In 2008 stond Let's Wrestle al op London Calling in Paradiso. Kort daarna kwam dit debuut uit, maar de stilte die daarop volgde was oorverdovend. En nu probeert het Londens trio het nog maar een keer. Op het eerste gehoor zou je ze niet in Londen plaatsen; de Pavement-invloeden zijn overduidelijk en veelvuldig aanwezig in de rammelende maar melodieuze gitaarrock. Uitgesproken Brits is Let's Wrestle vooral in de gevatte teksten. De trauma's van de post-puberteit zitten er nog goed in bij zanger Patrick Wesley Gonzales, getuige de stortvloed aan teenage angst die de argeloze luisteraar ten deel valt. Toen ik de band in 2008 op London Calling zag, waren de liedjes bij vlagen nog niet goed genoeg en was de podiumpresentatie wat schuchter. Aan de kwaliteit van de liedjes is inmiddels veel verbeterd. In The Court Of Wrestling Let's is een samenhangende verzameling melodieuze lo-fi postpunk geworden. De rommelige structuur van de songs hoort er natuurlijk bij in dit genre, maar bij vlagen geeft Let's Wrestle blijk van knap vakwerk. De drie interludes die de plaat sieren zijn ondanks hun beperkte lengte (+/- 1 minuut) ronduit prachtig. Alsof de zon even doorbreekt tussen alle weltschmerz. En "We Are The Men You'll Grow To Love Soon" is een razend knap in elkaar getimmerd popliedje. Let's Wrestle laat zien sinds 2008 flinke stappen te hebben gemaakt.

# |

|

| Tim Fierant | 28 maart 2011 - 16:57 | reacties (0)

Grown Unknown is Lia Ices' tweede plaat, maar haar eerste op het eigenzinnige Jagjaguwar-label (Cave Singers, GAYNGS, Black Mountain, Wolf People). Eigenzinnig is haar muziek maar deels, want Grown Unknown is in de eerste plaats een album vol met grillige, maar mooie popliedjes van een vrouw met een dijk van een stem. Die stem gromt en stuwt soms venijnig, en is soms hemels mooi. Ices heeft haar belangrijkste instrument indrukwekkend onder controle. De manier waarop ze haar stem vaak om een ongrijpbare melodie heen laat kronkelen doet vaak denken aan Joni Mitchell. De meer meditatieve momenten van de plaat herinneren aan Sinead O'Connor en Kate Bush. Maar er is nog een ander sleutelelement in de muziek van Ices, en dat is haar experimenteerdrift. De plaat wordt geopend door een kwartet wonderschone maar schuchtere popliedjes die de schroom steeds meer van zich afgooien. Het daarop volgende titelnummer barst vervolgens van de mooie percussiewisselingen en vocale stemmingmakerij. Deze ontketening doet de plaat bijzonder goed, want nog vier wiegende pianoliedjes waren - hoe indrukwekkend ook - een flinke stap richting de eenheidsworst geweest. Nu laat Ices zien dat zij, soepel zwierend tussen experiment en pop, een aanwinst voor de Jagjaguwar-stal is.

# |

|

| Tim Fierant | 07 februari 2011 - 20:57 | reacties (2)

In een interview zei Lars Ludvig Löfgren eens: ‘ik zou zowel in de stad als in het bos kunnen wonen.’ In zekere zin is dat ook precies wat Löfgren op zijn plaat Heterochromia doet. Want daarop hoor je zowel de open ruimtes van het platteland als de gruizige, levensdronken gitaarpop van de stad. Löfgren (Zweed) heeft elf puntige popliedjes aan elkaar getimmerd waarin werkelijk een kaleidoscoop aan invloeden te noemen is. En dat zal ik dan ook maar even doen: The Shins, Lemonheads, Motown, Britpop, shoegaze; het komt allemaal voorbij. Albumopener “Canadian Maple Leafs” klinkt als een charmant beschonken A.A. Bondy die eenzaam door een weiland kachelt; “Round Your Heart” is gloedvolle Amerikaanse powerpop waarin de neonreclames weerschijnen. Het gros van de nummers kan weliswaaar ingedeeld worden in het hoekje van de Zweedse popstampertjes; maar dat gebeurt wel op behoorlijk ontspannen wijze. Heterochromia rockt, maar doet dat overtuigend nonchalant. Het eerdergenoemde “Round Your Heart” is een onweerstaanbare hit, maar het is lastig om een hoogtepunt aan te wijzen. Het niveau van de liedjes blijft tot aan de laatste tonen van afsluiter “My Kid Could Paint That” indrukwekkend hoog. Vanavond te zien in Groningen, op Eurosonic. Zo’n plaat verdient een volle zaal.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2011 | Tim Fierant | 13 januari 2011 - 14:57 | reacties (0)

