The Tangent
The Duke Spirit - Neptune
Echt heel veel productiewerk doet Chris Goss helaas niet. Best jammer, want als hij een album geproduceerd heeft, dan kan ik zo'n cd bijna altijd blind kopen. Melissa Auf der Maur, Mark Lanegan, Masters of Reality, Nebula, Queens of the Stone Age, Soulwax, ze staan allemaal in mijn kast. Ik was dan ook wel nieuwsgierig naar The Duke Spirit. Engelse bands produceren doet Goss namelijk niet zo heel veel, dus dit moest wel bijzonder zijn. Bovendien, als je als jong bandje uitgenodigd wordt om voorprogramma's tijdens tournees te verzorgen voor bands als Queens Of The Stone Age, Razorlight, Yeah Yeah Yeahs, Black Rebel Motorcycle Club en zelfs R.E.M., dan moet je wel wat in je mars hebben. Nou, en dat blijkt. Alleen met de looks van zangeres Liela Moss scoort de band al een dikke voldoende. Als het daar bij zou blijven, dan zou dat een magere score zijn en dat is dus ook mooi niet het geval. Neptune - overigens al hun tweede cd - valt muzikaal gezien ook niet te versmaden. Na een verwarrend zweverig intro van een krappe minuut laat de band gelukkig snel haar ware smoelwerk zien in "Send A Little Love Token". Een lekker opzwepend indierockliedje. Met haar PJ Harvey-achtige zang wint Moss me gemakkelijk voor zich. Al zouden oudere lezertjes misschien eerdere Grace Slick noemen. The Duke Spirit zou je de vrouwelijke variant op stonerrock, wat toch typisch een mannelijke aangelegenheid is, kunnen noemen. Alhoewel, het Motown-achtige "My Synken Treasure" en het dromerige "Wooden Heart" dat me aan Mazzy Star doet denken, kun je moeilijk stoner noemen. Zo is Neptune dus eigenlijk vooral een lekker afwisselend indie(rock)plaatje. Vergeet maar wat ik zei over dat vrouwelijk stoner gebeuren. Daar komt toch alleen maar gezeur over.
File: The Duke Spirit - Neptune
File Under: Ik snap wel dat Chris Goss graag wilde.
File Audio: [Dog Roses][Neptune's Call][ MySpace]
File Video: [Lassoo]
Beardfish - Sleeping in Traffic: Part Two
Ik was exact een jaar geleden aangenaam verrast door Sleeping in Traffic: Part One, Beardfish' eerste cd op Inside Out. Niet zozeer omdat die band een frisse, geheel vernieuwende, wind liet waaien door symfoland, maar wel door het feit dat het een heerlijke retro symfonische rockplaat was. Een die lekker ongedwongen klonk, maar toch van begin tot einde boeide. Krap 365 dagen later is er nu Sleeping in Traffic: Part Two. Dat riekt naar een concept-cd, zeg je? Inderdaad, dat heeft u goed aangevoeld! Het tweeluik Sleeping in Traffic bespiegelt een dag in het leven van iemand. Dit deel twee beschrijft het nachtelijke deel. Nu zijn symforockers natuurlijk, net als ikzelf, saaie mensen die vanzelfsprekend hun nachten gebruiken om te slapen. Als er dus een ingetogen gaap-plaatje uitgerold was, dan had je dat niet verrast waarschijnlijk. Gelukkig is dat niet het geval. Deze vier Zweden hebben blijkbaar precies een goede nacht uitgekozen om te beschrijven, want laat nou de beschreven persoon net één van de mooiste dromen hebben die hij afgelopen jaren gehad heeft. Een droom die veel verhaallijnen kent en waar heel veel muziek in voorkomt. Een droom over King Crimson, Yes en Frank Zappa, maarv vooral ook over de meer avontuurlijk ingestelde jaren zeventig poprock en zelfs een met een knipoog naar Saturday Night Fever. En dromen waarin Zweedse vrouwen voorkomen zijn altijd aangenaam. Oh nee, dat was mijn eigen droom. Deze droom wordt nog fraaier door de zang van Rikard Sjöblom. Hij heeft absoluut een van de prettigste stemmen die ik de afgelopen jaren in de symfo voorbij heb horen komen. En zijn toetsenspel - met lekker vette Hammond! - is ook heel fijn. Voeg daarbij dat de rest van de band ook nog eens gezellig lepeltjelepeltje met hem onder het dekbed kruipt en net als Rikard droomt met een glimlach op hun gezicht en je snapt dat ik zo hetzelfde ga doen. Want des te eerder is het donderdag en kan ik de band aan het werk zien in de Boerderij in Zoetermeer.
File: Beardfish - Sleeping in Traffic: Part Two
File Under: Fijne droom - geen natte
File Audio: [Into The Night][The Hunter][South Of The Border ]
Opeth - Still Life
Boven aan de trap van zolder staat de Jongedame. 'Papa, wil je mijn fiets uit de schuur halen. Ik wil in het straatje fietsen.' Mejuffrouw kan tegenwoordig zonder zijwieltjes fietsen en sindsdien zou ze het liefst nog met haar fiets in bed liggen. Vooruit dan maar, ik help haar gelijk. Buiten klets ik nog wat met de buurman. Opeens gaat het raam open van onze slaapkamer en hangt mevrouw Storm uit het raam: 'Wat ben jij op zolder aan het draaien, zeg. Zoiets hoorde ik al heel lang niet meer?' Hmm, inderdaad, dat klopt. Nu pas hoor ik zelf ook dat ik de muziek wel heel erg hard had staan. Al moet dat ook, want het is de special edition (of reissue zo je wilt) van Opeth's Still Life. Dit Zweedse progressive death metal viertal is nou niet bepaald een band die ik graag op een bescheiden volume beluister en al helemaal niet als het een strak in 5.1 surround sound geremixte klassieker als Still Life uit 1999 is. Mijn hemel wat klinkt deze plaat op deze manier nog indrukwekkender dan hij toentertijd al deed. Deze special edition verschijnt, en dat is vast geen toeval, vlak voordat er eindelijk weer een nieuwe cd van deze meesterlijke Zweden in de schappen ligt, maar dat verhoogt de feestvreugde alleen maar meer. Naast de 5.1-mix staat op de dvd ook nog een live-video van ingetogen "Face of Melinda", waarop de band laat horen ook op het podium adembenemend goed te zijn. En als icing on the cake is het boekje ook nog uitgebreid met extra artwork van Travis Smith. Maar het gaat in dit geval toch vooral om de muziek en zoals Åkerfeldt zelf schrijft in het verhaal achter de plaat dat ook in het boekje staat: 'It's aged pretty well.' Voorwaar een understatement.
File: Opeth - Still Life
File Under: Klassiekers
File Audio: [MySpace (maar ja daar hoor je geen 5.1 natuurlijk)]
Def Leppard - Songs From The Sparkle Lounge
Soms kunnen bands ook zo enorm uit hun nek lullen om hun album aan de man te brengen. Zo vond Def Leppard's zanger Joe Elliott het nodig om over hun nieuwe album Songs From The Sparkle Lounge op hun website te zetten dat het qua sound meer richting de AC/DC van de vroege jaren zeventig en Led Zeppelin's "Rock and Roll" zou gaan. Flikker toch een eind op, denk ik dan, dat gelooft toch niemand. Besteed je tijd aan wat beters dan het verkondigen van dit soort nonsens. Want je denkt toch niet dat de zorgvuldig dichtgepleisterde hardrock van Def Leppard nu in een keer heel organisch en open is gaan klinken? Zoiets verkondigen heeft een band die 65 miljoen(!) cd's verkocht heeft toch ook niet nodig. Die weten toch waar ze goed in zijn? Gelukkig - al zullen anderen er om treuren - blijkt inderdaad dat Def Leppard maar weinig veranderd is. Songs From The Sparkle Lounge is godzijdank wel een stuk beter dan X, de akelige beroerde cd die de band in 2002 uitbracht. Veel slechter kon ook niet. Wat dat betreft is het uitbrengen van het met covers gevulde Yeah! een goede zet geweest, de batterijen zijn duidelijk weer opgeladen. Het lullige is echter wel dat Songs niet zo goed is als dat coversalbum. De band grijpt me af en toe net iets te letterlijk terug naar successen uit eigen repertoire en dan ligt het gevaar op een slap aftreksel al snel op de loer. Gelukkig is de band ervaren genoeg om niet in die val te trappen en door bijvoorbeeld een verrassend duet met country superster Tim McGraw houden ze de boel scherp. Al had ik het zelf wel slim gevonden als ze Mutt Lange weer als producer van stal gehaald hadden, al levert Ronan McHugh best goed werk. Ach ja, vroeger was alles beter zeurde de ouwe lul...
File: Def Leppard - Songs From The Sparkle Lounge
File Under: Sterke comeback gecontinueerd.
No Age - Nouns
Er zijn zat bandjes die maar uit twee man bestaan en een bak herrie maken. Maar een duo dat zo'n compromisloze wagonlading over me heen gestort zoals No Age dat doet, dat hoorde ik nog niet vaak. Met hun op Fat Cat verschenen verzamelaar Weirdo Rippers heb ik nog steeds een merkwaardige haat-liefde-verhouding. Voor hun zojuist verschenen 'echte' debuut Nouns, dat op Sub Pop verschijnt, geldt eigenlijk hetzelfde. Het is weer zo'n plaat die ik de ene keer ge-wel-dig vind en een volgende keer na het eerste nummer al weer uit mijn cd-speler trek. Dat ligt dus vooral aan mij en niet aan No Age. Het komt doordat No Age tegendraadse muziek maakt. Vertroebel het geluid van de oude Sonic Youth, ontdoe het voor een deel van zijn vaste structuur en van Kim Gordon. Blender er een vleug shoegazer bij en dan zit je ongeveer bij hoe Nouns klinkt. Al vatte mijn moeder het vorige week kort maar krachtig samen als zijnde lawaai. Weet zij veel. Toch snap ik haar mening wel een beetje, want de weldadige noise van No Age ligt nogal zwaar op de maag en is ook zeker niet iets dat je voorbij gaat horen komen op de mainstream radiokanalen. Een kort, maar heftig album dat op het eerste gehoor zelfs een beetje slordig klinkt, maar op het tweede, derde en volgende gehoren alsmaar interessanter wordt. Als je eigen kuif tenminste goed staat.
