Hans de Booij zong het al: ‘Annabel, het wordt niets zonder jou'. Ook de zes jongens van Alesana hebben het moeilijk zonder haar. Ze is namelijk dood. Althans, zo lijkt het in openingstrack "Curse Of The Virgin Canvas". Gaandeweg het album openbaart zich de rest van het liefdesverhaal. En zie daar, in sluitstuk "Annabel" lijkt de jonkvrouw nog gewoon te leven. Is ze dan toch niet dood en heeft ze haar vriendje alleen bedrogen? Zo kennen we die emokids weer! Want ondanks het hele verhaal met karakters als "The Murderer", "The Lover" en "The Artist" is "The Emptiness" een typisch screamo-album. Schreeuwzang in de coupletten, cleane in de refreinen. Dan kun je heel pretentieus beweren dat je teksten gebaseerd zijn op de brieven die dichter Edgar Allen Poe begin 1800 aan zijn vrouw schreef, als je ze vervolgens omtovert tot tenenkrommend puberaal leed blijft er natuurlijk weinig van over. Alesana heeft een plaat afgeleverd die tekstueel om te huilen is, ondanks alle poespas er omheen geen greintje creativiteit verraadt en vol staat met clichématige songstructuren. "The Emptiness", zelden was een titel zo treffend gekozen. Dat moet je ze dan wel weer meegeven.

# | 

| Timbo | 30 maart 2010 - 12:57 | reacties (0)

Of ik nog een stukje wil wijden aan Lividity het laatste werkje van It Dies Today. Jemig, hoe kan ik die nou gemist hebben. Het verhaal van de band uit Buffalo is er een zoals zo velen: bandleden die de band verlaten, nieuwe die ervoor in de plaats komen, maar echt beter wordt het er allemaal niet op. Op deze plaat heeft de groep een nieuwe zanger: Jason Wood. En omdat It Dies Today nou eenmaal een metalcoreband is, moet onze Jason zowel clean zingen (verschrikkelijk!) als grunten (aardig). Het wiel opnieuw uitvinden verwacht niemand, maar de manier waarop IDT zijn songs opbouwt is werkelijk net zo origineel als het boek dat je van je ouders onder de kerstboom kreeg. Zo'n beetje ieder nummer opent furieus, kent een breakdown en vervolgens een zoetsappig stukje begeleid door de zoetgevooisde stembanden van de nieuwe zanger. Voor de meisjes! Lividity wil maar niet verrassen. Bands als Still Remains (luister vooral The Serpent, een van de betere metalcoreplaten van de afgelopen jaren) tappen in zekere zin uit hetzelfde vaatje, maar blijven op hun platen in ieder geval van begin tot eind boeien. It Dies Today is zo'n band die op een lange metalcoreavond om 19u30 mag aftrappen, terwijl de echte ruige jongens niet voor tienen binnen zijn. Wie de eerste twee platen van deze heren gemist heeft, mag ook deze derde gerust laten staan. Extra strafpunten voor de verschrikkelijke uitvoering van Duran Duran's "Come Undone".

# | 

| Timbo | 13 januari 2010 - 20:57 | reacties (0)

In de categorie beter laat dan nooit: de nieuwe American Steel. Twee jaar geleden waren ze daar ineens weer. Destroy Your Future was een dijk van een comebackplaat. Eentje die vooral gekenmerkt werd door grootse en snelle refreinen. Guess What? Op Dear Friends And Gentle Hearts zijn ze nog sneller! En wederom talrijk aanwezig. Waar de nieuwe Against Me! maar op zich laat wachten, geven Rory Henderson en zijn band gewoon weer vol gas. Op sommige momenten is het alsof we Alkaline Trio in zijn beste dagen aan het werk horen. Maar ook The Clash en Rancid sijpelen door in de punkrock van de veteranen uit Oakland. Was Destroy Your Future nog een politiek getinte plaat, op dit nieuwe schijfje is het weer feest, feest, feest! Misschien dat daardoor de vergelijking met de East Bay punk van Rancid op deze plaat redelijk promiment boven komt drijven. Vanaf de eerste seconde ("Emergency House Party") kan het bier open. Op de tweede helft van Dear Friends And Gentle Hearts wordt het een beetje sleazy en komen de vuige rockinvloeden wat meer naar boven. Zoals op "From Here To Hell", dat door de inbreng van gitarist Ryan Massey net dat beetje extra krijgt. In "Lights Out" neemt bassist John Peck de microfoon voor even over en zorgt er voor dat American Steel ineens twee keer zo hard klinkt. Wie zei d'r nou dat punkrock niet gevarieerd kan klinken? Zo overweldigend als "Destroy Your Future" is deze nieuwe niet, maar American Steel kan nog rustig een aantal jaartjes mee.

