Balthazar is de perfect mysterieuze indieband. Een vijftal studentikoze hipsters uit het toch al zo sympathieke België, dat vier jaar na hun eerste EP eindelijk een fraaie debuutplaat uit heeft. Ze zijn gespecialiseerd in rare gitaarliedjes met fraaie samenzang die nét niet glad in het oor liggen, rare videoclips en eigenlijk best normale optredens. In België staan ze al het hele jaar hoog in de alternatieve Studio Brussel-hitlijst 'De Afrekening', ik had ze al eerder gezien bij een leuk optreden in Merleyn en ik mocht ze interviewen op Lowlands. Het finest moment van Balthazar, hun grootste optreden tot dusver.

En dat interview werd niet helemaal de openbaring waar ik op hoopte. Aan de band lag het niet en mijn voorbereiding was ook nog wel oké. Je leest van te voren wat andere interviews op teh interwebs en verzint wat interessante vragen die hopelijk nog niet aan de band gesteld zijn of die niet té knullig of standaard klinken ('waarom heet jullie band zo'?). Een backstage-perskaart kreeg ik niet, wel een neon-oranje travelpas (stel je die voor als een ronde sticker die je op je shirt moet plakken) waarmee ik enkel toegang kreeg tot de perstent, naast de Grolsch, althans voor het enkele half uurtje dat was afgesproken. Half-illegale MP3-recorder in de aanslag, papiertje met vragen haastig in de broek gefrommeld, extra batterijen voor een noodgeval in de achterzak. Terwijl All Time Low in de Grolsch aan zijn optreden begint, mag ik plaatsnemen naast Maarten en Jinte, en zet ik de recorder aan.

#| |

| Interview | Into The Great Wide Open 2010 | Stonehead | 01 september 2010 - 23:09 | reacties (0)

De beste truc van de Qemists is gebleven op dit tweede album, en is bovendien nog redelijk uniek: veel andere drum'n'bass met vrouwelijke vocalen heb ik de afgelopen anderhalf jaar niet gehoord. "Life's too short" en "Hurt less" zijn daarvan typische voorbeeldtracks, en met "Fading Halo" staat er ook een merkwaardige Candi Staton-achtige typische laatste-pianoplaat-om-te-draaien-op-een-avond op het album. Persoonlijk zet ik echter liever het verpulverende "Take it back" (met Enter Shikari) op, of het fluitend loeizware "Apocalypse" (met de frontman van The Automatic). Of "Dirty Words". En tja, dan heb je toch al zes goede nummers van de negen, toegankelijker ook dan op de eerste plaat, ook al neigen ze soms wat meer naar dubstep en zijn de beats wat creatiever. Het blijft commerciële hap-slik-weg-dansmuziek, kwalitatief bezien, het Zuid-Engelse drietal verhoereert zich de hele plaat lang alsof ze David Guetta heten, maar het levert op deze tweede plaat een toegankelijker resultaat op dan bij hun debuut Join the Q. En ach, waarom zou je niet proberen te scoren? Zulke 'makkelijke' nummers hebben Pendulum er ook niet bepaald van weerhouden om een favoriet te worden op zowel menige dansvloer, als in de autoradio van ons autobusje terwijl we naar Wacken Open Air reden twee weken terug. Wie nog eens agressieve energiebommen zoekt...

#| |

| Stonehead | 17 augustus 2010 - 08:57 | reacties (0)

