoord had, liefst op een vergelijkbare manier als onlangs nog bij de re-issue van Nine Inch Nails' Pretty Hate Machine gebeurd is. Ook bij de extra tracks van Tighter heb ik een paar favorieten, zoals de nieuwe 'new-wave' versie van "Bring The Pain" (destijds al een cover van Method Man), al is ook daar het niveau sterk wisselend. Wel zo passend vergeleken bij het origineel.

# |

|

| Stonehead | 06 oktober 2011 - 14:57 | reacties (0)

Het gevoel wordt wel op de proef gesteld. Join With Us heb ik in 2008 al zowat als enige in Nederland gerecenseerd (het titelnummer was nog wel zó goed!), maar de opvolger Together We Were Made is dit keer al in thuisland Engeland de grond ingeschreven. Zit iets in. The Feelings guilty pleasure-popliedjes schurken nu echt tegen kinderwijsjes aan (denk de papapa-koortjes en de fijne piano er maar bij) en zanger Dan Gillespie Sells overschrijdt al in het openingsnummer en eerste single "Set The World On Fire" de grens van het slijmerige. Direct vergeten dat nummer. Het enige nieuwe wat de band doet is een duet, in dit geval met Sophie Ellis-Baxtor. "Leave Me Out Of It" is dan ook meteen het tijdloze hoogtepunt van dit album. 'You don't know what love is till you've had mine / A crack in your heart that can't be undone'; het appelleert ongelofelijk aan het gevoel dat ik heb nu ik steeds regelmatiger naast m'n vriendin wakker word, ik vrees dat het een Sky Radio- of reclamehit kan worden en tja, wil ik dat als oprechte muziekliefhebber eigenlijk wel? Enfin, het zij gezegd: The Feeling flikt het weer, ook Together We Were Made heeft een prijsnummer. Wie fan was van de vorige twee platen, vindt verder ook nog wel wat soeps: het pompende "Searched Every Corner", pianoliedje "A Hundred Sinners", het kalme "Another Soldier" en het afsluitende titelnummer "Undeniable" mogen er zijn. Temidden van de overige zooi is het een schrale oogst, maar ik ben allang blij dat een ooit-favoriete band niet helemáál teleurstelt.

# |

|

| Stonehead | 29 september 2011 - 08:57 | reacties (0)

Het liefste nummer van deze zomer heette "Everything Goes My Way", gezongen door Veronica Falls' Roxanne Clifford, en het stond op The English Riviera, het officieel derde album van het Londense gezelschap Metronomy (maar het tweede in deze bandformatie). Waarschijnlijk is het de jaarljst-nummer 1 van @overmuziek, die al een half jaar zowat elke week wel over de band tweet. Het was onlangs nog een van de genomineerde albums voor de Mercury Prize (die uiteindelijk naar PJ Harvey ging). The English Riviera kruipt duidelijk meer onder de huid dan de vooral puntige voorganger Nights Out. Gebleven zijn overigens de heerlijk rare akkoorden. Er gebeurt vanalles met de weinige maar warme instrumenten, van zoemende bijtjes en blokfluiten tot klingelende glaasjes water. Tenminste, zo klinken ze, want volgens het boekje zijn het gewoon Moogs, Wurlitzers en Yamaha's. Veel intro's werken net wat anders naar het liedje toe dan je zou verwachten, in liedjes als "Corinne" zingt Joseph Mount de hoge staccato melodielijntjes die eigenlijk voor een keyboard bedoeld lijken, in "She Wants" speelt een toetsenist op het einde een paar keer opzettelijk náást de melodie, het lijzige "Some Written" krijgt na verloop van tijd iets sexy's. Ik liet The English Riviera horen aan een collega in de auto en die verbaasde zich er vooral over dat het een plaat uit 2011 is. Hij vond de synthesizers erg jaren-'80 klinken, alleen dan fris, anders, bijna melig vrolijk. (Nog meer was-ie onder de indruk van de nieuwe Beirut, maar dat is iets voor een ander stukje.) The English Riviera doet niet zozeer z'n best om te behagen, maar wil meer een soort vreemde trip zijn die je meesleurt. Een zeer welkome acquired taste. (Zie ook deze rare Lady Gaga-remix van Metronomy.) In dat kader is de albumtitel The English Riviera (die eigenlijk slaat op het Engelse stadje Torbay, waar de plaat is opgenomen) volledig terecht.

