Het is een warme lenteavond in april. De locatie was een naar mijn mening te grote bioscoopzaal, in een hoog gebouw naast de bouwput die eens voor het Centraal Station moest doorgaan. We kennen elkaar al jaren, jij op het podium, ik daar altijd vlak voor. Al twee jaar geleden belde je me voor een foto en je vertelde me het idee, wat ik niet verder mocht vertellen. "Want anders gaat Trijntje Oosterhuis er zometeen nog mee vandoor", zei je lachend. Je had besloten om een ode te brengen aan jouw grote idool en ging daarmee het land door. Eerst op de Parade, toen wat intieme zalen, maar het hoofddoel was de theaters. 'Joni Mitchell, dat is toch die hippie met die veel te hoge stem?', vroeg ik mij zelf nog af. Het moge duidelijk zijn, ik had niets met haar en al helemaal niet met haar muziek. Oké, "River" vond ik mooi maar dan eigenlijk vooral in de versie van mijn idool, Sarah McLachlan. Maar, gelukkig, die avond in Kriterion, speelde je geen covers, maar maakte je de liedjes eigen. Vanaf het moment dat Martijn die eerste snaar aansloeg voor "Woman Of Heart And Mind", werd de te grote zaal opeens een klein en intiem zaaltje. Zelfs het afgaan van het brandalarm kon daar niets meer aan veranderen, het brak zelfs het ijs een beetje. Je sprak met passie tussen de nummers door over Joni en haar liedjes en jij en je geweldige band presteerden het die avond die passie op mij en de rest van het publiek over te brengen. Je liet ons zelf een nummer zingen, jij op de rand van het podium zittend tussen bloemen en kaarsjes. Het was de juiste beslissing deze avond, die gedeeld werd met familie, vrienden en kennissen, te registeren voor het nageslacht, want er hing iets in de lucht. Het was het officieuze startschot van die theatertour waar ik niks over mocht zeggen. Ik hoop dat de cd en de dvd zo zijn geworden zo als je je ze had voorgesteld. Ik vind het in ieder geval prachtig. En zo kan ik nog eens nagenieten van die avond en die liedjes van Joni. Hoewel, vanaf nu zijn het vooral ook liedjes van Charlie Dée.

Het moet toch heerlijk zijn om te kunnen zeggen dat je het meest succesvolle album van Ierland op je naam hebt staan en dat je daarmee U2 zelfs achter je laat. Het overkwam David Gray met zijn album White Ladder. Het nadeel voor Gray is echter dat dat succes uit 1998 stamt en dat hij het daarna nooit heeft kunnen evenaren. Met zijn nieuwe album Draw the line komt hij echter weer dicht in de buurt van het vrije gevoel van dat succesalbum. Dat gevoel hoor je al meteen terug in opener "Fugitive". Een mid-tempo nummer wat meteen het verschil met voorganger Life in slow motion aangeeft. De liedjes hebben meer pit en Gray gebruikt zijn specifieke stemgeluid voller en krachtiger dan voorheen. "Jackdaw" en "Stella the artist" zijn hier mooie voorbeelden van. Een ander verschil is dat Gray in zijn tekst meer naar buiten treedt over zichzelf. 'I‘ve been doubting yours baby/I’ve been doubting mine/I’ve been out of circulation/Where the sun don’t shine/I’ve been doubting fame and wealth/Charity, even Love itself' zingt hij in het titelnummer, waarmee hij toch wel de vinger op de zere plek ligt betreffende de voorgaande albums. Dit album klinkt veel opgewekter, bijna vrolijker. De laatste verandering ligt ook al op het vocale gebied. Gray kiest voor dit album voor twee opvallende gastoptredens. Allereerst zingt singer-songwriter Jolie Holland een prachtige tweede stem in "Kathleen". Maar het hoogtepunt in samenwerkingen komt samen in "Full steam ahead", waarop Annie Lennox, het duet met Gray tot grote hoogte stuwt. Het is wonderbaarlijk hoe de nasale stem van Gray past bij het donkere maar warme stemgeluid van Lennox in een samenzang. Met Draw the line heeft Gray een luchtig en verfrissend, maar warm album gemaakt wat in het verlengde ligt van zijn grootste succes. En met meerdere draaibeurten groeit dit album alleen maar meer tot de perfecte nazomerplaat.

Onlangs zag ik The Australian Pink Floyd Show op Bospop en terwijl ik stond te genieten werd ik ook bedroefd. Omdat de echte Floyd met het overlijden van Rick Wright nooit meer bij elkaar zal komen om nieuwe liedjes te maken. Mijn droefenis was echter vorige week snel over toen ik Identity van het Noorse Airbag hoorde. Want op dit volwaardige debuutalbum (er waren al wat EP's uitgekomen) is de aanwezigheid van de geest van Wright duidelijk hoorbaar. Het begint al met de instrumentale opener "Prelude", die ook nog eens hetzelfde gitaargeluid van Gilmour bevat. Even denk ik dan nog bedonderd te worden, maar daarna volgt "No escape" waarin de vocalen duidelijk maken dat ik niet te maken heb met Gilmour maar met Bjørn Riis, zanger en gitarist van het geheel. En Riis heeft een nog fijner stemgeluid en vooral ook een groter bereik. Maar hoe ik het ook probeer ik kan het niet van me afzetten dat ik hier niet met een nieuwe Floyd-cd te maken heb. Zelf zegt Airbag ook beïnvloed te zijn door Radiohead, Talk Talk en A-Ha (?!) maar die invloeden hebben ze dan wel erg goed verborgen. Luister maar naar het prachtige afsluitende "The sounds that I Hear" of "Colours". Dan hoor ik soms wat Marillion er doorheen. Of Mostly Autumn. Maar vooral Floyd. Nee, Airbag is allesbehalve origineel, maar dat is ze vergeven omdat ze een prachtige plaat hebben gemaakt, die eigenlijk niet meer gemaakt had kunnen worden. Als je een floydian bent kan je deze plaat zo aanschaffen. Want onbedoeld is dit een prachtig eerbetoon aan Rick Wright geworden. Althans zo wil ik het graag zien. En ik vermoed dat ze dat niet eens zo erg zullen vinden.