Het geluid is brak, het beeld is brak, maar toch, ook daaraan heb je genoeg om te horen dat de combinatie van Anna Ternheim met de mannen van Calexico een garantie op goud is. Luister maar eens als ze samen Leonard Cohen's "Waiting For A Miracle" doen. Laten we hopen op een wonder en dat deze twee eens samen de studio in duiken voor een stel nummers. Mijn zegen hebben ze.

# 

|

| Nieuws | 15 oktober 2012 | reacties (0)

'Door jezelf te laten leiden door intuïtie kunnen mooie dingen ontstaan.'
Ze viel er gewoon letterlijk door van haar stoel. Ze had ook helemaal geen speech voorbereid. Zo verrast was Anna Ternheim met de Zweedse Grammy voor Album van het Jaar die ze in ontvangst mocht nemen. 'Het is niet de eerste keer dat ik een Grammy heb gewonnen, maar voor dit album had ik het echt niet verwacht. Ik was al blij met het feit dat ik bij de uitreikingen aanwezig was. Ik was tevreden met het album en had er al succes mee bij mijn publiek, degene die mijn cd's en kaartjes voor de concerten hadden gekocht. Ik weet gewoon niet goed wat ik ervan moet zeggen. Het is uiteraard een grote eer, maar ik voelde mezelf al een winnaar voordat ik daar aanwezig was. Het zit hem eigenlijk ook niet in die prijzen. Het is het publiek dat het verschil maakt. Je kunt wel een prijs winnen, maar dat wil nog niet meteen zeggen dat het publiek je muziek ook zal waarderen. Hoewel ik in dit geval wel dankzij de publieksstemmen heb gewonnen.'

Toch had de Zweedse singer/songwriter de nodige twijfels of zelfs angst dat Leaving On A Mayday misschien niet zou aanslaan. Ze was er zich terdege van bewust dat het album anders klonk dan de twee voorgangers, niet in de laatste plaats door de inbreng van producer Björn Yttling. 'Ik heb heel vaak met Andreas (Dählback) samengewerkt. Onze samenwerking verloopt altijd erg soepel. Hij heeft mijn eerste twee albums geproduceerd. Alleen al daarom, om nieuwe stappen te nemen, nieuwe ideeën te krijgen, leek het mij een goed idee om met andere mensen te werken. Ik vond dat ik iemand anders moest zoeken om dit album te produceren. Ook om elkaar wat ruimte te geven. Wat niet wil zeggen dat ik in de toekomst niet weer met hem zal samenwerken. Ik wilde voor het nieuwe album mezelf in een situatie plaatsen waarbij ik niet kon voorspellen wat er zou gaan gebeuren. Daarom heb ik contact opgenomen met Björn. Ik kende hem van vroeger en had zijn producties beluisterd. Hij sluit geen compromissen bij wat hij doet. Hij heeft aan hele uiteenlopende soorten muziek gewerkt: jazz, pop, rock en singer/songwriter. Er is een soort van eenvoud en helderheid in zijn sound die me aanspreekt. Zo wilde ik graag te werk gaan.'

# 

|

| André | Haldern 2009 | Interview | 05 augustus 2009 | reacties (2)

