Zit er iets in het Scandinavische water? Is er een subsidiepot voor dromerige en sferische (post)rock? Hoe het ook zij, je haalt ze er zo uit: de bands uit Zweden, Noorwegen of IJsland die op hoogstaande wijze de rust en ruimte van hun land kunnen laten doorklinken in prachtige geladen sfeermuziek. Jeniferever uit het Zweedse Uppsala vormt daarop geen uitzondering. De mannen weten hoe ze indie, shoegaze en postrock moeten vertalen in gedragen en emotionele songs. Nummers van zes minuten die langzaam opbouwen naar een climax. Lichte kost is het niet. Pas bij meerdere keren beluisteren vallen de puzzelstukjes op zijn plaats. Daarbij zijn de teksten en declamaties van zanger/gitarist Kristofer Jönson zelden van relativerende aard. Hierdoor is Spring Tides in tegenstelling tot haar voorganger niet zo toegankelijk en is de speelduur van een uur in eerste instantie een behoorlijke opgave. Wie echter dit album de kans geeft om te groeien wordt rijkelijk beloond. Het - voor Jeniferever redelijk zware - gitaargeweld van "Ox-eye" is meeslepend, "The Hourglass" bouwt prachtig op rond een simpele gitaarmelodie en het indrukwekkende slot van "Nangijala" is wellicht het beste wat de band heeft gemaakt. Daarmee is Jeniferever niet de zoveelste postrockband uit Scandinavië maar staat ze inmiddels op eenzame hoogte in dit genre. De band stapt met enige regelmaat in het tourbusje om heel Europa af te reizen en uit ervaring weet ik dat de band ook live weet te overtuigen. De thuisopdracht voor de postrockers onder ons lijkt me nu wel duidelijk!

# |

|

| T-tusz | 17 september 2009 - 17:58 | reacties (1)

Met de regelmaat waarmee Robin Proper-Sheppard zijn platen uitbrengt is weinig mis. Zijn vorige band The God Machine is al langzaamaan in de vergetelheid geraakt; enkele die-hards uitgezonderd. Dit -inmiddels- vijfde echte studioalbum laat een beproefd recept horen. Het Sophia-geluid heeft zich gaandeweg de jaren ontwikkeld met behulp van strijkers, elektronica en met grotere aanwezigheid van elektrische gitaren. Dezelfde gelaagdheid met behulp van dezelfde ingrediënten; het is hier wederom aanwezig. Enkele pakkende melodieën (waaronder het titelnummer van de plaat), ingetogen akoestische liedjes en mooi gearrangeerde sferische nummers; het klinkt allemaal zeer vertrouwd. Maar daar wringt de schoen dan ook een beetje. Het album weet nergens nieuwe wegen in te slaan en borduurt verder op de laatste twee platen. Tekstueel wordt er ondoorzichtig aan zelftherapie gedaan; met het onvermogen om een relatie in stand te houden als rode draad. Volgens de biografie moet dit de lastigste, pijnlijkste Sophia-plaat geweest zijn om te maken, en wie ben ik om daar aan te twijfelen? De twijfel aan zichzelf klinkt wel door in bijna elk nummer van de plaat; zinsneden als 'I thought, but..' en 'maybe' zijn in zulke grote getale aanwezig dat het naar een stijlmiddel begint te neigen. Maar vooruit, met de nummers "Obvious" en "Portugal" zijn er toch weer erg waardevolle toevoegingen gedaan aan een inmiddels omvangrijk oeuvre. Sophia is een band die juist live erg spannend kan zijn en het is nu aan de heren om dat waar te maken. Hopelijk de volgende keer op plaat ook weer wat spannender.

# |

|

| T-tusz | 17 mei 2009 - 16:57 | reacties (0)

1. Portishead - Third
2. Bon Iver - For Emma, Forever Ago
3. Pivot - O Soundtrack My Heart
4. Sigur Rós - Með suð í eyrum við spilum endalaust
5. The Gutter Twins - Saturnalia
6. dEUS - Vantage Point
7. Anderson - It runs in the family
8. Plus/Minus - X's On Your Eyes
9. Emiliana Torrini - Me and Armini
10. Slut - StillNo1

# |

|

| Jaarlijst 2008 | T-tusz | 25 december 2008 - 07:57 | reacties (0)

Wat doe je als je het meeste asfalt in Europa al onder je busje hebt zien doortrekken? Als opnemen in New York geen noviteit meer is en als de meeste podia die je aandoet op tour je al voor de vijfde keer mogen verwelkomen? Dat stickers van een tour van zeven jaar geleden nog de backstage-ruimtes sieren. De jongens van Favez weten wat het is. De Zwitsers touren al jaren stad en land af en ze kunnen niet anders. Dertig-plus en in een band. Je moet toch wat. Dat de spirit er een beetje uit was bij de voorganger 'Old and strong in modern times'.. was mij al duidelijk. Het moest dus maar eens anders, lijken ze gedacht te hebben; en anders is dit album geworden. Niet alleen 'doet' Favez het niet meer met het Stickman-label (u weet wel, bekend van Motorpsycho). De stevig aangezette gitaarpartijen zijn ingeruild voor een lichtvoetiger geluid waar nu nadrukkelijk Hammondorgels en Rhodes piano's in terug te horen zijn. Geen emo-achtige gitaarrockers meer van het begin tot eind en dat scheelt in ieder geval in diepgang en verscheidenheid. Dit album bevat geen bloedloze variaties op éénzelfde thema; een manco waar voorgaande albums nog wel eens last van hadden. Chris Wicky is als zanger herkenbaar als altijd en Favez zal met deze stap niet veel vrienden verliezen. Maar ergens bekruipt me het gevoel dat er iets mist. Zijn de nummers te eenvoudig? Is de productie te veilig? Ik zoek na drie draaibeurten nog steeds naar een verrassende inval, een briljant gitaarlijntje of een bijzonder pakkende melodie. Als de gitaren minder impact hebben moet het liedje zelf de juiste indruk gaan maken. Op dat vlak zal er nog wel wat terrein te winnen zijn, al verdient het alle lof dat ze niet opgeven en -zeggen ze zelf- de fundamenten willen leggen voor de komende jaren. 'Bigger Mountains, Higher Flags' is daarom 'werk in uitvoering'. Kom dus vooral kijken in Haarlem of deze verbouwing de tijd van oplevering begint te naderen.

