Het is rap gegaan. Eind 2008 hoorde ik een fijn plaatje, The 59' Sound en moest ik toevallig naar De Melkweg. Ik kocht vast twee kaartjes en toen er een maand of later meer mensen mee wilden was de kleine zaal van De Melkweg uitverkocht. En de grote zaal kon de The Gaslight Anthem ook wel vol krijgen. Ze waren ook plotseling ook overal, want de band heeft een bewonderenswaardige werkethiek. Ze touren zich namelijk helemaal gek, zijn overal, ik zag ze twee keer in 2009 en dat gaat me in 2010 ook lukken. En dan hebben ze in de tussentijd ook nog een nieuwe plaat opgenomen! American Slang is een logisch vervolg op The 59' Sound, al schuift de band weer iets meer op richting Springsteen en verdwijnt de punk weer ietsjes uit de muziek. Is dat erg? Neuh, met nummers op zo'n niveau niet en je kunt niet altijd boos blijven immers...

Wie vooralsnog wel boos blijven zijn de punkerds van Against Me! Ook niet vies van een potje hard werken, al hebben ze nog niet de werkethiek van The Gaslight Anthem, maar toeren kunnen ze. Against Me! heeft het momentum nog niet mee en dat is jammer. Al kunnen ze wellicht met White Crosses een eerste stap maken. Want Against Me! gaat een beetje de Gaslight Anthem-route op, al blijven ze meer in de hoek van de punk hangen. Maar het liedje prevaleert, er wordt her en der wat soul toegevoegd maar de koortjes blijven gelukkig. En daar word ik blij van! "Sell-outs" zal wellicht een oude punk nog roepen, maar "so what" antwoord ik dan. Want op White Crosses staan meer goede nummers dan op alle Green Day-platen bij elkaar en Against Me! blijft wel ageren tegen dat wat zij als misstanden beschouwen. Mocht u op Lowlands bij The National - life sucks als je een brede smaak hebt - de tent niet in kunnen, surf dan even over naar de Charlie en laat u overrompelen. Against Me! verdient het!

# 

|

| Gr.R. | Lowlands 2010 | Lowlands 2012 | Pinkpop 2011 | 14 augustus 2010 | reacties (3)

Als een punkband de overstap naar een major-label maakt vallen ontegenzeggelijk woorden als 'sell out'. Maar ach, 'money makes the world go round' en ook punkers moeten eten tenslotte. Persoonlijk boeit het me helemaal niets op wat voor label een cd uitkomt. Zolang een platenmaatschappij zich niet met de muzikale koers van een band bemoeit, is er niets aan de hand. Een band als Rise Against bewees al dat de overstap naar een major niet ten koste hoeft te gaan van het eigen geluid. Ook voor Against Me! pakt de overstap goed uit. Toch zullen er mensen zijn die New Wave als een knieval voor de commercie beschouwen. De band uit Gainesville, Florida klinkt inderdaad anders dan op voorgaande albums. Op zijn vierde album klinkt Against Me! melodieuzer, ja zelfs poppier. En toch is New Wave een dijk van een plaat met tien sterke nummers. Single 'White People for Peace' fungeert als uithangbord en laat horen dat protestliederen ook vrolijk kunnen klinken. Zelfs het liefdesduet tussen Tom Gabel en Tegan Quin, de helft van het duo Tegan & Sara, is niet te plakkerig. Against Me! toont zich wederom een politiek bewogen band, maar dan zonder dat wijzende vingertje waar ik me bij een band als Strike Anywhere, nog wel aan wil ergeren. Oude fans zullen misschien even moeten slikken bij het horen van het catchy deuntje in 'Stop', maar zelfs zij zullen moeten toegeven dat het verdomd lekker klinkt. Against Me! draagt nog steeds dezelfde boodschap uit, maar heeft die in een ander jasje verpakt.

# 

|

| Lowlands 2010 | Timbo | 25 juli 2007 | reacties (0)