Resultaten getagd als “Epica”

Epica - The Quantum Enigma

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Epica - The Quantum EnigmaNa tien tumultueuze jaren - bondig samengevat in het overzicht Retrospect - vond men het in het Epica-kamp tijd worden om het eens over een enigszins andere boeg te gooien. Niet dat er nu plotsklaps een geheel ander geluid uit de luidsprekers diende te schallen, maar na ampel beraad was men wel tot de slotsom gekomen dat een frisse wind het blazoen behoorlijk op zou kunnen poetsen. Vandaar de keuze om Joost van den Broek zijn kunsten achter de knoppen eens te laten vertonen in plaats van de oude en vertrouwde Sascha Paeth, die overigens zijdelings wel betrokken bleef bij het inblikken van de alweer zesde studioplaat. Bovendien werd de opname van The Quantum Enigma meer dan ooit een hecht bandgebeuren, doordat veelal gezamenlijk in de studio de diverse partijen voor het nageslacht werden vastgelegd. Tot wezenlijke veranderingen heeft dit niet geleid. Epica klinkt nog altijd hard daar waar het hard moet klinken en schuwt de bombastische aanpak allerminst. Het verschil zit hem meer in de fijnere nuances, bewerkstelligd door de toevoeging van een ietwat gepolijst geluid met de nadruk op melodie. Mede hierdoor is dit wellicht het meest toegankelijke album uit de bandhistorie ooit, te meer omdat frontvrouwe Simone de meeste ruimte toebedeeld krijgt om haar kunsten te vertonen. Voeg daarbij nog de bijdrage van Projectkoor Amsterdam en het plaatje is compleet. Op naar de volgende tien jaar.

Epica

Aan alles voel je: Epica staat op een kantelpunt in haar carrière. Het nieuwe album The Quantum Enigma ademt revolutie. Na twaalf jaar en vijf succesvolle albums besluit de band voor het eerst te kiezen voor een andere studio en een nieuwe producer en mixer. 'Drie enorme risico's', geeft zangeres Simone Simons toe. 'Maar we zijn er gewoon voor gegaan.'

Epica

Gitarist Mark Jansen moet bekennen dat het wel spannend is. 'Ik moest echt even aan het idee wennen.' Maar de band trekt dit keer alles uit de kast om een meesterwerk af te leveren. Het is dan ook meteen het duurste Epica-album geworden. 'Dat was geen kwestie van effe de portemonnee trekken en zeggen: "Prima, dat doen we!" Maar dit album móest die spreekwoordelijke vuistslag in het gezicht worden.'

Over de vorige platen van Epica hebben de bandleden niets te klagen. 'Ik ben nog steeds een grote fan van de oude sound', zegt Mark. 'Producer Sascha Paeth heeft ons altijd versterkt, we hadden nog honderd jaar met hem door kunnen gaan. Alleen loop je dan het risico in herhaling te vallen. Soms is het goed iets verfrissends te doen.'

Epica - Requiem For The Indifferent

Epica-Requiem_For_The_Indifferent.jpgIn strak tempo en op hoog niveau blijft Epica haar studioalbums uitbrengen. Negen jaar na het debuutalbum komt de band met haar vijfde studioalbum Requiem For The Indifferent. Een overduidelijk herkenbare plaat van Neerlans' vaandeldragers van de symfonische metal. De zang van mezzosopraan Simone, de stevige drums, de snelle metal riffs, de grunts van wederom beide heren Mark en Ariën, en ook het begeleidingskoor ontbreken als vertrouwde elementen niet. Op onder andere titeltrack "Requiem For The Indifferent" zijn de Oosterse invloeden uit het verleden weer goed terug te horen. Naast de stevige tracks staan er ook een paar rustigere nummers op de plaat. Het gevoelige, ingetogen, maar wel ruim zes minuten durende "Delerium" is er zo een. Aangename verrassing/uitschieter is "Avalanche". Met een mooie opbouw, goede spanning, en afwisseling en kracht in het nummer een van mijn favorieten. In eerste instantie miste ik nog die bepaalde spanning en verrassing in de tracks en het album als geheel. Maar bij herhaald luisteren groeit het album en worden de nummers steeds beter. Requiem For The Indifferent is een divers album geworden, en dat mag ook wel aangezien de plaat ruim een uur duurt. Je moet er alleen even voor gaan zitten en het album op je in laten werken.

Epica

Ze hebben het weer geflikt. Epica heeft met Requiem For The Indifferent opnieuw een plaat afgeleverd die per luisterbeurt beter wordt. Via de website van de band hebben de fans inmiddels kunnen wennen aan de openingstrack van het album, wekenlang werd in teasers het nummer laag voor laag opgebouwd. Eerst de drums, toen de basgitaar en inmiddels staat de hele track online. ‘Op internet zeggen mensen al snel dat iets volkomen kut is’, zegt toetsenist Coen Janssen met een glimlach. ‘En dat gebeurt dus ook.’

