Het arsenaal interessante vrouwelijke singer/songwriters van Nederlandse komaf dijt al maar verder uit. Een paar jaar terug vond ik eigenlijk alleen Chantal Acda (nu Sleeping Dog) interessant. Nu kom ik met Marike Jager, Roosbeef en Leine al bijna tot een handvol. En in hun kielzog komen er nog enkele talenten aan. Zo is er nu het debuutalbum van Amarins & Le Gatte Negre, Incredibly Close To The Moon. Amarins is een van de leden van het Amsterdamse Singer Songwriters Guild waar ook Lucky Fonz III, Ro Halfhide en Arthur Adam aan verbonden zijn. Een beetje oneerbiedig zou ik de liedjes op Incredibly Close To The Moon zeemansliederen kunnen noemen. Alhoewel, wat is er eigenlijk mis met zeemansliederen? Zeker in de liedjes waarin de accordeon van Floris Kortie (betaald met het spaargeld van zijn oma!) zwierig ronddanst stralen dat gevoel zeker uit. Al zou je ze ook zo kunnen plaatsen op een plein van een Frans dorp. Maar Amarins kan het ook heel goed klein houden. Zelfs als de pompeuze zaken van het leven bezingt in "Hassle The Hoff" (met het Kit-theme op accordeon!). Een erg grappig liedje is dat, waarin Amarins begeleidingsband een pluim verdient. Ik twijfel zelf nog een beetje of ik Amarins nu op haar best vind als ze d'r breekbare, ingetogen kant toont of als ze uitbundig ronddanst. Maar misschien is het zo, met beide kanten verenigt op een schijf ook wel prima in balans.

#

|

| Storm | 09 februari 2009 - 20:58 | reacties (0)

Aan het hoesje te oordelen verwachtte ik dat de cd van Kerli op het stapeltje van een van onze emo-specialisten terecht zou komen. Of misschien bij een van de veelvuldig naar gothic luisterende mensen. Dat straalt de hoes van deze Estlandse namelijk in alles uit, vind ik. En het eerste nummer van de cd, het titelnummer, bevestigt me gelijk in mijn voorgevoel, maar het nummer nodigt me wel uit tot verder luisteren. Dat lukte iemand als Evanescence bijvoorbeeld niet echt. Het mooie is dat na dat gothic-achtige openingsnummer zich een boeiend luisterspel aan mijn oren voorbij trekt. Er is die gothic inslag, maar deze blondine heef duidelijk veel meer in haar mars. Zo heeft ze volgens mij minimaal enkele cd's van Björk in haar cd-kast staan. En hoogstwaarschijnlijk ook nog wel die van heldinnen als Emiliana Torrini (Love In The Time Of Science-era) en de compleet uit beeld verdwenen Poe (check die cd's Hello en Haunted van haar!). Kerli heeft een heerlijke flexibele stem. Door haar Estse achtergrond heeft ze een zo'n lekker accent dat veel van die Scandinavische zangeressen zo kenmerkt. Fijn is ook dat ze het totaal niet schuwt om genre aan genre te naaien tot iets mooi nieuws waarvan het resultaat super poppy is, maar waarbij Kerli absoluut niet kiest voor de gemakkelijkste weg en ook best op zijn Björks zware kost aflevert. Sterk debuut!

#

|

| Storm | 05 februari 2009 - 20:28 | reacties (0)

Vorig jaar vierde Vengeance hun vijfentwintig jarig bestaan als band. Dat deden ze vanzelfsprekend op de plek waar Vengeance al sinds haar oprichting het best tot zijn recht komt: op het podium. Dat is de plaats waar good old Leon Goewie helemaal in zijn element is. De band is ondertussen al zo lang samen, dat het jongste bandlid pas geboren werd toen Vengeance al een entry in de encylopedie had. Maar het is dan ook niet zomaar een bandlid. Benjamin Timo Somers is namelijk de zoon(!) van de andere gitarist van de band, Jan Somers. Na de jubileumtournee, die ik helaas moest missen, is de band de studio weer ingedoken voor een nieuwe plaat: Soul Collector. En is er in die vijfentwintig jaar die er zit tussen het naar de band vernoemde debuut en deze plaat veel veranderd? Nee, eigenlijk weinig, maar dat hoeft ook niet wat mij betreft. Natuurlijk heeft de sound wel een beetje een post-2000 lik verf gekregen en de plaat kent wat meer afwisseling dan vroeger, maar de basis is nog steeds diezelfde goudeerlijke hardrock vetgemest met hun typische humor ("MySpace Freak" en "Rock and Roll Band"). Oerlid Lucassen speelt overigens niet mee, maar heeft met "Samurai" wel een straf nummer aangeleverd, al lijkt het me net een beetje teveel op "Arabia" (ook al weer twintig jaar oud…). Minder sterk vind ik de ballades "What The Hell" (wel erg veel synths en teveel op power) en "Lean On Me" (doet me gewoon niets). Gelukkig hebben ze straks live met "As The Last Teardrop Falls" al een veel sterker alternatief voorhanden.