# | 

| Timbo | 24 oktober 2009 - 20:57 | reacties (0)

Nadat ik de clip van "Open One Eye" op YouTube had gezien was ik fan. Wat een heerlijk nummer. Franz Ferdinand maar dan met meer pit, The Hives maar dan met goede liedjes. En toen moest het debuutalbum nog komen. Ook op "Battleships" - de tweede song die ik hoorde - kon ik niet stil blijven zitten: een groots refrein en een ongekend energiek ritme. En dan heeft Baddies - want oven hen gaat het - ook nog eens de eeneiige tweeling Michael en Jim Webster als uithangbord. Samen met de twee andere bandleden gaan ze gekleed in gladgestreken blauwe overhemden door het leven. Een band om vanaf de eerste seconde voor te vallen. Op debuut Do The Job helaas teveel van hetzelfde. Baddies kiest te vaak voor de makkelijke weg. En ‘the easy way' kent geen zijwegen, maar loopt gewoon rechtdoor. De youngsters willen twaalf nummers lang vol gas geven en vergeten zelfs binnen de nummers te variëren. Het maakt Do The Job bij vlagen een te vlakke plaat. Gelukkig blijven er nog een handjevol nummers over die wel barsten van de hitpotentie. Het Britse geluid - er zitten zelfs flarden Maxïmo Park in het materiaal - gecombineerd met Amerikaanse poppunk werkt op momenten aanstekelijker dan een vuurtje op een rieten dak. Britpop, maar dan zonder moeilijk kijkende mannetjes die het leed van een hele natie op hun schouders moeten dragen. Baddies moet - let op, jeukwoord - groeien. Een aardig debuut van een band die volgens mij live nog vele malen leuker is dan op plaat.

# | 

| Timbo | 14 oktober 2009 - 17:43 | reacties (1)

Go Crazy! Throw Fireworks! het debuut van The Casting Out - met de zanger van wijlen Boysetsfire - zit momenteel non-stop in mijn cd-speler. Het is niet baanbrekend, maar de liedjes zijn verdomd catchy en hun zomerse variant van jaren '90 emo doet het nou eenmaal goed met dit weer. Arty Shepard heeft ook iets met de nineties. Het was immers in die tijd dat hij succes had met zijn band Mind Over Matter. Shepard is sowieso een druk baasje. Met zijn band Gay For Johnny Depp - een hardcoreband met een homosexuele fixatie voor de acteur - maakte hij in 2005 een succesvolle plaat en in datzelfde jaar bracht hij met het meer serieuze Instruction de plaat God Hates Us All uit. Die laatste band is inmiddels gestopt en dus had Shepard nog een gaatje in zijn agenda. Life Like heet het schijfje van God Fires Mandat volgens de tekst in het cd-boekje gemaakt is door ‘four like minded souls collectively knows as the musical experience'. Ondanks de donkere uitstraling toch nog ruimte voor ironie. Jammer genoeg blijft het bij ironie in het hoesje. God Fires Man gaat namelijk muzikaal voor het Grote Gebaar. Op de eerste twee nummers "Kill The Pundits" en "The Archetype" pakt het goed uit, de songs exploderen op het juiste moment en doen sterk denken aan het werk van At The Drive-In. Dan is het even schrikken als de plaat verder gaat met "It's Always Late". Hier slaat de band door en wordt het wel heel erg pathetisch, ik moest zelf even aan het verschrikkelijke Creed denken. En dan smaken de jaren '90 ineens niet meer zo lekker. God Fires Man weet die vieze smaak in de resterende nummers - er staan er in totaal slechts negen op dit schijfje - onvoldoende weg te spoelen. Gemiste kans.

# | 

| Timbo | 15 juli 2009 - 16:57 | reacties (0)

Eerlijk gezegd was ik Strung Out een beetje uit het oog verloren. Na het geweldige Exile In Oblivion stelde Blackhawks Over Los Angeles (2007) een beetje teleur. Ongeveer een jaar geleden zag ik ze nog in het voorprogramma van Ignite en Terror, maar die show was te kort en te rommelig om (opnieuw) verliefd te worden op de punkrock met metalrandje van de band uit Californië. Prototypes And Painkillers brengt die liefde ook al niet terug. Niet zo gek, het gaat hier niet om een nieuw album, maar om een verzameling b-kantjes, demo's en andere obscure nummers. En zoals bij de meeste van dit soort albums is de kwaliteit wisselend. Nummers als "Sinner Or Coward" (1992) en "Season Of The Witch" (1994) hebben de tand des tijds simpelweg niet doorstaan - wat overigens ook door de beroerde productie komt - en "Don't Look Back" en "Novella" - beide al uitgebracht als bonustracks bij voorgaande albums - kenden we al. Het zijn voor de ‘previously unreleased' nummers van de latere albums die deze verzamelaar toch de moeite waard maken. Zo had "Plather" niet misstaan op welk regulier Strung Out-album dan ook en is "Night Of The Necro" misschien wel beter dan elk nummer op de laatste studioproductie van de heren. Prototypes And Painkillers is sowieso een propvolle plaat geworden; maarliefst 25 nummers staan er op, inclusief de Ozzy Osbourne-cover "Bark At The Moon". Eigenlijk geldt voor dit album wat voor iedere verzameling ‘outtakes' geldt: geweldig voor de echte fans, aardig voor punkliefhebbers. Muziekliefhebbers die nog kennis moeten maken met Strung Out kunnen dit echter beter via een ‘normaal' album doen.

