Resultaten getagd als “Bettie Serveert”

Bettie Serveert - Oh Mayhem!

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Bettie Serveert - Oh Mayhem!Je hebt bands die aan het begin van hun carrière de Nederlandse Popprijs winnen, je hebt bands die pas veel later in hun carrière hiermee beloond worden. Bettie Serveert is van het eerste soort. Maar ook ná 1994 - toen de band de prijs won - hebben ze een indrukwekkend oeuvre voortgebracht, en hun debuutalbum Palomine is een onverslijtbare klassieker gebleken. Niet voor niets voerden ze het recent nog integraal uit. Bettie gaat echter gewoon door en brengt na drie jaar weer een nieuw album uit. De voorganger stamt alweer uit 2010, al zou je de in 2011 uitgebrachte release onder de naam Me & Stupid eigenlijk ook wel als een Bettie-album mogen zien. Joppe Molenaar (ex-Voicst) lijkt inmiddels als drummer een blijver en de Betties zijn op dit album in topvorm. Oh Mayhem! rockt ("Shake-Her"), kent de gevoelige snaar zonder clichés ("Mayhem"), bevat zijn noisy momenten ("Tuf Skin"), laat Peter Vissers gitaarwerk blinken ("Loser Track"), Carol van Dijks stem schitteren ("Receiver") en is als totaal afwisselend genoeg om als album geheel te boeien. Het fijne is ook dat er nergens instrumenten of productionele trucs te bekennen zijn die het album aan een bepaalde tijd linken. Legendarisch als Palomine zal Oh Mayhem! niet worden, maar dat komt doordat er inmiddels al heel wat aan Bettie-releases op de markt is. Oh Mayhem! is echter een van de betere albums. Ik hoop oprecht dat we nog lang van ze mogen genieten, want dit is nog steeds de beste indierockband van ons land.

Bettie Serveert - Had2BYou

Gisterenavond had de VPRO de première van de nieuwe Bettie Serveert-single "Had2BYou". Gelukkig is de stopmotion-video van deze lekkere nieuwe track ook gewoon te bekijken op YouTube. Kun je 'em tenminste ook gewoon fatsoenlijk op je telefoon bekijken als je op de WC zit of de trein of waar je maar wil.

Bettie Serveert - Pharmacy Of Love

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Bettie_Serveert-Pharmacy_Of_Love.jpgAjakkes! Dat was mijn reactie toen ik "Deny All" hoorde, de single die voorafging aan het nieuwe Bettie Serveert-album Pharmacy Of Love. Ja natuurlijk, het is een aanstekelijk en gretig nummer van een band die het allemaal al gedaan heeft en zichzelf weer heeft ontdekt. Maar het teleurstellende resultaat, een uiterst radiovriendelijk powerpopniemandalletje dat integraal in de Krezip-catalogus kan en daar vervolgens door middelmatige onopvallendheid niet meer teruggevonden kan worden, deed mij met angst en beven uitzien naar dit negende album van Bettie Serveert. Maar ohemeltjeliefdankudankuwel, ze laten me niet in de steek. Neerlands fijnste indierockband Bettie Serveert, waarvan ik wel eens dacht dat de koek een beetje op was, is nog altijd springlevend. Die single, die het album opent, blijkt gelukkig niet representatief voor de rest van het album. In de tweede -veel betere- track "Semaphore" horen we het unieke indie- en collegerockgeluid van Bettie Serveert weer terug. Met dit fijne, op zijn Pavements ontregelende liedje wordt vervolgens een trits indienummers ingeluid dat tot het beste behoort dat ze sinds klassieker Palomine en Lamprey gemaakt hebben. Sommige tracks zijn van een ongekende schoonheid, zoals het door Carol van Dijk met ingetogen achtergrondkoortje zo mooi gezongen "Change4Me", maar vooral de Moss-cover "Mossie". Wat een pracht. De rest van het album, dat bol staat van potentiële singles, kent eigenlijk geen zwakke momenten. Enkel het nogal lang uitgesponnen "Calling" doet de aandacht tijdelijk wat verslappen. Dit na een aarzelende start voortdenderende topzware rocknummer kent zijn intense momenten wel, maar lijkt als enige track op dit album niet helemaal 'af' te zijn. De rest van het album is dat namelijk wel: krachtig, puntig en direct opgenomen en geproduceerd. Vergeet die niksige eerste single, start met track twee en luister naar de Bettie Serveert van nu: een band die niet moet, maar wíl.