File: No Age - Nouns
File Under: Een andersoortige streling van de trommelvliezen.
File Audio: [ MySpace][Eraser]
Windsor For The Derby - How We Lost
Het geraamte aan schrijvers hier op File Under is redelijk stabiel. Ik werk liever met een klein hecht clubje aan een site dan met een groot collectief. Toch nemen we af en toe (ongewild) afscheid van dees of geen. Zo zul je hier voorlopig geen stukjes meer vinden van Heet Stof. Niet omdat wij 'em niet meer lief vinden, in tegendeel zelfs. Maar hij had een enorm last van tijdgebrek. Daardoor kwam hij bijna niet meer toe aan het vullen van zijn eigen weblog. Want het speuren op internet naar (relatief) onbekende leuke indiebandjes, dat kost tijd, en tijd is schaars. Daarom zette hij na exact 100 stukjes helaas een punt achter zijn bijdragen aan File Under. Een bandje waar hij vorige week positief op zijn eigen log over postte was Windsor For The Derby. En laat daarvan nou net een cd-tje op zijn stapeltje klaar gelegen hebben. Blijkbaar weet ik toch aardig in te schatten wat al die mensjes hier leuk vinden. En, omdat ik het jammer vind dat 'ie hier verdwijnen gaat, schrijf ik verder niets over hun nieuwe cd, maar link ik naar zijn stukje.
File: Windsor For The Derby - How We Lost
File Under: Hoe wij Heet Stof verloren
Lowgold - Promise Lands
Het is me zelden gebeurd dat ik een cd twee keer kocht. Misschien vind jij dat niet knap, maar op dik 3000 cd's is de kans best groot dat dat wel een keer gebeurt. Zo kocht ik Lowgold's debuutalbum Just Backward of Square dus twee keer. De eerste keer vrijwel gelijk na de release, de tweede keer pikte ik de cd een paar weken terug uit een opruimingsbak. Toen ik 'em in de kast wilde zetten naast het fijne Welcome To Winners bleek dat die cd al de juiste buurman had. Ik vroeg me gelijk af of er niet al een nieuwe cd in het verschiet zou zitten van Lowgold. Al had het me niet verbaasd als de band opgedoekt was ondertussen, want het geluk was zelden aan de zijde van Darren Ford en zijn mannen. Ik bleek een verzamelaar (Keep Music Miserable) gemist te hebben en net op tijd te zijn voor Promise Lands, hun nieuwe cd. Deze derde studioplaat bleek alweer op een nieuw label te verschijnen, hun eigen Dedtedrecords. Bijna had ik die cd ook dubbel gehad. Hij stond nog op mijn verlanglijstje toen er een recensie-exemplaar in de bus viel. Het eveneens Engelse Cooking Vinyl bleek de cd in licentie uit te brengen. Ik hoop dat het wat meer succes oplevert dan zijn twee voorgangers. Eigenlijk zou het ook wel moeten, want de liedjes die Ford schrijft liggen aardig in de lijn van wat hun generatiegenoot Coldplay zoveel succes bracht, maar zijn net wat aparter. Gelaten is misschien een beter woord, zeker als je nog traantje Grandaddy bij denkt. De band mist een beetje de dynamiek die een band als Coldplay of Elbow wel heeft. Dat komt doordat Promise Lands gestaag in één tempo aan je voorbij trekt. En dat ze dat prima kunnen blijkt wel uit een wat meer uptempo nummers als "Just Like Skin", wat ter afwisseling fijn is. Ook daarin komt de warme stem van Darren Ford die in de lijn ligt van Justin Currie en soms zelfs een beetje aan Chris Cornell (huh, ja idd huh!) doet denken prima tot zijn recht. Alleen om die sterke stem zou je in ieder geval één keer in je leven naar een Lowgold-cd moeten luisteren.
File: Lowgold - Promise Lands
File Under: Hope & Reason
File Audio: [Clear][Farmer's Tale][Burning Embers akoestisch][ MySpace]
FIle Video: [Burning Embers]
Elvis Costello - This Year's Model
Joost Zwagerman schuift regelmatig aan bij De Wereld Draait Door. Meestal is dat de laatste vrijdag van de maand en dan mag hij zijn licht laten schijnen over de afgelopen mediamaand. Daar is hij prima op zijn plaats. Maar begin deze maand zat hij er ook omdat hij voor Wah Wah een editie samengesteld had. Daarin schreven schrijvers over hun onbewoonde eiland-plaat. Aan tafel schoven naast Zwagerman ook Kees van Kooten, Saskia Noort, Oek de Jong en Marc-Marie Huijbrechts aan die over hun plaatjes nababbelden. Ik irriteerde me mateloos aan Zwagerman. Zo had hij het gore lef om Huijbrechts favoriete plaat van Barbara Streisand af te doen als amusementsmuziek in plaats van popmuziek. Het erge is dat hij het op tafel legde als ware het een feit in plaats van zijn persoonlijke mening. Ik vond het stuitend. Niet dat ik nu bepaald een fan van Streisand ben, maar om het daarom nu maar stampte pede ter zijde te schuiven. En bovendien, is pop niet de afkorting van populair? En wat zegt de Wikipedia bovendien: 'Popmuziek is in hoofdmoot meer een vorm van amusementsmuziek dan kunstmuziek' Ik bedoel maar. De ellende was dat Zwagerman zijn eigen keuze een goede was. Hij verkoos This Year's Model van Elvis Costello tot zijn onbewoonde eilandplaat. Absoluut een lid van de kopgroep in het ijzersterke oeuvre van Costello. En het mooie is dat er nu zelfs een zeer fraaie '230 years anniversary'-editie van verschenen is. Maar ik kan deze dubbel-cd - disc twee is een sublieme registratie van een concert in 1978 - maar niet draaien zonder aan die nare aflevering van De Wereld Draait Door te denken. Dat kan niet de bedoeling zijn.
File: Elvis Costello - This Year's Model
File Under: Met dank aan Zwagerman geniet ik er minder van.
Adem - Takes
Het is jammer dat DubbelMono half gestopt is met zijn Platenkast-project. Of beter, jij als lezer/luisteraar bent gestopt inzendingen naar hem te sturen om zijn site te updaten. Ik vond het na een toevoeging altijd weer leuk om te proberen te spotten wat er bij een ander in de kast stond, al was dat meestal vrij lastig. Maar goed, dan viel nog genoeg te kijken, want het is bij vele inzendingen een enorm zooitje allegaar, ook qua kast. Het zou wel mooi zijn als artiesten zelf ook eens wat in zouden sturen. Ik ben wel benieuwd naar de rest van de platenkast van Adem. Op zijn nieuwe cd Takes geeft hij - voluit Adem Ilhan geheten en naast soloartiest ook bassist in Fridge - in ieder geval een meer dan interessant doorkijkje in de periode 1991-2001, in wat hem inspireerde als artiest. En daar zit aardig wat obscuur spul bij. Ik bedoel, wie heeft de 7" van Bedhead's "Bedside Table" in de kast staan? Of weet wat het B-kantje is van Smashing Pumpkins' "I Am One"- single? Adem heeft het in zijn kast staan. Net als de 12" van Tortoise "Garmera". Maar daarnaast ook albums van PJ Harvey, Lisa Germano, Pinback, Yo La Tengo, Aphex Twin, Björk, The Breeders, Low en dEUS. Tracks van albums van deze artiesten goot Adem in een singer-songwriter-jasje en zingt ze met zijn fragiele stem. Dat Adem hierbij niet bang is om heilige muurtjes te slechten blijkt wel uit zijn versie dEUS' "Hotellounge". Daar zullen ze in België wel van fronsen, maar ook zij kunnen niet ontkennen dat deze versie ronduit geweldig is. Adem maakt de liedjes af en toe onherkenbaar en zelden herleidbaar tot de originele artiest, maar zijn dat niet meestal de fraaiste covers? In dit geval wel in ieder geval.
File: Adem - Takes
File Under: Wachten op Take 2
File Video: [Hotellounge live]
File Audio: [To Cure A Weakling Child/Boy Girl Song]
Colin Meloy - Colin Meloy Sings Live!
Ik heb Colin Meloy heel hoog zitten. De vier cd's die hij uitbracht met The Decemberists vond ik allemaal van superieure kwaliteit. De eerste keer dat ik ze live aan het werk zag was ook ronduit geweldig. De laatste keer ging er echter wat knagen. Het spontane van de eerste keer leek toch een soort van een trucje te zijn. Maar ik merkte ook dat de mensen om me heen die wel voor de eerste keer The Decemberists zagen wel heel enthousiast waren. Ik was gewoon verwend, zo bleek. Maar dit verwende jongetje is toch wel heel blij dat hij mee kan genieten met de Amerikanen die Colin Meloy aan het werk zagen tijdens zijn solo-optredens. Op Sings Live! zijn van die optredens zeventien liedjes verzameld. Het album laat horen dat de liedjes van Meloy zich ook uitstekend lenen voor optredens van een man alleen met zijn gitaar. Meloy kriskrast door het repertoire van The Decemberists en doet ook een paar nummers die de band (nog?) niet opnam. Geinig is ook dat hij in enkele nummers stukjes van nummers van andere bands stopt. Zo vult hij "Here I Dreamt I Was An Architect" handig aan met het niet gelijk voor de hand liggende "Dreams" van Fleetwood Mac. Ook REM, The Smiths en zelfs Pink Floyd heeft hij in de nummers verstopt. Opvallend vind ik dat ik toch weer val voor de mooie praatjes van Meloy tussen de nummers door. Misschien was ik die tweede keer dat ik ze live zag inderdaad gewoon een spoiled little kid met een slechte dag.
File: Colin Meloy - Sings Live!
File Under: Lieve Colin Meloy, kom je ook eens hier solo spelen?
