Resultaten getagd als “VA”

VA - The Songs of Tony Sly: A Tribute

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Tony.jpgJongens waren we, begin jaren '90. Bij het ontluiken van de tweede punkgolf vonden we met onze muzikale kunsten perfect aansluiting bij deze snelle melodieuze muziekstroming, afkomstig vanaf de Amerikaanse westkust. Aanvankelijk speelden we uiteraard covertjes, lekker makkelijk en een goede manier om uit te groeien tot een echte band. Want dat wilden we maar al te graag zijn, een échte band. Niet zo een met een patserige frontman die alle aandacht voor zichzelf opslurpt, laat staan met rare maniertjes of gemaakte poses. Harde muziek onder mooie liedjes met een intelligente boodschap. En dus bestond ons halve toenmalige oeuvre uit het zo goed mogelijk naspelen van de liedjes van No Use For A Name, de band namelijk die wij heimelijk wilden zijn. Dat leek makkelijk, maar was nog een flinke zware dobber. Wat voor het ongeoefende oor leek op eenvoudig meeblèrbare liedjes, bleek bij nadere bestudering een knap staaltje songschrijven. En dan die stem van Tony Sly, die deed je niet zomaar even na, al was het alleen maar qua hoge tonen (Biomaaaaaag). Niet voor niets bleek Sly anderhalf decennium later - soms met uitgeklede versie van zijn punkliedjes - een indrukwekkende soloartiest op akoestische gitaar.
Maar nu is Tony Sly dood, ruim een jaar geleden zomaar uit het niets niet meer wakker geworden. Hij liet een vrouw en kinderen achter, plus een schare bedroefde fans. Sly was niet alleen een punkicoon, hij was een heerlijk normale jongen die na zijn concerten nog even biertjes bij de bar kwam drinken. Die Springsteeniaanse instelling maakte hem dan ook mateloos populair in 'de scene', of wat daar nog van over is. Dit heeft geresulteerd in een indrukwekkend eerbetoon waar maar liefst 33 collega's de mooie liedjes van Tony in een eigen jasje staken. Grote namen - NOFX, Rise Against, Bad Religion, Gaslight Anthem, Frank Turner - maar ook minder bekende artiesten, die gezamenlijk bewijzen dat een normale jongen ook hele bijzondere dingen kan realiseren. Verdrietig, maar zo blij met een eerbetoon waar de vriendschap en emotie vanaf spat.

It's too late to talk to you,
And it's too soon to say goodbye.
Listen wherever you may be,
You still live inside my mind.

Something tells me that you are free again,
In a place that feels like home.
It's never easy to understand
Why memories hold our hand,
But people let go.

VA - John Barleycorn Reborn: Dark Brittanica

various-john_barleycorn_reborn.jpgJohn Barleycorn" is een van de oudst bekende Engelse folkliedjes. Het nummer, geschreven in 1588, staat symbool voor een woelige periode in de Engelse geschiedenis. Oude, heidense gebruiken en gewoonten moesten plaats maken voor het christendom. En als dit niet goedschiks ging, dan maar kwaadschiks... De verzamelaar John Barleycorn Reborn: Dark Brittanica probeert lang vervlogen tijden tot leven te wekken met een uitgelezen selectie van 33 tracks van uiteenlopende artiesten. Alle artiesten vallen zo'n beetje ruwweg binnen het folkgenre, maar het leuke is dat dubbelaar zich niet beperkt tot één subgenre. Neolfolkers als Andrew King, Tony Wakeford (Sol Invictus), Matt Howden (Sieben, Sol Invictus) en English Heretic staan broederlijk naast druïde Damh the Bard en feeërieke singer-songwriters als Sharron Kraus en Tinkerscuss. De psychedelische folk van Pinkie MacLure en John Wills (Pumajaw) en Sand Snowman wordt afgewisseld met de wereldfolk van voormalig Dead Can Dance-percussionist Peter Ulrich en de min of meer traditionele folk van onder andere Doug Peters. Het resultaat is een voortreffelijk uitgebalanceerde verzamelaar, die zowel weet te boeien als te verrassen. 'John Barleycorn Reborn: Dark Brittanica' bevat niet de nummers die je zou verwachten op een dergelijk album, maar de tracks die je onbewust wilt horen. Om het plaatje compleet te maken, is alles prachtig vormgegeven, bevat het cd-boekje interessante achtergrondinformatie en kun je op een speciale website van label Cold Spring gratis een derde cd downloaden. Kortom, een uitgelezen verzamelaar voor iedere folkliefhebber die verder kijkt dan zijn neus lang is!