Het lag dus gewoon aan mij. Ik kan nu eenmaal slecht tegen veranderingen. Altijd even de tijd nodig om me aan te passen. Nee wacht, dat is niet helemaal waar. Als de wereld daar buiten - ver van mijn bed - verandert, maal ik daar niet om. Komt het echter dichtbij, binnen de vestingmuren die ik zorgvuldig, steen voor steen, rondom mij heb opgetrokken, dan ben ik geneigd van slag te raken. Had ik dit stukje vorig jaar oktober geschreven, dan stond hier een laaiend enthousiast verhaal. Nog geen maand later was het een relaas van de teleurgestelde fan geweest. Anderen leken die mening te delen. Al die productionele toeters en belletjes (hét handelsmerk van Björn Yttling, die ook tekende voor de puike productie bij Lykke Li); dat was toch niet nodig geweest? 'Anna, lieverd, doe het niet!', riep iemand. Gelukkig heb ik gewacht. Laag voor laag raakte ik met al het nieuwe vertrouwd. De toeters werden een warm bedje strijkers waarop wonderschone achtergrondvocalen zachtjes neerdalen. De belletjes tintelingen door streling der zinnen. Het meisje is een vrouw geworden, haar zielenpijnen zijn echter gebleven. Samen met andere doorzetters feliciteer ik je nu van harte met die welverdiende Zweedse Grammy's (Best Female Artist & Album of the Year). Want Anna, ik hou nog steeds onverminderd veel van je. Misschien zelfs wel een beetje meer dan voorheen. Mocht die dag in mei ooit komen; de deur staat hier alvast op een kier. Ik ga met je mee.

# 

|

| André | Haldern 2009 | 15 februari 2009 | reacties (10)

In haar thuisland Zweden gooide ze hoge ogen met haar debuutalbum Somebody Outside wat haar in 2004 een Zweedse Grammy voor "Best Newcomer" opleverde. De 27-jarige Anna Ternheim heeft bijna de hele dag geslapen. De sympathieke blondine die zo uit een film van Lucas Moodysson lijkt te zijn gelopen, vertelt me dat ze even moest uitrusten.

Het drukke tourschema waarmee ze de rest van Europa voor zich gaat proberen te winnen blijkt best vermoeiend. Ze verzekert me er echter van dat ze nu wakker genoeg is om geïnterviewd te worden door File Under.

# 

|

| André | Eurosonic / Noorderslag 2007 | George | Interview | 19 april 2006 | reacties (3)

Recensies schrijven over plaatjes kán heel eenvoudig zijn, mits de plaat maar slecht genoeg is. Ik luister dan naar de betreffende plaat, trek mijn conclusie na een tweede keer luisteren en daarna vertrouw ik mijn woordenkots toe aan het papier. De betreffende plaat kan ik vervolgens vergeten. Problematischer wordt het als ik een recensie moet schrijven over een plaat die ik echt heel erg mooi vind. Dat gaat ongeveer zo: ik luister. Ik moet er een beetje van huilen. Ik luister nog eens. Tranen biggelen nu over mijn wangen. Ik luister nog eens. Ik drink een glas water en staar wezenloos naar buiten. Ik luister nog eens. En nog eens. En concludeer dat het al verschrikkelijk laat is en dat ik nodig eens moet gaan slapen. Ik droom. Ik droom over Noorse kusten. Dodelijk saaie dorpjes, diep verborgen achter fjorden. Fucking Åmål is er niets bij. En altijd is er die stem, dat accent en die teksten die je aan je okselharen meeslepen en je later met je neus in een plas modder wakker laten worden. En dus luister ik nog maar eens. Om ten slotte die cd in een hoek te smijten, er kleren overheen te gooien en net te doen of ik niet meer weet waar die cd toch gebleven is. Er moet immers nog gewerkt worden ook. Probeer dáár dan maar eens een stukje over te schrijven. Nee, doe mij dan maar een slechte cd. Anna Ternheim heeft met Somebody Outside zo'n plaat gemaakt waar ik eigenlijk met geen woord over wil praten, laat staan schrijven. Omdat wat ze gemaakt heeft zó mooi is en zó fijn is dat ik haar in een doosje wil stoppen en haar voor mezelf wil houden. Het gaat u niks aan dat ze intieme liedjes maakt die klinken als schilderijtjes, omlijst met haar fijne accentje. Ooit stalkte ik Wende al eens, Anna lijkt eenzelfde lot beschoren als ze binnenkort optreedt in Paradiso.

# 

|

| Eurosonic / Noorderslag 2007 | George | 22 maart 2006 | reacties (3)