Het verbaast me al lang niet meer dat een band als 30 Seconds to Mars Tivoli strak uitverkoopt zonder dat de band ooit maar de albumcharts of top 40 gehaald heeft. Er zijn ondertussen legio van dit soort bands dat hun populariteit vooral ontleent aan gillende meiden die de muziek wel downloaden en op hun mp3-spelertje hebben staan, maar de cd maar de cd niet bezitten. Ik hoop maar voor 30 Seconds To Mars dat de fans wel de hele kraam aan shirts leeg gekocht hebben. Deze nieuwe cd A Beautiful Lie is overigens al lang niet zo nieuw meer als de meeste plaatjes die we hier bespreken. In Amerika kwam de cd al in 2005 uit. Daar is zanger Jared Leto (en zijn bandleden waaronder zijn broer ook) veel populairder dan hier. Maar Leto is overduidelijk het snoepje van de band. Hij verdeelt zijn tijd tussen acteren (hij speelde onder andere in Fight Club, American Psycho en Requiem for a Dream) en zingen en liedjes schrijven. Met A Beautiful Lie levert hij maatwerk af. Te goed om af te doen als kiddie emo en te weinig kiddie emo om af te doen als jeetje-wat-gemakkelijk-scoren en dat is op zich best een prestatie. Het maakt 30 Seconds To Mars wel wat lastiger te plaatsen. Ze hebben dingen in zich die aan de hedendaagse Rise Against doen denken, maar laten dan slim(?) genoeg het hardere deel van hun geluid weg en vervangen dat door invloeden van sferische dredg- en Tool-achtige elementen. Oh nee, Tool, dat is te ver weg, maak daar maar A Perfect Circle van. Een slim samengestelde cast aan smaken dus. Het gevaar voor een overdosis pathetiek is dan wel iets dat dreigt, maar Leto is gehaaid genoeg (of gewoon goed genoeg zo je wilt) om dit niet te laten gebeuren.

# 

|

| Lowlands 2010 | Pinkpop 2011 | Storm | 12 maart 2007 | reacties (17)