Geen dikke gitaarriffs. Geen deathmetal. Geen metal. Geen stevige rock. Geen grunts. Geen opzwepend tempo. Geen stuwende beats en überhaupt weinig drums. Geen bombast of snelle wisselingen. Eigenlijk is er helemaal geen storm. Je kunt het maar alvast weten, want fans van Opeth en Porcupine Tree zouden het misschien wel kunnen verwachten in de samenwerking van de twee bevriende frontmannen in Storm Corrosion. Niks daarvan dus. Mikael Åkerfeldt maakte vorig jaar met Opeth al een gedurfde koerswijziging door op Heritage de metal opzichtig in te ruilen voor jaren zeventig progrock, iets waar Steven Wilson ook al zo'n gepassioneerd liefhebber van is. Met dit project gaan de twee heren nog een stapje verder. Storm Corrosion is een obscuur kunstwerkje waarin je langzaam heen en weer wordt gewiegd tussen duistere, donkere, onheilspellende klanken en opluchting, ontroering, troost en verlangen. Die tegenstelling herken ik vooral van het werk van Wilson maar op deze plaat is het nog opvallender, waarbij vooral het herkenbare folky gitaarspel van Åkerfeldt tegenwicht biedt aan het soms vervreemdende toetsenwerk van Wilson. Tergend langzaam schrijdt dit album voort, terwijl de muziek subtiel onder je huid kruipt. Dat vereist de juiste aandacht, anders laat het zich moeilijk vatten. De prachtige video bij "Drag Ropes" bewijst hoe sterk beeld en geluid elkaar kunnen versterken en geeft mij ook meer inzicht in de bedoeling van het album. Aantrekken en afstoten. Liefde en eenzaamheid. Leven en dood. Het is als een modern schilderij waarbij de muziek als spaarzame verfstreken op het doek is geschilderd. De kunst van het weglaten en tot de essentie komen. Dat is mooi en intrigerend, maar het knaagt ook ergens aan me dat ik niet omvergeblazen word en het vooral een stilte voor de storm blijft. Echter, genieën kun je nu eenmaal niet helemaal begrijpen.

# |

|

| tBeest | 24 mei 2012 - 08:57 | reacties (0)

De Belgisch/Nederlandse band Drive Like Maria kreeg een paar jaar terug vrij snel bekendheid in het kielzog van bands als De Staat en Triggerfinger. Het album Elmwood stond dan ook vol met aansprekende rock, blues en stoner. Daarna werd het stil rond de band, maar ze namen de tijd om op het Toscaanse platteland eigenhandig een studio op te bouwen en in alle rust te werken aan het nieuwe album. Dat zouden meer bands moeten doen, even terugschakelen, tijd nemen voor zelfreflectie en het juiste pad zien te vinden. Waar "Elmwood" voor een groot deel op Queens of the Stone Age leest was geschoeid, gaat de band op dit naamloze album meer op zoek naar een eigen identiteit. Het resulteert in een gevarieerder album, met meer aandacht voor melodie en melancholie. Het duet "Howl" met Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers is bijvoorbeeld prachtig en had zo van Mark Lanegan afkomstig kunnen zijn. Het subtiele "On The Road" wordt mooi ondersteund door viool en "Bury My Heart in The Desert" is een mooie gevoelige afsluiter. Bjorn Awouters gebruikt zijn stem dan ook beter dan ooit en klinkt bij vlagen niet alleen als Josh Homme maar soms hoor ik ook Chris Cornell of Alain Johannes. Gelukkig slaat de vlam nog af en toe als vanouds in de pan met bijvoorbeeld "The Dog Died Rough" en vooral "Ghostrider" dendert indrukwekkend door. Nummers als "Boomerang" en "Woke Up Hard" zijn dan nog wat te radiovriendelijk in mijn oren, maar ik vind het over de hele linie een prestatie. Veel bands worstelen toch na het eerste succes met die 'lastige tweede', maar Drive Like Maria heeft zich verder ontwikkeld en bewijst na een tussenpauze het volste recht te hebben op een terugkeer naar een prominente plek op het podium of in je huiskamer.

# |

|

| tBeest | 11 mei 2012 - 20:57 | reacties (0)

The Way Things End van het Franse Akin geeft me weer eens aanleiding tot vertwijfeling. Allereerst het genre. Voor mij is het iets meer symfonische rock dan progressieve rock, maar sommigen zijn van mening dat daar niet eens verschil tussen zit. Daarnaast hoor ik hier en daar gotische metal of de uitvoering van een rockmusical. Daar kom ik dan niet helemaal uit, maar dat is dan ook meer iets voor de notoire hokjesdenkers. Dan zit ik nog wel met een ander dilemma. Aan de ene kant zit het album compositorisch goed in elkaar en heeft het de juiste afwisseling. Ik hoor fijne akkoordenschema's, nette gitaarriffs en solo's, prettig strijkwerk en een frisse verzameling van instrumenten. Aan de andere kant wil het me toch niet inpakken en verwarmen. Dat ligt aan de vlakke productie maar de bandleden hadden ook wat losbandiger kunnen spelen, met meer met lef en expressie bijvoorbeeld. Technisch gezien zingt de zangeres ook uitstekend, maar ze zit wat te prominent in de mix en ik mis emotie in haar zang. Zoals een docent tegen een acteur zou kunnen zeggen: 'Je voelt het niet! Je moet het voelen!' Goede acteurs schijnen dat te kunnen. Maar het kan ook aan haar Engels liggen (ik dacht eerst met een Nederlandse band te maken te hebben) want het zal ook wel lastig zijn jezelf emotioneel uit te kunnen drukken in een andere taal. Dat alles brengt me in vertwijfeling. Ergens vind ik het dus een knap album, maar het is net te steriel om echt euforisch te worden. Net zoals ik niet heel warm kan worden van een nep open haard, al geeft dat wel meer sfeer dan een radiator.