#

|

| Storm | 29 januari 2009 - 20:27 | reacties (0)

Het blijft een bizar gegeven dat er nog steeds een band bestaat die naar de naam Sepultura luistert terwijl er geen enkele Cavalera-broer meer in zit. Van de oorspronkelijke band die in Brazilië begon is nu alleen nog maar bassist Paulo Jr. over. Ik had er een hard hoofd in of Sepultura zonder Igor Cavalera in de gelederen - Jean Dollabella is de nieuwe drummer van dienst - er nog een keer in zou slagen een nieuw leven aan te boren. Maar verdomd, net als zijn sterke voorganger Dante XXI is A-lex een krachtig album, sterker nog, deze plaat is wat mij betreft de beste Max-loze die Sepultura tot nu toe afgeleverd heeft. A-Lex is net als Dante XXI een conceptalbum en heeft als basis de film A Clockwork Orange van Stanley Kubrick (of het boek van Anthony Burgess zo je wilt) en dat hebben ze verrassend goed verwerkt. Het tribalelement in de muziek is Sepultura ondertussen bijna helemaal kwijtgeraakt (in "Filthy Rot" zit nog wat verwerkt). Maar wat je hier voor terug krijgt aan krachtige (en vaak snelle) moderne metal geschoeid op leesten uit de oude school vergoedt veel, zo niet alles. Ik raak nu zelfs overtuigd van Derrick Green als zanger. Vrij straf is bijvoorbeeld zijn rol in "Sadistic Values", dat rustig begint en waarin Green zelfs echt zingt, maar in de loop van de bijna zeven minuten die het duurt uitrolt richting steeds maar driester wordende metal. Enige vraagteken dat ik heb is bij het instrumentale "Ludwig Van", omdat ik het niet zo geslaagd vind. Al vind ik het wel weer dapper dat Sepultura zo probeert de interesse die hoofdpersoon Alex heeft voor Beethoven (naast geweld en verkrachten...) ook mee te nemen in hun concept. Stiekem denk ik dat de Cavelera broertjes best een beetje jaloers zullen zijn op deze cd...

#

|

| Storm | 27 januari 2009 - 20:57 | reacties (0)

In een niet eens zo verleden aan het begin van deze eeuw schijnt Julie's Haircut een lo-fi bandje geweest te zijn uit Italië dat deed denken aan de Pixies. Ik geloofde mijn ogen niet toen ik het las terwijl ik luisterde naar de nieuwe dubbel-cd van Julie's Haircut. Ik hoor hierop namelijk van alles terug, behalve invloeden van deze Bostonse band. Wat ik dan wel hoor? Poeh, da's een lastige vraag. Er gebeuren namelijk zoveel verschillende dingen in de negentig minuten die Our Secret Ceremony duurt dat ik op een bepaald moment dacht dat ik gewoon in shuffle-mode naar mijn iPod zat te luisteren. Cd1 begint nog redelijk normaal, met een drumcomputer, waarover heen een Moog langzaamaan begint te dreinen en Nicola Caleffi begint te zingen. Het doet me een beetje denken aan de Spanjolen van Schwarz, ook al zo'n interessant bandje. Maar Julie's Haircut is al lang geen normale Caleffi een van de meer constantere factoren op deze dubbelaar, maar eigenlijk schuift er bij elk volgende nummer wel weer een stel andere muzikanten aan die meespelen. Ik vind het wel een interessante benadering zo'n wisselend collectief. Het geeft een gevoel dat je zit te luisteren naar een band die een ongeleid projectiel lijkt en daagt je uit door zijn afwisseling. Neem bijvoorbeeld Het trippy "Breakfast With The Lobster" van Cd2 met zijn ongedurige, bijna stoned klinkende dwarsfluit. Dat is zo anders dan je daarvoor en daarna hoort dat je het bijna niet meer snapt. Voeg daarbij fascinerende tracktitels als "The Devil In Kate Moss" en "Hidden Channels Of The Mind" en je begrijpt vast wel dat deze Italianen ongrijpbaar zijn, maar wel uitermate boeiend.

