Mooi zo. Om alle verwarring te voorkomen is de naam ‘Agua de Annique’ verdwenen en heeft Anneke van Giersbergen gewoon besloten om, vijf jaar na haar vertrek uit the Gathering, onder haar enige echte naam verder te gaan. Dat voor dit derde soloalbum de samenwerking is gezocht met de Portugees Daniel Cardoso voor zowel de productie als het schrijven heeft opvallende gevolgen voor de sound van Anneke. Waar haar vorige album ´In You Room` nog luchtige popinvloeden kende is de sfeer op Everything is Changing donker en winters. Opgepept met wat elektronica en vettere gitaarsounds dan voorheen is dit eigenlijk een album dat Anneke weer echt de rock hoek in drukt. Al vanaf het intro van opener "Feel Alive" is duidelijk wat de bedoeling is van Anneke met dit album. Warm en organisch maar ook modern en gevoelig. Annekes glasheldere en prachtige stemgeluid weet twaalf nummers lang te boeien en doet in die donkere muziek op de juiste tijden het licht schijnen. Als de rust wordt gezocht, (zoals in het prachtige, gedragen "Circles") laat Brabants trots horen dat ze echt tot de absolute top behoort. Of dit album, na de aandacht dankzij o.a. DWDD Recordings, ook kan zorgen voor een doorbraak naar een groter publiek is echter te betwijfelen, een echte radiohit hoor ik niet, het is echt een album dat je van begin tot eind (het majestueuze "1000 Miles Away From Home") als één geheel moet laten indringen. Everything is Changing inderdaad, ik ben niet zo voor veranderingen maar hier kan ik geen genoeg van krijgen.

# |

|

| Vonx | 23 januari 2012 - 14:58 | reacties (0)

Voor veel muziekliefhebbers is dit langverwachte album (uitgekomen zo’n 44 jaar na aankondiging!) van The Beach Boys een soort heilige graal. Het album dat het meesterwerk Pet Sounds zou doen verbleken is nu eindelijk af. Terwijl de creatieve spil Brian Wilson begon aan het componeren en opnemen van dit album waren zijn bandmaatjes vrolijk rond aan het toeren met de grote surfhits. Bij terugkomst in L.A. mochten de heren hun zangpartijtjes toevoegen maar dat leidde tot enige consternatie. De cryptische teksten van Van Dyke Parks, die door Brian was ingehuurd, bleken voor de anderen veel te ver te gaan. Bekend is dat na het lezen van tekstfragmenten als Columnated Ruins Domino Brian’s neef en leadzanger Mike Love hem toebeet “Don’t fuck with the formula Brian!”. Hoe dan ook, Brian raakte meer en meer geestelijk de weg kwijt, de sessies verliepen moeizamer en chaotischer en werden uiteindelijk nooit afgemaakt. Brian werd voor de buitenwereld een soort mythisch genie dat zijn meesterwerk nooit heeft kunnen voltooien.

Niet alles bleef in de kluizen liggen, singles als "Heroes and Villains" en de grootste Beach Boys hit ever "Good Vibrations" zijn natuurlijk bekend. Ook op latere albums kwamen fragmenten en halve songs uit deze Smile sessies voor. Zo werd sleutelnummer "Surf’s Up" in 1971 alsnog afgemaakt voor het gelijknamige album. In 2004 speelde Brian het hele originele album met zijn begeleidingsband tijdens een succesvolle tournee en nam het allemaal nog eens opnieuw op. Heerlijk voor de liefhebbers maar nog niet ‘the real thing’. En nu is die er dan eindelijk toch! Voor het eerst in lange tijd werkte Brian hiervoor samen met o.a. de nog levende Beach Boys. Brians broers Dennis (de drummer/ pianist die in de jaren zeventig tot briljante dingen kwam) en Carl (die van de engelachtige leadzang) zijn al weer jaren niet meer onder ons, maar neef Mike Love (nota bene de man die in ’67 de felste kritiek op het Smile materiaal had) en Al Jardine en Bruce Johnston hebben nog wat steentjes bijgedragen.

