'Wat een lekkere rommelige muziek is dit zeg.'
'Da's schijn hoor. De muziek van deze Belgen zit verdomd slim in elkaar.'
'Zijn dit Belgen? Grappig, dat hoor je er totaal niet aan af.'
'Het zijn echt Belgen. Team William deed het verdomd goed in de Belgische variant op de Grote Prijs, de Humo Rock Rally, twee jaar geleden. Ik geloof dat ze derde werden of zo.'
'Ik vind ze in ieder geval meer Amerikaans klinken dan Belgisch of Engels.'
'Zeker. Pavement, MGMT, Pixies, Los Campesinos!, ze rammelen het allemaal lekker door elkaar.'
'Zo'n liedje als dit openingsnummer ("London Lofi") is toch onweerstaanbaar met zijn jengelende orgeltje en rammelgitaar.'
'Ja en verderop staan er nog een paar van die irritante liedjes die zich binnen een vloek en een zucht in je grijze massa nestellen. Check dat "Me + My Hobby" maar eens, waarin frontman Flores De Decker een ijl stemmetje opzet.'
'Ik snap wat je bedoelt, maar geloof wel dat ik zijn stem wel een beetje het zwakke element vind van de band. Hier ("70%")lijkt 'ie wel een beetje op die zanger van Zita Swoon overigens, maar dat is ook niet mijn favoriete zanger.'
'Daar heb je een punt, maar ik vind dat flexibele in zijn stem wel zo handig. Want op één vastomlijnd trucje kun je deze band niet betrappen.'
'Het leukste vind ik ze als lekker los gaan zoals hier in "Lost Of The Dogs". Lekker ongecompliceerd rocken met heerlijk jengelkoortje.'
'Toffe band.'

#| |

| In de auto | Storm | 02 april 2010 - 20:57 | reacties (3)

'Is dit de nieuwe Shakira?'
'Ja.'
'Wat moet jij daar nou mee?'
'Die kreeg ik opgestuurd. Ik moet er dus weinig mee, maar mag er wel wat mee doen.'
'En dan draai jij het in de auto?'
'Ja. Je hebt het misschien nog niet opgemerkt maar op de achterbank zitten er twee driftig mee te neuriën met die single.'
'Hoe kennen ze dat nou weer?'
'Niet van mij. Ik vrees dat ze dat oppikken als jij langs TMF of MTV zapt. Moet je mee oppassen hoor. Voor je het weet hebben ze een beroerde smaak samengesteld.'
'Nou is er weinig fout aan Shakira, toch?'
'Mwah, ik vind dit een matige plaat. Die single gaat nog wel hoor, maar ik vind dat ze haar stem echt veel teveel ofwel behandeld hebben met een vocoder ofwel een tweede lijn ingemixt hebben die klinkt als cheap plastic. Die jongens van N.E.R.D. doen dat grapje net iets te vaak.'
'Wat ik bedoelde is dat Shakira onschuldige muziek is.'
'Oh ja, dat gaat wel. Het is me ook een beetje teveel een zooitje allegaar. latin pop, rock en zelfs cheezy electropop stort ze in de trechter. Maar ik word niet echt warm van deze ratjetoe. Bovendien staat er geen hit op à la "Hips Don't Lie" voor zover ik het kan overzien. Ik had verwacht dat hulp van Pharrell Williams, Wyclef Jean en Sam Endicott (The Bravery) meer opgeleverd zou hebben.'
'Je bent dus teleurgesteld in deze cd?'
'Ik had er van te voren al geen hoge verwachtingen van, dus het kon alleen maar meevallen. Van mij mag ze wel wat meer haar tanden laten zien.'