# |

|

| tBeest | 24 april 2012 - 14:57 | reacties (0)

Ik zag de Noorse helden van Motorpsycho eigenlijk pas voor het eerst op Lowlands, toen het trio met de blazers van Jagga Jazzist op tour waren. Trompettist Mathias Eick speelt ook mee op Heavy Metal Fruit uit 2010 en op het nieuwe album The Death Defying Unicorn, een muzikaal zeeverhaal waar ook andere Noorse jazz en klassieke topmusici aan meewerkten. Het stuk werd voor het eerst opgevoerd tijdens het vijftigste jubileum van het Molde International Jazz Festival in 2010, maar werd deels opnieuw gearrangeerd en opgenomen in de zomer van 2011. Naast het Trondheim Jazz Orchestra is het de Noorse toetsenist Ståle Storløkken die een belangrijke bijdrage leverde aan de compositie van deze imposante rock opera. Hoewel het album bij vlagen een logisch vervolg lijkt op het vorige album Heavy Metal Fruit is er veel meer ruimte voor klassiek en jazz ingeruimd, en ook opvallend is de melodieuze samenzang waarin het verhaal wordt verteld. Toch is Motorpsycho onmiskenbaar aanwezig in een geweldige symbiose met de andere musici. Zo begint het dubbelalbum met ritmische blazers en strijkers als in een spannende thriller, om na het majestueuze "The Hollow Lands" compleet omver te worden geblazen in "Through The Veil" door een funky paringsdans van de blazers en strijkers met de gitaren en drums. De bloedstollende passages in dit lange nummer worden behendig afgewisseld met spanning, dreiging of lome ritmes. Psychedelische progrock op zijn best. "Into The Gyre" werkt subtiel toe naar het orgastische baswerk van Bent rond 6:09 met het jankende gitaarwerk van Snah in de wilde achtervolging. Maar vergeet ook het jazzy drumwerk van Kenneth Kapstadt niet, die bijvoorbeeld op "Mutiny!" lijkt te drummen als een octopus met acht armen. Goed, dan moet je wel houden van de klassieke passages zoals rondom de "Oh Proteus" nummers, maar zo'n bevrijdende en hartverscheurende sax op "La Lethe" is domweg prachtig. The Death Defying Unicorn is als geheel een perfecte soundtrack voor een nog niet bestaande verfilming van een waanzinnig avontuurlijk epos. Geniaal album.

# |

|

| tBeest | 15 maart 2012 - 08:55 | reacties (0)

Mijn eerste echte aanraking met stevige metal was ooit een (veel gedraaid) cassettebandje met een verzameling van nummers van bands als Metallica, Obituary, Helloween en King Diamond. Maar er ook de heftige grindcore van Napalm Death stond er op, volgens mij ook typisch iets voor mannen om daar opgewonden van te raken en er stiekem ook hartelijk om te kunnen lachen. Dead Neanderthals (uit eigen land) deed me weer eens terugdenken aan dat cassettebandje toen ik vorig jaar als voorbereiding op festival de-Affaire deze briljante videoclip bekeek. En ja, ook live brachten de twee heren je primitieve gevoelens naar boven. Met ongeveer tien nummers in een kwartiertje maakten ze hun punt: grindcore jazz met strakke blastbeats en een maniakaal brullende saxofoon met heftig piepende feedback. Het deed me wel wat denken aan de jazzmetal van het Noorse Shining. Jazzhammer / Stormannsgalskap is het nieuwste album van de heren waarop we dit keer twee lange nummers horen van tegen de tien minuten (volgens de band een 'langspeler'). Op "Jazzhammer" hakt de drummer op je in als een pneumatische boorhamer, totdat je helemaal murw gebeukt bent. Verder in het nummer slaat de saxofonist zich met de hamer een paar keer op de vingers - zo lijkt het - en op het einde wordt alles maar kort en klein geslagen terwijl alles onder stroom staat. Zoiets. "Stormannsgalskap" is Noors voor grootheidswaanzin en net zo meedogenloos voor je oren. Het heeft als basis een op hol geslagen stoomboot waarbij de sax af en toe boven komt drijven als een onbedwingbare brandweerspuit en het eindigt ook weer in de volle chaos, alsof een Formule 1 wagen een flink remspoor aan het maken is. Indrukwekkend? Ja. Bovendien zijn de geluidseffecten en de sax op deze plaat vaak nog wat verfijnder verwerkt dan op eerdere albums en word je als luisteraar iets meer gedoseerd gesloopt, al zal deze verwoesting ook niet door iedereen worden gewaardeerd. Of zoals Mikael Åkerfeldt het ooit eens zei: 'For some of you this sounds like noise, for others this is oral sex.'

# |

|

| tBeest | 23 februari 2012 - 08:57 | reacties (2)

Ik dacht eerst te maken te hebben met een soort Pink Floyd-achtige band toen ik de hoes zag van Your World Of Tomorrow van Ironweed maar de band uit Albany (New York) maakt 'gewoon' heavy rock / metal met stoner- en sludge-invloeden. Het oog op de hoes verwijst naar een soort 'big brother is watching you' -thema waarin de mensheid in de greep is van de multinationals, met behulp van technologie en media. CNN, Facebook, iTunes en Twitter zijn instrumenten die ons in slaap sussen en deze plaat zou ons wakker moeten schudden en je redden van de wereld van morgen, aldus de band. Vandaar de titel van de plaat. 'Dat belooft wat' hoor ik je denken, maar het heeft niet over de hele linie die beloofde impact, daarvoor zitten er te veel zwakke plekken in het album en zijn met name de gekozen melodielijnen mij doorgaans te simpel. "Awaken" is bijvoorbeeld echt niet meer van deze tijd (Guns N' Roses meets Aerosmith, zoiets), tenzij je daarvan houdt natuurlijk. Zo moet je ook wel houden van die klassieke rockstem van Jeff Andrews die op zijn best bijna klinkt als Mike Patton (Faith No More) zoals aan het begin van "And The New Slaves", maar veel te vaak zet hij een overdreven strot op ("Messenger" bijvoorbeeld). Ik krijg er in elk geval behoorlijk jeuk van. Daar staat tegenover dat het drumwerk prima is, er hier en daar wat fijne riffs voorbij vliegen en er andere opwindende momenten zijn te beleven zoals in de tweede helft van "And The New Slaves" wanneer het nummer onverwachts ontspoort, de vinnige gitaarsolo op het einde van "Red Circles", het gruizige baswerk aan het begin van "A Graceful Death" en het heerlijk opgefokte begin van "The Lucky Ones". Op dat soort momenten neemt de band je bij de kladden, maar "Your World Of Tomorrow" is niet helemaal het beloofde paradijs.

