Ik weet niet wie ermee begonnen is om Kashmir 'de Deense Radiohead' te noemen. Er zijn nog wel een paar uitstekende Deense bands in dat straatje, neem Carpark North. Als overeenkomst met Radiohead kun je echter aanvoeren dat de OK Computer van Kashmir het meesterwerk The Good Life (uit 1999) was, en dat de band vier jaar later (als een soort Kid A) met het veel moeilijkere, maar evengoed fraaie Zitilites kwam aanzetten. Inmiddels zitten we bij album zes, en wederom staan er een paar parels op. De eerste twee tracks "Mouthful of Wasps" (die titel!) en "Intruder" zijn prachtig. Die tweede is een typisch Kashmir-nummer, door zijn vreemde akkoordkeuze en de melancholieke Doves-achtige drive die erin zit. Het meest Kashmir-achtige aan track drie ("Mantaray") is de uitbarsting halverwege, die je echter ook doet beseffen dat die juist ontbrak in de eerste twee nummers. En pas in track vijf zit het tweede stukje tekst dat bijblijft, de 'pyramid sized hopes'. Tja, het is niet meer de tijd van "Mom in love, daddy in space" en "Gorgeous"; naarmate het album vordert wordt alles wat neuzeliger en laat het zich wat meer naar de achtergrond dringen. Liedje nummer zes, "Bewildered in the city" kun je zowel omschrijven als Editors, Sigur Ros of zelfs Coldplay, en dat laatste had ik liever nooit van deze lievelingsband van me willen opschrijven. Prachtig nummer hoor, daar niet van, top uitgevoerd en akoestisch is het vast nog mooier, maar toch: leg het oudere werk ernaast en dat is toch echt wat interessanter. Als de band in deze lijn doorgaat, mag die Radiohead-vergelijking echt de prullenbak in. Gelukkig staat op het eind nog de prachtige ballad "Danger Bear", die overigens wel wat abrupt eindigt.

'Zeg collega, zal ik eens wat muziek opzetten? Ik mag voor File Under iets nieuws beluisteren.'
'Sure. Wat is het voor iets?'
'Nou, dit is de tweede plaat van Alphabeat. Je weet wel, die Deens-Londense popband die in 2008 een gigantische hit had met "Fascination". Het is een beetje gay, maar ik draai het nog regelmatig als dj 's nachts om een uur of twee. Werkt altijd, fijn nummer. Ik heb nu een digitale promo van hun tweede plaat, maar het is voor het eerst een online player die zwaar onder de DRM zit. Ik ben eigenlijk alleen al benieuwd of dat een beetje werkt."
'"Fascination" ken ik wel geloof ik. Maarre, wat je nu hebt aanstaan klinkt eigenlijk meer als de Spice Girls met wat meer electro.'
'Ja, het is wel retecommercieel he? Pop in top 40-stijl. Het klinkt eerder glad dan vrolijk. En dat maakte Fascination nou juist zo leuk...'
'Hmm, dit is nog het beste tot nu toe. Hoe heet dit?'
'Even zien... "DJ". Joaaaah, wel aardig. Maar ook wel weer dertien in een dozijn.'
(drie minuten later) 'Man, dit soort muziek playbackte ik in groep acht! Het is wel héél erg nineties. Een decennium te laat, dit, misschien wel twee. De intro's zijn soms nog wel hoopvol, maar de refreintjes doen me niks. Komt de single zometeen nog?'
'Uh, die is al geweest, helaas... Maar dit nummer heet "Chess". Leuke tekst ook, eindelijk.'
'Ja, dat goedkope Casio-keyboardje is echt grappig. Jammer dat ze daar niet meer mee gedaan hebben. En wat is dit?'
'Dit nummer heet "Heatwave".'
'Het klinkt wel als een mashup! De trancebeat past helemaal niet bij de zang!'
'Ik denk dat ik het vorige album toch wat leuker vond.'
Tijdens "Q&A", onuitstaanbare standaard wijven-arrenbie, kijken we elkaar ongelukkig aan en besluit ik de rest van het nummer maar te skippen.
'En wat is dit? Dit lijkt echt op die hit die ik vorige week op MTV zag, "Replay" van Iyaz. Dit gaat nog wel.'
'Dat was alweer het laatste nummer.'
'Nou, van mij hoeft het niet nog eens op, eerlijk gezegd.'
'Maar goed dat het geen echte cd was dan.'