# | 

| Timbo | 04 juli 2009 - 11:57 | reacties (0)

Tot een jaar geleden kon je de klok er op gelijk zetten: het emosnoepje van de week. Bij bosjes kwamen ze uit de lucht vallen, de frisse groepjes met aanstekelijke liedjes die meevoeren op de emohype. De meeste zijn we weer vergeten, een enkeling heeft het overleefd. Zo is de nieuwe Silverstein onverwachts goed en is het tweede album van The Blackout ook het beluisteren waard. Ook uit Wales: Attack! Attack! Terwijl emo al meerdere malen dood is verklaard komt dit energieke viertal met een debuut dat het midden houdt tussen Fall Out Boy en Lostprophets. Aan de ene kant dus vrolijke, verslavende poppunkdeuntjes die worden afgewisseld met opvallend donkere klanken.
Zoals in opener "Honesty" bijvoorbeeld. "You And Me" is dan weer een melodieus en groots nummer waar Fall Out Boy jaloers op zou zijn. Natuurlijk word je als band uit Wales vergeleken met Lostprophets en Funeral For A Friend. Deze heren mogen dan wat minder zwaar op de hand zijn, muzikaal doorstaan ze iedere vergelijking. Die heerlijke gitaar in afsluiter 'Time Is Up' of het niet meer uit je hoofd te krijgen refrein van "Lights Out": poppunk/emo/whatever op z'n best. Alle bandleden speelden overigens al in 'bekende' groepen uit Wales. Misschien dat dit debuut daarom zo compleet en gevarieerd klinkt. Dit zijn geen groentjes.Een poosje geleden was Kids In Glass Houses het nieuwste emosnoepje uit Wales, die titel zijn ze nu toch echt kwijt. Jimmy Eat World met peper in de reet, dat is Attack! Attack!

# | 

| Timbo | 11 mei 2009 - 17:57 | reacties (0)

Dit weekend zijn ze weer eens in de buurt, de leukste punkband ter wereld NoFX speelt op Groezrock, net over de grens bij onze zuiderburen. Optredens van de groep onder leiding van Fat Mike zijn een mix van punkrock, comedy en politieke statements. Op de liveplaat They Even Got Worse Live is al te horen hoe Mike en kompanen een jarige fan toezingen ('Happy birthday you're not special') en de filmpjes op YouTube van de band die christelijke bands als UnderOath onderuit haalt zijn bijna legendarisch. Op deze dvd zien we dat niet alles rozengeur en maneschijn is voor de succesvolle band. Zo worden ze uitgejouwd in Brazilie, worden crewleden gegijzeld in Peru door de politie en wordt een show in Columbia gecanceld. Gelukkig blijft Fat Mike onder alle omstandigheden zichzelf en zijn de foute grappen niet van de lucht. Van Taiwan tot Indonesië, van Japan tot Rusland, overal gebeurt er wel iets. In Singapore gaat het gezelschap aan de drugs, in Israël gaat de crew bijna op de vuist met de plaatselijke politie en in Colombia krijgt de promotor doodsbedreigingen (en wordt de show dus afgelast). Nee, saai is het leventje van de punkband geenszins. Acht afleveringen, twee uur bonusmateriaal en dat alles verspreid over twee goedgevulde dvd's. Met het nieuwe album in aantocht worden het dure tijden voor de NoFX-fan, maar deze Backstage Passport is elke cent waard. Al was het alleen maar om Fat Mike een publiek vol Moslims tot op het bot te zien beledigen.

File Under gaf ism Fat Wreck en Sonic enkele exemplaren weg van deze dvd. Daarvoor ben je nu te laat.

# | 

| Lowlands 2010 | Prijsvraag | Timbo | 17 april 2009 - 12:57 | reacties (0)

De laatste weken had ik voornamelijk behoefte aan rust in m'n hoofd. Misschien komt het doordat door mijn vijfentwintigste verjaardag de quarterlife-crisis definitief zijn intreden deed of omdat ik te maken kreeg met een sterfgeval in mijn familie: ik kon weinig herrie aan m'n hoofd verdragen. Lastig als je beroepsmatig de nodige punk- en emoplaten moet luisteren. De akoestische EP Even If It Kills Me van Motion City Soundtrack was wat dat betreft dan ook een welkome afwisseling. Het riekt wel naar ordinaire geldklopperij overigens: vijf nummers van je laatste album voorzien van een akoestisch jasje en ze opnieuw uitbrengen. 'Het is een extraatje voor de fans', roept de band dan. Onzin natuurlijk, dit is een extraatje voor de platenmaatschappij, anders waren die liedjes wel gratis op het wereldwijde web geknald. Komt nog eens bij dat Motion City Soundtrack sowieso een band is die eerder bekend staat om zijn toegankelijke popmuziek dan om knallende punkrock. Zoveel verschil is er dus niet tussen het origineel en het akoestische getokkel. De vijf nummers blijven wel fier overeind, de hoge stem van Justin Pierre komt uitstekend naar voren en wie van ouderwets zwijmelen houdt, komt ongekend aan zijn trekken met nummers als "Fell In Love Without You" en "Broken Heart". Muziek voor de poppunker die zijn vriendin een romantische avond wil bezorgen.