# |

|

| tBeest | 14 februari 2012 - 20:57 | reacties (0)

The Elektrocution klonk me in eerste instantie nogal Brits in de oren, maar het is toch echt een Franse band, opgericht eind 2000. Na een aantal EP's volgde het - voor mij onbekende - debuutalbum Open Heart Surgery in 2006. Op het nieuwe album Trouble Magnet beweegt de band zich tussen Britse rock ("Babylon By Bus" doet me bijvoorbeeld zelfs wat denken aan Oasis, maar ook de geest van The Strokes waart soms rond) en garagepunk in de hoek van The Hellacopters, The Ramones, Jet, The Datsuns of The Hives. Of gooi het in de hoek van stoner/blues zoals op "Crystel Clear", "Out Of Breath" en "Rise to the Sun". Juist die afwisseling tussen stijl en tempo houdt de plaat interessant. De prettige bravoure die deze plaat uitstraalt heeft zowel te maken met de puntige riffs en de gelikte melodieën, maar bovenal ook door de zang van Maxime Prieux die net niet te overdreven zingt en daardoor geloofwaardig en ingeleefd klinkt en het album zelfverzekerd draagt. Goed, dan is het niet allemaal erg origineel of ingewikkeld maar daar zijn meer bands groot door geworden. Zo'n lekker rammelend rockbandje als The Elektrocution kun je als festival blind boeken, al is het maar om een gaatje op te vullen. Ik zou mijn beker bier in elk geval klotsend de lucht in bewegen bij nummers als "Out Of Breath", "Sweet Caroline" en "Somewhere Else". Ik zeg: proost!

# |

|

| tBeest | 20 januari 2012 - 08:58 | reacties (0)

1. Opeth - Heritage
2. Steak Number Eight - All Is Chaos
3. Other Lives - Tamer Animals
4. Primus - Green Naugahyde
5. Nils Frahm - Felt
6. Steven Wilson - Grace For Drowning
7. The :Egocentrics - Center Of The Cyclone
8. Long Distance Calling - Long Distance Calling
9. Spinvis - Tot Ziens, Justine Keller
10. Long Arm - The Branches

# |

|

| Jaarlijst 2011 | tBeest | 25 december 2011 - 11:00 | reacties (2)

Pornocracy van het Italiaanse The Lovely Savalas kenmerkt zich vooral door invloeden van rockbands uit de jaren negentig. Dan kun je een hele rits bands opnoemen zoals The Red Hot Chili Peppers, Incubus, Foo Fighters, Nirvana, Alice in Chains, Queens Of The Stone Age en Jane's Addiction, maar je kunt ook zeggen dat de band zijn inspiratie haalt uit genres als heavy rock, grunge, desert rock, progrock, emo-punk en gewone pop. Dan is het eigenlijk knap dat het album als geheel niet echt rommelig aanvoelt maar redelijk samenhangend. Waar het dan wel een rommeltje wordt is in mijn hoofd. Soms klinkt het namelijk aanstekelijk, funky, subtiel, opwindend en verrassend, maar op andere momenten klinkt het veel te gladjes. De gitaren zitten doorgaans behendig rondom het prima drumwerk gevlochten, maar de zang klinkt vaak ondermaats. Die twijfel heb ik ook binnen bepaalde nummers. "Shine on me tonight" heeft bijvoorbeeld een zeurderig refreintje, maar dat bombastische outtro met die saxofoon is dan wel weer heel erg lekker. "The Others" jengelt ook maar een eind weg, maar heeft in het midden wel weer een geinig funky tussenstukje. "Fashion Girl" is een typische megahit die je eigenlijk niet leuk mag vinden, maar die dat stiekem wel is, en "Dive" is dan weer net iets te zoet. "Pornocracy" vind ik dan weer een lekker funky instrumentaal nummer dat op het album vlak voor het prima "Armadillo" zit, een tweeluik met Nick Oliveri (Queens of the Stone Age, Kyuss, ruziemaker) op zang en bas. Het aardige "Never Break" zou een cover kunnen zijn van een rustig Nirvana-nummer. Eigenlijk heb je op dit album continu het gevoel alsof je het al eens eerder hebt gehoord, maar is het dan goed gedaan of is het gewoon goed gejat? Verwarrend allemaal. Maakt niet uit, ik zet het gewoon onder de categorie 'aardig rockbandje met plus- en minpunten'.

