Woorden en beelden op File Under over: Beck
Beck - NYC 73-78
Beck heeft een aardige reputatie als het gaat om remixen maken. Zo husselde hij "How Come You Never Go There" van Feist al eens flink door elkaar, maar hij heeft nog wel meer op zijn kerfstok. Maar het zou met niet verbazen als al die remixen een stuk eenvoudiger waren dan even Philip Glass in een ander jasje stoppen. Eigenwijs als Beck is heeft hij er niet voor gekozen om één track van Glass te verbouwen, maar heeft hij voor "NYC: 73-78" stukken en beetjes van allerlei werk van Glass tot een song gevlochten. Het geinige daaraan is dat ondanks dat het overduidelijk Glass is er ook steeds een sprankje Beck in doorklinkt. Razendknap gedaan.
Het resultaat: "NYC 73-78" kun je hieronder horen.
Beck - Modern Guilt
Bij de luxe rerelease van Beck's meesterwerk Odelay werden we weer met de neus op de feiten gedrukt: het wonderkind van ooit laat zijn talent te weinig zien. Guero vond ik bij verschijnen een erg goede plaat. Jammer dat de eerlijkheid me gebiedt te zeggen dat ik die cd sindsdien maar weinig gedraaid heb. The Information, zijn voorlaatste, was een ondermaatse plaat, zodat het alweer zes jaar geleden is dat hij iets echt moois liet horen (op Sea Change). Zijn jongste boreling heeft de naam Modern Guilt meegekregen en verdomd, de goede tijden zouden zomaar weer aangebroken kunnen zijn. Die roepen dan vooral associaties met Mutations, vanwege de mooie balans tussen leipe experimenten met elektronica (met dank aan producer Danger Mouse?) en basale folky liedjes. Beck's psychedelische kant krijgen we ook weer te horen, middels het wonderschone en aan The Flaming Lips refererende "Chemtrails". Op twee tracks doet Cat Power mee en dat is een combinatie die zou doen verlangen naar een duoplaat tussen de twee, ware het niet dat haar bijdragen hier minimaal zijn. Desondanks is één van die twee tracks, "Orphans", de opener van de plaat, typisch Beck: schijnbaar vrolijk, maar met een onderhuids schurende melancholie. Modern Guilt heeft een lp-lengte van ongeveer 35 minuten en dat is eigenlijk een ideale lengte voor deze plaat. Net op het moment dat de verveling toch even toeslaat, blijk je naar het laatste nummer te luisteren: "Volcano" had een outtake van Sea Change kunnen zijn. Inderdaad, die laatste echt goede Beck-plaat.
File Under: Een wonderkind herstelt zich
File Audio: Beckspace
Beck - Odelay Deluxe Edition
Twaalf jaar na de oorspronkelijke verschijning kan worden vastgesteld dat Odelay Beck's White Album is. Een staalkaart van zijn kunnen, een plaat waarop alles wat hij daarvoor deed en daarna is gaan doen, aan bod komt. Van rauwe straatfolk, via elementaire raps tot Prince-disco en funk. En ook blijkt dat Odelay niet geschikt is voor zenuwachtige luisteraars. Ik ken weinig platen die zo ontzettend druk zijn, zo volgestouwd met ideeën, samples en effecten. Er zijn er nog minder die onder die auditieve chaos zulke makkelijk meezingbare liedjes bevatten. Van de bijna - bijna, want Beck was ook in 1996 nog steeds een slacker - furieuze opener "Devils's Haircut" via de slogan-rap "Where It's At" tot de rammelende blues in het afsluitende "Ramshackle". Zoals The Beatles op hun White Album van vaudeville, via powerpop en simpele, maar oh zo inventieve melodieën naar hardrock switchten, zo makkelijk wisselt Beck van stijlen op Odelay. Een essentiële plaat, één van de beste van het decennium. Dus is het terecht dat er nu een Deluxe Edition verschijnt, bestaande uit een ietwat aangepaste (lees: bewerkte) hoes, een dubbele digipack, een boekje met teksten en een introductie van Thurston Moore. Maar het aardigst is de extra cd met b-kantjes en drie remixes. Aphex Twin maakte van "Devil's Haircut" een geweldig "Richard's Hairpiece" en Mickey P gebruikte dezelfde track in de mash-up "American Wasteland". Alleen de U.N.K.L.E.-versie van "Where It's At" klinkt gedateerd. De overige extra tracks kregen niet de productionele grappen en samples mee van de originele tracks op Odelay en klinken dus vooral heel veel kaler. Alsof het outtakes van Mutations zijn. Niettemin zijn ze zeer de moeite waard. Deze editie is ondanks alle toevoegingen niet gericht op completisten. Al was het maar omdat bijvoorbeeld de Noel Gallagher-remix van "Devil's Haircut" ontbreekt. Maar het toont wel een muzikant op de toppen van zijn kunnen die één van de bepalende platen van de jaren negentig maakte.
