Athlete-zanger Joel Pott heeft zijn leven te danken aan een waargebeurd oorlogsverhaal. Een soort Nederlands-Britse versie van Saving Private Ryan, die zich afspeelde rondom Arnhem in 1944, in het hart van de Tweede Wereldoorlog.

Dat verhaal wordt verteld in het titelnummer van de nieuwe Athlete-plaat Black Swan, de "Black Swan Song". Joel's grootvader John Pott overleed vier jaar geleden. Hij was een majoor in het Britse leger in de Tweede Wereldoorlog. Zijn zwager John Frost probeerde de brug bij Arnhem te veroveren. Pott moest Frost helpen bij het behouden van de brug. Pott werd neergeschoten, geraakt in zijn been en handen. Hij werd in de bossen achtergelaten, waar hij meer dan twintig uur lag. Met zijn ongeschonden hand probeerde hij een brief aan zijn kersverse vrouw te schrijven. Één dag voor Pott naar het front vertrok, was hij namelijk getrouwd. Pott werd gevonden door Nederlanders, die een arts voor hem regelden en zo zijn leven redden. Bassist Carey Willetts: 'De reden dat Joel hier nu is, dat hij bestaat, is dankzij die Nederlanders.'

# |

| Interview | 21 oktober 2009 | reacties (0)

Net als Coldplay heeft Athlete een voorkeur voor interessante, abstracte hoezen. En net als Coldplay brak de band in Engeland door dankzij een ballad: het prachtige couveuse-anthem Wires, waar trouwens een veel betere clip bijgemoeten had. Niettemin wilde het in Nederland nooit zo heel hard lukken met Athlete, geloof ik, en dat is jammer, ook al was Tourist verder nogal slappe hap. Nieuwe ronde, nieuwe kansen: voor hun derde album besloot de band niet op de Coldplay-, maar op de Editors-toer te gaan. Luister maar eens naar "Tokyo" en single "Hurricane" (precies op tijd voor het orkaanseizoen): Beyond The Neighbourhood heeft ballen en dat werd tijd ook. Bonuspunten komen er nog bij voor ouverture "In Between Two States" en songs als "Airport Disco", waar net als op Keanes laatste album wat episch synthesizergefröbel in zit. Noviteiten hoef je dan weer niet van deze band te verwachten, maar het eindresultaat klinkt nergens voorspelbaar of simplistisch. Sterker nog, een fantastisch lied als "Second Hand Stores" mijmert, stuwt, trekt, sleurt de hele plaat gelijk een plan hoger. Zo hadden ze nog wel meer songs mogen schrijven, vind ik achteraf. Een nummer als "The Outsiders" heeft bakken potentieel, maar sist als een nachtkaars uit. (Oh ja, en als jij de teksten snapt - "Can you spot the English here?" - laat het dan even weten). En het Postal Service-achtige "Flying Over Bus Stops" is feitelijk geneuzel. Maar ik houd er wel van, dit soort halfweirde cd's die eigenlijk mainstream-pop zijn en toch goed. Misschien had ik nog liever gehad dat Athlete écht ergens fel in geworden was, of dat ze misschien meer dramatiek of mysterie hadden uitgestraald, maar och. Zoals Joel Pott zelf zingt in afsluiter "This Is What I Sound Like": "I just wanna give you something that I haven't got". Als dat de intentie is, zeg ik: vooral zo houden, want het levert nu eindelijk wél een goede plaat op.

# |

| Stonehead | 14 september 2007 | reacties (8)