#| |

| In de auto | Storm | 26 oktober 2009 - 20:57 | reacties (4)

'Jemig, draai je deze cd nu nog steeds? Die had je ook al mee op vakantie naar Denemarken in augustus.'
'Ja, ik had Headworms echt al bizar ver in het voren in huis. Zo ver van te voren zelfs dat ik 'em al weer een beetje vergeten was en hij ergens in een hoek onder een stapel papier stof lag te happen. Best gênant, want deze plaat van Uzi & Ari is denk ik de plaat geweest die we gedurende de vakantie het meest gedraaid hebben.'
'En met plezier!'
'Ook dat nog eens. Die hoofdwormen van Ben Sheppard zijn namelijk donders fraai.'
'Als ik zeg dat ik het op Radiohead vind lijken, dan zeg ik toch niets raars.'
'Nee, zeker niet. Als Radiohead een eenmansband geweest was met alleen een multi-instrumentalist in de gelederen, dan hadden ze zo geklonken, denk ik. Maar die vergelijking komt natuurlijk vooral door de klagende zang van Sheppard, die lijkt af en toe wel heel veel op die van Thom Yorke.'
'Die stemmen hebben inderdaad veel overlap.'
'Toch zou ik het eerder willen bestempelen als een kruising van Radiohead en mùm, dan er alleen maar het labeltje Radiohead op plakken. De band heeft bij tijd en wijle dat zelfde fladderige folky in zijn liedjes als die IJslanders. De liedjes zijn vaak lekker speels, maar toch avontuurlijk.'
'Ik heb wel een beetje moeite met zijn stem, maar dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat ik Thom Yorke een beetje eng vind. Ik vind hem qua muziek ook wel wat weg hebben van die zanger die toen eens in een interview vertelde dat hij dacht achtervolgd te worden door roze konijntjes. Hoe heet hij ook al weer?'
'Je bedoelt Ben Christophers? Hmm ja, daar heb je wel een punt, maar de beats van deze Ben zijn toch vaak net wat meer uptempo en minder lijzig. Maar als je de cd nu weer terugluistert, vind je 'em dan nog steeds leuk?'
'Ja, absoluut. Door de vele details in de liedjes hoor ik steeds weer nieuwe dingen. Dat vind ik wel prettig. Maar ik weet niet hoe zijn vorige platen waren natuurlijk.'
'Daar lag het tempo van de nummers grosso modo flink wat lager, net wat minder dynamisch ook.'
'Dat klinkt dus als een stap vooruit dus.'
'Absoluut.'

#| |

| In de auto | Storm | 01 december 2008 - 21:18 | reacties (1)

'He wat leuk, heb je van Eurythmics ook een verzamelaar meegenomen om te luisteren?'
'Nee, dit is geen Eurythmics-verzamelaar, dit is het The Dave Stewart Songbook. Allemaal liedjes die Dave Stewart geschreven heeft met dees of geen en die hebben ze opnieuw opgenomen.'
'Maar dit is niet Annie Lennox toch die "Sweet Dreams (Are Made Of This)" zingt? Dat hoop ik tenminste, want anders is haar stem echt helemaal naar de kloten, dit klinkt verschrikkelijk.'
'Ze is het niet, het is Sierra Swan die zingt hier. Verderop doet Amy Keys een betere poging bij "Would I Lie To You" en wat andere nummers. En Dave zingt zelf ook nog het een en ander. Van Annie ontbreekt helaas elk spoor. Ik zou mijn hand niet op durven hoor steken als ze zouden vragen wie de Annie-rol op zich wil nemen. Dat kan toch helemaal niet? '
'Inderdaad. Maar het zijn dus niet allemaal Eurythmics -nummers. Ik wist niet dat Stewart voor anderen schreef.'
'Dus wel, en niet de minsten hoor. Alleen op deze dubbelaar staan al nummers die hij schreef voor Tom Petty, Mick Jacker, No Doubt, Céline Dion, Jon Bon Jovi, Bryan Ferry, Sinead O'Connor, Bob Geldof, Sarah McLachlan en natuurlijk onze eigen Candy. '
'Da's een bont gezelschap.'
'Dat vind ik wel het leuke aan Stewart, hij zoekt het niet alleen maar in de zogenaamde verantwoorde acts om mee samen te werken. Daarom gooit hij ook zonde scrupules zijn eigen arrangementen overhoop hier. Dat ik dat bij die Eurithmics-nummers niet geslaagd vind, ach, dat zal 'em vast worst zijn.'
'Dat vrees ik ook voor jou.'
'Ik bedoel maar. Met de andere remakes kan ik overigens prima leven. Al had hij wel wat meer van zijn solowerk mogen oppoetsen. Dat wordt chronisch onderschat.'