Live Earth: The Concerts for a Climate in Crisis Vandaag ga ik het klimaat redden! Dat was het eerste wat ik dacht, toen ik dvd 1 van de Live Earth box in de dvd-speler schoof. Dat is ieder geval wel het uitgangspunt voor deze dvd/cd. Met het uitbrengen van deze 2dvd/1cd box met optredens en filmpjes moet je een eind komen, moet Al Gore gedacht hebben. Ik vroeg mij af of het kijken van de dvd's tot een gedragsverandering zou leiden. Zou ik na het kijken van de dvd een klimaatfanaat worden, word ik 'part of the solution and not part of the problem'? Dat idee had ik in eerste instantie wel, het aanzicht van 2 miljard mensen die gezamenlijk naar acht wereldwijde optredens kijken, dat is toch wel indrukwekkend. En dan de namen die op de hoes staan, zoals Snow Patrol, Black Eyed Peas, Beastie Boys, Wolfmother, Smashing Pumpkins en ga zo maar door. Dat moet een box van wereldklasse zijn. En dat is het ook. Het is alleen een beetje teveel van het goede. Halverwege dvd 1 was ik wel klaar met Live Earth en wilde ik uit protest alle apparaten in huis aan zetten, de motor van m'n auto laten draaien, m'n haar vol haarlak spuiten en spontaan bomen omhakken. Dat had ik overigens helemaal tijdens het optreden van Paolo Nutini, die plaatsvervangende schaamte oproept met zijn treurige vertolking van "What a wonderful World". Maar dat was dan wel een heel erg dieptepunt. De overige live optredens zijn verder stuk voor stuk lekker kijkvoer, evenals de extra's. En nu ik er zo over nadenk, misschien heb ik wel de neiging het klimaat flink te verruïneren omdat ik volgend jaar weer op een nieuwe Live Earth hoop. Maar dan ook in Nederland graag.

VA - Van The Black Rocking Cats tot Spinvis

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Van The Black Rocking Cats tot SpinvisWe hadden ons zo voorgenomen om dit jaar van de kerstdagen echt een familiegebeuren te maken, zonder ons te laten storen door derden. Gewoon met zijn vieren, gezellig spelletjes doen, een filmpje kijken, een stukje wandelen en zo. Helaas viel het allemaal in het water. Mevrouw Storm lag ziek in bed, de Jongedame een groot deel van de dag in de kamer ernaast, uitgeput van de eerste maanden school. Dus vermaakten Junior en Senior elkaar maar. Maar na een paar uur spelletjes spelen, waarbij we beiden ongeveer evenveel wonnen, wilden we wel wat anders doen. Junior wilde een boekje lezen en dat vond ik wel een goed plan. Het was immers mijn voornemen meer te lezen. Terwijl hij hardop las uit zijn boek - tering wat gaat dat snel! - las ik de laatste hoofdstukken uit Van The Black Rocking Cats tot Spinvis, een halve eeuw popmuziek in & uit Utrecht. Ik heb zelf de tentoonstelling Pop Utrecht 50 die in het Centraal Museum in juni 2004 te zien was gemist, maar dit boek vertelt voor een deel het verhaal achter de vele unieke voorwerpen die daar tentoongesteld werden. Het zijn niet allemaal diepgravende verhalen, soms zelfs een tikkie summier. Toch ze zijn zeker wel leuk om te lezen. Helemaal omdat de schrijvers geen grenzen hebben gesteld aan te behandelen genre. Daardoor komen naast rock ook het levenslied, dance en hiphop aan bod. Net als de festivals die de stad kent en de ontwikkeling (en ondergang) van zalen als de Vrije Vloer, Ekko en Tivoli. Nog leuker is dat je tijdens het lezen van het boek kunt luisteren naar de twee cd's die meegeleverd worden en passen bij de hoofdstukken. Een enorme hutspot aan stijlen staat erop met als enige ordening hun jaartal. Daarom volgt nu na Orphanage's versie van "Opzij" bijvoorbeeld gelijk de Blue Grass Boogiemen. Da's een flink contrast, maar ik vind dat wel grappig eigenlijk. Tussen de tracks ook enkele vrij unieke nummers. De Amerikaanse versie van Urban Dance Squad's "Deeper Shade of Soul" bijvoorbeeld en een oude track van het toen nog Utrechtse Racoon ("Rapid Eye Movement"). Tegen een uur of vijf kwam er van boven weer een teken van leven. De Jongedame meldde dat ze nu wel zin had in poffertjes. Dat kwam mooi uit, het boek had ik al ondertussen uit. Het had van mij wel wat dikker gemogen, eigenlijk.

VA - Oh Santa! New and Used Holiday Classics from Yep Roc RecordsDe ultieme kerstplaat is natuurlijk al een paar decennia geleden gemaakt door Phil Spector. Knappe samensteller die daar nog ooit overheen gaat. Het enige dat je nog zou kunnen doen is de weg van de humor bewandelen en kerst- en andere winterellende op een grappige manier over de luisteraar heenstorten. Platenlabel Yep Roc heeft een halfslachtige poging gewaagd. Naast vooral cynische en sarcastische bijdragen, staan er een paar serieuze kersttracks op Oh Santa!. Jason Ringenberg en Kristin Rose hadden met hun "Lovely Christmas"-duet in elk geval geen romantische bedoelingen. Grappig is de track wel: een samenzang tussen een vrouw die vooral de mooie en knusse aspecten van kerst benadrukt en de man die al die romantiek uit zijn portemonnee moet zien te toveren. Marah doet een vrolijke poging om New York tot hoofdstad van de kerstdagen om te toveren (half gelukt), The Apples in Stereo durft kerstklokken van stal te halen (ook half gelukt) en The Moaners hebben vooral oog voor de vunzige aspecten van de kindervriend ("Something Funny in Santa's Lap"). Oh Santa! geeft een aardig overzicht van de Yep Roc-stal, maar om in de juiste kerststemming te komen is het toch slimmer om Phil Spector's A Christmas Gift For You uit de Back to Mono-box te toveren.