Epica

‘Ik vind het belangrijk dat je de plaat niet gelijk doorhebt’, vult zangeres Simone Simons aan. ‘Dan gooi je hem tenminste niet in de vuilnisbak nadat hij een maand op repeat heeft gestaan.’ Het nieuwe huzarenstukje heeft inderdaad wat tijd nodig, ook voor de bandleden zelf. ‘Stukken die door anderen zijn geschreven, landen bij mij ook pas later’, zegt Coen. ‘Wat het beste nummer is, vind ik nog moeilijk te zeggen. Ik hou meer van ballads, maar dat is natuurlijk helemaal niet stoer. Toevallig heb ik die ballad ook nog zelf geschreven, dan is het helemaal stom om te zeggen dat je die gaaf vind’, zegt hij peinzend. Drummer Ariën van Weesenbeek mengt zich met een grijns in het gesprek. ‘Ah Coen, dat mag je best.’

Epica

'Stof', roept Mark Jansen als ik Epica's debuutplaat The Phantom Agony uit 2003 voor hem op tafel leg. Met de vlakke hand wrijft de gitarist en oprichter van de band de hoes nog even denkbeeldig schoon. 'Dat is toch die plaat die we twintig jaar geleden opnamen', vult zangeres Simone Simons hem aan. Wie The Phantom Agony vergelijkt met het nieuwste werk, Design Your Universe, kan inderdaad niet anders concluderen dan dat er een wereld van verschil is. 'Alsof je naar twee verschillende bands luistert', bevestigt Simons mijn conclusie.

Epica

Je vraagt je af wat er met die jonge gasten van de eerste plaat is gebeurd. 'We zijn volwassen geworden', stelt Simons. 'Nee, jij bent volwassen geworden', valt Jansen haar lachend in de rede. 'Wij waren dat al.' Simons moet inderdaad bekennen dat ze destijds net achttien was. Maar ook muzikaal heeft de band een grote verandering doorgemaakt. Harder, strakker, vetter, het zijn maar een paar woorden die de nieuwe cd kunnen omschrijven. 'En nog steeds zijn er mensen die zeggen dat we altijd voor de veilige weg kiezen', verzucht Jansen. 'Ik weet niet wat we voor hen nog moeten doen om ze van gedachten te veranderen.'

Epica - Design Your Universe

Epica-Design_Your_Universe.jpgDat de leden van Epica nooit stil zitten blijkt wel uit het feit dat ze in zes jaar tijd vijf albums (The Score meegerekend) uitbrachten, en daarbij brachten ze dit jaar ook nog eens het zeer speciale live-album The Classical Conspiracy uit. Design Your Universe, de opvolger van het uit uit de zomer van 2007 stammende The Divine Conspiracy gaat 'rustig' verder waar ze gebleven was. Zij het wel met de nodige progressie en veranderingen. De grootste verandering kwam door het aantrekken van ex-God Dethroned gitarist Isaac Delahaye, nadat Ad Sluijter had besloten de band te verlaten. Met de twee ex-God Dethroned death metallers (drummer Ariën van Weesenbeek zit alweer een tijdje achter de kit) in de gelederen kan het niet anders dan dat daar enige invloed van terug te horen is. Tel daarbij op dat toetsenist Coen Janssen ook steeds meer koor- en orkestarrangementen schrijft en je krijgt een symfonischer, harder en bombastischer geheel. Gelukkig zonder dat het echt te vol, te erg en over de top gaat. Simone Simons zingt gevarieerder en beter dan ooit, en Mark Jansen wordt in z'n grunts bijgestaan door die van Ariën, een welkome aanvulling. Een nummer waar al deze puzzelstukjes goed op hun plaats vallen is het dertien en een halve minuut durende epische meesterwerk "Kingdom Of Heaven (A New Age Dawns - Part V)", krachtig, energiek, progressief (invloeden van Dream Theater zijn hier waar te nemen) en symfonisch. Dat het niet alleen maar bombast is wat de klok slaat, bewijst o.a. de ballad "White Water", een duet van Simone met Tony Kakko (Sonata Arctica).