#| |

| In de auto | Storm | 29 augustus 2008 - 20:21 | reacties (0)

'Jnnk vroeg of ik nog een dag naar de Affaire kom de komende week. Dat kan toch wel?'
'Natuurlijk kan dat wel. Is dat een dag die Affaire? Of langer?'
'Langer, het loopt gelijk op met de zomerfeesten in Nijmegen. Zeven dagen, tot en met vrijdag, is er gratis muziek op verschillende podia.'
'Welke dag wil je gaan dan?'
'Ik moet nog met jnnk overleggen, maar ik denk de donderdagavond. Dan staan er namelijk een paar acts die ik heel graag wil zien.'
'En dat zijn?'
'Het zegt jou niets vrees ik. En vele anderen ook niet, maar dat is eigenlijk wel de charme van de Affaire, daar valt nog wat te ontdekken. Maar ik zou heel graag Phosphorescent nog een keer zien en Mugison, de bebaarde IJslandse held.'
'Zegt me inderdaad helemaal niets.'
'Mugison ken je in ieder geval wel een beetje hoor.'
'Oh, dan weet je meer dan ik.'
'Nee hoor, daar zitten namelijk nu al een uurtje naar te luisteren.'
'Grappenmaker! Maar dit klinkt nou niet bepaald als het IJslands dat wij meestal luisteren. Feeëriek is anders.'
'Ja, maar de man was echt knap briljant toen ik 'em zag op Eurosonic afgelopen januari, waar hij met zijn opa samen speelde. Rauw en ongepolijst schreeuwde deze knakker de longen uit zijn lijf.'
'Ik kan me wel voorstellen dat die live heel veel energie uitstraalt. Dat heeft het op deze cd namelijk ook al. Het is wel een beetje Tom Waits-achtig.'
'Ja, of Krang-achtig of Captain Beefheart-achtig. Zo zou je het ook kunnen noemen. Maar vooral ook magistraal. Op cd is het al zwaar briljant, vooral omdat hij het op Mugiboogie nog breder trekt. Soms is het bijna industrial. Maar op het podium is het pas echt ruwe bolster. Vandaar dat ik wil donderdag.'
'Ik vind het prima hoor.'
'Mooi, dan ga ik nu jnnk mailen.'

#| |

| In de auto | Storm | 14 juli 2008 - 20:50 | reacties (0)

'Heb je nou een dance-cd meegenomen voor in de auto?'
'Je doet nu net of ik alles dat ook maar ruikt naar dance per. Als dance uitdagende uithoeken opzoekt of flirt met rock, dan kan ik het best waarderen.'
'Maak me niet wijs dat je dit kunt waarderen. Dit is toch verschrikkelijk.'
'Daar moet ik je gelijk in geven. Het is een bittere teleurstelling deze cd.'
'Teleurstelling, bedoel je dat je eerdere platen van deze band wel goed vond? Wat is het eigenlijk?'
'Het is Moby's nieuwe cd, Last Night. Een album geïnspireerd door een nacht in New York. Nou, als dit een nacht uit in New York is, dan is een avondje uit in Lutjebroek interessanter. Ik vind het echt mediocre meuk.'
'Ja, zeg dat wel. Best pijnlijk. Laatst had je die re-releases bij je, die vond ik best tof.'
'Dat waren ze ook. Met deze nieuwe cd gaat Moby weer een beetje terug naar die tijd. Maar wel op een matige manier. D'r staan gelukkig nog wel een paar nummers op die wel oké zijn. "Alice", is met zijn dreinende baspartij wel koel. Maar je moet echt goed zoeken om tussen de veertien nummers wat leuks te vinden.'
'Echt blij word ik hier niet van ja. Haha, dit nummer - "Disco lies" - is grappig zeg. Zo verschrikkelijk gedateerd dat het weer leuk wordt.'
'Vind je? Ik vind er echt geen pest aan. Zoals ik deze hele cd echt zo snel mogelijk wil vergeten. Ik heb die re-releases ook in het handschoenenvak gedaan als tegengif. Pak ze maar snel.'

