Jarenlang was David Bazan de drijvende kracht achter Pedro the Lion, een van de weinige religieuze indiebands die ook buiten de reli-kringen voet aan de grond kreeg. Na een hele lijst muzikanten te hebben versleten, hield Bazan het in 2005 voor gezien met Pedro the Lion. Hij bracht onder de naam Headphones nog een album uit in 2005. In 2009 bracht hij onder zijn eigen naam z’n debuutplaat Curse Your Branches uit. Op de cd rekent Bazan af met zijn worsteling met alcohol en met zijn geloof in God.

Een van de interessantste gitaarbands van de laatste tijd vind ik Cymbals Eat Guitars. Begin 2009 verscheen hun debuutplaat in Amerika en sinds kort is de cd ook aan deze kant van de grote plas te verkrijgen. Op Why There Are Mountains laat Cymbals Eat Guitars laat horen goed te hebben geluisterd naar bands als Pavement en Built To Spill. De cd werd in de VS enthousiast onthaald door critici en liefhebbers van gitaarnoise. Ook Wayne Coyne is fan van de band en zodoende stonden de New Yorkers afgelopen maand in het voorprogramma van The Flaming Lips.

Voorafgaand aan het interview met The Bony King Of Nowhere, was met de platenmaatschappij afgesproken dat er ook een paar foto’s konden worden gemaakt voor bij het interview. Als ik frontman Bram Vanparys bij aanvang van het interview nog eens vraag of hij daarmee akkoord is, aarzelt hij en vertelt hij dat hij het niet zo prettig vindt om te worden gefotografeerd. 'Ik voel mij nooit op mijn gemak als er foto’s van mij worden genomen. Vaak vind ik de foto’s niet mooi omdat je dat ook terugziet op de foto’s.'

Weddenschap
Van die onzekere houding is tijdens zijn optreden op het podium weinig te merken. Vanparys houdt ervan om op het podium te staan, vertelt hij. 'Ik wil graag voor iemand zingen', aldus The Bony King. 'Radiosessies doe ik ook niet graag, omdat ik dan niet het gevoel heb dat ik voor iemand zing. Dan zit ik daar zo alleen in zo’n studio.'

De futuristische space-metal-glam-doom-disco-band Chrome Hoof begon ooit als een zijproject van de broers Leo en Milo Smee. De experimentele en bizarre mix van muziekstijlen is het product van de totaal verschillende muzikale achtergronden van de twee. Leo speelde in doom metalband Cathedral en Milo kwam uit de elektronische scene.

In de loop der jaren verzamelden de gebroeders Smee steeds meer muzikanten om zich heen en de band kreeg een buitenproportionele omvang. Het publiek moet niet vreemd opkijken als het podium wordt bestormd door een leger van vijftien muzikanten, gekleed in platina gewaden, met als blikvangers zijn zangeres Lola en een reusachtig spacemonster.

Momenteel is Chrome Hoof druk bezig met het opnemen van hun derde langspeler. Hoog tijd dus om toetsenist Emmett Elvin eens te vragen hoe het ervoor staat met de opvolger van Pre-Emptive False Rapture.

Met hun debuutplaat Bring‘em In liftte Mando Diao handig mee op de successen van gelijkgestemde bands als The Strokes en The Hives. Gitaarbandjes deden het goed en ook voor de vier brutale Zweedse rockers leek er een veelbelovende toekomst in het verschiet te liggen. Het liep echter anders. Er verschenen nog drie albums, maar de band raakte enigszins in de vergetelheid en tot een echte doorbraak kwam het niet. Met het album Give Me Fire!, dat begin dit jaar verscheen, lijkt daar verandering in te zijn gekomen. De band werd opgepikt door 3FM en ook op Pinkpop deed de band het goed. In november is Mando Diao weer voor een tweetal, inmiddels uitverkochte, optredens in Nederland.

Drie jaar lang werkte Colin Benders, alias Kyteman, als een kluizenaar in de donkerste uren van de nacht aan zijn debuutplaat. Begin dit jaar was het zover en verscheen eindelijk The Hermit Sessions. Met de release van dit album sloot hij een duistere, maar ook leerzame periode af. En hoe. Met een twintig man tellend Hiphop Orkest trok Kyteman het land in en zorgde overal waar hij speelde voor een groot spektakel, wat niet onopgemerkt bleef bij televisie- en radiozenders. Toch wist het Orkest vooral dankzij grenzeloze fantasie en oneindig veel speelplezier het publiek voor zich te winnen.

Ook Kyteman zelf blijft trouw aan zijn eigen ideeën en principes, ondanks alle lovende kritieken en het succes. Artistieke vrijheid en doen waar hij zin in heeft, dat is waar het volgens hem allemaal om draait. Een interview in citaten.