# |

|

| Stonehead | 20 september 2011 - 08:57 | reacties (6)

Handig is dat, als de hype je vooruitsnelt. Heb jij Nero op Lowlands gehoord? Ik wel. Minstens vier keer. Ook al stonden de Londenaren Daniel Stephens en Joe Ray op dat moment helemaal niet in de polder. Hun nieuwe single "Promises" - nummer 1 in Engeland - kwam echter zowel in de sets van Feed Me als Tek-One prominent langs, de vorige single "Innocence" en de Jets-cover "Crush On You" deed Feed Me er ook nog bij en Skrillex had een eigen Nero-remix liggen. Waarmee meteen mijn drie feesthoogtepunten van Lowlands 2011 op electro/dubstepgebied genoemd zijn (er waren er nog een paar, maar ik was niet overal even lang bij). Want dat had u toch wel door he? Deze popi-jopie-kruising van dubstep en drum'n'bass is sinds Pendulum op onze festivals wat metal in het buitenland is, zeg maar. Het tempo van de muziek en de overweldigende sound lenen zich perfect voor moshing, cirkelpits en zelfs wall of deaths. En dat is leuker dan het klinkt. Véél leuker! Over de gebruikelijke straaljagermotorzuiggeluiden, subbass en wobwobwobgeluiden hoef ik het verder niet te hebben; die jat iedereen in het genre schijnbaar standaard van elkaar. Ik heb zelfs al meerdere studentes horen roepen dat de muziek ze eigenlijk geen fuck uitmaakt zolang er maar een goeie bass-sound onder zit. 'Mooi', moet Nero gedacht hebben, 'dan zetten wij ons debuutalbum na zeven jaar ploeteren vol met herkenbare popthemaatjes, Kosheen-achtige vrouwenvocals, een cover van Justice's "Stress" ("Angst") en een zeventien minuten durende "Symphony 2808" met het BBC Philharmonic Orchestra. Lekker hitgevoelig, zolang het maar scoort!' En toch, tóch zet ik Welcome Reality minder vaak op dan ik gehoopt had. Misschien is het een beetje het Chase & Status-effect: "Me & You" heb ik intussen echt te vaak gehoord en ook al is dit best een creatief debuutalbum, de sound ervan is me wat te plat. Van Nero wil ik eigenlijk geen album horen, maar een dampende liveset. Ik ben gewend aan dubstepverzamelaars als This Is Dubstep deel 1, 2 en 3 waar Nero steevast een van de partyhoogtepunten op vormt (tja, het is geen klassieke dubstep à la Burial of SBTRKT); Welcome Reality voelt aan als This Is Dubstep deel 4, maar dan eenvormiger. Ook heel knap. Maar dan is de Lowlands-herinnering beter.

# |

|

| Stonehead | 06 september 2011 - 12:57 | reacties (1)

Het stond behoorlijk vol rondom de India-tent op Lowlands dit weekend, toen Cage the Elephant optrad. Zanger Matt Shultz duikelde over het podium en maakte net zo'n onberekenbaar ruige rockband-indruk als dat hij op plaat klinkt, ook al klinkt zijn uithaal in het refrein van "Aberdeen" live wel wat ieler.

Ik ben al langer fan van de band. Misschien omdat ik net te jong ben om Nirvana actief beleefd te hebben; de manie rondom de Pixies destijds - de band waar Cage the Elephant voortdurend mee vergeleken wordt - is dus al helemaal aan me voorbijgegaan. Op Twitter gaan al langere tijd geruchten dat Pitchfork zou weigeren Cage the Elephant te recenseren omdat het teveel lijkt op muziek van destijds, alsof het een coverband of een aftreksel zou zijn. Daar trek ik me bij voorbaat overigens niks van aan, want ik ben het zeer regelmatig met die site oneens.