Far Out - Batch
Het verschil is groot. Erg groot. Vorig jaar had ik echt hele slechte dagen in het berkenseizoen. Zo slecht zelfs dat ik me ziek moest melden op mijn werk, in bed moest blijven en zware medicijnen moest slikken om mijn lijf weer in het gareel te krijgen. Doordat ik nu overgeschakeld ben op andere medicijnen, die ik het hele jaar door moet slikken, is mijn lijf minder snel uit evenwicht bij pollenhozen zoals ze nu aan de gang zijn. Toch had ik vrijdag een slechte dag. Een hele slechte dag. En daar waren de pollen maar voor een klein gedeelte de oorzaak van. Ik had gewoon te weinig geslapen. En dat niet een dag, maar een week. De krap vier uur slaap van donderdag op vrijdag deden me uiteindelijk de das om. Ik besloot niets te gaan doen vrijdag. Ze konden me allemaal de rug op. Nou ja, bijna niets.
Ik had wel een stapeltje cd's klaar liggen dat ik de afgelopen winter bij elkaar verzameld had voor een luie warme dag. Niet geheel toevallig waren ze allemaal van hetzelfde label: Far Out Recordings. Ik begon de dag dus in alle vroegte met een extra sterke espresso en Nicola Conte. Of beter gezegd, met een verzamelaar die samengesteld is door deze Italiaanse jazzheld die zelfs zijn platen op Blue Note uitbrengt. Hij heeft op Viagem vijftien tracks uit de jaren zestig verzameld die een gelijk herkenbare mix van Braziliaanse bossa nova en samba jazz laten horen. Ik kende vooraf geen enkele van de veertien gepresenteerde acts en achteraf kan ik ze nog steeds niet opnoemen, maar ervan genieten deed ik wel. Je waant je echt midden in het verliefd kloppend hart van de pasgeboren bossa nova in hartje Brazilië in de jaren zestig. Heerlijk.
Een tweetal dat een deel vormde van het kloppend hart van de samba jazz en bij wie bovendien het hart sneller ging kloppen toen ze elkaar zagen, is Joyce & Tutty Moreno. Zij zingt, hij drumt en ze worden geholpen door allerhande vrienden. Ik drink ondertussen nog een dubbele espresso. Alhoewel ze beiden volgens mij al aardig op leeftijd zijn, klinkt hun cd Samba Jazz & Outras Bossas uiterst vitaal. Als je niet beter wist zou je denken dat Joyce net tegen de dertig loopt en een verleidelijke godin van de zwoele zomernacht is, zo zingt ze nog. Toch hoor je op de een of andere manier wel dat dit opnames zijn van 2007 en niet zoals op Viagem opnames uit de jaren zestig, waarbij ik de Viagem-verzamelaar prefereer.
Ook Arthur Verocai draait al een tijd mee in de Braziliaanse muziekscène, maar dat leverde tot nu toe maar één cd op onder eigen naam. En dat was in 1972. Niet dat Verocai stilgezeten heeft, hij schreef vaak voor anderen of speelde met hen mee. Ook op Encore is zijn rol op het eerste gehoor gering. De rol van de gitarist, en dat is dus Verocai in dit geval, is namelijk allesbehalve dominant op deze cd. Pas toen ik de koptelefoon erbij opzette hoorde ik zijn subtiele en inderdaad vaak ondersteunende spel wat beter. Nog steeds heel bescheiden, zoals hij ook op de hoes staat. Maar in de schaduw van bijvoorbeeld Rio-grootheden Azymuth die op twee tracks meedoen is het goed vertoeven. Erg fraai is het samenspel in Filhos tussen zanger Ivan Lins en Verocai op akoestische gitaar. Al had ik er zelf voor gekozen de strijkers die op de achtergrond meedeinen weg te laten. Heerlijke muziek voor bij mijn vers gezette cappuccino.
Op Marcos Valles' verzamelaar Carioca Soul staat zijn gitaar een stuk verder naar voren in de mix dan bij het album van Verocai. Valles, generatiegenoot van Verocai, bracht dan ook al meerdere albums uit onder eigen naam. Na de bescheidenheid van Verocai irriteert de prominente aanwezigheid van Valles wel een beetje. Maar goed, hij is de naamgever van de cd, dus het is zijn goed recht. Deze verzamelaar vat de opnamen samen die hij maakte voor Far Out tussen 1994 en 2008 en worden aangevuld met drie live-tracks die, maar dat is logisch, opgenomen zijn in de zwoele nachten van Rio. Dat vind ik wel de drie warmste nummers van Carioca Soul. De tracks van de drie studioalbums zijn naar mijn mening net wat te veel verhipt, na de drie albums hiervoor.
File: Marcos Valle - Carioca Soul
File: Arthur Verocai - Encore
File: Nicola Conte - Viagem
File: Joyce & Tutty Moreno - Samba Jazz & Outras Bossas
File Under: Geschikte Far Out-releases om een slechte dag op te leuken.
Rush - Snakes & Arrows Live
Bij het vorige concert van Rush in Ahoy in 2004 was het knap lastig om me door de massa te bewegen om een eindje naar voren te komen staan en de band van dichterbij te kunnen zien. Iedereen leek wel vooraan te willen staan. Afgelopen oktober was het een stuk eenvoudiger. Er waren deze keer twee concerten gepland en doordat die niet allebei uitverkocht waren kon ik bijna vooraan staan en me staan vergapen aan de vertoonde kunsten. Dat er twee avonden in Ahoy gepland waren was niet voor niets. De Canadezen hadden in al hun wijsheid besloten om juist in de galmbak die Ahoy toch doorgaans is opnamen te maken voor een live-cd/dvd. Misschien dat het geluid daarom eindelijk eens goed was bij een Ahoy-concert dat ik bijwoonde? Ook op Snakes & Arrows Live (hun achtste live-cd!), het resultaat van de opnamen in oktober is het geluid super. De band toonde met de studio-cd Snakes & Arrows al aan nog lang niet klaar te zijn om afgeschreven te worden, live deden ze er nog een schepje op. Enige probleem is natuurlijk altijd de setlist. Wat kies je niet en wat wel als band met zo'n enorm (goed) oeuvre? Toch is de balans tussen hun rock- en synthperiode in de 27 nummers en dik tweeëneenhalf uur durende cd's is prima, waarbij wel flink de nadruk gelegd wordt op Snakes & Arrows. Het kiezen van hoogtepunten uit die 27 tracks is lastig, maar ik krijg tijdens het beluisteren van achtereenvolgens "Subdivisions", "Natural Science" en "Witch Hunt" weer dezelfde rillingen als die avond in Ahoy. Ander hoogtepunt vond ik toch ook weer "De Slagwerker", de Nederlands getitelde drumsolo van Neil Peart die naadloos aansloot op "Malignant Narcissism", een van de drie instrumentale nummers die op Snakes & Arrows die overigens alle drie gespeeld werden. Ik kan dan ook niet wachten tot de dvd verschijnt eind dit jaar, om de solo waarin Peart met beelden uit de oude doos van Buddy Rich mee drumt. Dat zou het plaatje compleet maken.
File: Rush - Snakes & Arrows Live
File Under: Secret Touch
Story Of The Year - The Black Swan
Potverredorie, het is al weer twee jaar geleden dat ik hieperdepieper werd van Taking Back Sunday's Louder Now. Het wordt eigenlijk wel tijd dat die band eens met een knallende opvolger komt voor die plaat. Dan kan ik tenminste alle surrogaat dat ik sindsdien geconsumeerd heb weer aan de kant schuiven. Dat klinkt niet echt lief, maar ik meen het wel. Het is zo vaak net niet. Een positieve uitzondering hier op is toch Story Of The Year. Hun nieuwe cd The Black Swan is echt wel een fijn post-hardcore plaatje. Als ik 'em naast Louder Now leg, dan mag hij er net bij in de schaduw staan en dat is al heel wat. Het ontbreekt Story Of The Year net aan het raffinement dat ik aan Taking Back Sunday zo goed vind. De zang van Dan Marsala haalt het net niet bij Taking Back Sunday's Adam Lazarra. Qua screams vind ik het dan weer net niet lomp genoeg (jaja, ik weet het is het is ook nooit goed). Een beetje vlees nog vis en ik ben geen vegetariër. Dat ik het plaatje toch heel frequent bleef draaien, komt doordat de band toch wel verdomd catchy melodieuze liedjes heeft weten af te leveren voor The Black Swan. Wat dat betreft snap ik wel dat een major als Maverick het aandurfde om hun vorige twee cd's uit te brengen. Nu zijn ze, na voor major standards tegenvallende verkoopcijfers (al is dat een gok van mijn kant), daar aan de kant geschoven. Maar ik snap verdomd goed dat ze open armen onthaald zijn door Brett Gurewitz's Epitaph. Ik zou ook in mijn nopjes zijn een plaat als The Black Swan in mijn catalogus.
File: Story Of The Year - The Black Swan
File Under: Geen lelijk eendje
File Audio: [ MySpace]
Gnarls Barkley - The Odd Couple
Het verbaasde me toen ik las dat er een tweede Gnarls Barkley zou verschijnen. Ik had verwacht dat het bij een eenmalige - geslaagde, dat dan weer wel - samenwerking tussen Danger Mouse en Cee-Lo Green zou blijven. Maar The Odd Couple is het bewijs dat de chemie tussen dit bizarre tweetal nog lang niet uitgewerkt is. Geen idee of er opzet in het spel was, maar gelijk stonden ze ook weer midden in de belangstelling toen de clip die gemaakt was bij de eerste single, "Run (I'm A Natural Disaster)" van MTV gegooid werd omdat de video niet door de Harding Test kwam. Die wordt gedaan om te zien of clip een epileptische aanval kan veroorzaken en dat was hier dus het geval. Je zou bijna vergeten dat het om de muziek gaat. Op The Odd Couple laat Danger Mouse zich van zijn beste kant zien. Ik vind het erg koel hij met (ogenschijnlijk?) oude samples en beats toch een hiphop geluid weet te creëren. Door dat knip-en-plak-werk krijgen de liedjes van Gnarls Barkley stuk voor stuks iets 'ouds' over zich. De geknepen stem van Cee-lo versterkt dit nog eens verder. Wat ik wel jammer vind is dat het olijke duo de maniakale angel er in vergelijking tot St. Elsewhere er een beetje uitgetrokken heeft. Maar dat versterkt alleen nog maar verder de zoektocht naar een oud geluid. Ik vroeg me bij St. Elsewhere af of het bonte veldboeket dat dat album was mooi in zou drogen. Nou, het antwoord daarop is volmondig ja.