VA - Music From The Motion Picture I'm Not There

Music From The Motion Picture I'm Not ThereZes verschillende acteurs (waaronder Cate Blanchett!) spelen Bob Dylan in de film I'm Not There. Het belooft een caleidoscopische inkijk in het leven van de grootste songsmid van de twintigste eeuw te worden. En dat je dan zes acteurs nodig hebt, ach, Bob Dylan heeft ook meerdere muzikale levens achter de rug, zullen we maar zeggen. Het is dan wel consequent om ook de soundtrack door meerdere mensen - op één geval na niet Dylan zelf - in te laten spelen. Rode draad in het geheel is de gelegenheidsformatie The Million Dollar Bashers waarin we onder meer Steve Shelley, Lee Ranaldo, Tom Verlaine en John Medeski terugvinden. Dit combo vervult de rol van begeleidingsband bij een aantal uitvoeringen. Hoewel het met de deelnemende muzikanten en de tracklist al haast niet fout zou kunnen gaan, zijn de uitvoeringen en combinaties soms verrassend goed. Wat bijvoorbeeld te denken van Mark Lanegan die "Man in the Long Black Coat" voor zijn rekening neemt of - absoluut hoogtepunt - Charlotte Gainsbourg die samen met Calexico "Just Like A Woman" omtovert. Joey Burns en John Convertino helpen ook Jim James een handje met "Goin' to Acapulco" en oude getrouwe Willie Nelson met "Senor (Tales of Yankee Power)". Maar hoe bizar of tijdelijk de combinaties soms ook zijn, het resultaat is minimaal interessant, maar vele malen erg bijzonder en indrukwekkend. Ook de versie van het niet eerder officieel verschenen "I'm Not There" die Dylan en The Band als toetje op deze soundtrack meegeven.

VA - House M.D. Original Television Soundtrack

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

House M.D. Original Television SoundtrackOp dinsdagavond en donderdagavond tussen half negen en half tien kun je bellen naar huize Storm tot je een ons weegt, de telefoon wordt echt niet opgenomen. Dan hangen mevrouw Storm en ik op de bank en kijken we House M.D. En dat ondanks het feit dat ik een broertje dood heb aan ziekenhuisseries. Maar House M.D. is anders. Dat komt vooral door spil Dr. Gregory House, gespeeld door Hugh Larie. Hij is een moeilijke man met een dikke gebruiksaanwijzing. Nors, grofgebekt zonder blad voor de mond, maar natuurlijk ook een arts die het beste met zijn patiënten voorheeft. Daarbij schuwt hij het niet om onorthodoxe methodes te gebruiken, die - surprise, surprise - vaak werken. Omdat House zo hot is staan de artiesten in de rij om muziek te leveren voor een aflevering, maar bij Fox zijn ze volgens mij aardig picky op welke artiesten ze gebruiken. Het zijn vaak niet gelijk de meest voor de hand liggende namen van mainstream artiesten. Afgelopen dinsdag nog, zat Damien Rice's prachtige "Delicate" in de laatste minuten van de aflevering en donderdag kwam AC/DC nog voorbij. Beiden staan helaas niet op de soundtrack bij de serie, maar dat de makers smaak hebben blijkt wel uit de nummers die het wel gered hebben. Onder andere Gomez, Michael Penn, Elvis Costello, Josh Rouse, Josh Ritter en Lucinda Williams komen langs. Het meest bijzonder aan de soundtrack is zonder twijfel Costello's versie van "Beautiful", inderdaad het door Linda Perry geschreven nummer voor Christina Aguilera. Het meest ludiek is het afsluitende nummer waarin de cast van de serie The Rolling Stones' "You Can't Always Get What You Want" in een reggaeversie doet. Die titel past goed bij een serie als deze, waarin lang niet altijd alles gaat zoals je wilt dat het zou gaan.