# |

|

| T-tusz | 25 februari 2008 - 16:22 | reacties (0)

Deze DVD ligt al een mooi tijdje naast de TV tussen de schijfjes van Bob de Bouwer en Thomas de Trein. Of dat iets over mijn zoontje zegt of over mij, laat ik in het midden. Het heeft in ieder geval een dikke maand geduurd voor ik door al het beeld- en geluidsmateriaal heen was. Dat lag overigens meer aan prive-drukte dan aan het gebodene: de mannen uit het stenen tijdperk hebben namelijk hun strakke live-show (zie mijn recensie van hun Lowlands-optreden) prima weten te vatten op DVD. En het bonusmateriaal is ook uitermate vermakelijk: Dave Grohl, Mark Lanegan en Nick Olivieri komen voorbij in een fragmentarisch overzicht van vijf jaar live-optredens. De hoofdmoot is niettemin het optreden in de Brixton Academy in London, welke ook nog als gewone audio-cd is toegevoegd. De rockmachine dendert hier in volle vaart door het materiaal, zo nu en dan slechts onderbroken door korte interviews en reportages. Het geluid is goed, het beeld in orde. Het enige probleem is dat de setlist al een tijd lang vastligt en dus komt de live-show nogal voorspelbaar over. Het bonusmateriaal is derhalve een welkome doch noodzakelijke toevoeging. Kortom: een inspirerende momentopname in de loopbaan van Josh Homme en consorten, waarbij je snel je gitaar wilt pakken en ook een podium op wilt kruipen. Laat ik dat dan ook maar gaan doen. Bij deze leg ik mijn recensie-pen bij FU voorlopig neer en neurie ik met Homme mee: "Long Slow Goodbye". Wellicht tot snel, wellicht ook niet.
"No One Knows."

# |

|

| T-tusz | 07 februari 2006 - 13:31 | reacties (0)

Schreef ik over American Idiot vorig jaar nog dat de houdbaarheidsdatum beperkt zou kunnen zijn; de waarheid bleek gelukkig anders. De ontoerekeningsvatbare leider van hun land heeft na zijn herverkiezing genoeg onheil over zich afgeroepen zodat de inhoud van Green Day's album alsnog hartelijk werd omarmd. Met als gevolg dat Green Day groter is dan in de hoogtijdagen van Dookie. Deze DVD geeft me derhalve een tweeslachtig gevoel. Enerzijds zien we nog gewoon de drie muzikanten van weleer: even eigenzinnig maar zonder kapsones. Het vehikel Green Day lijkt echter uit haar voegen te groeien zonder dat er iets aan te doen is. 'One nation controlled by the media', zingt Billy Joe afkeurend op American Idiot. Hoe goed heeft de politieke mening van Green Day niet gefloreerd door dezelfde media? MTV awards, stadionconcerten, zelfs Top of the Pops. En nu dus deze commercieel getimede (de feestdagen, jawel) CD met DVD waarop het concert van Milton Keynes (Engeland) is vastgelegd. De maatschappijkritische frasen klinken holler naarmate het commerciële succes is toegenomen. Green Day als stadionact is trouwens even wennen, maar het gaat ze goed af. De live-cd klinkt als een klok en de DVD is sfeervol opgezet door de nummers met korte interviews af te wisselen. Her en der stoort de massale opzet van het evenement. Vuurwerk, videoschermen, helikoptershots en de nodige 'everybody sing hey hoo'-s. Maar goed, een dergelijke productie is onmogelijk te benaderen als clubshow en Green Day blijkt het publiek gemakkelijk voor zich te kunnen winnen. Wat de DVD uiteindelijk de ruime voldoende schenkt is het feit dat de muziek ondanks alles eenvoudig overeind blijft. Green Day houdt de kern van de zaak simpel en doeltreffend, ze zijn gewoon een rockband met goede liedjes. Voor de mensen die de American Idiot-tour hebben gezien is dit daarom een fraai aandenken. Voor alle anderen een potentiële kadotip wellicht?