# |

|

| tBeest | 03 november 2011 - 20:57 | reacties (0)

Mikael Åkerfeldt was al begonnen met het tiende album van de Zweedse band Opeth toen hij erachter kwam dat hij eigenlijk geen zin had om weer een metalalbum te maken. Met een druk op de knop gooide hij een (nieuw) nummer op zijn computer weg en ging hij aan de slag met het maken van een album geïnspireerd op progrockbands uit de jaren zeventig. Een gedurfde keuze. Geen grunts, geen distortion op de gitaar, en al helemaal geen death metal. Ik geef hem groot gelijk, muziek maak je niet alleen voor je fans. Om het beste uit jezelf te halen moet je intrinsiek gemotiveerd blijven. Heritage bestaat grotendeels uit rustige en soms jazzy progrock, maar het is nog duidelijk Opeth. De uitstekende zang van Åkerfeldt is op dit album soms voorzien van effecten, het gitaarwerk is doorgaans subtiel, het basspel van Martin Mendez krijgt meer ruimte en het drumwerk van Martin Axenrot is subliem. De juiste sfeer wordt verder bereikt met aardig pianospel op "Heritage", de percussie van Alex Acuña op "Famine", de sferische synths, en het gebruik van de mellotron, de hammond en de fluit. De composities kunnen grotendeels boeien en/of hebben verrassende elementen, zoals het heerlijke funky tussenstukje in "Nepenthe", het laatste stuk van "Folklore", de opbouw van "The Lines In My Hand", de verschillende gezichten van "Famine" en het lekkere "The Devil's Orchard". "Slither" is een lekker Rainbow-achtig tussendoortje als eerbetoon aan Ronnie James Dio. Het is alleen jammer dat sommige nummers wat laat op gang komen en dat het subtiele gitaarspel niet overal blijft boeien, zoals op "Häxprocess" of "Marrow Of The Earth". Toch is het geluid rijk, warm en gedetailleerd, zoals je mooi kunt horen in de 5.1 mix op de bonus-DVD van de speciale editie. Na wat meer aandachtige luisterbeurten is Heritage dan ook gerijpt als goede wijn tot een heerlijk album met een aantal prachtige hoogtepunten,maar het is net geen meesterwerk geworden.

# |

|

| tBeest | 22 september 2011 - 08:57 | reacties (9)

Dat water bevriest bij nul graden Celsius weten de meeste mensen nog wel. Maar wist je dat water ongeveer 9% gaat uitzetten tot een dichtheid van 0.9168 g/cm³ als je het bevriest? En wist je dat water een van de weinige substanties is waarvan de dichtheid lager is in vaste vorm dan in vloeibare vorm? Misschien is dat wel de reden dat een van de nummers van Beats of Olarizu van de Spaanse band Arenna "Metamorphosis in Ic (0,9168 g/cm³)" is genoemd. Deze metamorfose van water kun je dan ook wel vergelijken met de geestverruimende werking van dit debuutalbum. Want dit album is een fijne en lange psychedelische trip rondom een stevige basis van stonerrock/metal. De eerste drie nummers vallen nog het minste op, maar het is prima stoner waarbij de gitaren op een prettig reutelende en dik zoemende distortion-stand staan met uiterst weldadige bastonen. Door de heldere volvette productie verzuipen ze ook niet in het totaalbeeld. Alleen de zang klinkt wat licht, als een rubberbootje op een woeste oceaan. Wat vooral knap is hoe de band de ogenschijnlijk simpele basisstructuur soms tot in het oneindige weet te herhalen en het toch spannend weet te houden. Denk bijvoorbeeld aan zo'n tempoversnelling op 5:08 op "Receiving the Liquid Writings". Echt interessant wordt het met het 11:45 lange "Eclipse" dat begint in een aangenaam kalme omgeving van vogels en krekels, met een gitaarloopje dat me ergens wel doet denken aan "The Unforgiven" van Metallica. Verderop zitten dan de woestere golven van gitaar, afgewisseld met warme rustpunten. Uitsmijter van het album is het genoemde "Metamorphosis in Ic (0,9168 g/cm³)", dat begint met een kwartier psychedelische stoner met een aanstekelijk en licht swingend basloopje, omgeven door bloedstollende gitaareffecten. Goed geplaatste pauze op 11:11 trouwens. Na een dik kwartier eindigt het met een paar minuten geluidseffecten, dan een paar minuten stilte (waarom doen bands dat toch), waarna je een kwartier rustig door kan trippen in een warm bad van hypnotiserende geluiden en stereo-effecten. Sterk debuut.

# |

|

| tBeest | 05 september 2011 - 20:57 | reacties (0)

Het zal 1 april 1986 geweest zijn, toen Tom Blomberg (alias "De Dikke Blomberg") een keer de presentatie overnam van het beroemde radioprogramma "De Avondspits" van Frits Spits. Ik kan me nog goed herinneren dat "Living in Another World" van Talk Talk werd gestart. Na een minuut of 10 / 15 kreeg je als luisteraar toch die rare sensatie van "hé wacht eens even, dit klopt niet". Het nummer blééf maar doorgaan. Op een gegeven moment heb je dan wel door dat het een grap is. En naar verluidt ging het zo'n veertig minuten door. Meesterlijk. Ik had een vergelijkbare ervaring met Cosmic Priestess van Tia Carrera uit Austin, Texas, niet te verwarren met Tia Carrere, de actrice. Ik zette dan ook gelijk "Saturn Missile Battery" aan, een nummer van bijna 34 minuten, want ik heb nu eenmaal een fetisj voor lange nummers. Ik hoorde lekker jammende instrumentele psychedelische stoner. Ah. Fijn. Na een kwartiertje hoorde ik nog steeds dat jammen van die jankende gitaar met die stuwende bas en die eindeloos voortmeppende drums. Nou moe, dat duurt wel lang. Na een half uur nog steeds hetzelfde. Dit kán toch niet. Nummer afgelopen. Tjee. En zo zit dat hele album vol met jamwerk. Ik wist niet dat dat soort bands bestonden, maar Earthless doet iets vergelijkbaars. Het is voor mij wat te veel van het goede, en dat komt met name omdat er wat weinig spanning in de opbouw zit. Het gáát maar door. Dan is "Saturn Missile Battery" nog wel het lekkerste nummer van het album want daar zit toch een aangename swing in. Verder is "Sand, Stone and Pearl" te traag om echt op te vallen, en "Slave Cylinder" is me wat te gruizig. Als het je überhaupt al lukt om tot het laatste nummer te komen kun je in "A Wolf in Wolf's Clothing" nog een paar aardige toonladders horen van gitarist Jason Morales. Knap gedaan allemaal, maar een uur improvisatie zonder al te veel structuur is echt te veel. Dan lukt het me zelfs beter om eindeloos naar dat nummer van Talk Talk te luisteren.