VA - Control OST

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Control - OST'Goedemiddag JT Bioscopen, waarmee kan ik u van dienst zijn?'
'Ik zou graag kaartjes willen reserveren voor Control.'
'Welke film zei u, mijnheer?'
'Control, dat is die film van Anton Corbijn.'
'Ik zie deze film niet staan in ons systeem. Het zegt me niets.'
'Oh? Dat meent u niet, het heeft toch uitgebreid de pers gehaald de afgelopen weken'

Het kostte wat moeite om 'em te zien te krijgen, maar ik was best onder de indruk van Control, de film die Anton Corbijn maakte over Ian Curtis. De manier waarop hij dat doet - puur, niet geromantiseerd en zonder een oordeel te vellen over het handelen van Curtis - vond ik echt knap. Zeker omdat de film gebaseerd is op Touching From A Distance van weduwe Deborah Curtis. Het enige kritiekpuntje dat ik had was dat hij voor de rol van Curtis een net te mooie jongen gecast had. Maar goed, dat kun je Sam Riley zelf natuurlijk moeilijk kwalijk nemen, hij speelt bovendien de rol van Curtis overtuigend. Samen met de andere drie leden speelde hij ook nog eens de muziek die ze spelen in de film zelf. "Transmission" heeft het zelfs geschopt tot de bij de film horende soundtrack. Daarop komt het gros van de muziek die in de film zit voorbij. Het rare is dat de muziek die ik in film perfect op zijn plaats vond een beetje als los zand, aanvoelt zo op cd. Terwijl er eigenlijk geen zwakke nummers tussenstaan. Ik bedoel, New Order, Velvet Underground, Buzzcocks, Iggy Pop, Sex Pistols, Roxy Music, Kraftwerk, David Bowie en natuurlijk Joy Division zijn niet bepaald misselijke namen. Misschien komt het wel juist doordat ik vooral de Joy Division-albums koester zo als ze zijn. Daar maak ik niet graag een selectie uit.

'Goedenavond Louis Hartlooper Complex, waarmee kan ik u van dienst zijn?'
'Ik zou graag kaartjes willen reserveren voor Control.'
'Dan bent u net op tijd, ik denk dat de zaal tot de laatste stoel gevuld is vanavond. '
'Gelukkig maar.'

Respect Yourself, The Stax Records Story / Stax Volt Revue, live in Norway 1967De cd World In Sound Tracks Episode 1 maakte dat ik de afgelopen weken een oude box van de Stax-huisband Booker T. & The MGs herontdekt heb in mijn platenkast. De dubbel-dvd Respect Yourself, The Stax Records Story / Stax Volt Revue, live in Norway 1967 die ik in mijn handen kreeg, kwam dan ook als geroepen. Respect Yourself, The Stax Records Story is, zoals je gezien de titel al wel zult verwachten, een documentaire over de opkomst (Jim Stewart in 1957), de tegenslagen (de dood van Otis Redding in 1967 en Marter Luther King in 1968), de grote doorstart (met o.a. een concert waar 20% van de zwarte bevolking van Memphis aanwezig was), de neergang (eindigend in een faillissement in 1976) en wat er nu nog van Stax Records over is. Stax was een geweldig label uit Memphis ("Motown was Sweet, Stax had the Funk") met grootheden als Otis Redding, Isaac Hayes, Sam & Dave, Eddie Floyd en The Staple Singers. Oorspronkelijk was het label een bewijs dat zwart en wit in het Amerika van toen prima samen konden leven, maar de dood van Marther Luther King maakte veel kapot. Het was echter wel een label waar geld geen vies woord was en eerst via een distributiedeal met Atlantic en later via CBS (de ondergang) de wereld over ging. Toch blijkt uit alles in de documentaire dat de soul(funk)muziek voorop stond. De documentaire is erg boeiend, en maakt me bij de beelden van Otis Redding Op Monterey bijna aan het huilen. Wat was hij een geweldige vertolker. De tweede dvd bevat opnames van Stax Volt Revue, opgenomen op 7 april 1967 in Oslo, Noorwegen. Het bevat opnames van Booker T. & the MGs die aangevuld met blazers de Mar-Keys vormden. Zij begeleidden Arthur Conley, Eddie Floyd , Sam & Dave en Otis Redding (vlak voor zijn dood). Helaas zijn de opnames niet compleet, maar het is materiaal met muzikanten in topvorm en met nog niet eerder uitgebracht materiaal zeer de moeite waard. Erg interessant zijn ook de extra toegevoegde commentaren van muzikanten die erbij waren, Steve Cropper en Wayne Jackson. Zij praatten vol respect over alles rond dit concert. Ik doe dit over deze release: verplichte kost voor de soulliefhebber.

VA - Voices Of Rock MMVII / Rock The Bones Vol. 5

Various Artists - Voices Of Rock MMVIIBij het bekijken van de cd Voice Of Rock MMVII valt me als eerste op dat er drie songs, van James Christian, van mijn oude favoriet Dan Reed en van Harry Hess (Harem Scarem) er in twee versies opstaan: een "full version for radio & clubs" en een "shortened version". Hmm, zou dat eerste een versie met allerlei foute drumcomputergeluidjes zijn, zoals bij EP's in de jaren tachtig? Het valt mee, het verschil tussen de versies is niet zo bar groot. Ook de zeven andere songs, van onder ander Steve Overland, Terry Brock en Gary Barden zijn normale versies. De songs zijn geschreven en geproduceerd door Chris Lausmann (Frontline) en Michael Voss (Mad Max, Biss), die er vervolgens een batterij prima zangers en één zangeres (Robin Beck) bijzochten. Daarmee heb je het voordeel van een verzamelaar zonder het nadeel: de variatie in stemmen is er wel, het verschil in productie niet. Die is lekker stevig en de zang klinkt als een klok. Bovendien zijn het allemaal nieuwe songs voor de Stemmen in kwestie. Mijn voorstel: sla de eerste drie songs over en geniet van de rest...