# |

|

| Interview | Stonehead | 27 augustus 2011 - 14:57 | reacties (0)

"Narcotic" van Liquido. "Girl" van Anouk. "AM180" van Grandaddy. "Par Avion" van FM Belfast. Irritant vrolijke muziek met een simpel melodietje dat véél te lang in je hoofd blijft zitten. Een jaar geleden zette de groep uit IJsland er de-Affaire nog volledig mee op stelten, en veel meer dan één notebook en een paar microfoons hadden ze er niet voor nodig. Op dit tweede album kunnen we vaststellen dat FM Belfast zich definitief als doel gesteld heeft zo irritant mogelijke oorwormen te schrijven. Zowat de enige tekst in het titelnummer is "I Don't Wanna Go To Sleep Either" en reken maar dat u dat live gaat meezingen. Die schril hoge zang in "American", het zeikerige "Mondays", dat lullige pianootje en al net zo puur-voor-de-sier-trompetje in diverse nummers... Het is dat "We Fall", "Noise" en "In Line" nog doordrenkt zijn in electro, anders had ik het album uit pure ergernis afgezet. Wat een kinderplaat zeg. En dan hebben Aqua en ABBA nog arrangementen, maar dit is puur effectbejag. Maar goed. Het zal live wel weer een feest worden.

# |

|

| Stonehead | 16 augustus 2011 - 08:57 | reacties (0)

We hebben een winnaar! In de categorie "vetste make-up van het jaar" kan Lady Gaga fluiten naar de overwinning. Ooit al gehoord van de Black Veil Brides, ook wel afgekort als 'BVB'? De zoveelste metalcoreband uit Amerika, om precies te zijn uit Hollywood. Daar weten ze wel wat show is: frontman Andy Six (20) en zijn vier bandmaten zien eruit als een kruising van Kiss met Tokio Hotel. Ze noemen make-up hun warpaint en hun fans hun 'army'. Six kwam in mei overigens in het nieuws toen hij drie ribben verbrijzelde bij een onfortuinlijke sprong vanaf een zijstellage. Kortom, drukke baasjes en het had bijna een visual kei-band kunnen zijn, maar dan dus met opgeblazen Amerikaanse teksten: 'Together we will set the world on fire! This is the new religion! Amen!' Op deze tweede plaat zijn ze à la My Chemical Romance wat melodieuzer gaan schrijven ten koste van de agressie. Koortje hier, wat meer dubbele bassdrum daar, duurdere producer en in tegenstelling tot de eerste plaat (waar Six sinds zijn veertiende aan had zitten schrijven) is die geforceerde emo-zang en het gegrunt goeddeels weggelaten. Anderzijds: daar hadden de snelle 'prog' gitaarloopjes en -solo's tenminste echt nog functie in de liedjes. Muzikaal is Set the World on Fire ontzettende eenheidsworst in de metalcore, maar fans van dat genre moeten het zéker checken: na een paar keer gaat een single als "The Legacy" behoorlijk verslaven. Bovendien beheersen de heren hun instrumenten uitstekend. Maar ze willen veel te graag 'de grootste band op aarde' worden. Het ergste voorbeeld daarvan is "Ritual", dat met wat fantasie van Nickelback had kunnen zijn. Elders doemen eerder namen als Motley Crüe en All That Remains op. Het is bijna bizar dat uitgemolken muziekgenres kennelijk alleen nog aan de man te brengen zijn als de artiest zich extreem cool uitdost (zie ook: 8bitcore door Dahvie Vanity). Maar voor de toekomst tegelijk ook een veelbelovend teken.