Epica - The Classical Conspiracy

Epica-TheClassicalConspiracy.jpgKlassieke muziek en metal, zo op het eerste oog zijn dat twee werelden van verschil. De muziekgeschiedenis bewijst echter dat beide uitersten prima hand in hand samen kunnen gaan. Dat Epica al langer een zekere liefde heeft voor klassieke - als ook typische filmmuziek bewezen ze al met hun eigen composities, maar met name met het album The Score. Voor Epica was de tijd nu rijp om de combinatie van metal- en klassieke muziek verder uit te diepen en naar een nieuw niveau te brengen. The Classical Conspiracy is de registratie van een bijna tweeënhalf uur durende live-show, met Epica nummers en hun bewerkingen van klassieke meesterwerken en filmscores. De gehele show is opgenomen in Miskolc, Hongarije. Epica brengt de uitvoeringen samen met een 40-mans orkest en een dertig koppen tellend koor. Dat dit niet iets nieuws is bewezen eerder al bands als Metallica (Symphony & Metallica), Within Temptation (The Black Symphony) en Dream Theater (Score). Wat wel bijzonder is, is dat het orkest niet alleen de 'begeleidingsband' is bij de nummers van de desbetreffende band, maar dat er ook andere nummers, soundtracks en echte klassiekers gespeeld werden. Zo kun je zeggen dat Epica het orkest en het koor begeleidt bij het eerste deel van het concert en dat het bij het tweede deel meer andersom is. Het eerste deel bevat namelijk met name bekende werken van onder andere Vivaldi ("Presto"), Verdi ("Dies Irea"), Grieg ("In The Hall Of The Mountain King") en Prokofiev ("Montagues & Capulets") als ook de filmmuziek van Spiderman, Star Wars en Pirates Of The Caribbean. Het vervolg is een zeer uitgebreide doorsnede uit het oeuvre van Epica. Het orkest is natuurlijk fantastisch in haar uitvoering. De composities zijn prachtig uitgevoerd. Je hoort dat het live is, maar toch spelen ze zo strak dat het bijna een studio-opname (Simone Simons' stem is alleen niet altijd even zuiver) had kunnen zijn. De typische orkestuitvoering wordt versterkt in kracht, volume en uitstraling door de muzikanten van Epica en dat geldt evengoed vice versa. Een nummer als "Unholy Trinity" bijvoorbeeld klinkt nu nog vetter dan op The Score.

Epica

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Epica heeft ballen gekregen
Het laatste album van Epica laat geen onduidelijkheden over. De band heeft ballen gekregen. Gothic meets deathmetal. En een van de belangrijkste redenen van het stevige geluid is de nieuwe drummer, Ariën van Weesenbeek. "Ach, ik doe m'n best."

Epica

Van Weesenbeek is afkomstig van de deathmetalband God Dethroned; hem werd in 2006 gevraagd het nieuwe album in te spelen. Epica's drummer Jeroen Simons was opgestapt, maar de band had al wel een studio geboekt. "Dat zag ik wel zitten", zegt Van Weesenbeek. En dus wist Epica zich op The Divine Conspiracy verzekerd van een stevige basis.

Epica - Consign to Oblivion

Het moest een keer gebeuren. Mijn eerste aanraking met de kleine criminaliteit in Amsterdam is een feit. Zelfs mijn fiets is nog nooit gestolen. De regen van afgelopen week heeft echter anders beslist. Mijn inschuifparaplu van nog geen twee euro, die in het zijvakje van mijn auto zit, ehh zat, is op brute wijze hieruit verdwenen. Raampje ingeslagen, de hele inhoud van de auto ondersteboven gehaald en weg was hij. De autoradio, de cd-wisselaar inclusief inhoud, mijn parkeervergunning, alles was er nog, behalve mijn plu. Alleen het droog houden van het hoofd had kennelijk de hoogste prioriteit, waardoor het enige echte waardevolle voorwerp gelukkig in mijn auto achterbleef. Goed verstopt in de wisselaar zat, ehh zit, namelijk Consign to Oblivion, het nieuwe album van Epica. Dit album is vooral nog grootser en bombastischer geworden dan zijn voorganger The Phantom Agony, omdat er meer gebruik is gemaakt van orkest- en koorpartijen en deze partijen ook een dominantere rol innemen ten opzichte van de gitaarstukken. Zangeres Simone Simons gebruikt haar zangstem vaker, die een stuk warmer blijkt dan haar mezzosopraan en de band zelf klinkt als geheel meer dynamisch, waardoor de overgangen veel soepeler en vloeiender lopen. Dit album heeft meerdere luisterbeurten nodig voordat je de hemelse schoonheid ervan ontdekt, maar dat vergroot daarna alleen maar het luisterplezier. "The Last Crusade" en "Mother of Light" zullen tijdens live optredens voor het nodige meezingplezier zorgen en het heftige "Consign to Oblivion" kan dan net zoals op dit album mooi als afsluiter dienstdoen.