File Under: Klassiekers
File Video: [Devil's Haircut]
Beck - Guerolito
(speciaal voor Arjo: In het ruimteschip, deel 32)
Veel te vrolijk komen we de fly-in-bioscoop uit. Gelukkig zal mijn lief ons naar huis bobben. "Muziek!" roept ze tegen het instrumentenpaneel, dat spontaan het relaxte Guerolito uit het verre december 2005 opzet.
"Hm, dit ken ik ergens van", zegt ze.
"Dat kan wel, want het is een remixplaat", zeg ik, "dat was toen net hip. Alle liedjes hierop komen eigenlijk van het album Guero."
Instinctief schudden we onze tentakels vrolijk mee op de briljante Octet-remix van "Girl".
"Qua stijl is het lekker divers", zegt lief, terwijl ze reclameborden ontwijkt. De navigatieradar waarschuwt voor een rotondoïde. De Air-remix van "Missing" doet haar denken aan jaren tachtig-anthems, maar het bliepjesding van 8Bit dat ik fijn vind, waardeert zij weer niet zo. Over "Scarecrow", hier in de versie van El-P, zijn we het wel eens: lekker! En ook "Farewell Ride" volgens Subtle mag er zijn.
Guerolito is een fijne, luisterbare plaat geworden en volgt fraai de tracklist van het originele Guero, maar is niet hét overzicht van de beste Guero-remixen. Ter aanvulling moet je dus toch ook nog wat eerdere 12-inches checken, anders mis je bijvoorbeeld "Bad Cartridge").
"Waar zullen we vandaag eens gaan wonen?", vraagt lief.
"Hier lijkt me wel een goede plek, eigenlijk", zeg ik. Lief lacht, gooit het draagbaar galactisch verblijf uit de cockpit, drukt op de knop 'Expand' van de afstandsbediening en ploef!
Klaar voor gebruik.
Verhuizen. Wij doen het elke dag.
File Under: Luister en waan jezelf in een ander universum.
File Audio: [Ghost Range (E-Pro) (Homelife remix)] [Girl (Octet remix)]
File Video: [hier, maar nog veel meer op Becks site]
Beck - Guero
Toen Beck gepresenteerd werd als het nieuwste wonderkind, werd er bij vermeld dat hij honderden liedjes op de plank had liggen, in alle mogelijke genres. Zijn platen zou hij afwisselend bij major Geffen uitbrengen en bij kleine maatschappijtjes naar zijn keuze. Dat gebeurde dan ook keurig. Tussen zijn grote releases - Mellow Gold, Mutations, Odelay, Midnite Vultures en Sea Change - bracht hij via K-records One Foot in the Grave uit, bij Flipside Sterepathetic Soulmanure en op Fingerpaint A Western Harvest Field by Moonlight. Tussen Sea Change en het nu verschenen Guero zat geen nieuwe One Foot in the Grave, maar wel een periode van bijna drie jaar. Wat betekent dat Guero een 'grote' CD is en dat klopt. Qua geluid, arrangementen en songstructuren lijkt Guero misschien nog wel het meest op Odelay en dat is niet alleen omdat de Dust Brothers de productie weer deden. We komen dezelfde soort Zuid-Amerikaanse ritmes ("Missing"), country ("Farewell Ride"; een track die nog het meest in de buurt komt van One Foot in the Grave) en tof gitaarwerk ("E-store") tegen. Dat Guero geen vervolg op Odelay is komt door de sfeer die over de tracks hangt. Was Odelay een zoektocht naar alle moois in de wereld, op Guero klinkt het soms bijna als een 'been there, done that'. Iets meer van de rauwe klein-label platen ertussen gestopt (a la "Farewell Ride") en we hadden een nieuw meesterwerk. Nu is het een grootse plaat, maar blijft Odelay zijn grootste majorrelease en houdt One Foot in the Grave de trofee van grootste Beck-plaat all-over.
File Under: O(de)lay! Guero!