# |

|

| Stonehead | 09 augustus 2011 - 08:57 | reacties (1)

"In 2009 kwam Death to Analog wereldwijd uit", staat er dan op Podiuminfo. Toch verscheen het album pas in maart 2010 in Europa, vermeldt Spotify 2010, heb ik het in geen enkele winkel gezien en zag ik zelfs pas begin dit jaar pas torrents ervan langsvliegen. Van Death To Analog is net als bij Blue Stahli nauwelijks een recensie te vinden. Typisch zo'n band die fans via internet ontdekken. Nu de band zondag op Summer Darkness staat, na twee eerdere optredens, dan toch maar even wat extreem late aandacht. Houd je van industrial rock à la Pain, clean gezongen met zware gitaren en een lekkere electrosound, dan heb je aan Julien-K een goeie. Het is de nieuwe oude Junkie XL, zeg maar, want ook Julien-K produceert inmiddels vergelijkbare crossovermuziek voor games. Jammer genoeg hoeven we de albumtitel Death to Analog ook al niet serieus te nemen, want er bestaat ook al geruime tijd een remixplaat getiteld Death to Digital en dan blijft er weinig levends anders over. Zoals iedereen twee jaar terug al kon opschrijven is Julien-K een project van twee ex-leden van de rockband Orgy (je weet wel, van die "Blue Monday"-cover). Je moet Julien-K historisch dus eerder vergelijken met een band als Nine Inch Nails, ondanks hun connecties met Linkin Park, maar omdat de nummers regelmatig behoorlijk fantasieloos doorstampen ligt de link richting cybergothic ook op de loer. Verder klinken de liedjes vooral typisch plat Amerikaans en zijn de teksten al even zielloos. Temidden van zoveel uiterlijke schijn zal de band bij het extravagante publiek in Utrecht nog zijn ogen uitkijken. Opvallendste song op het album is overigens het Killers-achtig vrolijke popnummer "Spiral", alsof de band nog een radiohit zocht. Later dit jaar komt trouwens het tweede album We're Here With You al uit, dat naar het schijnt een andere richting op gaat en met een nieuwe bassist (uit Dead By Sunrise) is ingespeeld. Hopelijk zijn de songs tegen die tijd wél even goed als ze klinken.

# |

|

| Stonehead | 30 juli 2011 - 14:57 | reacties (0)

Wie ben jij en wat heb je met Patrick Wolf gedaan?, dacht ik toen ik de eerste singles van Lupercalia hoorde en de ongelofelijk slappe tienerclips erbij zag. The Conqueror zou zijn volgende plaat worden, als tweeluik met The Bachelor, nadat hij aankondigde verloofd te zijn met zijn vriend. In plaats daarvan is Wolf opnieuw door zijn oude platenmaatschappij ingelijfd (ik vond hem tijdens een eerder interview al zo verdacht politiek daarover) en belandden nog slechts enkele The Conqueror-songs tussen het Lupercalia-materiaal. Ik heb de neiging het te verbloemen en de nieuwe songs van deze rasmuzikant "toegankelijk" te noemen, maar laten we wel wezen, met dit album maakt Wolf een flinke smak van zijn voetstuk. Vermoedelijk heeft hij het zelf ook wel door, getuige songteksten als "I won't let the city destroy my love" in de single "The City", die bijna richting de commerciële sound van pakweg The Killers gaat. Wolf haalt meer violen van stal dan ooit, maar bereikt daar tegelijkertijd minder mee dan in wáár ook in zijn hele oeuvre. De liedjes klinken opzettelijk makkelijk en eenvormig, radiofähig zelfs, terwijl de opgeblazen biografie zoals gewoonlijk Wolfs gaven als zowat elitaire multi-instrumentalist bewierookt, met een garantie op braakneigingen ("It seems Lady Gaga [ook van Universal] is not alone in joining the cognoscenti who have known all along that Patrick Wolf is not just an insanely gifted artist, but someone who is now ready for the mainstream, albeit under his own terms"). Waar zijn die popnummers à la "The Magic Position" dan gebleven? Vooruit, "Time Of My Life" heeft genoeg drive en de trage ballad "Slow Motion" is wél Wolf oude stijl, maar waarom dat nummer (zelfs live) mismaakt moet worden door een Arabische zangstem (net als "William") is me een raadsel. Gelukkig staat er op de Lemuralia EP nog een instrumentale versie. Maar waar moet het nu heen in godsnaam heen met Patrick? Ze hebben hem zelfs op het Duitse gothicfestival M'era Luna geboekt, waar hij op basis van dit album een gruwelijke miscast zal zijn. Moet je als artiest misschien toch meer ongeluk doorstaan om bezielde kunst te maken?