# |

|

| tBeest | 08 augustus 2011 - 16:57 | reacties (0)

Het zijn de eerste dagen van festival de-Affaire dat plaatsvindt in en rondom het Valkhof park in Nijmegen. Het festival en de vierdaagsefeesten worden gehouden in de week rondom de vierdaagse, het grootste wandelevenement ter wereld. De-Affaire bestaat dit jaar 25 jaar en de organisatie pakt dan ook uit met een extra goed gevuld programma. Op zes podia kun je genieten van nieuwe talentvolle bands uit binnen- en buitenland, en de wat meer gevestigde namen uit het kleinere clubcircuit. Verschillende muziekgenres krijgen ruim aandacht. Van subtiele piano tot verwoestende metal, van opzwepende dance tot experimentele muziek. De grotere acts staan op het Valkhof op het Saddlespan podium, de kleinere talentvolle acts en de wat meer experimentele muziek kun je horen in de pittoreske Barbarossa ruïne. Aan de rand van het park langs de Voerweg staat het Lift! podium waar vooral veel ruimte wordt gegeven aan Nederlands talent en lokale bands. Club Voerweg is het podium voor DJ's en elektronische acts. Aan de overkant van de weg bij het bloemenwapen staat het Waalpark podium waar je in het begin van deze week veel stevige rock en woeste metal kan horen. Later in de week staat daar vooral hiphop en reggae. Voor de exotische dansmuziek kun dan ook nog blijven hangen bij de ingang van het park waar het Hennis LatinStage staat opgesteld.

# |

|

| Artikel | tBeest | 19 juli 2011 - 15:00 | reacties (0)

Het is warm vandaag en de bezoekers van Oddstream zoeken de schaduw op. De organisatie heeft een aantal kleine zwembadjes met water op het terrein gezet waar kinderen in spelen en volwassenen hun voeten in koelen. Het is nog steeds niet druk op het festival. Als er in totaal een paar honderd man rondlopen (of -hangen) zal het veel zijn. En dat is inclusief medewerkers. Enkele tientallen mensen zoeken hun weg naar het hoofdpodium voor de eerste band op dat podium.

En daar staat het Friese Daily Bread te spelen. Ze noemen het zelf "sexy garage dance" en dat omschrijft het wel. De muziek pakt me vooral als er een prominente rol is voor de stuwende drums, de knetterende elektronica of de ritmische gitaarklanken. De band lijkt wat meer variatie in de setlist te hebben aangebracht dan toen ik de band eerder zag en dat is goed voor de afwisseling, maar het haalt de vaart er soms ook een beetje uit. Er wordt nog het hardst gedanst door twee die-hard fans vlak voor het podium, die volgens zangeres Kimberley bij elk optreden opduiken. Als ze praat oogt ze overigens sympathieker dan met het strakke gezicht dat ze tijdens het zingen opzet, maar misschien hoort het bij de act.

# |

|

| Artikel | tBeest | 07 juni 2011 - 12:57 | reacties (2)

Het album Matador van Zoroaster uit het Amerikaanse Georgia werd pas officieel dit jaar in Europa uitgebracht. De band mocht dit jaar in de kleinste zaal van het Roadburn-festival spelen en ik kan me alleen maar voorstellen hoe dat geweest moet zijn. Ik hoop met veel rook en zaal vol zwetende oermannen met veel lang haar. Dat past wel bij dit soort muziek. Van lomp, donker en zwaar naar verontrustend opruiend, energiek en gestoord. Het zit ergens in de hoek van sludge of doom metal met invloeden van stoner en een dik psychedelisch sausje. Vooral op "D.N.R." hoor je de zang als een enorm mistige wietpijp onder begeleiding van diepe, lome riffs. Dat de zanger niet echt kan zingen maakt dan niet uit. Gooi er een joekel van een echo overheen en het klinkt heerlijk hallucinerend. Het is alleen jammer dat als je niet onder invloed bent je wat te veel herhaling hoort, zoals op het slomere "Old World" en het voortkabbelende "Odyssey II" met het aansluitende "Matador". Gelukkig zitten er dan ook wat snellere stukken in zoals op "Trident" en "Black Hole", zodat je even uit je roes kan ontwaken. En het wordt al helemaal fijn als de gitaren er zich met veel effecten tegenaan bemoeien in furieus jammende passages zoals op "Oddesey" en "Firewater". Gewoon alle gitaarpedalen en effecten misbruiken. Ze komen er nog mee weg ook. Wat dat betreft is Zoroaster als een veel te vet broodje shoarma met flink stinkende knoflooksaus. Het is enorm ranzig, maar o zo lekker.

# |

|

| tBeest | 04 juni 2011 - 20:57 | reacties (0)

Hemelvaart is niet alleen fijn vanwege het lekkere lange weekend (als we er vanuit gaan dat je normaal gesproken moet werken). In Nijmegen vind er een spiksplinternieuw festival plaats in en rondom de Vasim. Een festival met multimedia, kunst, muziek en film. Oftewel: Lowlands in het klein. Zeggen ze. Maar dan zonder dans en dichters. Maar wel weer met Grolsch. Ik hoop dan ook op een beugelbar. En het is gewoon een dag langer: van donderdag 2 tot en met zondag 5 juni. Oftewel: Oddstream. De Vasim zelf is een oud industrieel pand, gelegen op een industrieterrein in Nijmegen-West, een steenworp afstand van elektriciteitscentrale Electrabel. In De Vasim staat een muziekpodium en allerlei kunst- en media installaties, en ‘s nachts is er de programmering van Club Oddstream om nog even stevig door te dansen totdat het licht wordt. Ik ben wel benieuwd naar de aankleding van het pand en het terrein, je moet toch al dat grijs en beton bedekken. Dat lukt aardig zo te zien, zie de foto’s hier en de foto’s op facebook. En deze video. In totaal zijn er 4 podia en meer dan 100 acts. Een kleine greep uit het muziekprogramma…

En dat programma staat uiteraard in zijn geheel gewoon op de website van Oddstream (en in een eerder blog bericht). Klik hier voor het blokkenschema. Hieronder een korte impressie van een aantal leuke bands op de donderdag en de vrijdag. Vind ik dan hè. Maar vooral ook: "ik zie wel”. Het wordt mooi weer. Dus lekker liggen in het gras. Of. Eh. Beton?