# | 

| Timbo | 19 december 2008 - 11:58 | reacties (3)

Ronnie Radke was ooit zanger van Escape The Fate. Tot hij betrokken raakt bij een moord, op de vlucht slaat en uiteindelijk voor vier jaar in de gevangenis belandt. Tot overmaat van ramp wordt hij ook nog uit de band gegooid. Zijn ex-makkers zullen hem hoogstwaarschijnlijk niet op komen zoeken in de bajes: vanuit zijn cel maakt hij zijn oude vrienden uit voor alles wat lelijk is. Gefrustreerd mannetje, die Ronnie. Inmiddels hebben de overgebleven leden van Escape The Fate - treffende naam trouwens - Craig Mabbit van metalcoreband Blessthefall als nieuwe zanger ingelijfd. Die was op zijn beurt zijn oude band uitgezet omdat hij het harde leven on the road niet kon combineren met zijn gezin. Als dat maar goed gaat in de toekomst…Eerst komt Escape the Fate met een nieuwe plaat: This War Is Ours laat een band horen die van post-hardcore nog verder is opgeschoven richting lichtvoetige emopunk. Op sommige momenten ("Harder Than You Know") maken de vier uit Las Vegas gewoon popmuziek! Spijtig genoeg weet de band uit al het leed van de afgelopen periode geen interessante nummers te trekken. En dus is This War Is Ours eigenlijk een heel standaard plaat geworden die voortborduurt op het werk van My Chemical Romance, The Used en 30 Seconds To Mars. Slechts zelden laat het viertal zijn sleazy kant horen - en dat terwijl de bandfoto's doen vermoeden dat het hier toch om een behoorlijk sleazy band gaat - en juist dan komt er iets terug van de lekker foute, over-de-top mengeling van hardcore, emo en metal die het debuut Dying Is Your Latest Fashion zo'n aardige plaat maakt. Escape The Fate is niet alleen zijn rebelse zanger, maar ook gevaarlijke randje kwijtgeraakt.

# | 

| Timbo | 16 november 2008 - 09:00 | reacties (1)

'Een doodsaai stemgeluid', zo omschreef collega Marty de stem van Earthbend's André Kunzel ten tijde van Young Man Afraid. We zijn ruim anderhalf jaar verder en de goede man is zowaar wat beter gaan zingen. Luister maar eens naar de tenenkrommende zang, inclusief Duits accent, op "Hula Roadsong" van Young Man Afraid en naar de nummers op Harmonia. Goed gedaan jochie! Laten we echter vooral niet te vroeg juichen. Dit nieuwe werkje kent namelijk een ander euvel: een gebrek aan goede nummers. En dat is toch vrij essentieel voor een band. Misschien komt het ook wel door de nog altijd vlakke en, toch wel erg Duitse, stem van de zanger, maar ook de rest van de band helpt niet echt. Aan de hoes te zien moet Harmonia een soort westerngevoel uitstralen. Westerns zijn spannend, de plaat niet. Neem de titelsong: duurt bijna tien minuten en er gebeurt letterlijk niets in! Earthbend wil de Duitse Editors zijn net stukken Queens of the Stone Age. Maar de gitaarriffs zijn volkomen oninteressant en niet inventief genoeg. '1000 Yard Stare' is een hoogtepunt, maar als de band dan weer zeven minuten uittrekt voor het langdradige en nietszeggende 'Bones' kan ik een zucht niet onderdrukken. Marty heeft nog steeds gelijk: Earthbend is een gemiddeld bandje. En André Kunzel nog steeds geen Tom Smith.

# | 

| Timbo | 23 oktober 2008 - 08:51 | reacties (0)

Nederlandse punkrock. Dan denk je toch al snel aan de Heideroosjes en de Apers. En toch is er een stuk meer aan de hand op punkrockgebied. The Accelerators, Maladjusted, De Vopo's en recentelijk Brat Pack: allemaal kwamen ze het afgelopen half jaar met aardige tot erg goede punkrockplaten op de proppen. Bovenaan dat lijstje staat wat mij betreft New Pokerface. Dit drietal uit Breda overdondert met full-lenghtdebuut Another Day, Another Religion. Skatepunk met hier en daar een flirt richting oudere emocore en melodieuze hardcore. Het eerste wat opvalt bij opener "Polarities" is de ongelooflijk goede zang van gitarist Tim Klaassen en bassist Erik Hermeler. Hun mix van agressie en melodie doen deze plaat vanaf seconde een boven de middelmaat uitstijgen. De indrukwekkende drumpartijen van Thomas Frankhuijzen maakt het plaatje compleet. Het relaxte van Bouncing Souls, de combinatie agressie en melodie van Ignite en Boysetsfire en de punkrock van Ten Ten Foot Pole (had ik me hier op de File Under al niet eerder afgevraagd of die nog bestaan?), het zit allemaal op deze plaat. Knap bovendien hoe volkomen naturel harder materiaal als "Ignites My Soul" wordt afgewisseld met meer ingetogen stukken als "Heaven Said". En zelfs ballad "Alchemic" mijn goedkeuring kan wegdragen! "Coldest Day In Spring" over Klaassen's overleden moeder zorgt tussendoor voor een immens brok in de keel. Indrukwekkend debuut.