Twee keer bezongen Win Butler en Régine Chassagne de onveranderlijke zaken van het leven. Hun eersteling (Funeral) ging over de dood, de tweede (Neon Bible) over levensvragen en geloof. Ook de titel van de derde geeft het thema weg, namelijk de troosteloosheid. De songteksten weerspiegelen dat: allerlei zaken worden niet begrepen, niet geweten en slechts achteraf herinnerd. Voor een plek die omschreven wordt als een schaduwenwijk, een stad zonder kinderen, en een privegevangenis wordt er wel veel nostalgie gehuldigd op The Suburbs. Het is een mooi album geworden met een handvol écht goede songs (vooral aan begin en einde), terug richting het instrumentarium van Funeral maar dan zonder een rockgeluid, met het een-na-laatste nummer wederom als onwaarschijnlijke indiediscohit ("Sprawl II (Mountains beyond mountains)"). Ik kan me goed voorstellen dat hoe vaker je de plaat draait, hoe meer je erin opzuigt. The Suburbs is bovendien echt bedoeld als één lang album om uit te zitten: diverse nummers zijn in tweeën opgeknipt, andere nummers hangen door een aangehouden vioollijntje of drumroffel kunstmatig aan elkaar, en de thematiek doordrenkt alles. Daar zijn twee forse minpunten aan te noemen: het album heeft een paar nummers die de aandacht niet vasthouden (komt meer voor), en bovendien wordt dat thema verschrikkelijk passief uitgewerkt. Toen mijn mp3-speler me per ongeluk middenin de plaat een ander nummer voorschotelde ("Jimme's Song" van Emanuel & the Fear, met de tekst "I don't wanna get a job, I don't wanna do nothing at all"), was de hele betovering gelijk weg. Inderdaad: je kunt niet veel doen aan het verleden, maar wel aan het heden. Als je inspiratie daarvoor enkel uit fouten uit het verleden mag komen, heb je aan The Suburbs daarvoor een perfecte plaat.

#| |

| Stonehead | 03 augustus 2010 - 08:57 | reacties (5)

Gelukkig, er is weer een nieuwe Divine Comedy-plaat! Die gebeurtenis valt voor mij een beetje in de categorie 'zullen we weer eens naar Theo Maassen gaan' of 'hee, treedt Youp weer op?'. Alleen speelt Neil Hannon dan vooral liedjes. Lekker Wim Sonneveld-achtige pianoliedjes, met sarcastisch-romantische Britse teksten over mooie klassieke orkestbegeleiding. De beste man wordt dit jaar veertig, wat verklaart waarom hij in single "At The Indie-Disco" refereert aan ouwelullenbands als Blur, Depeche Mode, The Cure en The Pixies, maar naarmate Hannon veroudert wordt hij alleen maar charmanter. Bang Goes The Knighthood, de tiende Divine Comedy, is weer net zo'n consistente plaat als altijd, maar dit keer is-ie wel ronduit vrolijk, jubelend, zomers, terwijl de wolkenhonden door de hemel drijven. Prachtig actueel is zijn parodie op de financiële crisis in "The Complete Banker" en op de tekst van "The Lost Art of Conversation" blijf je puzzelen. Hadden we in Nederland maar zo'n stijlvolle zanger. Bis, bis!

#| |

| Stonehead | 13 juli 2010 - 15:57 | reacties (0)

Het mag dan van ver voor mijn tijd zijn, maar ik heb een zwak voor sommige jaren '70-pop én voor Daft Punk-disco. De liedjes op de eerste plaat van de Midnight Juggernauts waren zo'n allemachtig sterke kruising van die twee genres dat Dystopia prompt mijn plaat van 2007 werd. Gelukkig werd-ie ook goed opgepikt. MTV Brand New heeft de clips erbij intussen echt grijsgedraaid. Mijn verwachtingen voor het tweede album waren dan ook hoog, en de eerste single "This New Technology" stelde daarom aanvankelijk wat teleur. Meer pop, minder beats. Maar hoe vaker ik hem draaide, des te prettiger dat dikke orgeltje met zijn fiedelsynths erboven toch weer beviel. Het is eigenlijk zo'n nummer dat je op de radio moet horen, in zijn eentje buiten de album-context, dan is het op zijn best. En dat geldt voor nog een aantal nummers op The Crystal Axis, dat duidelijk de retro- en daarmee wat kwetsbaardere kant kiest. Het wordt soms wat veel van het goeie, net als bij de tweede MGMT. Als je "Into The Great Beyond" (had zo van Todd Rundgren kunnen zijn) en "Cannibal Freeway" (meer Electric Light Orchestra wordt het niet meer dit jaar) zo achter elkaar hoort, is dat toch een aparte, psychedelische tijdreis, en zo gaat dat dan maar door. Maar nummers als het prachtige "Dynasty" of "Lara Versus The Savage Pack" zijn eigenlijk te lang. Wat ELO deed in zo'n geval was muzikaal flink uitpakken, vreemde toonladders erbij halen, allerlei instrumenten erdoorheen gooien, of het hele nummer opbouwen rondom een bepaald flanger-effect. Zulke trucjes kennen de Midnight Juggernauts ook wel, maar ze zijn er (nu) duidelijk minder scheutig mee. En tja, stiekem wacht ik natuurlijk nog op iemand die hier wél een vette electro-remix bij maakt...