# |

|

| Artikel | tBeest | 02 juni 2011 - 11:57 | reacties (0)

Het instrumentale post-rock genre vind ik ideale filmmuziek. En dan de wat minder opgefokte variant, met dat dreigende, het dromerige, de verlossing, de verlichting, het vervreemdende en - toch ook - het woeste. Met een beetje fantasie zie je allerlei sferische beelden voor je en wordt je gevoel geprikkeld. Denk aan bands als Explosions in the Sky, Caspian en Mogwai. Het Poolse Tides From Nebula zit in dezelfde hoek en trok de aandacht van de bekende Poolse filmcomponist Zbigniew Preisner. Hij hoorde de band op de radio, bood spontaan zijn diensten aan en produceerde daarom het tweede album van de band. Daarnaast vertoefde de band tijdens de opnames in de Poolse bergen om inspiratie op te doen. Het leverde een tamelijk standaard maar aardig post-rock album op. De nummers deinen zachtjes heen en weer tussen kalmte en een woeste branding. Het korte en rustige "Waiting For The World Turn Back" vind ik prachtig door zijn eenvoud. Een mooi gitaartje met een lichte snik (ik kan het ook gewoon een goed geplaatst mineur-akkoordje noemen, maar dat klinkt wat minder spannend) gevolgd door licht pianospel. Kenmerkend is een lang nummer als "Caravans" met de langzame afwisseling tussen hard en zacht, dat bij vlagen boeit maar soms ook teert op wat te veel herhaling. "White Gardens" komt bijvoorbeeld pas na een minuut of vier echt lekker los, maar "Siberia" weet wel de volle tien minuten te boeien, mede door de treffende drums. Over het geheel genomen voelt Earthshine niet echt vernieuwend aan, maar het is vakbekwaam in elkaar gezet, zoals je dat van Poolse arbeiders mag verwachten. Het is daarom een prima alternatief voor je dagelijkse shot post-rock, binnenkort in Nederland te zien in het voorprogramma van mijn progrock-helden van Riverside. Ook uit Polen.

# |

|

| tBeest | 17 mei 2011 - 12:57 | reacties (1)

Roadsaw uit Allston (Boston, US) maakt stoner rock in de stijl van Kyuss met een toefje Black Sabbath en de geur van de seventies. Of noem het Rawk N' Roll naar de titel van een eerder album van de band. Dat omschrijft het ook wel. Echt heel bekend zijn ze niet, maar je kunt ze gezien hebben tijdens het Roadburn-festival in 2009. Dit titelloze album wijkt niet heel veel af van het eerdere werk van Roadsaw. De riffs zijn bij vlagen lekker smerig, funky en groovy, en de netjes uitgevoerde gitaarsolo's zitten vaak voorspelbaar ergens vlak na de helft van het nummer. Zo zijn "Weight in Gold", "Motel Shoot Out", "Too Much Is Not Enough" en "The Thrill Is Waiting" uitschieters op het album. En op een nummer als "Long in the Tooth" bevalt me het psychedelische middenstuk met van die jankende gitaren langs een zwierig baslijntje. Maar het album zakt hier en daar behoorlijk weg als het tempo langzamer wordt en/of zanger Craig Riggs weer eens een paar lelijke uithalen maakt op een net te simpel refreintje. Dan zit hij net een beetje naast de toon en dat vind ik nogal lelijk. "Thinking of Me" bijvoorbeeld wordt zo zat gezongen dat ik steeds hoor 'are you drinking with me'. Het beeld wat ik er bij had bleek achteraf akelig goed te kloppen op een foto op MySpace. Daarnaast is de productie van dit album nogal flets. Zo dood als de schuimkraag van bier in een vettig glas. Maar goed, het blijft bier. En daarom denk ik dat het live nog wel eens best kan smaken. Al hou ik aan dit album toch nog wel een beetje die bittere nasmaak over.

# |

|

| tBeest | 27 april 2011 - 16:57 | reacties (0)

Dat Per Wiberg veel meer in huis heeft dan het beroeren van de toetsen bij Opeth wist ik eigenlijk niet eens. Nu hij die band verlaten heeft, heeft hij nog meer de ruimte om zijn andere muzikale kwaliteiten te tonen. Naast Spiritual Beggars en King Hobo is hij sinds 1996 ook actief met Mojobone. Uit Zweden. Kern van die band is Per Wiberg (zang, gitaar, toetsen) met zijn oude makker Marcus Källström (Sky High, Stonecake) op drums. In 1998 bracht de band aantal nummers uit op 10" vinyl: Tales From The Bone. Op verzoek van een Japans label maakte de band vervolgens in 2002 een volledig album: Crossroad Message. Maar die was alleen in Japan te krijgen. Het vorig jaar verschenen Cowboy Mode was dus eigenlijk het derde album van de band. Crossroad Message & Tales From The Bone is een heruitgave van die eerste albums, aangevuld met een aantal demo's en bonustracks. Voor de liefhebbers van ongecompliceerde bluesrock / stoner is het een aangename aanvulling op het beschikbare materiaal. Je hoort aan alle kanten dat ze het voor de lol doen. Een kratje bier langs de kant en spelen maar. Niet alles is opzienbarend, maar de nummers zijn prima verzorgd, met zo af en toe uitstekend geplaatste riffs, prettig loeiende gitaarsolo's, en aanstekelijke grooves. De zang van Per Wiberg heeft wel wat weg van Chris Cornell (Soundgarden). Energiek, maar voor mijn gevoel wel een beetje iel in de mix geplaatst. Op het Cowboy Mode-album van vorig jaar vond ik de band nog wat meer gegroeid en hoor je wat meer finesse en veelzijdigheid, maar deze heruitgave van het oudere werk is zeker de moeite waard.