# | 

| Timbo | 18 september 2008 - 08:50 | reacties (1)

2001. Het was mijn tweede Lowlands en volgens mij de eerste met een openluchtpodium. De eerste band van de vrijdag op dat podium was Zebrahead. Nog helemaal fris stond ik vooraan de longen uit mijn lijf te brullen. "Playmate of the Year" was net een hit. Geweldig vond ik. We zijn zeven jaar verder en Zebrahead brengt met Phoenix album nummer vier uit. Originele zanger Justin Mauriello is er sinds 2004 niet meer bij, zijn honneurs worden waargenomen door Matty Lewis. Het is dat het in de biografie staat, ik had het verschil eerlijk waar niet gehoord. De rappert is nog wel altijd dezelfde. Ook muzikaal is er werkelijk niets veranderd bij deze Californische rapcore-punkers. Radiovriendelijke poppunk, verouderde raps, voorzichtige ska-invloeden en vooral veel zoete koortjes. De band snakt naar een hit. En die staat niet op deze plaat. Helaas, missie gefaald. Nummers als "The Junkie And The Halo" en "Too Wrongs Don't Make A Right" zullen het best goed doen tijdens liveshows, maar als ze op 5 november in Tilburg spelen - als voorprogramma van die andere hoogvliegers Simple Plan - zal het gros van het publiek bidden en smeken om dat ene nummer. Wedden dat het drie minuten feest wordt?

# | 

| Timbo | 07 september 2008 - 16:21 | reacties (2)

Waarom geef je als klein Nederlands label een plaat uit van een gemiddeld Engels poppunkbandje? Want als 3 Storeys High iets is, dan is het ontzettend gemiddeld. Grappig dat de band zich wil spiegelen aan Blink 182 en New Found Glory maar dat ze vaker doen denken aan brave tienerpunk zoals Simple Plan en Good Charlotte die maken. Luister maar eens naar "Get Up" zonder aan een hitje van een van deze twee bands te denken. Maar, de zomer schijnt er nu echt aan te komen, dus laat ik niet flauw doen. Op Put It On Repeat staan tien vrolijke meehuppelnummers met best aardige refreinen. Maar toch... deze jongens gaan echt geen potten breken, hoe vrolijk hun deuntjes ook klinken. Niet dat ze minder zijn dan bijvoorbeeld Simple Plan, maar die band heeft een groot internationaal platenlabel achter zich staan die een nieuwe plaat of single door de strot van de doelgroep kan duwen. Deze aardige Britten moeten het doen met een klein Nederlands indielabel. Hoewel, in Japan en China schijnen ze ook een label te hebben. Gek dat het in het eigen Engeland nog niet zo lijkt te lukken. Of hebben ze daar toch door dat 3 Storeys High niet zo gek veel toevoegt aan de poppunkwereld? Laat ik positief afsluiten: Put In On Repeat is leuker dan alle platen van Simple Plan bij elkaar. Steek die maar in je zak.

# | 

| Timbo | 20 juli 2008 - 16:50 | reacties (1)

Fijn scrabblewoord: eenmanstrashmetalband. Of is het trashmetaleenmansband? Hoe dan ook, Ticket To Hell - hoe origineel - is het project van Jacobo Córdova, die eerder in orkesten als Project Firestart, Majestic Downfall en Antique speelde. U kent ze niet? Het zijn allen Mexicaanse metalbands. Heb ik me laten vertellen. Op Man Made Paradise acht nummers die van trash- naar deathmetal gaan en onderweg doen denken aan de groten der aarde zoals Slayer...enne...Slayer. Ja hallo, zoveel weet ik nou ook weer niet van metal. Dat Jacobo alle instrumenten - naast bas, drum, gitaar ook keyboard - zelf bespeelt is een leuke bijkomstigheid, maar niet veel meer dan dat. In de studio is veel mogelijk en zo'n prestatie is het nou ook weer niet. Live zal hij toch met een volledige band moeten komen denk ik. Een blik op zijn MySpace leert dat er geen concertdata gepland staan. We zullen het dus waarschijnlijk nooit weten. De cd zelf dan maar: dat is er een volgens de metalwetten. Grommende vocalen, knappe solo's en headbangen maar. Niets mis mee, maar voor dit soort muziek hoeven e niet helemaal naar Mexico. Tikkeltje overbodige release dit.

# | 

| Timbo | 10 juli 2008 - 08:51 | reacties (0)

Emotionele hardcore. Een term van niks natuurlijk, bestaat er ook niet-emotionele hardcore? When We Fall uit Zweden omschrijft zijn muziek toch zo en dan weet je eigenlijk al wat je te wachten staat: screams afgewisseld met cleanere stukken en chaotische passages afgewisseld met de nodige rustpunten. Ondanks dat When We Fall voldoet aan alle clichés van de moderne hardcore/emo-band is We Untrue Our Minds een meer dan aardig album. De zang is uitstekend, de nummers zijn compact gehouden, het hardcore-gevoel blijft overal overeind en de toevoeging van een klein beetje elektronica pakt goed uit. Opener "Restore And Erase" laat meteen de kracht van het vijftal horen: het nummer is chaotisch, maar catchy. Ook snap je meteen waarom dit 'emotionele' hardcore is. Zanger Daniel Ohman jankt zich een weg door het nummer. Overigens zonder als zo'n typische Amerikaanse emozanger te klinken, u weet wel van die snotterige jongetjes. De getergde zang blijft strak, de 'snik' in zijn stem klinkt oprecht. Vooral dat laatste is knap. Er zijn zoveel bands die iets soortgelijks doen, maar van wie je vermoedt dat ze het alleen doen omdat het nou eenmaal 'in' is. Dat de mannen van When We Fall er niet uit zien als typische scenekids helpt trouwens ook. Dit debuut vraagt er om gedraaid te worden, de vraag is alleen of het opvalt in het overvolle hardcore/emo-wereldje.