#

|

| Storm | 23 januari 2009 - 20:27 | reacties (0)

Het Zweedse kwintet Miosis legt de lat hoog voor zichzelf. Tenminste ik vind dat je dat doet, als je als band in een ademteug machtige bands als Tool en Isis noemt als de bands waar je jezelf graag mee vergeleken wilt zien. Die Isis-invloeden hoor ik zelf niet zo terug op hun debuut-cd Albedo Adaption, Isis is veel logger. Die cd laat inderdaad wel horen dat de vijf hun oren goed te luister hebben gelegd bij Tool. Misschien wel iets te duidelijk zelfs. Toch ligt de basis van het geluid van de Zweden nog meer in de progmetal. Maar doordat ze het bezwerende van Tool gepoogd hebben te adapteren hebben in hun sound, weten de ze valkuil van de progmetal (kijk eens hoe goed ik kan pielen op mijn instrument!) te omzeilen. Dat hebben ze in ieder geval goed begrepen. Songtechnisch halen ze alleen niet hetzelfde niveau als de door hen zo bewonderde Amerikanen. De onderhuidse spanning, in combinatie met de geweldige zang die Tool zo monumentaal maakt, wordt hier ingevuld door tintelende zwakstroom en een zanger die zeker niet slecht is, maar ook niet je de strot dichtknijpt zoals Maynard James Keenan. Wat wel heel goed gedaan is in het geluid van Albedo Adaption is de positie van de bas in de totaalsound. Je krijgt het gevoel dat de hele band draait om dit instrument, dat vakkundig bespeeld wordt door Mikael Mangs Edwardsson. Het geeft Miosis een goede drive. Toch zullen ze zich nog meer een eigen smoel aan moeten meten om mij echt voor zich te winnen. De potentie die terug te horen is op Albedo Adaptation maakt me wel nieuwsgierig naar wat Miosis in de toekomst uit gaat brengen.

#

|

| Storm | 21 januari 2009 - 20:27 | reacties (0)

Het lijkt de trend te gaan worden de komende jaren, jonge bandjes die muziek maken die herinneringen oproepen aan de muziek die hun ouders tof vonden en misschien zelfs wel maakten. In Nederland zijn we goed bedeeld in die categorie: The Death Letters, DeWolff en All Missing Pieces zijn alle drie piepjong, maar verdomme wat zijn ze nu al goed! In Duitsland hebben ze Zaphire Oktalogue. Dit drietal is iets minder jong - tussen de vijftien en twintig - maar maakt muziek die je eerder verwacht van muzikanten die twee à drie keer zo oud zijn als deze knapen. Hun titelloze debuut telt dan misschien maar vijf tracks, samen duren ze toch mooi vijftig minuten. Die vijftig minuten is een grote psychedelische bluesrock trip, waarin de drie alles behalve blue klinken. Alleen als er tussen de lange instrumentale passages door gezongen wordt, dan hoor je dat er de stembanden van Benno Herz nog niet heel erg veel kilometers gemaakt hebben. Geinig is wel de flirt die de band doet in "Carrion Fly ( You´re Adorable )". Daar komt na bijna acht minuten in een keer vanuit het niets een dancebeat hun bluesrock binnen vallen die vervolgens overgaat in een reggaebeat voordat 'ie weer terugtrekt de jaren zeventig in. Het zal de puriteinen vast zal doen fronsen, maar ik vind dat soort fratsen juist te prijzen. Alleen maar netjes binnen de lijntjes kleuren kan altijd nog later als ze groot zijn.