# |

|

| T-tusz | 28 november 2005 - 13:22 | reacties (31)

Eerder deze maand stond er in het Dagblad van het Noorden een uitgebreid stuk over de opleving van de Groninger popscene. Met nieuwe releases van Whipster, audiotransparent, Planet Orange, Propeller en de in het oog springende activiteiten van LPG en Meindert Talma nog vers in het geheugen kun je inderdaad zeggen dat het in de Noordelijke provincie broeit en bloeit wat popmuziek betreft. Maar wat met name opvalt is dat geen van deze bands zich een makkelijk in het gehoor liggend geluid heeft aangemeten. Niet snel zal een 3FM-hit of een Heineken Music Hall-optreden binnen het bereik liggen. Hydrofish is daar ook nog niet in de buurt, maar gezien het toegankelijke geluid van de band zou je eerder verwachten dat de band uit Den Haag of Tilburg zou komen. Referenties als Anouk, Krezip en een beetje Kane liggen voor de hand. Hydrofish is echter een (zeer) jonge band uit de Groningse provincie die met Out of the Ordinary een geslaagd debuut naar uitbrengt. Allemaal nummers met kop en staart, goed opgenomen en goed gespeeld: pop/rockmuziek geschikt voor een groot publiek. Dat de jonge muzikanten stuk voor stuk conservatoriumstudenten zijn heeft echter ook een nadeel. De band klinkt bijna te strak en te gepolijst voor de leeftijden van de leden ervan. De nummers zijn zo serieus en perfect uitgevoerd dat de vonk niet altijd wil overspringen. Dat zal live ongetwijfeld anders (moeten) zijn: Hydrofish heeft de bagage en het talent om zeer ver te komen. Maar met een wat speelsere aanpak en beetje meer 'eigen gezicht' zal dat slechts een kwestie van tijd zijn.

# |

|

| T-tusz | 14 november 2005 - 09:02 | reacties (2)

'Ey, dat intro lijkt een beetje op Green Lizard! Wat is dit?'
'Dit is Loot. Stonerrock uit Utrecht. Ik ken voornamelijk post-rockbands en popliedjes uit die stad. Oh, je had ook nog Spoiler. Maar mooi dat dit er ook is!'
'Gelijk heb je. Eens een keer niet uit Eindhoven. Ey, dit vierde nummer klinkt wel heel erg als Kyuss. '
'Heb je gelijk in. Je vraagt je soms af of er ooit nog echt vernieuwing in het genre zal komen. Maar wellicht is dat helemaal niet nodig. Verstand op nul, versterker op tien en beuken maar. '
'Die gozer heeft een behoorlijk goeie strot voor dit soort muziek. Heb je het trouwens gezien dat als je de bandnaam omdraait je 'Tool' krijgt?'
'Ben je zo'n hokjesgeest die altijd op zoek is naar voorbeelden ofzo? '
'Nou, ik hoor wel wat invloeden zo hier en daar.. Beetje Fu Manchu, een dissonant Sonic Youth-gitaartje, een Helmet-riff, een Therapy-refreintje. Het lettertype van het logo doet me ook al aan iets denken.'
'Heb je dan niks positiefs te melden?'
'Jawel hoor. Het klinkt vet. Mooie productie. Een dikke muur van gitaren!'
'Vind ik ook. Maar als je alle citaatjes even vergeet, dan is dit toch een lekkere rockplaat?'
'Ja. Wellicht moet ik minder zeuren over orginaliteit. Ik denk dat dit plaatje prima in de auto te draaien is. Hard rijden, harde muziek, goede groove.'
'Mooi zo. Zo denk ik er nou ook over.'
'Hmm.. '
'Wat?'
'..wist je dat Big Fish ook een titel van een film is?'

# |

|

| T-tusz | 24 oktober 2005 - 16:30 | reacties (1)

Lou Reed had niet kunnen bevroeden dat zijn Velvet Underground-nummer naam zou gaan geven aan het leukste festivalconcept van de laatste jaren. All Tomorrow's Parties is namelijk een organisatie die festivals neerzet waarbij een bepaalde artiest gevraagd wordt om min of meer de line-up te verzorgen. Men begon met een jaarlijkse editie in Engeland, maar inmiddels zijn er ook festivals gehouden in de Verenigde Staten en is er tevens een ATP-platenlabel opgericht. Artiesten als Sonic Youth, Mogwai, Shellac, Autechre, Slint en Stephen Malkmus (ex-Pavement) hebben inmiddels edities mogen invullen en in 2003 was het niemand minder dan Matt Groening (ja, de bedenker van The Simpsons) die zijn excentrieke maar goede muzieksmaak mocht etaleren. Hij kreeg zelfs na 20 jaar serene rust Captain Beefhearts' band weer aan het spelen (zij het zonder Don van Vliet zelf). The Magic Band ontbreekt dan ook niet aan het digitale equivalent van Groening's festival. Samen met Daniel Johnston, Deerhoof, Sonic Youth en Electrelane een bont gezelschap. Mijn voorkeur gaat echter uit naar de ingetogen bijdragen van deze CD (Elliot Smith, The Shins en Jackie-O Motherfucker). Vooral het uitgesponnen maar zeer herkenbare 'Come Home Baby Julie, Come Home' van The American Analog Set vormt een hoogtepunt. Door zowel festivals als cd's zo sterk te koppelen aan een persoonlijke smaak, maakt het echter dat niet iedereen zal vallen voor alle edities van dit festival, of voor de gelijknamige Cd's. Komende decembermaand mag bijvoorbeeld The Mars Volta gastheer zijn en met Mastodon, Hella, Jaga Jazzist en Blonde Redhead reeds op het programma wordt het dan weer een heel ander verhaal. ATP is en blijft een concept om te koesteren!