Soms is recenseren heel eenvoudig. De Belgische Customs klinken als de oude snelle gitaarhitjes van Editors en Interpol, en moeten het ook puur van dat ene format hebben. "Rex" valt op door zijn geeky tekst ('change your bookmarks, browse this page'), en "The Matador" is al net zo catchy. Wie zulke nummers op de radio hoort tussen twee willekeurige andere popnummers door zal er ongetwijfeld erg blij van worden, net als ik, en ze lenen zich ook prima voor een indiedisco. Maar zo lekker als de singles klinken, precies zo klinkt de rest van Enter the Characters dus ook. En dan wordt het eentonig, op details als het leuke foute orgeltje in "We Are Ghosts" na. Zet alle nummers vooral op je iPod Shuffle, maar draai 'm niet in een keer aaneen. "Tonight we stand all out" begint zelfs met bijna hetzelfde drumloopje als waar de vorige track "Justine" mee eindigt. En "Shut Up, Narcissus" wordt na vijf keer sowieso irritant. Kortom, als luisteraar bekruipt je na verloop van tijd toch een beetje het gevoel dat je wordt genept. De Customs zijn net zo'n eighties-fanband als Moke, in hetzelfde soort modieuze maatpakken, alleen spelen ze vrolijkere liedjes en is de band ook veel viever. Kortom, je kunt de bijbehorende, obligaat jubelende 3VOOR12-album van de week-recensie van volgende week nu zelf schrijven. Als je maar wel bedenkt dat het een trucje is.

Afgelopen nacht kwam Pieter Holkenborg, de zanger van Automatic Sam, ons aller Stonehead tegen in de NDRGRND in Nijmegen. Hij vroeg hem waarom er nog geen stukje op File Under stond van hun album Hot Foot Oil. Nou, daar was een redelijk goede reden voor: in december stond er op hun MySpace-site dat Hot Foot Oil bijna uitverkocht was. Nou blijk ik destijds niet helemaal goed gelezen te hebben, want Hot Foot Oil verschijnt dit jaar ook nog op vinyl. Bovendien trekken ze met hun maten van Shaking Godspeed binnenkort Europa door om her en der zalen onveilig te maken. Dat zijn twee goede excuses om alsnog een stukje te wijden aan het debuutalbum van deze Achterhoekers die tegenwoordig Nijmegen als uitvalsbasis hebben. Dat ze dit nadrukkelijk noemen is ook niet zo raar, want Nijmegen heeft de laatste tijd bewezen een donderssterke rockstad te zijn met De Staat, Black Bottle Riot en Shaking Godspeed. En daartussen kan Automatic Sam makkelijk mee. De cd Hot Foot Oil telt maar zes nummers, maar de tracks zijn zo lekker uitgesponnen (met het afsluitende "When She Starts Singing" dat richting het kwartier gaat en de toptrack is van dit album) dat de normale cd-lengte van drie kwartier toch nog bijna gehaald wordt. Door hun basis van eigenwijze rauwe hardrock met machtige riffs mengen ze stoner en psychedelica en vuige blues. Dat levert ze niet de originaliteitsprijs op, maar de inzet en uitvoering in de songs compenseert dit met speels gemak. Want voor een track als het lekker bokkige "Gimme Something" verdienen ze alle lof.