Als band heftig koketteren met de jaren zestig en zeventig is een riskante bedoening. Het maatschappelijke draagvlak voor de idealen die aan de basis van de muziek van toen lagen, is sowieso afgebrokkeld en je moet als band buitengewoon je best doen om niet als een veredelde coverband gezien te worden. Kijk naar Super Furry Animals voor hoe het wel moet, kijk naar Moke voor hoe het vooral niet moet. Het Welshe Colorama weet een verfrissende draai te geven aan alles wat de sixties en seventies zo leuk maakte. Frontman en creatieve spil Carwyn Ellis werkte eerder met onder andere Edwyn Collins, Shane McGowan, Noel Gallagher, Dan Sartain, UNKLE en North Mississippi Allstars. Onder de naam Colorama maakt hij soloplaten, en Box is de tweede. Op deze opvolger van Cookie Zoo (2008) echoot vooral de Britse folk uit de jaren zestig en zeventig. "Box", "Autumnal" en "Candy Street" zijn alle drie wonderlijk geslaagde vensters naar de feërieke folk uit het Engeland van krap een halve eeuw geleden. Ellis slaagt erin om de nummers fris en vooral modern te laten klinken; op "Candy Street" met een gitaarsolo die rechtstreeks uit de hoogtijdagen van de Britpop lijkt overgekomen. Buiten die drie nummers kabbelt het allemaal wat voort, maar zonder dat het saai wordt. Box is als een dromerige zondag in het park, kauwend op een grassprietje. Er gebeurt niet bijster veel, maar ontspannend is het wel.

# |

|

| Tim Fierant | 27 december 2010 - 08:57 | reacties (0)

Een vrouw met een baard, een zingende aap en een lilliputter die een trapeze-act doet. In mijn handen heb ik de derde cd Gradual Unfolding Of A Concious Mind van het Duits-Hongaarse negental The Great Bertholinis en fantasieën over wat ik kan verwachten bij een concert van dit nonet schieten door mijn hoofd. En wat een prachtige dromenpletter is YouTube dan: niets van dat alles op de live-filmpjes van de band. Gewoon negen mannen uitgestrooid over een podium. Geen apen, geen baardige vrouwen, geen trapezes. De muziek biedt genoeg show. De Bertholinis maken slijpende poprock, opgetuigd met klezmer-blazers en zeemannenkoortjes. Je zou ze een Duitse zielsverwant van De Kift kunnen noemen. Dat is een effectieve combinatie en er zijn dan ook genoeg mooie dingen op de plaat te horen. Opener “Bright Days (Intro)” is een mooi ingetogen opener die door de straatjes van The Shins en Badly Drawn Boy wandelt. Maar het gaat ook wel eens mis. Op “I Am Can” wandelt ineens total misplaatst, als een dronken oom op een bruiloft, een synthesizer het nummer in. Terwijl de zanger voorstelt: 'Let’s make out like robots.' Een vreemde ommezwaai; van klezmer, naar folky koortjes, naar cyborg-porno. Het is duidelijk welke van de drie niet bepaald in het rijtje thuis hoort. Al met al een wisselvallige plaat dus, met gekke tekstuele uitglijders en een misplaatste synthesizer-solo. Muzikaal zit de plaat goed in elkaar; vooral de klezmer- en blazerselementen klinken stevig en meeslepend. De strijkerspartijen zijn bij vlagen net zo mooi zwierig als op Sigur Rós’ debuut Agaetis Byrjun. Maar bovengemiddeld werd het nergens.