Various Artists - Rock The Bones Volume 5Frontiers heeft met Rock The Bones Volume 5 een sampler uitgebracht die wel het - in dit geval gering - nadeel van verschil in productie heeft en uiteraard bestaand materiaal bevat, maar prima laat horen wat ze aan AOR in huis hebben. Een groot deel is hier al besproken (Allen/Lande, Pride Of Lions, Fredriksen/Denander, Marco Mendoza), een deel is net uit of komt nog uit (Jorn Lande (live), Primal Fear, Great White, David Readman, Los Angeles). Voor een mooi prijsje krijg je hier maar liefst 16 songs. Lekker voor een autoritje: raampje open, zonnebril op en met dit Rock The Bones op ontspannen rijden...

VA - Share This Vibe (The Next Album)

VA - Share This VibeNieuwe muziek ontdek ik op tig manieren. Via Soulseek, MySpace, Kink FM, e-zines en fora, mp3-weblogs, de 3voor12 Luisterpaal en gewoon in de platenzaak. En alsof je daar allemaal nog niet genoeg aan had, kun je sinds bijna twee jaar ook nog eens gratis en legaal muziek downloaden van het sympathieke platform Simuze, dat 'copyleft' muziek aanbiedt volgens de Creative Commons-licenties. Vorige week bracht Simuze (weer) een sampler uit, getiteld Share this Vibe, vol met onbekende electronische muziek. Gek genoeg zie je over zulk soort verzamelaars elders nooit recensies. Misschien heeft het een reden, want ondanks dat ik het idee achter deze muziek een warm hart toedraag, klinkt Share this Vibe pijnlijk irrelevant en op momenten wel erg amateuristisch (die vocals in "Mi Mirada", die oervervelende kutambient van Epiphany...) Nog erger: zelfs een 'vibe' of een memorabele hook kan ik niet ontwaren. Deze verzamelaar ontstijgt nergens het niveau van demo's en is een ware marteling om uit te zitten. Helaas.

VA - The Next AlbumEn ook de krant nrc.next bracht vorige week een album met Creative Commons-muziek uit, ter gelegenheid van het 1-jarig bestaan van de krant. Ook dit album moet hip overkomen, maar is net zo min een hoogvlieger. Al moet wel gezegd dat de selectie van nexts muziekredactie wat strenger was dan die van Simuze. En genreoverschrijdend: de gedachte was kennelijk 'voor iedereen wat', wat uitmondt in de aanwezigheid van gezellige wereldmuziek, B-skarock en coverbandjes-achtige standaardfunk. Ach ja, het suggereert in elk geval wat feeststemming. Wat die Detroit-achtige house van iNTROSPEKT er dan weer tussen doet, snap ik niet. Aardig vind ik de slotnummers, een bijdrage van de Braziliaanse electrohouse-band Zémaria en de Friese orgelrock van de Monotones. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik ook deze hele mikmak intussen alweer van mijn mp3-speler gegooid heb. Slecht wil ik het niet noemen, maar er is zoveel meer en interessantere muziek op de wereld...

VA - Voodoo Rhythm 'The Gospel Of Primitive Rock'n'Roll

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

voodoo_rhythm-the_gospel_of_primitive.jpgHet meest bijzondere concert dat ik afgelopen jaar bezocht was dat van het dodenmarsorkest The Dead Brothers: macaber, vol met humor en muzikaal zeer sterk. Vorig jaar was die eer weggelegd voor King Khan en zijn voodoosound, een show die niet minder bijzonder was. Toevallig brengen beide hun albums uit via het Zwitserse label Voodoo Rhythm. Aan het hoofd van dit label staat Reverend Beat-Man die constateerde dat alle leuke bands die hijzelf tijdens de tour ontmoette geen label hadden om hun werk uit te brengen. Als gevolg hiervan ging hij deze zelf maar uitbrengen. Artiesten die bij hem hun werk uitbrengen zijn de eerder genoemde The Dead Brothers, King Khan en verder bands als The Come n' Go, DM Bob en The Watzloves. Deze film (op dvd) gaat over dit label en in het bijzonder over de eigenaar waarbij interviews afgenomen zijn met de bij hem onder contract staande artiesten en de baas zelf. Het geheel geeft een inkijk in de wereld die "primitive rock 'n' roll" heet. Eigenlijk had ik vooraf hoge verwachtingen van deze film, maar nu ik de 115 minuten durende dvd bekeken heb lijkt het toch meer op één grote reclamefilm. Het is een prima inleiding om iets van de uitgebrachte muziek en de artiesten te begrijpen, maar door de korte muziekfragmenten die erin zitten hoogstens leuk om één keer te bekijken en dan in de kast te laten staan. Je kunt je geld dus beter besteden aan al die fijne geluidsdragers die ze uitbrengen of aan één van de optredens van de artiesten, want dat Reverend Beat-Man een goede smaak heeft staat voor mij niet ter discussie.