# |

|

| tBeest | 14 april 2011 - 08:57 | reacties (0)

In deze dagen kun je alleen maar onder de indruk zijn van het geweld dat de natuur in zich kan hebben. Het Roemeense The :Egocentrics heeft de cycloon als thema op hun tweede album (binnen een jaar): Center Of The Cyclone. En ze laten hiermee ook een verwoestende indruk achter. Maar dan gelukkig wel een waar je vrolijk van kunt worden. De psychedelische hardrock / stoner (denk aan een band als Colour Haze) wordt niettemin evenwichtig gedoseerd op dit album. In nog geen veertig minuten ga je subtiel van een rustig briesje ("A Road Less Travelled") naar hevige rukwinden en slagregens (de volgende drie nummers), naar een vervreemdende stilte ("Intuition and Coincidence"), waarna de wind weer aantrekt om te eindigen met "Lost en Found". Op het einde hoor je dan weer de rustige gitaarklanken waar het album ook mee begint. En zo kun je het album gerust op repeat zetten. Dat ze geen zanger hebben stoort mij totaal niet. In tegendeel. Slechte zang maakt soms meer kapot dan je lief is. Alleen "Sink or Swim" is zo'n melodisch nummer waarbij ik de neiging heb om er dan zelf maar een zanglijntje bij te verzinnen. Het gitaar- en drumwerk is verder boeiend genoeg. Het lijkt losjes gespeeld maar het zit strak in elkaar. Subtiel en overdonderend. Het doet mij wel denken aan die briljante jams en het geïmproviseer van Motorpsycho tijdens hun concerten. De dynamische, heldere, brute, vettige productie van dit album zorgt er zelfs voor dat het geluid zo lekker uit je boxen komt knetteren, dat je het gevoel hebt dat je daadwerkelijk bij een optreden van de band bent. En dan kan ik mijn hoofd echt niet stilhouden bij sommige killer-riffs die deze plaat herbergt. Zo'n storm wil ik ook wel eens in het echt meemaken. Magistraal.

# |

|

| tBeest | 22 maart 2011 - 20:57 | reacties (1)

Het vijfde album 100 Lovers van het Amerikaanse gezelschap DeVotchKa is opgenomen in de Arizona woestijn, en geproduceerd door Craig Schumacher (Calexico, Neko Case). Aan de plaat werkten leden van Calexico mee en Mauro Refosco, die we ook kennen als percussionist bij Atoms for Peace, de band van Thom Yorke. De stijl van de band is nog altijd een bijzondere afwisseling tussen indierock, folk en wereldmuziek. Het begin van het album lijkt meer op Arcade Fire, terwijl je verderop meer Oost-Europese invloeden hoort in de lijn van bands als Beirut en Gogol Bordello. Het gaat daarbij van kwelling, melancholie en verlangen naar feestelijk weggedronken hoop en optimisme. En wat ik knap vind, is dat het niet onsamenhangend klinkt. De verschillende stijlen en instrumenten worden smaakvol afgewisseld. Bovendien is het album rijk en sfeervol geproduceerd, ongeveer net zo lekker als een warm bad na het schaatsen. 100 Lovers vind ik daarom spannender en avontuurlijker dan menig folkrock plaatje, maar dat is ook wat mij persoonlijk meer aantrekt in dit genre. Er is voor mijn gevoel ook meer diepte en samenhang dan het vorige album van de band: A Mad & Faithful Telling. Is er dan niets te klagen? Natuurlijk wel. "One Hundred Other Lovers" vind ik bijvoorbeeld een mooie plaspauze. En ook die karakteristieke stem van Nick Urata is een risicofactor voor de gemiddelde luisteraar. Het doet mij wel een beetje denken aan Jonathan Meiburg van Shearwater, die soms ook net iets te desolaat klinkt om er helemaal in mee te kunnen gaan. Maar ook dat is persoonlijk. Wat dat betreft is deze plaat misschien ook wel te vergelijken met een pot Engelse drop. Je haalt er maar gewoon uit wat je lekker vindt. Er zit genoeg in.

# |

|

| tBeest | 25 februari 2011 - 08:57 | reacties (1)

Spelspanning en timing. In het theater zijn dat technieken waardoor een acteur een scéne interessant kan maken. Denk aan een klant die bij de bakker een bruin brood bestelt. Niet echt interessant toch? Totdat de klant bij het afrekenen tussen neus en lippen door vermeld dat hij vreemdgaat met de bakkersvrouw. Beide kijken elkaar een minuut aan, zonder wat te zeggen. Kijk, dén pas ga je je afvragen hoe dat gaat aflopen. Het maakt muziek ook een stuk spannender. Onderhuidse suspense, onverwachte wendingen en woeste uitbarstingen.
Dat kan post-rock ook tot zulke fijne muziek maken, en het voorkomt dat het maar wat rustig voortkabbelt. Het zevende album van Mogwai mist wat van die spanning, opwinding en dynamiek die ik zo graag hoor van die groep. De Schotse post-rock pioniers klinken op Hardcore Will Never Die, But You Will soms zelfs opgewekt en ongecompliceerd. Alsof de grootste problemen zijn opgelost. Maar daarmee haal je er ook wel een beetje de angel uit. De rustige stukken voelen niet altijd diepzinnig genoeg, en soms (zoals in "San Pedro" en "George Square Thatcher Death Party") voelt het zelfs een beetje aan als standaard rock. Dat verhelp je niet helemaal met wat distortion. "White Noise" en "Too Raging To Cheers" hebben dan wel weer ergens dat stukje emotie in zich waar ik naar op zoek ben. "You're Lionel Richie" bouwt ook mooi op. En "Rano Pano" is lekker rauw en onbevangen. Bovendien zie ik steeds die beelden van die videoclip voor me als ik dat nummer hoor. Kijk, dát wil ik dus. Mezelf kunnen verliezen in de sfeer. Wegdromen in plaats van afdwalen. Hardcore Will Never Die, But You Will is zeker geen slecht album. Het zijn prima muzikanten, en het album is verder goed uitgewerkt. Maar ik mis stiekem wel wat krenten in het brood.