File: Gnarls Barkley - The Odd Couple
File Under: A Little Better
File Audio: [Charity Case][Blind Mary]
File Video: [Run]
The Germans - Elf Shot Lame Witch
Natuurlijk zijn The Germans geen Duitsers. Dat zou veel te veel voor de hand liggen. The Germans zijn Belgen. Vlamingen uit Dikkelvenne om precies te zijn. Elf Shot Lame Witch - bizarre albumtitel, die overigens een samentreksel is van songtitels - is hun debuut-cd. Dat album begint apart met de noiserocker "Waiting For The Band". Hierin wisselt de band driest vuige coupletten af met melancholische refreinen, een fraai evenwicht. Dat geldt voor het hele album. Het laat een band horen in een zoektocht door een lastig doordringbaar doolhof. Niet alleen (een zoektocht) naar die heks, maar ook naar die elf om die heks te schieten. Dat doen ze aan de hand van producer Pascal Deweze, die in een nummer ("Bones") ook nog de achtergrondvocalen voor zijn rekening neemt. Dat ik af en toe aan zijn oude band Metal Molly moet denken is dan misschien ook niet zo heel verwonderlijk. Andere opmerkelijke toevoeging is het tweetal van The Hong Kong Dong, de twee kinderen van Kamagurka, die samen met The Germans "Witch" tot een van de sterkste tracks van Elf Shot Lame Witch schreeuwen. Eigenlijk is het best raar dat de band nooit verder doordrong dan tot de halve finales van Humo's Rock Rally. Normaal gesproken weten ze in België hun talenten toch beter op waarde te schatten. Alhoewel in het jaar dat The Germans deelnam moesten ze het opnemen tegen The Van Jets, Absynthe Minded, Milow. Wat een luxeprobleem...
File: The Germans - Elf Shot Lame Witch
File Under: Not funny? I'm trying to cheer her up you stupid kraut!
File Audio: [ MySpace]
Man Man - Rabbit Habits
'Papa, zingen deze mannen in het Japans of het Chinees,' klinkt het van achteruit de auto. Het zeg wel wat over Man Man's Rabbit Habits, dat Junior dit vraagt. Hij is ondertussen toch wel het een en ander gewend, maar blijkbaar sluit de muziek van Man Man niet echt op aan. Zelfs de toch vaak alwetende Wikipedia komt niet verder dan Viking-vaudeville, Manic Gypsy Jazz als ze proberen deze band willen omschrijven. Het komt in de buurt, maar is het ook niet. Ach, eigenlijk is elke poging om de muziek van deze driestelingen uit Philadelphia te om schrijven bij voorbaat een verloren zaak. Het dichtst in de buurt kom je misschien nog wel door te zeggen dat ze 'anders' klinken, of als bastaardzonen van Captain Beefheart en Tom Waits. En live gaan ze daarin nog net even een stap verder. Op het podium wordt het pas echt een dolle boel. De samenvatting hiervan zoals ze die voor Rabbit Habits, hun derde cd, opgenomen hebben doet daar maar deels recht aan. Voor deze cd zijn ze opgenomen in de ANTI-stal, niet geheel toevallig ook het label waarop Waits zijn cd's uitbrengt. Het toetreden tot een groot label heeft overigens niet geleid niet tot grote veranderingen aan het geluid van Man Man. Het blijft doldriest, met van tijd tot tijd een vleug tranentrekkend sentiment. Eigenlijk laat Rabbit Habits zich nog het beste samenvatten als een nieuwe Looney Tunes-serie voor volwassenen. Alhoewel Junior er volgens mij ook best graag naar zou willen kijken.
File: Man Man - Rabbit Habits
File Under: Mysteries Of The Universe Unraveled
File Audio: [ MySpace]
Omar Rodriguez-Lopez Group / Omar Rodriguez-Lopez & Lydia Lunch
Normaal is Omar Rodriguez-Lopez volgens mij al niet iemand die heel goed stil kan zitten, de tijd die hij doorbracht in Amsterdam was een wel zeer productieve. Maar daarbij moet gelijk gezegd worden dat niet alles dat hij daar en deels in de Verenigde Staten schreef en opnam allemaal even goed was. An Apocalypse Inside Of An Orange is de derde release van opnames uit Omar's Amsterdamse tijd. In tegenstelling tot voorganger Se Dice Bisonte, No Bufalo is de plaat wel weer helemaal instrumentaal. En ook weer heerlijk bont afwisselend. Al kan ik me niet geheel aan de indruk onttrekken dat de Amsterdamse bron nu wel bijna uitgeput moet zijn. Zo is "Jacob van Lennepkade II" een maar liefst achttien minuten durend avantgarderjazzlatinrockfusionenweetikveelwatnogwelnietmeer vervolg op het gelijknamige nummer van het titelloze debuut. Al zou ik het misschien beter een alternatieve versie kunnen noemen. Hetzelfde geldt voor het titelnummer, dat een variatie is op het spooky jam "Vondelpark bij Nacht". Voor de grap draaide ik de twee nummers over elkaar en dat werd een wel heel bizar gebeuren. Toch, van mij hoeft dat niet zo nodig, het uitgeven van varianten op iets dat toch al veel op een jam lijkt. Al blijft Rodriquez-Lopez' gitaarspel natuurlijk nog steeds om duizelig van te worden.
Nee, liever dan op die alternatieve versies wijzen we je nog even op het vorig jaar door ons over het hoofd geziene samenwerking tussen Omar Rodriguez-Lopez en Lydia Lunch. Ook hiervan ligt een deel van de roots van de muziek in Omar's Amsterdamse periode. Alleen schreef Lunch er nu teksten bij. Dit levert een kort (vierentwintig minuten duren de vijf nummers), maar wel uitermate boeiend luisterspel op. De vraag beantwoorden of het ook goed is vind ik alleen een lastige. Omar en zijn mannen doen hetzelfde ding als op de drie Amsterdamse cd's, maar de toevoeging van aards nihiliste Lunch maakt het geheel op zijn zachtst gezegd bizar. De EP klinkt alsof de band en de praatzingende zangeres in heel verschillende werelden leven, maar door de dunne muurtjes van hun beider huizen elkaar toch dag en nacht horen, misschien zelfs wel lastig vallen. Een raar schouwspel.
File: Omar Rodriguez-Lopez Quintet - An Apocalypse Inside Of An Orange
File Under: Logisch, maar voorspelbaar vervolg.
File: Omar Rodriguez-Lopez & Lydia Lunch - Omar Rodriguez-Lopez & Lydia Lunch
File Under: Intrigerende manier van langs elkaar heen leven.
Scott Matthew
Holly Miranda
Zylinderkopf
Dub Trio
The Heavy Circles - The Heavy Circles
Als ik niet gelezen had dat The Heavy Circles een project is dat bol staat van de bekende namen, dan had ik ze er geloof ik geen van allen uit gepikt. Da's vrij uitzonderlijk, want normaal heb ik daar toch wel een goed oor voor. Helemaal bij vocalisten, maar vaak ook bij muzikanten. Kijk, dat ik een bastrack die ingespeeld wordt door Sean Lennon niet herken is misschien niet zo raar, maar als halfgodin Martha Wainwright een tweede zanglijn inzingt voor het bluesy "Easier", dan zou dit eigenlijk niet mogen gebeuren. Het gebeurt mij hier dus toch. Maar je vraagt je natuurlijk af waarom er allemaal van dat bekende volk - ook Joan Wasser, Matt Johnson en Money Mark spelen een moppie mee - langskomt voor deze cd? Nou, dat komt natuurlijk doordat The Heavy Circles een project is van twee celebrities. Achter deze naam en spuuglelijke hoes gaan namelijk Edie Brickell en haar stiefzoon Harper Simon schuil. En, eerlijk is eerlijk, ook Edie had ik echt niet herkend als ik het niet wist. Dat komt waarschijnlijk doordat The Heavy Circles behoorlijk anders klinkt dan wat ze doet met The New Bohemians. The Heavy Circles gaan veel meer de kant van de gitaarpop op. Al duiken her en der naast de blues in "Easier" ook nog wat reggae, psychedelische, indie en alt.country-invloeden op. Maar dit debuut klinkt vooral als een plaat van twee mensen die al een tijdje samen aan het fröbelen zijn en tot de conclusie gekomen zijn dat ze het allebei eigenlijk hartstikke leuk vinden wat dat opleverde. En zich er verder geen zorgen over gemaakt hebben of dit is wat mensen van ze verwachten. Daardoor is dit debuut van The Heavy Circles stiekem verrassend goed.
File: The Heavy Circles - The Heavy Circles
File Under: Ready to play
File Audio: [Henri][Need A Friend][ MySpace]
Madrugada - Madrugada
Het zullen zware maanden geweest zijn voor Sivert Hoyem en Frode Jacobsen. In een korte break tijdens het opnameproces voor hun nieuwe cd overleed Madrugada's gitarist Robert Buras. 31 jaar was hij nog maar, veel te jong voor een permanent afscheid. Ondanks het wegvallen van Buras besloten Hoyem en Jacobsen om de cd af te maken. Muziek als therapie tijdens een rouwproces, het stuwt wel vaker bands naar grote hoogte, voor deze nieuwe, naar de band zelf vernoemde, cd Madrugada geldt hetzelfde. De cd is heel veel beter dan zijn voorganger, het in 2005 verschenen The Deep End. Maar dat was het ook geworden als Buras er nog wel was geweest, als ik de band mag geloven. En ik geloof Sivert en Frode. Voor alle nummers gebruikte het tweetal al opgenomen gitaarpartijen van Buras. Gelukkig maar, want het was toch vaak het samenspel tussen de gitarist en de donkere Caviaanse stem van Hoyem die Madrugada zo bijzonder maakte. En dat is dus op deze titelloze plaat ook het geval. Neem bijvoorbeeld het fraaie ingetogen "Honey Bee", waarin Robert's akoestische gitaar en Sivert's stem elkaar volgen als gepassioneerde op elkaar ingespeelde danspartners. Helemaal als Ane Brun bijvalt als zweverige engel op de achtergrond wordt het nummer prachtig intens. Of neem het daaropvolgende ouderwets door merg en been gaande "New Woman/New Man". Maar, echt flink slikken moet ik pas bij het afsluitende "Our Time Won't Live That Long". Daarin zingt Buras in de eerste regels 'Don't know when they put me in the ground. I don't know if I will left alone' Het is niet eens per se een briljant nummer, maar de rillingen lopen keer op keer over mijn rug als ik het hoor.