# | 

| Timbo | 29 juni 2008 - 12:21 | reacties (0)

Het laatste waar ik momenteel aan denk is aan muziek. Vandaag is het de dag na Nederland - Frankrijk. De ochtend zelfs. Mijn hoofd doet zeer, mijn hart is oranje. Waar gaat dit heen? Waar eindigt dit? Ik durf het hardop te zeggen: we worden Europees Kampioen! In de kroeg klonk gisteren zelfs al het 'schade Deutschland'. Dat is wat voorbarig, de Duitsers zullen we nog wel tegenkomen in het toernooi. In de finale bijvoorbeeld. Zou prachtig zijn. De Duitsers [let op: weergaloos bruggetje] van Final Prayer hebben getuige hun muziek wel iets anders aan hun hoofd dan voetbal. De wereld gaat naar de klote namelijk. In elf spijkerharde songs - denk Terror en, dichter bij huis, No Turning Back - wordt de luisteraar duidelijk gemaakt dat het niet goed gaat met onze planeet. Het maakt Filling The Void niet de meest makkelijke plaat voor een katerige zaterdagochtend. De donkere sfeer wordt versterkt door het gitaargeweld en het ontbreken van rustpunten. Elf nummers wordt er gas gegeven, pas op afsluiter "More Than Just Music" is er wat afwisseling te horen. Onderweg is er afgerekend met neo-nazi's, kapitalisten, oorlogzuchtige regeringshoofden, fashionkids en ander gespuis. Final Prayer komt met Filling The Void niet boven de hardcoremiddelmaat uit. De band walst over je heen, de boosheid lijkt oprecht, maar het materiaal is simpelweg niet verrassend genoeg.

# | 

| Timbo | 15 juni 2008 - 12:21 | reacties (0)

Bezige baasjes, de mannen van New Found Glory. Nog niet zo lang geleden kwam From The Screen To You Stereo Part II uit, een coverplaat met punkrockversies van nummers die in films gebruikt werden. Denk aan "Iris" van de Goo Goo Dolls en "Kiss Me" van Sixpence None The Richer. Aardig, meer niet. Tijd voor een volwaardige plaat nu, zou je zeggen. Daar denken de emopunkers anders over. In dit bundeltje twee platen. De EP Tip Of The Iceberg bevat zes nummers. Drie covers (not again), deze keer van de Gorilla Biscuits, Shelter en het geweldige Lifetime. Opnieuw voegen ze niets toe aan het origineel. De drie eigen nummers daarentegen zijn hoopvol: dit is zoals we New Found Glory willen horen! Gewoon als een vrolijke en melodieuze poppunkband. Zoals gezegd is dat niet alles. Deel twee van dit pakket bevat namelijk het full-length debuut van de International Superheroes Of Hardcore. Stiekem is het gewoon New Found Glory met zanger Jordan Pundik op gitaar en gitarist Chad Gilbert als zanger. Twaalf extreem korte (de langste duurt 1:43) nummers, hard en om te lachen. Soms. "Madball's Got Our Back" is bijvoorbeeld hilarisch. ' If you think we are wack, you better watch out Madball's got our back'. Op de overige tracks wordt screamo belachelijk gemaakt en krijgen emokids er van langs. Leuk om een keertje te horen, maar om dit nou te zien als een volwaardig album? Aardig tussendoortje nummer twee in korte tijd. Waar blijft nou die echte plaat?

# | 

| Timbo | 09 juni 2008 - 08:51 | reacties (0)

Als je zanger deel uitmaakt van Lars Frederiksen & The Bastards, diezelfde Frederiksen je album produceert en ook nog de nodige deuntjes meezingt en -speelt, dan weet je wel met wat voor soort band we hier te maken hebben. Toch toont The Forgotten meer eigen smoel dan de meeste Rancidklonen die via Tim Armstrongs Hellcat label uitkomen. Gelukkig maar, want nog als we Rancid willen horen luisteren we wel naar de real thing. De old school streetpunk van The Forgotten - die inmiddels al tot de veteranen van het genre gerekend mogen worden - is catchy en vuig tegelijkertijd. Vleugje Minor Threat, flinke scheut Social Distortion en, vooruit, een middelgrote dosis Rancid. Nee, vergeten (snapt u em) wie de pioniers waren doet The Forgotten niet. Het schijnt dat de bandnaam hier zelfs op slaat: punk moet terug in punkrock. In vergelijking tot ouder materiaal durft de band rondom zanger Gordy Carbone meer persoonlijke onderwerpen aan te snijden. Niet alleen de standaard punksubjects komen voorbij, in nummers als "When You Die" en "I Close My Eyes" kijken de mannen verder: alles is vergankelijk en het leven is kort. Op het eind gooit het viertal er nog een heerlijke versie van GBH's "Knife Edge" uit. Ouderwets goed album.