En? Is het het lange wachten waard geweest? Is het echt dat onbeschrijfelijk mooie meesterwerk dat definitief Wilson’s naam naast Gershwin, Bach en Mozart kan plaatsen? Voorop gesteld: het klinkt allemaal ronduit fantastisch. Alle instrumenten en vooral de goudkeeltjes van de boys vullen hier de kamer vol pracht en praal. Van de indrukwekkende opening met "Our Prayer" tot de superhit "Good Vibrations", langs alle experimenten vol orkestrale hoogstandjes, knipogen naar wereldmuziek en ragtime: het is een prachtige muzikale trip waarin de luisteraar wordt meegezogen. Maar toch begrijp ik ergens wel wat Mike Love indertijd bedoelde; het is geen makkelijke plaat vol lekkere popdeunen waar je moeiteloos de top 10 mee in schiet. Met andere woorden, geen hapklare brok hits. Fragmenten en melodieën komen steeds weer onverwacht terug en veel tracks zijn mooie sfeermelodieën zonder te beklijven. Juist dit maakt het een lastig album voor the Beach Boys. Het bejubelde Pet Sounds was geen commercieel succes en er moet gewoon geld verdiend worden, ook door the Beach Boys, dus dat er gemor ontstond door het ontbreken van pakkende hits is eigenlijk logisch. De hype rond deze release is natuurlijk ook wel ernstig overtrokken door pers en platenmaatschappij. De helft van het materiaal op dit album (en dan heb ik het niet over de vijf cd’s vol repetities en outtakes) is al jaren bekend en is dan ook gelijk het beste materiaal. Al met al zijn deze SMiLE sessions een heerlijke luistertrip door het hoofd van een muzikaal wonderkind als Brian Wilson, maar voor de beginners zou ik lekker Pet Sounds en een greatest hits album aanraden.

# |

|

| Vonx | 26 november 2011 - 09:57 | reacties (0)

Het was een hele vreemde gewaarwording. Midden in het Amerikaans punkgeweld van de verzamelelpee Flipside Vinyl Fanzine vol. 3 van het roemruchte Flipside-fanzine klonk opeens een poeslief liedje over fietstochtjes compleet met fietsbelgerinkel. Met “Cycling is Fun” maakte het Japanse trio Shonen Knife mij gelijk fan voor het leven. Juist in die bloedserieuze punkscene van de jaren tachtig was het een verademing dat er zo’n gezellig bandje bestond.
Dat de Amerikaanse DJ Rodney Bingenheimer van KROQ en vele musici (met voorop ene Kurt Cobain), net als ondergetekende, de band volledig omarmden mag ook niet meer dan logisch zijn. De puntige punky pop van Shonen Knife met teksten over lekkere snoepjes en ander voedsel, lieve dieren en felle kleuren was wel even een verademing.

# |

|

| Interview | Vonx | 01 september 2011 - 12:57 | reacties (0)

De vorig jaar verschenen Hüsker Dü biografie bleek een beetje tegen te vallen. De feiten en anekdotes klopten maar wat de lezer miste was ‘Waarom ging het mis? Hoe kan zo’n geweldige en invloedrijke band opeens imploderen?’. Juist omdat zanger/gitarist Bob Mould niet aan het boek meewerkte kwamen we daar niet achter. De lang aangekondigde autobiografie van Bob Mould is nu verschenen en gelukkig is dat voor de geïnteresseerde liefhebber een veel informatiever boek. Van zijn jeugd in een disfunctioneel middle class Amerikaans gezin tot een soort wedergeboorte in de gay dancescene van deze eeuw, het is een tumultueuze weg die Bob Mould heeft afgelegd in de eerste vijftig jaar van zijn bestaan. Ik wil voor de aanstaande lezer natuurlijk niet te veel verklappen maar de meer dan ijzige beschrijving van de rolverdeling en relaties tussen de drie oude Hüsker leden (Mould: Greg Norton’s bijdrage aan de band bestond voornamelijk uit het rijden van de bus) staat in schril contrast tot de warme woorden voor Bob’s kameraden in zijn tweede succesbandje Sugar (u herinnert zich vast hun Copper Blue album nog wel), en latere soloprojecten.Als ik Bob’s leven na het lezen van See a Little Light in één woord zou moeten beschrijven is rusteloos het woord dat mij te binnen schiet. Zowel qua muziek (van gitaarrock naar dance en dan toch weer naar gitaarrock om toch de dance weer niet los te laten) als qua levensstijl (van speedy punkrocker naar mollige songwriter tot afgetraind sportieve gay) is Bob Mould een schoolvoorbeeld van iemand die zichzelf steeds weer opnieuw weet uit te vinden zonder (zo lijkt het) zijn geloofwaardigheid ooit te verliezen.
Een bijzondere man, zonder twijfel, en nee, die Hüsker Dü reünie maken wij hoogstwaarschijnlijk nooit meer mee.