# |

|

| Tim Fierant | 10 december 2010 - 08:57 | reacties (0)

Je krijgt bijna het idee in een soort punkrock-miniplaybackshow beland te zijn, bij het lichten van de doopceel van Tokyo Sex Destruction uit Barcelona. De bandleden hebben namelijk állemaal Sinclair als achternaam. Állemaal! Da´s geen toeval natuurlijk. Hier wordt John Sinclair aanbeden; tegenwoordig poëet en tussen 1966 en 1969 manager van punkrockpioniers MC5. Ik kan er slecht tegen, deze muzikale verkleedpartijtjes. Je zó nadrukkelijk met de identiteit van een ander vereenzelvigen móet wel tot gevolg hebben dat er van je eigen identiteit bar weinig overblijft. Courant gedrag als je zestien, pokdalig en onzeker bent, maar ronduit onaanvaardbaar als je jezelf eenmaal interessant genoeg acht om een podium te bestijgen. Ik had me hier lang niet zo over opgewonden als The Neighbourhood indruk had gemaakt. Met armen vol kippenvel blijven dit soort principes slecht overeind, toegegeven. Uiteindelijk gaat het om de kwaliteit van de muziek. Maar Tokyo Sex Destruction weet op The Neighbourhood maar een matige deuk in mijn pakje boter te slaan. Hun soulvolle mix van garagerock en punkige uitwassen werd al veel vaker en bovendien veel beter gedaan. Door het Zweedse Mando Diao bijvoorbeeld, op hun debuut Bring ‘Em In uit 2002. En natuurlijk door de Grote Overschaduwers zelf, MC5 uit Lincoln Park, Michigan. Door de makers van protopunk-evergreen "Kick Out The Jams" zó nadrukkelijk aan te roepen richt je veel aandacht op jezelf. Om dan overeind te blijven moet je van goede huizen komen. Tokyo Sex Destruction komt niet verder dan een tochtige schuur.

# |

|

| Tim Fierant | 30 oktober 2010 - 20:57 | reacties (0)

Ik las ergens dat Peasant (echte naam Damien DeRose, ik zou ook voor een andere artiestennaam gaan) zijn nieuwste plaat opnam op de zolder van een tweehonderd jaar oude boerderij. Het lijkt een nieuwe variatie op het thema van de blokhutfolk waarmee Bon Iver een hele grote werd. Blokhutten, stoffige boerderijen en andere agriculturele bouwvallen blijken en masse de Abbey Roads van de postmoderne folkbeweging. Bon Iver nam op in een blokhut, Ray LaMontagne nam zijn laatste plaat op in zijn stokoude boerderij in de bossen van Massachussetts. En Peasant dus. Hij verbleef wekenlang op een oude boerderij om zijn nieuwe plaat op te nemen. Zijn vorige plaat On The Ground was naar eigen zeggen teveel een haastklus, en dat wilde hij nu goedmaken. Dat is maar deels gelukt. Albumopener "Thinking" klinkt veel te overgeproduceerd, helemaal met de Elliott Smith-iaanse lo-fi van On The Ground in het achterhoofd. Het eerste hoogtepunt komt pas op de tweede helft van de plaat; het met gezellige paardehoefjes opgeleukte "Prescriptions" is een prachtig glooiend gitaarpopliedje. Ook op het einde van de plaat weet Peasant te bekoren: "Hard Times" en "Slow Down" zijn fijne lo-fi-nummertjes. Die lo-fi jas past Peasant beter dan het iets te gladde sausje dat hij Shady Retreat heeft willen geven. Dan klinkt hij te algemeen, als wegwerpfolk op de rand van vergetelheid.

