We zitten voor het Americain langs het water en Eagles of Death Metal-frontman Jesse Hughes probeert een joint te draaien. Er staat een stevig briesje en z’n wiet waait het water in. Erg rouwig is Hughes er niet om. "Als ik in Nederland ben koop ik meteen alle wiet die ik tegenkom. Maar ik heb nu zo’n enorme voorraad, die rook ik nooit van m’n leven op in een middag. Maar ik geef niet op dude, desnoods eet ik het op voor ik straks weer het vliegtuig in moet."

Jesse 'Boots Electric' Hughes is een dag in Nederland voor de promotie van zijn solodebuut. Al vanaf de eerste Eagles of Death Metal-cd had hij de wens om een eigen album uit te brengen en deze maand is het dan eindelijk zover. Onder zijn bijnaam Boots Electric verschijnt Honkey Kong. "Ik ben mijn plek in het team aan het verdienen", zegt Hughes over dit soloproject. “Ik heb het Eagles of Death Metal-nest verlaten om solo te vliegen, om zo het recht te verdienen om misschien ooit de leidende piloot van de armada te worden." Met de armada doelt hij op de desert rock-clan waar hij en zijn mede-Eagle Josh Homme deel van uitmaken. "We zijn allemaal familie en het doel van de familie is om elkaar sterker te maken." Voor de volgende Eagles of Death Metal plaat hoeft Joshua zich niet meer zo te beperken. "Ik zit nu op een niveau dat meer recht doet aan al mijn ervaring en inbreng."

# |

|

| Interview | Reinier | 22 september 2011 - 14:57 | reacties (0)

Dertig jaar geleden stond Slayer aan de wieg van wat uitgroeide tot trash metal. In de jaren erop werd samen met de andere Big Four bands - Metallica, Anthrax en Megadeth - metal definitief op de kaart gezet. Tegenwoordig is metal niet meer weg te denken. Volgens drummer Dave Lombardo is dit nog het meest opmerkelijke feit als hij terugkijkt op zijn muzikale verleden. 'Toen ik op m'n vijftiende met drummen begon zeiden m'n ouders dat het nooit wat zou worden met die muziek. Ik moest een baan zoeken, anders zou ik m'n leven verkloten. Later, toen we getekend hadden bij een platenlabel, waren m'n ouders nog steeds bezorgd dat ik m'n toekomst vergooide met metal. Op m'n 25ste trouwde ik en toen waren ze bezorgd hoe het verder moest als ik 30 was. Ze waren er nog steeds van overtuigd dat metal nooit lang zou blijven bestaan. Nu ben ik 46. Volgens mij zal metal nooit verdwijnen.' Dat komt volgens Lombardo omdat metal eerlijke muziek is. 'Mensen weten wat echt is en metal is echte muziek. Metal wordt met hart en ziel gemaakt en dat weten mensen. Het is geen Britney Spears of Justin Bieber ofzo.'

# |

|

| Interview | Reinier | 24 juni 2011 - 12:57 | reacties (0)

In 2008 nam de Manic Street Preachers het emotioneel zwaar beladen Journal For Plague Lovers op. Toen gitarist Richey Edwards in 1995 verdween, liet hij een boekje met songteksten en schetsen achter. Na jarenlang hier niets mee te hebben gedaan, vonden de drie overgebleven bandleden dat de tijd rijp was om op basis van deze teksten een plaat op te nemen. Bassist Nicky Wire vertelt dat de opnames zelf niet zo moeilijk waren, maar de tour die erop volgde des te zwaarder was. 'In de zes weken dat we aan Journal for Plague Lovers hebben gewerkt voelde het alsof we weer met z’n vieren waren. Het voelde alsof het 1994 was en niet 2008. Maar het was een hele moeilijke plaat om mee te touren, dat was een stuk droeviger.'

Ondanks de zwaarbeladen tour had de band bij thuiskomst meer dan genoeg energie om vrijwel direct aan Postcards From A Young Man te beginnen en dat is ook te horen op de plaat. De Manics trekken de registers flink open met grootse refreinen, wervelende strijkarrangementen en vlammende gitaarsolo’s. Daarnaast wordt de band bijgestaan door een lokaal zangkoor en gastmuzikanten als Ian McCulloch, Duff McKagan en John Cale. Een heel verschil met de vorige cd, beaamt Wire. 'Postcards From a Young Man voelt veel meer als de natuurlijke opvolger van Send Away The Tigers. Het klinkt fris en veel opgewekter, terwijl Journal for Plague Lovers te vergelijken is met ijskoude duisternis.'