# | 

| Timbo | 01 juni 2008 - 13:50 | reacties (0)

Een tattoo nemen van je favoriete band is natuurlijk gevaarlijk. Je smaak kan veranderen, je nieuwe vriend of vriendin vindt het maar niks, of de band in kwestie gaat ineens slechte platen uitbrengen. Ik moest er aan denken op Groezrock. Overal om me heen mensen met plaatjes van Hot Water Music en vooral Alkaline Trio. Het hartje met doodskop er in leek wel op iedere blote rug, schouder, arm en kuit te zitten. Zouden al die mensen 's avonds net zo naar het optreden hebben gekeken als ik? Naar mijn bescheiden mening speelden de heren namelijk een teleurstellende set met teveel nieuw werk. De mannen stonden er nog al ongeïnspireerd bij en het geheel was zo statisch als de pest. Op het heruitgebrachte debuut Goddamnit horen we hoe het allemaal begon: met ruwe, compromisloze punkrock. Het geheel is hier en daar wat opgepoetst, wat gelukkig geen afbreuk doet aan het rauwe geluid wat de band in die tijd (tien jaar geleden) had. Als extra krijgt de luisteraar vier oude niet eerder uitgebrachte demo's en een dvd over het ontstaan van het Alkaline Trio. Met weemoed zal de getatoeëerde fan naar deze beelden kijken en zich herinneren wat er ook al weer zo goed was aan Matt Skiba en z'n maten. Ondertussen spoed ik me naar de tattooshop om het logo van Thursday ergens op m'n lichaam te laten zetten. Wat een show gaf die band op Groezrock.

# | 

| Timbo | 25 mei 2008 - 08:53 | reacties (4)

Elk genre kent z'n pioniers, bands die innovatie hoog op hun lijstje hebben staan en zich op wat voor manier dan ook onderscheiden van de concurrentie. In hardcoreland waren dat de laatste jaren Modern Life Is War, This Is Hellen Cursed. Eerstgenoemde is inmiddels ter ziele en de tweede plaat van This Is Hell bleek een herhalingsoefening. Alle hoop was derhalve gevestigd op de derde van de Canadezen van Cursed. III: Architects Of Troubled Sleep begint in ieder geval furieus. Na het intro volgt namelijk het oorverdovende "Night Terrors". Rauw, agressief, smerig en vooral heel erg snel. En dat allemaal in anderhalve minuut. Cursed staat bekend om de verscheidenheid van stijlen, dat is op deze plaat niet anders. De eerste helft van III is duidelijk gereserveerd voor de snellere grindcorenummers. Pas op "Friends In The Music Business" gaat het tempo omlaag. De toon wordt direct zwaarder, logger en daar moet je van houden. Hoewel het in negen van de tien gevallen niet mijn kopje thee is moet ik toegeven: wat een nummer. Geweldige opbouw, zware riffs, maar naar het einde toe een ontegenzeggelijk hardcore-gevoel. 'Don't call me and I won't call you', het komt er zowaar enigszins geëmotioneerd uit tegen het einde van het nummer. Heel even wordt het wel erg Mastodon-achtig (in "Unnecessary Person"), maar gelukkig komen er dan nog twee snellere nummers. Die zeven minuten van outro "Gutters" hadden dan weer niet gehoeven. Cursed is er weer in geslaagd een originele plaat te maken, een plaat die het verdient te worden beluisterd door iedere hardcore- en metalliefhebber. III blijft spannend tot het eind, een grote verdienste.

# | 

| Timbo | 07 mei 2008 - 08:53 | reacties (1)

I Used To Fuck People Like You In Prison Records - heerlijk om die naam eens voluit te kunnen schrijven - heeft wederom een hele shitload Amerikaanse en Canadese bands richting Europa gebracht. Ondanks een enkele misser staat het label meestal garant voor kwalitatief hoogstaande harde muziek. The Black Halos, uit Canada, past in dat rijtje van bands dat het goed doet op het eigen continent en nu eindelijk ook wel eens potten wil breken aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Met Alive Without Control, hun vorige cd, wilde dat nog niet helemaal lukken. Te bedacht, zo oordeelden wij destijds. De plaat bevatte bovendien geen uitschieters. We Are Not Alone kent helaas hetzelfde euvel. Uiterst solide nummers, kwalitatief hoogstaand blablabla, enzovoorts. U kent het verhaal. The Black Halos hebben wederom goed naar The Ramones geluisterd, en naar Motörhead en naar Bad Religion. Met zulke bands als uitgangspunt kan er weinig mis gaan. Toch jammer dat de band niet net een stapje verder durft te gaan. Toegegeven, de punkrock n' roll ligt goed in het gehoor, de nummers zijn vakkundig dichtgespijkerd en af en toe perst de gitarist er een fijne solo uit, maar echt spetteren wil het maar niet. Niet dat We Are Not Alone een pruts-cd is, daarvoor is de band te gedreven en bovendien muzikaal te goed. Als we bij File Under met sterren zouden werken zou ik zeggen: drie uit vijf. Gemiddelde plaat dus.