# |

|

| Crossing Border 2011 | Stonehead | 19 juli 2011 - 20:57 | reacties (4)

Ik sleep het debuut van Digitalism al jaren in m'n dj-mapje mee. Moeten meer bands doen, de tracklisting gewoon op de cd zelf afdrukken. Ideaal. Hop, cd in je mapje, kun je het doosje en hoesje meteen wegtiefen. Nooit meer gedoe wat er nou op welke track staat. Ja, ik weet het, een professionele cd-speler heeft een lcd-schermpje waarop-ie via CD-Text de titels kan laten zien, maar ik sta regelmatig achter behoorlijk crappy ouwe hardware, dus dan heb je dat niet. En ach, soms zijn die lyrics in het boekje nog handig, want het Engels van de twee Duitsers achter Digitalism, Jens Moelle and Ismail Tüfekçi, was niet altijd te verstaan. Anything new? Nou en of. Op hun tweede plaat lijken die teksten belangrijker geworden, zijn er meer pop-invloeden (het refrein van single "Two Hearts", de coupletten van "Circles" waarin het woord again zowel als 'agèèèèn' als 'agéén' wordt gezongen). Goose heeft gelijk gehad: de sound van Digitalism is 'opener' en softer geworden. Het lijkt bij vlagen analoog, dat van een indierockband ("Forrest Gump") en het enige unieke nummer op de 4-track EP I Club You, Dude, "Silenz", bevat wat minimal-knispers. Waarom is dat eigenlijk niet aan het album toegevoegd?

Digitalism staat bekend als 'die electroband waar zelfs gitaarfans mee kunnen leven', maar volgens mij zijn ook die fans het meest blij met de instrumentale tracks. Enfin. De hoogtepunten van I Love You, Dude zijn het instrumentale "Blitz", dat de eerste keer nogal verbluft door zijn akkoordenschema, en de prachtig trage opener "Stratosphere" dat wel om het ohoh-yeahyeahyeahyeah koortje heengeschreven lijkt. Verder had "Just Gazin'" wel van Air kunnen zijn, heeft "Reeperbahn" met zijn 'Don't fuck'-refrein iets onverwacht cybergothic-achtigs en had "Miami Showdown" qua sound en eenvoud uitstekend op Daft Punks Tron:Legacy-soundtrack gepast. Had I Love You, Dude 15 tracks geteld in plaats van 10 (net zoals Idealism, nog zonder bonustracks) en een lompere single gehad, dan had ik het album even fantastisch gevonden als Idealism. Nu ben ik er nog steeds erg blij mee, maar beschouw ik het ergens toch ook als een soort zoethouder voor de optredens.

# |

|

| Stonehead | 21 juni 2011 - 08:57 | reacties (1)