# |

|

| T-tusz | 12 oktober 2005 - 16:30 | reacties (1)

'Papa.. doeje?' 'Papa stopt een cd in de speler, dat weet je toch?' Mijn zoontje kijkt nieuwsgierig naar het bewegende laatje dat het zilveren spiegeltje bijna geruisloos inslikt. 'Wat is dat nou?' 'Dat is de cd-speler. Daar mag je niet aankomen!' 'Doejenou?' 'Ik druk op play.. papa moet hier iets over schrijven.' Uitwaaiende gitaarklanken vullen voorzichtig de kamer. Zoonlief verliest al snel zijn interesse en bemoeit zich met het lelijke maar kleurrijke cd-hoesje. 'Papa, wat is dat?' 'Geen idee, maar het ziet er uit alsof iemand teveel vrije tijd heeft gestoken in de vormgeving'. Zodra de zangstem door de speakers galmt weet ik welk individu dat zou kunnen zijn geweest. Waar de muziek lekker ruimtelijk is opgenomen en ogenschijnlijk een hip en 'new wave'-achtig geluid laat horen, boort de halfroepende zangstem zich autonoom door deze schoonheid. Atonaal en onsubtiel, alsof een dronkenman ongewild bij een post-rockend gezelschap op de buhne kruipt. Johnny Lydon meets Explosions In The Sky staat op de label-site. Niet slecht gevonden, maar bijzonder irritant om te beluisteren. 'Papa, wat is dit?' 'Dit is niet best', mompel ik. 'Slecht..!' beaamt Matthias en hij knikt erbij. Ja, zoiets. Een kunstenaarsvriendenclub met te weinig zelfkritiek. Een andere vocalist (of geen enkele?) was beter geweest.

'Papa.. doeje?' 'Papa zet de kast recht, dat zie je toch?' Mijn zoontje kijkt nieuwsgierig naar wat ik onder de linker kastpoot schuif.

# |

|

| T-tusz | 13 september 2005 - 12:48 | reacties (4)

De afgelopen vijf weken ben ik bezig geweest met routineus voeden, luiers verschonen en het in slaap wiegen van mijn jongste spruit. Gebroken nachten maken je tolerantieniveau aanzienlijk lager en tel daarbij op het af en toe bittere geluid van een kleine huilende koter en een soort haat-liefde-verhouding is geboren. Waarbij natuurlijk de liefde overheerst. Een beetje vreemde parallel met Alpine Static Kinski's tweede Sub Pop-release, maar ook zij zadelen me op met uiteenlopende gedachten. Deze CD, die de afgelopen periode in mijn autoradio woonde, liet me aanvankelijk het volume flink opschroeven maar even later ook resoluut de 'uitknop' indrukken. Schoonheid en irritatie tegelijk. De instrumentale rock doet soms denken aan de Nederlandse band 35007, maar dan zonder ruimtereis. Aan stonerrock met een indie-geluid. Of aan krautrock en grunge tegelijk. Repetitie en dynamiek: de grenzen worden opgezocht en soms duiken de Kinki's er vol enthousiasme overheen, zoals in het overbodige einde van openingsnummer "Hot Stenographer". Echter de Slint-achtige schoonheid van het slotnummer ("Wake Nusa") maakt veel goed. De drie jongens en het ene meisje van Kinski hebben een instrumentaal groeibriljantje afgeleverd die mij nog steeds aangenaam laat dolen in het niemandsland tussen haat en liefde. Waarbij natuurlijk de liefde overheerst.

# |

|

| T-tusz | 15 augustus 2005 - 09:13 | reacties (0)

Nog maar een keer draaien dan. 'Vind je het echt niets?' Persoon B schudt meewarig het hoofd. 'Ik trek de stem niet.' 'Eindelijk eens iemand die er qua stem uitspringt en nu is dat ook niet goed', probeer ik nog. Tevergeefs. Eerder had ik bij een ander iemand (u raadt het: persoon A) al een vluchtige omschrijving gemaakt van de muziekstijl van Dredg. Namen als Coheed & Cambria en Face Tomorrow kwamen voorbij. 'Maar dan poppier.' Hoe meer opmerkingen ik maak, hoe zuurder zijn gezicht staat. 'Maar het rockt wel degelijk en tegelijk kan het ook sferisch zijn'. Meer dan een sympathiek schouderklopje oogst ik niet. Mijn omschrijving mag dan tekort schieten; enige interesse had ik wel hopen te genereren. Ik geef het dan maar op. Kennelijk is er onwil. Alsof de stemmen van J. Mascis of B. Corgan zo geweldig zijn. Alsof het maken van bijzonder catchy emoliedjes tegenwoordig een schande is. En over een gitarist die alle platgetreden paden probeert te omzeilen met zijn inventieve spel zal ik dan ook maar zwijgen. Dredg heeft namelijk een behoorlijk eigen geluid en de band is in Amerika al flink groot aan het groeien. Bovendien is Catch without arms alweer de derde plaat. We mogen hier op het Europese vasteland wel eens wakker worden. Voor de mensen die dat al wel waren: deze plaat richt zich nog meer op het rockLIEDJE. Er wordt dus minder geëxperimenteerd dan op Leitmotif en El Cielo. Maar de nummers zijn zo bijzonder pakkend zodat ik na twee luisterbeurten al in kan haken en mee kan schreeuwen. Het moet raar lopen wil dit plaatje mijn jaarlijst niet halen!