#| |

| In de auto | Storm | 28 april 2008 - 20:51 | reacties (3)

'Het viel me best mee zo'n avondje Kus. Of zal het komen doordat je ziet dat Junior en de Jongedame zo'n lol hebben?'
'Misschien wel, het verzacht de pijn wel een beetje. Na drie liedjes was ik er al wel klaar mee.'
'D'r zit in de tas nog wel iets om de pijn te verzachten. Bovendien is het nog roze ook!'
'Huh? Wat is dat nou? Een nieuwe cd van The Cult? Die bestaan toch al lang niet meer?'
'Ach ja, die Astbury en Duffy die kunnen niet met elkaar, maar ook niet zonder elkaar lijkt het wel. Dit is de tweede reünie al namelijk.'
(...)
'Zo, dat klinkt gelijk oud en vertrouwd zeg.'
'Ja, wel weer een heel verschil ten opzicht van de veel steviger vorige reünie. Het is bijna weer classic Cult geworden. Maar, als je wat beter luistert, dan hoor je wel dat het geluid van de band wel degelijk gepimpt is. Dat hoor je zo in de auto niet zo goed'
'Dit nummer klinkt bekend! Hoe heet dat?'
'Grappig, dat had ik nou ook. "Dirty Little Rockstar" was de eerste single van de cd, maar dat was het niet. Ik moest er een tijdje over nadenken, maar dat riffje lijkt echt verdomd veel op "Undercover of The Night" van The Rolling Stones. In dit nummer hoor je wel goed dat er met Youth een producer achter de knoppen gezeten heeft die goed beseft dat zelfs een band als the Cult wel een beetje met zijn tijd mee moest gaan.'
'Kan me niet zoveel schelen wat de bedoeling is geweest van die producer, het klinkt in ieder geval ouderwets lekker.'
'Dat klopt, maar een kraker als "She Sell's Sanctuary", "Love Removal Machine" of Edie (Ciao Baby)" heb ik er nog niet op kunnen vinden. Maar Born Into This is wat mij betreft beter dan alles wat The Cult in de jaren negentig afgeleverd heeft.'

#| |

| In de auto | Storm | 05 november 2007 - 20:23 | reacties (1)