# |

|

| Vonx | 28 juni 2011 - 12:57 | reacties (0)

Als een drummer in het oefenhok tegen de rest van de band schuchter stamelt �ook wel een idee te hebben voor een nieuw nummer� is hoongelach vaak het, terechte, einde van de creatieve aspiraties van de goedwillende trommelaar. Toch zijn er uitzonderingen die deze regel bevestigen. En hoe! Nicolette Lie is als drumster bekend van een hele rij bands (Marshmellows, Julia P. Hersheimer, Bukowski, Action Park en vele andere), maar timmert nu aan de weg als multi-instrumentalist en componiste in Knupperpouf. Zeer recent kwam de tweede EP A Tale of Four Cities uit van dit fris klinkende project. Met de glasheldere, ontspannen zang van Marloes Vermeulen (a.k.a. Julia P) en op "Stockholm" Jeroen Pelgrom als kers op de taart weet Lie in de vijf rijkelijk ge�nstrumenteerde indiepopliedjes absoluut indruk te maken. Van het lekker hoekige "Dit is Mijn Stad", via een knipoog naar The Smiths in "Ferrara", tot de lieflijke melancholie van "Den Haag is weg" is het enige wat deze luisteraar denkt 'er hadden nog wel tien steden bij gemogen'.

# |

|

| Vonx | 09 april 2011 - 20:59 | reacties (0)

Het is een terugkerend gegeven in de populaire muziek: de ware trendsetters en pioniers worden zelden miljonair en de trendvolgers maken mooie sier. Bands als The Offspring en Green Day haalden de mosterd bij T.S.O.L. (voluit True Sounds of Liberty) en hun sc�negenoten die de Amerikaanse punkscene begin jaren tachtig vorm gaven. En terwijl Green Days American Idiot: The Musical haar premi�re beleeft, toeren deze mannen langs diverse kleine zaaltjes in West Europa. Van de oorspronkelijke T.S.O.L.-bezetting is alleen drummer Todd Barnes er niet meer bij. Hij overleed in 1999 na een turbulent leven vol drugs en drank. Zanger Jack Grisham, bassist Mike Roche en gitarist Ron Emory zijn al jaren clean, hebben het geloof gevonden maar rocken nog steeds alsof het 1981 is.

T.S.O.L., afkomstig uit Huntington Beach (de voorstad van Los Angeles waar de surfcultuur werd geboren) is een band met een meer dan kleurrijke geschiedenis. Hun eerste EP's waren een blauwdruk voor de vele, vele hardcorebandjes die hen volgden, maar met albums als Dance With Me en Beneath the Shadows ontwikkelden ze zich tot de Amerikaanse neefjes van The Damned. Toen Jack medio jaren tachtig werd vervangen door Joe Wood ontwikkelde T.S.O.L. op albums als Change Today en Revenge een bluesy punkrock variant die zelfs naar hardrock neigde. Na een tussenstap van de heren Grisham en Emory in de geweldige band Joykiller hebben de oorspronkelijke leden zich aan het eind van de jaren negentig weer herenigd om met T.S.O.L. op gezette tijden langs podia te stormen.

File Under praat even bij met Jack Grisham, de charismatische frontman van deze legendarische band, na een keihard en retestrak optreden in de kelder van het Eindhovense Dynamo.