Tip: ik zou als ik u was dus gewoon aanstaande zaterdag 9 juli naar de Melkweg in Amsterdam gaan voor 'Dredg in concert'! Ter verhoging van de feestvreugde kan ik tevens meedelen dat persoon A en B thuis zullen blijven.

# |

|

| T-tusz | 04 juli 2005 - 09:03 | reacties (12)

Gewapend met een microfoon en een oude walkman loop ik een willekeurige bouwplaats op. In de verte staat een cementmolen gorgelend de specie in beweging te houden. Ik loop er naartoe, hou de microfoon erbij en neem de monotone herrie vijf minuten op. Eenmaal thuis draai ik het bandje op halve snelheid en met dubbele hoeveelheid bas af. Voila, mijn eerste doom-drone-hit! In eerste instantie lijkt Hyatari mijn huis-tuin-en-keuken-variant van Sunn 0))) nauwelijks te kunnen evenaren. Onder de trage feedbacklaag zijn de akkoordenwisselingen zo schaars dat je gerust een biertje van het balkon kan vissen zonder iets te hoeven missen. Gelukkig blijken de eerste drone-nummers een langzame opmaat voor meer doomgerichte metal, waarbij samples en drumpartijen de nummers van de nodige snelheid en structuur voorzien. De hele cd trekt als een zware stoomlocomotief voorbij: langzaam startend, maar eenmaal op stoom een doordenderend gevaarte. Onderweg worden stations als Neurosis, Sleep, The Swans en Godflesh aangedaan. Hyatari heeft duidelijk het wiel niet opnieuw uitgevonden, maar The Light Carriers is een zeer degelijke doomplaat die zich laat beluisteren als een lange duistere trip. Hyatari zal de weg naar de liefhebbers zeker weten te vinden. Net zoals mijn cementmolen-zomerhit!

# |

|

| T-tusz | 20 juni 2005 - 15:38 | reacties (0)

Het zal je gebeuren. Je bent een bandje uit Engeland, gezegend met een zanger die liefhebbers van haters scheidt (zoals ook Muse's Bellamy en Radioheads' Yorke evenveel voor- als tegenstanders hebben) en je smeedt ambachtelijke melancholische indierock-liedjes. Gek genoeg krijg je veel eerder in Duitsland voet aan de grond dan in je regenachtige thuisland. Maar opeens is daar dan toch de gewenste verandering. Na een flink aantal singles en een album (Knowing Everyone's OK) is Something between us de eerste Engelse single die onder de vlag van een major-label is opgenomen (naar verluidt voor een bedrag waar de gemiddelde indieband een compleet album voor zou kunnen opnemen... laat die majors maar schuiven!). Voor de Duitse markt is dit nummer samen met nog enkele andere songs op een schijfje gezet om als EP aan de man te brengen. Het resultaat? Een prima EP, want alle nummers halen een voldoende halen en met name het titelnummer is van dien aard dat ze sterk naar het eerstvolgende album doet verlangen. Niet vaak blijft een refrein zo lang aangenaam in het hoofd rondzoemen. Mocht dit nummer zijn weg naar de Engelse consumenten vinden dan ziet de toekomst er voor Belasco zonnig uit. Na Duitsland en Engeland zal dan ook Nederland er wel eens een keer aan moeten geloven. Mijn zegen hebben ze.

# |

|

| T-tusz | 31 mei 2005 - 17:30 | reacties (0)

'Have a safe drive home', zei Mike Watt tegen ons na het dubbeloptreden van J. Mascis & The Fog en Lawn. Nog geen twee weken later hoorden we dat zij zelf met hun tourbus een zwaar ongeluk hadden meegemaakt. J. Mascis in het ziekenhuis, einde Europese tour. Ik moest hier aan denken bij de eerste rondjes die de 13&god-cd in mijn speler aan het draaien was. Dit samenwerkingsverband tussen Themselves (deel van het Amerikaanse collectief Anticon) en de Duitse indie-electronic band The Notwist had namelijk een betere start verdiend. Nog voor de releasedatum van dit album is de toerbus van Themselves in de Verenigde Staten betrokken geweest bij een zwaar ongeluk. Voor Dax Pierson, nadrukkelijk aanwezig op deze cd, een ongeluk met tragische gevolgen. Zwaar gewond werd hij opgenomen in het ziekenhuis en nu, enkele maanden later, is het nog maar de vraag of compleet herstel erin zit. De komende tour van dit samenwerkingsproject zal hij bijna zeker moeten laten schieten. En de plaat zelf? Welnu, het resultaat leek op papier verrassender dan het in de praktijk uitgevallen is. Moeiteloos mixen de hiphop en de indiepop van de twee acts met elkaar. Geen geforceerde poging zoals bij Linkin Park en Jay-Z het geval was. De redelijk ingetogen songs worden langzaam opgebouwd en weer zorgvuldig uitgekleed, waarbij het opvalt dat de nummers bijna naadloos aan elkaar geregen worden tot een lang verhaal. En The Notwist hebben er met " Men of Station" overigens weer een geheide 'livekraker' bij. Het mag dan wel niet de plaat van het jaar zijn; het is wel een album die uitstekend past in het oeuvre van The Notwist. Het maakt het wachten op de opvolger van Neon Golden ook aanzienlijk dragelijker. Hoe dit live uitpakt valt vanaf juni o.a. te zien in Paradiso en op de Valkhof affaire (Nijmegen).

