Woorden en beelden op File Under over: Asia
Asia - Resonance
Hier had een recensie van het live-album Resonance van Asia kunnen staan. Maar die komt er niet. We zijn het namelijk zat dat Geoff Downes de ooit goede naam van Asia misbruikt om zijn laffe muzikale scheten uit te brengen. Wij willen er niet meer naar luisteren. Als Downes weigert om ook maar enige moeite en energie in zijn muziek te steken, dan steken wij geen energie in een recensie. Kortom, hier had een recensie van Resonance kunnen staan. Hij staat er echter niet.
File Under: Natte wind
Asia - XXX
Asia is zo langzamerhand het vehikel geworden voor Geoff Downes' eigen variant op middle of the road. Hij doet alsof hij nieuwe nummers heeft geschreven, zet de zang en moddervette toetsenpartijen nóg iets verder naar voren dan de vorige keer en daarna komt de rest nog eens aan de beurt. Maar die songs zijn slappe aftreksels van de bombast waar Asia ooit groot mee werd. Inventief drumwerk? Nou nee, niets dat niet geprogrammeerd had kunnen worden. Gitaarsolo's? Meestal mag Steve Howe de lijn van de toetsenpartij naspelen, als de solo tenminste niet aan de toetsen voorbehouden is. Laat u niet voor de gek houden door de video hieronder. "Face On The Bridge" is een van de weinige tracks die nog een voldoende haalt. Geoff Downes is Asia, de rest is vulling. Net als deze cd. En tenzij Asia nog iets heel bijzonders gaat doen, is dit de laatste keer dat ik woorden vuil maak aan Geoff Downes' speeltje.
File Under: Wat u zegt, drie kruisen erdoor
File Video: ["Face On The Bridge"]
Asia / Uriah Heep
In deze tijden van dalende cd-verkopen én voortschrijdende techniek, zie je steeds meer bands de ene na de andere live-cd op de markt brengen. Ik ben een van die mensen die daar steeds weer voor zwicht als er een live-cd beschikbaar is van het optreden waar ik bij was. Zulke cd�s zijn doorgaans alleen interessant voor de echte fan, of als een-live-cd-is-een-live-cd voor impulskopers.
Toen ik Asia weer in mijn lijstje zag verschijnen, verzuchtte ik tegen Storm dat dan iemand anders Blackmore's Night zou moeten overnemen. Het folky gepingel van Ritchie Blackmore doet pijn in oren en rockhart, maar Asia komt daar steeds dichterbij. Sinds Geoff Downes de rest van Asia dumpte en de oerbezetting weer bij elkaar haalde als een soort begeleidingsband voor zijn eigen ego, blijft een stroom aan studio- en live-cd's van Asia verschijnen en eerlijk gezegd zijn ze allemaal even bloedeloos en ongeinspireerd. Het zal vast een riante hypotheek bekostigen, want muzikaal is niets anders meer dan het uitmelken van het oude concept, met dien verstande dat Downes nu geheel aan de touwtjes trekt. Nu is het weer een live-cd met een concert uit Cambridge. Alle bekende songs staan erop, Downes staat wel heel erg vooraan in het geluidsbeeld en de zang wordt steeds slordiger en onvaster. Het geluid is verder prima, maar dat is bij lange na niet voldoende. Dit Asia recyclet alleen nog maar, en nog slecht ook.
Uriah Heep is juist weer helemaal enthousiast. Na de Celebration-cd, waarop de oude krakers eindelijk ook in de studio eens met Bernie Shaw werden uitgevoerd, was er extra belangstelling voor de heren, die onder andere op Bospop lieten zien dan ze het nog steeds ongelooflijk leuk vinden. De titel van deze live-cd laat weinig te raden over: het zijn opnamen van één enkele avond, zonder correcties en van een redelijke kwaliteit. Maar het spelplezier maakt dat met gemak goed. De setlist met "July Morning", maar ook "Only Human" en "Free �n� Easy", is een fijne mix van oud en nieuw(er) met variatie ten opzichte van Celebration. De band heeft het naar zijn zin, het publiek eveneens. En ja, ik ook. Kijk meneer Downes, zo kan het dus ook....