# |

|

| Tim Fierant | 01 oktober 2010 - 16:57 | reacties (0)

Book of Hours werd oorspronkelijk uitgebracht in 1987. Luisterend naar de plaat zou je eerder eind jaren zestig, begin jaren zeventig gokken. De nummers hebben duidelijke psychpop-elementen, maar ook een vrij conventionele songstructuur. In 1987 deed de plaat niet zoveel. En dat is eigenlijk de rode draad in de gehele carrière van The Green Pajamas. Die werden nooit opgepikt door een major label, scoorden nooit een hit. Het recent opnieuw begonnen label Green Monkey Records besloot een eind te maken aan al dit onrecht, en besloot de plaat opnieuw uit te brengen voor een groter publiek. De oorspronkelijke oplage bedroeg telde namelijk slechts 500 exemplaren. Deze nieuwe druk is met 17 nummers wat aan de lange kant. Dat komt omdat naast de nummers die op de originele plaat verschenen, nog meer nummers uit de Book of Hours-sessies zijn meegenomen. De spanningsboog blijft echter lang genoeg strak staan. Albumopener "Paula" klinkt nog opvallend fris, ondanks de duidelijke retro-psych-invloeden. Het klinkende popliedje "My Red Balloon" is een van de uitblinkers van de plaat, net als het brutaal swingende Big Surprise. Jammer genoeg heeft de platenmaatschappij de bonustracks direct achter de oorspronkelijke plaat geplakt. Een dubbelalbum was beter geweest; het niveau van de laatste nummers is duidelijk lager. Dat is jammer, maar dit is hoe dan ook een verdiende re-release.

# |

|

| Tim Fierant | 06 september 2010 - 14:57 | reacties (0)

In Deference To A Broken Back, het debuut van The Daredevil Christopher Wright, werd grotendeels geproduceerd door Bon Ivers Justin Vernon. Net als Vernon is TDCW afkomstig uit Eau Claire, Wisconsin. TDCW bouwde de afgelopen jaren in Wisconsin een live-reputatie op met een gouden randje; waar zij kwamen regende het zweet van de plafonds in een collectieve viering van het leven en de folkmuziek in het bijzonder. Bijgestaan door Vernon, toch een beetje de pater familias van de hedendaagse Noord-Amerikaanse folk, mocht TDCW proberen hun kunnen te vangen in een album. Geen gemakkelijke opgave, maar ze slagen met verve. Een barok strijkorkestje heet de luisteraar welkom in het openingsnummer, slechts één minuut lang koorjongensvocalen en welgemikt getokkel waarin Andrew Bird nooit ver weg is. Mooie folkliedjes schrijven kunnen ze, maar dat kunnen er meer. TDCW onderscheidt zichzelf door de lichtvoetige lijn die door de plaat heenloopt. In het toch niet bepaald optimistisch getitelde: "A Conversation About Cancer" sluimert af en toe iets carnavalesks, en dat werkt wonderwel. Er komen de laatste jaren veel goede americana-platen voorbij, en meestal is door het openingsnummer te beluisteren vaak wel te voorspellen hoe de rest van de plaat zich zal ontvouwen. The Daredevil Christopher Wright ontwijkt die voorspellingen. De plaat gaat van barokke folk, bronstige folkrock, naar een toef psychedelica naar oerdegelijke akoestische pop. Heel goed gedaan.

# |

|

| Tim Fierant | 28 juni 2010 - 16:57 | reacties (0)

Op debuut Rare Birds grossierde The Mohawk Lodge nog in folky kampvuurliedjes. Op opvolger Wildfires klinkt het project van zanger/gitarist Ryder Havdale weidser, bombastischer. Houthakkersrock voor in de voetbalstadions, met knipogen naar Neil Youngs Crazy Horse. Zo nu dan gaapt er een iets te diepe kloof tussen Havdale’s simpele tekstuele wijsheden en het stampende bombast waarin ze verpakt zijn. Muzikaal klinkt The Mohawk Lodge niet zelden als een ietwat folkier maar niet minder grotesk broertje van Coldplay. Daardoor is het effect soms wat komisch, alsof Crazy Horse zich aan een hit van Coldplay of Snow Patrol waagt. Op de momenten waar het bombast en het kampvuurhart van The Mohawk Lodge in evenwicht zijn, overtuigen ze het meest. Bijvoorbeeld op opener "Hard Times", een prachtig melodisch liedje dat akoestisch begint en uitbloeit tot een gemoedelijk voortploegend rockliedje. Het bombast is dienstbaar en versterkt de impact die een albumopener mag hebben. Het minst geloofwaardig is de band op het dansbare "Heart of Lovers", waarin het lijkt alsof de band gevraagd is een kunstje te doen. Het nummer klinkt als je oom op een bruiloft met iets teveel drank achter de kiezen en een onfortuinlijk getimede jaren tachtig-hit. Kom maar door, beschamende dansbewegingen. Dansnummers en bombast zijn niet bepaald de beste kant van The Mohawk Lodge. Als de sodemieter terug naar dat kampvuur, hopelijk smeult het nog.