VA - Simuze: Spread The Love / The Walt

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

simuze-spread_the_love.jpgDe simuze zwol aan tot grote proporties om vervolgens vernietigend toe te slaan. Het klinkt best gemeen dat woord: simuze. Als je het echter in een zoekmachine intik dan zul je zien dat het woord Simuze in deze context grote onzin is. Het is namelijk een organisatie die een commune (ook al een eng woord) wil zijn van muzikanten en muziekliefhebbers, waarbij de muzikant zijn muziek uploadt en die onder onder een Creative Commons-licentie gratis verspreidt: een bewust alternatief voor Buma/Stemra. Om aandacht te trekken is er nu een gratis verzamelaar te downloaden, getiteld Spread The Love. En aan het verspreiden van de liefde willen we graag aan meewerken. Nu is de cd als verzamelaar op zich voor mij minder interessant, omdat de gespeelde muzieksoorten erg divers zijn: reggae, emo, rock, jazz , nederhop en post-rock om maar eens wat te noemen. Het geeft echter wel aan dat Simuze een brede basis is om veel muziekliefhebbers van diverse stromingen te gaan bedienen. Ik als rockliefhebber koesterde al de hier bekende bands We vs. Death (waarvan bassist Marten Timan de mede-oprichter van Simuze is) en Excon, maar ik ga me zeker eens verdiepen in de voor mij nieuwe ontdekkingen What about Joshua, Sickboys and Lowmen en The Walt. Nu wil het toeval dat er ook een promo van deze laatste band binnenkwam met de titel Song Promo. Nu heb ik in mijn leven veel promo's in mijn hand gehad die vaak van bedenkelijke kwaliteit zijn. Achter The Walt zitten echter bandleden die elkaar kennen van We vs. Death (daar zijn we weer), Kismet, Stellenbosch en Dawn of Awakening en genoeg ervaring en kwaliteit hebben om er iets veelbelovends van te maken. Het resultaat houdt het midden tussen emo, new wave en post-rock en is hier en daar zelfs dansbaar. De vier tracks zijn voor iedereen met een computer gratis te beluisteren. Er wordt gewerkt aan een split-EP en hun debuutalbum moet volgend jaar ergens verschijnen. Ik wacht in spanning af op het moment dat zij hun baby's op de wereld zetten.

VA - ?uestlove presents Babies Makin Babies vol.2

questlove-making_babies_2.jpgValentijnsdag ligt alweer even achter ons, maar de compilatie met de onmogelijk lange titel Questlove presents Babies Makin Babies - vol.2 Misery Strikes Back... No More Babies kwam rond de bewuste dag uit en niet zonder opzet. Het lijkt misschien een cynische invalshoek, alleen maar liedjes over afscheid en gebroken harten rondom 14 februari, maar dat is niet zo bedoeld. Samensteller ?uestlove - drummer/producer van The Roots, D'Angelo, Common, Erykah Badu e.v.a. - bracht in 2002 al deel 1 met louter echte liefdesliedjes uit en vond het kennelijk aardig om ook de keerzijde te belichten. Hij slaagt daar prima in, met nummers die titels hebben als "Our Love Has Died", "How Can You Mend A Broken Heart" en "I Almost Lost My Mind". Maar ik vraag me toch wel af wie je hier nou precies een plezier mee doet. Gaat iemand die nog tussen de nasmeulende resten van een mislukte relatie zit echt naar de winkel om een cd aan te schaffen over gebroken harten? En ook al zijn de gekozen tracks bepaald niet van de minste Goden met Stevie Wonder, Al Green, Natalie Cole en de Average White Band in de line-up, het wil me maar niet bij de keel grijpen. Dat het tranenfeest na 49 minuten alweer voorbij is, helpt daar ook niet bij. Als er toch in verdriet gezwelgd moet worden, laat me dan maar reddeloos verdrinken! Snik.

VA - St. Valentines Day Massacre (A Rock And Roll Tribute)

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

stvalentines_day_massacre-a_rock_and_roll_tribute.jpgIedereen kent Motörhead. En als je het over Motörhead hebt dan heb je het over Lemmy. Icoon in de harde rock sector, al een eeuwigheid on the road. Samen met zijn twee kornuiten (door de jaren heen af en toe ongeruild voor een nieuw paar) struint hij over de hardrock- en metalpodia met zijn rechttoe-rechtaan drie akkoorden rock. Op immens volume. En door de jaren heen heeft Motorhead een heel repertoire van lekkere meebrul-drie-akkoorden-rammers in elkaar gestoken. Zoiets dachten ze ook bij Bad Reputation, een Frans label gespecialiseerd in vette rock. Da's lekker makkelijk, stuur wat bands de studio in voor een cover en maak er een Tribute van. Misschien dat de bands er zelf ook wat aan hebben. En zo krijg je als luisteraar een elftal aardige covers voorgeschoteld van eenzelfde aantal aardige bandjes. Niks minder, maar ook niks meer. Hooguit Skew Siskin probeert er nog iets speciaals van te maken in B4, waarin Lemmy himself een potje meebrult. En opener Green Dollar colour knalt er wel lekker in met Going To Brazil. Heeft de notoire Motörhead-verzamelaar toch weer een reden om de beurs te trekken. Verder missen we hier niet veel aan. Wie toch wil raad ik het echte spul aan.