# |

|

| Indiestad 2011 | T-tusz | 16 mei 2005 - 13:11 | reacties (0)

Jaren geleden kocht ik na een mooi concert de CD Music of a sinking occasion van L'Altra, en kreeg er een charmante handdruk bij van zangeres Lindsay. Een muzikale verliefdheid was geboren, want zelden werd er fraaier over een 'breaking-up' gezongen dan op deze plaat. Lindsay en zanger Joseph Costa hadden namelijk voor oprichting van l'Altra een zeven jaar lange relatie. Kennelijk botert het op muzikaal gebied prima, want na Music of a sinking occasion volgde het iets wisselvalige In the afternoon en nu dus Different Days. En zowaar, dit is de l'Altra plaat waarop ik gehoopt had: nog steeds verhalend over ingetogen smart, verpakt in rustige indieliedjes met fraaie samenzang. Maar het bandgeluid is verder uitgediept door bijdragen van samplers en drumcomputers. l'Altra klinkt daarom een beetje als een kruising tussen Lali Puna, Sophia en Arab Strap, maar dan geheel volgens eigen recept. Prijsnummers zijn "Better Than Bleeding" en "So Surprise" waar het nummer laagje voor laagje wordt opgebouwd tot een kippenvel veroorzakend einde. Deze CD bevat geen feestmuziek, geen dansmuziek maar wel sfeervolle indie-pop met post-rock-uitstapjes. Muziek voor alle andere dagen dus. Een beter begin van mijn nieuwe jaarlijst had ik mij niet kunnen wensen!

# |

|

| T-tusz | 04 april 2005 - 09:07 | reacties (0)

Neem twee multi-instrumentalisten. Noem ze Jerry en James en sluit ze in een grot op voor onbepaalde tijd om hun ideeën los te laten op een handvol instrumenten. Breng het resultaat uit op het vermaarde (punk)label Dischord. Zo ongeveer komt een eerste beluistering van deze plaat op mij over. De band met het platenlabel is eenvoudig uit te leggen omdat deze James en Jerry hun sporen verdiend hebben in verschillende andere bands - ik noem een Fugazi - die bij Dischord onder contract stonden. Maar punk is het zeker niet. De gevarieerde liedjes klinken eenvoudig van opzet en zijn minimaal gearrangeerd. Niettemin stond de grot van de heren vol met drumstellen, gitaren, synthesizers, orgeltjes en computers zodat de plaat nergens strand in eenvormigheid. Sterker nog, als referenties worden namen als Wire, The Wipers, Captain Beefheart en New Order genoemd. Up-tempo indiepopnummers, dub-achtige instrumentals en ingetogen pianopartijen; de heren hebben zich duidelijk geen grenzen gesteld alvorens de grot in te duiken. En dat is maar goed ook, want zo komen nummers voorbij als "Nobody Knows" waar een ruimtelijk opgenomen piano een fel contrast vormt met een kille Nine Inch Nails-achtige beat. En als in het nummer "What I See" een legendarisch oud keyboardje (Casio SK1) als drumcomputer wordt ingezet (zoals Das Pop dat op hun debuutplaat ook al deed in het nummer "The Love Program"), ben ik bijna zover om mijn SK1 ook maar weer onder het stof vandaan te halen. Zowaar, een aangename kennismaking!

# |

|

| T-tusz | 21 maart 2005 - 13:37 | reacties (0)

Vlak voor mijn welverdiende winter-zon-vakantie valt er weer een schijfje op de deurmat. Shit. Wat zal ik doen? Luisteren betekent automatisch: stukkie schrijven. Ik negeer de deurmat met haar cd dus maar en ga verder met inpakken. Zonnebril, korte broek, tandenborstel, u kent het wel. Wanneer de tas dicht gepropt is blijft alleen de vraag over welke fijne rockplaat ik nog mee ga nemen voor de vliegreis. Twee keer mijn CD kast nagelopen maar het levert weinig op. De deurmat kijkt mij vragend aan. Verdulleme. Ik gris de CD uit de verpakking en ros het in mijn CD speler. Waldorf. Rare naam. Maar het Kinky Star labellogo neemt mijn twijfels weg en ik druk op play. Goh, dit luistert lekker weg. Rocknummers zoals Queens of the Stone Age en Masters of Reality. Soms lijkt het bijna of Chris Goss zelf zingt. Toegegeven, erg origineel klinkt het derhalve niet, maar goed is het wel. Waar bijvoorbeeld de Belgische collega's van Hulk helemaal naar de mannen van deze "desert" zijn vertrokken voor hun langspeler-opnames, hebben de heren van Waldorf gewoon hun ding gedaan in het thuisland, dicht bij moeder de vrouw en de broodnodige pilskes. Het resultaat mag er zijn. Sterker nog, ik heb na twee draaibeurten besloten dit plaatje maar mee te nemen op vakantie. De nieuwe Queens of the Stone Age-plaat moet dus nog maar even wachten, want de Kanarische eilanden gaan eerst kennismaken met Waldorf. Nu alleen nog snel die verdraaide recensie schrijven.