En nu we toch in het Nijmeegse stadje N. zijn, nog maar een bandje uit die hoek, ook al kun je hun stijl niet eens rock noemen. Vorig jaar maakte de jonge band OIIO zijn debuut op Habana, de Affaire-locatie aan de noordelijke zijde van de Waal die dit jaar dreigt te verdwijnen. Het was de ideale plek voor deze groep, want OIIO maakt bijna geheel akoestische gitaarmuziek (met percussie en een zangeres) die nergens agressief of groots aangezet wordt. Het moet dus niet al te rumoerig zijn, en dat soort plekken zijn in de Vierdaagseweek dungezaaid in Nijmegen-centrum... Joni van der Leeuw en Timo Pisart, die samen de songs op deze onlangs verschenen debuut-cd schreven, passen keurig in het rijtje mooie gitaarjongens als Awkward I, Lucky Fonz III, Kim Janssen en Marten de Paepe - maar bij het studentikozere OIIO krijg je er dus meteen twee tegelijk. Open is een mooi verzorgd, consistent album geworden waarop best wat te genieten valt, maar net als bij de voornoemde acts is het gevaar dat het aanwezige talent verdrinkt in liedjes die net iets te gezellig of zelfs gemakzuchtig worden, zoals hier het wat gerekte "Catching Waves". Grappig zijn daarentegen juist de ultrakorte single "I'm here" en spaarzame freakouts als het instrumentale stuk in het meeklapbare "Golden Mountains". Met wat meer afwisseling kan OIIO de luisteraar écht gaan raken.

Liedjes waar ik extreem vrolijk van word: opener "Fruit Salad" op de debuutplaat van het Utrechtse Knobsticker is dusdanig maf dat er een tekenfilm voor geschreven zou moeten worden. Fantastisch lullig, aanstekelijk dansbaar én met diepe funky baslijn: dit is het type songs waar zowel Jamiroquai als Slagsmalsklubben een moord voor zouden doen. En zo staat er dus een handvol nummers op Forest Fruit, zoals het waanzinnige "So Amazing", "Hypothetical/Theoretical" met Benny Sings en "Jumbo". Het is bijna jammer dat de nummers in het midden gewoon echt minder zijn, want Knobsticker is op zijn best als halverwege een nummer opeens de versnelling erin gaat en totale gekte uitbreekt. Dat moet live een briljant feestje opleveren. Maar zodra de band dat trucje nalaat, klinkt het resultaat de ene keer erg 'fout' en jaren tachtig, terwijl nummers als "Temperature Is Rising" en "Where To Leave My Hands" vooral op Phoenix lijken. Het probleem met bands als Knobsticker is misschien juist wel dat ze nauwelijks kunnen evolueren naar iets wat even lekker is zonder in herhaling te vallen. Geniet er dus vooral nu van!

Het Belgische soloproject Hairglow heeft een nog onmiskenbaardere jaren tachtig-feel over zich hangen. Ik heb het even getest bij een collega. En ja hoor, al na de eerste vijf seconden van de intro van "We should've known better" vroeg-ie: 'Zijn dit de Pet Shop Boys?' Ping! Tien punten. De bio rept nog over Heaven 17, The Human League en Thomas Dolby vanwege de gebruikte synthesizers Fairlight CMI en Yamaha DX7, maar de lijzige stem van Alex Callier (Hooverphonic) maakt toch echt maar één vergelijking mogelijk. Met het verschil dat de Pet Shop Boys al jarenlang geen diepe baslijnen meer produceren. Hairglow doet dat wel, en is het hele album lang lekker consistent, waardoor je praktisch elk liedje met je schoenen kunt meetikken. In Nederland zal het vast wel niet scoren, maar ik dicht Hairglow grote kansen toe in België zelf, waar typische guilty-pleasure-popartiesten als Daan het toch al extreem goed doen. En niet te vergeten Duitsland, waar de Pet Shop Boys nog steeds stevig op hun conceptband-voetstuk staan. Het is jammer dat er geen enorme Rick Astley-achtige hit op Hairglow staat, maar het album is best leuk.