'Vorig jaar zagen we deze mannen op Motel Mozaique, in die volgepakte kelder van Nighttown, herinner je je dat nog?'
'Ik geloof dat ik vooral heel onrustig werd van hun muziek.'
'Ja, ik kan me voorstellen dat 65 Days of Static dat gevoel bij je oproept. Het heeft een soort van radeloosheid en weltschmerz in zich waar ik zelf ook aan moest wennen, maar ik vond het wel een overtuigend optreden. Hun mix van ravebeat met gitaargeweld werkte daar gewoon heel goed. Dat kan ik helaas niet zeggen van hun nieuwe cd, The Destruction Of Small Ideas.'
'Wat is er niet goed aan dan?'
'Nou ten eerste vind ik de productie is echt ver beneden de maat. Alleen al dat afschuwelijke drumgeluid! En daarnaast ontbreekt de scherpte in veel nummers. Om het cru te zeggen: ik krijg het idee dat er willekeurige flarden opgenomen zijn in de studio, die ze bij elkaar geflikkerd hebben en nog redelijk bij elkaar blijken te passen ook.'
'Echt heel beroerd vind ik het nog niet klinken zo.'
'Dat is het hem juist, de grote lijn qua nummers is okay, het zit hem in de details. Die zijn af en toe waardeloos. Neem de pianopartijen bijvoorbeeld in dit nummer ("Music is Music"). Ik vind dat die veel strakker hadden moeten zijn om een goed tegenwicht te kunnen vormen aan het gitaargeweld. Als je er in hoog tempo over het klavier dendert dan irriteren die rafelranden me. Dat zou de impact van het geheel veel groter maken en zo'n zelfde gevoel van wanhoop op kunnen roepen als op het podium.'
'En dat gevoel heb je nu helemaal nergens nu?'
'Nou, het is niet zo dat ik het in zijn geheel een beroerde cd vind, maar ik erger me aan veel tracks omdat er veel méér in zit dan er nu uitgehaald wordt. Het is 'grote halen snel thuis'-werk in plaats van geraffineerd kleine ideeën uitwerken tot in de details.'
'Dat ligt voor de hand met zo'n titel toch?'
'Ja, als dat hun doel was, dan is het missie geslaagd, maar ik had het liever anders gezien.'

#| |

| In de auto | Storm | 26 april 2007 - 20:25 | reacties (3)

'Dit is toch geen Lamb of wel soms?'
'Nee, dit is zeker geen Lamb, die zijn uit elkaar. En bovendien: die had je toch ook wel gelijk herkend, je hebt die cd's van ze grijs gedraaid.'
'Dat is waar, maar wat is het dan wel?'
'Nou, het is een cd met geremixte liedjes van My Brightest Diamond. En dat is best bijzonder, want My Brightest Diamond bracht tot nu toe nog maar één cd uit. Op één liedje na zijn alle liedjes van die cd Bring Me The Workhorse met liefde voorzien van compleet nieuwe arrangementen. Waar ze op Bring Me The Workhorse begeleid werd door ouderwetse pure instrumenten gaat hier de glitch, ambient, drum 'n' bass er behoorlijk fors overheen. Maar wat ik zo mooi vind, is dat de impact van de liedjes er zeker als je de originelen niet kent er niet enorm door verandert.'
'Dat is inderdaad wel bijzonder. Het doet me een beetje aan die Tori Amos-remixen van "Professional Widow" denken.'
'Ja, klopt, maar een enorm verschil is dat ik dat echt verhaspelingen vond van het origineel, hier lijkt het bijna of het nog steeds liedjes zijn zoals ze oorspronkelijk altijd al bedoeld waren.'
'Dat kan ik natuurlijk niet weten, ik kende tot zo even die hele dame nog niet, maar ze klinken mij wel als normale liedjes in de oren. Maar ik ben nu wel héél nieuwsgierig naar de originelen als ik dit zo hoor.'
'Die zal ik je wel even laten horen. Het probleem is wel dat als je die eenmaal gehoord hebt, deze remixen een volgende draaibeurt minder zullen zijn. Ik ken mensen die Bring Me The Workhorse zó mooi vonden dat ze deze remixen niet eens een kans durven te geven.'
'Zó mooi?'
'Ja. En ik moet ze daarin nog gelijk geven ook.'