# |

|

| Interview | Vonx | 18 maart 2011 - 14:57 | reacties (0)

We weten allemaal dat het de legendarische Bob Marley is geweest die de Jamaicaanse klanken bij het grote publiek bekend maakte in de jaren zeventig. Toch werden de eerste singlehits in het Verenigd Koninkrijk in dit genre al in de sixties gemaakt op labels als Trojan en Bluebeat. De immigranten uit Jamaica en andere Caribische eilanden wisten in de grote Britse steden met hun dansbare muziek een deel van de blanke jeugd te charmeren. Met name de Mods en vroege Skinheads mochten graag de dansschoenen slijten op de vroege reggae- en skasongs. Op deze dubbelaar van Trojan vinden we een flink aantal grote hits van die dagen. Heel slim spelen de Jamaicanen pop en soulhits uit met name de USA met hun eigen ritmes en sfeer. Soms suikerzoet afgemaakt met strijkertjes en daardoor heel erg poppy maar altijd even leuk. Op de eerste schijf van deze dubbelaar is het een feest van herkenning met onder andere de vroege Lee Perry-hit �Return of Django�, Ken Boothe�s soulvolle �Everything I Own� en de Dave & Collins' wereldhit �Double Barrel�. Dit zijn de singletjes die de mannen van The Specials en Madness als jochies kochten (of jatten). Diegene die deze hits al lang en breed in huis hebben kunnen toch ook genieten van schijfje twee, waarop obscuurdere en lang vergeten tracks zijn verzameld. Geen zware dub in ganjawolken maar gewoon ongecompliceerde popmuziek op z�n Jamaicaans waarop je voetjes wel in beweging m�eten komen.

# |

|

| Vonx | 09 december 2010 - 16:57 | reacties (0)

Om zo�n 27 jaar na de introductie van de compact disc een album te laten beginnen met de geluiden die je hoort als je een plaat opzet is bijzonder achterhaald, juist nu de cd op haar laatste beentjes loopt en het vinyl een mooie comeback beleeft. Dat gezegd hebbende moet ik bekennen dat ik de internethype rond The Morning Benders uit het hippie-esque studentenstadje Berkeley wel begin te begrijpen. Hun melodieuze indiepop met rijke instrumentatie (die marimba op "Cold War"!), slimme melodietjes en fijne zang is namelijk van bijzonder hoog niveau. Niet voor niets speelden ze al in het voorprogramma van soortgenoten als Grizzly Bear en Yeasayer. Net als op hun debuut uit 2008 is de invloed van Phil Spectors Wall of Sound weer duidelijk aanwezig. Volgens de band zelf kwam de inspiratie voor dit tweede album echter uit een heel ander vat, met artiesten als R. Kelly, My Bloody Valentine, Blur en Kate Bush. Echo�s van ontelbare andere indiebandjes maar ook van de groten uit de sixties klinken door in de prettige songs van Big Echo. Vooral de single "Excuses" en het onbetwiste hoogtepunt "Stitches" laten horen dat The Morning Benders inderdaad een paar stappen voorlopen op de vele, vele stijlgenoten.

# |

|

| Vonx | 11 augustus 2010 - 08:57 | reacties (0)

Ik ga er maar even van uit dat iedereen die ook maar een klein beetje van naoorlogse populaire muziek houdt de Back to Mono-box van wonderkind Phil Spector in de platenkast heeft staan. Basismateriaal waar niemand omheen kan. Ik ga er ook maar vanuit dat we hier maar niet moeten speculeren over de gevangenisstraf die hij nu uitzit. Daar kan ik het uren over hebben met je, maar dit is niet het juiste forum dunkt mij. Helaas is met de Back to Mono-box niet het hele oeuvre van de legendarische producer ontsloten. De Rhino LP Early Productions en de Atlantic verzamelaar Twist & Shout coverden �s mans vroegste producties keurig maar zijn beide maar kort leverbaar geweest en dus is dit initiatief van Ace Records meer dan welkom. Goed, er is wat overlap met Back to Mono maar de juweeltjes (28 maar liefst) op deze cd laten horen dat de jonge Spector al een uitermate goed oor had voor mooie bluesy pop ("Talk to me", "Anyone But You"), surf ("Bumbershoot"), rock 'n' roll ("Pretty Little Angel Eyes") en doowop ("The Bells"). Grote hits werden de meeste van deze singles niet en ook de Wall of Sound is nog amper terug te horen maar als je al deze liedjes op rij hoort weet je dat voor echt geweldige popmuziek uit deze vervlogen tijden hier op de goede plek bent. Het wachten is op een mooie post-1970 verzamelaar (Beatles, Ramones, Leonard Cohen, Starsailor).