#

|

| Storm | 19 januari 2009 - 20:30 | reacties (0)

Nadat ik voor de kat zijn viool een stukje geschreven had over de cd van Lobi Traoré & Joep Pelt kon ik wel even wat duistere herrie gebruiken om mijn slechte humeur op af te reageren. Daarvoor ben je bij het zestal Noren van Pirate Love aan het goede adres. Deze band, vernoemd naar een nummer dat Johnny Thunders schreef, levert met Black Vodoun Space Blues namelijk een album af dat bedekt is door een grauwe sluier. Dat bedoel ik in dit geval overigens positief. Hun, door kwaliteitslabel Voodoo Rhythm in licentie van Tiki Tong-records hier uitgebrachte debuut, klinkt vuig en overstuurd en is opgedragen aan de King of the Norwegian garage-punk underground Børt Erik Skræi. Het zal wel aan mij liggen dat die naam mij niets zegt, maar Børt Erik Skræi kan trots zijn op wat er aan hem opgedragen wordt. Pirate Love maakt vast en zeker garage-punk naar zijn hart. De heren zijn er bovendien niet vies van om hun nummers hier en daar van flink wat surf-riedels te voorzien. Dit doen ze inclusief een kek jengelende space organ, waarvan ik alleen maar kan dromen er een in huis te hebben. Voeg daarbij de nasty fuzz gitaar van Milton von Krogh en ik word nog enthousiaster. Valt er dan nog iets minder in de smaak van deze garages slopende Vikingen? Ja hoor. Zanger David Al Dajani moet wel heel erg hard werken om een bres te slaan in de geluidsmuur van zijn vijf bandleden en slaagt er vaak maar in om tot een heel klein gaatje te komen. Maar daar valt best mee te leven.

#

|

| Storm | 16 januari 2009 - 20:58 | reacties (0)

Soms ben ik echt een enorme Dodo. Neem zojuist. Ik had een leuk stukje getikt over de nieuwe cd van Lobi Traoré & Joep Pelt, I Yougoba. Het ging erover dat ik het tof vond dat Excelsior nog verder haar horizon verbreedde dan ze de afgelopen jaren al gedaan hadden en nu dus ook aan ontwikkelingshulp deden. Het stukje vertelde ook over dat ik me voorstelde hoe de eerste ontmoeting geweest moet zijn tussen Joep Pelt en de Malinees Lobi Traoré. Dat het waarschijnlijk handen-en-voetenwerk geweest moet zijn, omdat Traoré waarschijnlijk bijna geen Engels sprak en het Malinees (of wat spreken ze daar) van Pelt nog slechter moet zijn. Maar dat zodra de gitaren ingeplugd werden en ze samen gingen spelen, ze elkaar beter bleken te verstaan dan ze zelf voor mogelijk hadden gehouden. En dat de mix tussen de blues van de Nederlander en de traditioneel Afrikaanse, swingende muziek van Touré in heerlijk in het oor liggende songs geresulteerd had. Toen het stukje klaar was ging ik google-en om een hoesjes te vinden voor bij de recensie en wat zag ik? Een recensie op File Under! Verdorie, de release op Excelsior is niets meer dan een heruitgave van de vorig jaar op Diesel Motor verschenen cd. Ik las het stukje dat Ewie schreef nog eens na en concludeerde dat mijn stukje wel de prullenbak in kon. Ewie had het namelijk prima verwoord, waarom zou ik dan niet kunnen volstaan me naar zijn stukje van vorig jaar augustus te linken?

#

|

| Storm | 15 januari 2009 - 20:57 | reacties (1)

Soms heb ik geen idee waar ik de tijd laat. Voor mijn gevoel is het nog maar kort geleden dat ik dik een half uur praatte met Joost Zweegers over zijn nieuwe cd Almost Bangor. Maar dat was al begin september van het vorige jaar. Ik had toen niet durven voorspellen dat Almost Bangor zo succesvol zou worden als het hier geworden is de afgelopen maanden. Elke zaal die Novastar aandeed was strak uitverkocht, zijn liedjes zijn dagelijks te horen op de radio en hij schreef zelfs de themasong van de Serious Request-actie op 3FM. Het zijn zaken die Joost waarschijnlijk zelf ook niet verwacht had, die warme donderdagmiddag toen hij de pers te woord stond. Maar dat er hard gewerkt werd aan het tot een succes maken van zijn nieuwe plaat was me wel duidelijk. Volgens mij voerde hij al zittend op het balkon in de zon wel vijf telefoongesprekken in de korte tijd die hij had tussen mijn interview en het voorgaande. En in alle gesprekken klonk zijn enorme gedrevenheid door. Gelukkig zet hij tijdens het interview zijn telefoon uit.