File: Madrugada - Madrugada
File Under: Een waardig afscheid.
File Audio: [What's On Your Mind][ MySpace]
File Video: [Honey Bee][Our Time Won't Live That Long][Look Away Lucifer]
Madonna - Hard Candy
Wat is toepasselijker dan de nieuwe cd van de Queen of Pop bespreken op Koninginnedag? Weinig, lijkt me. Het zou nog mooier geweest zijn als die Queen of Pop dan een cd afgeleverd had die nog maar weer eens goed duidelijk zou maken dat Madonna, want daar gaat het hier over natuurlijk, nog steeds de enige is die deze titel verdient. En daar begin ik, sinds afgelopen vrijdag luisterend naar Hard Candy, toch wel aan te twijfelen. In het verleden vond ik haar altijd een duidelijke trendsetter, of in ieder geval minimaal een early adopter. En dat geldt voor Hard Candy allerminst. Madonna is verworden tot een trendvolger. Neem bijvoorbeeld de keuze voor The Neptunes en Timbaland als producers van dienst. Dat ligt gewoon teveel voor de hand. Helemaal omdat met Timbaland Justin Timberlake, zo ongeveer de schaduw van die man, ook nog eens opdraaft in "4 Minutes". Dat vind ik overigens nog wel een erg tof nummer. Maar ondanks die stevige basis van grote namen (ook Kanye West schuift nog aan voor een nummer) die logischerwijze ook de verschuiving van Madonna richting een meer R&B-achtig geluid verklaart, wil Hard Candy me maar niet overtuigen. Het concept is perfect doordacht. Laat dat maar aan Madonna over. Als snap ik niet dat zij het met d'r bijna vijftig jaar nog nodig vindt om (strakgetrokken?) in kittige pakjes in semi-obscene standjes op de hoes en in het boekje te gaan staan. Ook de vele (seksueel getinte) knipogen in de teksten vind ik niet nodig. Maar ik snap het wel. Het is iets dat scoort. Wat ik veel minder snap is dat ze in met haar perfectionistische instelling mooi vergeet om met niet meer dan drie, nou vooruit vier, sterke nummers op de proppen te komen. Hard Candy brengt haar troon aan het wankelen, en dat had ik dan weer niet verwacht.
File: Madonna - Hard Candy
File Under: Kroonprinsessen aller landen grijpt uw kans.
File Audio: [4 Minutes]
File Video: [4 Minutes]
The Coal Porters - Turn The Water On, Boy
Ex-Long Ryder Sid Griffin noemt de muziek die zijn nieuwe bandje The Coal Porters laat horen op hun cd Turn The Water On, Boy alt.bluegrass. Nou, ik hoor er eerlijk gezegd weinig altpunterigs aan. Niet dat dat geeft, maar ik snap niet zo goed waarom Griffin deze toevoeging kiest. Misschien omdat het hipper klinkt? Dan is het namelijk helemaal misplaatst, want hip is The Coal Porters allerminst. Sterker nog, de traditionele bluegrass is met geen schoffel uit deze plaat te verwijderen. Da's ook niet raar, want de roots van de familie van Sid Griffin liggen vast in Kentucky. En deze staat huisvest natuurlijk niet voor niets het International Bluegrass Music Museum. Wat dat betreft blijft Griffin dus dichter bij zijn roots dan met de rootsrock waarmee hij met The Long Ryders enige faam verwierf. Die band viel toch meer onder de Paisley Underground. Daarvan is op Turn The Water On, Boy dus geen spoor terug te vinden. Bijna dan, want The Coal Porters doen met "Final Wild Son" wel een cover van Griffins oude band. Maar ook hierin zijn alle instrumenten akoestisch en in traditionele setting, zoals het hoort. Deze versie klinkt een stuk beter dan de vergeelde versie van The Long Ryders uit 1984. Het nummer roept net als de andere meer uptempo nummers - vooral "Here In The Dock"! - wel de neiging tot yee-haw-en op. En daar is vanzelfsprekend weinig tot niets mis mee.
File: The Coal Porters - Turn The Water On, Boy
File Under: Bluegrass (met maar een beetje altpunt)
File Audio:[ MySpace]
Moby - Last Night
'Heb je nou een dance-cd meegenomen voor in de auto?'
'Je doet nu net of ik alles dat ook maar ruikt naar dance per. Als dance uitdagende uithoeken opzoekt of flirt met rock, dan kan ik het best waarderen.'
'Maak me niet wijs dat je dit kunt waarderen. Dit is toch verschrikkelijk.'
'Daar moet ik je gelijk in geven. Het is een bittere teleurstelling deze cd.'
'Teleurstelling, bedoel je dat je eerdere platen van deze band wel goed vond? Wat is het eigenlijk?'
'Het is Moby's nieuwe cd, Last Night. Een album geïnspireerd door een nacht in New York. Nou, als dit een nacht uit in New York is, dan is een avondje uit in Lutjebroek interessanter. Ik vind het echt mediocre meuk.'
'Ja, zeg dat wel. Best pijnlijk. Laatst had je die re-releases bij je, die vond ik best tof.'
'Dat waren ze ook. Met deze nieuwe cd gaat Moby weer een beetje terug naar die tijd. Maar wel op een matige manier. D'r staan gelukkig nog wel een paar nummers op die wel oké zijn. "Alice", is met zijn dreinende baspartij wel koel. Maar je moet echt goed zoeken om tussen de veertien nummers wat leuks te vinden.'
'Echt blij word ik hier niet van ja. Haha, dit nummer - "Disco lies" - is grappig zeg. Zo verschrikkelijk gedateerd dat het weer leuk wordt.'
'Vind je? Ik vind er echt geen pest aan. Zoals ik deze hele cd echt zo snel mogelijk wil vergeten. Ik heb die re-releases ook in het handschoenenvak gedaan als tegengif. Pak ze maar snel.'
File: Moby - Last Night
File Under: Nachten in New York zijn vast boeiender dan dit.
File Audio: [Disco Lies][Alice][ MySpace]
File Video: [Alice][Disco Lies]
Jessica Bailiff & Annelies Monseré / R.O.T.
Dankzij de onvolprezen Filles Sourires-site van Guuz ben ik al flink wat moois op het spoor gekomen. Je zou er bijna van gaan denken dat alle mooie zuchtend zingende meisjes dat per sé in het Frans moeten doen. Niets is minder waar natuurlijk. Neem bijvoorbeeld deze bloedmooie samenwerking tussen de Belgische Annelies Monseré en de Amerikaanse Jessica Bailiff. Beiden hebben de afgelopen jaren al mooie experimentele minimal laptopfolk albums uitgebracht, waarbij ze in recensies regelmatig met elkaar vergeleken werden. Het is dan ook niet heel vreemd dat het tweetal ook al dikwijls samen optrad. En nu is er dus hun eerste gezamenlijke opname. Goed, ze voldoen met hun minimale droney muziek en hun zingen in het Engels misschien niet geheel aan de Filles Sourires-standaard, maar ik moet zuchten van al het moois dat deze versmelting oplevert. Zuchten dat het maar vier nummers zijn en dat ze samen maar net een kwartier duren. En dáár gaat het volgens mij om. Toch?
Ook R.O.T.'s Ceci N'est Plus Avioth duurt niet bijster lang. Negentien minuten en vijftien seconden om precies te zijn. Maar ook dat zijn bloedstollende minuten. De eerste minuten van Ceci N'est Plus Avioth denk ik echt dat ik in een suspense movie beland ben. Daarna komt er wel iets dat lijkt op muziek, maar alledaags wordt het nooit en spannend blijft het. Het is eigenlijk meer een hoorspel dan muziek wat dit Belgische collectief je voorschotelt. Da's ook niet zo raar als je weet dat de twee nummers opgenomen zijn op locatie. Het ene in een oud fabriekspand, het andere in een leegstaand huis in Mechelen. Als Hitchcock nog geleefd had was hij in zijn nopjes geweest met Ceci N'est Plus Avioth als soundtrack. Oh ja, de hond is de dader, dan weet je dat alvast. Gemeen hè?
File: Jessica Bailiff & Annelies Monseré - Untitled E.P.
File Under: Andersoortige zuchtmeisjes
FIle Audio: [Common Ground]
File: R.O.T. - Ceci N'est Plus Avioth
File Under: Suspense
Red Zone Cuba / Viva Rosa
Het vanuit het zuiden opererende Red Zone Cuba noemt zichzelf een garage-trash-surf-rock&roll band. Nou, geloof mij maar, daar is geen woord van gelogen en d'r hoeft ook geen woordje meer bij, wat je op hun nieuwe EP Visitors From Another World voorgeschoteld krijgt laat zich precies beschrijven door deze vier woorden. Dit trio klinkt heerlijk vet en smerig. Als zij een nummer "Killer Surf" noemen, dan is de zee in zo'n nummer niet een beetje onstuimig, maar komt er een tsunami over je heen waar je bleek van wegtrekt. Maar een beetje dude pakt natuurlijk zijn plank en surft gewoon zes nummers lang mee met deze mannen. Dat je dan flink wat obstakels te omzeilen krijgt, ach, da's alleen maar mooi toch? De manier waarop de mannen de blues hebben in "Cock Sucking Blues" en "Roll On" is vrij geniaal. En vooral ook vuig. Eigenlijk is alleen het rustige afsluitende, beetje Claw Boys Claw-achtige "King Of The Underground" een beetje minder. Maar dat kan ook best komen doordat je lijf nog stijf staat van de adrenaline die de andere vijf nummers opwekken.