# |

|

| Vonx | 20 mei 2010 - 15:57 | reacties (10)

Ik meende dat de titel Memoirs at the End of the World gejat was van een boek. Mijn geheugen liet me echter in de steek, begin jaren negentig had Michael Cunningham veel succes met de roman A Home At the End of the World. Wat heeft het met de muziek te maken van The Postmarks? Eigenlijk niet veel maar toch wel iets, Cunningham greep met zijn roman terug naar die rustige overzichtelijke wereld van de jaren zestig en precies dat doen deze indiepoppers met hun songs ook. Licht orkestraal, melodieus, bijna melodramatisch en met de wortels stevig in jaren zestig zijn de songs die overtuigend gezongen worden door de Oekra�ense Tim Yehezkely eigenlijk allemaal potentiële hitsingles. Opvallend is toch wel dat de songs bijzonder smaakvol en slim zijn gearrangeerd met vleugjes strijkers, scheutjes soulvolle blazers en een ruimtelijke productie waarin de muziek echt tot leven kan komen. The Postmarks klinken enthousiast en wat minder neuzelend dan bijvoorbeeld Belle & Sebastian. Als hier en daar het songmateriaal niet weet te sprankelen lukt het ze zelfs dat enigszins te verhullen door de prachtige sound van een album dat alleen maar doet verlangen naar meer van The Postmarks.

# |

|

| Vonx | 19 april 2010 - 12:57 | reacties (0)

De 100 Club is een van de meest legendarische clubs in Londen. Al sinds de Tweede Wereldoorlog (ja echt!) hebben bijna alle artiesten van enige naam en faam hier wel eens een deuntje gespeeld. Behalve een hoogtepunt als het beruchte International Punk Festival in september 1976, worden al decennia met gepaste regelmaat Northern Soul allnighters georganiseerd. Bijna ieder jaar worden de bezoekers verrast met een gelimiteerde 7 inch met daarop twee superobscure soulkrakers. Helaas is de oplage nooit hoger dan zo'n 500 exemplaren en dus blijven die nummers even obscuur en moeilijk te vinden als ze al decennia zijn. Gelukkig is nu het dertigjarige jubileum van de 6Ts-avonden gevierd met de release van The 100 Club Anniversary Singles 6TS 1979-2009, waarop de beste singles zijn verzameld. En dat is genieten! Grote namen vind je hier amper, maar wel stampende dansnummers waarvan ik me afvraag waarom dit in vredesnaam geen grote hits zijn geworden in die magische jaren zestig. Iedereen die ook maar een beetje van dit soort nostalgische danskrakers kan genieten, valt zich geen buil aan deze cd. Sowieso heb je dan ook Melba Moore's magistrale "Magic Touch" in supergeluidskwaliteit. Wat wil een mens nog meer?

# |

|

| Vonx | 06 maart 2010 - 15:57 | reacties (0)

Volgens de overlevering kon de echte King Midas alles in goud veranderen, maar eindigde hij met ezelsoren. Het kan verkeren in het leven van een koning nietwaar? Nou weet ik niet of ezels goede oren hebben en of dat ze gevoelig zijn voor muziek, maar alleen een ezel kan de kwaliteit van het gelegenheidsproject King Midas Sound ontkennen. Producer Kevin Martin (The Bug) verdiende zijn sporen in de Londense dubstep- en elektronische jazz-scene, maar Roger Robinson is de stem die het album maakt tot wat het is. Op een bedje van elektronische dub glijdt Robinson's bijzonder relaxte stem warm en zacht door de speakers. Voor de dance-adepten die Kevin Martins andere werk waarderen is Waiting for You waarschijnlijk even slikken, want met de ogen dicht waan je je in een hangmatje aan het Jamaicaanse strand met een zomerse cocktail aan de lippen. En hoewel het hele album doordrenkt is met deze sfeer vervelen de heren me nergens. De sfeer wordt soms even grimmig door de spookachtige, bijna ambiente sound op "Lost" en op "Earth Will Kill Ya" horen we zelfs echo's van de oude meester Linton Kwesi Johnson. De heren zetten de Japanse Hitomi met haar sporadische zangbijdragen als een soort joker in en het contrast met Robinson maakt dat buitengewoon boeiend. Waiting for You is zeker geen gemakkelijk, maar wel een bijzonder album.