#

|

| Bospop 2009 | Dauwpop 2009 | Eurosonic / Noorderslag 2009 | Interview | Storm | 14 januari 2009 - 14:58 | reacties (4)

Normaal gesproken probeer je als band bij het samenstellen van een Best Of of een uitgave die een soortgelijke titel draagt een beetje je hele oeuvre te bestrijken, en als je zo'n verzamelaar al verspreidt over meerdere uitgaven, dan begin je met je early years als eerste release. Althans, zo staat het in het dikke rock 'n roll-boek, heb ik wel eens gehoord. Banabila heeft daar schijt aan. Deze Rotterdamse geluidstovenaar begint gewoon doodleuk met het verzamelen van het laatste decennium van zijn muziek op één schijf (van klassieker VoizNoiz uit 1999 tot Sperics2 uit 2003) en plakt daarbij vervolgens op de tweede schijf niet eerder op cd verschenen muziek. Toch is hij al sinds begin jaren tachtig een van Nederlands meest intrigerende muzikanten. Ik hoop dan ook dat zijn eerdere werk ook nog eens verschijnt. Tot die tijd kun je je als luisteraar prima vermaken met deze verzamelaar. Banabila opent namelijk nogal wat deuren en slaat nog meer bruggen. De manier waarop hij ambient koppelt aan wereldmuziek en vele andere genres en daarbij veelvuldig gebruik maakt van veldopnamen is ronduit geniaal. Als dan ook nog eens trompettist Eric Vloeimans aanschuift in twee tracks ("Damned" en "A Virtual Meeting"), dan ontstaat er iets ronduit geweldigs. Zonder daarmee overigens de rest van zijn tracks te kort te willen doen, want die zijn ook stuk voor stuk erg rijk aan details en verrassende combinaties en verrassende wendingen.

#

|

| Storm | 12 januari 2009 - 20:38 | reacties (0)

Tot mijn verbazing hebben we tot nu toe nog geen enkel album van onze zuiderburen van Soon besproken. Onbegrijpelijk, want deze band timmert toch sinds eind jaren negentig aan de weg en bracht zijn eerste twee volwaardige albums uit in de tijd dat File Under al bestond. Kan gebeuren natuurlijk, en we maken het bovendien graag goed door u te wijzen op hun derde album As Of Yet, dat vlak voor de jaarwisseling ook in Nederland verscheen. Opvallend is hoe niet-Belgisch (als zoiets al bestaat) Soon klinkt op As Of Yet. De band sluit veel meer aan op de emo/indierock die vanaf de andere kant van de oceaan deze kant op waait (al zou ik ook graag het machtige Fireside willen noemen als referentie). Het maakt het lastig voor een band om je te onderscheiden. Maar de band probeert (en lukt!) dat op As Of Yet wel degelijk, met supermelodieuze, maar fijn prikkelende songs. Bijkomend voordeel is dat zanger Enzo Cloetens zijn beperkingen qua stembereik uitermate goed kent, maar zijn kwetsbare punt toch goed uitbuit door te spelen met dynamiek. Voeg daarbij de tomeloze energie van drummer Johan de Coster en de gehaaide toetsendetails van Gaëtan Vandewoude en je hebt een winnende combinatie.

Monsoon schopte het al wel tot een recensie op File Under. Dat was met hun tweede album Speak in 2005. Tussen die cd en The King Of Eyes And Tits And Teeth verscheen nog The Weird Zoo. Monsoon is het tot nu toe ook bij onze zuiderburen nog niet gelukt om echt door te breken. Aan het charismatisch voorkomen van frontfrouw Delphine Gardin heeft dat zeker niet gelegen en ze hebben de afgelopen jaren ook voldoende veren in de bips gekregen van de diverse recensenten om ze op weg te helpen (al waren er wel twijfels over The Weird Zoo). Blijkbaar zit er een mismatch tussen band en publiek. Al luisterend naar The King Of Eyes and Tits and Teeth snap ik maar half hoe dat komt. Liedjes als "Hit And Run" en "A Good Life" blijven prima overeind naast hitsingles van bijvoorbeeld Garbage. Maar het probleem zit 'em bij Monsoon vrees ik in de diversiteit van hun liedjes. Zo komt het lichtvoetige, rijkelijk met strijkers gelardeerde "Time" (wie riep daar Cardigans?) uit het niets voorbij, waarin Delphine wel heel erg op haar tenen moet lopen. Het contrast met het weerbarstige, PJ Harvey-achtige "Psychedelic Madhouse" (dat klinkt zoals het genoemd is) is dan misschien wel te groot. Het best is de slowrocker "Stories of Love" waarin Gardin als een zwoele Portishead-slang over je schoot kruipt om je te verleiden. Maar wie koning wil zijn van ogen, borsten en tanden geeft zelf eigenlijk ook al aan niet te willen kiezen voor uniformiteit. Het is hun goed recht.