# |

|

| tBeest | 11 februari 2011 - 12:57 | reacties (0)

'Lijkt wel een koorknaapje..', zei mijn collega. Hij wist niet eens dat ik The Awesome Grandeur Of The Cosmic Cycle, het debuutalbum van het Nederlandse Yesterday's Men op had staan om er later een recensie over te schrijven. Dus ik bedankte hem gelijk maar voor zijn input. De zanger van Yesterday's Men zingt inderdaad theatraal van donkere dieptes naar ijle hoogtes, maar zwabbert hier en daar nog wat over glad ijs. Het karakteristieke stemgeluid van zanger/pianist Dolf Smolenaers (alias Rudolph Quincy) heeft echter een mooie diepzinnige kleur, die ergens ook wel op die van Morrissey lijkt. En hij zingt duidelijk vanuit het diepst van zijn ziel. De songs zitten sowieso vol met emotie, groteske gebaren, melancholie en romantiek. Bij vlagen doet het mij dan denken aan een band als Get Well Soon. Maar je kunt net zo makkelijk een vrolijk middeleeuws tafereeltje tegenkomen. Of mooi klassiek pianowerk, zoals in "Pierrot in Space". Of een prettig geplaatst trompetje en dwarsfluit, zoals in het epische slotstuk "Soldier On". Kijk, daar word ik dan vrolijk van. Yesterday's Men ziet de muziek zelf als een kunstvorm en heeft zijn inspiratie gehaald uit bijvoorbeeld de schilderkunst en romantische literatuur. Dat levert een album op vol met interessante ideeën en mooie composities. The Awesome Grandeur Of The Cosmic Cycle is dan wellicht hier en daar wat pretentieus, maar het leest als een goed boek. Een meeslepend album waar aandacht aan is besteed. Bovendien wordt het gewoon helemaal gratis ter download aangeboden via de website van de band. En dat getuigt gewoon van lef.

# |

|

| tBeest | 17 januari 2011 - 08:58 | reacties (0)

1. Motorpsycho - Heavy Metal Fruit
2. Shining - Blackjazz
3. Tame Impala - Innerspeaker
4. The Pineapple Thief - Someone Here Is Missing
5. Get Well Soon - Vexations
6. Villagers - Becoming A Jackal
7. 65daysofstatic - We Were Exploding Anyway
8. Jaga Jazzist - One-Armed Bandit
9. God Is An Astronaut - Age Of The Fifth Sun
10. Chrome Hoof - Crush Depth

# |

|

| Jaarlijst 2010 | tBeest | 25 december 2010 - 19:57 | reacties (0)

Donderdag, de dag van de-Affaire met de Very Special Guest. Die uiteindelijk niet zou komen. De Staat dus. Maar helaas, de gemeente Nijmegen en de politie - en nog wat instanties - vonden het niet verantwoord. De Staat is te populair en zou op het Valkhof teveel publiek trekken, waardoor de veiligheid niet gegarandeerd kon worden. (Dat Caro Emerald op de Waalkade w�l doorging en voor vergelijkbare krantenkoppen zorgde, zien we maar even door de vingers.) Wat we wel zien is een hele vette DJ-set van Scrambled, en dat maakt het afpilsen op het Valkhof er niet eens minder gezellig om.

Maar ik spreek toevallig wel iemand die speciaal voor De Staat naar het Valkhofpark was gekomen. En die wist nog niet dat het geannuleerd was. Moest ik het hem toch nog even vertellen. Jammer. Teleurstelling. Daarna gelukkig toch nog een lach.

De donderdag stond nou niet in mijn boekje als opzienbarend. Toch weet Sarah Blasko de harten van het publiek te stelen met haar betoverende, bezwerende stem en pakkende indiepop. De zangeres uit Australië heeft een prima band meegenomen naar het Valkhof. De luchtige muziek is treffend gevuld met aangename pianoklanken, folky/jazzy drums, contrabas, synthesizer, banjo en/of Spaanse gitaar. De set begint sprookjesachtig om daarna het tempo op te schroeven tot een beetje folk-achtige pop. Sarah heeft het naar haar zin, en praat voluit met het publiek. Ze stelt de band voor, maar dan aan het begin van de set. Want waarom zou je dat pas achteraf doen? Het is toch fijn om elkaar alvast te leren kennen, aldus de sympathieke Sarah. Als het gaat regenen, schuift het aanwezige publiek gezellig samen onder de luifel van het Saddlespan-podium en dat maakt het geheel een stuk intiemer. Goh wat zou het toch leuk zijn als iedereen in de regen gaat dansen en door de modder gaat glijden, dan zou het helemaal Woodstock zijn. Sarah is leuk. De band is aangenaam. De geluidsmix is heerlijk en vol. Mooi optreden. De pakkende, luchtige, radiovriendelijke songs maken het geheel tot een fijne ervaring. De doorbraak tot een groter publiek laat vast niet lang op zich wachten.

# |

|

| Artikel | tBeest | 24 juli 2010 - 12:57 | reacties (0)