#| |

| Stonehead | 06 juli 2010 - 08:57 | reacties (0)

Hoe lang zouden de Chemical Brothers gedaan hebben over het opnemen van dit zevende album? Vermoedelijk niet lang. Het klinkt als een psychedelisch tussendoortje, een Electronic Battle Weapon-achtige vingeroefening, een moetje om te voldoen aan het contract met EMI, of hooguit een setje b-albumtracks dat prima gedijt op een undergroundfeest. Er staan geen beukende hits of waardige clubtracks op, uitgezonderd de wel aardige singles "Swoon" en "Horse Power", maar ook dat soort tracks hebben de Chems eerder en veel beter gemaakt. Op Dig Your Own Hole bijvoorbeeld, en de lange versie van "It Began In Afrika" uit 2001, waar de percussie zo opzwepend werkte dat de track eigenlijk niet lang genoeg kon duren. Laat nou juist percussie het ondergeschoven kindje zijn op Further. De climaxen zijn uitermate gerekt en voorspelbaar, ook in "Horse Power", en dat alle tracks in elkaar overlopen is ook geen pluspunt. Ik heb wel eens vrienden zien jammen op een ouwe Roland-synth en dat levert net zulke leuke tracks op, maar hoor es, van de holy fucking Chemical Brothers verwacht ik wel wat meer. Het enige artistieke selling point van Further is dat het concept weer eens wat anders is. Dat gedoe met al die gastvocalisten hadden we tenslotte wel weer gezien, terug naar de kern is nooit een verkeerd idee en slecht is het niet. Maar verrassen doet het óók nergens, en hoe vaker ik Further draai, hoe vervelender en langdradiger de plaat wordt. Helemaal zonde is dat het videobudget ook verkeerd besteed is. Tom en Ed mogen historisch gezien teren op een reputatie van fantastische clips bij hun singles, maar dit keer hebben ze bij álle tracks wat goedkope animaties uit de computer laten rollen. Een bewegend paard, wat rondfladderende bolletjes, iemand die in het water duikt. Het ziet er op hoge resolutie nog wel aardig uit, maar het slaat uiteindelijk nergens op. Leuk voor op de videowall live, maar totaal kansloos om daarvoor een aparte CD/DVD-editie van Further uit te brengen. Sorry jongens, meer kan ik er echt niet van maken.

#| |

| Stonehead | 22 juni 2010 - 14:57 | reacties (3)

Op dit moment van schrijven staat de drum'n'bass/rock-act Pendulum nummer 1 in Engeland. Ja, in de albumlijst. En dan nóg durft 3VOOR12 te beweren dat er niemand is die zich anno 2010 kan meten met The Prodigy. Sorry hoor, maar op de plekken waar ik dj uithang is de afgelopen twee jaar bijna geen band zoveel aangevraagd als Pendulum (of het moet MGMT's "Kids" zijn), en wordt er op weinig anders zó heftig gedanst. Maar goed, Hilversum is dan ook niet bepaald het centrum van de wereld qua dancemuziek, en Landgraaf evenmin. In Londen valt beter handjeklap met bekende radio-dj's te spelen, getuige het uitgebreide dankwoord aan BBC Radio 1-dj's in de inlay van Immersion, Pendulums nieuwste monster van een plaat. Ergens is dat dankwoord echter ook een beetje hypocriet. BBC Radio 1 heeft namelijk zo'n rubriek "the hottest record in the world" waar je nog echte primeurs hoort. En bij zo'n naam verwacht je singles van het kaliber Smells Like Teen Spirit. Juist dat is het enige zwakke punt van Immersion. Want single "Watercolour", betiteld als hottest record, is stoer maar niet zo goed als een Prodigy-single, en het vergelijkbare "Witchcraft" of "Salt in the Wounds" evenmin. Wel weer typisch Pendulum nieuwe stijl: lekker diepe subbassen, kermiszoemers doen wat kinderlijke melodie daarbovenop en halverwege zit één enorme break. Kortom, het receptje "Fasten Your Seatbelt", alleen dan net wat uitgekauwder. Werkt prima, maar eigenlijk zoooo-o-o-o-o makkelijk. Enkel daarmee word je niet "de grootste dance-act ter wereld, groter dan Daft Punk", zoals hun songschrijver Rob Swire volgens het Engelse blad Mixmag ooit eruitflapte toen zijn manager hem vroeg wat hij met dit nieuwe album wilde bereiken. Maar dat er verder behoorlijk hete danskleppers op Immersion staan, dat viel ook te verwachten en dat komt gelukkig ook uit. Ik noem een "Under the Waves", de beide delen van "The Island", "Immunize" met, jawel, Liam Howlett van The Prodigy. Pure kanonskogels, en de reden waarom ik een groot liefhebber blijf. Nog een pluspunt: Pendulum heeft zijn jongensdromen waargemaakt, en heeft de studio gedeeld met In Flames (wat resulteert in het niet-erg-Pendulum-achtige metalnummer "Self vs Self") en Porcupine Tree-zanger Steven Wilson ("The Fountain", goed!). Je zult mij niet meer horen beweren dat Pendulums gitaren slap klinken! Maar dat beladen, opgefokte gevoel doordrenkt ook de hele plaat, en dat maakt 'm toch wat minder stoer dan In Silico.