# |

|

| Lowlands 2010 | Motel Mozaique 2010 | Vonx | 18 februari 2010 - 12:57 | reacties (0)

1. Anneke Van Giersbergen & Agua De Annique - In Your Room
2. Madness - The Libery of Norton Folgate
3. The Pepper Pots - Now!
4. T.S.O.L. - Life, Liberty & The Pursuit Of Free Downloads
5. The Raveonettes - In And Out Of Control
6. The Postmarks - Memoirs at the End of the World
7. Paul Roberts - States Of Play
8. Bob Mould - Life And Times
9. The Pains Of Being Pure At Heart - The Pains Of Being Pure At Heart
10. Taxi Taxi! - Still Standing At Your Back Door

# |

|

| Jaarlijst 2009 | Vonx | 25 december 2009 - 17:57 | reacties (0)

Het is bijna drie jaar geleden dat Anneke van Giersbergen het solopad verkoos boven haar rol als frontvrouw van The Gathering, de band waarmee ze de evolutie van metal naar trance-achtige rock meemaakte. Met haar nieuwe band Agua de Annique bracht ze het intrigerende debuutalbum Air uit, het bijna akoestische Pure Air (met zeer veel gasten, oa. Marike Jager, Sharon den Adel, John Wetton) en vorige maand nog de live-cd In Parallel met Danny Cavanagh.

Daarnaast bouwde ze met haar man (en drummer/multi-instrumentalist) Rob een studio aan huis, toerde in binnen- en buitenland en nam deel aan een keur van projecten waaronder de single "Als Je Ooit Nog Terug Kon" met Artists for Tibet.

Dat ze deze nazomer alweer de tijd vond om het gloednieuwe album "In Your Room" op te nemen is opmerkelijk, zeker omdat het intieme, zelfs wat poppy klinkende album weer een grote stap voorwaarts in haar muzikale carri�re betekent.
Op een regenachtige oktoberochtend praten we even bij met de goedlachse zangeres.

# |

|

| Interview | Vonx | 10 november 2009 - 14:57 | reacties (18)

Spanje is voor mij onbekend terrein. En dan heb ik het niet over muziek alleen hoor, ik kom er nooit, ken het niet, denk er nimmer aan, niks. Maar nu ben ik toch wel blij verrast door klanken die uit het Spaanse naar mij toe zijn gekomen. Het elftal musici genaamd The Pepper Pots, afkomstig uit Girona, kende ik al van hun leuke rocksteady versies van sixties klassiekers als "Be My Baby", maar op hun derde album Now! heeft de groep een indrukwekkende stap voorwaarts gemaakt. Ge�nspireerd door de Motown knallers en de Northern Soul stampers uit de magische jaren zestig is dit een album dat zich moeiteloos mag meten met de groten van weleer. Geproduceerd door Binky Griptite worden de eigen composities swingend en smaakvol gebracht. Spectoriaanse glockenspiel en tamboerijn-erupties worden niet geschuwd in de ijzersterke opener "Real Tru Love". Jamaicaanse ritmes komen hier en daar gelukkig ook nog wel om de hoek kijken zoals in het heerlijke "Dream Guy". Het zingende drietal Adriana, Merce en Marina meten met hun messcherpe en soulvolle solo- en samenzang zich op dit album moeiteloos met namen als Martha Reeves, the Surpremes, the Fascinations en al die andere groten. Een feestje voor iedereen die ongecompliceerd de voetjes wil laten schuiven op soul met een Spaanse hoofdletter S.