# |

|

| Tim Fierant | 03 juni 2010 - 08:57 | reacties (0)

Only Mirrors is het solodebuut van The Album Leaf-gitarist Drew Andrews. The Album Leaf brak de afgelopen jaren - met steuntjes in de rug van Sigur Rós - door met hun melancholieke, orkestrale post-rock. Post-rock, melancholie, en orkestratie zijn ook drie pijlers van Andrews' debuutplaat. Zijn belangrijkste streepje voor: liedjes. Met kop, staart en de hele bliksemse rambam. Andrews weet de sfeer die The Album Leaf altijd zo goed weet mee te brengen te ontdoen van het zwoerd, de zwaarmoedigheid. Wat overblijft is de warmte, de mooie orkestratie. De akoestische basis wordt links en rechts aangevuld met xylofoon, gloeiende samenzang en knerpende gitaren. De meeste liedjes halen de vier-minuten-grens niet en daarmee is Only Mirrors een opvallend puntig album van de man die de muziek van The Album Leaf niet zelden breed laat uitwaaieren. Andrews zelf klinkt opvallend op zijn gemak, en croont zijn liedjes zelfverzekerd richting hun einde. "I Could Write A Book" en "Trading Faces" zijn de uitschieters, allebei gezegend met een enigszins dromerige melodie, mooie instrumentatie en slimme hooks. The Album Leaf-liefhebbers zullen ook dit album prima kunnen verteren, al zullen sommigen Andrews misschien lichtvoetigheid aanrekenen. Zulke types moet je niet te serieus nemen. Het knappe van Andrews is dat hij de sfeer van The Album Leaf naar de hand van een prachtige akoestische plaat heeft weten te zetten. Zijn bij vlagen dartele gitaarliedjes geeft hij daarmee net de diepgang die ze nodig hebben.

# |

|

| Tim Fierant | 03 mei 2010 - 14:57 | reacties (0)

We Built A Fire is de tweede plaat van het IJslandse Seabear. Debuut The Ghost That Carried Us Away kwam in 2007 uit. En waar die debuutplaat nogal voortkabbelende IJslandse eenheidsworst was, komt Seabear op deze opvolger veel gelaagder, spannender en pittiger uit de hoek. IJsland levert al een paar jaar gestaag een behoorlijke hoeveelheid kwaliteitsmuziek. Sigur Rós, Emiliana Torrini, Olafur Arnalds en natuurlijk de peetmoeder van de IJslandse muziekscene: Björk. Wij buitenlanders beginnen ons de laatste jaren steeds vaker af te vragen of niet iedereen in IJsland ook in een band zit. Het antwoord op die vraag is ongetwijfeld nee. Seabear begon al in 2000, als een soloproject van Sindri Már Sigfússon. Gaandeweg bleven er steeds meer muzikanten aan de Seabear-karavaan plakken, met als resultaat een zevenkoppige band ten tijde van het opnemen van We Built A Fire. Dit album steekt het debuut met speels gemak naar de kroon. Dat debuut kabbelde voort, had met "I Sing I Swim" een sterke single, maar beklijfde nergens. Hoe anders is dat op deze tweede. De liedjes zijn sterk opgebouwd, waarbij vooral albumopener "Lion Face Boy" uitblinkt. Het nummer ziet het licht als een bescheiden tokkeldeuntje, maar ontpopt zich gaandeweg tot iets waar bijna op gedanst kan worden. Op We Built A Fire lijkt Seabear de borst iets meer vooruit te steken. En dat mag, want het is een plaat om trots op te zijn.