Als Lady Gaga écht ballen had gehad, had ze deze albumcover gekozen. Als het Ed Banger-label SebastiAn zo rond 2005 niet ingelijfd had, was er nooit een tweede revival van de 'french touch'-electro na de eerste van Daft Punk gekomen. Als Justice destijds namelijk niet hun hele sound van SebastiAn had afgekeken, die daarna in bladen als de Computer Music volledig is ontrafeld, hadden ze nooit zo'n enorm succes gehad. Als je wél van gitaren en bliepjes houdt, maar juist niet van langdradige techno, zou SebastiAn wel eens je perfecte introductie in de elektronische muziek kunnen wezen (het Rob Zombie-achtige "Doggg", de RPM-achtige gimmick in "Motor"). Als je verkeerd googelt, kom je overigens bij de Deense zanger Sebastian uit. Als de Fransman Sebastian Akchoté werd SebastiAn geboren, maar hij was al ruim voordat-ie deze debuutplaat uitbracht al jarenlang bekend van allerlei losse nummers en remixes. Als je naar een optreden van 2 Many DJ's gaat, heb je gerede kans dat er een productie van SebastiAn in hun set zit. Als je bijvoorbeeld die bekende electroversie van "Killing in the name of" van Rage Against The Machine zoekt, nou, ziehier de maker. Als je die track gaat zoeken op SebastiAns vooralsnog enige remixverzamelaar, zul je 'm daar echter niet aantreffen (waarschijnlijk omdat de remix erg trouw blijft aan het ziedende origineel, vrijwel alleen de eerste anderhalve minuut is veranderd). Als je zin hebt in heerlijke pianogebaseerde synthbangers, ben je bij dit album gelukkig ook aan het goede adres. Als je tenminste niet te lang doorluistert, want gedurende het album begin je het geluidstrucje wel te herkennen, net zoals me dat bij de Bloody Beetroots overkomt. Als Warp-artiest zou de direct herkenbare SebastiAn bijvoorbeeld artistiek niet helemaal passen, daar knalt-ie net teveel voor op veilig. Als een eerste minuut je bevalt, geldt dat op Total ook voor het hele nummer en omgekeerd. Als de sfeer er op willekeurige clubfeestjes echter eenmaal inzit, is een gemiddelde SebastiAn-track een uitstekende afmaker. Als persoonlijke hoogtepunten op deze plaat kan ik de fantastische single "Embody" aanbevelen (DIE! CLIP!), ongeveer het eerste liedje in de muziekgeschiedenis waar autotune goed gebruikt wordt, evenals de verbijsterende klavecimbelfunker "Tetra" (oh! en check deze nog maffere remix), het Prince in herinnering roepende "Love In Motion" en het blije "Kindercut". Als ik meer van hiphop gehouden had had ik "C.T.F.O" met M.I.A. ook nog genoemd, en de acht korte leuke interludes. Als digitaal extraatje is er de bonustrack Organia, maar die geeft meer een indruk van zijn stampende, te luid gemasterde vinylwerk. Als Total in 2006 uitgebracht was, was het mijn plaat van het jaar geweest.

# |

|

| Stonehead | 07 juni 2011 - 08:57 | reacties (3)

Oké, wie durft er nog in een T-shirt van Lady Gaga rond te lopen? Hetero's zijn gelijk verdacht, homo's betwisten juist Stefani Germanotta's extravagantie omdat ze tot een maand terug gewoon een vriend had, en daarnaast is ze (met haar team) al sinds de Alejandro-clip over haar top heen qua originaliteit in designkeuzes. Lelijk heet gewaagd tegenwoordig. Ik kan hele weblogs noemen met mooier design in Gaga's eigen stijl. Want consistent is ze. Als er iemand niet is herboren tijdens de Grammy's, is het Lady Gaga wel. Onpersoonlijkheid is het thema van Born This Way. Het niet authentiek zijn. Popfabriek. Héb je als enige op aarde tien miljoen volgers op Twitter, zit er gewoon een slim reclameteam achter. En daar schaamt Lady Gaga zich niet voor, integendeel. Terwijl concurrerende platenmaatschappijen klonen kweekten die het popfenomeen bestreden met haar eigen wapens (neem een Lady Antebellum), graaft Gaga zich nóg dieper in formatwerk. Wéér een stotterend refreintje ("Judas"). Een "We Will Rock You"-ripoff in "You & I". Het "Barbra Streisand"-viooltje in "Americano". Nóg debielere teksten (eeuwig leuk), wederom letter voor letter uitgespeld in het cd-boekje. En mijn eigen favoriet: dat synthje in "Bloody Mary". Je moet maar durven. Het klinkt rockistisch, maar de stunt om Born This Way voor $1 op Amazon.com te verkopen is het juiste bedrag. Artistiek heeft dit dezelfde waarde als tweedehands Kylie Minogue-cd's op de vrijmarkt. Nu hip, iedereen downloadt het, volgend jaar al gedateerd - maar dan is er vast een extra EP met een hitje extra. Ach. Het is toch prima vermaak? Wat onder de streep telt is de handvol nummer-één hits die er gaat komen - ik garandeer het als Anouk niet in de weg blijft zitten - dankzij de lompe productie die (zorgvuldig getest) bij elke zatte boer in de smaak valt. De stijl van Benny Benassi en David Guetta, maar dan met bonusvagina. Gaga redt elk feest, van cybergothicnacht en skihut tot huisvrouwenavond. Stefani Germanotta is marketinggenie én koningin van de eenvoud. Citaat uit haar interessante Google-interview: "All good music can be played at a piano and still be a hit." Dus lenen haar liedjes zich even simpel om te ruïneren als om te remixen (maar laat die CD2 maar liggen, net als The Remix 1 niet sterk). Iedereen is Lady Gaga. Alleen voor Stefani Germanotta is stijlloos haar stijl.