Dank je wel, Arjen Grolleman, voor alles wat je in je leven hebt gedaan. Voor je snedige warsheid, voor je prachtige persoon en voor je bezielde muziekvoorkeuren. Je hebt mijn hele jeugd vanaf mijn veertiende muzikaal vormgegeven, je hebt me liefde voor dichtkunst, rare gothicmuziek en voor Alfred Lagarde bijgebracht. Je was nog dagelijks dichtbij me via je heerlijk vreemde Twitterkanaal. En je hebt als boegbeeld, eeuwig vechter en absolute topdiskjockey van Kink FM helaas nooit meer mogen meemaken dat je zo geliefde zender eindelijk de etherfrequentie kreeg die hij verdiende.

Rust zacht, lieve Arjen. Het zal nooit meer hetzelfde zijn om naar de radio te luisteren.

Hoog in de wolken drijft een ceedeetje. Tjeeminee, wat is How To Make Friends een lichte plaat. Ten eerste is-ie zó afgelopen. Elf liedjes in iets meer dan een half uurtje. En ten tweede hebben die een hoog lalala-gehalte, met songteksten in heerlijk naïef kleuterschool-Engels ("Par Avion"). Blijheid in een doosje. Het leukste is de opener "Frequency", dat zelfs een catchy refrein heeft. En "Underwear" is ook wel aardig. Maar het jammere is dat je daarmee meteen alle nummers gehad hebt waarin de synthesizer nog enigszins pittig klinkt. Op de rest van het album van deze IJslandse band is het lulligheid troef. En dat is zonde, want een nummer als "Optical" kan met wat meer opsmuk live wel eens een behoorlijke knaller blijken te zijn - de band treedt live inmiddels met een hele groep op, in plaats van als duo hoe het in 2005 begon. Sowieso weet je het nooit bij dit soort electropopbandjes. Het Franse Kap Bambino klinkt op plaat bijvoorbeeld vervelend gruizig, terwijl de livereputatie van de band absoluut fenomenaal is. Of neem The Whitest Boy Alive, dat moet je puur live horen. Hoe het bij FM Belfast gesteld is, kan ik op basis van dit debuutalbum echt niet beoordelen. Neem nou "Pump", met afstand het meest irritante nummer. Het is pesterig langzaam en vermoeid opgenomen: spreek de tekst "Get the party going on the dancefloor" zo langzaam uit dat-ie tien seconden duurt, denk er een slome beat bij en dat is het. Het móet wel een gimmick zijn. Speel je daarentegen het hele album op hogere snelheid af, dan is het goed te doen. We zullen het dus binnenkort zien op Eurosonic.

1. Get Well Soon - Songs Against The Glaciation
2. The Temper Trap - Conditions
3. The Bloody Beetroots - Romborama
4. Muse - The Resistance
5. Fanfarlo - Reservoir
6. Röyksopp - Junior
7. Doves - Kingdom Of Rust
8. Krause - No Guts, No Glory
9. Tim Exile - Listening Tree
10. Yellow Tricycle - A Lovers Prayer

