Resultaten getagd als “Delain”

Delain - We Are The Others

Delain - We Are The OthersIk en damesmetal, da's altijd een lastige combi geweest. Ik kan best horen dat Sharon den Adel en Within Temptation wat kunnen, maar dat wil nog niet zeggen dat het me wat doet. Toen ik We Are The Others van Delain ter recensie binnenkreeg was ik dan ook niet bij voorbaat enthousiast. Tegelijkertijd had ik nooit uitgebreid naar Delain geluisterd, dus uiteindelijk stond ik er redelijk onbevangen tegenover. Laat ik beginnen met het sterkste wapen van Delain: Charlotte Wessels. Wauw! Een uitstekende, geschoolde stem, maar nog steeds een rockstem. Deze dame alleen al maakt deze cd de moeite waard. De bijdrage van Fear Factory's Burton C. Bell op "Where Is The Blood" is opvallend, maar Wessels blijft de blikvanger op deze cd. Op de vier bonustracks laat ze horen ook live niets aan kwaliteit in te hoeven leveren. Over de rest kan ik jammer genoeg niet steeds even enthousiast zijn. Toetsenist Martijn Westerholt is belangrijk voor composities en dat is ook te horen in het bandgeluid. Zozeer dat in het op zich fantastische geluid de gitaren soms bijna klinken als nóg een laag toetsen, zoals in "Milk And Honey". Ook op andere momenten is de voortdurend aanwezige vette laag toetsen me wat teveel. Een subtiel stukje piano zo nu en dan zou wonderen doen. Ook compositorisch loopt het soms erg ver uit elkaar. "Where Is The Blood" is een van de lekkere rockers op dit album, maar andere songs zijn pure popliedjes ("Get The Devil Out Of Me" en vooral "Hit Me With Your Best Shot"). Voor het overige zijn de composities dik in orde, met vooral sterke refreinen. De gitaren hadden wat prominenter en vooral wat natuurlijker gemogen om het eerder beschreven toetseneffect te vermijden. Zoiets als in de coupletten van "Are You Done With Me", bijvoorbeeld. Voor mij blijft het huwelijk van pop en metal dat Delain op We Are The Others lijkt te willen smeden wat wringen, ondanks dat het bijna voortdurend boven het Nederlandse rocklandschap uit blijft steken. Maar ach, misschien ligt het ook wel gewoon aan mij.

Delain - April Rain

delain-april_rain.jpgDelain is een echte band geworden, zo blijkt uit dit tweede album April Rain. Werd het debuut, het in 2006 uitgebrachte Lucidity, nog nagenoeg geheel gedragen door de vele gastvocalisten en -instrumentalisten, nu moet oprichter Martijn Westerholt het met zijn eigen band, met een vaste bezetting, doen. Je zult hier dus geen Liv Kristine en geen Sharon den Adel meer horen in een confrontatie met bijvoorbeeld de grunts van George Oosthoek. Zijn er dan helemaal geen gasten meer gebruikt? Jawel, alleen Marco Hietala (Nightwish) is wederom gevraagd. Op "Control The Storm" en "Nothing Left" zijn zijn bijdragen kenmerkend en niet onverdienstelijk aanwezig. De vocalen komen nu volledig op het conto van Charlotte Wessels, her en der aangevuld door de vocalen, zelfs met enige grunts, van gitarist Ronald Landa. Het album is op het gebied van zang duidelijk minder divers geworden dan de voorganger, logisch natuurlijk. Muzikaal daarentegen hebben ze er eigenlijk niets voor hoeven in te leveren. Het album moest in eerste instantie even bij mij groeien. Het kwam me allemaal wat te makkelijk over, het kon me nergens direct grijpen, ik miste de nodige spanning, de verrassing. Na meerdere luisterbeurten is niet al het negatieve weggeëbd, maar het geheel is toch gewoon een heel aangenaam album geworden dat gewoon erg lekker rockt en wegluistert.

Delain

Twee jaar na het verschijnen van hun debuut album Lucidity komt Delain op 20 maart met hun nieuwe album: April Rain. Was Lucidity toen nog een 'project van Martijn Westerholt' (ex-toetsenist van Within Temptation), dit album is het resultaat van een band die zelf vindt dat ze een hechte groep zijn geworden. Na het beluisteren van de cd kon ik de 'hechte groep' nog niet echt herkennen. Goede reden om eens met Martijn Westerholt en Charlotte Wessels (vocals) in gesprek te gaan.