Ook Viva Rosa opereerde lange tijd vanuit het oosten van het land als trio, maar is ondertussen uitgebreid tot een kwartet. Douwe Kelderman is de nieuwe, tweede gitarist. Slimme zet, want volgens mij geeft dat Viva Rosa meer de gelegenheid om het geluid van hun cd te benaderen dan met zijn drieën. De band komt niet met een EP op de proppen, maar vindt zichzelf na zeven jaar rijp genoeg om met een hele cd te komen. Bij het eerste nummer van Sunrise at Viva Fiësta "Absolutely Adore" krab ik me eens achter de oren. Oei, dit kon wel eens een lange zit worden. Want als een zanger gaat proberen de valse kraaiachtige klaagzang van J. Mascis te imiteren, dan haak ik al snel af. Dat is het domein van Mascis, dat moet je niet na proberen te doen. Gelukkig snapt Viva Rosa dat zelf ook en in het tweede nummer "Hold Me Down" is het ook verdwenen. De invloeden van bands als Dinosaur Jr. is daarmee overigens niet weg. Viva Rosa leunt zwaar op jaren 90-indierock, maar is zelf de laatste om dit te ontkennen. Het maakt wel dat de band het een beetje ontbeert aan een eigen smoelwerk, maar met de nummers an sich is weinig mis.
File: Red Zone Cuba - Visitors From Another World
File Under: Genadeloze garage-trash-surf-rock&roll band.
File Audio: [ MySpace]
File: Viva Rosa - Sunrise at Viva Fiësta
File Under: Jaren 90 indierock verzameld.
File Audio: [ MySpace]
Pete and The Pirates - Litte Death
Voor het eerst is er dit weekend een editie van London Calling waarop ik inderdaad het gros van de bands al ken. Verdorie, ik lijk wel hip tegenwoordig. Twee acts, The Ting Tings en Blood Red Shoes zag ik zelfs al live. Het moet niet veel gekker worden. Bij onze buren van Alternative.blog.nl kun je stemmen op wat jij denkt dat de revelatie zal worden van deze voorjaarsversie van London Calling. Ik heb mijn geld gezet op Pete & The Pirates. Op Eurosonic had ik ze kunnen zien, maar moest ik per sé naar de tietworp van Robyn staan kijken. Achteraf best dom. Deze Engelse bleekneuzen hebben hun vaderland namelijk al om hun vinger gewonden gezien de lovende strofen, grote hoeveelheden sterren en hoge waarderingen die ze volgens de sticker die zit op hun debuut-cd Little Death kregen. Die hosannastemming verbaast me niets, want Little Death is ook inderdaad een hele leuke plaat, waarop het vijftal nijverig oogst uit de Britpop van de afgelopen decennia en af en toe ook nog wat over der grens wat Pavement-achtige snuisterijen oppikt. Maar de basis is dus zo Brits als de ziekte. Lekkere korte puntige liedjes die net als bij een band als Kaiser Chiefs je eigenlijk al binnen een draaibeurt meeblèrt worden afgewisseld met Radiohead-achtige melancholie in "Song For Today". Maar écht moeilijk doen laten ze met grote liefde aan andere bands over, maar als gemakkelijk wil ik ze zeker ook niet af doen. Daarvoor zijn de dertien liedjes op Litte Death veel te leuk.
File: Pete and The Pirates - Litte Death
File Under: Songs For Today
File Audio: [Mr. Understanding][Bright Lights][Come on Feet][Song For Today]
File Video: [Knots]
Scott Matthew - Scott Matthew
Enkele jaren geleden kreeg ik van een bevriende journalist een tape met de eerste twee cd's van Perry Blake. Ik was verkocht. Prachtig vond ik zijn zoetgevooisde melancholische liedjes. Helaas haalden Blake's volgende cd's bij lange na niet hetzelfde niveau. Dat kwam vooral doordat Blake de stap van zoetgevooisd naar aalglad, mierzoet en dicht gepolijst maakte. Een hele foute stap wat mij betreft. Ik hoop altijd nog dat hij een stap terug maakt de goede richting op, maar heb weinig hoop hierop. Dus hoop ik al een tijdje op een adequate vervanger. Scott Matthew - verwar 'em niet met de Brit Scott Matthews - popt zo maar vanuit het niet op als een meer dan geschikte kandidaat voor. Wat hij laat horen op zijn titelloze debuut komt namelijk meer dan behoorlijk in de buurt. Die plaat kent elf vrij ingetogen en minimale singer/songwriter liedjes. Het grootste verschil met Blake zit 'em in de stem. Die van Matthew klinkt meer getormenteerd. Het maakt dat de songs van de in Australië geboren, maar vanuit New York opererende Matthew net iets meer bite hebben. Je zou ze best onder torch songs kunnen scharen. Dan kom je al snel uit bij Anthony & The Johnsons, de huidige ongekroonde koning van de torch song. Ik luister zelf liever naar Scott dan naar Anthony. En eigenlijk zou jij dat ook eens moeten doen. Zeker als je tenminste houdt van mooie broze singer/songwriterliedjes met licht theatrale inslag. In het maken daarvan is Matthew namelijk een meester. Helaas tot nu toe wel een vrij onbekende. En dat moet snel veranderen als het aan mij ligt.
File: Scott Matthew - Scott Matthew
File Under: Little Bird
File Audio: [Amputee][Little Bird][Abandoned][Luisterpaal][ MySpace]
The Sword - Gods of the Earth
Mijn kamergenoot op mijn werk is een maand de hort op. Terwijl ik hier in de prutlente zit weg te pieren - gelukkig wordt het weer de laatste dagen weer wat beter, zit hij lekker in Cuba. Daar word ik dan toch wel een tikkie jaloers van. Gelukkig zijn er altijd pleisters op de wonden. Een dikke vette pleister is de nieuwe cd van The Sword, Gods Of The Earth. Was hun eerste cd Age of Winters al niet te versmaden, op hun nieuwe heeft de jonge Texaanse band hun (retro) mix van stoner en doom verder geraffineerd. Mooi is ook dat de cd wederom voorzien is van fraai klassiek hardrock artwork, deze keer van illustrator Geoff Kern. Het Beavis & Butthead-gehalte van Gods Of The Earth is wel een stuk lager dan van Age Of Winters, maar dat vind ik zelf niet zo'n probleem. Ik zit nu toch alleen, dus samen bangen en "hehehe-cool"-en zit er toch niet in. De houdbaarheid van deze nieuwe schijf is door de betere hooks en grotere diversiteit in de songs denk ik ook beter. Al heb je natuurlijk wat meer behoudende mensen die dat zullen betreuren.
File: The Sword - Gods Of The Earth
File Under: Jonge honden die hun klassiekers nu nog beter kennen.
File Audio: [Fire Lances of the Ancient Hyperzephyrians][ MySpace]
Room Eleven - MMM...Gumbo?
Sinds ik Room Eleven zag op Crossing Border in 2006 heb ik een zwak voor deze Utrechters. Of beter, heb ik een zwak voor frontvrouw Janne Schra. Ze was tijdens dat optreden in Den Haag ontwapenend stuntelig. De band zat volgens mij toen ook al op een roze gelukzalige wolk. Ze hadden nooit kunnen verwachten dat hun sprankelende debuut Six White Russians & A Pink Pussycat zo met open armen ontvangen zou worden. Da's ook niet zo raar, want het is nou niet zo dat de muziek die Room Eleven maakt op maat gesneden is voor 3FM of zo. Nee, hun mengelmoes van stijlen met als uitgangspunt toch wel een plek ergens in de wat gemakkelijker jazz, leek meer iets voor een select gezelschap. Niets bleek minder waar, de band scoorde succes na succes . Tot hun eigen verbazing denk ik. Je zou verwachten dat ze flink wat druk zouden moeten hebben gevuld voor het maken van hun tweede cd. Daar hoor ik niets van terug op MMM...Gumbo? Dit album is namelijk nog gevarieerder qua stijl en klinkt minstens zo sprankelend, zo niet sprankelender. Da's best knap. Wat helpt is dat de band met Schra natuurlijk een uitzonderlijke zangtalent in de gelederen heeft. Met haar lenige stem jonast ze zich met speels gemak alle nummers door. Of het nu het lichtvoetige "Hey, Hey, Hey", qua tekst overigens helemaal niet zo lichtvoetig, is of een in strijkers gedompelde ballade als "Lovely Morning" is, Schra is als vis in het water. Zelfs in "Not Jealous" het bluesy duet met Dayna Kurtz - en dat is toch een straffe tegenstrever dunkt me - zingt en glimlacht deze Utrechtse nachtegaal alle stapelwolken weg.
File: Room Eleven - MMM...Gumbo?
File Under: Een grote sprankeling
File Audio: [ MySpace]
Elbow - The Seldom Seen Kid
Ik had nog nooit van de website gehoord, maar na even lezen ben ik het helemaal eens met het vertelde op TurnMeUp.org. Kort samengevat komt her er op neer dat hun doel is een cd minder luid te masteren, zodat de dynamiek van de plaat niet verloren gaat. De macht van het instellen van het juiste volume komt zo weer bij de luisteraar te liggen. Op de site zijn enkele rake voorbeelden te beluisteren van hoe dit werkt. Ik kwam op deze website door de nieuwe cd van Elbow. Het was me al wel opgevallen dat The Seldom Seen Kid zachter klonk dan andere cd's die ik draaide. Het geweldige geluid was me ook al opgevallen, maar pas toen ik de url achter in het boekje las en de bijbehorende website viel bij mij het kwartje. Het is pure winst voor een band als Elbow om op deze manier hun cd te werken. Want als er èèn ding is dat The Seldom Seen Kid kenmerkt is het een geweldige diepte in hun sound. Neem alleen al het bijna instrumentale twee minuten durende intro van "Starlings", waarbij de onverwachte uitbarstingen van strijkers en koperwerk je zo ongeveer een hartverzakking bezorgen. Daarin zit al meer raffinement verwerkt dan een gemiddelde band in een hele cd stopt. Weergaloos kippenvel opwekkend nummer overigens. Zoals deze hele cd van Guy Garvey - wat een geweldige zanger is dat toch! - en zijn mannen er een is om vaak en intens van te genieten. Helemaal voor wie op zoek is naar een band die de leemte tussen Coldplay en Radiohead kan opvullen. Haast u, want daar zit Elbow al tien jaar lang op je te wachten.
File: Elbow - The Seldom Seen Kid
File Under: Turn Me Up!