#| |

| Lowlands 2010 | Stonehead | 01 juni 2010 - 17:57 | reacties (4)

Ze heeft een prachtige naam voor Scrabble, Erica Quitzow. En ook muzikaal is ze nogal veelzijdig, want ze speelt gitaar, synthesizer, viool en cello, ze houdt van bliepjes, ze zingt, ze componeert haar eigen nummers en runt haar eigen platenlabel. Haar debuutplaat Quitzow nam ze in 2003 nog thuis op met een sampler, een beetje op de KT Tunstall-achtige manier. Maar live heeft ze een band bij zich. Dat moet ook wel, want ook de liedjes op haar cd klinken als een ratjetoe van instrumenten. Door de beats, de stemvervormingen en de zware synths klinkt haar tweede album Art College uit 2008 bij tijd en wijle wat onheilspellend. Het is geen plaat waar je makkelijk inkomt, ook al breit Erica een paar pakkende stukjes tussen de experimenten. Al haar talent leverde hier niet direct goede liedjes op. Niet voor niets bleef het album destijds liggen op mijn promostapel, en niet voor niets werd enkel het lieve viool-met-beats-liedje "Better Than Ever" op enkele compilaties gezet. Eigenlijk wilde Erica teveel tegelijk op deze plaat. "Slept in my car" had mooi dramatisch kunnen worden, maar waarom zitten dan die pauken er weer onder? "Jackpot" is een fijn dansliedje, maar met te lieve zang. En zo werden diverse nummers met teveel ideeen volgepropt.

Erica moet gewoon een beetje geluk hebben, denk ik. Op de gratis te downloaden EP Animal Nature staat bijvoorbeeld het leuke nummer "Float", dat niet eens zoveel simpeler is opgebouwd, maar het klinkt wel veel spontaner. En die goede ontwikkeling is doorgezet. Haar net verschenen derde plaat kondigt Erica op MySpace aan met 'I made a record, it's supposed to make you dance. I think it will make you have a damn good time if you just let it. Why not?' En inderdaad, op Juice Water durft Erica beter te kiezen. De beats mogen platter en dansbaarder, maar de intelligente mix met indie blijft. Opener "Let Out All The Crazy" gaat bijvoorbeeld fraai van electro naar akoestische instrumenten. Alsof Erica 'sliep uit!' tegen Lady Gaga roept. "Talk To Me" is lekker kaal elektronisch opgebouwd, maar de bassen knallen net niet genoeg. Ook "The Cut", "Money Talks" en het dubsteppy "Whatever" blijven grotendeels elektronisch en hebben potentieel (benieuwd hoe het live klinkt), maar net als La Roux verdient Quitzow wel een paar goede remixers om het hiermee in clubs te redden (iemand?). Ze schrijft dan ook geen slechte liedjes. Het met 'echte' instrumenten gespeelde "Race Car" en het tragere "Race Car 2" zijn ronduit mooi. Dat "Magic" dan weer klinkt alsof een kamerorkest een Kylie Minogue-nummer covert, ach.

