Resultaten getagd als “Moss”

Moss - Ornaments

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

moss-ornaments.jpgZe kwam mij een beetje mijn neus uit dat Moss. De laatste plaat heb ik veel te vaak gedraaid en in het live-circuit was er geen ontkomen aan. Mooier dan hun optreden op Lowlands 2010 kon het bijna niet worden. Vorig jaar moesten we het doen met een album van het In A Cabin-project Tika waar hun voorman Marien Dorleijn aan deelnam. Gelukkig heeft hij niet al zijn kruit verschoten en is er nu het derde album Ornaments. Hier neemt Moss verder afstand van de gitaarband die ze ooit was en hoe into-the-gitaarbandjes ik ook ben: ik vind het prima. De ritmische kant wordt verder uitgebouwd en ook de synthesizers gaan tekeer alsof er nooit seventies (Eno) en eighties (Talk Talk/O.M.D) geweest zijn. Ik durf wel te stellen dat dit hun beste album tot op heden is. Waren er op de vorige nog wat mindere songs, hier kan ik ze niet ontdekken. De gevoelige snaar wordt geraakt in een liedje als "Tiny Love" , het dansbare in "Ornament", het opzwepende in "Spellbound" en het vrolijke in "The Hunter". Knap om ondanks de diverse invalshoeken toch de sfeer vast te houden. Ornament is zo´n versiering die het leven prettig maakt en wat mij betreft wel de definitieve doorbraak mag worden van een band die zichzelf wederom opnieuw uitgevonden heeft.

Moss - Never Be Scared, Don't Be A Hero

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Moss - Never Be Scared, Don't Be A HeroAan alles komt een eind, dus bij mij ook aan het mogen boeken van bandjes. En ik moet zeggen: ik heb er veel goede herinneringen aan. Soms blijkt een artiest, een specifiek bandlid of band niet zo sympathiek te zijn, maar meestal viel dit reuze mee. Ook de jongens van Moss waren een keer mijn gast: het waren schatjes. Brave jongens die kwamen om hun ding te doen: en dat deden ze met verve. Destijds, begin 2007, met hun debuutalbum The Long Way Back net op zak, wisten ze hun gitaarpop strak neer te zetten. Toch kon ik me voorstellen dat met name liefhebbers van meer avontuurlijke muziek het wat gewoontjes vond. Ik vond de muziek echter prima bij ze passen. Ik verwachtte dat een opvolger in het verlengde zou liggen van hun debuut en met het wegvallen van Johan Excelsior al een goede opvolger in huis zou hebben. Het tweede album Never Be Scared / Don't Be A Hero is echter geen The Long Way Back II. Nee, de muziek van Moss is veel avontuurlijker geworden en de band komt veel zelfverzekerder over. De zang van Marien Dorleijn is sterk naar voren gezet met een lichte galm erop en hij laat horen dat hij kan zingen. Ik moet aan Fleet Foxes denken of aan The Shins. Ook heeft het ritme een sterkere plaats gekregen, er lijkt zelfs gedanst te mogen worden. En de keyboards worden niet als vulling gebruikt, maar hebben een duidelijke muzikale rol. Excelsior lijkt dit jaar goud in handen te hebben. Na De Staat, Anne Soldaat en Awkward I komt ook Moss met een schitterende plaat.

Moss - The Long Way Back

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

moss-the_long_way_back.jpgExcelsior -platenbaas Ferry Rosenboom zei onlangs in een interview dat hij recensies maar onzin vond en dat ze maar een mening van iemand weergaven. Hij heeft wat dat betreft helemaal gelijk. Iedereen heeft een mening, maar toevallig zijn er enkelen die een voorhoede vormen die zich dan recensent noemen. Ik noem me liever niet zo. Ik ben liefhebber en ventileer graag mijn muzikale smaak. Die smaak is breed en ik heb ook een zwak voor veel Excelsior-bands. Bands die eerder vooral te vinden waren in de gitaarpop, maar die met releases van de muziek van Spinvis, zZz en Green Hornet een wat breder geluid hebben gekregen. Moss, een nieuwe loot aan de Excelsior-boom, past echter helemaal in de oude traditie van gitaarpopbands. Hun debuut dat na jarenlang alle poppodia afstruinen er eindelijk is gekomen kreeg de misleidende titel mee The Long Way Back. Voor het geluid was Frans Hagenaars verantwoordelijk en dat is te horen ook, want als er één iemand is in ons land die ingetogen gitaarpop weet vast te leggen is hij dat wel. The Long Way Back kent veertien lieve liedjes waarbij ik stiekem terugdenk aan die goede oude tijd met Daryll-Ann, maar waar bij mij ook associaties met Belle and Sebastian, David Gray en zelfs The Beach Boys (koortjes) naar boven komen. De dromerige liedjes worden maximaal uitgebuit en als liefhebber kan ik geen negatief woord over mijn lippen krijgen met nummers als (het dansbare) "Light Of My Life" en (de tranentrekker) "Breeze". Het lijkt me duidelijk dat er weer een fijne Nederlandse release bij is na Do The Undo. Als je echter sex, drugs en rock 'n' roll verwacht in de muziek dan moet je dit album laten liggen. Muzikaal is het geen revolutie, maar meer als het leven zelf. Een leven waar ik persoonlijk volop van geniet.