File Audio: [Grounds For Divorce][ MySpace]
File Video: [Grounds For Divorce]
Pioneers Of Love / I Kissed Charles
Het valt me op dat de naam van mixer/masterer Guido Aalbers hier de laatste tijd steeds vaker voorbij komt. Ik snap wel dat talentvolle, maar ook al langer meelopende bandjes bij hem aankloppen om hun cd door hem te laten af te laten mixen, want het hem afgeleverde eindproduct klinkt eigenlijk altijd als een klok. Nu vielen vlak achter elkaar weer twee van eindproducten op de mat die hij van de icing on the cake voorzien heeft en die wederom scherp uit je speakers knallen. Beiden van piepjonge bandjes.
Allereerst is daar Pioneers of Love, een kwartet jongelingen uit het Noorden, volgens mij met uitvalsbasis Leeuwarden. In het eerste nummer "We Will Never Part" - na een clichè begin blijkt dat uiteindelijk toch een sterk nummer - valt gelijk de scherpe zang op van Jeroen Grendelman. Typisch zo'n stem die het veld in tweeën kan splijten. Je houdt er van, of niet. Een tussenweg is er niet. Ik behoor zelf tot het deel dat wel houdt van zo'n kenmerkende mannenstem. En in de synthesizerpop/rock van Pioneers of Love gedijt zijn stem ook prima. De Korg van Marc Hoenderboom geeft de liedjes van Pioneers of Love namelijk een lekker vet en afwijkend geluid. Vergeef me dat ik weer met mijn persoonlijke plug Carpark North aan kom kakken, maar daar doen deze noordelingen me wel aan denken. Maar voor u zal ik The Killers ook als referentie noemen. Al haalt het kwartet het hoge niveau van deze beiden nog niet, ze zijn wel op de goede weg.
Ten tweede is daar I Kissed Charles, eveneens een kwartet jongelingen, maar nu uit Drenthe, uit Meppel om precies te zijn. Grappig is dat hun liedje "I'm Too Young" al gebruikt werd in een commercial van Braun. Nou, volgens mij weet het mannelijke trio van de band niet eens hoe een scheerapparaat werkt. Maar dat mag de pret niet drukken, "I'm Too Young" is een hoogst aanstekelijk liedje. En dat geldt ook voor de vier andere liedjes van deze debuut-EP die op Goomah Music verschijnt. Opmerkelijk sterk is de stem van frontvrouw Charlot, die gezien haar vijftien lentes misschien beter frontmeisje genoemd dient te worden. Ze blijft met gemak fier overeind staan in de vijf van enthousiasme overlopende liedjes. Mix Be Your Own Pet met Rilo Kiley en je komt ongeveer uit bij wat I Kissed Charles je te bieden heeft. Dikke lagen synthesizers op een scherp gemaaid gazon van gitaren. Ik wil ze wel zoenen, zo sprankelend, leuk en onbevangen.
File: Pioneers of Love - Demo 2008-04-19
File Under: Kan leuk worden.
File Audio: [ MySpace]
File: I Kissed Charles - EP
File Under: Is al heel leuk.
File Audio: [CharlesSpace]
Groover - Pipabadamalajesa
Ik neem twee blonde zangeressen, een bassist, een toetsenist, een drummer, een trombonist en een trompettist. Ik doe ze in den blender. Ik doet er wat bier bij. Veel bier. Ach wat, nog meer bier! Shit, waar is de goedkope vruchtenwijn? Die had er eerst in gemoeten. Oh daar, hop twee pakken erin. Ik doe er wat kruiderijen bij. En wat rokerij. Voor de sier en de extra bubbels nog maar een fles Spa. Zo, nu neem ik een stapel ska-platen. Klassieke ska-platen. Zo, nu neem ik een kleinere stapel reggae-platen. Nu neem ik een nog iets kleinere stapel rock-platen. Even schudden hoor. Ik stop de stekker in het stopcontact. Ik druk de toerenknop half in. Kijk, kijk, mooie kleurtjes! Ik laat de knop weer los en schenkt een aantal glazen vol. Goed vol. Hé, dat glas lijkt te zingen. Lekker loom zeg. Ik druk nogmaals op de startknop. Nu een beetje harder. Zo, het wordt al wat egaler. Ik schenk weer een aantal glazen in. Hmm, ruikt goed. Zal ik al beginnen met drinken? Ik bedwing me. Er zitten nog harde brokken in de blender en ik houd er niet van voedsel te verkwisten. Ik gooi er nog wat extra wijn bij. Twee pakken. Oh ja rum! Natuurlijk. Hopsa! Nu ga ik los! Ik druk de knop vol in. Gaaaaaaas! Kijk die klonten eens oplossen in het niets! Ik schenk de blender tot de laatste drup leeg in de glazen. En dan drink ik ze, veel te gulzig natuurlijk, een voor een leeg. Ik laat een boer en zeg sorry. Maar niemand luistert, want er is niemand. Gelijk volgt er nog een boer. Een verschrikkelijke harde boer. Wat een feest.
File: Groover - Pipabadamalajesa
File Under: Leve de blenders.
File Audio: [Eigen Speler][ MySpace]
Ane Brun
Nina Kinert
Blaudzun
Frightened Rabbit - The Midnight Organ Fight
Natuurlijk zie je wel vaker dat albums van een band elkaar snel opvolgen. Helemaal als een band eerst een ooit in eigen beheer uitgebrachte cd alsnog via een platenmaatschappij uitbrengt wil dat nog wel eens gebeuren. Maar de indie-knakkers van Frightened Rabbit maken het wel heel erg bont. De inkt van de recensie van hun debuutplaat Sing The Greys is nog maar net opgedroogd en opvolger The Midnight Organ Fight ligt al naast dat debuut in de schappen. Op zich is het al niet zo raar als je weet dat Sing The Greys al uit 2006 stamt, maar als je The Midnight Organ Fight gehoord hebt en zijn voorganger kent, dan snap je het helemaal. Het songmateriaal verschilt niet als dag en nacht - al het goede waarvan jnnk hoopte dat het bleef is er nog steeds-, maar ze hebben in die twee jaar tijd wel een enorme progressie doorgemaakt. Gebleven is natuurlijk de klagende, bijna Adam Duritz-achtige stem van Scott Hutchison. Nu ik er zo over nadenk klaagt Duritz en klinkt Hutchison getergd. Gelukkig lijkt de band verder in niets op die zeurkousen. Daarvoor is Frightened Rabbit met dank aan het drumwerk van broer Grant Hutchson ook veel te bonkig. Te Schots ook. En als een rauwe folky variant op, verdomme wat wilde ik ook al weer zeggen, ik ben het kwijt. Oh ja, Dismemberment Plan, dat wilde ik noemen, maar dan wel folky hè! Of als hun labelgenoten The Twilight Sad, maar dan met folky shit in plaats van post-rock-gedoe. Of Eels voor rauwdouwers. Poeh, zoiets dus. Door het gedreven drumspel van Grant krijgt The Midnight Organ Fight van tijd tot tijd zelfs wat grappigs. Al bedoelt Scott zinnen als 'Jesus is just a Spanish boy's name, How come one man got so much fame?' zoals hij in het door Edge-achtig gitaarwerk voortgestuwde "Heads Roll Off" zingt vast en zeker serieus. Of cynisch zo je wilt. Fijne intense plaat.
File: Frightened Rabbit - The Midnight Organ Fight
File Under: Schotse konijnen, lekker!
File Audio: [ MySpace][The Modern Leper]
File Video: [Heads Roll Off]
Anti Atlas - Between Two / Between Voices
Vorig jaar bracht Anti Atlas twee cd-tjes uit. Between Two en Between Voices. Deze twee worden nu opnieuw in één verpakking uitgebracht. Op de eerstgenoemde waren alle tracks volkomen instrumentaal, op de tweede zijn ze voorzien van zang. Dat laatste is gezien de titel natuurlijk niet helemaal onlogisch, net zo min als dat de eerste voornamelijk een een-tweetje is tussen de twee hoofdaannemers van Anti Atlas, Ned Bigham en Chris Hufford. Al krijgen ze in twee nummers nog wel hulp van John Robertson op gitaar en ebow. Als bij het lezen van de naam Hufford er overigens een belletje bij je gaat rinkelen, dan kan dat kloppen. Hij is namelijk al jarenlang als manager verbonden aan Radiohead. De invloed van die band op het totaalgeluid is overigens nihil. Anti Atlas zoekt het veel meer in de ambient/triphop/minimalhoek, met hele dikke lagen synthesizer waartussen het tweetal vele paaseieren verstopt heeft. In het instrumentale deel komt dat wel minder goed uit de verf dan in het gezongen deel. De stemmen zijn hier echt een meer dan welkome aanvulling. Bigham en Hufford hebben hun zangers overal vandaan haalden. Zo brengen ze in "Wait For Me" de Duitse Trinah samen met de IJslandse zanger Kalli. Alle zangers zijn redelijk onbekend. Misschien ken je Yuki, de zangeres van Asobi Seksu of Gemma Hayes die wel eens wat samen met Counting Crows deed. Het resultaat van het verzamelen van al deze stemmen van over de wereld is niet schokkend, maar het moment dat de Noorse Kristin Fjellseth in het Noors begint te zingen ben ik elke keer weer verkocht.
File: Anti Atlas - Between Two / Between Voices
File Under: De cd met stemmen krijgt de meeste stemmen.
File Audio: [ MySpace]
Keith Caputo - A Fondness For Hometown Scars
Ik heb een raar soort van verhouding met Keith Caputo. Zijn werk met Life Of Agony is absoluut fantastisch en ook zijn eerste, bijna tien jaar oude solo-cd Died Laughing, waarop hij een heel andere weg insloeg, vond ik er een van pure schoonheid. In beide gevallen liet de kleine man zijn immense gevoelige strot schitteren in ijzersterke songs. Het akoestische tussendoortje Died Laughing Pure vond ik te gemakkelijk en Perfect Little Monsters domweg niet goed. Ik was dan ook een beetje huiverig om aan zijn nieuwe cd A Fondness For Hometown Scars te beginnen. Mijn vermoeden was dat deze best wel eens tegen zou kunnen vallen. Ik en mijn vooringenomenheid, tsk. Deze cd komt kwalitatief namelijk redelijk in de buurt van Caputo's eerste. Wat bijzonder is aan A Fondness is dat de basis ervan in Nederland ligt. Caputo zit op een Nederlands label en zijn band bestaat ook uit drie Nederlanders. Fondness opent sterk met "Crawling" waarvoor Caputo voor het geluid leentjebuur gespeeld heeft bij Pink Floyd anno Wish You Were Here. Het gros van de nummers van Fondness is ingetogen, maar het flink uithalen is Caputo niet verleerd natuurlijk. In het grungy "Troubles Down" bijvoorbeeld balt hij zijn vuist nog eens stevig. Ik vind het, samen met het wel heel zoete "Silver Candy", het minste nummer van A Fondness. Doe mij maar het direct daarop volgende bezwerende "Nothing To Lose", een nummer waarin Caputo zichzelf de kans biedt om alles uit zijn stem te halen wat erin zit.