#| |

| Stonehead | 19 mei 2010 - 08:57 | reacties (1)

Tjee, het wordt echt steeds makkelijker om Keane de grond in te boren. "I've got time to kill, I'm not living for the moment anymore", balkt Tom Chaplin in "Back In Time", nota bene het enige nummer op de jongste EP Night Train dat überhaupt nog enige angst en overtuiging ademt. Voor de rest is het een duidelijke kliekjesplaat zonder enige lijn erin, waarvan de waardering op MusicMeter reeds zakt als een baksteen. Niet alleen is dat "Back in Time" zelf al een onuitgebracht b-kantje van een paar jaar terug dat net zo relevant klinkt als de Twitter-account van Hans van der Togt, voor de twee ronduit belachelijke nummers met een rapper (die teksten ook!) en het blije eightiesbeat-deuntje met de Japanse zangeres Tigarah (wie?) hoeft u het al helemaal niet te doen. Nondeju, experimenteren kan leuk zijn hoor, maar moet deze ongelofelijke zooi nu echt onder de vlag van Keane doorgaan? Terwijl er zoveel raker nieuw werk later dit jaar op komst is? Laat maar wegroesten deze cd.

Hoe het wel moet, laat Bertolf horen op zijn tweede plaat Snakes & Ladders, die vernoemd is naar een bordspel (een 'snake' is een stap terug, een 'ladder' vooruit). De fans en 3FM-deejays kunnen gerust zijn, want Bertolf heeft zijn Keane-imitatietalent nog lang niet verloren, maar hij gaat dit keer tenminste ook niet ten onder in sufheid. Waar ik hem op zijn eerste plaat verweet dat hij zijn liedjes teveel gladstrijkt, maakt Bertolf dat al meteen goed in de opener "Cut me loose", die met zijn Strangelove-achtige melodie een prettige dreiging vasthoudt. Bovendien breekt in "Say Something" EINDELIJK een lekkere gitaar los. Dankzij de koortjes is het per direct mijn favoriete Bertolf-nummer. Dat Bertolf ook weer hele gewone, onbezorgde, lekker rond uitgevoerde ("Sound of a Heartbreak") en statige ("Say No To This") piano- en gitaarliedjes schrijft kun je op de rest van de plaat horen. Het mag dan suikerzoet en vergeetbaar zijn af en toe, en een heel album lang Bertolf luisteren is door diens stem wat veel van het goede, maar Snakes & Ladders is onderhand een betere Keane-plaat dan dat Keane ze zelf maakt. Perfect voor bange meisjes en onderhoudend voor de rest. Hou dat galmpedaal maar lekker ingedrukt joh, het werkt als een tierelier.

#| |

| Stonehead | 11 mei 2010 - 12:57 | reacties (0)

Het is natuurlijk leuk en aardig zo'n muziekweblog vol nichemuziek, maar je hoeft maar op een willekeurige illegale mp3-site te kijken waar het 538-publiek zoal naar luistert. Er staat opvallend veel praktisch naamloze dance in de populariteitsmeters. Of een 3CD-danceverzamelaar als deze. Een paar weken terug had ik voor een feestje snel wat recente populaire tracks nodig, kwam ik The Annual 2010 in een cd-winkel tegen en dan lijkt 20 euro voor zestig liedjes een koopje. De Ministry of Sound-verzamelaars staan al jaren goed bekend. Extra verkoopargument is dat het ook in verzamelaarland kennelijk crisis is, want er staan weer evenveel bekende namen en hippe indie-bandjes op de hoes als toen het tijdperk begon met de Arcade-4CD's begin jaren '90. Waaronder best leuke, zoals Deadmau5 en Calvin Harris - zij het dan in een of andere vage remix. Dat de cd '2010' in zijn naam heeft terwijl werkelijk alles uit 2009 of nog eerder dateert nam ik maar voor lief. En zo belandde dus The Annual 2010 in mijn bezit. Wat ik helaas niet gezien had, was dat het drie mix-cd's zijn, kant en klaar voorgemixt door iemand die zelfs niet op de hoes vermeld staat. Puur geschikt dus voor op de achtergrond en onbruikbaar voor dj's. Dat de mixer van dienst anoniem wil blijven valt ergens te begrijpen, want hoe hij "One More Chance" van Bloc Party bijvoorbeeld laat overgaan in Simian Mobile Disco's "Audacity of Huge" is onvergeeflijk. Gelukkig gaat dance naar dance mixen hem beter af. De samenstelling van de cd's zelf ziet er supercommercieel uit, maar komt in de praktijk neer op een mengeling van hits (Pitbull, "Bonkers" in de Soulwax-versie) met remixen van hits die nogal teleurstellen ten opzichte van het origineel (Kid Cudi, Sidney Samson). Opvallend hoog is verder het aantal matige en opportunistische trance-remakes van leuke nummers (MGMT's "Kids" door Sebastian Ingrosso, Sigur Ros' "Hoppipolla" door Chicane) en vingerwijzingen naar oude hits: Mylo door 4Strings, Dr. Alban in Sidechains' Gathania-remix, om het over de aanwezigheid van Snap! helemaal niet te hebben. CD3 is nog het leukst met zijn makkelijke drum'n'bass (o.a. Prodigy, Sub Focus, Qemists). Als dit de norm is voor danceverzamelaars in 2010, is het lang niet slecht. Het lijkt wel afgelopen met de fillers en er komen veel meer stijlen aan bod dan ik van dit soort verzamelaars gewend ben. Als je in je auto nog geen mp3-speler hebt en typisch iemand bent met een Tiësto-podcast op cd-r in het dashboardkastje, zul je je met een Annual als deze niet vervelen. Toch kun je je afvragen of het niet veel makkelijker, goedkoper en leuker is om dan een BBC Essential Mix of Resident Advisor-podcast van een favoriete artiest van naam te downloaden. Dan krijg je meer en heftigere muziek in één favoriete stijl.

