Resultaten getagd als “John Coffey”

John Coffey - The Great News

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

John Coffey - The Great NewsHet is me nog steeds niet gelukt een optreden van John Coffey bij te wonen. Da's best knap, want deze Utrechtse herrieschoppers hebben stad en land afgereisd na hun ge-wel-di-ge vorige album Bright Companions. Maar binnenkort komen ze het Oosten onveilig maken en gaan we eens zien wat er na afloop van Metropool over is. Dat het een kolkende beestenbende gaat worden, staat nu al wel vast, op hun nieuwe album The Great News gaat de band namelijk met evenveel kracht verder. Opener "Eagle Chasing Flies" lijkt even heel groovend vanuit de heupen te openen (ik dacht: 'Huh: een vuige "You Could Be Mine" kick-off: nice!'), maar blijkt je na vijftien seconden toch mooi even op het verkeerde been te zetten als David Achter de Molen een korte schreeuwmonoloog begint. Dat swingende komt daarna snel weer terug. Ook in de volgende tracks. Ondanks de prettige chaos blijven de songs overzichtelijk en daar draagt de strakke productie zeker aan bij. Maar met Matt Goldman achter de knoppen, die eerder onder meer Underoath produceerde, moest dat ook wel goed komen. Zelfs in de kolderieke orkaan "Broke Neck" raak je het overzicht niet kwijt. Helemaal geweldig is "Heart Of A Traitor" met zijn marimba trompet-intro en de vriendelijke boodschap aan de luisteraar: 'why don't you people go home when you'rehaving a bad time.' Ik moest er in ieder geval om gniffelen toen John Coffey het liet stormen in De Wereld Draait Door-studio. Het zou me niets verbazen als John Coffey met deze nieuwe plaat ook in het buitenland het volgende goede nieuws wordt. Hard work pays off.

John Coffey - Bright Companions

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

John Coffey - Bright Companions
op•win•dend (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord)
1 geestdriftig of zenuwachtig stemmend
2 de geslachtsdrift prikkelend

Ehm tja, ik geloof niet dat ik het helemaal met Van Dale eens ben in dit geval. Want opwindend, dat was toch echt het woord dat maar rond bleef buzzen in mijn hoofd terwijl ik luisterde naar de tweede cd van Utrechters John Coffey en daarbij speelde noch sex, noch zenuwen een rol. Hun eerste was al niet misselijk, deze tweede is een regelrechte pomp op je smoel. Ik zou je dan ook echt niet willen aanraden om het hele verhaal dat de band deze dagen doet op het urgente en spraakmakende blog Eerste Hulp Bij Plaat Opnamen te lezen. Dat doet totaal niet ter zake voor de muziek. Sterker nog, het verhaal ontmantelt bijna de power van Bright Companions. Die plaat komt namelijk totaal niet over als een weldoordacht proces, die klinkt eerder als een roedel over elkaar heen rollende honden zonder baasje en zonder de normaal zo strakke hiërarchie. Hecht bevriend, maar ondertussen elkaar de kaas van het brood etend. Zo tuimel je 11 nummers lang van het ene in het andere euforische uiterste. Bright Companions doet je hart sneller kloppen. Aan de ene kant swingt het ranzig vanuit de heupen, maar even later staan ze in hetzelfde nummer je vol op je smoel te pompen. Probeer maar eens "Dirt & Stones", dat is een van de meest onweerstaanbare tracks op de cd. Maar welk nummer is eigenlijk niet onweerstaanbaar op deze bazenplaat? Geen. Zonder meer behorend tot de beste Hollandse waar van dit jaar.

John Coffey

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

John Coffey maakt heerlijke Amerikaanse rock en neigt hiermee richting bands als Refused, Silver en The Ghost Of A Thousand. Ooit begonnen in 2002 als een bandje dat in de pauze het muzieklokaal molesteerde. Maar ondertussen alweer een grote stap verder en heeft alweer twee gitaristen en een zanger versleten. ‘Soms was het gewoonweg tijd voor wat vernieuwing in de band' laat gitarist Alfred van Luttikhuizen weten. De groep werd opgericht op de middelbare school en dat kunnen de ouders bijna nooit goed hebben gekeurd? Toch wel. ‘Mijn vader vindt het erg tof, niet gek voor een vroegere Bon Jovi-fan hè? Ik heb nog nooit een negatief woord van m'n ouders gehoord.'

John Coffey

Het is niet alleen die boomlange Afro-Amerikaanse acteur in The Green Mile, maar de Utrechters vonden destijds John Coffey ook zeker een geschikte bandnaam. ‘We vonden de naam wel hardcore klinken, maar het is natuurlijk ook echt een retecoole film. We zagen de film een aantal jaar geleden en we waren compleet overdonderd. En toevallig waren we net op zoek naar een nieuwe naam. Het refereert vooral naar de angstaanjagende negroïde man die uiteindelijk toch erg vriendelijk blijkt. Verder heeft de bandnaam overigens geen speciale betekenis… wel is onze gitarist Twan een groot fan van Stephen King.'