# |

|

| Interview | Reinier | 08 juni 2011 - 16:57 | reacties (0)

1. Liars - Sisterworld
2. The Soft Pack - The Soft Pack
3. Villagers - Becoming A Jackal
4. Gonjasufi - A Sufi And A Killer
5. The Besnard Lakes - Are The Roaring Night
6. Band Of Horses - Infinite Arms
7. Japandroids - No Singles
8. Las Robertas - Cry out Loud
9. Wavves - King of the Beach
10. White Hills - White Hills

# |

|

| Jaarlijst 2010 | Reinier | 27 december 2010 - 00:57 | reacties (2)

In het voormalige distributiecentrum van de Nederlandse Pakketdienst aan de rand van Overvecht is tegenwoordig de Vechtclub gevestigd, een broedplaats voor Utrechtse creatievelingen. Waar vroeger dagelijks tienduizenden pakketjes over de band gingen, worden nu theatervoorstellingen gegeven, zijn ontwerpstudio’s gevestigd en wordt muziek gemaakt. Dit is ook de thuishaven van het Utrechtse label Beep! Beep! Back up the Truck. In een van de voormalige kantoorruimtes van de koeriersdienst houdt Beep! Beep! kantoor en wordt er van daaruit hard aan de weg getimmerd om muziek aan de man te brengen. Hier spreek ik met Boudewijn Rosenmuller, een van de oprichters van het label en drummer bij Kismet.

Beep! Beep! ging in 2008 van start en was een initiatief van verschillende Utrechtse bands die graag hun muziek als gratis download wilden aanbieden op internet. “Het leek ons het meest logische om te doen. We hadden met Kismet superlang gewerkt aan een plaat waar we heel erg trots op waren, en stap één was om die in ieder geval aan iedereen te laten horen die ook maar bereid was om ernaar te luisteren,” vertelt Boudewijn. De gedachte was - en is nog steeds - dat hoe meer mensen de kans krijgen de muziek te beluisteren, des te meer publiek er op de shows afkomt. En de liefhebbers kunnen daar alsnog een cd, een mooie vinyluitgave of een t-shirt van de band aanschaffen. “Ik haak af bij de gedachtegang dat als mensen de muziek hebben gehoord, ze het dan niet meer willen kopen. Voor ons begint het dan pas.” Omdat er in Nederland geen enkel label was dat muziek gratis via internet aanbood, besloot de groep Utrechtse muzikanten het zelf maar te doen. De dagelijkse leiding van het label kwam in handen van Boudewijn en Nicolai Adolfs, die eveneens deel uitmaakt van Kismet.

# |

|

| Interview | Reinier | 06 december 2010 - 12:57

It’s Hard to Be Humble (When You’re From Alabama) zingt Matthew Houck zelfverzekerd op de nieuwe Phosphorescent-cd Here’s To Taking It Easy. Houck is misschien weinig bescheiden over zijn muzikale kunnen en hij mag graag beweren dat hij de beste band ter wereld heeft, maar verder valt het allemaal wel mee met die bravoure. Als ik hem in de kleedkamer van Paradiso tref, stelt hij zich met zachte stem voor en gedurende het gesprek stelt hij zich bescheiden en terughoudend op. Het wordt al snel duidelijk dat interviews geven maar een lastige verplichting vindt en dat hij niet van plan is het achterste van z’n tong te laten zien. Hij is de vriendelijkheid zelve, maar z’n antwoorden verzanden na lang nadenken nogal vaak in onafgemaakte zinnen en onverstaanbaar gemompel. Vooral bij vragen van meer persoonlijke aard, maar ook als ik informeer naar het verloop van de tour, lijkt het hem grote moeite te kosten om een antwoord te formuleren. ‘Het gaat erg goed. Deze tour is…’er valt een stilte. Houck denkt na, zoekt naar woorden en vervolgt zijn antwoord met ‘… ehm, great.’

# |

|

| Crossing Border 2010 | Interview | Reinier | 16 november 2010 - 12:57 | reacties (0)

Z'n ouders stuurden hem naar pianoles, maar toen hij op z'n twaalfde van z'n broer een gitaar kreeg, hield Conor O'Brien de piano voor gezien. Met de drie akkoorden die zijn broer hem had geleerd, begon hij direct met het schrijven van liedjes. Niet lang daarna richtte hij samen met een paar schoolvrienden The Immediate op en bracht een veelbelovende cd uit die door de critici lovend werd ontvangen. Maar van een opvolger kwam het niet meer, in 2007 werd de groep opgedoekt. Twee van de vier leden hadden er geen zin meer in en besloten iets anders te gaan doen. 'Als je in een band zit, dan neemt dat een heel groot deel van je leven in beslag. Ze hadden geen zin meer in de opofferingen die ze ervoor moesten doen.' Van doorgaan met twee vervangers was geen sprake, vertelt Conor, dus ging ook hij z'n eigen weg. De dag nadat de band bekend had gemaakt ermee te stoppen, schreef Conor z'n eerste liedje voor wat later Villagers zou worden. 'Het was niet bepaald goed,' lacht Conor, 'maar sindsdien ben ik liedjes blijven schrijven.'

# |

|

| Haldern 2010 | Interview | Into The Great Wide Open 2011 | Lowlands 2010 | Reinier | deBeschaving 2011 | 29 juli 2010 - 16:57 | reacties (0)