En hop, nog één in de rubriek 'guilty pleasures'. In de Verenigde Staten vochten twee weken terug twee albums om de top in de hitlijst, de Billboard 200 (hoe lang die lijst trouwens nog bestaat is afwachten, want uitgever Nielsen wil van het gelijknamige blad af.) Het ging om de albums van de winnaar en de net-niet-winnaar van American Idol, de Amerikaanse versie van Idols. Ze haalden het beiden niet, dankzij... fucking Susan Boyle. Temeer reden om het niet te hebben over x-factors. Of over het album van de winnaar, Kris Allen (die zulke vergeetbare standaardpop maakt dat de cd na tien minuten automatisch implodeert). En ook het merendeel van het album van verliezer Adam Lambert is niet de moeite: net zoals je zou verwachten bij de afzichtelijk gefotosoepte hoesfoto bevat het debiel hitparade- en songfestivalwerk à la Lady Gaga ("Fever" is zelfs écht van haar). Maar iedereen die de film 2012 gezien heeft kon bij de aftiteling al genieten van het prijsnummer "Miracles", een schmierende rockballad die veel heeft van Aerosmiths "I Don't Wanna Miss A Thing". Nou, daar ga ik dus helemaal plat voor. Het is niet eens het enige geweldige nummer op de plaat, er is er nóg zo een: "Soaked", geschreven door Matthew Bellamy van Muse. Diens origineel is natuurlijk veel véél VEEEEL beter en wat mij betreft een van de hoogtepunten van 2009, maar ja, dat nummer is helaas nooit officieel uitgebracht en dient stiekem ervoor om Muse in de VS te laten doorbreken (Lambert is groot Muse-fan, zong eerder "Starlight" bij liveshows en ontsloot zo een compleet nieuw Muse-publiek). Misschien is het wel opzet dat Lamberts studiomuzikanten helemaal niets van piano's snappen... Zingen kan Lambert wel, talent heeft-ie ook, flamboyant is-ie ook meer dan voldoende. Alleen die muziek he... Waarom gaat-ie gewoon niet bij Aerosmith zingen? Sterker nog, zijn eigen voorkeur ligt óók bij gitaarwerk! Nou, wat ben je dan?

Psytrance wordt zwaar ondergewaardeerd. De meeste mensen ontdekken het via Digitally Imported, filmsoundtracks, YouTube of op feesten, maar hip is het eigenlijk al jaren niet meer. Terwijl het toch echt een gave muziekstroming blijft, net als goa en aanverwanten. Sowieso is dit ideale werkmuziek, het leidt niet af en ramt lekker door. Maar ook als dj krijg ik nog regelmatig mensen aan de booth die om Infected Mushroom komen vragen, zowel snelle jongens die ook van drum'n'bass houden als rockvrouwen. Infected Mushroom is namelijk de Pendulum van de psytrance: er wordt regelmatig geflirt met gitaren of iets wat zo klinkt ("Can't Stop"). Het van oorsprong Israëlische duo Erez Eisen en Amit Duvdevani is sinds 1999 bezig, heeft al eerder klassiek en R&B door de mangel gehaald en is niet vies van enige commercie. Zo ook op dit zevende album. Korn-prins Jonathan Davis zingt verdienstelijk mee op single "Smashing the Opponent", Jane's Addiction-glitterfiguur Perry Farrell mag in "Killing Time" komen opdraven en het album sluit af met een kotscover van "Riders of the Storm". Persoonlijk vind ik toch de snellere nummers met diepe breaks het fijnst, zoals op het eind van "Saeed" en "End of the Road", al heeft Infected Mushroom die eigenlijk al eerder beter gemaakt. De prijs voor het mooiste rare geluid van de maand gaat naar "Project 100", waar op 5:30 de elektronica even volledig plaatsmaakt voor een extreem dun stereo-pan-filter op een keyboard. Een andere technische noviteit is de iPhone-game die de band heeft laten maken, waarin je ook naar oudere nummers kunt luisteren. Hopelijk is dat een slimme manier om eindelijk eens de erkenning te gelde te maken die Infected Mushroom volgens de vele YouTube-views al jarenlang verdient.

Het mag dan een trend zijn voor dance-artiesten om albums uit te brengen om op te vallen, maar de albums van degenen die eenmaal zijn doorgebroken kun je soms maar beter links laten liggen. Na Vitalic komt nu ook de andere gesmaakte Vet Geluid-keizer Boys Noize met zijn tweede album. Het heet Power en laat ik er niet omheen draaien: ik vind hem tamelijk waardeloos. Teveel nummers laten niets anders horen dan een beetje draaien aan filterknoppen ("Nerve", "Transmission") of het herhalen van rare drumcomputerritmes ("Trooper", "Drummer"). Technisch was dat op de vorige plaat natuurlijk ook al zo, en ik vind het moeilijk om uit te leggen wat nou het verschil is tussen de genoemde, vervelende tracks en de handvol wél fijne, ouderwets hysterische werkjes die er op Power staan, zoals "Sweet Light", "Nott" en "Starter" (Goddeau noemt het terecht een flipperkast). Aan de complexiteit ligt het niet. De aanstekelijkheid van single "Jeffer" zit hem er vooral in dat je hem zo met je vingers op tafel meetrommelt. Alex Ridha moet het op Power vooral hebben van de simplistische deuntjes en van zijn remixers. Je kunt beter de EP's kopen. Kortom: jammer, net als van de oerlelijke hoes trouwens. Had ik nu de debuutplaat van Ridha's protégé Shadow Dancer uit mei maar besproken, want zelfs die is met dezelfde middelen veel creatiever en dansbaarder.