# |

|

| T-tusz | 21 februari 2005 - 17:24 | reacties (5)

Ik keek eigenlijk best wel uit naar nieuw materiaal van Pele. Ik had ooit hun plaat uit de schappen gevist voor enkele eurootjes en dat bleek een uitstekend gokje. Experimentele jazzy indie-instrumentals; en er was duidelijk over nagedacht. Dat kan ik nou niet gelijk zeggen over dit nieuwe project van de leden van (voorheen) Pele: Collections of Colonies of Bees. Wat de heren Rosenau, Mueller, Minor en Schoenecker nu op cd hebben gekwakt is overduidelijk niet echt nagedacht, of wellicht te lang. Gitaargefreubel, elektronica en complexe drumritmes lijken zich soms volstrekt langs elkaar heen te bewegen. Na enkele luisterbeurten beginnen enkele themaatjes en ideeën elkaar de handen te schudden en dreigt er iets moois te gaan gebeuren. Helaas is dan er altijd weer een te dik aangezette sampletrack of een compleet ritmeloos drumpatroon om alle schoonheid voortijdig de kop in te drukken. Mag het de volgende keer iets gestructureerder wellicht? De titels van de nummers helpen ook niet echt: tracks 1 tot en met 9 heten allemaal "Fun", track 10 heet "Funeral". Leuk, maar waarom? Nog belangrijker: voor wie wordt dit gemaakt? Ik kan deze experimenteerzucht wel aanbevelen hoor, maar zorg dan wel dat je 7 joints achter de kiezen hebt. Wellicht valt in desbetreffende wazige toestand dan wel dat befaamde kwartje. Hetzelfde geldstuk heb ik nog wel over voor dit schijfje, maar ook niet veel meer. Dus. Voor diegene die nogal wat uitdaging zoeken: dit is KUNST met de hoofdletter "K". Zelf denk ik er echter over om de N en de S te schrappen.

# |

|

| T-tusz | 07 februari 2005 - 09:03 | reacties (0)

Toepasselijker op het wereldnieuws had bovenstaande titel en hoesontwerp op dit moment niet kunnen zijn. De grootste natuurramp van de laatste decennia begint langzaam haar contouren aan te geven. Het artwork van deze cd toont een schip in een onstuimige zee: de link met de actualiteit is dus zo gemaakt. We Are All Natural Disasters is echter al eventjes in mijn bezit en staat vol met rustige laptop-folk, akoestische gitaren en digitale drums en bliepjes. Maar het kabbelt aanzienlijk rustiger voort dan een vloedgolf en de teksten zijn meer introspectieve observaties dan groot wereldleed. Soms kabbelt het zelfs iets te kalmpjes door, soms zijn de teksten iets teveel diepgravende hersenspinsels om de luisteraar te kunnen pakken. Dat hoeft echter geen reden te zijn om dit schijfje links te laten liggen. Sterker nog: in deze wereld waar mensen steeds grotere impulsen nodig schijnen te hebben is het juist wel een aanbeveling om een subtiel plaatje in je speler te douwen en eens de tijd te nemen voor een verzameling oprechte ingetogen liedjes. Brian Moss is de naam die schuil gaat achter Hanalei, en hij schreef, speelde en produceerde al deze nummers zelf. Een fraai stukje huisvlijt dus door deze singer-songwriter, met de gebruikelijke liefdesperikelen, ontheemdinggevoelens en utopische verwachtingen. Ik heb derhalve even tijd genomen voor dit plaatje (vandaar deze verlate recensie) en mijn goede voornemen is om dat vaker te gaan doen. Noem het muzikaal onthaasten of ontlopen van de hysterie van het moment. Gewoon even TV uit en cd-speler aan en aandachtig beluisteren dus. Vanuit mijn luie stoel wens ik u daarom een rustig en voorspoedig 2005. En nu optyfen, want ik luister.

# |

|

| T-tusz | 02 januari 2005 - 20:10 | reacties (0)

Rudimentaire bouwwerken zijn het. Grof materiaalgebruik, Spartaanse uitvoering. Architect en toezichthouder Page Hamilton zwaait de scepter over het collectief dat verantwoordelijk is voor deze muzikale architectuur. Een redelijke dosis metaal, flink wat gruis en schreeuwende mensen op de steigers. Helmet is 'work in progress': staccatoriffs die onvoltooid lijken en beukende drums die soms klinken als een gortdroge heimachine. Mijn eerste kennismaking met dit gezelschap vond plaats in het illustere Vera-pand waar in de kelderbar hun plaat Meantime door de speakers werd gerost. Voor mij een openbaring, want in mijn ogen was Helmet de eerste metalband met een indienoise geluid. En de eerste band die gitaarriffs uitkleedde tot het absolute minimum (iets wat ik daarna nog wel eens terug hoorde in de muziek van bands als Sepultura en Pantera). Het effect bleek 45 minuten jaknikken boven een Leeuwbiertje. De dag erna was ik een CD rijker. En hoe het ons aannemersbedrijf daarna is vergaan? Met Betty (Helmet's derde plaat) werd het succes uitgebouwd, al werd er op die plaat het meest afgeweken van het starre bouwplan van de opperarchitect. Het volgende album Aftertaste was echter weer een terugkeer naar de uiterst effectieve bouwmethode van eerder, maar kort na oplevering werd de spanning tussen de bouwlieden kennelijk te groot en leek een definitieve bouwvak begonnen. Maar zoals een ware architect betaamd kruipt het bloed waar het niet gaan kan en nu is dan Size Matters neergezet. Wees gerust (of teleurgesteld, zo u wilt): de bouwtekeningen zijn vrijwel ongewijzigd. Dus: helmpje op, want er wordt weer flink getimmerd, gesloopt, geschreeuwd. En ondergetekende kan er weer prima op jaknikken. Maar ik begin me toch af te vragen hoeveel van dit soort gebouwen we nodig hebben. Als Hamilton namelijk van plan is een hele stad te gaan bouwen volgens hetzelfde principe zullen de meeste bewoners op den duur wel eens het platteland op kunnen gaan zoeken.