#

|

| Storm | 10 januari 2009 - 20:28 | reacties (0)

Laatst vroeg iemand waarom we op File Under eigenlijk zelden of nooit aandacht besteden aan R&B. Mijn antwoord was simpel: omdat ik er meestal geen reet aan vind en dat geldt volgens mij voor het gros van de crew hier. Zeker als er gekwijld wordt in ballades dan krijg ik op plekken jeuk waar ik dat helemaal niet wil. Toch zijn er best liedjes die ik te pruimen vind. Neem bijvoorbeeld de nieuwe single van Beyoncé "Single Ladies (Put A Ring On It)". Ik kan moeilijk ontkennen dat dat een retecatchy opzwepend liedje is. Het is zo'n song die me dan toch uitnodigt om eens te luisteren naar haar nieuwste cd I Am...Sasha Fierce. Het is een plaat die opgesplitst is in twee delen. Op de eerste cd staan ballades en op de tweede de up-tempo nummers. De openingstracks van beide cd's zijn - vast niet toevallig - de eerste singles. "If I Were A Boy" mag er overigens ook best zijn. Daarin laat Beyoncé horen dat ze echt wel een fraaie stem heeft en dat je die ook echt hoort, zonder gerommel. Minder tevreden ben ik over haar versie van "Ave Maria". Het is zo jammer dat ze dit nummer ook weer pimpen moeten met een beat eronder. Die is echt volstrekt overbodig. Daardoor wil het mij maar niet raken, maar ik gok dat het in een zwarte kerk heel wat emoties los kan maken. Het is jammer dat een artiest die echt gespitst is op details niet het lef heeft om te kiezen voor een echt kale uitvoering. Daarvan zou de impact veel groter zijn. Maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak. Dit zorgt er wel voor dat ik ondanks dat ik hoor dat beide cd's met veel beleid (misschien wel teveel?) gemaakt zijn, na meerdere draaibeurten toch weer kribbig word van al die gladde zoetgevooisdheid. Maar "Single Ladies" blijft natuurlijk wel een kei van een single.

#

|

| Storm | 08 januari 2009 - 20:28 | reacties (1)

Er was een tijd dat ik de albums van My Dying Bride echt bizar veel draaide. Dat was zo rond hun releases begin jaren negentig. Ik had niet verwacht nog eens een evenknie te horen van die geweldige eerste drie albums van deze Engelse treurwilgen. Tegelijkertijd draaide ik ook veel Last Crack's tweede cd Burning Time, een zwaar onderschat avontuurlijk metalalbum. Tot mijn verrassing hoorde ik nu uit onverwachte hoek een album dat de ideale mix van die twee bands is. Universe 217 komt namelijk niet uit een mistroostige Engelse industriestad of een Amerikaanse verlaten stad, maar uit Griekenland. Wat de band laat horen op hun titelloze debuut-cd ligt namelijk behoorlijk in de lijn van Last Crack en My Dying Bride, maar dan wel met in de achterzak alle ontwikkelingen aan stijlen die de metal de afgelopen vijftien jaar doorgemaakt heeft. Maar er is nog een klein iets dat een heel groot verschil maakt. Achter de microfoon staat namelijk Tania. En zij is zonder twijfel een van de sterkste zangeressen die ik afgelopen jaren in de metal langs heb horen komen. Ze is geen allesverwoestende blafkat, geen irriterende sirene à la Sharon Den Adel, geen poging tot het zijn van een Anneke de Tweede, nee, zij is een alle stormen weerstaande rots in de branding. En dat is nodig ook, want dat de drie heren die om haar heen staan te musiceren, haar het leven gemakkelijk maken is alles behalve waar. In hun muziek zit een continue dreiging van onheil en dat maakt deze debuut-cd van begin tot eind extreem boeiend.