# |

|

| Vonx | 19 september 2009 - 16:57 | reacties (0)

Percussie en zang. Zo moet ooit, lang geleden, de eerste popmuziek van de oermensen geklonken hebben. De rauwe oerkreet en het rammen op dode boomstammen is toch echt de basis van alles waar wij nu naar luisteren. En hoewel we anno 2009 wel wat verder ge�volueerd zijn is het soms heel goed om naar die basis van lang geleden terug te keren. Siouxsie deed het al heel verdienstelijk met haar Creatures en toen John Lydon zijn PiL zag gereduceerd tot een duo met drummer Martin Atkins was het album Flowers of Romance het intrigerende resultaat. Het Zweedse duo (en echtpaar) Wildbirds & Peacedrums maakt op hun tweede album The Snake maar spaarzaam gebruik van een verdwaalde piano en vibrafoon. Denderende en roffelende drums en zang, dat is waar het hier om draait. Dat ze daar Scandinavi� al mee veroverden als voorprogramma van Lykke Li is mooi meegenomen, maar of ze met dit album de rest van de wereld aan hun voeten krijgen is nog de vraag. Jazeker, Mariam Wallentin heeft een geweldige strot en de muziek is opzwepend en intrigerend maar het geheel komt op mij wat geforceerd over. Echt boeien doet het niet en de verveling komt bij mij al gauw om de hoek kijken. En dat is eigenlijk wel gek, want spannend is het zeker wat dit duo ons biedt op The Snake.

# |

|

| Haldern 2009 | Vonx | 02 mei 2009 - 16:57 | reacties (0)

Ik hou wel van een feestje! Wie niet? Toen ik dit eerste album van The Parties met zijn lekkere retro-hoesontwerp (mooie Vox Teardrop-gitaar!) in de stereo schoof verwachtte ik een lekker potje te kunnen twisten. Dat viel helaas een beetje tegen. De fuzzy feedbackklanken van opener "Love For Sale" beloven meer dan ze waarmaken en het matig gezongen "Breaking Hearts" maakte bijna dat de partystemming bij mij als een nachtkaars uitging. Gelukkig maken tracks als "Cold Life" en "Velvet Love Affair" wel weer wat goed. The Parties hebben een duidelijke voorkeur voor sixties' coryfee�n als The Byrds (luister maar naar hun gitaarmelodietjes) en The Beatles. Ook hoor ik sporen van de Paisley Underground, die begin jaren tachtig een paar jaar heel populair was. Keurig gespeeld allemaal, fijn gezongen meestal en prettige, melodieuze popliedjes. Nergens slaat de vlam eens in de pan, nergens verrast de band met een waanzinnig sterk refreintje of melodietje, nooit overstijgt dit album het predicaat `klinkt wel aardig`. Ik mag dit soort sixties-retrobandjes graag horen, zeker weten, maar voor The Parties loop ik niet warm. Ik fiets wel even naar een ander feestje.

# |

|

| Vonx | 07 maart 2009 - 20:57 | reacties (0)

"De Foo Fighters jatten mijn oude geluid"
In de jaren tachtig was Bob Mould met H�sker D� een enorme inspiratie voor wat een decennium later de grungegolf zou worden. Na H�sker D� vervolgde Mould zijn carri�re met wisselend succes met soloalbums en begin jaren negentig met zijn tweede band Sugar mocht hij zelfs ruiken aan groter commercieel succes. Anno 2005 is hij nog steeds een kleine zelfstandige. Af en toe brengt hij een plaat uit, DJ-t hij onder de naam Blowoff, maakt hij elektronische muziek onder de naam Loudbomb en nu tourt hij door Europa om zijn cd Body of Song te promoten die in juli uitkwam. Samen met Brendan Canty (drums, ook bekend van o.a. Fugazi), Jason Narducy op bas en Blowoff-collega Rich Morel op toetsen en elektronica was Paradiso de achtste en laatste halte op zijn Europese tour. We mochten even bijpraten met Bob Mould.

# |

|

| Blink | Interview | Vonx | 23 september 2005 - 23:00 | reacties (3)