# |

|

| T-tusz | Waldrock 2008 | 20 december 2004 - 08:51 | reacties (5)

CD's van 'indiebands met zangeressen die je op een ingetogen manier in je oor fluisteren' vormen de laatste tijd een groeiende stapel op mijn bureau. Een zelfgekozen tegenreactie tegen de aanhoudende gotische within-forever-evanonsens-meuk waarmee je om de oren wordt geslagen? Nu heb ik het sowieso niet op galmende of schreeuwende vrouwen, alleen PJ Harvey verdient wat dat betreft alle ruimte. Afgelopen jaar luisterde ik in ieder geval met veel plezier naar oude Sundays-platen, Blonde Redhead en Lali Puna. De stapel met "to do" bevat nog mooie plaatjes van Mum, Ephemera en Broken Social Scene. Maar onderaan lag ook nog 27, een band rond zangeres Maria Christopher. Deed zij ook niet mee op ISIS' Oceanic-plaat? En is deze CD niet uitgebracht op het label waar ook Keelhaul en Pelican hun logge bouwwerken op uitbrengen? Jawel, maar dit is hele andere koek. Een indie-pop EP-tje volgens beproefd principe (denk aan o.a. Aimee Mann bijvoorbeeld). En daarin schuilt in dit geval ook gelijk het gevaar. Maak jezelf maar eens gezien en gehoord in dit overvolle muzieksegment. Daar moet je erg goede liedjes voor hebben. Op dat vlak slaagt 27 maar half helaas. De eerste twee liedjes geven me weinig reden tot klagen, daarna moet er om onduidelijke redenen wat meer geëxperimenteerd worden met elektronica en een verdwaalde mannengrunt. Breekt me toch weer bijna het gotische angstzweet uit. Gelukkig komt de band met een mooie stemmige afsluiter van dit EP-tje waardoor er nog geen man overboord is. Al solliciteert de ene mannelijke schreeuwlelijk nadrukkelijk naar een ijskoud bad.

# |

|

| T-tusz | 08 december 2004 - 08:49 | reacties (0)

Hoi. Ik zoek Pelzig. Ik ben hem afgelopen week kwijt geraakt. Pelzig lijkt een beetje op Slut en Interpol, maar dan wat minder verzorgd. De eerste kennismaking was wat stroef, maar na enkele minuten was het ijs gebroken. Door de wat klagerige manier van zingen luister ik inmiddels heen en dat het een beetje monotoon overkomt deert me niet meer, ik wil Pelzig terug! Zijn liedjes zijn veel te goed om te missen! Bovendien is Pelzig een zeer fijne reisgenoot! Wie o wie heeft mijn Pelzig gezien? Mail me!

Ja hallo, ik heb hem gevonden. En potverdorie wat zit er in het water in Ingolstadt?! Want ook de zusterband van Slut flikt het om een superfijn rockend schijfje af te leveren. Het heeft inderdaad een paar luisterbeurten nodig, maar dan klauwt dit ding zich in je brein en in je gevoel vast om voorlopig niet meer los te laten. De euforische melodieën maken me helemaal blij! Het schijfje blijft dan ook Safe In It's Place, namelijk hier bij mij in de discman. Ik heb ook een nieuw reisgenootje gevonden voor deze koude dagen, wachtend op het OV...dank je wel...

# |

|

| Charissa | T-tusz | 29 november 2004 - 15:57 | reacties (4)

Soms haat ik Nederland, maar soms is het ook allemachtig prachtig. Met de trein snel ik een willekeurige namiddag door het landschap; horizontale strepen lucht, land en bebouwing flitsen voorbij. Het kleurenpallet verandert voortdurend door de ondergaande zon. Het verhaal bij dit boeiende schouwspel wordt vandaag verteld door Tarentel. Een apart verhaal is het wel. Herhalende drumpatronen die lijken op het ritme van de rails. Warme klanken die voelen als een najaarszon. De muziek lijkt zich te vormen naar mijn belevingswereld: in de verschuivende akkoorden zie ik het landschap. Vervormde synthesizerklanken symboliseren de lelijke stations onderweg. De ongrijpbare saxofoonklanken klinken als de onverstaanbare man tegenover me en de piano in nummer ... dat moet wel de prachtige meid zijn aan het gangpad. Tarentels' muzikale epos is ongrijpbaar en tastbaar tegelijk, het intrigeert en irriteert, is systematisch en chaotisch. Het is een soort schilderen met geluid, rijk aan kleur en niet figuratief. Alsof ze wil zeggen: maak je eigen film bij dit verhaal, wij laten alle opties open. En zo blijkt het treinvenster vandaag het witte doek voor mijn verfilming van We move through weather. Bij het naderen van het eindstation is ook de plaat aan haar laatste seconden bezig. De trein staat stil: weg zijn de rollende drums, de warme klanken en nog erger: de piano verdwijnt evenzo uit zicht en gehoor. Ben benieuwd wat voor verhaal het morgen wordt. Ik kan er vast wel weer een film van maken!

File: Tarentel - We move through weather
File Under: Geluidscollages voor gevorderden, de post-rock voorbij
File Audio: [Hello! We Move Through Weather!]

# |

|

| T-tusz | 06 november 2004 - 19:21 | reacties (0)