#

|

| Eurosonic / Noorderslag 2009 | Storm | 06 januari 2009 - 20:52 | reacties (5)

Nu gaat het natuurlijk in eerste instantie vooral om de muziek, maar het oog wil ook wat. En ik houd van fraai verpakte cd's. Alles beter dan een cdr in een plastieken of papieren hoesje. Ik koop dan ook geregeld achteraf nog limited edition exemplaren van zo'n cd als die verschijnt of een gewoon exemplaar. Ik vind het wel opmerkelijk dat veel kleine labels of eigen beheer cd's er vaak fraaier uitzien dan cd's van grote releases.

De hoes van de digipack van Firma Weijland's duik! is simpel, maar wel fraai. Net als de de rest van de vormgeving binnenin. Achter de Firma gaan Lucy Legeland en Jack Weijkamp schuil. Zij zingen hun liedjes grotendeels in Achterhoeks dialect, maar hun teksten zijn, helemaal met het boekje in de hand, zeer goed volgbaar. Het liedjes zijn divers van thematiek. Ze variëren van vertellingen over verwonderen over kleine dingen (de smaak van de shampoofles) tot de impact van wereldschokkende gebeurtenissen (Beslan-gijzeling) op een kinderleven. Muzikaal gezien is de Firma niet bang om wat te proberen. Van Balkan-invloeden ("Soh!") tot hoekige De Kift-achtige ritmes ("Nat Heur") tot zwierende jazzy invloeden ("Smaak") en uptempo accordeonjagers, de band weet overal een draai aan te geven. Ik luister zelf net iets liever naar de liedjes die Jack zingt, dan de songs van Lucy. Zijn stem is wat warmer en de hare wat harder en botter. In een tijd dat acts als De Kift en André Manuel eindelijk de waardering krijgen die ze verdienen moet wel plek zijn voor een theatrale act als de Firma Weijland.

Dat fraaie verpakkingen ook nadelen met zich mee kunnen brengen blijkt wel uit de cd die Project Wildeman ons toestuurde. Als ik de vernuftige verpakking opengemaakt heb, blijkt er bij de post duidelijk iets misgegaan te zijn. Er zit een enorme jaap in de cd en deze is volkomen onafspeelbaar geworden. Helaas. Gelukkig is er dan altijd nog zoiets als een MySpace-site waarop drie nummer ("Welvaart van het lichaam", "24-uurs Metronomie" en "Ogen Wijd Open Gesloten") terug te horen zijn. En deze maken me nog iets somberder over het sneuvelen van de cd bij tante Post. De experimentele muziek van dichter/zanger Robin Block en zijn drie begeleiders spreekt mij namelijk zeer aan. De springerige gitaren van Sven Hamerpagt waarover Block voordraagt in "Welvaart Van Het Lichaam" smaakt naar meer. Net als het jachtige "24-uurs Metronomie", dat een beetje een "Ice Ice Baby" ondertoon in zich heeft, die de degens kruist met de Haarlemse vergane glorie van Gotcha! Nog opzwepender is "Ogen Wijd Open Gesloten" dat opgestart wordt door furieus djembé-spel, maar vervolgens terecht komt op een rustige plek in de stad waar Milan Mes even zijn trompet bespeelt maar Block je vervolgens een donkere steeg intrekt. Macaber, maar geslaagd.

De prijs voor de mooiste verpakking van deze drie kleinschalige releases gaat echter naar EyesInside. Deze cd komt in een fraai geringband boekje en is voorzien van prachtig artwork van Kris Kobes. Seven Songs bevat - joh wat een verrassing! - zeven songs van verbazingwekkende hoge kwaliteit. Ik snap niet dat een label als Volkoren, Excelsior, of voor mijn part Subroutine deze band tot nu toe niet opgepikt heeft. Want werkelijk waar, alles klopt aan de sierlijke ingetogen indiepopliedjes van de hand van dit vijftal. De manier waarop de stem van Sergej in de liedjes vermengd met die van bassiste Welmoed is hartverwarmend prachtig. Het is dan ook niet daar dat de band doet denken aan This Beautiful Mess en Brown Feather Sparrow, waarin de samenzang tussen man en vrouw ook zo'n cruciale rol speelt. Maar de band kiest ook geregeld weemoedige kant van At The Close Of Every Day, maar de gracieuze frêle stem van Sergej is dan een welkom lichtpunt. Net als de elektronica waar ze in de laatste paar nummers nadrukkelijk mee flirtern. Grootse release van een band waar wat mij betreft morgen de platenbonzen op de deur mogen kloppen.