# | 

| Timbo | 30 april 2008 - 16:21 | reacties (0)

Het is officieel: ik heb een writers block. Klinkt wel stoer trouwens. Verdwaasd zit ik al dagen naar m'n laptop te staren, doelloos door de stapel cd's te zoeken en zonder iets te proeven mijn lunch naar binnen te werken. Het lukt even niet. Ik hoor muziek van bands met namen als Another Kind Of Deathen Pride Runse Deep, maar hoor niets anders dan schreeuwende mannen en een hoop herrie. Zeg maar, wat 99% van de bevolking hoort als ze dit soort muziek draait. Dan valt mijn naam op die van Backfire. Jezus, hoe kon ik deze plaat nou vergeten. Overal positieve reacties over In Harm's Way gelezen en mijn eerste luisterbeurt een dikke maand geleden kon ik me ook nog herinneren: I was blown away. Snel opzetten dus. Het blijkt de juiste cd op het juiste moment. De energie, de eerlijkheid, de enorme hardheid, de gastvocalen van Stephen Bessac van Kickback en Dries Olemans van The Setup (of eigenlijk ex-The Setup, op Groezrock zal hij zijn laatste show met de band spelen) en ook na tien jaar nog die perfecte kruising tussen de New Yorks hardcore en dat typisch Europese geluid. In vergelijking met vroeger - moet je mij horen, 24-jarig pikkie die tien jaar geleden nog niet eens wist wat hardcore was - is Backfire wat groovender geworden. Dit gaat geen seconde ten koste van de lompheid waarmee de Limburgers nog altijd hun muziek de speakers uit laten knallen. Geweldige plaat.

# | 

| Timbo | 21 april 2008 - 12:21 | reacties (1)

De jongens van Gwen Stacy maken stoere mannen-muziek en geloven in God. Net als The Chariot, net als Norma Jean. En een beetje zoals Underoath. Gwen Stacy is de zoveelste band die metalcore met een hardcore randje maakt, in de refreinen plaats heeft voor cleane zang en in het hart voor de Here. De band zelf is overigens vernoemd naar een karakter uit Spiderman - ze was de eerste vriendin van de Spinnenman. Wat dat met de muziek van de band Gwen Stacy te maken heeft? Geen flauw idee. Met de metalcore van de Amerikanen is niet zoveel mis. Niet al te origineel, maar wel met lekkere nummers. Stevige beatdowns, chaotische structuren en een bovengemiddeld goede zanger. Nee, het zijn de teksten - echt, versta je die dan? - waar ik me aan erger. 'Your not dead, I'm not dead, son you are not alone' en wat te denken van 'I decide who will live and who will die'. Als ik een preek wil horen ga ik wel naar de kerk. Als je denkt dat je alles gehad hebt komen de vrome rockers nog met het pathetische 'Playing God Is Playing For Keeps'. Bij bands als Norma Jean en Underoath ligt het Christelijke sausje er op een of andere manier niet zo dik bovenop, het zijn groepen die ik als echte Nederlander - 'een volgevreten atheïst' aldus Youp van 't Hek - wel trek. Gwen Stacy is me een tikkeltje te stichtelijk. Ongelovigen hebben betere metalcore om uit te kiezen. Gelovigen overigens ook. Amen.

# | 

| Timbo | 22 maart 2008 - 08:53 | reacties (0)

Wat nou als de Amerikanen in november Barack Obama of Hillary Clinton tot president verkiezen? Hoe moet het dan verder met al die politieke punkbandjes? De bezetting/bevrijding van Irak wordt natuurlijk meteen beëindigd, de uitkeringen gaan omhoog, de gezondheidszorg wordt beter en de regering wordt helemaal transparant. Die onderwerpen vallen dus weg voor alle wereldverbeterende punkbands. Hoe Avoid All Sides dan zou klinken? Heel erg leeg. De punkers van Total Chaos maken klassieke punk in traditie van The Exploited en Black Flag. Kort, puntig, rafelig, niet teveel melodie, wel veel 'ooh's' en 'woow's' en lekker trappen tegen de verrotte samenleving. Niet erg verheffend, weinig origineel en bovendien niet zo goed. Vier jaar geleden kwamen er albums uit met dezelfde thematiek, dezelfde boodschap, maar met betere nummers. Zo maakte Ten Foot Pole met Subliminal Messages in 2004 een dijk van een plaat en deden de godfathers van de melodieuze punk (Bad Religion) er in datzelfde jaar met The Empire Strikes First nog een schepje bovenop. Toegegeven, punk en politiek vormen een twee-eenheid en alleen daarom al is het niet helemaal eerlijk om begrippen als 'originaliteit' uit de kast te trekken, maar dit album gaat op een of andere manier totaal aan me voorbij. Misschien ben ik gewoon een beetje 'anti-Bush-moe'. Snel tijd voor een nieuwe president! Eens zien met wat voor soort cd Total Chaos dan op de proppen komt. Ik sla nu een rondje over.

# | 

| Timbo | 17 maart 2008 - 09:13 | reacties (4)