Woorden en beelden op File Under over: Beach House
Beach House - Bloom
Zelden is de recenserende goegemeente het zo eens over een band. Werden de eerste twee platen van Beach House ontvangen als sympathieke, melancholische zomeralbums die wel wat minder lo-fi en minder in hetzelfde tempo gespeeld mochten zijn, hun derde, Teen Dream, werd door vrijwel iedereen enthousiast ontvangen. De nummers waren sterker, het soms al te brakke geluid had plaatst gemaakt voor een wat strakkere sound en er werden zowaar verschillende tempi gebruikt. Nu twee jaar later de vierde plaat is uitgekomen, zijn de meningen weer gelijk. Bloom is een aardige plaat en niemand durft boos te worden op een zangeres met een lief Frans accent. Maar ook de kritische noten worden door iedereen gedeeld: er wordt geen vooruitgang geboekt en de verschillende accenten zijn op dezelfde plekken gelegd als op Teen Dream. Hoe graag ik nu een ander geluid zou laten horen dan collega-recensenten, ik doe het niet. Want ze hebben allemaal gelijk. Bloom is the son of the return of Teen Dream part II. Maakt het Bloom tot een vervelende plaat? Nee, maar ook niet tot een memorabele plaat. Zal ik Bloom nog vaak, op lome, melancholische zomeravonden draaien? Ongetwijfeld, als die avond lang genoeg duurt. Teen Dream was een van de leukste platen van 2010. Helaas, Bloom is dat ook.
File Under: Deel 2
File Audio: [MySpace]
File Video: [Myth]
Beach House - Teen Dream
De klacht dat de karige instrumentatie en het steeds terugkerende lome tempo (tja, je heet Beach House of je heet het niet) op de eerste twee platen van Beach House soms tot verveling leidde, begrijp ik wel. En ik heb zo'n idee dat het Amerikaans-Franse duo Alex Scally en Victoria LeGrand dat zelf ook wel begrijpen. Want hun eerste CD voor SubPop klinkt als een nieuwe stap in hun ontwikkeling. Weliswaar is de grondtoon - dromerige, lofi-achtige popliedjes met toetsen en slidegitaar als hoofdinstrumenten - gebleven, toch hebben ze geprobeerd nieuwe wegen in te slaan. De donkere stem van Victoria LeGrand die onvermijdelijk aan Nico Päffgen doet denken (maar dan uiteraard met een Franse in plaats van Duitse achtergrond) bepaalt voor een groot deel het geluid en kan je nog steeds tegenstaan, maar de kwaliteit van de liedjes is zoveel verbeterd. Er wordt volop gebruik gemaakt van dynamiek en de muziek lijkt wel opgebouwd uit laagjes die aangebracht worden op een schilderij: een streek toetsen, voorzichtige gitaarlicks, een spaarzame drumbeat en de melancholieke zang van Mme. LeGrand. Het trage tempo wordt zowaar afgewisseld met wat snellere nummers en in "Norway" wordt de handrem er zelfs helemaal van afgehaald. Zo wordt Teen Dream onverwacht een van de leukere plaatjes van deze zomer. Overigens is er een special editie gemaakt van Teen Dream waarbij verschillende regisseurs clips gemaakt hebben bij de liedjes van deze plaat.
File Under: Het wordt steeds leuker aan het strand
File Audio: [MySpace]
File Video: [Norway]
Beach House
Beach House
Beach House - Devotion
Ik kan er niet echt aan wennen, moet ik zeggen. Ik weet dat het heel hip is om Beach House leuk te vinden, en echt, ik heb het geprobeerd. Ik wil zo graag hip zijn! Ja, ik hoor best wel de Mazzy Star-gelijkenissen. Maar echt, die zijn leuker. En ja, lo-fi droompop als die van Beach House past prima bij het einde van de winter en het begin van de lente. Maar ook daar zijn nog talloze andere cd's voor te vinden (ik denk aan de nieuwe Goldfrapp bijvoorbeeld, om het even bij dromerige muziek te houden). Het dromerige en het softe begint me na een poosje te vervelen, al doet Beach House hun best om de muziek interessant te houden, door de toevoeging van orgeltjes en leuke drumritmes. Plus, niet te vergeten, het feit dat ze een cover doen van Daniel Johnston's "Some Things Last A Long Time". Alleen: het origineel is echt beter. Nee, voor mij werkt het niet, ik verwacht uiteindelijk toch wat meer pit, wat meer bruisen, wat meer energie. Dat laat niet onverlet dat ik ook wel hoor dat een hele hoop lo-fi liefhebbers hier wel heel blij van gaan worden, dus mocht je Mazzy Star een toppertje vinden, laat mijn recensie je dan vooral niet tegenhouden om ook deze plaat te gaan kopen!
File Under: Geslaagde lo-fi, als je ervan houdt
File Audio: [Beach-Space]
Beach House - Beach House
Ha, alweer een Cat Power of Shannon Wright-zangeres. Iets meer de laatste eigenlijk. Victoria Legrand is de naam en ze vormt samen met Alex Scally een intrigerend duo. Dit is hun titelloze debuut, dat vorig jaar al in Amerika verscheen en daar op aardig wat enthousiasme kon rekenen. Niet zo vreemd, want de band zet een behoorlijk uniek geluid neer. Om het in een woord te omschrijven: slaperig. Duffe dooie boel dus? Neen, het is vooral heel erg trippy. De zeer minimalistische nummers bestaan uit zoemende orgels, ontstemde gitaren, klagende zanglijnen en extreem zachte elektronische drums, af en toe moet je echt goed luisteren om ze te horen piepen, tikken en ratelen. Beach House is de manisch-depressieve versie van Mates Of State. Of muziek die in je hoofd gaat horen als je acht jaar lang in een kelder (of een afgelegen strandhuisje) zit opgesloten, treurend over de mooie jeugdjaren die je zo ontnomen zijn. Nog eentje dan, dankzij al die goedkope keyboards: Dit is de buitenaardse verklanking van het delirium waarin Jed The Humanoid, de drankverslaafde robot uit The Sophtware Slump van Grandaddy permanent verkeert. Nou ja, het moge duidelijk zijn, laat de bladeren vallen, dan spoeden wij ons naar huis, ook al is dat leeg.
File Under: Kleine liedjes der stilte
File Audio: [Beach-Space]