Als je naar 2 Many DJ's gaat luisteren, krijg je de gekste muziek voor je kiezen, maar kun je er donder op zeggen dat "La Rock 01" in hun set langskomt. Misschien werd die technostamper wel dankzij de gebroeders Dewaele de doorbraakhit voor Vitalic. Maar diens eerste album uit 2005 was sowieso erg sterk. Bij de Subs belandde het dankzij de paar "definitieve technotracks" onlangs nog bij de 100 beste platen van dit decennium. Dat lot is opvolger Flashmob niet meer beschoren. Het is hetzelfde trucje, je hoort dezelfde instrumenten en revolutionair is het nergens. Maar er staan nog wel een paar lekkere bangers op de plaat. "Second Lives" bijvoorbeeld. Het titelnummer is een stereotype. Er gaat een loopje de lucht in, en er zit zo'n typische Vitalic-dreun onder. Op zich niets bijzonders, dat doet Benny Benassi ook. Wat dit zo fijn maakt, is dat de bass tegelijk op en neer schuifelt. Of neem die de niet na te spelen vredesakkoorden in "Still", of die spacy koebel in "Terminateur Benelux". Dan heb je wel héél dronken vee rondlopen. En met het statige Kraftwerk-gone-bass "Station Mir 2099" op het eind is de plaat mooi af. Niet meer beter dan de rest, maar nog altijd met klasse.

Verdraaid, hij flikt het dus toch. Calvin Harris was voorbestemd om een eendagsvlieg te worden met zijn hit "Acceptable in the 80's" uit 2007 (die het overigens nooit zo ver geschopt heeft als de eerdere en nog flauwere 'lol, internet'-internetmeme rondom "Running in the 90's"). Maar Harris' tweede album is een stuk leuker en breder dan dat. Het is typisch zo'n dancepopplaat die net zo makkelijk wegluistert tijdens je werk als op een dansvloer, en waar toch een handvol potentiële hits op staan. Om je een idee te geven: het kan zich uitstekend meten met de Basement Jaxx. Als je Ready For The Weekend op de millimeter gaat bestuderen, zou je echter kunnen zeggen dat Calvin Harris een soort imitatiemuziek maakt. Diverse tracks klinken als een schijnbaar willekeurig achter elkaar geplakte collectie van elementen die een nummer 'grappig' of 'interessant' maken, maar echt originele invalshoeken zitten er niet in. Net niet retecommercieel, maar toch 'intelligent plat'. Voorbeeld. Neem een intro met rare piepjes, dan een loeiende saxofoon, dan een zompige beat, dan nog wat game-achtige zoembliepjes en een meezingrefreintje dat op je gevoel speelt ("These are the good times in your life, so put on a smile and it'll be allright"), herhaal dat allemaal nog een keer, gooi er op het eind nog een extra synthje overheen, en presto, je hebt "The Rain". Het knappe is dat het opvallend vaak toch werkt. Dat ritme en die koebellen die opeens in "Yeah Yeah Yeah La La La" tevoorschijn komen, die break in "Stars Come Out", de snoepdoos van Calvin Harris is rijkgevuld en tamelijk verslavend. Dat meneer zijn composities handig bij elkaar sprokkelt, en dat "Worst Day" een oervervelende track is waar de skipknop zo ongeveer voor is uitgevonden, zien we voor dit keer maar door de vingers.