#| |

| Stonehead | 01 mei 2010 - 20:57 | reacties (0)

Wat nog te schrijven over Split The Atom? Vergeet Black Sun Empire, het Groningse trio Noisia is al sinds hun FabricLive-mix uit 2008 de hotste Nederlandse naam in drum'n'bass-land, en een zegen voor het genre. Dit net verschenen "debuutalbum" is binnen een week al vaker in het Engels gerecenseerd dan in het Nederlands. Dat heeft natuurlijk alles te maken met Noisia's fenomenale staat van dienst sinds 2003, onder meerdere schuilnamen zelfs. Wat betekent een album eigenlijk nog voor zo'n gekende groep? Het antwoord luidt: vrijheid. Noodzakelijke vrijheid, ook. Want je mag best zeggen dat Pendulum met hun succesvolle kermis-dnb (hun jongste single is ook net uit) de drum'n'bass-wereld zelf wat veranderd heeft. De avontuurlijke evolutie anno 2010 zit 'm niet meer zozeer in nog harder en nog dieper (de zogenaamde sub bass, al doen Spor en Gridlok daar nog leuke dingen mee), maar net als bij dubstep in de kruising met allerlei andere stijlen. Je moet muzikaal opvallen. Er zijn namelijk genoeg dertien-in-een-dozijn-producers. Neem nou Mistabishi. Die kan moddervet produceren, daar niet van, maar ik kan me alleen het rare "Printer Jam" van zijn album echt herinneren. Zo moet het dus niet, vond Noisia; in plaats daarvan besloten ze van elke lange track op deze plaat een uniek statement te maken. "Red Heat" is een soort instrumentale "Rockefeller Skank" geworden, "Sunhammer" (met Amon Tobin) bevat totale gekte in de baslijn, "Alpha Centauri" wordt een Royksopp-fiedeltje boven een scheurende afgrond, "Thursday" lijkt wel verzwolgen triphop, "Split the Atom" kreeg een superzware break en ga zo maar door. Zelden was een zo goed geproduceerde plaat in dit genre zo afwisselend, in context toch dansbaar en tegelijk ontzettend Noisia ("Shellshock"). Split The Atom moet daarom wel harder gaan lopen dan andere topzware, in dubstep baanbrekende Nederlandse albums van producers als Martyn of 2562. Check dit! Oke, twee lullige minpuntjes: het voor niet-kenners onleesbare bandlogo (ondersteboven leesbaar als 'Vision'), en ik kan niet zoveel met de zes korte fillers tussendoor.