# |

|

| Stonehead | 31 mei 2011 - 08:57 | reacties (21)

Een paar weken terug schreef ik een stukje over The Electric, een zomers rapgebeuren dat ik in Parijs ontdekt had. Een andere, minstens zo zomerse cd die groots in de FNAC te vinden was, is de nieuwe van Munk. 'Hee, bestaan die ook nog', dacht ik. Ik had namelijk ergens in 2004 bij de Bullit in Eindhoven (van die winkel bestaat tegenwoordig alleen nog maar een webshop) Aperitivo gekocht, Munks debuut-cd die destijds vooral instant hip was dankzij de medewerking van James Murphy (LCD Soundsystem) aan Kick Out The Chairs. Sindsdien is van het duo Munk alleen nog Mathias Modica over, en van de punkfunk slechts nog funk. Leuke electronische funk, dat wel. Beck, Groove Armada, Basement Jaxx, dat werk, maar dan kleinschaliger. Even terug in de geschiedenis: in 2008 bracht Modica als tweede Munk-album Cloudbuster uit, waarvan "Live Fast Die Old", de Bastian-achtige Shazam-remix van Down In L.A., The Rat Race (en de Siriusmo-remix) en "Bohemian Mud Strut" best leuk zijn. Als je tenminste wist dat het bestond, want ik heb die plaat in Nederland destijds nergens zien liggen. Ook deze derde plaat The Bird and the Beat nog niet, hoewel die (zelfs qua hoes) lijnrecht op dat spoor doorgaat. Allerlei talen en exotische invloeden passeren de revue, zoals in de volgende single "Mis Labios". In "A Bored Heart" zit weer een leuk keyboardloopje en in het wel héél simplistische "Tipsy?" doet Munk zowaar een poging om de hitgevoeligheid van het allerbekendste lalala-zomervakantienummer ooit te benaderen. Maar het blijft gemoedelijk. Iets té. De vloek die Jamiroquai de laatste jaren treft. Zo door de jaren heen lijkt het om die reden Munks voornaamste prestatie om door allerlei voorname artiesten succesvol geremixt te worden. Zo werd "Back Down", dat alleen op een losse EP is uitgebracht, onlangs door Cut Copy geremixt. Met dit nieuwe materiaal kunnen we er in elk geval weer een zomer tegenaan.

# |

|

| Stonehead | 17 mei 2011 - 08:57 | reacties (0)

De release van Illumination lijkt wel compleet verdronken in de overload aan nieuwe muziek van de afgelopen maand. En dat na alle bloghype die Miami Horror eerder ten deel viel! Critici zouden zeggen dat dat komt omdat er nou niet echt veel nieuws gebeurt op deze debuutplaat van Miami Horror. Dit eenmansproject van Benjamin Plant (live speelt hij met drie gastmuzikanten) zou een Cut Copy-doordrukje zijn, wat natuurlijk wel erg flauw is om te zeggen omdat Plant toevallig enkel ook uit Melbourne komt. Ze zeggen ook dat Miami Horror sinds 2007 talloze remixes en mixen gemaakt heeft die qua geluid niet veel afwijken en Plant daar dus wellicht beter bij had kunnen blijven (een vaker voorkomend euvel bij veelgevraagde remixers). Maar dat waren dus toevallig wel de beste remixes voor uitstekende acts als The Presets, de Midnight Juggernauts, Datarock en Tegan en Sara, die allemaal zelf ook wel wat meer aandacht op de radio hadden mogen krijgen in Nederland. Dat "Make You Mine" van de Bravado EP (ander clipje hier) niet op dit album staat omdat die track zelf al origineler werd geremixt door Fred Falke vergeten we ook maar even. File Under recenseert nou eenmaal albums, en het is wel een beetje sneu als ik eerder zo genoten heb van allerlei remixes en EP's terwijl ruim de helft van dit officiële debuutalbum volkomen langs me heen glijdt. De hoogtepunten van Illumination zijn wat mij betreft het Röyksopp-achtige "Grand Illusion", afsluiter "Ultraviolet" en de Bastian-achtige single "Holidays", en die raad ik je wel oprecht aan.