VA - Where Blues Meets Rock VI

various_artists-where_blues_meets_rock.jpgAan verzamelaars heb ik een bloedhekel. Verzamelaars van één band, en al helemaal van diverse artiesten bij elkaar. Teveel stijlen, teveel verschillen in opname. Slechts in één genre kan ik die weerzin opzij zetten: de bluesrock. Da's ook niet zo gek natuurlijk, want juist in de bluesrock zijn de verschillende op het eerste gezicht maar klein, zelfs waar het de zangstemmen betreft. Ik had dus een mooi mazzeltje dat Where Blues Meets Rock VI precies het goede genre voor mij is. Voor een mooi prijsje krijg je hier veertien songs van dertien bluesbands of -artiesten van het Provoguelabel. Veel gitaargiganten, zoals Walter Trout, Joe Bonamassa, Leslie West (Mountain) en Stoney Curtis, een paar wat verrassender combinaties, zoals een nummer met hardrocker Paul Gilbert en zijn oom Jimi Kidd en een nummer van de Barrelhouse Brothers - een samenwerkingsverband van Jeff Ward, Noel Jones en de inmiddels overleden Noel Redding (ex-Jimi Hendrix Experience) met onder anderen Eric Bell (ex-Thin Lizzy), John Coghlan (ex-Status Quo) - en tot slot één zangeres, Jan James. Aan de namen hierboven is al te zien dat Provogue bepaald niet de minste bluesrockers onder contract heeft, en dat resulteert in een verzamelaar van niveau. Gelukkig worden niet alleen de allerlaatste releases in het zonnetje gezet, zodat er eigenlijk alléén maar goede nummers op staan, met Carl Verheyen's "Revival Down" als prijsnummer. Een fijn ach-doe-deze-er-ook-maar-bij-cd'tje.

VA - All Tomorrows Parties 3.1 (Matt Groening Curated)

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

atp-matt_groening_curated.jpgLou Reed had niet kunnen bevroeden dat zijn Velvet Underground-nummer naam zou gaan geven aan het leukste festivalconcept van de laatste jaren. All Tomorrow's Parties is namelijk een organisatie die festivals neerzet waarbij een bepaalde artiest gevraagd wordt om min of meer de line-up te verzorgen. Men begon met een jaarlijkse editie in Engeland, maar inmiddels zijn er ook festivals gehouden in de Verenigde Staten en is er tevens een ATP-platenlabel opgericht. Artiesten als Sonic Youth, Mogwai, Shellac, Autechre, Slint en Stephen Malkmus (ex-Pavement) hebben inmiddels edities mogen invullen en in 2003 was het niemand minder dan Matt Groening (ja, de bedenker van The Simpsons) die zijn excentrieke maar goede muzieksmaak mocht etaleren. Hij kreeg zelfs na 20 jaar serene rust Captain Beefhearts' band weer aan het spelen (zij het zonder Don van Vliet zelf). The Magic Band ontbreekt dan ook niet aan het digitale equivalent van Groening's festival. Samen met Daniel Johnston, Deerhoof, Sonic Youth en Electrelane een bont gezelschap. Mijn voorkeur gaat echter uit naar de ingetogen bijdragen van deze CD (Elliot Smith, The Shins en Jackie-O Motherfucker). Vooral het uitgesponnen maar zeer herkenbare 'Come Home Baby Julie, Come Home' van The American Analog Set vormt een hoogtepunt. Door zowel festivals als cd's zo sterk te koppelen aan een persoonlijke smaak, maakt het echter dat niet iedereen zal vallen voor alle edities van dit festival, of voor de gelijknamige Cd's. Komende decembermaand mag bijvoorbeeld The Mars Volta gastheer zijn en met Mastodon, Hella, Jaga Jazzist en Blonde Redhead reeds op het programma wordt het dan weer een heel ander verhaal. ATP is en blijft een concept om te koesteren!