# |

|

| Haldern 2010 | Tim Fierant | 09 april 2010 - 12:57 | reacties (0)

The Netherlands, uit Nijmegen, zijn vooral niet wat wij denken dat ze zijn. Maar ze zijn ook alles tegelijk. In de biografie valt te lezen: ‘We don't have a face. The Netherlands are not. We are art pop, dub reggae, psychedelica, electro. But then again, we are not.' Een dapper statement, vooral in een tijd waarin de muziekliefhebber zich verscheurd weet tussen een overweldigend aanbod en beperkte tijd. Maar, dat is slechts een luxeprobleem. Het neemt niet weg dat het prijzenswaardig is van The Netherlands om zich niet in een hokje te willen opsluiten. Op We Are Not valt voldoende moois te ontdekken. Daarvoor zul je echter wel bereid moeten zijn elk nummer met open vizier tegemoet te treden. Want hoe mooi de plaat bij vlagen ook is, er valt geen lijn in te ontdekken. Opener "On A Breeze" is een vakkundig potje bronstige indiepop. Voordat je daar goed en wel aan gewend bent, beweegt The Netherlands zich richting elektronische danspop ("The Charm"), en uitgeklede soundscapes ("Dia"). Dan volgen drie lieve indiepopliedjes waarin de electro soepel kabbelt op de achtergrond. Op de laatste nummers zet The Netherlands er weer een tandje bij. Ze wil zich niet laten vangen in een stijl of hokje. Daar kun je voor kiezen, maar het vergroot het luisterplezier van We Are Not niet. Waarom niet bij elke stijl een volledige plaat gemaakt? De bij vlagen prachtige liedjes maken mij daar benieuwd naar. Nu hoor ik slechts aanzetjes van iets dat, langer volgehouden, indrukwekkender was geweest.

# |

|

| Tim Fierant | 27 maart 2010 - 20:57 | reacties (0)

Al vroeg in 2009 bracht Animal Collective hun achtste studioplaat Merriweather Post Pavillion uit. Het was volgens velen hun beste plaat tot dan toe, en ook hun meest toegankelijke. Op voorgaande platen deed de band zich tegoed aan vergaande elektronische experimenten, werd er gefreakt dat het een lieve lust was en waren 'klassieke' popsongstructuren ver te zoeken. Van dat alles waren op Merriweather Post Pavillion nog steeds zeer duidelijke elementen aanwezig, maar de bij vlagen Beach Boy-achtige samenzang én wonderschone melodieën maakte dat de plaat geliefd werd bij een groot publiek. Animal Collective sloot 2009 af met de release van de EP, Fall Be Kind. Met vijf nummers en krap een half uur lang lijkt het de 'missing link' tussen Merriweather Post Pavillion en het oudere werk van Animal Collective. De EP opent wonderschoon met het aarzelende "Graze", dat bij vlagen aan een musicalliedje doet denken. Daarna het hoogtepunt, "What Would I Want? Sky" met een hemelse sample en gouden melodieën. Daarna gaat de EP als het ware terug in de tijd, om te belanden bij de experimenteerdrift van weleer. Ook daarin toont Animal Collective zich heer en meester. Vervreemding wordt achteloos afgewisseld met melodieën en tempowisselingen die zich direct onomkeerbaar in mijn hoofd nestelen. Op Fall Be Kind is een band te horen die goed in zijn vel zit, en op de toppen van zijn kunnen is.