#| |

| Lowlands 2010 | Stonehead | 13 april 2010 - 08:57 | reacties (7)

Een van de raarste hangouts van Nijmegen is café Allicht, dat ooit werd opgericht door muziekliefhebber en regelmatig File Under-bezoeker Sjaak. De huidige eigenaar en barman Kees, een prachtig prototype ouwe hippie, heeft er een hobby van gemaakt om demo's op te nemen van beginnende bands die bij hem komen spelen. Maar ook willekeurige bezoekers kunnen er een instrument oppakken en meedoen aan jamsessies. Dan drumt een meisje bijvoorbeeld al 478 maten lang vrolijk hetzelfde, de bejaarde bassist doet ook maar wat, de skatemutsjongen achter de stagepiano deint wijdbeens mee met zijn eigen boogieloopjes en over dat alles heen lalt een dansende vieze kerel met een enorme bierbuik een tekstloze melodie door de microfoon, met een glas bier in zijn andere hand. Het is een ongeregeld zooitje en muzikaal gezien een totale puinhoop, maar het onbezorgde spelplezier straalt ervan af en iedereen heeft de grootste lol. De beste muzikale extase die er bestaat. En precies daaraan moet ik denken als ik de debuut-cd van de Canadese band Zeus hoor (bandlid Jason Collett speelt ook in Broken Social Scene). De honkytonk-piano mag lekker vals blijven klinken, de gitaarlicks trillen lekker folky, de koortjes schmieren en er lijkt niet eens zo lang over de liedjes nagedacht. Beetje Thrills, beetje Sloan, beetje Dears, alleen dan een stuk spontaner. De single is het allerleukst. Ik wou dat ik in zo'n band zat!

#| |

| Stonehead | 23 maart 2010 - 20:57 | reacties (5)

Hee die Prikkie,
Is het een aardig idee om een soort dubbelrecensie van dat album van Orphaned Land, The Never Ending Way Of OrWarriOR, te doen? De promo daarvan schijnt al twee maanden bij jou te liggen, waarschijnlijk heb je 'm over het hoofd gezien. Een kennis van me, bij de studentenvereniging Karpe Noktem waar ik (nog altijd) bij rondloop, kwam ermee aanzetten en ik vind het geweldig! Dat begon met de single "Sapari", een apart soort kruising van folkmetal à la Turisas en vrouwenmetal à la Nightwish. Normaal gesproken ben ik geen metalhead, maar ik vind dit hele album eigenlijk erg lekker. Komt ook omdat het niet écht metal is. De uitbarstingen zijn gedoseerd, er weegt veel prog, folk en Oosters op tegen de metal, en er wordt veel meer in gezongen dan gegrunt. En voor die kennis van me (een fan van Porcupine Tree) telt natuurlijk zwaar mee dat de plaat is geproduceerd door Steven Wilson. Nu ben ik eigenlijk wel benieuwd wat jij ervan vindt. Roep eens? O ja, en ze staan op Wacken waar ik dit jaar voor het eerst naar toe ga...

Ha Stonehead,
Goed plan, hoor. Maar wel verrassend dat we dan bij dit album uitkomen. Het ligt inderdaad al te lang bij me, maar van over het hoofd zien was geen sprake, want al bij de aankondiging dat ik het album zou krijgen verheugde ik me erop. Ik kende Orphaned Land alleen nog van naam, maar die kwam ik steeds tegen bij recensies van Amaseffers wereldalbum "Slaves For Life", mijn nummer drie in mijn jaarlijstje van 2008. Logisch ook, want net als Amaseffer betreft het hier Israëli die heel wat van de klanken uit het Midden-Oosten in de muziek verwerken. Ik vind het overigens wel echt metal, zij het progmetal met volop Arabische klanken, of zoals ze het zelf noemen "Jewish Muslim Metal" (!) of "Middle Eastern Progressive Metal". Maar het kan moeiteloos naast de Amaseffers, Ayreons en andere avontuurlijke progmetal. Amaseffer had meer een soundtrackbenadering, met veel sfeervolle geluidseffecten en gesproken teksten, Orphaned Land is meer rechttoe-rechtaan - voorzover je daar bij progmetal van kunt spreken. Gelukkig zijn er hier ook volop zeer smaakvolle intermezzo´s te vinden, zoals bijvoorbeeld Bereft In The Abyss. Dit is avontuurlijke muziek zoals je die zelden tegenkomt. Dit album is in elk geval voor mij aanleiding om ook de backcatalogue eens in te duiken.

#| |

| Prikkie | Stonehead | 14 maart 2010 - 20:57 | reacties (2)