# |

|

| Indiestad 2011 | Stonehead | 28 april 2011 - 12:57 | reacties (1)

Na Mother Earth, of eigenlijk met Mother Earth al had ik een beetje afstand genomen van Within Temptation. Er zaten altijd wel lekkere nummers tussen, maar een heel album lag toch steeds verder van mijn straatje verwijderd. M'n persoonlijke voorkeur gaat meer uit naar de wat hardere, meer metalgeoriënteerde bands als After Forever en Epica. In de zijlijn volgde ik ze nog wel met een half oog, maar ze bleven m.i. te poppy. De band heeft de afgelopen jaren de nodige specials opgenomen vandaar dat het vier jaar heeft geduurd sinds het vierde studioalbum, maar nu zijn Sharon en haar mannen terug met The Unforgiving. Deze vijfde langspeler is geen traditioneel conceptalbum geworden. Elk nummer is geïnspireerd door en gebaseerd op de concepten van de Amerikaanse schrijver Stephen O'Connell (BloodRayne/Dark 48) en de grafische uitwerking ervan door stripboekartiest Romano Molenaar (Witchblade/Darkness/X-Men). Het album bestaat uit twaalf songs, elk gericht op een van de hoofdkarakters en diens avonturen. De nieuwe nummers zijn nog steeds kenmerkend Within Temptation, met veel gevoel voor ritme, melodie en symfonie. De band doet waar het goed in is, en doet wat ze zelf willen. Met de single "Faster" heeft de band een catchy song te pakken die het bij een brede groep goed zal doen. Bij het nummer "Sinéad" schuwen ze zelfs de disco en dance elementen niet. Het hele album is strak geproduceerd en luistert lekker weg. De catchy deuntjes en refreintjes wisselen de theatrale stukken en gitaarsolo's af. Het geheel is orkestraal en symfonisch, inclusief bijbehorende koren. De band bewijst met The Unforgiving nog altijd op het hoge en internationale plateau, waar ze zich al geruime tijd bevinden, thuis te horen en zal hiermee zijn trouwe schare fans wereldwijd zeer zeker niet teleurstellen.

De zesdelige stripserie bij The Unforgiving is wat lastig te vinden: de meeste Nederlandse platenzaken doen niet aan strips, en in de stripwinkels zal-ie tussen het enorme Amerikaanse comic-assortiment belanden. Ik zelf vond The Unforgiving #1 bij de Plato in Utrecht, maar ik heb nog geen idee waar ik de volgende vijf afleveringen, die om de twee maanden zullen verschijnen, vandaan moet gaan halen. Fans zijn sowieso aangewezen op de speciale Within Temptation-Unforgiving-site. Mijn nogal veel comics lezende huisgenoot had zijn oordeel in één zin klaar: 'ah, wéér zo'n detective met een naveltruitjesmeisje in de hoofdrol', maar dankzij de vampierreferenties ligt het wat subtieler. Al is de eerste indruk terecht: in deel 1 schiet Sinéad Harkin bij wijze van introductie een pedofiel aan gort en ontdekt de al even sexy vrouwelijke detective Beecham in het tweede deel wat ernstig toegetakelde lijken. We kijken naar veel ernstige gezichtsuitdrukkingen met priemende ogen en het verhaal schiet nog niet op. Het tekenwerk is voorzien van bijzonder veel keurig verzorgde extra's, zoals een interview met de tekenaar, een making-of, een toelichting van de band en zelfs een pagina WT-merchandise. Voor drie euro is het een vergeeflijk koopje.

# |

|

| Blizzard | Lowlands 2011 | Stonehead | 23 april 2011 - 16:58 | reacties (2)