# |

|

| Tim Fierant | 14 maart 2010 - 12:57 | reacties (0)

Erica Terpstra die dronken plaatsneemt achter de interviewmicrofoon, Tiger Woods die er een batterij minnaressen op na blijkt te houden; we smullen ervan. Vooral omdat deze misstappen van ogenschijnlijk onkreukbare publieke figuren ons tonen dat er wel degelijk iets menselijks in ze huist. Ook in de muziek zijn dat soort verfrissende inzichten altijd welkom. Zweden slaagt er al enige decennia in om een niet aflatende stroom kwaliteitspop op het vasteland los te laten. Abba natuurlijk, en later Roxette, The Cardigans, Kent. Ook de afgelopen jaren maakt het land met The Tallest Man On Earth, Lykke Li, The Knife en Jens Lekman zijn status waar. Hoe verfrissend is het dan om een keer een kutplaat uit Zweden te mogen verwelkomen. Hoe blij zullen we dan straks weer zijn met prachtplaten van nieuwe en oude Zweedse artiesten? We kunnen dus weinig anders dan het Zweedse [ingenting] op onze blote knieën te danken. Hun plaat Tomhet, Idel Tomhet begint nog aardig met het vlotte "Holiday". Maar al bij het vierde nummer wordt de gedachte dat je er als luisteraar nog zes te gaan hebt welhaast ondraaglijk. Zeurende zang, liedjes zonder kop en staart en zelden voorzien van goede hooks of enig ander experiment. Dank dus, heren [ingenting]. We staan weer even met onze voetjes op de grond. We begonnen er al bijna aan te twijfelen, maar ook de Zweden blijkt muzikale misstappen niet vreemd.

# |

|

| Tim Fierant | 09 maart 2010 - 16:57 | reacties (0)

Een beetje band gaat met zijn allen in één huis wonen en maakt van die plek het eigen creatieve broeinest. Zo'n huis wordt vervolgens geëerd door de debuutplaat ernaar te vernoemen. The Band deed het in 1968 met Music From The Big Pink, Local Natives doet het in 2009 met Gorilla Manor; het huis waar de band ooit gezamenlijk woonde in Orange County, Californië. De meest in het oog springende vergelijking, niet in de laatste plaats vanwege de opvallende vocale gelijkenis tussen beide zangers, is die met Fleet Foxes. Een nummer als "Sun Hands" had niet misstaan op hun zelfgetitelde debuutplaat. Local Natives heeft een onmiskenbaar oor voor liedjes en Gorilla Manor barst van de pakkende melodieën, stuwende indiepop en stuiterritmes waar bands als Vampire Weekend de laatste jaren patent op lijken te hebben. Bij het typeren van Local Natives is het vrijwel onmogelijk om de toonaangevende en succesvolle Amerikaanse indiebands van de laatste jaren niet te namedroppen. En dat is het enige wat je Local Natives kunt aanrekenen: dat ze in tegenstelling tot hun invloeden weinig eigen smoel of vernieuwing laten zien. Dat doet echter weinig af aan het vakmanschap dat op Gorilla Manor aanwezig is: de zang is uitstekend, er wordt strak gespeeld en de liedjes zitten slim in elkaar. Laten we er dus vanuit gaan dat die eigen smoel vanzelf komt, en Local Natives complimenteren met een ontzettend knappe en goed gemaakte debuutplaat.

In samenwerking met Tivoli gavenwe enkele setjes tickets weg voor het concert dat deze leuke band op 23 januari daar gaf. Daarvoor ben je nu te laat!

# |

|

| Crossing Border 2010 | Lowlands 2010 | Tim Fierant | 18 januari 2010 - 12:57 | reacties (1)

De live-shows van het Britse Brakes zijn een ervaring. Zoals punkrock ooit bedoeld was, worden instrumenten tot het uiterste gedreven, klopt de slagader het volle optreden lang op de nek, wentelen de voorste drie rijen zich in het speeksel van de zanger en balanceert de zang op de grens van de schreeuw. Op het live-album Rock Is Dodelijk vallen een aantal van de fysieke ervaringen van die optredens weg. Dat gemis doet Brakes moeiteloos vergeten, want hier klinken ze urgenter dan ooit. De stem van zanger Eamon Hamilton is flink naar voren gedraaid, wat samen met de weinig subtiele maar o zo effectieve riffs van gitarist Marc Beatty voor een bij-de-keel-grijpende directheid zorgt. Eigenlijk doet Brakes hier gewoon waar ze goed in zijn. De studioplaten van Brakes waren tenslotte weinig memorabele episodes. Dat wil niet zeggen dat er geen goeie liedjes waren, maar het kwam zelden goed over. Deze liveplaat is echter ijzersterk. Slechts vijf van de twintig nummers overstijgen de drie minuten, er is nauwelijks tijd om adem te halen. Als luisteraar krijg je het gevoel met dodelijk tempo in een heel klein autootje door een drukke stad gechauffeurd te worden. Brakes heeft de perfecte vorm voor de eigen inhoud gevonden. Vaak zijn liveplaten dé manier om een megaconcertreeks nog iets verder uit te melken, een platencontract op de sloffen uit te dienen, of het gat tussen twee studioplaten te overbruggen. Zo niet bij Brakes, dit is een schot in de roos. Dus jongens, kappen met die studioplaten en neem voortaan nog enkel live-albums op.