File: Keith Caputo - A Fondness For Hometown Scars
File Under: Grote kleine man
File Audio: [ MySpace]
Gossip - Live in Liverpool
Gossip's Beth Ditto is zonder twijfel een van de meest markante verschijningen uit de muziekscène van de afgelopen jaren. Op het studioalbum Standing In The Way Of Control komt deze tante niet bijzonder goed uit de verf, maar eenmaal op het podium breekt al snel de pleuris uit. Een immense strot in een ehm... immens lichaam. Leg de rauwe liveversie van het overbekende titelnummer zoals het staat op Live In Liverpool naast de studioversie van Standing In The Way Of Control en trek zelf uw conclusies. De mijne was: de liveversie wint het op alle vlakken. Helemaal als je als toetje ook nog eens de beelden erbij krijgt. Want dat is het mooie aan deze live-cd: hij komt vergezeld van een dvd waarop Ditto gekleed gaat in een bijzonder strak goudgekleurd glitterpak en in eerste instantie ook nog een zilverkleurige pruik. Eh? Inderdaad! Live In Liverpool was in eerste instantie alleen maar als hebbeding dat te koop was bij de Australische tournee van de band, maar toen ze daar als zoete broodjes over de toonbank gingen is besloten om 'em alsnog wereldwijd uit te brengen. Een verstandige zet. Live speelt de band twee bijzondere, niet voor de hand liggende covers: George Michael's "Careless Whisper" dat van een gladde ballade omgeturnd wordt in een uptempo smeltpot en "Are You That Somebody" van de vroeg om het leven gekomen Aaliyah aan wie ze het nummer opdraagt. Opmerkelijk, want de R&B van Aaliyah ligt een eind verwijderd van de Riot Grrl-scene die Gossip als vertrekpunt heeft. Het is wel bijzonder dat Ditto zich beide nummers zo gemakkelijk eigen maakt. Alhoewel, bijzonder, dat is ze al vele jaren.
File: Gossip - Live in Liverpool
File Under: Gossip is een liveband.
File Audio: [ MySpace]
Merz - Moi et Mon Camion
Merz zijn vorige cd Loveheart bracht hem hier in de lande niet het succes dat passend zou zijn geweest gezien de geleverde pracht. In Engeland en Amerika ging het overigens een stuk beter. Dus dacht Conrad Lambert, die schuil gaat achter de naam Merz: 'Kom, ik doe er nog een schepje bovenop, misschien dat het dan ook wel lukt in Nederland.' Speciaal voor ons, da's mooi hé? En dus is er met Moi et Mon Camion een opvolger die zijn toch al bepaald niet misselijk voorganger overtreft. Lambert doet me meer dan op Loveheart denken aan de betreurde Elliott Smith. Net als hem bouwt Lambert vanuit ogenschijnlijk simpele loopjes en harmonieën uitermate fraaie liedjes. Moi et Mon Camion is zo'n album dat met de koptelefoon op of op een moment dat je verder niet gestoord wordt in je stereo pas echt goed tot zijn recht komt. Dan droom je als vanzelf weg op de fraaie melodie van "Call Me" en dan hoor je ook dat de weg die Merz neemt veel avontuurlijker is dan je bij oppervlakkige beluistering zou horen. Dan zou je Moi et Mon Camion ten onrechte af kunnen doen als simpele singer/songwriterplaat, maar het is zoveel meer. Neem alleen al de zwerver die hij dankzij een tip van producer Bruno Ellingham opduikelde in Bath en bijna onopvallend de tweede stem voor zijn rekening neemt in het titelnummer. Meer dan op Loveheart maakt Merz gebruik van synthesizers, "Shun (Sad Eyed Days)" krijgt hier bijvoorbeeld wat Donald Fagen-achtigs door. Iets ongrijpbaars ook. Nu maar hopen dat Nederland ook eindelijk door gaat krijgen hoe goed Merz daadwerkelijk is.
File: Merz - Moi et Mon Camion
File Under: Pure Pracht
File Audio: [ MySpace]
File Video: [Presume Too Much]
The Ipanemas - Call Of The Gods
Van stilzitten houden ze volgens mij niet, Wilson Das Neves en Neco, de twee bandleiders van The Ipanemas. Hun Call Of The Gods is hun vierde cd in tien jaar die doordringt tot onze contreien en hun vijfde album ooit. En in dit geval is ooit geen vijftien jaar, maar maar liefst vijftig jaar. Dat leest misschien raar, maar het klopt wel. Het tweetal is de pensioengerechtigde leeftijd namelijk al een tijdje gepasseerd, maar is pas laat begonnen met het vastleggen van hun eigen muziek. Als begeleiders van andere muzikanten namen ze overigens al wel enkele honderden platen op. Gelukkig zijn ze daar aangemoedigd door Far Out Recordings uiteindelijk ook zelf mee begonnen, want het zou jammer zijn als er van deze mannen die er eigenlijk al vanaf de geboorte van de Bossa Nova ergens in de jaren vijftig bij zijn, helemaal niets zou zijn vastgelegd voor het nageslacht. Call Of The Gods telt tien van die typische überrelaxte voorbeelden van oorspronkelijke Braziliaanse muziek met vleugjes Afrikaanse invloeden. Ik vind dat zelf veel leuker klinken dan hippe loungezut, veel van de brazil-electro of wanneer de muziek gespeeld door niet-oorspronkelijke bandjes die je zo vaak hoort. Je hoeft je ogen maar dicht te doen en The Ipanemas zetten je in een vloek en een zucht op een bruisend dorpsplein tijdens een zwoele avond in Brazilië. Kon het ook maar daadwerkelijk, want dat zou gezien de flutlente die we hier hebben dit jaar allesbehalve een straf zijn.
File: The Ipanemas - Call Of The Gods
File Under: Ogen dicht en het twintig graden warmer.
File Audio: [ MySpace]
Electric Eel Shock
Presidents Of The United States Of America
Millencolin - Machine 15
'Creativity is still my gasoline, ever since Goofy gave birth to this machine' zingt Nikola Sarcevic in het titel- en openingsnummer van Machine 15 het zevende album van Millencolin dat me door zijn riffje sterk doet denken aan "All Day and All of the Night" van The Kinks. Maar eh wie nu denkt: 'Wie of wat is dat Goofy nu weer?' is duidelijk niet bekend met de historie van Millencolin. Goofy was de eerste demo die Millencolin opnam in 1993. Wat best bijzonder is, is dat de band vlak na het uitbrengen van die demo de line-up kreeg die het nu nog steeds heeft. Sarcevic, Larzon, Färm en Ohlsson zijn elkaar blijkbaar na 15 jaar nog niet zat. Nou zou het best eens kunnen zijn dat de fans van het eerste uur de band ondertussen wel zat zijn. Want de Millencolin van 15 jaar geleden klonk wel even een flinke tik anders dan dat de band nu klinkt. De snelheid van weleer is vervangen door ehm ehm ik zou bijna zeggen Fall Out Boy-achtige liedjes. Hmm, daarmee jaag ik mensen tegen me in het harnas vrees ik, maar stiekem klopt het wel. Ter compensatie zou ik kunnen zeggen dat Millencolin me nu zelfs af en toe aan de helden van Buffalo Tom doet denken. Of een ouwe school Millencolin-liefhebber daar blij van wordt dat waag ik te betwijfelen. Ik zit er zelf helemaal niet zo mee dat Millencolin deze weg opgegaan is, want het uitstekende gevoel voor het schrijven van catchy melodieën van Sarcevic en Färm gedijt ook prima in een lagere versnelling. En wie dat niet wil horen, die koopt toch lekker een Pennywise-cd?
File: Millencolin - Machine 15
File Under: 15 jaar verder, 15 jaar ehm tja 15 jaar anders... dan maar?
File Video: [Detox]
File Audio: [ MySpace]
Phosphorescent
Soul Secret - Flowing Portraits
Raar. Een band - Soul Secret in dit geval - zonder vaste zanger die een cd opneemt en gebruik maakt van een soort van invalzanger. Nou is het vinden van een goede zanger voor een progmetalband sowieso al geen gemakkelijke kwestie, als je uit Italië komt wordt het al snel nog een tikkie lastiger. Dan zit je mooi met je handen in het haar als je als instrumentale basiskwartet bewezen hebt om met niet al teveel moeite Dream Theater-nummers kunt spelen en staat te popelen om met eigen materiaal aan de slag te gaan. Daarom werd voor zover ik begreep Michele Serpico aan de kant geschoven en in de studio vervangen door Mark Basile, die overigens ook gewoon een Italiaan is. Geen idee hoe Serpico klonk, maar Basile is de progmetal die Soul Secret laat horen op hun debuutplaat Flowing Portraits in ieder geval op het lijf geschreven. Zijn stem licht ergens tussen Thresholds ex-zanger Mac en Dream Theater's James Labrie. Qua muziek hobbelen de Italianen ook die kant op. Al gaan ze hier en daar ook behoorlijk de kant van Symphony X op. Krachtige, technische, dus, waarin veelvuldig de nadruk ligt op het gevarieerde toetsenwerk van Luca Di Gennaro. Wat ik zelf altijd belangrijk vind aan een progmetalband is dat ze niet, ondanks ze het kunnen, teveel verzanden in technisch geneuzel. Deze Italianen blijven gelukkig aan de goede kant van de streep. Zoals Dream Theater dat op bijvoorbeeld Images and Words ook deed. Zelfs in het bijna zeventien minuten klokkende epic "Tears of Kalliroe" blijft er altijd genoeg lucht.
File: Soul Secret - Flowing Portraits
File Under: Progmetal in de lijn van de goede Dream Theater-releases
File Audio: [ MySpace]