Delain

In 2007 zag ik hen voor het eerst op Noorderslag. Bloednerveus stonden ze daar in de grote hal. Desondanks was het optreden toen simpelweg goed te noemen. Martijn had tijdens zijn herstel van de ziekte van Pfeiffer een hoop nummers geschreven. Deze nummers nam hij op met gastmuzikanten. Hij noemde het project Delain. Nadat er steeds meer vraag kwam om ook op te treden was het noodzakelijk om vaste muzikanten te vinden. De zoektocht naar een passende vocaliste was nog het moeilijkst, vertelt hij. Toen hij de hoop had opgegeven hoorde hij Charlotte Wessels bij de opname van de rockopera Infernorama. Hij vroeg haar wat teksten voor hem te schrijven, voor zijn project. Zij kwam deze zelf voorzingen en hij wist meteen dat zij de zangeres moest worden. Toen hij haar weer thuisbracht bleek zij in dezelfde straat te wonen als zijn ouders.

Delain - See Me In Shadow

Delain - See Me In ShadowHet is alweer bijna een jaar geleden dat Delain met hun debuut CD Lucidity op de proppen kwam. Een half jaar na hun eerste single Frozen, komt Delain nu met haar tweede single: See Me In Shadow. De 'special edition' bevat de single edit van het breekbare "See Me In Shadow", alsmede 3 akoestische tracks: "Frozen", "Silhouette Of A Dancer" en "See Me In Shadow". Als bonus is de videoclip van de single toegevoegd aan deze mini CD. Kon Delain mij tijdens de semi-akoestische sessie in de Essent Awards tent op Lowlands tijdens de Silent Sessies wel boeien, op deze single lukt dat maar ten dele. De titelsong is een stuk rustiger dan het originele duet dat Charlotte Wessels zong met Liv Kristine, het ruigere eind ontbreekt en dat vind ik jammer. Het is bijna alsof de single edit zelf al akoestisch is. "Frozen" en "Silhouette Of A Dancer" zijn leuke tracks geworden in uitgeklede vorm, maar bij de akoestische versie van de titelsong krijg ik helaas een akelig gevoel. Wat een vreemde uitvoering is dat... Het lijkt wel of de band hier de trein moeten halen. De band speelt gehaast en Charlotte lijkt het tempo bij deze uitvoering maar amper te kunnen bijhouden. En synchroon klinkt het daardoor niet echt en dat is jammer. Want an sich leent het lied zich erg goed voor een akoestische versie.

Delain - Lucidity

delain-lucidity.jpgWat doe je als je noodgedwongen door ziekte niet meer de muziek kon maken die je wilde, maar nu, nu je weer gezond en wel bent, weer wel? Precies, dan begin je weer met schrijven, dan trommel je een stel oude en nieuwe vrienden op en je begint een band of een project. Dat is precies wat Martijn Westerholt, ex-toetsenist van Within Temptation, ook deed. En zo ontstond het project Delain, geïnspireerd op het koninkrijk Delain uit het Stephen King-boek The Eyes of the Dragon, en het album Lucidity. Als lead vocaliste heeft hij Charlotte Wessels (ex-To Elysium) gevraagd. Gezien zijn verleden, de genetische link met zijn broer Robert en het eveneens meezingen van Sharon den Adel (Within Temptation) is het dus ook niet onlogisch dat de muziekstijl in de buurt van Within Temptation ligt. En dan met name ten tijde van Mother Earth, het laatste album dat hij met hen opnam. Maar ook de invloeden van de samenwerking met Liv Christine (Leave's Eyes), Marco Hietala (Nightwish) en George Oosthoek (ex-Ophanage), zijn duidelijk aanwezig. Daarnaast deden bijvoorbeeld ook nog Ad Sluyter (Epica) en Jan Yrlund (ex-Lacrimosa) mee. Technisch zit alles goed in elkaar, maar dat is ook logisch met zoveel grote namen van bekende en gevestigde bands. Charlotte, hoewel nog jong, is een goede zangeres, met een misschien wat fragiele, maar zeker ook warme stem. Er zitten mooie en krachtige vocale tegenstrijdigheden in, zoals Charlotte versus de grunts van George en Sharon versus de uithalen van Marco. Ook al is het een heel degelijk en lekker album geworden, als ik dan toch wat kritiek moet geven, had het net iets spannender en net iets verrassender mogen klinken. Verder is het even afwachten of het nu inderdaad een band is of toch een project. Live - er zijn reeds optredens geboekt - zullen ze het ook wel nooit zo kunnen brengen, aangezien er een groot aantal artiesten aan meewerkten die reeds in andere bands zitten.