# |

|

| Tim Fierant | 24 november 2009 - 16:55 | reacties (2)

De naam Zoey van Goey is, volgens de band , afgeleid van een in een Amish-gemeenschap geboren (1969) meisje dat op haar zestiende richting New York vluchtte en onder de vleugels van Keith Haring een succesvol kunstenares werd. Maar, met zo'n mooie mythe en twee zwaargewicht-producenten alleen kom je er niet. Dat blijkt uit debuutplaat The Cage Was Unlocked All Along. Die dondert namelijk halverwege als een kaartenhuis in elkaar. De teksten zijn goed verzorgd: elk nummer vertelt een verhaaltje, waarin terugkerende thema's gevangenschap en bevrijding zijn. De eerste drie nummers zijn een mooi samengaan van tekst en muziek, en vooral opener "The Best Treasure Stays Buried" is een pracht. Iedereen die The XX inmiddels heeft afgeschreven wegens aanhoudende saaiheid kan hier poging twee wagen. Aangekomen bij "Foxtrot Vandals", de door Stuart Murdoch (Belle & Sebastian) geproduceerde debuutsingle, komt ook de eenheidsworst op tafel. Waar de eerste vier nummers ademden en ruim baan schiepen voor de mooie verhalen wordt hier te veel van stal gehaald. De instrumentatie doet de nummers dichtslibben. Doodzonde, want het openingsnummer beloofde écht heel veel. Met de plaat dondert ook de mythe in elkaar: een uitvoerige speurtocht naar Zoey van Goey via krantenarchieven en Google levert niets op. En dat terwijl ze naar verluidt toch een vrij prominente rol in Keith Harings New York, en later Wim Wenders' Berlijn speelde. Zoey van Goey zou er goed aan doen zich te ontdoen van mythes en grote producers en te vertrouwen op het eigen kunnen. Dan komt die goede plaat vanzelf.

# |

|

| Tim Fierant | 17 november 2009 - 17:57 | reacties (0)

Athlete-zanger Joel Pott heeft zijn leven te danken aan een waargebeurd oorlogsverhaal. Een soort Nederlands-Britse versie van Saving Private Ryan, die zich afspeelde rondom Arnhem in 1944, in het hart van de Tweede Wereldoorlog.

Dat verhaal wordt verteld in het titelnummer van de nieuwe Athlete-plaat Black Swan, de "Black Swan Song". Joel's grootvader John Pott overleed vier jaar geleden. Hij was een majoor in het Britse leger in de Tweede Wereldoorlog. Zijn zwager John Frost probeerde de brug bij Arnhem te veroveren. Pott moest Frost helpen bij het behouden van de brug. Pott werd neergeschoten, geraakt in zijn been en handen. Hij werd in de bossen achtergelaten, waar hij meer dan twintig uur lag. Met zijn ongeschonden hand probeerde hij een brief aan zijn kersverse vrouw te schrijven. Één dag voor Pott naar het front vertrok, was hij namelijk getrouwd. Pott werd gevonden door Nederlanders, die een arts voor hem regelden en zo zijn leven redden. Bassist Carey Willetts: 'De reden dat Joel hier nu is, dat hij bestaat, is dankzij die Nederlanders.'

# |

|

| Interview | Tim Fierant | 21 oktober 2009 - 14:57 | reacties (0)