Woorden en beelden op File Under over: Arena
Arena - The Seventh Degree Of Separation
Lang geleden, toen ik mezelf nog geen progliefhebber noemde, kreeg ik Arena's Pepper's Ghost ter recensie. Inmiddels is het zeven jaar later, vind ik Pepper's Ghost nog steeds heerlijk, is prog wel degelijk een van mijn voorkeursgenres en brengt Arena zijn volgende album uit, The Seventh Degree Of Separation. Zeven jaar waarin de band er een tijd tussenuit is geweest, John Jowitt terugkeerde als bassist en zanger Rob Sowden plaats maakte voor Paul Manzi. 55 Minuten, dertien nummers waarvan er maar een boven de vijf minuten komt. Voor progbegrippen is het als vanouds behoorlijk catchy allemaal. Het samenspel tussen gitaar en toetsen is nog steeds de kurk waarop Arena drijft. Dat is ook logisch. Te vaak heb ik echter het gevoel dat ik het al eens eerder gehoord heb. Daarbij komt dat zanger Paul Manzi me niet kan overtuigen. Met name in de langzamere, melodieuze stukken past zijn stem er uitstekend bij, maar als er wat meer power in moet komen klinkt hij als de zanger van een metalbandje - best aardig, maar nergens een uitblinker. Ook de rest van de band lijkt zich bij de hardere passages trouwens net iets teveel in te houden. Of zijn het de mix en productie die maakt dat het allemaal wat tam klinkt? Feit blijft dat ik de uitbundige bombast mis. Voor sommigen zal dat een verademing zijn, voor mij is het wat Pepper's Ghost zo fantastisch maakte. Nog steeds - en door de korte nummers zelfs meer dan voorheen - slaagt Arena erin om echte songs te fabriceren. Maar om heel eerlijk te zijn is dat ene lange nummer, "Catching The Bullet", het enige waarbij ik enige opwinding voel. De rest klinkt niet alsof de rustperiode veel nieuws heeft opgeleverd.
File Under: Alsof er niets veranderd is
File Video: [ArenaTube]
Arena - Pepper's Ghost
Hoewel ik al sinds jaar en dag Marillion-liefhebber ben, is het etiketje symfoliefhebber nooit echt op mij van toepassing geweest. Marillion, Fish, een beetje Saga, wat Rush, daarmee heb je het wel ongeveer gehad. Arena kende ik weliswaar al jaren van naam, maar dankzij onze dirigent Storm hoorde ik voor het eerst ook hun muziek. Het eerste wat me opviel was dat het spel de alom bejubelde toetsenist Clive Nolan in de solo's wel heel erg op dat van Marillion's Mark Kelly lijkt. Nolan's capaciteiten zijn onmiskenbaar, maar je zou zeggen dat je dan ook in staat zou zijn een eigen stijl te ontwikkelen. Daarmee is echter ook meteen het enige minpuntje van deze cd genoemd, want wat-is-het-een-lekker-werkje zeg! De nummers staan als een huis, de uitvoeringen zijn vlekkeloos en de productie van Clive Nolan heeft de dynamiek op deze cd ten volle naar voren gebracht. Het gitaarwerk is behoorlijk stevig en daarnaast ontbreekt het oeverloze gepiel wat naar mijn smaak iets te vaak voorkomt bij symfo-cd's. En dat terwijl 5 van de 7 songs toch echt langer dan 6 minuten zijn. Symfo is en blijft het, maar het stevige en prominente gitaarwerk zorgt voor een flinke groove, zodat ik al snel aan alle kanten mee zit te te meppen op alles wat in m'n buurt ligt. Pepper's Ghost is een cd zonder overbodige tierlantijnen en met toch heel wat individuele hoogstandjes. Het wordt tijd voor mij om de oude werkjes van Arena eens aan een nader onderzoek te onderwerpen...
File Under: Heerlijke symfo, mèt groove
Arena - Contagion
Op de keper beschouwt valt Arena onder Neo Prog. En Neo Prog is een gevaarlijk goedje. Heb je dat label één keer op je geplakt gekregen, zie er dan maar weer eens af te komen of, nog moelijker, probeer er maar eens te bewijzen dat jouw Neo Prog er wel toe doet. Want de meeste Neo Prog is toch niet echt progressief te noemen en bij liefhebbers van "echte" progressieve muziek, bijvoorbeeld die van de RIO-stroming (Rock In Opposition). De eerste grote band die Neo Prog genoemd werd was Marillion en bij die naam krijgen RIO-liefhebbers accuut jeuk. Ik vind dat allemaal wel een beetje overdreven hoor, maar ik moet toegeven dat ik van sommige Neo Prog bands toch ook rode vlekken krijgt. Bij Arena kreeg ik altijd al niet zo heel veel van die vlekken, met name de twee laatste albums The Visitor en Immortal? waren best te pruimen en toonden aan die 'andere' Neo Prog bands dat het dus best kan Neo Prog maken die er toe doet. Op de nieuwe plaat Contagion voegen ze het beste van die twee platen samen. Bijna letterlijk, want hier en daar lijken de tracks af en toe toch wel behoorlijk op nummers van die andere platen. Ik vrees dat de oorzaak daarvan in de dikke vinger van Clive Nolan in de pap is, maar als je The Visitor en Immortal? niet kent zal dit je geen moment storen. Het is af en toe misschien wat theatraal (riep iemand daar dat Nolan maar eens met Joop van den Ende moet gaan praten?), maar het hapt allemaal wel lekker weg en klinkt nergens geforceerd. Leuke intermezzo's zijn overigens de drie instrumentaaltjes waar je zo een popquiz van kunt maken: "This Way Madness Lies" (Rush! Gilmour!), "On the Box" (Rutherford!), en "Riding The Spree" (IQ! Genesis!) laten toch wel heel erg duidelijk invloeden zien van Nolan en cs. Zo de punten en overwining zijn weer binnen en Arena heeft een (Neo Prog) album afgeleverd dat er wel toe doet.
File: Arena - Contagion
File Under: Neo Prog die er zowaar toe doet