#

|

| Motel Mozaique 2011 | Storm | 04 januari 2009 - 20:58 | reacties (0)

Het is bijna bizar om te zien welke grote namen er sinds de oprichting in 1985 meegewerkt hebben aan Revolting Cocks, het zijproject van Al Jourgensen's Ministry. Allemaal zware jongens: Gibby Haynes, Trent Reznor, Nivek Ogre (Skinny Puppy), Jello Biafra, Timothy Leary. Een deel van de helpende handen speelde ook met Jourgensen in Ministry. Van de oorspronkelijke medeoprichters van Revolting Cocks, de Front 242-bandleden Patrick Codenys en Richard 23 en verbazingwekkend genoeg ook Luc Van Acker is in geen spoor meer te bekennen op de nieuwste plaat Sexo Olympico. Ik had die plaat eigenlijk niet meer verwacht. Het leek me niet meer dan logisch dat, nu Jourgensen besloten had Ministry op te doeken, bij Revolting Cocks de deur ook definitief in het slot zou vallen. Maar Jourgensen's wegen zijn wel vaker ondoorgrondelijk gebleken. En dus blaast hij met drie nieuwe bandleden (Ministry-gitarist Sin Quirin, bruller/zanger Josh Bradford en toetsenist/gitarist Clayton Worbeck) Revolting Cocks nieuw leven in. Die nieuwe bandleden leiden vanzelfsprekend niet tot iets schokkends nieuws uit de pen van Jourgensen. Zijn teksten voor deze nieuwe Revolting Cocks zijn zogezegd 'ouderwets' pervers en de muziek is industrial dance/metal van de bovenste plank, maar niet zo hard als Ministry. Een nummer als "I'm Not Gay" laat zelfs een nieuwe wind waaien door het RevCo-kamp. Erg cool is ook het strakke uptempo "Cousins", dat het op de alternatieve dansvloeren prima zou doen. Ten opzichte van het laatste studioalbum Cocked and Loaded vind ik Sexo Olympico over de hele linie een flinke slag beter. Het zal me benieuwen of dit het laatste (ranzige) kunstje van Jourgensen blijkt. Ik hoop van niet.

#

|

| Storm | 02 januari 2009 - 20:57 | reacties (0)

Ik denk nog wel eens mijmerend terug aan de tijd dat MTV nog dondersgoed wist waar de M in hun naam voor stond. Tegenwoordig zie ik ongeveer tachtig procent van de tijd alleen maar van die suffe reality shows of ander geneuzel op die zender. Omdat in mijn zenderpakket alleen nog maar het verschrikkelijke TMF zit, zie ik nu veel minder muziekclips dan voorheen. Doodzonde,dat er geen plek meer is voor programma's als 120 Minutes, want die mis ik best. Daardoor heb ik van de videoclips die terug te zien zijn op Rock S'Cool Vol. III geen enkele al eens op de TV gezien. Nou zou het gros van de clips op deze verzamelaar het niet veel verder schoppen tot wat ooit Headbanger's Ball presenteerde op MTV (en logischerwijs dus ook Beavis & Butthead), want platenlabel Steamhammer die hierop het neusje van de zalm uit haar stal presenteert, opereert vooral in de meer luidruchtiger genres. Niet alle clips zijn overigens even geslaagd. Die van Iced Earth bijvoorbeeld, die het midden houdt tussen een echte en een tekenfilm. Geinig idee, maar de uitwerking gaat me na twee keer kijken al irriteren. De clips van onder meer Whitesnake en Saxon (tot twee keer toe) zijn de traditionele mix van livebeelden met studiogeluid, maar dat hoort gewoon bij dit soort bands, al vind ik het raar dat de Rollins Band voor een gelijke insteek kiest. Beter zijn dan "Ruler The World" van Kamelot en Moonspell's "Scorpion Flower" (met Anneke van Giersbergen in een gastrol die haar op het lijf geschreven is) en "Luna" , Riverside's' "Panic Room" en Skinny Puppy's "Haze" die er cinematografisch ook nog wat van proberen en weten te maken. Tofste clip is overigens zonder twijfel die van "Floating" van Hatesphere die bestaat uit vertraagde beelden van intens headbangende mensen. Errug koel gedaan. Doodzonde dat ik die ondanks de zondag videodagen op de MOMI nog niet eerder gezien had.

#

|

| Storm | 30 december 2008 - 20:57 | reacties (0)