#| |

| Haldern 2008 | In de auto | Lowlands 2007 | Storm | 24 februari 2007 - 20:30 | reacties (1)

'Wat een saaie plaat is dit zeg.'
'Vind je?'
'Ja, die dreutelliedjes met semi-akoestische slaggitaar, die truc doet deze man al jaren volgens mij. Tom Petty is het toch?'
'Inderdaad. Toch ben ik het niet helemaal met je eens hoor. Okay, dat van die dreutelliedjes wel, dat doet hij inderdaad veelvuldig. Er staan echter wel degelijk liedjes op die anders zijn. Hé wacht, we zijn ook niet bij het begin begonnen. Ik zet 'em even op het eerste nummer, dat is wel een sterk nummer.'
(Terug naar "Saving Grace")
'Je hebt gelijk. Maar ik heb wel het gevoel dat ik het ergens van ken.'
'Met een beetje goede wil kun je er een versnelde versie van de riff van "Roadhouse Blues" van The Doors in horen. Zoiets hoorde ik er ook al in. Als Tom Petty afwijkt van zijn vaste stramien dan wordt hij gelijk veel interessanter als muzikant. Let er maar op voor dit nummer geldt hetzelfde.'
(Vooruit naar "Jack")
'Verdomd, je hebt gelijk. Dit is óók wel een leuk nummer door die onderkoelde bluesy sfeer die het heeft. En die ballad van net, na dat eerste nummer, die is ook wel mooi.'
'Da's "Square One", dat nummer schreef Petty voor de film Elizabethtown. Daar speelt Orlando Bloom in mee.'
'Orlando Bloom. Dat vinden ze allemaal zo'n mooie jongen. Ik vind hem zo gladjes en saai. Doe mij maar Johnny Depp zijn tegenspeler in Pirates, veel intrigerender.'
'Laten we het er maar op houden dat Highway Companion Orlando Bloom- en Johnny Depp-liedjes bevat en dat we de Depp-liedjes het leukst vinden.'
'Helemaal mee eens.'

#| |

| In de auto | Storm | 28 juli 2006 - 13:00 | reacties (1)

(In de auto pt. 20)
'Voorlopig wiegen de ruitenwissers nog wel even op de maat van de muziek, vrees ik. Jammer, want ik zou verwachten dat de zon er bij deze muziek ook wel zin in zou krijgen. Wat een lentepracht tintelt er uit die liedjes van Cibelle!'
'Ik vind dit overigens totaal geen muziek voor in de auto.'
'Daar heb je wel een beetje gelijk in eigenlijk. Deze cd van Cibelle is er meer een die je draait terwijl de geur van verse espresso en versgebakken brood je vanuit je huis je neus in waait en de zon, die ook net wakker is, je nog slaperige huid kust.'
'Maak van dat huis een hutje op de hei, dat is een stuk rustiger, en ik ben het met je eens. Ze doet me overigens wel heel erg denken aan die twee rare meisjes van CocoRosie die we zaterdagavond zagen tijdens Motel Mozaique.'
'Ja, maar Cibelle is wel wat minder apart dan die twee zusjes met hun gemaskerde neger in tutu. Maar ook zij heeft een voorkeur voor geluiden uit de raarste voorwerpen. Ik moest wel grinniken in ieder geval toen ik in het boekje las dat ze in "Green Grass" wood on cardboard with a scarf bespeelt. In andere liedjes bespeelt ze suikerklontjes, plastic bekers, aanstekers en nog meer rariteiten. Wel allemaal in dienst van het liedje. Net als de elektronische snuisterijen, het past allemaal precies bij de rest van de instrumenten en haar lieve stem.'
'Het blijven op de een of andere manier allemaal heel vederlichte liedjes, nergens zwaar op de hand of zo.'
'Dat is denk ik ook haar kracht. Veel van die mengelmoesmuziekjes verzanden in neuzelige dikdoenerij, hier blijft het allemaal behapbaar. Dat komt denk ik door haar Braziliaanse roots, waardoor brazilectro en bossa steeds weer het vertrek- en aankomstpunt zijn. Laten we overigens stoppen bij een tankstation voor een espresso, ik zie de bewolking zich langzaam terugtrekken.'
'Dat lijkt me een goed plan.'