Bettie Serveert - Bare Stripped Naked

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

bettieserveert_barestrippednaked.jpgIk hou niet zo van Bettie Serveert. Of beter gezegd; na Palomine heb ik me niet meer verdiept in de Betties. Ik was destijds (alweer vijftien jaar geleden) niet van de uithalen van zangeres Carol van Dyk gecharmeerd in combinatie met het gitaarspel van Peter Visser. Van Dyk probeerde naar mijn mening boven de muziek uit te komen en de gitaar van Visser wrong zich in vele bochten om haar toch te overtroeven. Een stukje schrijven over de nieuwe cd Bare Stripped Naked voelt dan ook als huiswerk moeten maken in mijn vakantie. Op het laatste moment, zoals huiswerk dat betaamt, dan de cd toch maar opzetten. De eerste twee nummers bevestigen mij nog redelijk in mijn vooroordeel, maar bij het nummer Love & Learn haal ik mijn hoofd verbaasd van het kussentje waarop ik zo even nog heerlijk lag te genieten van mijn gelijk. Het blijkt geen eenmalig incident te zijn. Ook van Brain-Tag, Storm en The Rope geniet ik oprecht. Eigenlijk van de hele cd met uitzondering van het afsluitende Certainlie; vind ik echt de "oude" Bettie Serveert. Het is een semi-akoestische cd die, wat mij betreft, een goede wisselwerking laat zien tussen de verschillende muzikanten. Er is niemand die de boventoon wenst te voeren wat ervoor zorgt dat het klinkt als één band, één geheel. De cd doet intiem aan door de rustige nummers die hier een daar een beetje jazzy aandoen, maar passend zodat het "echt" blijft en niet gaat klinken als een bandje wat ineens een uitstapje wil gaan maken naar een andere muziekrichting. Leuk voorbeeld van de sfeer van de cd is Painted World; "New Orleans"-achtig gecombineerd met, OK dan, de soms rauwige en dan weer heldere stem van Van Dyk. Voor de fans van het eerste uur zal de cd dan misschien even wennen zijn of ronduit niet te pruimen, maar zij kunnen dan misschien nog wat met de dvd. Daarop is een concert te zien, in Brussel opgenomen, waarin Bettie in oude stijl haar kunsten vertoont. Echter ook met de nieuwe nummers want de band is al sinds januari aan het optreden met dit materiaal. Ook is er een soundcheck op te zien, beelden van opnames van de cd, foto's en een filmpje (roadmovie genoemd) waarin we Bettie onderweg zien in Amerika.

Bettie Serveert

Het is een mooi zooitje backstage in Huize Maas. Midden in de ruimte staat de volledige backline van Colour of Fire opeengestapeld met daarbovenop een pathetisch voor zich uit starende zanger/gitarist Owen Richards, een eigenaardig tableau vivant. Ik word voorgesteld aan zangeres Carol van Dijk en gitarist Peter Visser van Bettie Serveert en gevraagd of het een probleem is het interview in deze ruimte te doen.

We vinden een plekje aan de bar, tussen stapels kartonnen dozen die lukraak volgegooid met de meest uiteenlopende consumptiemiddelen. Muntz - die aan het foerageren geslagen is - tovert met wat graaien achtereenvolgens een mini-snicker-candybar, een peer en een sandwich tevoorschijn. Hij laat het triomfantelijk aan Carol zien, die minzaam lacht - haar grote kracht. De hoogste tijd om de aandacht op te eisen.

Bettie Serveert - Attagirl

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Je kent het vast wel: je zet een nieuw plaatje op en blijft hangen bij de eerste track. Gewoon omdat het nummer je gelijk grijpt en je het steeds weer wilt horen. Het overkwam mij weer eens bij "Dreamaniacs", het openingsnummer van Attagirl de zesde plaat van Bettie Serveert. Het klinkt zot, maar ik heb dat eerste nummer, tevens de eerste single, toch zeker een keer of tien (misschien wel twintig zelfs) geluisterd. Pas daarna kwam ik toe aan de rest van het album. En toen bleek de rest van Attagirl ook nog eens heel erg fijn. Ik was überhaupt verbaasd dat er al zo snel na Log 22 een nieuwe plaat is. Zo hoog is de productie van Carol van Dijk en haar mannen nu ook weer niet namelijk. Verrast was ik ook door hoe fraai de rest van de nummers net als het openingsnummer gearrangeerd zijn. Veel strijkers en toetsenpartijen in de zoals altijd mooie liedjes. De gitaar van Peter Visser knettert niet heel vaak, maar als hij het doet (in bijvoorbeeld "Hands Off") dan is het ook goed raak. Als ik het voor het kiezen had dan hoorde ik hem overigens vaker excelleren als in de prachtige ballad "You've Changed". Dat nummer met alleen de stem van Carol en de akoestische gitaar van Visser blijkt na verder luisteren van Attagirl nog mooier dan het openingsnummer waar ik lang tijd bleef hangen.

File: Bettie Serveert - Attagirl
File Under: Bettie is deze keer een opgeruimde Bettie