VA - Welcome to Audiopharm vol. 2

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

va-welcom_to_audiopharm_vol.jpgStel dat ik een platenmaatschappij had, stel. Eens kijken. Ik zou mijn artiesten met zorg uitzoeken. Ik zou selectief zijn, maar ook open staan voor alle soorten muziek. Ik zou mijn muzikanten met liefde behandelen en veel voor ze doen. Dus misschien zou ik ook wel een verzamelaartje uitbrengen om ze aan de wereld te tonen. Ik zou een mooie verzamelaar maken die iedereen graag zou willen hebben. Ik zou deze verzamelaar promoten zoals elke andere cd en hij zou op zichzelf staan, terwijl de artiesten bekendheid gaan genieten omdát ze juist op die cd staan. Zoals sommige verhalenbundels. Zoals sommige overzichtstentoonstellingen. Als dat niet zou lukken, zou ik het niet doen. Ik zou niet koste wat kost artiesten en liedjes bij elkaar zoeken om mijn eigen hachie te redden. Ik zou deze cd niet de wereld ingooien alleen maar als reclame om de reclame. Het label Audiopharm heeft dat met zijn overzichtscd Welcome to Audiopharm wel gedaan. Een cd vol met brazilectro, nova soul, jazz lounge en cocktailmuziek, die het beste gedijt als muzak in een tweederangs tent die hip wil doen, maar het net niet is. Bovendien heb ik alles behalve behoefte op te zoeken wie deze deuntjes componeerden. Nee, Audiopharm heeft het niet goed gedaan. Ik zou het heel anders doen. Heel anders. Maar ach, ik zou helemaal geen platenmaatschappij voor lounge en club music hebben...

VA - Punk Rock Confidential

In deze tijden van flitsende websites en 'oude' media die steevast achter de zaken aan hobbelen zou je je af kunnen vragen waarom iemand in vredesnaam de moeite neemt om een nieuw tijdschrift in het leven te roepen. Blijkbaar is er toch nog wel enige vraag naar het ouderwets omslaan van gedrukte pagina's en dus werd ik onlangs verrast met de eerste officiële uitgave van Punk Rock Confidential. In een wereldje dat al sinds mensenheugenis gedomineerd wordt door het befaamde Maximum Rock n' Roll is zo'n nieuw initiatief stukken gedurfder dan je zou zeggen. Gelukkig doet PRC haar uiterste best om een eigen draai te geven aan het concept van punkmagazine. Waar MR&R toch vaak verzandt in volstrekt onbegrijpelijk krakersgebrabbel en opruiende punkkretologie kiest PRC voor een wat luchtigere aanpak. Geen vermoeiende politieke boodschappen of veganistische ellende, de moderne punkrawker heeft daar toch helemaal geen zin meer an. Nee, eerder hippe en makkelijk toegankelijke flarden van artikelen die vooral de nadruk leggen op de 'coolness' van de bandjes en niet veel dieper gaan dan de lievelingskleur van de gitarist. Reportages over punkbruiloften, backstage-kiekjes, alles is makkelijk toegankelijk en wordt in hapklare brokjes opgediend. Het meest interessante zijn misschien de volop aanwezige advertenties, waardoor in rap tempo een inzicht verkregen kan worden in de op stapel staande releases. Verder is de objectiviteit ver te zoeken, alhoewel, dit kan het blad niet eens kwalijk genomen worden: nergens wordt ook maar enigszins gepretendeerd meer te zijn dan een vrolijk promoblaadje. Eigenlijk bevestigt het vooral wat al lang duidelijk is, tegenwoordig ben je een punk wanneer je blauw haar hebt en een ring door je neus, verder maakt het allemaal geen donder uit. Vanuit dat oogpunt is Punk Rock Confidential de Hitkrant van de punkrock en ook daar is ongewijfeld een aanzienlijke markt voor.

VA - The Edukators (Motion Picture Soundtrack)

  • Gepubliceerd op
  • Door
  • in

Ik zou mijn debuut maken als DJ bij het concert van Schwarz in dat leuke zaaltje in Arnhem, Huize Bosch. Ik had me er ook enorm op verheugd. Viavia had ik al uitgevist van welke muziek de leden van Schwarz zelf houden en aan de hand hiervan een selectie gemaakt uit de cdkast uit huize Storm. De smaak van zanger Alfonso en de mijne hebben namelijk best een behoorlijke overlap. Naast het stapeltje cd's lag ook een dubbelcd klaar. De soundtrack van The Edukators. Ik pestte de programmeur van de Shaking Heaven-avond dat ik misschien wel alleen die twee cd's zou draaien. Dat vond hij maar niets. Nadat ik hem de url stuurde met de samenstelling van de twee cd's en het verhaal over de film vond hij het toch niet zo'n raar idee. Hij heeft ondertussen zelfs de film al gezien en vond deze erg goed. Ik nog niet, maar ik hoop wel dat daar binnenkort verandering in komt. Want als de film net zo meeslepend is als de soundtrack dan kon het wel eens een fijne avond worden. Naast hier bekende bands als Depeche Mode, The Notwist, Franz Ferdinand, Mark Lanegan, Phoenix, Placebo en Radio 4 is er ook plek voor kleinere (Duitse) acts als beigeGT, Tocotronic, Lucky Jim en Mediengruppe Telekommander. Het leuke is dat de acteurs zelf - voor zover financieel haalbaar natuurlijk - bij hun karakter tracks uit mochten kiezen. Dat heeft geleid tot een energieke mix van rock, dance en rustiger pop. Ideaal voor een avondje draaien voor een nieuwbakken DJ. Helaas gaat mijn debuut niet door en moet u het doen met dit stukje.