#| |

| In de auto | Storm | 26 april 2006 - 20:54 | reacties (0)

(In de auto pt. 18)
'Goh, wist jij dat die drie van The Sugababes zo gelovig zijn?'
'Nee? Is dat zo dan?'
'Nou, lees de thank you's er maar eens op na dan, want het staat er vol van de Thank You Lords'.
'Het zal wel, zolang ik de muziek maar te pruimen vind en ik niet het idee krijg dat mij wat opgedrongen wordt maakt me dat eigenlijk niet zo heel veel uit. Het gaat er om dat ik het leuk vind'
'Da's waar. Vind je dat ook van The Sugababes?'
'Hmm, die blonde vind ik wel leuk ja. Maar ik neem aan dat je het hebt over muziek op Taller In More Ways.'
'Ja, wat denk jij dan!'
'Het rare is dat ik bij de liedjes van The Sugababes eigenlijk altijd in een paar seconden weet of ik het wel of niet leuk vind. Bij die single "Push The Button" bijvoorbeeld, dat klikte gelijk. Hetzelfde geldt voor het tweede nummer van de plaat, maar daarna volgt een draak van een ballade. Na vijf seconden mep ik dan al op de next-button. Verschrikkelijk.'
'Nou dit reggae-achtige deuntje ("Joy Division") vind ik ook niet zo geweldig.'
'Eens, maar bij "Red Dress" is het wel gelijk weer raak. Maar het beste nummer komt zo: "It Ain't Easy". Dat heeft een lekker dreinende bas en synths. Zet een donkere mannenstem achter de microfoon in plaats van deze drie dames en elke goth vindt het goed.'
'Marilyn Manson bijvoorbeeld?'
'Zou kunnen, maar grote kans dat in ieder geval ik het dan niet goed vind.'
'Toch wonderlijk eigenlijk dat die drie nog steeds bij elkaar zijn, vind je ook niet?'
'Als je alledrie gelooft in het grootste wonder ooit, dan creëert dat vast een goede band. Dus misschien is het helemaal niet zo raar.'

#| |

| In de auto | Storm | 13 oktober 2005 - 20:27 | reacties (8)

(In de auto pt. 16)
'He, dit komt me bekend voor!'
'Dat lijkt me wel ja. De enige cd die we van ze hebben is van jou.'
'Ik heb het wel heel erg lang niet meer gehoord. Verdorie, wie zijn dit ook al weer.'
'Hè hè, die kenmerkende stem zou je toch uit duizenden moeten herkennen.'
'De Cranes! Die zijn het! Nu hoor ik het. Bestaan die nog steeds, joh?'
'Ja, ze bestaan nog steeds. Particles & Waves is hun tweede album op hun eigen Dadaphonic-label. In 2001 verscheen daarop al Future Songs.'
'Leuke labelnaam, zeg. Het klinkt zo lekker dromerig, al is het wat minder shoegazerig dan ik me meen te herinneren. En die stem van haar, die blijft zo bijzonder. Dat ijle, hoge, bijna ijzige is heel apart. Al moet je er wel tegen kunnen.'
(...)
'Wat grappig, ik wist niet dat er ook een man zingt in de Cranes.'
'Ik vraag me ook af of hij dat wel eerder deed eigenlijk. Daarvoor ken ik de Cranes niet goed genoeg. Maar die man heet Jim Shaw en is de broer van zangeres Alison, was eerst de drummer en is nu de gitarist.'
'Dat wist ik niet.'
'Alsof ik dat wel wist. Eigenlijk lijkt het hier en daar best een beetje op wat bandjes als Sigur Ros en Mùm doen, maar stiekem is dat natuurlijk andersom. Het zou me niet verbazen als die twee de Cranes noemen als hun invloeden.'
'Sigur Ros is toch die band van dat eigen taaltje, hè? Dat heb je me wel eens laten horen en volgens mij vond ik dat ook mooi.'
'Net als Particles & Waves?'
'Ja.'

#| |

| In de auto | Storm | 14 augustus 2005 - 20:49 | reacties (0)