Resultaten getagd als “De Jeugd Van Tegenwoordig”

De Jeugd van Tegenwoordig - Manon

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

De Jeugd van Tegenwoordig - ManonEhm, De Jeugd was toch zo cool omdat ze zoveel humor hadden? En omdat hun teksten zo origineel waren? Zelfs in zijprojecten van bijv. Faberyayo? Ze bestaan 10 jaar en nadat eerder dit jaar het leuke, persoonlijke koffietafelboek Ook Maar Mensen verscheen (€25, toch prijzig), een eigen editie van het Volkskrant Magazine, en de 5CD-verzamelbox Viering van het Superdecennium, dan verwacht je dus ook echt iets van een nieuwe plaat. Nieuwe single "Manon" debuteerde bij hun Lowlands-optreden en ik vond 'm meteen die eerste keer al nogal cheesy. Het bijbehorende album is dat ook. Tegenwoordig krijg je teksten als "Ik was een klootzak, ik was een lul, tot de dag dat ik jou zag", "die tijden zijn voorbij, dat past nu niet meer bij mij", en: "nu wil ik alleen nog lief doen tegen jou". Maar in "Straatmeermin" gaat het alweer over Manon op een manier die toch weinig begeerlijk of poëtisch kan worden gevonden: "ik vind je naam lekkah" en het bedreigende understatement "ik ben een beetje fan van je". Kijk, ik snap dat je ook niet tot je vijftigste "hengel at a bitch" kunt blijven rappen, maar als de heren een echte ode aan de vrouw hadden willen brengen, hadden ze toch echt nog wat langer naar Chromeo (of desnoods Yung Lean) moeten luisteren. Dat vond ik 'best grappig' en erg tongue-in-cheek, maar voor De Jeugd gold (tot nu) dan dat ze écht grappig waren. Nu niet meer zo. Ik voorspel dat er géén herdruk van het Handboek der Jeugd komt met de teksten van Manon erin, want het is gewoon niet de moeite waard. En waar veelproducer Bas Bron dit alles muzikaal had kunnen compenseren, zit er niet echt iets opvallends tussen deze 12 nummers. Donnie maakte twee maanden terug met Mannelogie een geflipt maar veel leuker en eigenzinniger debuut-nederhopalbum, en dat was óók geproduceerd door Bron. Meer van dat, please.

De Jeugd Van Tegenwoordig - De Machine

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

De Jeugd Van Tegenwoordig - De MachineEen plattelandsjongen (van origine, althans) als ik ruikt graag aan het stadse leven. Soms denk ik zelfs dat ik het wel een beetje doorheb, dat stadse leven. Dan hoor ik van die dartele riedeltjes, over een godsonmogelijk strakke beat, en zowaar voel ik me bijna thuis in de drukte. Helaas duurt dat gevoel nooit lang, want zodra de beat verstoord wordt door keelklanken die mij zeker Nederlands aandoen, maar binnen geen enkel bestaand accent in 's lands rurale gebieden thuisgebracht kunnen worden, word ik hardhandig in de hoek gezet: dit is fascinerend, maar waar hebben ze het over? Nu zou de conclusie kunnen zijn dat het aan De Jeugd zelf ligt, ze lullen maar wat. Maar ik wil daar niet aan. Bij herluisteren van De Machine word ik gesterkt in mijn vermoeden dat we hier te maken hebben met ware genieën. Het is zo briljant dat gewone stervelingen als ik gewoon niet conceptueel genoeg redeneren om er de vinger op te kunnen leggen. Ik accepteer dat nederig en stop met nadenken over wat voor Kerk zij bezoeken, zoals ik niet meer hoef te weten wat Tentbakkers zijn. Het grootste punt van herkenning staat eigenlijk pas in de achterhoede van het album, want ook al zou ik het zelf anders formuleren, de hormonale aandrang die de heren Wartaal, Fabergé en Fur in het nummer Applaus beschrijven is mij niet onbekend. Die hormonale aandrang voel ik eigenlijk het gehele album wel, maar is toch het grootst als ook de housebeats het hardst aanzwellen. Dat is jammer voor het liefdesverdriet van Vieze of de kater van P. Fabergé, en ook het slotakkoord "Sorry", want hoewel dat tekstuele juweeltjes zijn ('Wij zijn niet meer wij, maar ik en jij'), ga ik heel zelfzuchtig voor de pure geilheid die De Machine vooral is.

De Jeugd van Tegenwoordig - Parels voor de Zwijnen

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

de_jeugd_van_tegenwoordig-parels_voor_de_zwijnen.jpgIk laat het wel uit mijn hoofd om Parels voor de Zwijnen thuis in de huiskamer te draaien. Voor je het weet lopen Junior en de Jongedame de drie apen van De Jeugd van Tegenwoordig na te apen. Daar zit ik niet echt op te wachten. De kans dat dit zou gaan gebeuren is groot. Ik merk zelf al dat ik op moet passen dat ik niet mijn eigen woordenschat uitbreid met de taalverrijking van deze drie Amsterdammers. Want Parels voor de Zwijnen is namelijk uiterst besmettelijk. Het samenspel van de drie praatgekken Willie Wartaal, Vieze Fur, P. Fabergé (voorheen P. Dronq) met Majoor Vloshart (alias de Neger Des Heils, alias Bas Bron) en zijn synthesizers levert een welhaast levensbedreigend virus op. Zelfs na meer dan tien keer draaien ben ik de beperkte wereld van De Jeugd - drugs, seks en alcohol en weinig rock'n roll - nog niet zat. Hun raps zijn zo geheel van God los, nietsontziend én inventief dat je wel blijft lachen. De synths van de Majoor zijn bovendien zo koel dat het ook wat dat betreft interessant blijft. Alleen denk ik wel met grote regelmaat: 'Paul Hardcastle! Paul Hardcastle!'. Tja, kind van de jaren tachtig hè. Het mooist - of moet ik hier als vader zeggen: het meest zorgwekkend? - vind ik nog wel de gehele lak aan alles en iedereen die de drie uitstralen.'Echte' hiphoppers, R&B-ers, chickies, straatzangers, platenbazen; iedereen wordt door het slijk gehaald en de Jeugd vergeet zichzelf ook niet. In dik een uur trekt de grootste malligheid en vunzigheid aan je voorbij en elke keer weer lachen. Überst!