File Under: Die geest is al een tijdje pleite
File: Uriah Heep - Official Bootleg Volume II - Live in Budapest, Hungary 2010
File Under: Hebben nog helemaal de geest
Asia - Omega
Asia is zo´n band die bewondering of afschuw zal opwekken, en weinig ertussenin. De gepolijste bombast laat ook weinig ruimte voor iets anders. Met John Payne in de gelederen leek Asia wat meer gematigde reacties op te roepen, maar met de reënie van het "oude" Asia in 2006 ging de band terug naar het oude geluid, met Geoff Downes voortaan als de onbetwiste heerser binnen de band. Het resultaat is dat we heden ten dage twéé Asia´s hebben, deze bezetting met Downes en Asia featuring John Payne. Downes en zijn makkers brengen aan de lopende band cd´s uit, Payne en kornuiten komen in de loop van dit jaar met een studio-album - als het tenminste niet zo lang gaat duren als de opvolger van het debuut van GPS. Maar goed, nu is er Omega van Downes, Wetton, Howe en Palmer. Is het wat? Jazeker, als je een liefhebber bent wel. En nee, als je het oude werk niet om aan te horen vindt. Het huidige Asia gaat op de oude voet verder, zij het dat de rol van Howe en Palmer nog wat kleiner is dan voorheen. Dat betekent dat kamerbrede toetsenpartijen en gedragen vocalen zwaar overheersen, zoals bij "Ever Yours". Het levert een soort Alan Parsons Project Arbeidsvitaminencollectie op. U begrijpt, mij maak je er niet blij mee. Maar eerlijk is eerlijk, het kunstje is hier goed uitgevoerd, met de productie die daarbij hoort. Soms is er een aanzet voor een stukje orkestrale bombast, een enkele keer krijg je nog het idee dat er een rockband aan het werk is ("Light The Way"), maar meestal is het gedragen pop met een heel voorzichtig randje rock. U weet zelf wel of het iets voor u is.
File Under: Oud kunstje, goed uitgevoerd
File Audio: [fragmenten]
Asia - Fantasia Live in Tokyo
Dat Downes zijn voormalige bandleden wel heel bot aan de kant zette voor deze Asia-reünie zal fans van het eerste uur niet uitmaken, want dit was eindelijk weer de oer-line-up met Downes, Steve Howe, Carl Palmer en John Wetton. Het eerste resultaat van deze line-up is de dubbellive-cd Fantasia: Live in Tokyo. De songs zijn alleen van de eerste albums afkomstig. De songs van het debuut staan hier zelfs allemaal op. Daarnaast is er nog werk van de heren uit andere bands te horen: "In The Court of The Crimson King" (King Crimson), "Video Killed The Radio Star" (Buggles), "Roundabout" (Yes) en "Fanfare For The Common Man" (Emerson, Lake & Palmer). De klassieke line-up, met klassieke songs op maar liefst twee cd's. En toch vind ik deze release ronduit tegenvallen. De opnamen zijn erg kaal en je kunt je afvragen of dat slim is bij een band met zo'n Groot Geluid als Asia. Maar afgezien daarvan is de mix ook nog eens beroerd. De zang is erg ver naar voren gemixt en dat is jammer, want het is wel heel duidelijk te horen dat Wetton zijn beste dagen als zanger achter zich heeft liggen. Wanneer er bij zulke zang een wat mager en soms ronduit oubollig toetsengeluidje meetettert en er ergens anders in het geluidsbeeld een te zacht en kaal gitaargeluid klinkt is er iets goed mis. De bombast die Asia groot maakte ontbreekt dan volledig. Als dat met grote regelmaat gebeurt doet het er eigenlijk niet meer toe of de uitvoeringen wel of niet goed zijn - wat ook nogal eens tegenvalt. De pure Asia-fan zal er niet om malen en zal blij zijn dat er eindelijk een live-album met deze line-up is, maar ik, groot liefhebber van live-albums, geef verre de voorkeur aan de studioalbums van Asia. En dat had ik niet verwacht.
File Under: Asia zonder bombast, is dat nog Asia?
Asia - Silent Nation
Soms krijg je van die cd's binnen die je met angst en beven in de cd-speler drukt. Dat heb ik vooral sinds Ome FU mij gebombardeerd heeft tot hoofd van de afdeling AOR/Sympho. Want in dat genre wil er nog wel een groot verschil zitten tussen het kaf en het koren. En met de laatste twee cd's van Asia (Aura en Arena) en de huidige naam en faam van deze voormalige supergroep in het achterhoofd, had ik Asia al bij het kaf gezet. Vooral omdat Asia met Silent Nation brak met een goede traditie; de titels van de cd's beginnen allemaal met een A. Maar hoewel een goed vooroordeel nooit weg is, had ik hier toch even buiten de waard gerekend. En die waard, in de persoon van Geoff Downes (van Yes en The Buggles faam), realiseerde zich dat hij met Arena en Aura geforceerd hip probeerde te wezen en is daarom terug gegaan naar datgene wat hij wel goed kan: goede classic rock maken. En dat is gelukt. Samen met nieuwe frontman John Payne heeft Geoff Downes een degelijk stukje werk afgeleverd met 10 nummers die allemaal rond 1 thema (de vernietiging van de wereld door de mensheid, vooral de laatste 100 jaar) hangen. Muzikaal is het echter divers genoeg om niet van conceptalbum te spreken. Maar het is goed genoeg om het gereleased te krijgen via Inside Out, het toplabel momenteel in de symphohoek. Het genre gedachtig is Silent Nation geen vernieuwend of spraakmakend album. Silent Nation is, in de woorden van Downes, een verzameling 'good songs that are well played'. Liefhebbers van de eerste drie Asia albums kunnen Silent Nation blind aanschaffen, en liefhebbers van AOR/classic rock geven het album een kansje in de platenzaak. En van die titel maken we gewoon A Silent Nation. Is de traditie ook weer in ere hersteld...
File: Asia - Silent Nation
File Under: Degelijk klassiek...